Αρχική Blog Σελίδα 9

Τό πρόβλημα τῆς ΝΔ εἶναι στά δεξιά

Από
pcuser
-
0
Intime

Οἱ διαρροές τοῦ Μαξίμου στόν κυριακάτικο Τύπο γιά τίς ἐκτιμήσεις τοῦ Ἀμερικανοῦ συμβούλου τοῦ Πρωθυπουργοῦ Στάν Γκρῆνμπεργκ – Θεωρεῖ τόν Ἀντώνη Σαμαρᾶ ρυθμιστή

Παρέμβασις τοῦ Μεσσήνιου μέ ὁμιλία του στούς μικρομεσαίους ἐπιχειρηματίες

H Aκρίβεια, τά σκάνδαλα, ἡ ἀνεπαρκής ἀστυνόμευσις καί ἡ κακή οἰκογενειακή πολιτική εἶναι ἀδύνατα σημεῖα γιά τήν Κυβέρνηση καί γιά τόν Πρωθυπουργό, συμφώνως πρός τά συμπεράσματα τοῦ συμβούλου τοῦ κ. Μητσοτάκη Στάν Γκρῆνμπεργκ, πού «διέρρευσαν» πρός τόν Τύπο (τό «Βῆμα» καί τήν «Καθημερινή» τῆς Κυριακῆς). Ὁ κ. Γκρῆνμπεργκ εἶχε μιά ἀπό τίς τακτικές ἐπικοινωνίες του μέ τό Μέγαρο Μαξίμου καί προέβη στίς ἀνωτέρω ἐπισημάνσεις, οἱ ὁποῖες οὕτως ἤ ἄλλως ὑποδεικνύονται καί ἀπό τήν κοινή λογική.

Τά θέματα αὐτά ἀπασχολοῦν τούς κεντροδεξιούς ψηφοφόρους καί ἀποτελοῦν βασικές αἰτίες γιά τήν δυσαρέσκειά τους ἔναντι τῆς Κυβερνήσεως, Σέ αὐτά προστίθενται τά θέματα πού ἀφοροῦν στήν Παιδεία, ἐνῷ οὔτε τό ζήτημα τοῦ γάμου τῶν ὁμοφύλων ζευγαριῶν ἔχει ξεχασθεῖ. Οἱ βασικές αὐτές ἐπισημάνσεις δείχνουν ὅτι τό πρόβλημα γιά τήν ΝΔ εὑρίσκεται στά δεξιά. Καί ὅπως διαπιστώνει ὁ κ. Γκρῆνμπεργκ, ὁ Ἀντώνης Σαμαρᾶς ἐκφράζει αὐτήν τήν Δεξιά.

Εἰδικώτερα, συμφώνως πρός τίς «διαρροές» αὐτές, ὁ κ. Γκρῆνμπεργκ ἐπισημαίνει ὅτι ἡ Κεντροδεξιά στό σύνολό της ὄχι μόνον τείνει εὐήκοον οὖς, ἀλλά συμφωνεῖ μέ τά θέματα πού θίγει ὁ πρώην Πρωθυπουργός, ἐνῷ ἡ Δεξιά καί ἡ Ἄκρα Δεξιά ταυτίζονται μέν μαζί του, ἀλλά διατυπώνουν κάποιες ἐπιφυλάξεις ὡς πρός τήν πολιτική ἀξιοποίηση τοῦ ἰδίου. Μόνον οἱ «σκληροπυρηνικοί» ψηφοφόροι πού στηρίζουν τόν Κυριάκο Μητσοτάκη χαρακτηρίζουν τόν κ. Σαμαρᾶ «προδότη» τῆς παρατάξεως. Οἱ ὑπόλοιποι τόν κρίνουν θετικά.

Τό γεγονός ὅτι αὐτό εἶναι τό κύριο πρόβλημα πού καλεῖται νά ἀντιμετωπίσει ὁ κ. Μητσοτάκης ἐπιβεβαιώνεται καί ἀπό τά συμπεράσματα τοῦ κ. Γκρῆνμπεργκ γιά τούς λοιπούς πολιτικούς ἀντιπάλους τοῦ κ. Μητσοτάκη καί συγκεκριμένα τόν κ. Τσίπρα καί τόν κ. Ἀνδρουλάκη. Ὁ κ. Τσίπρας χαρακτηρίζεται «ἀνεύθυνος», ἐνῷ οἱ δεξιοί ψηφοφόροι τόν θεωροῦν «ἐπικίνδυνο γιά τήν χώρα». Τό πλέον σημαντικό ὅμως εἶναι ὅτι οἱ ἀναποφάσιστοι ψηφοφόροι τόν θεωροῦν ἀφερέγγυο καί ἀναξιόπιστο. Ὁ κ. Ἀνδρουλάκης ἐξ ἄλλου θεωρεῖται πρόσωπο «μή θελκτικό», ἐνῷ ὁ πολιτικός του λόγος κρίνεται ὡς «βαρετός».

Τήν ἴδια στιγμή, ὁ Ἀντώνη Σαμαρᾶς προέβη σέ πολιτική παρέμβαση μιλῶντας στό συνέδριο τῆς Ὁμοσπονδίας Ἐπαγγελματικῶν, Βιοτεχνικῶν καί Ἐμπορικῶν Σωματείων τῆς Μεσσηνίας. Ὁ κ. Σαμαρᾶς ἀνεφέρθη στήν «καρδιά τῶν προβλημάτων πού ἀντιμετωπίζουν οἱ μικρομεσαῖοι σέ ὅλη τήν Ἑλλάδα».

Εἶπε συγκεκριμένα, μεταξύ ἄλλων: «Τό συνέδριό σας διεξάγεται σέ μιά δύσκολη συγκυρία. Ἡ μικρομεσαία ἐπιχειρηματικότητα εἶναι ἀντιμέτωπη μέ μία μεγάλη ἱστορική πρόκληση. Ἱστορική, διότι ἐνῷ ἐσεῖς ἀποτελεῖτε τή σπονδυλική στήλη τῆς ἑλληνικῆς οἰκονομίας, τά τελευταῖα χρόνια ὁ κλάδος εἶναι ἀντιμέτωπος μέ μιά βαθιά καί δομική κρίση. Τά στοιχεῖα μιλᾶνε ἀπό μόνα τους. Ἡ αὔξηση τοῦ κόστους γιά μιά μικρομεσαία ἐπιχείρηση –μόνο τήν τελευταία διετία– ἔφθασε στό ἰλιγγιῶδες 35%!».

Ἰδιαιτέρως ἀνεφέρθη στό μέτρο τῶν 72 δόσεων, γιά τό ὁποῖο ἐτόνισε πώς ἀπέτυχε: «Τό μέτρο τῶν 72 δόσεων γιά τό ἰδιωτικό χρέος ἀπέτυχε παταγωδῶς. Οὔτε κἄν τό 10% τῶν ἐπιχειρήσεων δέν συμμετεῖχε τελικά σέ αὐτό. Ἀλλά καί οἱ πρῶτες ἐνδείξεις γιά τήν νέα ρύθμιση τῶν 120 δόσεων εἶναι ἀποθαρρυντικές. Γιατί, μέ τά πρόστιμα, τίς προσαυξήσεις καί μέ ἕνα ἐπιτόκιο πού ἀκουμπᾶ τό 6%, ματαιώνεται κάθε δυνατότητα οὐσιαστικῆς ἐπίλυσης τοῦ προβλήματος.

Τήν ἴδια ὥρα–καί αὐτό δυστυχῶς σκοπίμως ἀποσιωπᾶται–, τό ἔλλειμμα τοῦ ἰσοζυγίου τρεχουσῶν συναλλαγῶν ἔχει ξεπεράσει τά 9 δισεκατομμύρια εὐρώ! Μιλᾶμε δηλαδή γιά ἕνα τεράστιο ἔλλειμμα ἀνταγωνιστικότητας καί παραγωγικότητας τῆς χώρας μας. Σήμερα τό Διεθνές Νομισματικό Ταμεῖο τοποθετεῖ τήν Ἑλλάδα στήν 172η θέση, ἐπί συνόλου 190 χωρῶν στό θέμα αὐτό… Νά θυμίσω μόνο ὅτι, μετά ἀπό τό 1948, μία μόνον χρονιά ἡ χώρα μας εἶχε θετικό ἰσοζύγιο: τό 2013!».

Καί συνέχισε: «Τό ζήτημα δέν εἶναι μόνο οἰκονομικό. Εἶναι βαθειά πολιτικό. Γιατί εἶναι πολιτική ἡ ἀπόφαση ποιούς κλάδους τῆς οἰκονομίας ἐνισχύεις ἤ ἀποδυναμώνεις, ποῦ στηρίζεσαι καί ποῦ ὄχι. Εἶναι πολιτική ἡ ἀπόφαση γιά τό παραγωγικό μοντέλο τῆς χώρας. Εἶναι πολιτική ἀπόφαση τό κατά πόσον ἐνδιαφέρεσαι ἤ ἀδιαφορεῖς γιά τίς κοινωνικές ἐπιπτώσεις τῶν οἰκονομικῶν σου προτεραιοτήτων.

Ἀπέναντι λοιπόν στήν διαχειριστική, νεοφιλελεύθερη πολιτική πού ἀκολουθεῖ ἡ σημερινή Κυβέρνηση, ἐπιλέγω τόν κοινωνικό φιλελευθερισμό.  Αὐτό σημαίνει ὅτι δέν μπορεῖ νά ἐνδιαφέρεσαι μόνο γιά τήν μακροοικονομική ἐπίδοση μέσα ἀπό ὑπερπλεονάσματα, τά ὁποῖα δημιουργεῖ κυρίως ἡ ὑψηλή ἔμμεση φορολογία. Οὔτε καί πρέπει νά ἐνθαρρύνεις τήν καρτελοποίηση τῆς οἰκονομίας σέ βάρος τῆς μικρομεσαίας ἐπιχειρηματικότητας. Ἰδιαίτερα σέ ἐποχές κοινωνικῆς καί οἰκονομικῆς κρίσης στήν πραγματική οἰκονομία».

Καταλήγοντας ἐπρότεινε τρία μέτρα γιά τήν στήριξη τῆς μικρῆς καί μεσαίας ἐπιχειρηματικότητος καί συγκεκριμένα: «Πρῶτον, ἄμεσες παρεμβάσεις γιά τή μείωση τοῦ κόστους τῆς ἐνέργειας. Δεύτερον, τή μείωση ἔμμεσων φόρων. Θέλω στό σημεῖο αὐτό νά ἐπιμείνω στήν ἀνάγκη γιά τή μείωση τοῦ ΦΠΑ στήν ἑστίαση. Πρέπει ὁ ΦΠΑ στήν ἑστίαση νά ἐπανέλθει στό 13%, τό ὁποῖο ἐπί δικῆς μου Κυβερνήσεως καθιέρωσα –καί μάλιστα κόντρα στήν Τρόικα τότε–, μέτρο τό ὁποῖο πέτυχε ἀπολύτως καί μάλιστα ἀπέφερε περισσότερα ἔσοδα.  Τρίτον, τή χρηματοδότηση ἀποκλειστικά τῆς μικρῆς καί μεσαίας ἐπιχειρηματικότητας, μέσῳ ἑνός Ἐθνικοῦ Ταμείου ἤ μιᾶς Τράπεζας εἰδικοῦ σκοποῦ».

estianews.gr

«Βόμβες» Θάνου κατά Φλωρίδη γιά παρεμβάσεις σέ Τέμπη – Ὑποκλοπές

Από
pcuser
-
1

Συνέντευξη στήν ΜΑΙΡΗ ΜΠΕΝΕΑ

Ἡ πρώην Πρόεδρος τοῦ Ἀρείου Πάγου καί πρώην ὑπηρεσιακή Πρωθυπουργός Βασιλική Θάνου μιλᾶ στήν «ΕτΚ», σέ μία συνέντευξη-καταπέλτης, γιά τίς παρεμβάσεις στήν Δικαιοσύνη, τίς ὑποκλοπές, τά Τέμπη καί τά ἐθνικά θέματα

Σέ μιά δύσκολη περίοδο, κατά τήν ὁποία οἱ θεσμοί δοκιμάζονται σκληρά καί ἡ ἐμπιστοσύνη τῶν πολιτῶν πρός τήν Δικαιοσύνη καταγράφει ἱστορικό χαμηλό, ἡ πρώην Πρόεδρος τοῦ Ἀρείου Πάγου καί πρώην ὑπηρεσιακή Πρωθυπουργός Βασιλική Θάνου τά λέει «ἔξω ἀπό τά δόντια»!

Μιλῶντας στήν «Ἑστία τῆς Κυριακῆς», ἡ κορυφαία δικαστική λειτουργός κάνει λόγο γιά «ἀπροκάλυπτες παρεμβάσεις» τοῦ ὑπουργοῦ Δικαιοσύνης Γιώργου Φλωρίδη, καυτηριάζει τήν «νυχτερινή τροπολογία» του, πού καταλύει τό αὐτοδιοίκητο τῶν μεγάλων δικαστηρίων, μετατρέποντας τούς αἱρετούς προϊσταμένους σέ «διοριζόμενους», καί στηλιτεύει τήν πρωτοφανῆ καθυστέρηση ἀποφάσεων, πού ἄφησε ἀπροστάτευτους χιλιάδες δανειολῆπτες ἀπέναντι στήν ἐπιθετικότητα τῶν funds.

Ἡ ἀνώτατη δικαστής, πού διετέλεσε καί ὑπηρεσιακή Πρωθυπουργός, θεωρεῖ ὅτι ὁ ὑπουργός Δικαιοσύνης στήν ὑπόθεση τῶν Τεμπῶν «μέ τήν ἀτυχέστατη φράση του “εἶναι γιά τά μπάζα” προσπάθησε ξεκάθαρα νά προκαταλάβει τά ἀποτελέσματα τῶν ἐρευνῶν».

Ἡ Ἐπίτιμη Πρόεδρος τοῦ Ἀρείου Πάγου εἶναι κατηγορηματική γιά τήν ὑπόθεση τῶν ὑποκλοπῶν, τονίζοντας ὅτι «τά μεταγενέστερα στοιχεῖα πού ἔχουν προκύψει σχετικά μέ τίς ὑποκλοπές (καταδικαστική ἀπόφαση Πρωτοδικείου, πού διατάσσει τήν περαιτέρω ἔρευνα, καταθέσεις-δηλώσεις τοῦ Ντίλιαν) συνιστοῦν νέα στοιχεῖα, τά ὁποῖα ἐπιβάλλουν τήν ἄμεση ἀνάσυρση τῆς δικογραφίας ἀπό τό ἀρχεῖο!». Ἐνῶ κρούει τόν κώδωνα τοῦ κινδύνου γιά τά ἐθνικά συμφέροντα, μέ ἀφορμή τίς προκλητικές μεθοδεύσεις τοῦ σωματείου γιά τήν δῆθεν «μακεδονική γλῶσσα» στήν Φλώρινα.

Κλονισμένη ἡ ἐμπιστοσύνη τῶν πολιτῶν πρός τήν δικαιοσύνη

Γιά τό ἔλλειμμα ἐμπιστοσύνης στήν Δικαιοσύνη καί τό ποσοστό τῶν Ἑλλήνων πού δέν ἐμπιστεύεται τόν θεσμό κατά 60% μέ 70%, ἡ κ. Θάνου λέει: «Πράγματι, κατά τά τελευταῖα χρόνια, ἔχει κλονισθεῖ ἰδιαίτερα ἡ ἐμπιστοσύνη τῶν πολιτῶν στή Δικαιοσύνη. Εἶναι μιά πραγματικότητα τήν ὁποία δέν μποροῦμε καί δέν πρέπει νά προσπερνᾶμε μέ ἐθελοτυφλία. Ἡ ρίζα αὐτῆς τῆς βαθειᾶς κρίσης ἀξιοπιστίας, πού ἀποτυπώνεται ἔντονα στίς δημοσκοπήσεις, ἐντοπίζεται στό γεγονός ὅτι ὁρισμένες ἀποφάσεις, ἀναφορικά μέ σοβαρά κοινωνικά, οἰκονομικά καί πολιτικά θέματα, συνέβαλαν στήν ἀμφισβήτηση (δικαιολογημένη) τῆς ἀξιοπιστίας της.

Ὅταν ὁ πολίτης αἰσθάνεται ὅτι τό τελευταῖο του καταφύγιο, ὁ ἐγγυητής τῶν δικαιωμάτων του ἀπέναντι στήν αὐθαιρεσία τῆς ἑκάστοτε ἐξουσίας ἤ τῶν ἰσχυρῶν οἰκονομικῶν συμφερόντων, ὑποχωρεῖ, τότε ἡ δυσπιστία γιγαντώνεται. Μποροῦμε νά ἀναφέρουμε συγκεκριμένα παραδείγματα πού λειτούργησαν ὡς καταλῦτες γιά αὐτή τήν κατάσταση, ὅπως π.χ. ἡ ἀπόφαση 1/2023 τῆς Ὁλομέλειας τοῦ Ἀρείου Πάγου, πού νομιμοποίησε τά funds καί τούς servicers γιά τούς πλειστηριασμούς τῶν “κόκκινων” δανείων.

Παράλληλα, ἐξ ἴσου βαρύνουσας σημασίας ἦταν οἱ ἐνέργειες τοῦ τότε Εἰσαγγελέα τοῦ Ἀρείου Πάγου, τό 2022-23, σχετικά μέ τίς τηλεφωνικές παρακολουθήσεις, καθώς καί ἡ ἐνέργεια τῆς μετέπειτα Εἰσαγγελέως τοῦ Ἀρείου Πάγου νά ἀφαιρέσει τή δικογραφία τῶν παρακολουθήσεων ἀπό τούς Εἰσαγγελεῖς τοῦ πρώτου βαθμοῦ καί, στή συνέχεια, ἡ ἀρχειοθέτηση αὐτῆς ἀπό τήν Εἰσαγγελία τοῦ Ἀρείου Πάγου. Αὐτοί οἱ χειρισμοί πλήγωσαν ἀνεπανόρθωτα τό αἴσθημα δικαίου τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας καί ἐξηγοῦν σέ μεγάλο βαθμό τά ἀπογοητευτικά ποσοστά».

Ἡ κυρία Θάνου θεωρεῖ «ἐξαιρετικά ἀνησυχητικό τό φαινόμενο τῶν πρόωρων παραιτήσεων ἔμπειρων δικαστικῶν λειτουργῶν, ἀκόμη καί ἐφετῶν», καί θά ἔπρεπε, ὅπως λέει, «νά ἔχει ἤδη σημάνει συναγερμός». Θεωρεῖ ὅτι «οἱ δικαστές αὐτοί πιθανόν νά αἰσθάνονται πίεση ἀπό τόν φόρτο καί τίς δυσμενεῖς συνθῆκες ἐργασίας ἤ ἴσως νά μήν ἀντέχουν τυχόν ἀσκηθεῖσες παρεμβάσεις στό ἔργο τους», καθώς, ὅπως τονίζει, «ἡ καθημερινότητα στά δικαστήρια εἶναι ἐξουθενωτική, οἱ ἐλλείψεις σέ ὑποδομές καί προσωπικό τεράστιες, καί ὅταν σέ αὐτά προστίθεται ἕνα κλίμα θεσμικῆς ἀσφυξίας, ἡ κατάσταση γίνεται ἀνυπόφορη».

Διαφωνεῖ ὡστόσο μέ τήν στάση αὐτή, καθώς –κατά τήν γνώμη της– «ὁ δικαστής θά πρέπει νά ἔχει τήν δύναμη νά παραμείνει καί νά ἀγωνίζεται ἐνάντια στά κακῶς κείμενα. Ἡ ἀποχώρηση δέν εἶναι ἡ λύση. Μέ τήν παραίτησή του, ὁ δικαστικός λειτουργός ἁπλῶς διευκολύνει ὅσους προσπαθοῦν νά δώσουν κατευθύνσεις καί νά ἐλέγξουν τό δικαστικό σῶμα. Ἡ μάχη γιά τήν ἀνεξαρτησία τῆς Δικαιοσύνης δίνεται ἐκ τῶν ἔσω, μέ σθένος, ἀποφασιστικότητα καί προσήλωση στόν ὅρκο πού ἔχουμε δώσει».

