Γράφει ο Επίλαρχος ε.α ΙΩΑΝΝΗΣ ΑΛΜΠΑΝΗΣ.Τάξεως 1966 Σχολής Ευλεπίδων

Μετά τήν ανάρτησιν εις τάς «ΑΝΙΧΝΕΥΣΕΙΣ» δύο άρθρων «ΠΕΡΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΗΣ» & «ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΑΛΦΑΒΗΤΟΥ» κλείω σήμερον μέ τήν ανάρτησιν τού γράμματος ΔΕΛΤΑ λαβών αφορμήν από τού ότι τρία (3) μεγάλα Μαντεία-Ιεροί Χώροι εν τή κυρίως Ελλαδι ήτοι ΔΕΛΦΟΙ,ΔΩΔΩΝΗ,ΔΗΛΟΣ και έν (1) εν Μικρά Ασία ήτοι ΔΙΔΥΜΟΙ το μέν ότι ήρχιζον με το γράμμα ΔΕΛΤΑ το δε ότι το άθροισμα των λεξαρίθων* και τών τεσσάρων μάς δίδει κατά προσέγγισιν χιλίας φοράς τον έναν έκ τών τριών ούτως ειπείν «ΙΕΡΩΝ ΑΡΙΘΜΩΝ» τουτέστιν τόν (π=3,145…) ήτοι τού λόγου τής Περιφερείας πρός τήν Διάμετρον Κύκλου ο οποίος δίδει 3135 κατά προσέγγισιν 3145…καθό ατέρμων υπερβατικός αριθμός !!!

Ειρήσθω εν παρόδω ότι οι έτεροι δύο έκ τών τριών Ιερών αριθμών είναι:

.α.Ο Φ=1,618…Χρυσούς Αριθμός δηλ.τής Χρυσής Τομής τού Ακρου και Μέσου λόγου τήν τιμήν τού οποίου 1,618… τήν εθεώρουν «ουράνιον τιμήν» ή «αριθμόν εν τοίς νοητοίς» ίσον με «2/ρίζα τού 5-1) και

β.Ο αριθμός τής Γαληνίου Αρμονίας e=λ=2,72..τόν οποίον οι Αρχαίοι τον υπελόγιζον ώς ίσον μέ το ήμισυ τής πλευράς ισοπλεύρου τριγώνου εγγεγραμμένου εις κύκλον ακτίνος π=3,14…

Και τούς τρείς (π=3,14…Φ=1,618..e=λ=2,72…) ώς άνω αριθμούς είτε λεξαριθμικώς είτε απλώς σεβασμού ένεκεν οι αρχαίοι πρόγονοί μας τούς ενεσωμάτουν εις Αρχιτεκτονικάς κατασκευάς,ονόματα τετιμημένων προσώπων,Θεών,Θεαινών,εις τήν Γεωδαισίαν κ.α.ώς κατωτέρω ενδεικτικώς θα καταγράψω.

Όμως πρίν εί καταγράψωμεν τά τού Γράμματος ΔΕΛΤΑ κρίνω σκόπιμον ν’ αναφέρω ολίγα τινά περί των ώς είρηται τεσσάρων ΜΑΝΤΕΙΩΝ-ΧΩΡΩΝ.

ΔΩΔΩΝΗ.Ελαβεν πιθανόν τήν ονομασίαν έκ τού Δώδωνος υιού τού Διός μετά τής Ευρώπης ή έκ τού ρήματος Δ-ωδώ  το οποίον έχει σχέσειν μέ το «δ-ονείν» τά νέφη υπό τού Δ-ιός ή έκ τού δωτήρ-δώτειρα=προσαγορευτικά τού Διός και της Γαίας αντιστοίχως ή έκ τού Διός και τής Διώνης μίας των Ωκεανίδων Νυμφών.Πάντως εν Δωδώνη ελατρεύετο αρχικώς ο Ζεύς υπό των Πελασγών οι οποίοι ίδρυσαν και το Μαντείον πρόν τιμήν του διό και ο Αχιλλεύς (Ιλιάς Π233) αναφωνεί «Ζεύ άνα Δωδωναίε Πελασγικέ….».Μετά τά Τρωϊκα ότε το ηρωϊκόν και προοδευτικόν μέρος τών Πελασγών υπό το όνομα «Ελληνες» διά πρώτην φοράν κατά Θουκυδίδην επικρατεί τού συντηρητικού Πελασγικού Ιερατείου λατρεύεται ώς «σύνναος» εν τω συσκίω ναώ και η σύζυγος αυτού Δ–ιώνη.Κύριον στοιχείον τής όλης Δωδωναίας λατρείας ήτο η Ιερά Δ-ρύς η οποία εις τον Ελλαδικόν χώρον εθεωρείτο υψηλότατον και ανθεκτικώτατον δ-ένδρον ανθιστάμενον εις τους ανέμους και κεραυνούς.