Κατά τῆς τροπολογίας Φλωρίδη γιά τήν παράταση τῆς θητείας τῶν διοικήσεων

Ἡ πρώην Πρόεδρος τοῦ Ἀρείου Πάγου μιλάει χωρίς περιστροφές γιά τόν ὑπουργό Δικαιοσύνης Γιῶργο Φλωρίδη καί τό μοντέλο διοίκησης πού ἐφαρμόζει. Ὅπως λέει: «Ὁ ὑπουργός Δικαιοσύνης Γ. Φλωρίδης προβαίνει συχνά σέ ἀπροκάλυπτες παρεμβάσεις στή Δικαιοσύνη, ἐκφέροντας δημόσια κρίσεις καί τοποθετήσεις πού ἐπιχειροῦν νά κατευθύνουν ἤ νά ἐπικρίνουν τή δικαστική λειτουργία. Ὅσο γιά τό μοντέλο διοίκησης πού ἔχει ἐπιλέξει, αὐτό ἔχει δημιουργήσει προβλήματα στή λειτουργία τῆς Δικαιοσύνης, πολύ περισσότερα ἀπό ἐκεῖνα πού ὑποτίθεται ὅτι ἔχει ἐπιλύσει».

Ἡ κυρία Θάνου, ἡ ὁποία ὑπῆρξε καί Πρόεδρος τῆς Ἕνωσης Δικαστῶν καί Εἰσαγγελέων (ΕνΔΕ), στρέφει τήν κριτική της καί ἐναντίον τῆς τροπολογίας τοῦ κ. Φλωρίδη, πού παρέτεινε τήν θητεία τῶν διοικήσεων τῶν μεγάλων δικαστηρίων καί χαρακτηρίστηκε «ὠμή παρέμβαση» γιά τήν κατάργηση τοῦ αὐτοδιοίκητου τῆς Δικαιοσύνης. «Ἀντί γιά ἕναν οὐσιαστικό ἐκσυγχρονισμό μέ σεβασμό στούς λειτουργούς της, βρισκόμαστε ἀντιμέτωποι μέ μιά διοικητική πρακτική πού προκαλεῖ ἀναστάτωση, ἀποσταθεροποιεῖ τόν θεσμό καί ἐντείνει τό αἴσθημα ἀνασφάλειας» ἀναφέρει καί συμπληρώνει:

«Πρόκειται γιά ἕνα ἀπό τά πιό μελανά σημεῖα τῆς περιόδου πού διανύουμε. Σαφῶς ἡ νέα (τρίτη συνεχόμενη, κατά σειρά) παράταση τῆς θητείας τῶν διοικήσεων τῶν μεγάλων δικαστηρίων συνιστᾶ, στήν πράξη, κατάργηση τοῦ αὐτοδιοίκητου· ἑνός θεσμοῦ πού λειτούργησε ὑποδειγματικά ἐπί 30 ὁλόκληρα χρόνια καί πού ἔγινε ἀπόλυτα σεβαστός ἀπό ὅλους τούς προηγούμενους ὑπουργούς Δικαιοσύνης, ἀνεξαρτήτως πολιτικῆς τοποθέτησης.

Μέ ἐξαίρεση τίς Προέδρους Ἐφετῶν Σοφία Λιγνοῦ καί Φεβρωνία Τσερκέζογλου, οἱ ὁποῖες ἐκλέχθηκαν τόν Σεπτέμβριο τοῦ 2024 ὡς Πρόεδροι τῆς Διοίκησης τοῦ Ἐφετείου Ἀθηνῶν καί Πειραιῶς ἀντίστοιχα, οἱ λοιποί προϊστάμενοι τοῦ Πρωτοδικείου Ἀθηνῶν καί Θεσσαλονίκης καί τοῦ Ἐφετείου Θεσσαλονίκης παραμένουν στή θέση τους ἀπό τόν Σεπτέμβριο τοῦ 2022, μετά ἀπό προηγούμενη παράταση κατά τό 2024, δηλαδή ἐπί πέντε ἔτη. Ἔτσι, δέν εἶναι πλέον αἱρετοί, ἀλλά διοριζόμενοι ἀπό τόν ἴδιο πάντοτε ὑπουργό Δικαιοσύνης Γ. Φλωρίδη».

Ὑποστηρίζει πώς «τό γεγονός ὅτι ἡ “νυχτερινή τροπολογία” γιά τήν παράταση τοῦ 2026 μέχρι τόν Σεπτέμβριο τοῦ 2027 ἀφορᾶ ἀποκλειστικά καί μόνο τά Πολιτικά-Ποινικά Δικαστήρια καί ὄχι τά Διοικητικά, δημιουργεῖ δικαιολογημένες ὑποψίες ὅτι ἔγινε γιά νά διευκολυνθεῖ, διά μέσου τῶν προϊσταμένων, ὁ ἔλεγχος τῆς Δικαιοσύνης σέ σημαντικές ὑποθέσεις πού ἐκκρεμοῦν ἤδη. Ἀναμφίβολα, πρόκειται γιά προκλητική προσπάθεια κατάλυσης τῆς ἀνεξαρτησίας της. Ἐναπόκειται πλέον νά ἀποδείξουν, τόσο οἱ προϊστάμενοι ὅσο καί ὅλοι οἱ δικαστικοί λειτουργοί, ὅτι ἔχουν τό σθένος νά ἀποκρούσουν τίς παρεμβάσεις. Τέλος, πολύ ἀρνητική ἐντύπωση προκάλεσε καί ἡ ἰδιαίτερα χλιαρή ἀντίδραση τῆς Ἕνωσης Δικαστῶν καί Εἰσαγγελέων σχετικά μέ τό ζήτημα αὐτό».

Δίκες-ἐξπρές γιά τόν ΟΠΕΚΕΠΕ

Ἀναφορικά μέ τήν τροπολογία τοῦ κ. Φλωρίδη ὡς πρός τίς δίκες-ἐξπρές γιά τούς βουλευτές τῆς ΝΔ, πού δικάζονται γιά τήν ὑπόθεση τοῦ ΟΠΕΚΕΠΕ, ἡ ὁποία προκάλεσε τήν ἀντίδραση τῆς Εὐρωπαίας Εἰσαγγελέως Λάουρα Κοβέσι, καθώς ἐπίσης καί γιά τήν ἀνανέωση τῆς θητείας τῶν Ἑλλήνων ἐντεταλμένων Εὐρωπαίων εἰσαγγελέων γιά δύο καί ὄχι γιά πέντε χρόνια, ὅπως ζήτησε ἡ Εὐρωπαία Εἰσαγγελέας Λάουρα Κοβέσι, ἡ κυρία Θάνου ἀναφέρει: «Οἱ μεθοδεύσεις τῆς πολιτικῆς ἡγεσίας καί οἱ δημόσιες τοποθετήσεις ἐκθέτουν τή χώρα διεθνῶς καί καταδεικνύουν μιά νοοτροπία πού ἐχθρεύεται τόν ἀνεξάρτητο ἔλεγχο, προκαλῶντας ἀκόμη καί τήν ἀντίδραση τῆς Εὐρωπαίας Εἰσαγγελέως Λάουρα Κοβέσι γιά ζητήματα ὅπως ἡ θητεία τῶν ἐντεταλμένων Εὐρωπαίων εἰσαγγελέων».

Ἡ παραπομπή Τριαντόπουλου

Ὅσο γιά τήν περίφημη φράση τοῦ ὑπουργοῦ Δικαιοσύνης «ὅσοι μιλᾶνε γιά μπάζα εἶναι γιά τά μπάζα», ἀναφορικά μέ τό μπάζωμα στόν χῶρο τῶν Τεμπῶν, ἡ Ἐπίτιμη Πρόεδρος ΑΠ ξεκαθαρίζει: «Ὅσον ἀφορᾶ τίς δηλώσεις τοῦ κ. Φλωρίδη, μέ τήν ἀτυχέστατη φράση του “εἶναι γιά τά μπάζα” –ἡ ὁποία καθόλου δέν ἁρμόζει στή θέση, τό κῦρος καί τήν ἰδιότητα τοῦ ὑπουργοῦ Δικαιοσύνης–, προσπάθησε ξεκάθαρα νά προκαταλάβει τά ἀποτελέσματα τῶν ἐρευνῶν».

Καί συνεχίζει: «Ὡστόσο, διαψεύσθηκε κατηγορηματικά ἀπό τό βούλευμα τοῦ Εἰδικοῦ Δικαστηρίου περί παραπομπῆς τοῦ κ. Τριαντόπουλου καί λοιπῶν πολιτικῶν προσώπων, καθώς καί ὀνομαστικά τῶν ἐμπλεκόμενων. Εἶναι δέ χαρακτηριστικό ὅτι οἱ δηλώσεις καί οἱ δικαιολογίες στίς ὁποῖες προέβη ὁ ὑπουργός μετά τήν ἔκδοση τοῦ ἐν λόγῳ βουλεύματος θεωρήθηκαν ἀπό τό σύνολο τῆς κοινῆς γνώμης καί τοῦ νομικοῦ κόσμου ὡς παντελῶς μή πειστικές. Ἡ προσπάθεια ὑποτίμησης σοβαρῶν καταγγελιῶν μέ πεζοδρομιακές ἐκφράσεις πλήττει πρῶτα ἀπ᾿ ὅλα τόν ἴδιο τόν θεσμό».

Γιά τήν ὑπόθεση τῶν Τεμπῶν καί γιά τό ἐάν ἡ Δικαιοσύνη ἀνταποκρίθηκε στό ὕψος τῶν περιστάσεων ἤ ἐπιβεβαιώνονται οἱ φόβοι τῶν συγγενῶν τῶν θυμάτων, πού ἔχουν στραφεῖ ἀνοιχτά κατά τοῦ ἐφέτη ἀνακριτῆ, κάνοντας λόγο γιά ἐλλειμματική ἔρευνα, εἰδικά στό κομμάτι τοῦ μπαζώματος τοῦ χώρου καί τῆς διερεύνησης τῆς πυρόσφαιρας, ἡ ἀνώτατη δικαστής ἦταν σαφής: «Ἀπό τά στοιχεῖα πού δημοσιοποιοῦνται διαρκῶς προκύπτει ὅτι, κατά τήν ἀνάκριση, ὑπῆρξαν σοβαρές παραλείψεις καί ἀδικαιολόγητες καθυστερήσεις, oἱ ὁποῖες σέ ἐξαιρετικά κρίσιμα καί σημαντικά σημεῖα παρεμποδίζουν τήν ἀνεύρεση τῆς ἀλήθειας. Ἔτσι, δικαιολογημένα ὑπάρχει ἔλλειψη ἐμπιστοσύνης τόσο στούς συγγενεῖς τῶν θυμάτων ὅσο καί στήν κοινωνία γενικώτερα, σχετικά μέ τήν ἀποκάλυψη τῶν αἰτίων καί τῶν ὑπευθύνων γιά τό τραγικό δυστύχημα τῶν Τεμπῶν».

Ζητεῖ τήν ἄμεση ἀνάσυρση τῆς δικογραφίας γιά τό σκάνδαλο τῶν ὑποκλοπῶν

Μιλῶντας γιά τήν στάση τῆς Εἰσαγγελίας τοῦ Ἀρείου Πάγου, πού ἀρχειοθέτησε τό σκάνδαλο τῶν ὑποκλοπῶν, κρίνοντας ὅτι δέν προκύπτει ἐμπλοκή κρατικῶν ὑπηρεσιῶν μέ τό παράνομο λογισμικό Predator, ἐνῷ πρόσφατα ἀποκαλύφτηκε ἔγγραφο στό ὁποῖο ὁ ἱδρυτής τῆς Intellexa κ. Ντίλιαν ὑποστηρίζει ὅτι ἡ πώληση τοῦ κατασκοπευτικοῦ λογισμικοῦ στίς ἑλληνικές κρατικές Ἀρχές ἦταν νόμιμη, καί ὅταν μάλιστα ὑπάρχει ἀπόφαση δικαστηρίου, τονίζει:

«Τά μεταγενέστερα στοιχεῖα πού ἔχουν προκύψει σχετικά μέ τίς ὑποκλοπές (καταδικαστική ἀπόφαση Πρωτοδικείου, πού διατάσσει τήν περαιτέρω ἔρευνα, καταθέσεις-δηλώσεις τοῦ Ντίλιαν) συνιστοῦν νέα στοιχεῖα τά ὁποῖα ἐπιβάλλουν τήν ἄμεση ἀνάσυρση τῆς δικογραφίας ἀπό τό ἀρχεῖο»! Σχολιάζοντας τήν πρωτοφανῆ καθυστέρηση τοῦ Ἀρείου Πάγου στήν ἔκδοση τῆς ἀπόφασης τῆς πιλοτικῆς δίκης πού ἀφοροῦσε στόν ἀνατοκισμό τῶν δανείων τοῦ Νόμου Κατσέλη ἀπό τά funds καί τό ἐάν ἐξυπηρετήθηκαν κάποιοι ἀπό αὐτήν τήν καθυστέρηση, ἡ Ἐπίτιμη Πρόεδρος τοῦ Ἀνωτάτου Δικαστηρίου σημειώνει:

«Ἡ ἀπόφαση τῆς Ὁλομέλειας τοῦ Ἀρείου Πάγου σχετικά μέ τό ἐπιτόκιο τῶν “κόκκινων” δανείων ἀνακούφισε χιλιάδες ἀγωνιοῦντες δανειολῆπτες. Ὅμως, δέν μποροῦμε νά παραβλέψουμε τό τί προηγήθηκε. Ἡ καθυστέρηση στή δημοσίευση τῆς ἀπόφασης εἴτε ὀφείλεται σέ φόρτο ἐργασίας εἴτε σέ ἄλλους λόγους, προφανῶς ἐξυπηρέτησε τά funds, τά ὁποῖα ἐξακολούθησαν κατά τόν ἐνδιάμεσο χρόνο νά ζητοῦν τήν καταβολή τῶν δόσεων, σύμφωνα μέ τό προηγούμενο καθεστώς».

Ἡ διατήρηση τῆς ὑποτιθέμενης «μακεδονικῆς γλώσσας στήν Ἑλλάδα» συνιστᾶ παραχάραξη τῆς Ἱστορίας!

Ἡ ἐπίτιμη Πρόεδρος ΑΠ ἔχει ἀρθρογραφήσει ἔντονα κατά τῆς ἀναγνώρισης τοῦ σωματείου «Κέντρο Μακεδονικῆς Γλώσσας στήν Ἑλλάδα» στήν Φλώρινα. Σχετικά μέ τήν ἀπόφαση τοῦ Πρωτοδικείου, πού ἐπέτρεψε τήν ἵδρυση αὐτοῦ τοῦ σωματείου, τό ὁποῖο ζήτησε ἀκόμη καί τήν διδασκαλία τῆς «μακεδονικῆς» γλώσσας σέ ἑλληνικά πανεπιστήμια, ἡ κυρία Θάνου ἀναφέρει: «Ὅσοι θεωροῦσαν καλόπιστα ὅτι ἡ Συμφωνία τῶν Πρεσπῶν ἦταν μιά θετική ἐξέλιξη διαψεύδονται τόσο ἀπό τίς δραστηριότητες τῶν κρατικῶν ἀξιωματούχων τοῦ γειτονικοῦ κράτους (Πρόεδρος Δημοκρατίας, Πρωθυπουργός) τῶν Σκοπίων, οἱ ὁποῖοι, χωρίς ἀντιδράσεις ἀπό τήν ἑλληνική κυβέρνηση, ἀναφέρονται ἐπιδεικτικά στή χώρα τους στόν δημόσιο λόγο τους μόνο μέ τόν ὅρο “Μακεδονία”, ὅσο καί ἀπό τίς ἐπίμονες ἐνέργειες τοῦ σωματείου “Κέντρο Μακεδονικῆς Γλώσσας στήν Ἑλλάδα”.

Ἡ ἀπόφαση τοῦ Ἐφετείου Δυτικῆς Μακεδονίας, μέ τήν ὁποία ἀκυρώθηκε ἡ ἀπόφαση τοῦ Πρωτοδικείου Φλώρινας καί ἀπορρίφθηκε ἡ αἴτηση ἀναγνώρισης αὐτοῦ, ἔθεσε τό ζήτημα στήν ὀρθή βάση. Διότι κρίθηκε, ὀρθῶς, ὅτι ὁ σκοπός τοῦ Σωματείου γιά “διατήρηση καί καλλιέργεια τῆς Μακεδονικῆς Γλώσσας στήν Ἑλλάδα” καί γιά “ὑποστήριξη τῆς εἰσαγωγῆς τῆς διδασκαλίας της σέ ὅλες τίς βαθμίδες Ἐκπαίδευσης στήν Ἑλλάδα”, συνιστᾶ παραχάραξη τῆς Ἱστορίας καί θέτει σέ κίνδυνο τά ἐθνικά συμφέροντα, ἀφοῦ οὐδέποτε ὑπῆρχε στήν Ἑλλάδα ὡς ὁμιλουμένη μειονοτική γλῶσσα ἡ “Μακεδονική”, παρά μόνο ἕνα τοπικό, προφορικό γλωσσικό ἰδίωμα σέ κάποιες περιοχές τῆς Μακεδονίας. Τό Σωματεῖο ἔχει ἀσκήσει ἀναίρεση κατά τῆς Ἐφετειακῆς ἀπόφασης, ἡ ὁποία θά συζητηθεῖ στόν Ἄρειο Πάγο τόν Σεπτέμβριο τοῦ 2027».

estianews.gr

Μυστικές διαπραγματεύσεις Ἑλλάδος-Τουρκίας γιά τό καλώδιο

Από
pcuser
-
3

Ἀπ’ εὐθείας διάλογος τῶν ὑφυπουργῶν Παπαδοπούλου-Μποζάι γιά τήν ἄδεια, ὑπό τήν σκιά τοῦ τουρκολιβυκοῦ – Ὑπουργός Ἐνεργείας Κύπρου: Ἄν δέν φθάσει τό ρεῦμα στό νησί, ἐμεῖς δέν πληρώνουμε τόν ΑΔΜΗΕ!

Ενῷ καταρρέει ἡ πολιτική τῆς Ἑλλάδος γιά τό τουρκολιβυκό μνημόνιο, οὔτε οἱ διαπραγματεύσεις τῶν νομικῶν ὁμάδων Γαλλίας καί Τουρκίας πού συζητοῦσαν γιά τήν ἀδειοδότηση τοῦ καλωδίου ἠλεκτρικῆς διασυνδέσεως μέ τήν Κύπρο κατέληξαν στό προσδοκώμενο ἀπό τήν Κυβέρνηση ἀποτέλεσμα.

Ἔτσι ἐπιλέγεται πλέον ἡ ὁδός τῆς μυστικῆς διπλωματίας μέ συνομιλίες σέ ἐπίπεδο ὑφυπουργῶν, ἀλλά καί μέ ταυτόχρονη δέσμευση νά τηρηθεῖ σιγή ἐπί τῶν ἀποτελεσμάτων, ὥστε νά καταστεῖ ἐφικτή ἡ ἐπικοινωνιακή διαχείρισις τοῦ ζητήματος καί νά μπορέσει ἡ Κυβέρνησις νά ξεπεράσει τόν σκόπελο πού ἔχει μπροστά της. Συμφώνως πρός ἔγκυρες πληροφορίες τῆς «Ἑστίας» ἀπό διπλωματικές πηγές τοῦ ἐξωτερικοῦ, ὁλοκληρώθηκαν τίς ἡμέρες αὐτές οἱ συνομιλίες τῶν νομικῶν ὁμάδων Γαλλίας καί Τουρκίας σχετικῶς πρός τήν ἀδειοδότηση τοῦ Great Sea Interconnector (GSI) χωρίς νά ὑπάρξει τό ἀποτέλεσμα πού προσδοκοῦσε ἡ ἑλληνική Κυβέρνησις.

Ἡ τουρκική πλευρά εἶναι ἀνυποχώρητη, ὅτι γιά οἱαδήποτε ἐνέργεια ἐρεύνης ἤ ποντίσεως καλωδίου ἐκτός τῆς ζώνης τῶν ἕξι μιλίων τῶν χωρικῶν ὑδάτων τῶν νησιῶν θά πρέπει νά ζητηθεῖ καί νά δοθεῖ ἄδεια ἀπό τήν Ἄγκυρα. Ἡ τοποθέτησις τῆς γαλλικῆς πλευρᾶς κατόπιν τούτου εἶναι ὅτι ἡ ἑταιρεία Nexans θά προχωρήσει ἀναλόγως πρός τό τί θά συμφωνήσουν ἡ Ἑλλάς καί ἡ Τουρκία. Ἔτσι ἡ «καυτή πατάτα» τήν ὁποία ἤθελε νά ἀποφύγει ἡ Κυβέρνησις ἐπιστρέφει στά χέρια της.

Κάτι τέτοιο ἦταν ἀναμενόμενο ἀφ’ ὅτου ἡ ἑταιρεία Nexans μέ ἀνακοίνωσή της εἶχε καταστήσει σαφές ὅτι δέν ἔχει ἐπικοινωνία μέ τήν τουρκική Κυβέρνηση, ἀλλά κινεῖται μόνον μέ βάση τίς ἀδειοδοτήσεις πού ἔχει ἀπό τίς Κυβερνήσεις τῆς Ἑλλάδος καί τῆς Κύπρου, μέ τίς ὁποῖες συνεργάζεται. Ἤδη δηλαδή ἦταν προφανές ὅτι ἦταν ἄτοπη ἡ προσδοκία τῆς Κυβερνήσεως γιά μιά συνεννόηση μεταξύ Γάλλων καί Τούρκων, πού θά μποροῦσε νά παρουσιασθεῖ ὡς ἁπλῆ ἐνημέρωσις πρός τήν Ἄγκυρα γιά τήν διέλευση τοῦ καλωδίου.

Τοῦτο ἐπιβεβαιώθηκε καί μέ τήν ὁλοκλήρωση τῶν συνομιλιῶν τῶν νομικῶν ὁμάδων, πού συνέπεσε μέ τήν κύρωση τοῦ τουρκολιβυκοῦ μνημονίου ἀπό τήν Βουλή τῆς Βεγγάζης, γεγονός πού ἐνισχύει τίς αἰτιάσεις τῆς Ἀγκύρας σχετικῶς πρός τίς θαλάσσιες ζῶνες. Ὑπενθυμίζεται ὅτι ἐπί ἕξι ἔτη ἡ Ἀθήνα προέβαλλε ὡς ἐπιχείρημα ὅτι τό μνημόνιο αὐτό δέν ἔχει ἐπικυρωθεῖ ἀπό τήν Βουλή τῆς Λιβύης, ἀποφεύγοντας νά καταγγείλει τήν οὐσία του, ὡς ἀντίθετη πρός τά προβλεπόμενα ἀπό τό Δίκαιο τῆς Θαλάσσης. Ταυτοχρόνως παρεγνώριζε τό γεγονός ὅτι ἡ Βουλή αὐτή, ὅπως καί ἡ Κυβέρνησις τῆς Τριπόλεως, στεροῦνται δημοκρατικῆς νομιμοποιήσεως. Ἡ ἀποτυχία δηλαδή τῆς ἐξωτερικῆς μας πολιτικῆς ἐν προκειμένῳ εἶναι πολλαπλῆ.

Μετά τίς ἐξελίξεις αὐτές, τό θέμα θά τεθεῖ κατά τίς ἐπαφές πού θά ἔχουν οἱ ὑφυπουργοί Ἐξωτερικῶν Ἑλλάδος καί Τουρκίας, Ἀλεξάνδρα Παπαδοπούλου καί Μεχμέτ Κεμάλ Μποζάι. Προϋπόθεσις τήν ὁποία ἔχει θέσει ἡ Ἀθήνα εἶναι νά μήν ἀνακοινωθεῖ οὔτε ὁ διάλογος αὐτός οὔτε αὐτά πού ἐνδεχομένως θά συμφωνηθοῦν. Τοῦτο μέ σκοπό νά μπορεῖ τό Γραφεῖο τοῦ Πρωθυπουργοῦ νά κάνει ἐπικοινωνιακή διαχείριση τῆς καταστάσεως καί νά μπορεῖ νά ἰσχυρισθεῖ ὅτι «ἐμεῖς δέν ζητήσαμε τίποτα, δέν ξέρουμε τί ἔκαναν οἱ Γάλλοι».

Τήν ἴδια στιγμή, σκεπτικισμός ἐκφράζεται ἀπό τήν Κύπρο ὡς πρός τήν καταβολή πρός τόν ΑΔΜΗΕ τοῦ ποσοῦ πού τῆς ἀναλογεῖ καί τό ὁποῖο ὑπολογίζεται στά 302 ἑκατ. εὐρώ. Συμφώνως πρός τήν ἐνημέρωση τοῦ ὑπουργοῦ Ἐνεργείας κ. Μιχάλη Δαμιανοῦ πρός τήν Βουλή τῶν Ἀντιπροσώπων τῆς Λευκωσίας, ἡ Κύπρος δέν θά ἐκταμιεύσει χρήματα ἄν δέν ἀρχίσει ἡ παροχή ἠλεκτρικοῦ ρεύματος μέσῳ τοῦ GSI. Μάλιστα γιά τήν πρώτη δόση ἐξ 25 ἑκατ. εὐρώ προϋπόθεσις εἶναι ἡ ἔκδοσις τῆς NAVTEX ἀπό τήν Ἑλλάδα καί ἡ ἔναρξις τῶν ἐργασιῶν ποντίσεως.

Ἀλεξάνδρα Παπαδοπούλου & Μεχμέτ Κεμάλ Μποζάι
estianews.gr

Ἀνεβαίνει κατακόρυφα τό «θερμόμετρο» στήν Μεσόγειο γιά τό καλώδιο

Από
pcuser
-
0

Ἀρχή μεγάλης διευθετήσεως γιά τίς θαλάσσιες ζῶνες στήν Μεσόγειο τό ἐπεισόδιο μέ τήν Λιβύη καί ἡ ἄσκησις στό Καστελλόριζο – Ἡ τελική ἀναμέτρησις γιά τό τουρκολιβυκό μνημόνιο

Ἡ γεωπολιτική σκακιέρα τῆς Ἀνατολικῆς Μεσογείου παίρνει… φωτιά, καί τό φυτίλι αὐτήν τήν φορά τό ἄναψε ἡ Τρίπολις, φέροντας ὅλο καί πλησιέστερα στόν ὁρίζοντα τό σενάριο μίας συνολικῆς «Μεγάλης Διευθετήσεως».

Ἡ ἀποκάλυψις τῆς λιβυκῆς ρηματικῆς διακοινώσεως –ἑνός ἐγγράφου πού ἐστάλη στίς 24 Αὐγούστου, ἀλλά ἐκρατήθη ἐπιμελῶς μακράν τῆς δημοσιότητος μέχρι πρό ὀλίγων ἡμερῶν– ἐπιβεβαιώνει μέ τόν πλέον δραματικό τρόπο αὐτό πού πολλοί ὑποψιάζοντο.

Ὅτι ἡ μεταβατική κυβέρνησις τῆς Δυτικῆς Λιβύης κινεῖται ἐν πλήρει συντονισμῷ πρός τά ἀναθεωρητικά σχέδια τῆς Ἀγκύρας, τήν ὥρα κατά τήν ὁποία ἡ Τουρκία προχωρεῖ σέ μία ἀκόμη εὐθεῖα πρόκληση. Τό πρωί τῆς Παρασκευῆς, ἡ τουρκική πλευρά ἐξέδωσε νέα NAVTEX, μέ τήν ὁποία ἀμφισβητεῖ ἀνοικτά τίς ἁρμοδιότητες τοῦ Σταθμοῦ Ἡρακλείου. Ἀφορμή ἐστάθη ἡ ἔκδοσις ὁδηγίας πρός ναυτιλλομένους γιά τήν πολυεθνική ἄσκηση «EUNOMIA», πού εἶναι προγραμματισμένη γιά τίς 19 Ὀκτωβρίου σέ περιοχή νοτίως τοῦ Καστελλορίζου – μία περιοχή ἀπό τήν ὁποία ἀναμένεται νά διέλθει καί τό ἐρευνητικό σκάφος «Αbeille Μarengo», ἀμέσως μόλις ὁλοκληρωθοῦν οἱ σχετικές διαδικασίες.

Πρόκειται περί τῆς ἀμέσου καί ὠμῆς ἀντιδράσεως τῆς Ἀγκύρας ἔναντι τῆς ἐπικειμένης ἐπανεκκινήσεως τῶν ἐργασιῶν ποντίσεως γιά τήν ἠλεκτρική διασύνδεση Ἑλλάδος καί Κύπρου, τοῦ ἔργου Great Sea Interconnector. Ἡ τουρκική πλευρά ἐμμένει στόν ἀνυπόστατο ἰσχυρισμό ὅτι τό καλώδιο διέρχεται ἀπό περιοχές τῆς δικῆς της ὑφαλοκρηπῖδος, ἀξιώνοντας ἀπό τήν Ἀθήνα ὄχι μόνον ἐνημέρωση καί συντονισμό, ἀλλά καί τήν λήψη σχετικῆς ἀδείας ἀπό τίς τουρκικές Ἀρχές. Ἡ τουρκική ἐφημερίς «Hurriyet» κάνει λόγο γιά κρίση καί κίνδυνο «νά εὑρεθοῦν ἀντιμέτωπες Τουρκία καί Ἑλλάδα».

Στό μέτωπο τῆς Λιβύης διπλωματικές πηγές ἀπό τήν Ἀθήνα ἔσπευσαν νά χαμηλώσουν τούς τόνους, διευκρινίζοντας ὅτι «δέν πρόκειται γιά νέα ρηματική διακοίνωση, ἀλλά γιά ἔγγραφο τοῦ περασμένου Αὐγούστου, πού ἐνσωματώνει πάγιες λιβυκές θέσεις», προσθέτοντας ὅτι τό ἑλληνικό Ὑπουργεῖο Ἐξωτερικῶν ἔχει ἤδη ἀπαντήσει διά τῆς διπλωματικῆς ὁδοῦ περί τοῦ ἀνυποστάτου τῶν ἰσχυρισμῶν. «Ἐλλείψει συμφωνίας ὁριοθέτησης μέ τή Λιβύη, ἡ Ἑλλάδα ἐφαρμόζει τή μέση γραμμή, σύμφωνα μέ τό Διεθνές Δίκαιο – γραμμή μέ βάση τήν ὁποία καί ἡ ἰδία ἡ Λιβύη εἶχε προκηρύξει θαλάσσια οἰκόπεδα. Ὁ διμερής διάλογος γιά τήν ΑΟΖ συνεχίζεται, χωρίς αὐτό νά σημαίνει ἀναστολή ἄσκησης νόμιμων κυριαρχικῶν δικαιωμάτων ἤ ἀποδοχή μονομερῶν διεκδικήσεων», κατέληξαν οἱ ἴδιες πηγές.

Οἱ ἀνακατατάξεις στήν Λιβύη

Ὡστόσο, πίσω ἀπό τήν προσπάθεια ἀποκλιμακώσεως τῆς ἐντάσεως, ἡ πραγματικότης στό πεδίο βοᾶ. Ἀναλυτές ἐπισημαίνουν ὅτι τό θέμα ἀνακινεῖται σέ μία περίοδο θεμελιωδῶν πολιτικῶν ἀλλαγῶν στήν Ἀνατολική Λιβύη. Ἡ ἀπομάκρυνσις τοῦ 82ετοῦς Ἀγκίλα Σάλεχ ἀπό τήν προεδρία τῆς Βουλῆς τῶν Ἀντιπροσώπων, κατόπιν 12 ἐτῶν, καί ἡ ἀντικατάστασίς του ἀπό τόν Ἀλ Σαλχίν Ἀμπντέλ Νάμπι συνιστοῦν ἕναν πραγματικό γεωπολιτικό «σεισμό». Ὁ Σάλεχ ἀποτελοῦσε ἐπί ἔτη τό κύριο ἀνάχωμα κατά τοῦ τουρκολιβυκοῦ μνημονίου, ἀρνούμενος κατηγορηματικῶς νά τό θέσει πρός ἐπικύρωσιν στό Κοινοβούλιο τοῦ Τομπρούκ καί διατηρῶντας ἀνοικτό δίαυλο ἐπικοινωνίας μέ τήν Ἀθήνα.

Τώρα, τό σκηνικό στήν Ἀνατολική Λιβύη ἔχει ἀλλάξει ριζικῶς: οἱ υἱοί τοῦ Στρατάρχου Χαλίφα Χαφτάρ –καί κυρίως ὁ Σαντάμ Χαφτάρ– ἑδραιώνουν τήν ἐξουσία τους, παραμερίζοντας τήν παλαιά φρουρά. Ὁ Σαντάμ, ἀκολουθῶντας στρατηγική ἐπαναπροσεγγίσεως μέ τήν Ἄγκυρα, ἐπραγματοποίησε διαδοχικές συναντήσεις μέ τόν Τοῦρκο ὑπουργό Ἀμύνης Γιασάρ Γκιουλέρ (Μάιος τοῦ 2026) καί τόν ὑπουργό Ἐξωτερικῶν Χακάν Φιντάν (Ἰούλιος καί Αὔγουστος τοῦ 2026).

Ὁ νέος Πρόεδρος τῆς Βουλῆς, Ἀλ Σαλχίν Ἀμπντέλ Νάμπι, προέρχεται ἀπό τό περιβάλλον ἐπιρροῆς τοῦ Σαντάμ καί ἔχει διατελέσει πρόεδρος τῆς Κοινοβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς Φιλίας Λιβύης – Τουρκίας. Μέ τόν Σάλεχ ἐκτός κάδρου, ἡ Ἄγκυρα ἐπιδιώκει νά κεφαλαιοποιήσει τήν διείσδυσή της καί στήν Ἀνατολή, ἐξασφαλίζοντας τό «πράσινο φῶς» γιά τήν ἐπικύρωση τοῦ μνημονίου ἀπό τό σύνολο τῆς λιβυκῆς ἡγεσίας.

Γιά τήν Ἑλλάδα, ἡ ἀπώλεια αὐτοῦ τοῦ ἐρείσματος ἐξηγεῖ γιατί ἡ Λιβύη ἐμφανίζεται πλέον ἐξαιρετικῶς ἐπιθετική, ἀπειλῶντας ἀκόμη καί μέ διακοπή τῶν διπλωματικῶν σχέσεων, ἄν ἡ Ἀθήνα συνεχίσει τίς ἔρευνες νοτίως τῆς Κρήτης. Καί τό μεγάλο ἐρώτημα εἶναι ποιά στάση θά τηρήσει ὁ ἀμερικανικός κολοσσός Chevron. Ἡ σύμβασις τῆς Chevron μέ τήν Ἑλληνική Δημοκρατία –τό πλῆρες κείμενο τῆς ὁποίας εἶχε ἀποκαλύψει ἡ «Ἑστία τῆς Κυριακῆς» τόν Μάρτιο τοῦ 2026– προβλέπει τήν ἐγκατάλειψη τοῦ ἔργου ἀζημίως γιά τήν ἑταιρεία, σέ περίπτωση «ἀπώλειας ὁριοθετημένης περιοχῆς, κυριαρχικῶν δικαιωμάτων καί ὑφαλοκρηπίδας», παρέχοντας τήν δυνατότητα παραιτήσεως, ἀκόμη καί ἄν ἔχει προσδιορισθεῖ περιοχή ἐκμεταλλεύσεως.

Ἀγκίλα Σάλεχ, πρώην πρόεδρος τῆς Βουλῆς τῶν Ἀντιπροσώπων

Τό ἀδιέξοδο εἶχε διαφανεῖ ἤδη ἀπό τόν τρίτο γῦρο τῶν τεχνικῶν συνομιλιῶν Ἑλλάδος – Λιβύης στίς 27 Ἰουλίου στήν Ἀθήνα. Ὑπό τήν ὑφυπουργό Ἐξωτερικῶν Ἀλεξάνδρα Παπαδοπούλου, ἡ ἑλληνική πλευρά προσῆλθε τεκμηριωμένη βάσει τοῦ UNCLOS, τονίζοντας τήν πλήρη ἐπήρεια τῆς Κρήτης, τῆς Καρπάθου, τῆς Κάσου καί τῆς Ρόδου. Ἀντιθέτως, ἡ λιβυκή ἀντιπροσωπεία ἐλειτούργησε ὡς φερέφωνο τῆς Τουρκίας: υἱοθέτησε τίς αὐθαιρέτους συντεταγμένες τοῦ παρανόμου μνημονίου τοῦ 2019, ἠμφισβήτησε τό δικαίωμα τῆς Κρήτης νά παράγει θαλάσσιες ζῶνες ἔναντι ἠπειρωτικῶν μαζῶν καί ἐχαρακτήρισε τίς ἑλληνικές παραχωρήσεις οἰκοπέδων ὡς «μονομερεῖς ἐνέργειες». Οἱ συνομιλίες διεκόπησαν, ἡ Τρίπολις συνέταξε τήν ἀπειλητική διακοίνωση, ἐνῷ τό τουρκικό Ὑπουργεῖο Ἀμύνης παρεδέχθη δημοσίως τήν στήριξή του πρός τήν λιβυκή κίνηση.

Ἡ σύνδεσις μέ τό καλώδιο

Ἡ χρονική συγκυρία συνδέεται εὐθέως μέ τό ἔργο τοῦ Great Sea Interconnector (GSI). Ἡ πρόσφατος ἐπίσκεψις τοῦ Ἀμερικανοῦ ὑπουργοῦ Ἐξωτερικῶν Μάρκο Ρούμπιο στήν Ἀθήνα ἔδωσε τό στίγμα: Ἐχαρακτήρισε τό ἔργο κρισίμου σημασίας γιά τήν ἐνεργειακή καί ἐθνική ἀσφάλεια, ὑποσχόμενος διπλωματία στό παρασκήνιο γιά τήν ἀποτροπή συγκρούσεως, ἀλλά ταυτοχρόνως ἐσημείωσε πώς πρέπει νά ληφθοῦν ὑπ᾿ ὄψιν οἱ «εὐαισθησίες» τῆς Τουρκίας. Αὐτές οἱ εὐαισθησίες ἀποτυπώνονται ἤδη στίς μυστικές διαπραγματεύσεις Γαλλίας – Τουρκίας περί τῆς νομικῆς φόρμουλας ἐνημερώσεως τῆς Ἀγκύρας ἀπό τό Παρίσι ἀναφορικῶς μέ τήν πόντιση μέσῳ τῆς Meridiam, τήν ὥρα κατά τήν ὁποία ἔγκριτοι ἀναλυτές ἐπιμένουν ὅτι οὐδείς λόγος ἐνημερώσεως τῆς Ἀγκύρας ὑπάρχει, ἀφ᾿ ἧς στιγμῆς θά ἐκδοθεῖ NAVTEX.

Πρό ὀλίγων ἡμερῶν, ἡ ἑταιρεία Next Geosolutions (στήν ὁποία ἡ γαλλική Nexans ἀνέθεσε τό ἔργο) κατέθεσε ἐπίσημο αἴτημα στίς ἑλληνικές Ἀρχές (ΕΧΑΕΘ καί Λιμενικό Σῶμα), ζητῶντας ἄδεια γιά τήν διενέργεια προκαταρκτικῶν ὠκεανογραφικῶν καί βυθομετρικῶν ἐργασιῶν ἀπό τό ἐξειδικευμένο ἐρευνητικό πλοῖο «Abeille Marengo», ὑπό γαλλική σημαία. Ἡ τελική ἔγκρισις ἀπό τήν ἁρμοδία ἑλληνική ἐπιτροπή ἀναμένεται ἐντός περίπου 15 ἡμερῶν. Αὐτή θά ἀνοίξει τόν δρόμο γιά τήν ἔκδοση τῆς σχετικῆς NAVTEX ἀπό τόν ἁρμόδιο σταθμό Ἡρακλείου. Αὐτό ὅμως πού δέν εἶναι σαφές εἶναι ποῦ ἀκριβῶς θά πραγματοποιηθοῦν οἱ ἐργασίες. Θά ὑπάρξει, ἐν τέλει, ἀλλαγή δρομολογίου, μέ τήν Ἑλλάδα ἐπί τῆς οὐσίας νά κλείνεται στά 6 ναυτικά μίλια; Ἄν καί ἡ Κυβέρνησις ἔχει ἀπορρίψει ἕνα τέτοιο σενάριο, θά ἔχει ἐνδιαφέρον νά διαπιστώσουμε τήν ἀπάντηση ἐπί τοῦ πεδίου.