ΔΕΛΦΟΙ:Συνωδά παλαιοτάτης παραδόσεως ο χώρος επελέγη επειδή δύο περισ-τεραί ή αετοί πετώντες η μία ή ο είς εξ Ανατολών και οι έτεραι έκ Δυσμών συνην-τήθησαν εις τον χώρον αυτόν,τον ΟΜΦΑΛΟΝ ΤΗΣ ΓΗΣ ή κατ’ άλλην εκδοχήν ο Απόλλων υπό μορφήν Δεφίνος ωδήγησεν εις τον λιμενα τής Κίρρας Κρήτας και εκείθεν μεταμορφωθείς εις ωραίον νεανίαν ήγαγεν αυτούς εις το σημείον ένθα ο ομώνυμος Ναός σήμερον τού Απόλλωνος ονομασθείς εξ αυτού και Δελφίνιος.Κατά μίαν άλλην εκδοχήν ορμώμενος ο Απολλων έκ τού Ολύμπου αφού περιήλθεν πολλούς τόπους αφίχθη ενταύθα ένθα μόνος του ανήγειρεν τον ναόν και ιερόν φυτόν τήν Δάφνην η οποία ούσα ωραιοτάτη κόρη τού Πηνειού τήν ηράσθη ο Απόλλων και τήν κατεδίωκεν και προκειμένου τήν προστατεύση ο πατήρ της Πηνειός τήν μετεμόρφωσεν εις το φυτόν Δάφνη το οποίον ανευρών και αρέσας ο Απόλλων εις τά Τέμπη το καθιέρωσεν ώς ιερόν εν τώ Ναώ δι’αυτό εκελείτο και Δαφναίος..Ομως επειδή εφόνευσεν τήν εκεί υπάρχουσαν Δ-ράκαιναν και επειδή το σώμα της εσάπη ωνομάσθη ο χώρος Πυθώ .(πυθώ=σήπομαι) ένεκεν τής δυσοσμίας ο Θεός έλαβεν τήν ονομασίαν Πύθιος.Τέλος υφίσταται και ετέρα παράδοσις ότι εδώ ελατρεύετο ώς πρωτογενής Θεότης η Γαία,και ευρισκομένου ενταύθα στομίου τινός τής γής ανεδύοντο εξ αυτού ψυχροί ιδιάζοντες ατμοί το δε στόμιον απεκαλείτο ο «Γάς ομφαλός».Ενταυθα υπήρχεν ώς πρώτη μάντις η Δ-αφνίς αλλά η Γαία μετέ-πειτα εδώρησεν το Μαντείον εις τήν Θέμιδα κι’ αυτή εις τον Απόλλωνα.

ΔΗΛΟΣ.Αρχικώς εκαλείτο Αστερία κι’ αποσπασθείσα έκ τής Σικελίας έπλεεν αστα-θής εις το Αιγαίον ότε τη παρακλήσει τού Διός ο Ποσειδών τήν κατέστησεν σταθεράν-Δ-ήλον ίνα επ’ αυτή η Λητώ καταδιωκομένη γεννήσει τον τού φωτός Θεόν Απόλλωνα και τήν Θέαιναν τού κυνηγίου Αρτέμιδα.