Τά τρία μέτωπα τῆς Chevron

Ἐν πάσῃ περιπτώσει, τόσο τό καλώδιο ὅσο καί οἱ γεωτρήσεις νοτίως τῆς Κρήτης τέμνουν τόν «σκληρό πυρῆνα» τοῦ τουρκολιβυκοῦ μνημονίου. Δεδομένου ὅτι ἡ Chevron δραστηριοποιεῖται πλέον ταυτοχρόνως καί στά τρία μέτωπα, ἡ κατάστασις περιπλέκεται. Εἰδικώτερα, τόν Αὔγουστο τοῦ 2026, ἡ Chevron ὑπέγραψε ἐπίσημη συμφωνία κοινοῦ καταμερισμοῦ παραγωγῆς (PSA) μέ τήν κρατική ἑταιρεία πετρελαίου τῆς Λιβύης (NOC) γιά τό Οἰκόπεδο 106 (Area S4) στήν πλουσία σέ πετρέλαιο λεκάνη τῆς Σύρτης. Τόν Μάρτιο τοῦ 2026 ὑπέγραψε Μνημόνιο Συνεργασίας (MoU) γιά τεχνικές μελέτες στό θαλάσσιο Οἰκόπεδο NC146, ἐνῷ τόν Ἀπρίλιο τοῦ 2026 συνεφώνησε νά ἀξιολογήσει τό τεράστιο δυναμικό τῆς Λιβύης σέ σχιστολιθικό πετρέλαιο καί φυσικό ἀέριο.

Ὅσον ἀφορᾶ στήν Τουρκία, τόν Φεβρουάριο τοῦ 2026, ἡ Chevron ὑπέγραψε Μνημόνιο Συνεργασίας (MoU) μέ τήν κρατική ἑταιρεία πετρελαίου τῆς Τουρκίας (TPAO) στήν Κωνσταντινούπολη. Ἡ συμφωνία προβλέπει κοινές δραστηριότητες ἐρεύνης καί παραγωγῆς πετρελαίου καί φυσικοῦ ἀερίου τόσο ἐντός τῆς Τουρκίας (π.χ. Μαύρη Θάλασσα, περιοχή Γκαμπάρ) ὅσο καί σέ διεθνές ἐπίπεδο. Στόχος τῆς Ἀγκύρας, μέσῳ αὐτῆς τῆς συνεργασίας, εἶναι νά μειώσει τήν ἐνεργειακή της ἐξάρτηση ἀπό τήν Ρωσσία καί νά μετατρέψει τήν TPAO σέ παγκόσμιο παίκτη.

Ἔρχεται ἡ Μεγάλη Διευθέτησις;

Τούτων δοθέντων, προβάλλει ἐκ νέου στόν ὁρίζοντα ἡ ἰδέα μιᾶς Διεθνοῦς Διασκέψεως γιά τήν Ἀνατολική Μεσόγειο. Σημειωτέον ὅτι ὁ Τοῦρκος Πρόεδρος, Ρετζέπ Ταγίπ Ἐρντογάν, ἔχει ζητήσει ἐπανειλημμένως ἀπό τοῦ βήματος τῆς Γενικῆς Συνελεύσεως τοῦ ΟΗΕ τήν διεξαγωγή μιᾶς πολυμεροῦς διασκέψεως. Στόχος τῆς Ἀγκύρας εἶναι ὁ συνολικός προσδιορισμός τῶν δικαιωμάτων της στήν περιοχή, μοιράζοντας τήν Ἀνατολική Μεσόγειο, ἀλλά καί ἐπιτυγχάνοντας τήν ἔμμεσο ἀναγνώριση τοῦ ψευδοκράτους, γεγονός πού «ναρκοθετεῖ» τήν ἀποδοχή τῆς προτάσεως ἀπό τήν Ἀθήνα καί τήν Λευκωσία.

Στά τέλη τοῦ 2025, ὁ Ἕλλην Πρωθυπουργός, Κυριάκος Μητσοτάκης, εἶχε προτείνει ἕνα συγκεκριμένο σχῆμα συνεργασίας, «5×5», μέ τήν συμμετοχή τῆς Ἀθήνας, τῆς Τουρκίας, τῆς Λιβύης, τῆς Αἰγύπτου καί τῆς Κυπριακῆς Δημοκρατίας, τό ὁποῖο ἀρνεῖται νά ἀναγνωρίσει ἡ Ἄγκυρα καί ἐπιμένει στήν συμμετοχή καί τοῦ ψευδοκράτους στήν διάσκεψη. Ἡ ἑλληνική διπλωματία ἐπέμενε ὅτι συζήτησις πρέπει νά ἐπικεντρωθεῖ σέ κοινές προκλήσεις, ὅπως ἡ κλιματική κρίσις, οἱ φυσικές καταστροφές, ἡ πολιτική προστασία καί ἡ ἐνεργειακή ἀσφάλεια, καί ὄχι σέ ζητήματα ὁριοθετήσεως.

Ἐν τούτοις, ἕνα τέτοιο πολυμερές σχῆμα ἐνέχει τόν κίνδυνο νά ἐγκλωβίσει τήν Ἑλλάδα σέ μιά συζήτηση «τουρκικῆς ἐμπνεύσεως», στήν ὁποία ἡ Ἀθήνα ἐνδέχεται νά μήν ἔχει τόν πρῶτο λόγο, εἰδικῶς ἀπό τήν στιγμή πού συμμετέχει ἡ Λιβύη, μέ φόντο τό παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο. Ὑπενθυμίζεται ὅτι τήν πρόταση εἰσηγήθη γιά πρώτη φορά ὁ πρώην Πρόεδρος τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Συμβουλίου, Σάρλ Μισέλ, τό φθινόπωρο τοῦ 2020, σέ μιά περίοδο κατά τήν ὁποία ἡ Ἀνατολική Μεσόγειος εὑρίσκετο στό «κόκκινο», λόγῳ τῶν ἐρευνῶν τοῦ «Oruç Reis». Στόχος του ἦταν νά ἐξευρεθεῖ μιά «διπλωματική διέξοδος» γιά τήν ΕΕ, ὥστε νά ἀποφευχθεῖ μιά πολεμική σύρραξις μεταξύ Ἑλλάδος καί Τουρκίας, προτείνοντας ἕνα κοινό τραπέζι γιά ὅλα τά φλέγοντα ζητήματα (ἐνέργεια, σύνορα, μετανάστευση).

Μία ἄλλη ἐπιλογή εἶναι ἡ σύγκλησις ἑνός δικαστηρίου διαιτησίας πού θά ἐπικυρώσει ἀποφάσεις εἰλημμένες κεκλεισμένων τῶν θυρῶν. Ἐκεῖ θά ἐνεργοποιηθοῦν καί οἱ ρῆτρες «ἀναθεώρησης συντεταγμένων» τῆς συμβάσεως μέ τήν Chevron. Δέν μπορεῖ μάλιστα νά ἀποκλεισθεῖ ἡ πιθανότης μία τέτοια συμφωνία νά τεθεῖ στήν κρίση τῶν πολιτῶν μέσῳ διπλοῦ δημοψηφίσματος (στίς ἑλληνικές ἐθνικές καί τίς τουρκικές προεδρικές ἐκλογές), ὅπως ὑπηνίχθη σαφῶς πρό ἑβδομάδων ὁ πρώην ὑπουργός Μάκης Βορίδης στόν Σκάι.

Ἐναλλακτικῶς, παραμένει διαθέσιμο τό «μοντέλο Χοκστάιν», συμφώνως πρός τό ὁποῖο τό Ἰσραήλ καί ὁ Λίβανος ὑπέγραψαν ξεχωριστές, διμερεῖς ἐπιστολές μέ τίς Ἡνωμένες Πολιτεῖες, οἱ ὁποῖες ἐλειτούργησαν ὡς ὁ ἐγγυητής καί ὁ συνδετικός κρίκος, καί τό βάρος μετεφέρθη στίς ἰδιωτικές ἑταιρεῖες ἐνεργείας. Βάσει ὅλων τῶν ἀνωτέρω, ὁ καθείς ἀντιλαμβάνεται ὅτι τό σκηνικό τῆς «Μεγάλης Διευθετήσεως» εἶναι ἕτοιμο. Τό ἐρώτημα γιά τήν ἑλληνική διπλωματία εἶναι ἄν τό ἠλεκτρικό καλώδιο καί οἱ ἔρευνες νοτίως τῆς Κρήτης θά ἀποτελέσουν τούς πυλῶνες τῆς ἐθνικῆς μας κυριαρχίας ἤ τό «νόμισμα» γιά ἕναν ἀναγκαστικό συμβιβασμό.

estianews.gr

Κρίσιμες οι επόμενες ημέρες για την Μονή Αγίας Αικατερίνης του Σινά

Από
pcuser
-
0

Η απόφαση του αιγυπτιακού Αρείου Πάγου αναμένεται στις 24 Οκτωβρίου,

Σε κρίσιμο σημείο βρίσκεται η υπόθεση του ιδιοκτησιακού καθεστώτος και της νομικής υπόστασης της Ιεράς Μονής Αγίας Αικατερίνης στο Όρος Σινά, καθώς πλησιάζει η έκδοση της απόφασης του αιγυπτιακού Αρείου Πάγου επί των προσφυγών που έχουν ασκήσει τόσο η Μονή όσο και το αιγυπτιακό Δημόσιο κατά της απόφασης του Εφετείου Ισμαηλίας.

Η απόφαση αναμένεται στις 24 Οκτωβρίου, ενώ σε αυτή τη φάση η Εκκλησία της Ελλάδος αναλαμβάνει ενεργό ρόλο στήριξης.

Ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Ιερώνυμος συγκάλεσε σήμερα έκτακτα τη Διαρκή Ιερά Σύνοδο, θέτοντας ως αποκλειστικό θέμα την επιβίωση της Μονής. Παρότι η Αγία Αικατερίνη υπάγεται πνευματικά στο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων, η Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος επιδιώκει να παράσχει στήριξη στον Αρχιεπίσκοπο Σινά Συμεών για τις επόμενες κινήσεις, συμπεριλαμβανομένης της πιθανότητας επίτευξης συμφωνίας.

Τρία είναι τα βασικά σενάρια που εξετάζονται.

Το πρώτο είναι η έκδοση οριστικής απόφασης από τον αιγυπτιακό Άρειο Πάγο για το ιδιοκτησιακό καθεστώς. Το δεύτερο αφορά μια σύντομη αναβολή που θα έδινε χρόνο για διαπραγμάτευση και συμβιβασμό πριν την αμετάκλητη δικαστική κρίση. Το τρίτο είναι η οριστικοποίηση του υφιστάμενου καθεστώτος μέσω τελεσίδικης απόφασης, γεγονός που εντείνει τις προσπάθειες για εξωδικαστική λύση.

Η υπόθεση έχει βαθιές ιστορικές ρίζες. Επί δεκαετίες, αν όχι αιώνες, η Μονή δεν διέθετε ισχυρή κατοχύρωση ιδιοκτησιακού καθεστώτος στην αιγυπτιακή έννομη τάξη, ούτε αυθύπαρκτη νομική προσωπικότητα.

Η περιουσία μεταβιβαζόταν από ηγούμενο σε ηγούμενο, ενώ η Μονή αντιμετωπιζόταν ως αρχαιολογικός χώρος που ανήκει στο αιγυπτιακό κράτος, παρά τον ιστορικά ελληνόφωνο χαρακτήρα της.Η διαφορά μεταξύ «ελληνόφωνου» και «ελληνόκτητου» καθεστώτος παραμένει κεντρική.Σε αυτό το πλαίσιο, μια συμφωνία που θα αναγνώριζε ειδικό καθεστώς στη Μονή – διαφορετικό από αυτό του απλού αρχαιολογικού χώρου – θεωρείται από πολλούς ως η πιο ρεαλιστική λύση.

Μια τέτοια ρύθμιση θα μπορούσε να κατοχυρώσει τη νομική της προσωπικότητα, να διασφαλίσει την ιστορική και λατρευτική συνέχεια, να προστατεύσει την ακίνητη περιουσία από μελλοντικές διεκδικήσεις και να θέσει σαφείς δεσμεύσεις ώστε να μην ανατραπεί δικαστικά στο μέλλον.

Η προοπτική αυτή υποστηρίζεται διακριτικά από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων και την Εκκλησία της Ελλάδος.

Ο Αρχιεπίσκοπος Συμεών διατηρεί ανοιχτές γραμμές επικοινωνίας με την Αθήνα, τα Ιεροσόλυμα και τη Σιναϊτική αδελφότητα, ενώ το ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών παρακολουθεί στενά τις εξελίξεις. Πηγές με γνώση των διαπραγματεύσεων εκτιμούν ότι μια συμβιβαστική συμφωνία θα μπορούσε να εξασφαλίσει ευνοϊκούς όρους για τη συνέχεια της μοναστικής ζωής και την ανάπτυξη της Μονής, παρά τις ενστάσεις που είχαν διατυπωθεί στο παρελθόν.

Με την κλεψύδρα να μετρά αντίστροφα, οι επόμενες ώρες θα καθορίσουν αν η υπόθεση θα λυθεί δικαστικά ή αν θα επιτευχθεί μια συμφωνία που θα προστατεύει μακροπρόθεσμα την παρουσία της Μονής στη χερσόνησο του Σινά.

https://www.pronews.gr/thriskeia/orthodoxia/krisimes-oi-epomenes-imeres-gia-tin-moni-agias-aikaterinis-tou-sina/

Μ.Καρυστιανού κατά Α.Σαμαρά για Λιβύη: «Αν είχες διευθετήσει την ΑΟΖ δεν θα έκλαιγες σήμερα»

Από
pcuser
-
0

«Όλο το πολιτικό σύστημα έχει συμβάλει στη δυσμενή κατάσταση»

Δριμεία κριτική στον Αντώνη Σαμαρά για τους χειρισμούς της κυβέρνησής του στα ζητήματα της ΑΟΖ και των χωρικών υδάτων ασκεί η Μαρία Καρυστιανού μετά τις πρόσφατες δηλώσεις του.

 

Σε ανάρτησή της στα social media η Μαρία Καρυστιανού υποστηρίζει ότι ο Αντώνης Σαμαράς είχε τη δυνατότητα να προχωρήσει σε οριοθέτηση θαλάσσιων ζωνών, με έμφαση στην ΑΟΖ Ελλάδας – Κύπρου, αλλά και στην επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια.

Η πρόεδρος της «Ελπίδας για τη Δημοκρατία» αναφερόμενη στον Αντώνη Σαμαρά, υποστηρίζει ότι εάν είχαν γίνει οι κινήσεις που περιγράφει κατά τη διάρκεια της πρωθυπουργίας του, δεν θα υπήρχε σήμερα το ίδιο πεδίο αντιπαράθεσης για το τουρκολιβυκό μνημόνιο. «Αν είχατε λειτουργήσει με πραγματικό πατριωτισμό, όπως αρέσκεστε να δηλώνετε, τότε ΔΕΝ θα είχε επιτραπεί η επικύρωση του παράνομου τουρκολιβυκού μνημονίου», σημείωσε.

Αναλυτικά η ανάρτησή της:

«Μας αξίζει μια νέα Ελλάδα, μια τίμια πολιτική, στην οποία το ήθος και η αξιοπρέπεια θα επιβάλλουν στους «άριστους» την ανάληψη των ευθυνών τους.

Το παιχνίδι που παίζει κάθε φορά η υφιστάμενη ή εν δυνάμει αντιπολίτευση —κατηγορώντας την κυβέρνηση για λάθη και παραλείψεις που και οι ίδιοι, όταν ήταν στην εξουσία, διέπραξαν— κάποτε πρέπει να σταματήσει.

Ο κ. Αντώνης Σαμαράς, όταν ήταν πρωθυπουργός, είχε τη δυνατότητα να οριοθετήσει ΑΟΖ όπου δεν υπήρχε, και κυρίως την ΑΟΖ Ελλάδας – Κύπρου, καθώς και να επεκτείνει τα χωρικά ύδατα στα 12 ν.μ., ιδίως στη Μεσόγειο, όπου δεν υπάρχει καν casus belli. Αν είχε συμβεί αυτό, κ. Σαμαρά, τότε δεν θα μιλούσατε σήμερα για ήττα της κυβέρνησης της ΝΔ, με την οποία εκλεγήκατε, ούτε θα “κλαίγατε” πάνω από χυμένο γάλα. Αν είχατε λειτουργήσει με πραγματικό πατριωτισμό, όπως αρέσκεστε να δηλώνετε, τότε ΔΕΝ θα είχε επιτραπεί η επικύρωση του παράνομου τουρκικό λιβυκού μνημονίου.

Αυτή είναι η αλήθεια!

Όλο το πολιτικό σύστημα έχει συμβάλει στη δυσμενή κατάσταση, στην οποία έχει περιέλθει η χώρα!

Οι βαρύγδουπες δηλώσεις, όταν έχει ήδη συμβεί το κακό, δεν είναι παρά κροκοδείλια δάκρυα που αποδεικνύουν για άλλη μια φορά την αποτυχία των μέχρι σήμερα Κυβερνήσεων των επαγγελματίων πολιτικών να διαφυλάξουν τα εθνικά συμφέροντα, είτε βρίσκονται σε θέση εξουσίας, είτε σε θέση αντιπολίτευσης».

https://www.pronews.gr/elliniki-politiki/provocateur/m-karystianou-kata-a-samara-gia-livyi-an-eixes-dieythetisei-tin-aoz-den-tha-eklaiges-simera/

Πολυκατοικίες: Πότε επιτρέπονται οι κάμερες στην είσοδο – Τι ισχύει για ενοικιαστές και ιδιοκτήτες

Από
pcuser
-
0

Πού επιτρέπεται να στρέφεται ο φακός

Οι κάμερες στην είσοδο μιας πολυκατοικίας επιτρέπονται μόνο υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις, καθώς για την εγκατάστασή τους δεν αρκεί πάντα η απόφαση των ιδιοκτητών.

Οι ενοικιαστές έχουν επίσης λόγο στη διαδικασία, ενώ υπάρχουν σαφείς περιορισμοί για το τι μπορεί να καταγράφει ο φακός, ποιοι έχουν πρόσβαση στο βίντεο και πόσο καιρό διατηρείται το υλικό.

Η Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα διευκρινίζει ότι η επίκληση λόγων ασφαλείας δεν απαλλάσσει τους υπεύθυνους από την τήρηση της νομοθεσίας.

Η εγκατάσταση πρέπει να ακολουθεί συγκεκριμένη διαδικασία, ενώ η καταγραφή δεν μπορεί να επεκτείνεται ανεξέλεγκτα στις εισόδους των διαμερισμάτων ή στο πεζοδρόμιο.

Ποιοι πρέπει να συμφωνήσουν για την εγκατάσταση

Για την τοποθέτηση καμερών στους κοινόχρηστους χώρους εξετάζεται αρχικά ο κανονισμός της πολυκατοικίας. Εάν προβλέπει σχετική διαδικασία, ακολουθούνται οι όροι του.

Όταν δεν υπάρχει τέτοια πρόβλεψη, απαιτείται η θετική γνώμη των δύο τρίτων των ενοίκων, με μία ψήφο ανά κατοικημένο διαμέρισμα, και στη συνέχεια η απόφαση της γενικής συνέλευσης με την προβλεπόμενη πλειοψηφία.

Επομένως, η συμφωνία των ιδιοκτητών δεν αρκεί από μόνη της, εάν δεν συγκεντρώνεται η απαιτούμενη θετική γνώμη των ενοίκων.

Η απόφαση πρέπει, επίσης, να καθορίζει τους χώρους που θα επιτηρούνται και τα πρόσωπα που θα έχουν πρόσβαση στο σύστημα.

Πού επιτρέπεται να στρέφεται ο φακός

Η κάμερα δεν επιτρέπεται να καταγράφει ανεξέλεγκτα τις εισόδους των επιμέρους διαμερισμάτων. Αντίστοιχα, όταν ένας ένοικος τοποθετεί κάμερα έξω από την πόρτα του, η καταγραφή πρέπει να περιορίζεται στον απολύτως απαραίτητο χώρο μπροστά από αυτήν, χωρίς να παρακολουθούνται γειτονικές είσοδοι ή κοινόχρηστοι χώροι.

Όταν επηρεάζεται η διέλευση γειτόνων προς τις κατοικίες τους, ενδέχεται να απαιτείται προηγούμενη ενημέρωση και συναίνεση των ενοίκων των συγκεκριμένων διαμερισμάτων. Η καταγραφή ήχου δεν επιτρέπεται στο πλαίσιο αυτής της οικιακής χρήσης.

Η λήψη εικόνας από το πεζοδρόμιο και άλλους δημόσιους χώρους από ιδιώτες κατά κανόνα απαγορεύεται.

Εξαιρέσεις προβλέπονται σε ειδικές περιπτώσεις, όπως όταν έχουν προηγηθεί επικίνδυνες επιθέσεις και υπάρχουν δικαιολογημένες υπόνοιες επανάληψής τους, με την καταγραφή να περιορίζεται στον απολύτως αναγκαίο χώρο.

Πόσο διατηρείται το βίντεο

Για τα συστήματα βιντεοεπιτήρησης σε κοινόχρηστους χώρους πολυκατοικιών, ο ανώτατος χρόνος διατήρησης του υλικού είναι κατά κανόνα 48 ώρες.

Παράταση μπορεί να δικαιολογείται όταν έχει καταγραφεί περιστατικό και οι εικόνες είναι απαραίτητες ως αποδεικτικό στοιχείο ή όταν συντρέχουν οι προβλεπόμενες προϋποθέσεις περιορισμού της επεξεργασίας.

Εφόσον εφαρμόζεται ο Γενικός Κανονισμός Προστασίας Δεδομένων (ΓΚΠΔ), απαιτείται ενημέρωση των προσώπων που εισέρχονται στον επιτηρούμενο χώρο, με ευδιάκριτη πινακίδα και αναλυτική πληροφόρηση για την επεξεργασία των δεδομένων.

Πώς γίνεται καταγγελία

Όποιος θεωρεί ότι καταγράφεται παράνομα μπορεί να απευθυνθεί στον υπεύθυνο του συστήματος, τα στοιχεία επικοινωνίας του οποίου πρέπει να αναγράφονται στην ενημερωτική πινακίδα.

Μπορεί, επίσης, να ζητήσει πληροφορίες για τον σκοπό της καταγραφής, τους αποδέκτες και τον χρόνο διατήρησης των εικόνων.

Ο υπεύθυνος επεξεργασίας οφείλει κατά κανόνα να απαντήσει μέσα σε έναν μήνα. Αν δεν υπάρξει απάντηση ή αυτή δεν είναι ικανοποιητική, ο ενδιαφερόμενος μπορεί να υποβάλει καταγγελία στην Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα.

https://www.pronews.gr/koinonia/polykatoikies-pote-epitrepontai-oi-kameres-stin-eisodo-ti-isxyei-gia-enoikiastes-kai-idioktites/

Ιερέας στο Μιλάνο έδειξε το μεσαίο δάχτυλο σε νεαρό ταραξία (βίντεο)

Από
pcuser
-
0

«Δεν έχω μετανιώσει»

Τον γύρο του διαδικτύου κάνει βίντεο με πρωταγωνιστή έναν 65χρονο ιερέα στο Μιλάνο, ο οποίος έδειξε το μεσαίο δάχτυλο σε νεαρό διαδηλωτή κατά τη διάρκεια επεισοδίων στο κέντρο της πόλης.

Ο πατέρας Τζανικόλα Μαρία Σιμόνε δεν έκρυψε τη στάση του για το περιστατικό, δηλώνοντας ότι δεν έχει μετανιώσει για την αντίδρασή του.

Το συμβάν σημειώθηκε έξω από τον ναό του Αγίου Αλεξάνδρου της Ζεμπέντια, κοντά στη Via Torino, ενώ επικρατούσε ένταση και ομάδες νεαρών προσπαθούσαν να απομακρυνθούν από την περιοχή των συγκρούσεων.

 

Σύμφωνα με όσα περιέγραψε ο ίδιος, βρισκόταν μέσα στην εκκλησία όταν αντιλήφθηκε την αναταραχή στους γύρω δρόμους. Τότε αποφάσισε να ανοίξει τις πόρτες του ναού, προσφέροντας καταφύγιο σε περαστικούς και τουρίστες που προσπαθούσαν να ξεφύγουν από τα επεισόδια.

Καθώς το πλήθος απομακρυνόταν, ένας νεαρός φέρεται να απευθύνθηκε στον ιερέα κάνοντας την άσεμνη χειρονομία. Εκείνος ανταπέδωσε αμέσως, προκαλώντας αντιδράσεις και συγκεντρώνοντας εκατομμύρια προβολές στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Ο 65χρονος υποστήριξε ότι η κίνησή του δεν είχε στόχο να προκαλέσει βία, αλλά να θέσει όρια στη συμπεριφορά του νεαρού.

Παράλληλα, ανέφερε ότι, όταν επιχείρησε να συνομιλήσει με ορισμένους από τους συμμετέχοντες στα επεισόδια, σχημάτισε την εντύπωση πως αρκετοί ακολουθούσαν το πλήθος χωρίς να γνωρίζουν ξεκάθαρα τον λόγο της συμμετοχής τους.

Το βίντεο προκάλεσε ποικίλες αντιδράσεις, με σχόλια που κινήθηκαν από την αποδοκιμασία έως την υποστήριξη της στάσης του. Ο ίδιος, πάντως, αντιμετωπίζει τη δημοσιότητα με ψυχραιμία και χιούμορ, επιμένοντας ότι δεν μετανιώνει για την αντίδρασή του.

https://www.pronews.gr/kosmos/iereas-sto-milano-edeikse-to-mesaio-daxtylo-se-nearo-taraksia-vinteo/

Στα «δίχτυα» του ελληνικού FBI η Pizza Fan: 9 συλλήψεις για απάτη με ΦΠΑ 25 εκατ. ευρώ!

Από
pcuser
-
0

Κατασχέθηκαν 500.000 ευρώ, πολυτελή ΙΧ και κοσμήματα

Στα «δίχτυα» του ελληνικού FBI βρίσκεται υπόθεση μεγάλης φοροδιαφυγής με φερόμενη σύνδεση με την Pizza Fan, για την οποία έχουν συλληφθεί εννέα άτομα, ενώ η ζημία από τη μη απόδοση ΦΠΑ στο Δημόσιο εκτιμάται σε τουλάχιστον 25 εκατ. ευρώ.

Η επιχείρηση της Διεύθυνσης Αντιμετώπισης Οργανωμένου Εγκλήματος ξεκίνησε το πρωί της Πέμπτης, με τους αστυνομικούς να πραγματοποιούν έρευνες σε καταστήματα και κατοικίες.

Οι εννέα συλληφθέντες φέρονται να αποτελούν μέλη του βασικού πυρήνα της υπό διερεύνηση οργάνωσης.

Σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, η δράση του κυκλώματος φέρεται να ξεκίνησε το 2022, ενώ εξετάζεται η πρακτική αλλοίωσης αποδείξεων και η διαδικασία μέσω της οποίας δεν αποδιδόταν ο αναλογών ΦΠΑ.

Κατά τη διάρκεια των ερευνών κατασχέθηκαν περισσότερα από 500.000 ευρώ σε μετρητά, πολυτελή Ι.Χ. αυτοκίνητα, κοσμήματα και πλήθος στοιχείων που θα αξιολογηθούν από τις αρμόδιες υπηρεσίες.

Στην επιχείρηση συμμετέχει η Υποδιεύθυνση Δίωξης Οικονομικών Εγκλημάτων, σε συνεργασία με την Ανεξάρτητη Αρχή Δημοσίων Εσόδων και τη Διεύθυνση Εγκληματολογικών Ερευνών.

Οι έρευνες συνεχίζονται για να αποσαφηνιστεί ο τρόπος λειτουργίας της φερόμενης οργάνωσης, να προσδιοριστεί το εύρος της φορολογικής ζημίας και να διαπιστωθεί ο βαθμός εμπλοκής των προσώπων που εξετάζονται στην υπόθεση.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/esoteriki-asfaleia/sta-dixtya-tou-ellinikou-fbi-i-pizza-fan-9-syllipseis-gia-apati-me-fpa-25-ekat-eyro/

Ο Αμερικανός πρέσβης στην Αθήνα: Διπλωμάτης , στρατηγιστής η διαχειριστής συμφερόντων;

Από
anixneuseis
-
0

 

Ποιο προφίλ θα εξυπηρετούσε τα αμερικανικά συμφέροντα, ενισχύοντας παράλληλα την ελληνική κυριαρχία, την αποτρεπτική ισχύ και την περιφερειακή σταθερότητα

 

Του Θεόδωρου Ατματζίδη

Υποστράτηγου ε.α., πρώην Διευθυντή Στρατιωτικής Συνεργασίας στο SHAPE του ΝΑΤΟ, ανεξάρτητου αναλυτή στρατηγικής και ασφάλειας

Η Αθήνα ως γεωστρατηγικός κόμβος: Η σημασία της διπλωματικής αποστολής

Η επιλογή του Αμερικανού πρέσβη στην Αθήνα δεν αποτελεί μια συνηθισμένη διπλωματική τοποθέτηση. Η Ελλάδα βρίσκεται σε ένα γεωγραφικό σημείο όπου συναντώνται οι στρατηγικές επιδιώξεις της Ευρώπης, της Ανατολικής Μεσογείου, των Βαλκανίων, της Μαύρης Θάλασσας και της Μέσης Ανατολής. Σε αυτό το περιβάλλον, η διπλωματική εκπροσώπηση των Ηνωμένων Πολιτειών δεν περιορίζεται στην προώθηση διμερών σχέσεων, αλλά συνδέεται άμεσα με τη διαχείριση συμμαχιών, την ασφάλεια κρίσιμων υποδομών, τις ενεργειακές διαδρομές και την ισορροπία δυνάμεων σε μια ιδιαίτερα ευαίσθητη περιοχή.

Η Σούδα, η Αλεξανδρούπολη και οι λιμενικές υποδομές της χώρας εξυπηρετούν σημαντικές ανάγκες στρατιωτικής κινητικότητας και εφοδιαστικής υποστήριξης, ενώ η Συμφωνία Αμοιβαίας Αμυντικής Συνεργασίας (Mutual Defense Cooperation Agreement – MDCA) αποτελεί βασικό θεσμικό πλαίσιο της αμυντικής συνεργασίας Αθήνας και Ουάσιγκτον. Παράλληλα, οι ενεργειακές υποδομές, οι εγκαταστάσεις υγροποιημένου φυσικού αερίου (Liquefied Natural Gas – LNG) και ο Κάθετος Διάδρομος φυσικού αερίου ενισχύουν τη σημασία της Ελλάδας για την ενεργειακή ασφάλεια της Νοτιοανατολικής και Κεντρικής Ευρώπης. Η αμερικανική κυβέρνηση έχει αναγνωρίσει επισήμως τη γεωγραφική θέση και τις διευκολύνσεις που παρέχει η Ελλάδα ως σημαντικά στοιχεία της διμερούς αμυντικής συνεργασίας [2].

Η κοινή δήλωση του 6ου Στρατηγικού Διαλόγου Ελλάδας–ΗΠΑ, στις 7 Οκτωβρίου 2026, επιβεβαίωσε ότι η άμυνα, η οικονομική συνεργασία, οι επενδύσεις, η ενέργεια, οι νέες τεχνολογίες και η προστασία κρίσιμων υποδομών παραμένουν βασικοί άξονες των διμερών σχέσεων. Η αναφορά σε νέες αμυντικές πωλήσεις ύψους 4 δισεκατομμυρίων δολαρίων και στην περαιτέρω ενίσχυση της διαλειτουργικότητας αποτυπώνει το πρακτικό βάθος αυτής της συνεργασίας [1].

Υπό αυτές τις συνθήκες, το ουσιαστικό ερώτημα δεν είναι απλώς ποιος μπορεί να εκπροσωπήσει αποτελεσματικά την αμερικανική κυβέρνηση στην Αθήνα. Είναι ποιος διαθέτει την απαιτούμενη στρατηγική αντίληψη ώστε να κατανοεί τις πραγματικές ισορροπίες της περιοχής, να αξιολογεί τις συνέπειες των αμερικανικών επιλογών και να μεταφέρει στην Ουάσιγκτον μια ολοκληρωμένη εικόνα της κατάστασης, χωρίς πολιτικές ωραιοποιήσεις και χωρίς να παραβλέπει τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του ελληνικού περιβάλλοντος ασφαλείας.

Πολιτική πρόσβαση και στρατηγική επάρκεια: Η αναγκαία ισορροπία

Ο Αμερικανός πρόεδρος έχει το δικαίωμα να επιλέγει τον εκπρόσωπό του, ενώ η πολιτική εμπιστοσύνη αποτελεί θεμιτό κριτήριο για μια τέτοια τοποθέτηση. Ένας πρέσβης που διαθέτει άμεση πρόσβαση στο κέντρο λήψης αποφάσεων μπορεί να επηρεάσει ουσιαστικά τη διαμόρφωση της αμερικανικής πολιτικής, ιδιαίτερα όταν πρόκειται για ζητήματα που απαιτούν ταχεία συνεννόηση μεταξύ πολιτικών ηγεσιών. Η πρόσβαση, ωστόσο, αποκτά πραγματική αξία όταν συνοδεύεται από γνώση, εμπειρία και ορθή κρίση.

Ο πρέσβης δεν είναι απαραίτητο να προέρχεται από το διπλωματικό σώμα καριέρας. Μπορεί να έχει πολιτική, στρατιωτική, οικονομική ή άλλη επαγγελματική διαδρομή, αρκεί να διαθέτει αποδεδειγμένη ικανότητα διαχείρισης σύνθετων διεθνών υποθέσεων και να αντιλαμβάνεται ότι οι δημόσιες δηλώσεις, οι διπλωματικές διαβεβαιώσεις και οι πραγματικές επιδιώξεις των κρατών δεν συμπίπτουν πάντοτε.

Η Σύμβαση της Βιέννης για τις Διπλωματικές Σχέσεις του 1961 προσδιορίζει, μεταξύ άλλων, ως λειτουργίες της διπλωματικής αποστολής την εκπροσώπηση του κράτους, τη διαπραγμάτευση με την κυβέρνηση της χώρας υποδοχής και την ενημέρωση της αποστέλλουσας κυβέρνησης για τις εξελίξεις στη χώρα αυτή [4]. Η θεσμική αυτή αποστολή αναδεικνύει μια διάσταση που συχνά παραγνωρίζεται: ο πρέσβης δεν καλείται απλώς να υποστηρίζει τις ήδη διαμορφωμένες επιλογές της κυβέρνησής του, αλλά και να τη βοηθά να αντιλαμβάνεται καλύτερα το περιβάλλον μέσα στο οποίο αυτές θα εφαρμοστούν.

Για την Αθήνα, ένας Αμερικανός πρέσβης με τέτοια χαρακτηριστικά θα μπορούσε να αποτελέσει ουσιαστικό δίαυλο επικοινωνίας με την Ουάσιγκτον, ιδιαίτερα σε περιόδους έντασης. Για τις ΗΠΑ, θα ήταν ένας εκπρόσωπος ικανός να συνδέει την πολιτική κατεύθυνση της κυβέρνησης με τις πραγματικές συνθήκες στο πεδίο. Αυτή είναι η ουσία της στρατηγικής επάρκειας.

Περιφερειακή αρχιτεκτονική ασφάλειας και γεωπολιτική αντίληψη

Η Νοτιοανατολική Ευρώπη και η Ανατολική Μεσόγειος δεν αποτελούν ένα ενιαίο σύστημα συμφερόντων. Η Ελλάδα, η Κύπρος, η Τουρκία, το Ισραήλ, η Αίγυπτος, οι βαλκανικές χώρες και οι δυνάμεις της Μέσης Ανατολής ακολουθούν διαφορετικές προτεραιότητες, οι οποίες άλλοτε συγκλίνουν και άλλοτε δημιουργούν ανταγωνισμούς. Την ίδια στιγμή, η ρωσική στρατηγική δραστηριότητα, η κινεζική οικονομική παρουσία και οι εξελίξεις στη Μαύρη Θάλασσα, στη Συρία και στη Λιβύη επηρεάζουν την ασφάλεια και τις επιλογές των κρατών της περιοχής.

Η Ελλάδα δεν μπορεί να αξιολογείται αποκομμένα από αυτές τις εξελίξεις. Η γεωγραφική της θέση αποκτά στρατηγική αξία επειδή συνδέει θαλάσσιες και χερσαίες διαδρομές, υποστηρίζει τη συμμαχική κινητικότητα και προσφέρει δυνατότητες συνεργασίας με κράτη που έχουν συμπληρωματικά συμφέροντα.

Η αξία αυτή, όμως, δεν είναι αυτονόητη ούτε παραμένει αμετάβλητη. Εξαρτάται από την αξιοπιστία των υποδομών, τη στρατιωτική ετοιμότητα, την πολιτική σταθερότητα και την ικανότητα της χώρας να αξιοποιεί τη θέση της προς όφελος των δικών της στρατηγικών επιδιώξεων.

Ένας πρέσβης που αντιμετωπίζει την Ελλάδα αποκλειστικά μέσα από το πρίσμα της διμερούς συνεργασίας κινδυνεύει να υποτιμήσει το ευρύτερο περιφερειακό περιβάλλον. Αντίθετα, ένας εκπρόσωπος με ουσιαστική γνώση της περιοχής θα μπορεί να αξιολογεί πώς μια ενεργειακή απόφαση επηρεάζει την ασφάλεια, πώς μια μεταβολή στις ελληνοτουρκικές σχέσεις μπορεί να επιβαρύνει τη συνοχή του ΝΑΤΟ και πώς οι εξελίξεις στη Μέση Ανατολή μεταβάλλουν τις αμερικανικές προτεραιότητες.

Το Στρατηγικό Δόγμα του ΝΑΤΟ του 2022 αναγνωρίζει τη διασύνδεση των απειλών και προσδιορίζει ως βασικές αποστολές της Συμμαχίας την αποτροπή και την άμυνα, την πρόληψη και διαχείριση κρίσεων και τη συνεργατική ασφάλεια [3]. Ένας πρέσβης που κατανοεί αυτές τις προτεραιότητες και γνωρίζει πώς εφαρμόζονται στη Νοτιοανατολική Ευρώπη θα έχει σαφώς μεγαλύτερη δυνατότητα να συμβάλει στην αποτελεσματική διαχείριση των διμερών σχέσεων.

Η προηγούμενη υπηρεσία σε χώρες της περιοχής ή σε θέσεις σχετικές με το ΝΑΤΟ, την Ευρωπαϊκή Ένωση και τη στρατηγική ασφάλεια θα αποτελούσε σημαντικό πλεονέκτημα. Η γνώση της ελληνικής γλώσσας θα ενίσχυε ακόμη περισσότερο αυτή την επάρκεια, καθώς θα διευκόλυνε την άμεση επαφή με την κοινωνία, τους θεσμούς και τις ιδιαίτερες πολιτικές και ιστορικές ευαισθησίες της χώρας.

Ελληνοτουρκικές σχέσεις και ΝΑΤΟ: Διαχείριση ανταγωνισμών στο εσωτερικό της Συμμαχίας

Η σημαντικότερη δοκιμασία για έναν Αμερικανό πρέσβη στην Αθήνα βρίσκεται στη διαχείριση των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Οι Ηνωμένες Πολιτείες διατηρούν στρατηγικές σχέσεις τόσο με την Ελλάδα όσο και με την Τουρκία, δύο συμμάχους με διαφορετικές δυνατότητες, γεωγραφικά πλεονεκτήματα και επιδιώξεις. Η Άγκυρα διαθέτει σημαντικό στρατιωτικό βάρος και ιδιαίτερη γεωγραφική θέση, ενώ η Αθήνα προσφέρει σταθερότητα, πρόσβαση σε κρίσιμες υποδομές και δυνατότητες συνεργασίας με κράτη της Ανατολικής Μεσογείου, μεταξύ των οποίων η Κύπρος και το Ισραήλ.