ΔΙΔΥΜΟΙ-ΔΙΔΥΜΑ:Εν Διδύμοις 18 χλμ νοτίως τής Μιλητου υπήρχεν πανάρχαιος ναός τού Απόλλωνος μετά περιφήμου Μαντείου από τους «Μυθικούς» εισέτι χρόνους πλήν όμως η μεγίστη ακμή του σημειούται τον 6^ον π.Χ αιώνα.Εν αυτώ ενυπήρχεν περικαλλές άγαλμα τού Διδυμαίου Απόλλωνος τιμωμένου ουχί μόνον υπό των Ελληνων αλλά και των Βαρβάρων ιδία υπό τού Βασιλέως τής Λυδίας Κροίσου αποστείλαντος πρός τιμήν εις αυτό τόσον πολλούς θησαυρούς όσους και εν Δελφοίς.Η λατρεία τούτου ομοιάζει μετά των Δελφών με τη διαφοράν ότι ο ενδιάμεσος μετά τού Θεού προήρχετο από το γένος τών Βραγχιδών αλλά το Ιερόν Φυτόν κι’ εδώ ήτο η Δάφνη.

Μετά ταύτα θα διερευνήσωμεν το μέν διατί και τά τέσσαρα ήρχιζον με το Γράμμα ΔΕΛΤΑ το δε διατί και έτερα σπουδαία αντικείμενα,πρόσωπα παρομοίως αρχίζουν από ΔΕΛΤΑ.

Αναμφισβητήτως το Μαντείον εθεωρείτο ο υπέρτατος οίκος τού Θεού η κορυφή πάντων ώς τής Πυραμίδος,τού Τριγώνου,τού Γράμματος ΔΕΛΤΑ κ.α διό και όλαι αι λέξεις που αρχίζουν από ΔΕΛΤΑ δεικνύουν το ακρότατον σημείον επιφα-νείας,αντικειμένου σκέψεως κ.α.

Όμως πρίν παραθέσωμεν ενδεικτικάς αρχιζούσας μέ το ΔΕΛΤΑ λέξεις θεωρούμεν ότι πρέπει ν’ αναλύσωμεν τήν εννοιολογικήν σημασίαν αυτών τούτων των ονομασιών τών Μαντείων με βάσιν τά αναφερόμενα εν τω εξαιρέτω βιβλίω «Ιστορία Γενέσεως της Ελληνικής γλώσσης» τού Ηλία Τσατσόμοιρου εκδ.ΔΑΥΛΟΣ 1991.

ΔΩΔΩΝΗ:

Δ=Δύναμις-Δίκη- Διανέμω

Ω=Σύμπαν,αχανής χώρος

Δ=Δύναμις-Δικη-Διανέμω

Ω=Σύμπαν,αχανής χώρος.

Ν=Νέμω-Ναίειν (κατοικείν) Διανέμω.

Η=.Ηλιος,το φώς των γνώσεων

Αρα ΔΩΔΩΝΗ=Η Δύναμις,η εις το Σύμπαν υπάρχουσα,η διανέμουσα εις αυτό το φώς των γνώσεων δηλ.ό,τι αντεπροσώπευεν παρ’ αρχαίοις ο εις αυτό λατρευό-μενος Θεός Ζεύς

ΔΕΛΦΟΙ

Δ=Δύναμις-Δίκη- Διανέμω

Ε=Ελαύνω,εδράζω διά λόγων.

Λ=Λόγος,λαμπρός

Φ=Φώς,φύσις

Ο= Χώρος περιωρισμένος επί τής γής

Ι=Ιθύνω,ισχύω.

Αρα ΔΕΛΦΟΙ=Η Δύναμις η οποία ελαύνει,διαδίδει διά λόγων το φώς των γνώσεων εις τον χώρον,ιθύνουσα,κατευθύνουσα πάντοτε.

ΔΗΛΟΣ

Δ=Δύναμις-Δίκη-Διανέμω

Η=Ηλιος,φώς των γνώσεων.

Λ=Λόγος,λαμπρός

Ο=Χώρος περιωρισμένος.

Σ=Σήμα,σημασία

Αρα ΔΗΛΟΣ:Η δύναμις η οποία το φώς των γνώσεων διά λόγων λαμπρών εις τον χώρον και δια σημάτων διαδίδει.

ΔΙΔΥΜΟΙ.

Δ=Δύναμις-Δίκη-Διανέμω.

Ι-Ιθύνω,ισχύω

Δ=Δύναμις-Δικη- Διανέμω

Υ=Κοιλότης,κόλπος

Μ=Μήτηρ,μάθησις

Ο=Χώρος περιωρισμένος.

Ι=Ιθυνω,ισχύω

Αρα ΔΙΔΥΜΟΙ:Η πάντοτε ισχύουσα Δύναμις τήν εις τον κόλπον τής μητρός  (Μήτις,μήτηρ) υπάρχουσαν μάθησιν εις τον χώρον κατευθύνει.