Η αμερικανική πολιτική επιδιώκει να διατηρεί λειτουργικές σχέσεις και με τις δύο χώρες, καθώς η συνοχή του ΝΑΤΟ αποτελεί βασικό στρατηγικό συμφέρον των ΗΠΑ. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι κάθε διαφορά πρέπει να αντιμετωπίζεται ως διαφωνία δύο ισοδύναμων θέσεων, ανεξάρτητα από τα πραγματικά περιστατικά, τις διεθνείς υποχρεώσεις και τις συνέπειες των επιλογών κάθε πλευράς.

Η διαχείριση μιας συμμαχίας απαιτεί πολιτική ευελιξία, αλλά και σαφή αντίληψη των ορίων της. Όταν οι διαφορές αφορούν την κυριαρχία, την ασφάλεια ή την άσκηση δικαιωμάτων που απορρέουν από το διεθνές δίκαιο, η προσπάθεια διατήρησης ισορροπιών δεν μπορεί να υποκαθιστά την ουσιαστική αξιολόγηση των δεδομένων. Το Στρατηγικό Δόγμα του ΝΑΤΟ αναφέρεται ρητά στον σεβασμό της κυριαρχίας, της εδαφικής ακεραιότητας και του διεθνούς δικαίου ως στοιχεία της ευρύτερης αντίληψης της Συμμαχίας για την ασφάλεια [3].

Για την Ελλάδα, η σημασία αυτής της προσέγγισης είναι προφανής. Για τις ΗΠΑ είναι εξίσου ουσιαστική, διότι η αξιοπιστία μιας συμμαχίας εξαρτάται και από το κατά πόσο τα μέλη της θεωρούν ότι οι ανησυχίες τους εξετάζονται με σοβαρότητα. Μια πολιτική που δημιουργεί διαρκώς την εντύπωση ότι η μία πλευρά καλείται να επιδεικνύει αυτοσυγκράτηση, ενώ οι ενέργειες της άλλης αντιμετωπίζονται πρωτίστως υπό το πρίσμα της διατήρησης της συμμαχικής συνοχής, μπορεί να αποδυναμώσει την εμπιστοσύνη που επιδιώκει να διαφυλάξει.

Ο κατάλληλος πρέσβης δεν χρειάζεται να υιοθετεί κάθε ελληνική θέση. Οφείλει, όμως, να γνωρίζει σε βάθος τις ελληνικές ανησυχίες, να αξιολογεί τις επιπτώσεις κάθε εξέλιξης και να ενημερώνει την Ουάσιγκτον με ακρίβεια. Η αποστολή του δεν είναι να μεταφέρει στην Αθήνα μια προκαθορισμένη εξίσωση ισορροπιών, αλλά να συμβάλλει στη διαμόρφωση πολιτικών που διατηρούν τη συμμαχική συνεργασία χωρίς να παραγνωρίζουν τις πραγματικές διαφορές.

Στρατηγικές υποδομές, ενεργειακή ασφάλεια και ανταγωνισμός ισχύος

Η Ελλάδα εξελίσσεται σε σημαντικό κόμβο στρατιωτικής κινητικότητας, ενεργειακής τροφοδοσίας και εμπορικών διασυνδέσεων. Η Σούδα, η Αλεξανδρούπολη, ο Πειραιάς και οι υποδομές της Βόρειας Ελλάδας εντάσσονται σε ένα περιβάλλον όπου συναντώνται αμερικανικά, ευρωπαϊκά, κινεζικά και άλλα οικονομικά και στρατηγικά συμφέροντα. Η σημασία αυτών των υποδομών δεν περιορίζεται στην οικονομική τους απόδοση, καθώς η λειτουργία τους μπορεί να επηρεάσει την εφοδιαστική υποστήριξη, την ενεργειακή ασφάλεια και την ανθεκτικότητα των περιφερειακών δικτύων.

Ο Αμερικανός πρέσβης χρειάζεται, επομένως, να διαθέτει οικονομική και ενεργειακή αντίληψη, ώστε να αναγνωρίζει τόσο τις ευκαιρίες όσο και τους κινδύνους που προκύπτουν από τη συγκέντρωση κρίσιμων λειτουργιών σε συγκεκριμένες υποδομές. Η αξιολόγηση μιας επένδυσης δεν πρέπει να περιορίζεται στο ύψος των κεφαλαίων που εισρέουν στη χώρα, αλλά να εξετάζει τον πραγματικό έλεγχο, την τεχνολογική εξάρτηση, την ασφάλεια των εφοδιαστικών αλυσίδων και τη δυνατότητα απρόσκοπτης λειτουργίας σε περιόδους κρίσης.

Αυτό αφορά και την κινεζική οικονομική παρουσία. Η συμμετοχή μιας ξένης δύναμης σε λιμενικές ή άλλες κρίσιμες υποδομές δεν συνιστά από μόνη της απόδειξη απειλής. Απαιτεί, ωστόσο, αξιολόγηση με συγκεκριμένα κριτήρια ασφαλείας, ιδίως όταν οι ίδιες υποδομές εξυπηρετούν εμπορικές, ενεργειακές και στρατιωτικές ανάγκες. Η ελληνική κυβέρνηση έχει την ευθύνη να λαμβάνει τις σχετικές αποφάσεις με βάση το εθνικό συμφέρον, ενώ οι ΗΠΑ δικαιούνται να εκφράζουν τις ανησυχίες τους μέσω θεσμικών και διαφανών διαύλων.

Ανάλογη προσοχή χρειάζεται και στην ενεργειακή συνεργασία. Ο Κάθετος Διάδρομος φυσικού αερίου και οι δυνατότητες εισαγωγής και μεταφοράς υγροποιημένου φυσικού αερίου μπορούν να ενισχύσουν τον ρόλο της Ελλάδας στην περιφερειακή ενεργειακή ασφάλεια, εφόσον συνοδεύονται από επαρκείς υποδομές, βιώσιμες εμπορικές συμφωνίες και πραγματική ζήτηση. Η κοινή δήλωση του Στρατηγικού Διαλόγου του Οκτωβρίου 2026 επιβεβαιώνει ότι η ενεργειακή συνεργασία και η προστασία κρίσιμων υποδομών αποτελούν πλέον ουσιώδη στοιχεία της διμερούς ατζέντας [1].

Παράλληλα, η προώθηση αμερικανικών επιχειρηματικών συμφερόντων δεν ταυτίζεται αυτομάτως με το συνολικό στρατηγικό συμφέρον των ΗΠΑ. Μια επένδυση αποκτά μακροπρόθεσμη αξία όταν είναι οικονομικά βιώσιμη, διαφανής και επωφελής για την τοπική οικονομία, χωρίς να δημιουργεί δυσανάλογες εξαρτήσεις.

Η Ελλάδα, από την πλευρά της, οφείλει να αξιοποιεί τη στρατηγική της θέση για την ενίσχυση των δικών της δυνατοτήτων, διεκδικώντας μετρήσιμα οφέλη από τη συνεργασία της με τις ΗΠΑ. Η αύξηση της αμερικανικής παρουσίας ή η παραχώρηση διευκολύνσεων δεν αποτελούν αυτοτελή δείκτη επιτυχίας, εάν δεν συνδέονται με συγκεκριμένη ενίσχυση της ασφάλειας, της οικονομίας και της αμυντικής ικανότητας της χώρας.

Διπλωματική αξιοπιστία, θεσμική πειθαρχία και ανεξαρτησία κρίσης

Η στρατηγική γνώση και η επαγγελματική εμπειρία αποκτούν αξία μόνο όταν συνοδεύονται από τον κατάλληλο χαρακτήρα. Ένας πρέσβης στην Αθήνα χρειάζεται αυτοσυγκράτηση, διακριτικότητα, συνέπεια και ικανότητα διαχείρισης κρίσεων, καθώς μια απρόσεκτη δημόσια δήλωση μπορεί να επιβαρύνει τις σχέσεις δύο χωρών σε μια περίοδο που απαιτείται ψυχραιμία.

Η δημόσια παρουσία έχει τη σημασία της. Η επαφή με την επιχειρηματική κοινότητα, τα πανεπιστήμια, την αυτοδιοίκηση και τους θεσμούς συμβάλλει στην κατανόηση της χώρας υποδοχής και στη διεύρυνση των διμερών σχέσεων. Χρειάζεται, όμως, να υπάρχει σαφής αντίληψη του πότε μια δημόσια παρέμβαση ενισχύει τη συνεργασία και πότε δυσχεραίνει τη διαχείριση ενός ευαίσθητου ζητήματος. Η προσωπική προβολή μπορεί να προσφέρει πρόσκαιρη δημοσιότητα, αλλά η ουσιαστική διπλωματία κρίνεται από τα αποτελέσματα και όχι από την ένταση της δημόσιας παρουσίας.

Εξίσου σημαντική είναι η ανεξαρτησία της επαγγελματικής κρίσης. Ο πρέσβης υπηρετεί την κυβέρνηση που τον διόρισε και οφείλει να εφαρμόζει την πολιτική της, αλλά ταυτόχρονα πρέπει να μεταφέρει με ειλικρίνεια τις πραγματικές συνθήκες, ακόμη και όταν αυτές δεν επιβεβαιώνουν τις αρχικές προσδοκίες της πολιτικής ηγεσίας. Μια τεκμηριωμένη εκτίμηση που επισημαίνει κινδύνους ή πιθανές αποτυχίες μπορεί να αποδειχθεί πολύ πιο χρήσιμη από μια αναφορά που αποφεύγει τις δυσάρεστες διαπιστώσεις για να διατηρήσει ένα θετικό κλίμα.

Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό σε μια περιοχή όπου οι πολιτικές αποφάσεις συχνά λαμβάνονται υπό την πίεση εξελίξεων που δεν επιτρέπουν μεγάλες καθυστερήσεις. Η αξιόπιστη διπλωματική ενημέρωση μπορεί να συμβάλει στην αποφυγή λανθασμένων εκτιμήσεων και να δημιουργήσει καλύτερες προϋποθέσεις για τη διαχείριση μιας κρίσης.

Τέσσερα πεδία δοκιμασίας της αμερικανικής στρατηγικής στην Ελλάδα

Το πραγματικό προφίλ ενός πρέσβη κρίνεται κυρίως όταν καλείται να διαχειριστεί συγκεκριμένα διλήμματα, στα οποία τα αμερικανικά συμφέροντα, οι ελληνικές προτεραιότητες και οι ευρύτερες περιφερειακές ισορροπίες δεν συμπίπτουν πάντοτε.

Το πρώτο αφορά τις αμυντικές σχέσεις με την Τουρκία. Όταν η Ουάσιγκτον εξετάζει μεταφορές οπλικών συστημάτων ή άλλες μορφές στρατιωτικής συνεργασίας με την Άγκυρα, ο πρέσβης πρέπει να είναι σε θέση να εξηγήσει τις πιθανές επιπτώσεις για την ισορροπία δυνάμεων στο Αιγαίο και για την εμπιστοσύνη της Αθήνας προς τις ΗΠΑ. Η αξιολόγηση οφείλει να βασίζεται στις πραγματικές στρατιωτικές συνέπειες και στις δεσμεύσεις κάθε πλευράς,και  όχι σε μια εκ των προτέρων εξίσωση των θέσεών τους.

Το δεύτερο αφορά τις ενεργειακές έρευνες και τις θαλάσσιες ζώνες. Όταν οικονομικά συμφέροντα συνδέονται με περιοχές στις οποίες υπάρχουν νομικές ή πολιτικές αμφισβητήσεις, απαιτείται σαφής διάκριση ανάμεσα στην εμπορική ευκαιρία και στο ισχύον νομικό πλαίσιο. Η Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας αποτελεί βασικό σημείο αναφοράς για την αξιολόγηση των σχετικών ζητημάτων, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι κάθε σύνθετη διαφορά μπορεί να επιλυθεί με μια γενική επίκληση του διεθνούς δικαίου [5].

Το τρίτο αφορά την κινεζική παρουσία στις κρίσιμες υποδομές. Ο πρέσβης χρειάζεται να αναγνωρίζει τους κινδύνους που ενδέχεται να προκύψουν από εξαρτήσεις σε τομείς στρατηγικής σημασίας, αλλά και να αντιλαμβάνεται ότι η Ελλάδα έχει την ευθύνη να αξιολογεί τις επενδυτικές της επιλογές με βάση το δικό της θεσμικό πλαίσιο και το εθνικό συμφέρον. Η αποτελεσματική συνεργασία προϋποθέτει τεκμηριωμένο διάλογο και όχι πιέσεις που θα μπορούσαν να εκληφθούν ως παρέμβαση στις εσωτερικές οικονομικές επιλογές της χώρας.

Το τέταρτο αφορά τη χρήση των αμερικανικών στρατιωτικών διευκολύνσεων. Η αξιοποίηση της Σούδας και της Αλεξανδρούπολης πρέπει να εντάσσεται σε ένα σαφές θεσμικό πλαίσιο, με διαρκή επικοινωνία με την ελληνική κυβέρνηση και ουσιαστική αξιολόγηση των επιπτώσεων για την ασφάλεια, την οικονομία και τις τοπικές κοινωνίες. Η συνεργασία αυτή είναι στρατηγικά ισχυρότερη όταν στηρίζεται στην αμοιβαιότητα και στην εμπιστοσύνη, αντί να θεωρείται αυτονόητη εξαιτίας της γεωγραφικής θέσης της Ελλάδας.

Η ελληνική στρατηγική απαίτηση: Αμοιβαιότητα, κυριαρχία και μετρήσιμα οφέλη

Η Ελλάδα δεν επιλέγει τον Αμερικανό πρέσβη, μπορεί όμως να προσδιορίσει με σαφήνεια τις προσδοκίες της από τη διμερή συνεργασία. Η ενίσχυση της αποτρεπτικής ικανότητας, ο σεβασμός της κυριαρχίας, η διεύρυνση των οικονομικών και ενεργειακών δυνατοτήτων και η διατήρηση ανοικτών διαύλων επικοινωνίας σε περιόδους διαφωνίας πρέπει να αποτελούν σταθερές προτεραιότητες της ελληνικής πλευράς.

Η στρατηγική σχέση με τις ΗΠΑ δεν πρέπει να αξιολογείται μόνο από τον αριθμό των συμφωνιών ή από την έκταση της αμερικανικής παρουσίας. Χρειάζεται να εξετάζεται κατά πόσο η συνεργασία ενισχύει πραγματικά τις ελληνικές δυνατότητες, δημιουργεί βιώσιμες οικονομικές προοπτικές και συμβάλλει στη σταθερότητα της περιοχής. Αυτό προϋποθέτει ελληνική στρατηγική συνέπεια, θεσμική συνέχεια και σαφή ιεράρχηση των εθνικών στόχων, ανεξάρτητα από τις πολιτικές μεταβολές στην Ουάσιγκτον.

Ο κατάλληλος Αμερικανός πρέσβης θα μπορούσε να συμβάλει ουσιαστικά σε αυτή την προσπάθεια, εφόσον αντιλαμβάνεται ότι η Ελλάδα δεν αποτελεί απλώς μια γεωγραφική διευκόλυνση για τους αμερικανικούς σχεδιασμούς. Είναι κυρίαρχο κράτος, μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ, με δικές του προτεραιότητες, ιστορική εμπειρία και ιδιαίτερη θέση στην περιφερειακή αρχιτεκτονική ασφαλείας.

Το στρατηγικό προφίλ του πρέσβη και οι απαιτήσεις της νέας γεωπολιτικής πραγματικότητας

Ο ιδανικός Αμερικανός πρέσβης στην Ελλάδα θα ήταν ένας έμπειρος εκπρόσωπος, με ουσιαστική γνώση της περιοχής, κατανόηση των στρατιωτικών και ενεργειακών ισορροπιών, οικονομική αντίληψη και αποδεδειγμένη ικανότητα διαπραγμάτευσης. Θα συνδύαζε την πολιτική εμπιστοσύνη με την επαγγελματική επάρκεια, την αποφασιστικότητα με τη διακριτικότητα και την προώθηση των αμερικανικών συμφερόντων με τον σεβασμό των ελληνικών θεσμών και της κυριαρχίας.

Η αποτελεσματικότητά του δεν θα μετριόταν από τη δημοφιλία του, την ένταση της δημόσιας παρουσίας του ή την προσωπική του πρόσβαση στα κέντρα αποφάσεων. Θα κρινόταν από την ικανότητά του να κατανοεί τις πραγματικές συνθήκες, να αναγνωρίζει εγκαίρως τους κινδύνους και να μετατρέπει τη διπλωματική επιρροή σε συγκεκριμένα αποτελέσματα. Θα γνώριζε πού συγκλίνουν τα συμφέροντα των δύο χωρών, πού αποκλίνουν και πώς μπορούν να διαχειριστούν οι διαφορές χωρίς να υπονομεύεται η εμπιστοσύνη που στηρίζει τη συμμαχία.

Σε μια περιοχή όπου η γεωγραφία δημιουργεί ταυτόχρονα ευκαιρίες και κινδύνους, η ποιότητα της διπλωματίας αποτελεί μέρος της ίδιας της στρατηγικής ισχύος.

Για τις ΗΠΑ, ένας πρέσβης με στρατηγική αντίληψη μπορεί να συμβάλει στην αποτελεσματικότερη προώθηση των συμφερόντων τους και στη διατήρηση μιας αξιόπιστης συμμαχικής σχέσης. Για την Ελλάδα, η παρουσία ενός τέτοιου εκπροσώπου μπορεί να διευκολύνει έναν ουσιαστικότερο διάλογο με την Ουάσιγκτον, χωρίς να υποκαθιστά την ανάγκη για συνεκτική εθνική στρατηγική.

Το ζητούμενο δεν είναι να αναζητηθεί ένας πρέσβης που θα υιοθετεί τις ελληνικές θέσεις ούτε ένας εκπρόσωπος που θα περιορίζεται στην προώθηση των αμερικανικών προτεραιοτήτων χωρίς να εξετάζει τις συνέπειές τους. Το ζητούμενο είναι ένας διπλωμάτης που θα αντιλαμβάνεται ότι η μακροπρόθεσμη αξιοπιστία της συμμαχίας εξαρτάται από τη γνώση, την αμοιβαιότητα και τον σεβασμό των πραγματικών ισορροπιών.

Η Ελλάδα χρειάζεται έναν Αμερικανό πρέσβη που να κατανοεί τη στρατηγική της αξία, να γνωρίζει τις ευαισθησίες της και να μπορεί να διακρίνει τη διαφορά ανάμεσα στην προσωρινή πολιτική διευκόλυνση και στη μακροπρόθεσμη οικοδόμηση εμπιστοσύνης. Οι Ηνωμένες Πολιτείες, από την πλευρά τους, έχουν συμφέρον να εκπροσωπούνται από ένα πρόσωπο που δεν θα αντιμετωπίζει τη διπλωματία ως πεδίο προσωπικής προβολής, αλλά ως απαιτητική αποστολή με πολιτικές, στρατηγικές και θεσμικές ευθύνες.

Η ουσιαστική διπλωματική επιτυχία δεν προκύπτει όταν αποφεύγονται όλες οι διαφωνίες, αλλά όταν οι δύο πλευρές διαθέτουν την ωριμότητα να τις διαχειρίζονται χωρίς να ακυρώνουν τη συνεργασία τους. Η συμμαχία Ελλάδας–ΗΠΑ μπορεί να ενισχυθεί περαιτέρω, εφόσον στηρίζεται σε σαφείς στόχους, ειλικρινή επικοινωνία, σεβασμό των θεσμών και απτά αποτελέσματα που ανταποκρίνονται στις ανάγκες και των δύο χωρών.

Αυτή θα ήταν η ουσιαστική έννοια της στρατηγικής επάρκειας στην Αθήνα: ένας πρέσβης που υπηρετεί αποτελεσματικά τη χώρα του, κατανοεί τη χώρα στην οποία διαπιστεύεται και συμβάλλει σε μια συμμαχία που δεν στηρίζεται στην ασυμμετρία ισχύος, αλλά στην αμοιβαιότητα, την αξιοπιστία και τον σεβασμό.