Οθεν έκ τής ανωτέρω τού Ηλ.Τσατσόμοιρου αναλύσεως συνάγεται ότι τά Μαντεία ήσαν

«Η πάντοτε ενυπάρχουσα και ισχύουσα πνευματική δύναμις η πρός τον χώρον ελαυνομένη πρός διάδοσιν τού φωτός,των γνώσεων εις τούς ανθρώπους»

Ενδεικτικώς παραθέτω λέξεις αρχομένας μέ το ΔΕΛΤΑ και δεικνυούσας το ακρό-τατον,τό υψηλόταστον είτε των γνώσεων είτε τού αντικειμένου.

Δίας ο υπέρτατος των Θεών

Δημήτηρ η υπερβασίλισσα τής γής

Διόνυσος ο πρώτος υιός τού Διός

Δόρυ το οξύ,το αιχμηρόν

Δίκτη,Δίρφυς όρη υψηλά,αιχμηρά.

Δόλοπες,Δρύοπες,οι κατοικούντες εις τά υψηλά.

Δαλματία,η υπέρ τήν Ελλάδα Χώρα.

Δαναός ο ηγήτωρ των Πελασγών ο αλλάξας το όνομα αυτών πρός το ΔΑΝΑΟΙ

Διευθυντής ο απόλυτος κατευθυντής

Διοικητής ο απόλυτος κατευθυντής

Δράκων το μέγιστον των θηρίων τής Μυθολογίας

Δένδρον-Δρύς  το σκληρότερον και υψηλότατον δένδρον

Δύναμις το υψηλότατον σωματικόν και πνευματικόν στοιχείον

Διγενής,ο ισχυρός,ο κραταιός

Δαίμων,ο Θεός

Δάκτυλος το ακραίον σημείον τού σώματος.

Δειράς,η ράχις τού βουνού,υψώματος.

Δήμος η ανωτάτη αρχή της πόλεως

Δίνη ισχυρότατον ρεύμα ύδατος ή αέρος

Δρέπανον,το οξύ,το κοπτερόν

Δριμύς,ο οξύς,ο κοπτερός,

Διάνοια,η οξεία σκέψις

Δημιουργία το Α και Ω των πάντων.

Διαρρήδην,κατηγορηματικώς,ρητώς

Διαγωγή η οξυτάτη συμπεριφορά τού ανθρώπου

Δέρμα,το εξώτατον σημείον τού σώματος

Δόρυ οξύτατον πολεμικόν όπλον και πλήθος άλλων παρεμφερών λέξεων.

Οθεν έκ των ανωτέρω δυνάμεθα να καταγράψωμεν

 Οτι έκαστον ΓΡΑΜΜΑ τού Ελληνικού Αλφαβήτου είναι προϊόν μακροτάτης ακουστικής και οφθαλμολογικής παρατηρήσεως τόσον τών φαινομένων τής φύσεως όσον και τών ανθρωπίνων ενεργειών,αντικειμένων αποτέλεσμα τών οποίων το μέν έκαστον τών γραμμάτων να είναι προϊόν υψηλοτάτης νοηματικής σημασίας και διεργασίας τών πρώτων Ελλών-Σελλών Πελασγών αι δε λέξεις υπέροχος και καταπληκτικός συνδυασμός τοιούτος ώστε η Ελληνική Γλώσσα να είναι Η ΜΗΤΕΡΑ ΠΑΣΩΝ ΤΩΝ ΓΛΩΣΣΩΝ.

*Διευκρινίσεις Λεξαρίθμου και Ιερών αριθμών

Οι αρχαίοι πρόγονοί μας αντί αριθμών εχρησιμοποίουν τά γράμματα και δι’ αυτών υπέκρυπτον και εννοίας.Ούτω πως προκειμένου δείξω ότι το άθροισμα τών λεξα-ρίθμων τών τεσσάρων μας ΜΑΝΤΕΙΩΝ πού προανεφέρομεν το ισοδυναμούν με χιλίας φοράς τό ατέρμον,υπερβατικόν π=3,14…..θα καταγράψω ολίγα τινά περί των λεξαρίθμων:

Π    Ι   Ν   Α   Ξ      Λ  Ε  Ξ  Α  Ρ  Ι  Θ  Μ  Ω  Ν

Βάσει αυτών εάν αντί τών γραμμάτων θέσωμεν τούς αντιστοίχους έκ τού πίνακος αριθμούς θα έχωμεν:

Δ-Ω-Δ-Ω-Ν-Η =4+800+4+800+50+8=1666

Δ-Ε-Λ-Φ-Ο-Ι  =4+5+30+500+70++10=619

Δ-Η-Λ-Ο-Σ=4+8+30+70++200=312

Δ-Ι-Δ-Υ-Μ-Ο-Ι=4+10+4+400+40+70+10=538

ήτοι προσθέτοντες τούς λεξαρίθμους εκάστης τών τεσσάρων ονομασιών θα έχωμεν:

(1.666+619+312+538=3.135…και διαιρούντες διά τού 1.000 ήτοι 3135/1000 έχομεν

π=3,135…κατά προσέγγισιν 3,145…καθό ατέρμων,υπερβατικός αριθμός..)

Παραθέτω μερικά λεξαριθμικά παραδείγματα σχετιζόμενα μέ τούς ώς είρηται Ιερούς αριθμούς:

1.Χρυσούς αρθμό Φ=1,618… δηλ.τού Μέσου και Άκρου λόγου,τής Χρυσής Τομής

Παράδειγμα 1^ον.

Ο λεξάριθμος τού ΑΠΟΛΛΩΝ είναι 1061

Ο λεξάριθμος τής άδελφής τού ΑΡΤΕΜΙΣ είναι 656

Εάν διαιρέσωμεν τούς λεξαρίθμους τών δύο Θεών,αδελφών γεννηθέντων εις τήν ΔΗΛΟΝ θα εχωμεν 1.061/656=1,617=1,62…δηλ τον Χρυσούν αριθμόν.

Παράδειγμα 2^ον.

Ο λεξάριθμος τής ΑΦΡΟΔΙΤΗΣ είναι 993.

Ο λεξαριθμος τού ΖΕΥΣ είναι 612.

Εάν διαρέσωμεν τούς δύο λεξαρίθμους θα έχωμεν 993/612=1,62… δηλ.τόν Χρυσούν αριθμόν.

Παραδειγμα 3^ον

Εκτός λεξαρίθμου ο Χρυσούς αριθμός Φ εις το θέατρον τής Επιδαύρου.

Το κάτω διάζωμα έχει 34 σειράς καθισμάτων.

Τό άνω διάζωμα έχει 21 σειράς καθισμάτων.

Εάν διαιρέσωμεν αυτά θα έχωμεν 34/21=1.61.. δηλ.ο Χρυσούς αριθμός Φ.

Παράδειγμα 4^ον

Εάν διαιρέσωμεν διαδοχικώςς τάς φαλάγγας τού ενός δακτύλου τής χειρός μας  δηλ.τού μεγαλυτέρου διά τού μικροτέρου ευρίσκομεν 1,62…,το μήκος τού προσώπου διά τού πλάτους ευρίσκομεν 1,62…το μήκος τού σώματος κάτωθεν τού ομφαλού διά τού άνωθεν τού ομφαλού ευρίσκομεν 1,62…και πλείστα άλλα.

2.Ο αριθμός 2,72..τής Γαληνίου αρμονίας.

Οι αρχαίοι τον αριθμόν αυτόν τον υπελόγιζον κατά προσέγγισιν ώς ίσον μέ το ήμισυ πλευράς ισοπλεύρου τριγώνου εγγεγραμμένου εις κύκλον ακτίνος (π=3,14..) δηλ.(π.ρίζα 3)/2)=2,72…ή

 το πηλίκον τών λεξαρίθμων  ΑΡΜΟΝΙΑ/ΓΑΛΗΝΗ=272/100=2,72… διό και τής Γαληνίου Αρμονίας ωνομάσθη.

του Ιωάννη Κόντη, Υποστρατήγου ε.α.

Ήταν νωρίς το απόγευμα. Καθόμουν μόνος στην παραλία, απέναντι από τη θάλασσα, και προσπαθούσα να ακούσω τη σιωπή μέσα μου. Δεν τα κατάφερνα.