Πηγές

[1] Υπουργείο Εξωτερικών της Ελληνικής Δημοκρατίας, «Κοινή Δήλωση για τον Στρατηγικό Διάλογο Ελλάδος–ΗΠΑ», Αθήνα, 7 Οκτωβρίου 2026.
https://www.mfa.gr/koini-dilosi-gia-ton-stratigiko-dialogo-ellados-ipa-athina-07-10-2026/

[2] U.S. Department of State, “U.S. Security Cooperation With Greece”, 31 Οκτωβρίου 2022.
https://2021-2025.state.gov/u-s-security-cooperation-with-greece/

[3] NATO, NATO 2022 Strategic Concept, εγκρίθηκε στη Σύνοδο Κορυφής της Μαδρίτης, 29 Ιουνίου 2022.
https://www.nato.int/en/about-us/official-texts-and-resources/official-texts/2023/03/03/nato-2022-strategic-concept

[4] United Nations, Vienna Convention on Diplomatic Relations, 1961, ιδίως άρθρα 3 και 41.
https://legal.un.org/ilc/texts/instruments/english/conventions/9_1_1961.pdf

[5] United Nations, United Nations Convention on the Law of the Sea, 1982.
https://www.un.org/depts/los/convention_agreements/texts/unclos/unclos_e.pdf

 

Βασίλης Μούτσογλου: Μη χαθεί η ευκαιρία: 12 μίλια τωρα

Από
anixneuseis
-
2

του Βασίλη Μούτσογλου, Πρέσβη ε.τ.

Στο λύκειο όπου σπούδασα, σε ένα βιτρό του προπερασμένου αιώνα
υπήρχε η επιγραφή «Δράξασθαι ευκαιρίας μη ποτ’ οργισθή Κύριος».

Τον περασμένο αιώνα, ο κακός πολιτικός αλλά ειδήμων διπλωμάτης Χένρι Κίσινγκερ,
προσπαθώντας να νουθετήσει τους Παλαιστινίους, έγραψε ότι οι ευκαιρίες δεν
είναι αιώνιες: αφορούν το άνοιγμα ενός παραθύρου, το οποίο θα κλείσει μετά από
λίγο.

Πρέπει κανείς να σπεύδει να αξιοποιήσει τις εμφανιζόμενες ευκαιρίες στον
αναλογούντα χρόνο. Η Τουρκία το έκανε με τον πλέον επωφελή για την ίδια τρόπο,
εκμεταλλευόμενη το ανόητο πραξικόπημα στην Κύπρο.

Η επικύρωση του μνημονίου με την Τουρκία από τη Λιβύη παρέχει μιας
πρώτης τάξεως ευκαιρία στην Ελλάδα για την επέκταση των χωρικών υδάτων της
στην Κρήτη, την Κάσο και την Κάρπαθο. Θα είναι μια νομική κατασκευή αντίστοιχη
με αυτήν του τουρκολιβυκού μνημονίου. Εάν και πάλι δεν αξιοποιήσει η Ελλάδα
την παρουσιασθείσα ευκαιρία, θα είναι άξια της τύχης της.

Εξυπακούεται ότι δεν θέλουμε να συγκρουστούμε με την Τουρκία. Μπορεί,
όπως ισχυρίζεται, αυτή να έχει το δίκαιο με το μέρος της· άλλωστε, το μνημόνιο
βασίζεται σε αρχή που εισήγαγε η UNCLOS και δεν είναι κάτι που υπήρχε
προηγουμένως.

Η επέκταση της αιγιαλίτιδας ζώνης βασίζεται επίσης στην
UNCLOS. Επομένως, οι δύο αυτές νομικές κατασκευές, δεδομένου ότι
συγκρούονται χωρικά, μπορούν να παραπεμφθούν στο αρμόδιο διεθνές
δικαστήριο, το οποίο και θα κρίνει σχετικά. Άλλωστε, το επίδικο είναι η διεθνής
νομική αναγνώριση κυριαρχικών δικαιωμάτων και όχι κάτι που μπορεί να
επιβληθεί διά των όπλων.

Βασίλης Μούτσογλου
Πληρεξούσιος Υπουργός Α΄ε.τ.

πηγή: Στράβων

Οι μικρομεθοδεύσεις της εξουσίας δεν θα σταματήσουν τη γαλλική εξέγερση που βρίσκεται σε εξέλιξη

Από
anixneuseis
-
0

20 OCTOBRE 

Πολιτική της επιδείνωσης, κλιμάκωση της βίας, εκφοβισμός ειρηνικών διαδηλωτών, ανοχή σε καταστροφές που αποσκοπούν στο να τρομάξουν τους αστούς: ο μακρονισμός δεν αλλάζει, αλλά έχει φθαρεί.

Εντουάρ Ισόν
21 Οκτωβρίου

Θα σταματήσει; Δεν θα σταματήσει; Στην εβδομαδιαία συζήτησή μας, εξετάζω μαζί με τον Σεντρίκ τις βαθύτερες κινητήριες δυνάμεις της γαλλικής εξέγερσης που βρίσκεται σε εξέλιξη.

 

Les petites manipulations du pouvoir n’arrêteront pas la révolte française en cours par Edouard Husson

Politique du pire, surenchère de violence, intimidation des manifestants pacifiques, libre champ laissé à une casse qui doit effrayer le bourgeois: le macronisme ne change pas mais il est usé.

Lire sur Substack

 

Οι Γάλλοι επιδεικνύουν πραγματική συλλογική νοημοσύνη

Σε ολόκληρη τη Γαλλία, οι άνθρωποι εκφράζονται όλο και πιο ελεύθερα. Βλέπουμε εκατοντάδες αναρτήσεις στα κοινωνικά δίκτυα που έχουν περισσότερη ουσία από πολλές παρεμβάσεις ειδικών στα τηλεοπτικά πάνελ.

Αυτή η ανάδυση συλλογικής νοημοσύνης είναι ένας από τους απρόσμενους καρπούς του μακρονισμού. Ο αποκλεισμός της πρόσβασης στην εξουσία και η καλλιέργεια μιας κλειστής παρέας προνομιούχων, σε βαθμό που ξεπερνά κάθε όριο ευπρέπειας, δεν εμποδίζουν μια κοινωνία να προχωρήσει. Εγκαταλελειμμένοι από μια εξουσία που εδώ και καιρό δεν τους προστατεύει, οι Γάλλοι ξαναβρήκαν τη διάθεση να σκέφτονται μόνοι τους. Και την επιθυμία να συγκροτηθούν ξανά ως συλλογικότητα, έπειτα από δεκαετίες αχαλίνωτου ατομικισμού.

Δέκα χρόνια μακρονικής αλαζονείας και καταστολής ανοίγουν τον δρόμο για τη συμφιλίωση ανάμεσα στους Γάλλους γηγενούς καταγωγής και στα παιδιά των μεταναστών

Αυτό είναι το παράδοξο του μακρονισμού: το αστυνομικό γκλομπ ένωσε τους Γάλλους εναντίον του, ανεξαρτήτως εθνοτικής, πολιτισμικής ή θρησκευτικής προέλευσης.

Αν συγκρίνουμε τις διαδηλώσεις του Σαββάτου 17 Οκτωβρίου με την ιδιαίτερα τεταμένη ατμόσφαιρα τη βραδιά της νίκης στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2018, η αλλαγή είναι ολοφάνερη.

Προσθέτω —και αυτό δεν είναι ασήμαντο στη Γαλλία— ότι τα μεσαία και λαϊκά στρώματα, που σήμερα ενώνονται στην απέχθειά τους για τον Μακρόν, αντιδρούν επίσης έντονα στην εξωτερική πολιτική των τελευταίων ετών. Πρόκειται για ένα φαινόμενο που ενισχύεται από το βάρος του μεταναστευτικού πληθυσμού αφρικανικής καταγωγής.

Επιστροφή της Γαλλίας σε μια αδέσμευτη στάση στη διεθνή σκηνή· ανασυγκρότηση, ανάπτυξη και προστασία της γαλλικής περιουσίας και του γαλλικού κεφαλαίου· ανοικοδόμηση ενός κράτους στηριγμένου στις αρχές της Δημοκρατίας· καθιέρωση δεσμευτικής εντολής των εκλογέων προς τους αιρετούς εκπροσώπους τους.

Το πεδίο είναι ανοιχτό για μια πολιτική δύναμη γκωλικής έμπνευσης, στην οποία, για διαφορετικούς λόγους, τόσο η Ανυπότακτη Γαλλία όσο και ο Εθνικός Συναγερμός (RN) αφήνουν έναν τεράστιο ακάλυπτο χώρο.

Μπορεί η εξουσία να σταματήσει την εξέγερση;

Μαζί με τον Σεντρίκ εξετάζουμε την ημέρα της 17ης Οκτωβρίου σε όλη της την πολυπλοκότητα. Όπως πάντα, τη συνδέουμε με τη διεθνή γεωπολιτική κατάσταση.

Βλέπουμε ξεκάθαρα πώς ο μακρονισμός εφαρμόζει διαρκώς τις ίδιες μεθόδους από την εποχή του κινήματος των Κίτρινων Γιλέκων. Πολιτική της επιδείνωσης, κλιμάκωση της βίας, εκφοβισμός ειρηνικών διαδηλωτών, ανοχή σε καταστροφές που αποσκοπούν στο να τρομάξουν τους αστούς: ο μακρονισμός δεν αλλάζει. Αλλά πρέπει αμέσως να προσθέσουμε ότι έχει φθαρεί.

Μπορεί να κάνουμε λάθος, αλλά στοιχηματίζουμε ότι το κίνημα δεν θα σταματήσει. Ακόμη κι αν υπάρξει βοήθεια προς την εξουσία από το εξωτερικό. Αυτή τη στιγμή πραγματοποιούνται μαθητικές ή φοιτητικές διαδηλώσεις στην Ισπανία, την Ιταλία, τη Γερμανία, το Βέλγιο… Σε ολόκληρη τη Δύση, οι κυβερνήσεις αρχίζουν να πληρώνουν τις συνέπειες από το ωστικό κύμα που επιστρέφει λόγω των συγκρούσεων στην Ουκρανία και το Ιράν.

Η έκβαση της γαλλικής εξέγερσης είναι ακόμη πιο σημαντική, καθώς ο κόσμος παρακολουθεί όσα συμβαίνουν αυτή τη στιγμή στη Γαλλία. Το τέλος του μακρονισμού θα αποτελέσει βαρύ πλήγμα για τη δυτική παγκοσμιοκρατία.

Ακολουθεί η πλήρης μετάφραση της συζήτησης

Σεντρίκ: Καλημέρα, Εντουάρ.

Εντουάρ: Καλημέρα, Σεντρίκ.

Σεντρίκ: Εδώ και μερικές ημέρες παρακολουθούμε, αρκετά εμβρόντητοι, το δέντρο που λέγεται Γαλλία να καίγεται. Και αυτό το δέντρο δεν κρύβει τη φωτιά που αρχίζει να εξαπλώνεται στο δάσος πίσω του, καθώς πολλές άλλες χώρες φαίνεται επίσης να επηρεάζονται. Όχι πάντα για τους ίδιους λόγους ούτε με τον ίδιο τρόπο, αλλά αισθανόμαστε ότι κάτι συμβαίνει.

Είναι άραγε η γενιά Ζ; Θα μας πείτε. Πάντως, νιώθουμε ότι σε διάφορες χώρες αρχίζουν να συγκροτούνται κινήματα εξέγερσης. Εμείς βρισκόμαστε στην πρώτη γραμμή, αφού το Σάββατο ζήσαμε ιδιαίτερα έντονες συγκρούσεις, οι οποίες δυστυχώς συνεχίστηκαν και την επόμενη νύχτα.

Και η κυβέρνηση που βρίσκεται στην εξουσία, δηλαδή εκείνη του καλού μας πρωθυπουργού… Είχαμε επίσης το διάγγελμα του Μακρόν, το οποίο φαίνεται ότι δεν ικανοποίησε ούτε την αντιπολίτευση ούτε τον κόσμο στους δρόμους και δεν προσφέρει καμία λύση.

Εντουάρ: Νομίζω ότι έχετε απόλυτο δίκιο. Υπάρχει μια κρίση που αφορά ολόκληρη τη Δύση. Βεβαίως, στη Γαλλία είναι ιδιαίτερα θεαματική, για λόγους στους οποίους θα επανέλθουμε. Αλλά υπάρχουν διαδηλώσεις στο Βέλγιο, στην Ιταλία και, σε μικρότερη έκταση, στη Γερμανία.

Και στον βαθμό που θεωρούμε ότι η Ινδία βρίσκεται κοντά στον δυτικό κόσμο, προκαλεί επίσης εντύπωση ότι και εκεί σημειώθηκαν αρκετά σκληρές διαδηλώσεις.

Υπάρχει, φυσικά, ένα άμεσο πλαίσιο: ο τρόπος με τον οποίο οι δυτικές χώρες έχουν εμπλακεί σε πολιτικές κυρώσεων και σε πολέμους, με συνέπεια την άνοδο των τιμών του πετρελαίου και του ντίζελ.

Υπάρχει επίσης η οικονομική κρίση αυτού του δυτικού κόσμου, που δεν κατάφερε να προσαρμοστεί στον νέο κόσμο, ο οποίος είναι πολυπολικός και διαθέτει πολλαπλά οικονομικά κέντρα.

Πιστεύω όμως ότι υπάρχει και κάτι πολύ βαθύτερο: σε όλες αυτές τις χώρες έχουμε μια κρίση του κράτους, μια κρίση της ίδιας της έννοιας της δημόσιας υπηρεσίας. Στην πραγματικότητα, αντιμετωπίζουμε ένα παράδοξο, ιδιαίτερα ορατό στη Γαλλία: οι δημόσιες δαπάνες αυξάνονται, αλλά η αποτελεσματικότητά τους μειώνεται.

Αυτό συνδέεται σε μεγάλο βαθμό με το γεγονός ότι οι ηγέτες μας στην Ευρώπη και στις Ηνωμένες Πολιτείες αποδέχθηκαν μια λογική ιδιωτικοποίησης των πόρων και, ουσιαστικά, ανάθεσης των δημόσιων υπηρεσιών σε εξωτερικούς αναδόχους, στο όνομα της «νέας δημόσιας διοίκησης». Ήταν η μεγάλη μόδα πριν από είκοσι χρόνια.

Στην πράξη, πρόκειται για ένα πολύ γραφειοκρατικό σύστημα, ολοένα και πιο αναποτελεσματικό. Πρέπει όμως να προχωρήσουμε ακόμη βαθύτερα. Αν μιλάμε για ένα μοντέλο «διακυβέρνησης», για να χρησιμοποιήσουμε την αγγλοσαξονική ορολογία, τότε πρέπει να μιλήσουμε για πολιτική κρίση, αλλά και για υπαρξιακή κρίση.

Σεντρίκ: Ακριβώς. Και ιδιαίτερα για κρίση της νεολαίας. Είναι ολοφάνερο.

Εντουάρ: Μιλάτε για τη γενιά Ζ. Στην πραγματικότητα, έχουμε την αρχή της γενιάς Άλφα και το τέλος της γενιάς Ζ.

Η αρχή της γενιάς Άλφα είναι οι μαθητές λυκείου που διαδήλωσαν στη Γαλλία. Το τέλος της γενιάς Ζ είναι οι φοιτητές. Και πρόκειται για ανθρώπους που αναζητούν νόημα.

Τους επέβαλαν τους εγκλεισμούς της πανδημίας. Τους επιβάλλουν πολέμους, λέγοντάς τους ότι μια μέρα ίσως στρατολογηθούν για να πολεμήσουν εναντίον της Ρωσίας. Στη Γερμανία, εδώ και δύο χρόνια, μαθητές λυκείου διαδηλώνουν μία φορά τον μήνα εναντίον κάθε σκέψης για πόλεμο με τη Ρωσία.

Τους εξηγούν ότι, εξαιτίας της τεχνητής νοημοσύνης, το πτυχίο τους ουσιαστικά δεν θα αξίζει πια τίποτε.

Και νομίζω ότι στη Γαλλία η αντίθεση ήταν ιδιαίτερα έντονη. Στα τέλη Σεπτεμβρίου, νέοι πήγαν να συναντήσουν τον Πάπα, ο οποίος τους είπε «είστε οι άγιοι της Γαλλίας» και ζήτησε από την κοινωνία και τον πολιτικό κόσμο να κάνουν τα πάντα για τη νεολαία.

Και μόλις ο Πάπας γύρισε την πλάτη —κάπως όπως αρχίζει η φασαρία μέσα στην τάξη μόλις φύγει ο καθηγητής— όλοι εκείνοι που καμάρωναν για να τους δουν δίπλα του, είτε ο Μακρόν είτε στελέχη της αντιπολίτευσης, άρχισαν να δικαιολογούν μια πολιτική ξυλοδαρμού των νεαρών μαθητών με γκλομπ. Ξεκίνησαν απορρίπτοντας περιφρονητικά κάθε συζήτηση για τα αιτήματά τους.

Φυσικά, στη Γαλλία όλα αυτά κατέληξαν στο κίνημα που γνωρίζουμε, με την κινητοποίηση της 17ης Οκτωβρίου και με διαδηλωτές που ήταν απολύτως ειρηνικοί στο μεγαλύτερο μέρος της ημέρας. Και το βράδυ, ξαφνικά, η διαδήλωση εκτροχιάστηκε.

Θα επανέλθουμε σε αυτό, αλλά τα πράγματα είναι πολύ πιο σύνθετα από όσα μας λένε τα μέσα ενημέρωσης.

Σεντρίκ: Ας μην ξεχνάμε ίσως και την κουλτούρα του θανάτου που μπήκε στο Σύνταγμα, γιατί πιστεύω ότι όλα αυτά συνδέονται και δεν βοηθούν τους νέους να φανταστούν το μέλλον τους.

Εντουάρ: Ναι, απολύτως. Πράγματι, υπάρχουν αγωνίες από όλες τις πλευρές. Θα μπορούσαμε να αναφέρουμε όλη τη συζήτηση για την κλιματική αλλαγή, την υπερθέρμανση και τα λοιπά, που προκάλεσε άγχος στους νέους πριν από μερικά χρόνια.

Υπάρχουν επίσης πράγματα που οι κοινωνίες μας δεν θέλουν να αντιμετωπίσουν κατάματα. Αλλά σε μια κοινωνία όπου η άμβλωση περιλαμβάνεται στο Σύνταγμα, κάθε παιδί που γεννήθηκε αισθάνεται σαν να είναι επιζών, επειδή, στο κάτω κάτω, οι γονείς του θα μπορούσαν να είχαν κάνει διαφορετική επιλογή.

Αυτό που λέω δεν είναι καθόλου πολιτικά ορθό. Αρκεί όμως να μιλήσει κανείς με νέους —και με κάπως μεγαλύτερους, άλλωστε— για να καταλάβει ότι αυτή η σκέψη περνά από το μυαλό τους.

Αν επιπλέον τους λένε ότι όχι μόνο δεν θα πάρουν σύνταξη, αλλά πιθανότατα, μόλις αρρωστήσουν, θα μπορούν να ζητήσουν υποβοηθούμενη αυτοκτονία, αυτό δημιουργεί αγωνία από κάθε πλευρά.

Ο Πάπας, άλλωστε, ήρθε για να αντιπαλέψει ακριβώς αυτό. Όταν λέει ότι υπερασπίζεται τη ζωή σε όλη της τη διάρκεια, από τη σύλληψη έως το τελικό της στάδιο, το κάνει ακριβώς επειδή η Καθολική Εκκλησία γνωρίζει εδώ και πολύ καιρό τι σημαίνουν αυτές οι λογικές του θανάτου.

Και όταν αρχίζουμε να αποφασίζουμε αυθαίρετα ότι η ζωή σε αυτή ή την άλλη ηλικία δεν αξίζει να βιωθεί, μπαίνουμε σε μια ολοκληρωτική κοινωνία. Μας το έδειξε ο ναζισμός, μας το δείχνει επίσης ο «Θαυμαστός καινούργιος κόσμος» του Χάξλεϊ.

Όλα αυτά έπαιξαν ρόλο και πιστεύω ότι πάνω τους έρχεται να προστεθεί κάτι πολύ βαθύ. Επιστρέφω στο ζήτημα του νεοφιλελευθερισμού, του ατομικισμού, του υπερατομικισμού.

Αυτό που εντυπωσιάζει όταν μιλά κανείς με τους νεαρούς διαδηλωτές είναι ότι ζητούν νόημα, ένταξη, συλλογικότητες και δημόσια αγαθά. Αυτό είναι το θεμελιώδες αίτημά τους.