Οι σκέψεις μου, ανυπόμονες και άναρχες, έτρεχαν προς κάθε κατεύθυνση. Άλλες γεννιούνταν και πριν προλάβω να τις ολοκληρώσω είχαν ήδη χαθεί, άλλες επέστρεφαν επίμονα, σαν κύματα που αρνούνται να υποχωρήσουν. Προσπαθούσα να τις συγκρατήσω, να τις τακτοποιήσω, να τις βάλω σε μια σειρά, μήπως και μπορέσω να βρω μέσα τους μια απάντηση.

Και τότε, σχεδόν χωρίς να το καταλάβω, άρχισα να ακούω τη θάλασσα.

Ο ήχος των κυμάτων έφτανε στα αυτιά μου σαν μουσική. Κάθε κύμα ερχόταν από μακριά, έτρεχε προς την ακτή, άγγιζε την άμμο, την ίσιωνε για μια στιγμή και ύστερα, σαν να μετάνιωνε για την παρουσία του, γύριζε πίσω και χανόταν μέσα στο απέραντο σώμα της θάλασσας.

Κάποια κύματα ήταν μεγάλα. Έρχονταν με δύναμη και έσπαζαν στην ακτή με έναν ήχο που δεν μπορούσε να περάσει απαρατήρητος.

Κάποια άλλα ήταν μικρά. Τόσο μικρά, που σχεδόν δεν υπήρχαν.

Κι όμως, όλα μαζί έφτιαχναν τη θάλασσα που άκουγα.

Κοίταξα για λίγο ένα μεγάλο κύμα να σηκώνεται και να πέφτει με ορμή. Και τότε πέρασε από τη σκέψη μου μια απλή, σχεδόν παιδική απορία:

Πόσο μεγάλο θα ήταν ένα κύμα αν πίσω του δεν υπήρχε ολόκληρη η θάλασσα;

Κανένα κύμα δεν θα τολμούσε να ταξιδέψει μόνο του προς την ακτή. Η δύναμή του δεν ήταν δική του. Ήταν η δύναμη του συνόλου που περνούσε για μια στιγμή μέσα από το μικρό του σώμα.  Ίσως, σκέφτηκα, έτσι να συμβαίνει με όλα όσα υπάρχουν.  Ίσως τίποτα να μην είναι πραγματικά μόνο του.

Εκείνη ακριβώς τη στιγμή άκουσα κάτι που με έκανε να σηκώσω το κεφάλι.

Ήταν μια φωνή.   Μια μικρή φωνή.

Ήταν ένα από εκείνα τα ασήμαντα κύματα που μέχρι τότε δεν είχα προσέξει.

«Εμένα δεν με πρόσεξες καθόλου», μου είπε. Κοίταξα γύρω μου. Δεν υπήρχε κανείς. «Δεν άκουσες ούτε τον παφλασμό μου. Ήμουν μικρό, σχεδόν αθόρυβο. Κι όμως, ήμουν κι εγώ μέρος της μουσικής που άκουγες. Δεν με πρόσεξες ούτε όταν γύρισα πίσω στη μητέρα θάλασσα. Δεν είδες πως, καθώς υποχωρούσα, παρέσυρα μαζί μου δύο μικρά ψάρια που είχαν ξεβραστεί στην άμμο από ένα μεγαλύτερο κύμα. Εκείνα θα πέθαιναν. Εγώ τα πήρα μαζί μου και τα έσωσα».

Έμεινα σιωπηλός.  Αιφνιδιάστηκα.  Δεν είχα απάντηση.

Είχα προσέξει το μεγάλο κύμα, γιατί ήταν μεγάλο. Είχα ακούσει τον δυνατό του θόρυβο, γιατί ήταν δυνατός. Είχα κοιτάξει αυτό που μπορούσε να επιβληθεί στις αισθήσεις μου. Και είχα προσπεράσει εκείνο που έκανε το καλό του αθόρυβα.

Τότε κατάλαβα πως ίσως η ζωή να μας ξεγελά με το μέγεθος!

Μας κάνει να πιστεύουμε πως ό,τι είναι μεγάλο είναι και σημαντικό, πως ό,τι εντυπωσιάζει αξίζει περισσότερο από ό,τι περνά απαρατήρητο. Κι όμως, πόσες φορές η πραγματική αξία κρύβεται σε κάτι που δεν ζητά να το προσέξουμε;

Πώς είναι δυνατόν να συντεθεί το όλον χωρίς να υπάρχει το μέρος;

Πώς μπορεί να υπάρξει η συμφωνία χωρίς την κάθε ξεχωριστή νότα;

Ακόμη και η πιο μικρή νότα, εκείνη που ίσως δεν ξεχωρίζουμε όταν ακούμε μια μεγάλη μουσική σύνθεση, έχει τη θέση της. Αν λείψει, κάτι θα έχει αλλάξει. Μπορεί να μην μπορούμε αμέσως να πούμε τι, αλλά η αρμονία δεν θα είναι πλέον ακριβώς η ίδια.

Έτσι είναι και η ζωή!

Δεν αποτελείται μόνο από τις μεγάλες στιγμές. Δεν αποτελείται μόνο από τις αποφάσεις που θυμόμαστε, από τα γεγονότα που καταγράφονται, από τους ανθρώπους που ξεχωρίζουν και ακούγονται περισσότερο!

Η ζωή αποτελείται και από μικρές πράξεις που κανείς δεν χειροκροτεί.

Από ένα χαμόγελο που δόθηκε σε έναν άγνωστο.

Από ένα χέρι που απλώθηκε την ώρα που κάποιος έπεφτε.

Από μια λέξη που ειπώθηκε τη σωστή στιγμή.

Από μια συγγνώμη.

Από μια σιωπή που δεν πλήγωσε.

Από μια μικρή πράξη καλοσύνης που ίσως δεν έμαθε ποτέ κανείς ότι έγινε.

Κι όμως, μπορεί αυτή η μικρή πράξη να άλλαξε ολόκληρη τη ζωή ενός ανθρώπου.

Όπως ακριβώς το μικρό κύμα!

Και δεν είναι μόνο ο άνθρωπος.

Η ίδια η φύση μάς μιλά με αμέτρητες μικρές φωνές, τις οποίες έχουμε συνηθίσει να μην ακούμε. Το κελάηδημα ενός πουλιού, το θρόισμα των φύλλων, το νερό που κυλά πάνω στις πέτρες, ο άνεμος που περνά ανάμεσα στα βουνά και τα φαράγγια, ο μακρινός ήχος της βροντής, το αδιόρατο πέταγμα ενός εντόμου.

Μικροί ήχοι. Ασήμαντοι, αν τους πάρεις έναν-έναν. Κι όμως, όλοι μαζί είναι ο ήχος της ζωής.

Αν μπορούσαμε να αφαιρέσουμε έναν-έναν όλους αυτούς τους μικρούς ήχους, ίσως στην αρχή να μην αντιλαμβανόμασταν την απουσία τους. Στο τέλος, όμως, θα είχε σωπάσει κάτι πολύ μεγαλύτερο.

Θα είχε σωπάσει η ίδια η συμφωνία της ζωής!

Και ίσως το ίδιο να συμβαίνει και με την πίστη!

Πώς είναι δυνατόν να υπάρξει μια προσευχή χωρίς τα ιερά ονόματα που προφέρει ο άνθρωπος όταν στρέφεται προς τον Θεό; Μια λέξη μπορεί να είναι μικρή, μια φωνή μπορεί να είναι αδύναμη, ένας ψίθυρος μπορεί να χάνεται μέσα στον άνεμο. Κι όμως, για εκείνον που τον προφέρει, μπορεί να περιέχει ολόκληρο τον κόσμο του.

Άρχισα τότε να σκέφτομαι και κάτι ακόμη.

Τον άνθρωπο. Και το μέτρο του μέσα στο σύμπαν!

Εμείς, που συχνά θεωρούμε τον εαυτό μας τόσο σημαντικό, είμαστε μπροστά στην απεραντοσύνη του σύμπαντος σχεδόν αόρατοι. Γύρω μας απλώνονται γαλαξίες, άστρα και ήλιοι. Υπάρχουν αποστάσεις εκατομμυρίων ετών φωτός, κόσμοι που δεν θα αγγίξουμε ποτέ, μαύρες τρύπες και ουράνια σώματα τόσο μεγάλα, ώστε η ανθρώπινη φαντασία δυσκολεύεται να συλλάβει το μέγεθός τους.

Και εμείς;  Ένα άτομο…  Ένα μόριο… μόνον…

Μια μικρή, εφήμερη παρουσία μέσα σε μια απεραντοσύνη που δεν μπορούμε να μετρήσουμε ούτε να κατανοήσουμε πλήρως.

Κι όμως…

Αυτό το μικροσκοπικό πλάσμα (ο Άνθρωπος), έχει τη δυνατότητα να κοιτάξει προς τα άστρα και να αναρωτηθεί. Να αισθανθεί δέος. Να αγαπήσει. Να δημιουργήσει. Να θυμηθεί. Να ονειρευτεί. Να αναζητήσει τον Θεό. Να αναρωτηθεί γιατί υπάρχει.

Ίσως, λοιπόν, το ανθρώπινο μέτρο να μην βρίσκεται στο πόσο μεγάλο είναι το σώμα μας μέσα στο σύμπαν, αλλά στο πόσο μεγάλη μπορεί να γίνει η ψυχή και το πνεύμα μας μέσα στον μικρό χώρο που της αναλογεί!

Δεν χρειάζεται να είμαστε μεγάλοι για να είμαστε σημαντικοί.

Δεν χρειάζεται να φωνάζουμε για να ακουστούμε.

Δεν χρειάζεται να κατακτήσουμε το σύμπαν για να αφήσουμε το μικρό μας αποτύπωμα πάνω στη ζωή.

Ίσως αρκεί να κάνουμε, κάποια στιγμή, αυτό που έκανε εκείνο το μικρό κύμα.

Να φτάσουμε λίγο πιο πέρα από εκεί που περιμένουν οι άλλοι.

Να αγγίξουμε κάποιον που κινδυνεύει να χαθεί.

Να επιστρέψουμε στη δική μας «θάλασσα»… έχοντας αφήσει πίσω μας κάτι λίγο καλύτερο από εκείνο που βρήκαμε.

Γιατί το μεγάλο δεν υπάρχει χωρίς το μικρό.

Η θάλασσα δεν υπάρχει χωρίς τα κύματά της.

Η συμφωνία δεν υπάρχει χωρίς τις νότες της.

Η ζωή δεν υπάρχει χωρίς τις μικρές στιγμές που τη συνθέτουν.

Και ο Άνθρωπος, όσο μικρός κι αν μοιάζει μπροστά στην απεραντοσύνη του Σύμπαντος, δεν παύει να είναι ένας μοναδικός κόκκος μέσα στη Μεγάλη Δημιουργία.

Ίσως, τελικά, αυτό να είναι και το παράδοξο της ύπαρξής μας:

Είμαστε απειροελάχιστοι μπροστά στο σύμπαν και, ταυτόχρονα, ανεκτίμητοι μέσα στον μικρό κόσμο που μας εμπιστεύτηκε.

Ένα μικρό κύμα μπορεί να μοιάζει ασήμαντο.

Μπορεί όμως να σώσει δύο ψάρια.

Μια μικρή λέξη μπορεί να μοιάζει ασήμαντη.

Μπορεί όμως να σώσει μια ψυχή.

Μια μικρή πράξη μπορεί να μη γραφτεί ποτέ πουθενά.

Μπορεί όμως να αλλάξει μια ζωή για πάντα.

Γι’ αυτό ίσως δεν πρέπει ποτέ να περιφρονούμε το μικρό.

Να μην προσπερνάμε το απλό επειδή δεν είναι εντυπωσιακό. Να μην αγνοούμε το αθόρυβο επειδή δεν διεκδικεί την προσοχή μας. Να μην θεωρούμε ασήμαντο εκείνο που δεν μπορεί να μετρηθεί με το μέγεθος.

Γιατί πολλές φορές, μέσα στο μικρό και το ταπεινό, κρύβεται η λύση, ίσως και η μεγάλη αλήθεια.

Μέσα στο σχεδόν αόρατο κρύβεται η διαφορά.

Και ίσως… όταν κάποτε καθίσουμε μόνοι απέναντι στη θάλασσα και οι σκέψεις μας θα παλεύουν να βρουν τον δρόμο και την λύση τους, να χρειαστεί να κάνουμε κάτι πολύ απλό:

Να σωπάσουμε… Να ακούσουμε… Και να προσέξουμε το μικρό κύμα…

Γιατί μπορεί να είναι εκείνο που, χωρίς να το γνωρίζουμε, θα μας μάθει ξανά το μέτρο της ζωής.

Ιωάννης Αθαν. Κόντης 

Υποστράτηγος ε.α

Οκτώβριος 2026