Και έχουμε γενιές κυβερνώντων που πέρασαν τόσο πολύ χρόνο ονειρευόμενοι τι θα έκαναν μετά την εξουσία, όταν θα έβγαζαν πολλά χρήματα. Ο Μακρόν είναι κάποιος που ξεπούλησε τη Γαλλία, ήδη από τότε που ήταν υπουργός Οικονομίας έως και σήμερα.

Έτσι, αυτή η νεολαία έχει γίνει η ένοχη συνείδηση της κοινωνίας μας και προσπαθεί να ξαναδημιουργήσει τους κοινωνικούς δεσμούς.

Είδαμε πολλά βίντεο ηλικιωμένων που πήγαιναν να συναντήσουν τους νέους διαδηλωτές και τους έλεγαν «σας υποστηρίζουμε», και οι νέοι τούς υποδέχονταν με ενθουσιασμό.

Αυτή η αλληλεγγύη των γενεών έρχεται σε αντίθεση με όλο τον λόγο που μας έχουν επιβάλει. Με τον λόγο για τη μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού, που αποσκοπούσε στη διάρρηξη της αλληλεγγύης μεταξύ των γενεών. Αυτό είναι εξαιρετικά σημαντικό.

Και μας φέρνει επίσης σε μια σειρά πολύ σύνθετων ερωτημάτων σχετικά με όσα συνέβησαν το Σάββατο.

Σεντρίκ: Τι συνέβη πραγματικά στις 17 Οκτωβρίου; Ποιες δυνάμεις βρίσκονταν εκεί; Τελικά, σε αυτό το ερώτημα καταλήξαμε.

Γνωρίζουμε ότι δεν είχε εγκριθεί η διαδρομή, κάτι που ίσως ευνόησε και συγκρούσεις δύσκολες να ελεγχθούν. Αναρωτιόμαστε, επομένως, πόσο σοβαρά αντιμετωπίστηκε αυτή η διαδήλωση.

Γνωρίζουμε μάλιστα ότι ο Μακρόν πήγε την προηγουμένη να χορέψει στη συναυλία της Σελίν Ντιόν. Για εμένα αυτό δεν είναι ασήμαντη λεπτομέρεια. Δεν ξέρω αν εγώ, ως πρόεδρος της Δημοκρατίας, θα πήγαινα να διασκεδάσω σε μια συναυλία την παραμονή μιας μεγάλης διαδήλωσης που συγκεντρώνει αρκετά ετερόκλητες δυνάμεις στη χώρα της οποίας έχω την ευθύνη.

Εντουάρ: Προσοχή, Σεντρίκ! Ο τελευταίος που είπε «εγώ, ως πρόεδρος» βρέθηκε στο Ελιζέ.

Σεντρίκ: Ναι, αλλά ο δρόμος είναι πολύ μακρύς.

Εντουάρ: Πρέπει πάντα να προσέχουμε τι λέμε.

Πρώτον, πρέπει να θυμίσουμε —και αυτό είναι απολύτως ουσιώδες— ότι έγιναν διαδηλώσεις σε ολόκληρη τη Γαλλία.

Υπήρξαν ορισμένες εστίες αστικής βίας, κυρίως το βράδυ. Όχι αποκλειστικά το βράδυ, αλλά κυρίως τότε. Στις περισσότερες πόλεις της Γαλλίας όλα εξελίχθηκαν πολύ ήρεμα.

Πρέπει να το υπενθυμίζουμε, ιδίως επειδή συμμετείχε περισσότερος κόσμος από ό,τι στην πρώτη κινητοποίηση των Κίτρινων Γιλέκων το 2018.

Τότε είχαν συμμετάσχει 750.000 άνθρωποι. Τώρα υπολογίζεται ότι ήταν 800.000. Προσωπικά, πιστεύω ότι φτάσαμε το ένα εκατομμύριο, σύμφωνα με τους πολύ… επιστημονικούς υπολογισμούς μου, προσθέτοντας όλους τους μέσους αριθμούς που έβρισκα.

Είναι, λοιπόν, τεράστιος αριθμός. Και είναι ακόμη πιο σημαντικός αν σκεφτεί κανείς ότι το υπουργείο Εσωτερικών είχε υποβαθμίσει τις εκτιμήσεις, πιθανότατα για να ευχαριστήσει τον Μακρόν, ώστε να μπορέσει να πάει να χορέψει με τα τραγούδια της Σελίν Ντιόν. Του είχαν πει: «Όχι, όχι, δεν θα είναι περισσότεροι από 100.000 ή 150.000».

Αυτό είναι το πρώτο που πρέπει να θυμίζουμε. Είναι ακόμη πιο σημαντικό επειδή είδαμε να συναντιούνται ταυτόχρονα όλες οι εξεγέρσεις από το 2018 και μετά.

Ήταν εκεί τα Κίτρινα Γιλέκα. Οι διαδηλωτές κατά της μεταρρύθμισης του συνταξιοδοτικού. Όλοι όσοι διαδήλωσαν ενάντια στις μεταρρυθμίσεις του Μακρόν. Όλοι όσοι διαμαρτυρήθηκαν κατά των εγκλεισμών, όλο εκείνο το κομμάτι που αρνήθηκε την υγειονομική δικτατορία. Η νεολαία.

Και ήταν επίσης εκεί —δεν χρειαζόταν να είναι κανείς μάντης για να το προβλέψει— τα παιδιά, οι εξεγερμένοι του 2023, του Ιουνίου και του Ιουλίου του 2023.

Το ενδιαφέρον είναι ότι όλες οι εξεγέρσεις κατά του Μακρόν των τελευταίων εννέα ετών βρέθηκαν μαζί, την ίδια ημέρα. Από εκεί προκύπτει ο εκρηκτικός χαρακτήρας της κινητοποίησης. Αυτό είναι το πρώτο χαρακτηριστικό.

Δεύτερο χαρακτηριστικό της ημέρας: ο παραλογισμός του δόγματος διατήρησης της δημόσιας τάξης.

Όταν μια κυβέρνηση αρνείται να εγκρίνει επίσημη διαδρομή για μια διαδήλωση, όπως συνέβη στο Παρίσι, δημιουργεί εκ των προτέρων αταξία, αφού οι διαδηλωτές διασκορπίζονται.

Όταν επιπλέον η αστυνομική διεύθυνση αποφασίζει να εγκλωβίσει με αστυνομικό κλοιό την πλατεία Δημοκρατίας, που θα μπορούσε να λειτουργήσει ως σημείο συνάντησης, και αυτό διαρκεί τρεις ώρες, δημιουργούνται συνθήκες που θυμίζουν καζάνι έτοιμο να εκραγεί.

Πιστεύω όμως ότι το σημαντικότερο δεν βρίσκεται ακόμη εκεί. Παρότι όλα όσα μόλις είπα για τον παραλογισμό του δόγματος διατήρησης της τάξης είναι προφανή, το σημαντικότερο είναι το γενικότερο δόγμα του Μακρόν από την αρχή, από το 2018, όπως το είδαμε με τα Κίτρινα Γιλέκα.

Στην πραγματικότητα, είναι αρκετά απλό: η αστυνομία λαμβάνει εντολή να αντιμετωπίζει πολύ σκληρά τους διαδηλωτές. Δεν διατυπώνεται έτσι, αλλά στην πράξη αυτό σημαίνει τους ειρηνικούς διαδηλωτές.

Αποτέλεσμα είναι να φεύγουν και να απομένουν απέναντι στην αστυνομία μόνο εκείνοι που θέλουν να συγκρουστούν μαζί της.

Αυτό έχει τεράστια σημασία. Σε μια κανονική πορεία υπάρχουν πάντα ταραχοποιοί και βίαια στοιχεία. Όμως περιβάλλονται από ειρηνικούς ανθρώπους και λειτουργεί ένας συνηθισμένος μηχανισμός των διαδηλώσεων: όταν, για παράδειγμα, κάποιος αρχίζει να καταστρέφει ένα αυτοκίνητο, συχνά υπάρχουν γύρω του δέκα άνθρωποι που του ζητούν να σταματήσει.

Έτσι εξελίσσεται, θα έλεγα, μια συνηθισμένη διαδήλωση, στην οποία υπάρχει όλο το φάσμα των συμμετεχόντων και, κανονικά, ο ταραχοποιός συγκρατείται.

Ύστερα, όταν όλοι έχουν φύγει στο τέλος της διαδήλωσης, μπορεί να υπάρξει σύγκρουση, αλλά παραμένει περιορισμένη τοπικά.

Αντίθετα, το δόγμα του Μακρόν συνίσταται στο να φοβίζει τους φιλήσυχους πολίτες, οι οποίοι φεύγουν επειδή δέχονται δακρυγόνα και χτυπήματα με γκλομπ, ώστε στο τέλος να μένουν μόνο οι βίαιοι απέναντι στην αστυνομία. Και τότε η κατάσταση εκτροχιάζεται.

Εκτροχιάζεται μάλιστα ακόμη περισσότερο εξαιτίας ενός τρίτου χαρακτηριστικού: στον γενικό πληθυσμό έχει χαμηλώσει το όριο πέρα από το οποίο η βία γίνεται αποδεκτή. Αυτό που θέλω να πω δεν είναι καθόλου πολιτικά ορθό.

Τι εννοώ; Υπάρχει τόσο μεγάλη αγανάκτηση στη χώρα απέναντι στον Μακρόν και την κλίκα του, ώστε πολλοί άνθρωποι —και έχω ενδιαφέρουσες μαρτυρίες από τις διαδηλώσεις του Σαββάτου— δεν είναι βίαιοι διαδηλωτές, αλλά δεν παρεμβαίνουν πλέον όταν ξεκινά η βία.

Το σκεπτικό τους είναι το εξής: αφού ο Μακρόν και η κάστα του αρνούνται να ακούσουν εδώ και δέκα χρόνια, αν ο μόνος τρόπος να ακουστούμε είναι η αναμέτρηση ισχύος και η βία, ας αφήσουμε όσους την ασκούν να συνεχίσουν, γιατί μπορεί να αλλάξει η κατάσταση.

Αυτό είναι πράγματι πολύ σοβαρό για το δημόσιο κλίμα. Δεν κρίνω τους ανθρώπους που σκέφτονται έτσι, αλλά διαπιστώνω ότι πρόκειται για κοινωνιολογικό και πολιτικό φαινόμενο.

Σημαίνει, όμως, ότι η κοινωνία έχει πλέον λιγότερες αναστολές. Και αυτό το εκμεταλλεύεται ο μακρονισμός που ψυχορραγεί, βλέποντας μια τελευταία ευκαιρία επιβίωσης μέσω της κινητοποίησης ενός «κόμματος της τάξης».

Εδώ βρίσκεται, κατά τη γνώμη μου, η πολιτική συζήτηση, που ξεπερνά κατά πολύ τη συζήτηση για τις προεδρικές εκλογές: τι θέλουμε;

Θέλουμε να οδηγηθούμε σε ένα «κόμμα της τάξης» που ουσιαστικά θα διασώσει στοιχεία του μακρονισμού και θα τους επιτρέψει να επιβιώσουν, ακόμη κι αν ο Μακρόν φύγει την επόμενη άνοιξη;

Ή θεωρούμε ότι πρέπει να ξορκίσουμε οριστικά αυτούς τους δαίμονες της βίας, τους οποίους ο Μακρόν συντήρησε απολύτως συνειδητά για να κρατήσει την εξουσία;

Στη δεύτερη περίπτωση, πρέπει να απορρίψουμε τη λογική του «κόμματος της τάξης», που πιστεύει ότι οι ταραχές του Σαββάτου συνέβησαν επειδή δεν χτυπήσαμε αρκετά τους διαδηλωτές, δεν τους εγκλωβίσαμε αρκετά, δεν κάναμε αρκετές συλλήψεις και δεν σύραμε αρκετούς στη Δικαιοσύνη.

Σεντρίκ: Δηλαδή το «ordo ab chaos», η τάξη μέσα από το χάος. Αυτό είναι το σχήμα που μας εξηγήσατε: αφήνουμε ή προκαλούμε τον εκτροχιασμό και μετά στέλνουμε τις δυνάμεις ασφαλείας να αποκαταστήσουν την τάξη. Μόνο που η αποκατάσταση δεν επιδιώχθηκε πραγματικά, και στη συνέχεια ακούμε αντιδράσεις ότι θα έπρεπε να είχε χρησιμοποιηθεί ακόμη περισσότερη καταστολή.

Βλέπουμε, λοιπόν, τον Εθνικό Συναγερμό να υπερθεματίζει. Και βλέπουμε την Ανυπότακτη Γαλλία να παίζει, όπως πάντα, έναν αρκετά αμφίσημο ρόλο, λέγοντας ότι ήταν εκεί, αλλά ότι δεν είναι εκείνη ο εγγυητής της τάξης.

Εντουάρ: Σας βρίσκω αυστηρό με την Ανυπότακτη Γαλλία, γιατί αντικειμενικά θεωρώ ότι ο Μελανσόν είχε απολύτως υπεύθυνη στάση. Το Σάββατο και την Κυριακή, όσα είπε στην εκπομπή του ήταν απολύτως λογικά.

Θα σας πω αργότερα τι του προσάπτω σχετικά με αυτό το Σαββατοκύριακο, αλλά δεν είναι αυτό.

Αντίθετα, με αφήνει αρκετά εμβρόντητο η συμπεριφορά των δυνάμεων της Δεξιάς: της κυρίας Λεπέν, του Μπαρντελά, του Σιοτί, του Λισνάρ. Όλων εκείνων που λένε «ο κόκκινος φασισμός πρέπει να πληρώσει», «φταίει η άκρα Αριστερά» και τα λοιπά.

Όχι, τα πράγματα είναι πολύ πιο σύνθετα.

Πρώτον, γνωρίζουμε ότι υπάρχει μια άκρα Αριστερά που, άλλωστε, διατηρεί ανέκαθεν πολύ αμφίσημες σχέσεις με την κρατική εξουσία.

Το θέτω έτσι, για προβληματισμό: όταν ακούω ότι ένας ακτιβιστής της άκρας Αριστεράς έβαλε φωτιά στο δημαρχείο της Λιμόζ, σκέφτομαι ότι αυτό από μόνο του παρουσιάζει ενδιαφέρον. Ποιος τον ώθησε να το κάνει;

Τέλος πάντων, όλοι γνωρίζουν ότι οι σχέσεις ανάμεσα στην εξουσία και σε κινήματα τύπου Black Bloc, Antifa και τα λοιπά ήταν ανέκαθεν εξαιρετικά αμφίσημες. Δεν ξεκίνησε αυτό με τον Μακρόν. Ας πούμε ότι ο Μακρόν το προχώρησε όσο πιο μακριά μπορούσε.

Και σε όλη τη διάρκεια του Σαββατοκύριακου είδαμε ένα σωρό βίντεο με αστυνομικούς μεταμφιεσμένους σε ταραχοποιούς, οι οποίοι στη συνέχεια επέστρεφαν στις γραμμές της αστυνομίας. Οι διαδηλωτές δεν εξαπατώνται πια.

Σεντρίκ: Κατά τη γνώμη μου, έχουμε ξεπεράσει ακόμη και το στάδιο της αμφισημίας.

Εντουάρ: Ναι, απολύτως.

Από την άλλη, ένας μάρτυρας που μου έδωσε λεπτομερή περιγραφή της διαδήλωσης του Σαββάτου —και του οποίου τα λεγόμενα επιβεβαιώνονται από άλλους μάρτυρες— μου είπε ότι οι βίαιοι δεν περιορίζονται πια μόνο στην άκρα Αριστερά, σε εκείνους που παλιότερα αποκαλούσαμε «αυτόνομους» και σήμερα «αντιφά».

Ούτε περιορίζονται μόνο στους ταραχοποιούς που προέρχονται από τα προάστια. Είναι κάτι πιο διάχυτο.

Αυξάνεται η προσφυγή στη βία και αυτή η βία αποκτά πολιτικό νόημα.

Με εντυπωσίασε το εξαιρετικό βίντεο του Ντιντιέ Μαϊστό, ο οποίος παρέμεινε στην πλατεία Δημοκρατίας αργά το απόγευμα του Σαββάτου. Δείχνει νέους με πολύ διαφορετικά προφίλ, που θέλουν να συγκρουστούν με την αστυνομία και εκμεταλλεύονται την κάμερά του για να χαιρετήσουν και να πουν «θέλουμε να φύγει ο Μακρόν».

Άρα, σε αντίθεση με όσα είπαν κάποιοι, και αυτή η βία έχει πολιτικοποιηθεί.

Από εκεί και πέρα, πιστεύω ότι υπάρχει μια συμφωνία στη χώρα —και αυτό είναι το δίδαγμα του Σαββάτου 17 Οκτωβρίου— ότι ο Μακρόν δεν ελέγχει πια τίποτε, η κυβέρνηση δεν ελέγχει πια τίποτε, ούτε τις δυνάμεις ασφαλείας.

Αυτό είναι εξαιρετικά επικίνδυνο. Όταν άνθρωποι που έχουν τη δυνατότητα να ασκούν καταναγκασμό αφήνονται ανεξέλεγκτοι, δημιουργείται η καλύτερη συνταγή για εκτροπές.

Υπάρχει λοιπόν μια κοινή θέση σε όλες τις ομάδες, από τις πιο ειρηνικές μέχρι τις πιο βίαιες: ο Μακρόν πρέπει να φύγει. Αυτό είναι πολύ εντυπωσιακό.

Και επιστρέφω σε αυτό που προσάπτω στον Μελανσόν και τη Μαρίν Λεπέν. Είχαν μια χρυσή ευκαιρία. Στην πολιτική, ευκαιρίες τέτοιου είδους δεν επαναλαμβάνονται.

Έπρεπε να πουν πολύ ψύχραιμα ότι ο πρόεδρος της Δημοκρατίας απέτυχε στην αποστολή του και ότι δεν μπορούμε να αντέξουμε έξι μήνες μέχρι τις προεδρικές εκλογές. Και συνεπώς να καταστήσουν σαφές ότι, αν δεν παραιτούνταν, αυτό θα συνιστούσε προσβολή της βούλησης του γαλλικού λαού.

Αυτό με απογοήτευσε περισσότερο. Άφησαν την ευκαιρία να χαθεί…

Μιλώ σκόπιμα και για τους δύο, γιατί εκπροσωπούν τις δύο αντιπολιτεύσεις, είναι οι δύο ηγετικές μορφές τους.

Η Μαρίν Λεπέν μάς παρουσίασε τη λογική του «κόμματος της τάξης». Με τον Μακρόν, όμως, δεν μπορεί να υπάρξει τάξη, γιατί εξ ορισμού δημιουργεί χάος για να κυβερνά.

Όσο για τον Μελανσόν —και εδώ κινδυνεύω να διαφωνήσω με όσα λέγατε πριν— δεν τον βρήκα καθόλου αμφίσημο. Μας είπε, ουσιαστικά: «Όχι, όχι, εγώ είμαι απόλυτα προσηλωμένος στη νομιμότητα. Θα περιμένουμε τις προεδρικές εκλογές, ακόμη κι αν αυτά που κάνει ο Μακρόν είναι πολύ άσχημα».

Πιστεύω ότι αυτό αποτελεί πολιτικό λάθος. Είναι προφανές ότι, αν ο Μακρόν φύγει πριν από το τέλος της θητείας του, έξι μήνες νωρίτερα, θα υπάρξει τουλάχιστον για κάποιο διάστημα πραγματική ανακούφιση στη χώρα, αποκλιμάκωση των εντάσεων και δυνατότητα να δοθεί μια ευκαιρία σε άλλους.

Γι’ αυτό λυπάμαι που κανείς δεν το είδε ή δεν θέλησε να το δει. Νομίζω ότι όλοι το σκέφτονται, αλλά κανείς δεν τολμά να το πει.

Ο ίδιος ο Μακρόν έχει δεχθεί συμβουλές να αποχωρήσει τώρα με αξιοπρέπεια, τις οποίες αγνόησε. Είναι πεπεισμένος ότι θα γίνει ο ρυθμιστής των προεδρικών εκλογών και ότι τελικά το Κέντρο θα επιλέξει ποιος από τους Ζαν-Λικ Μελανσόν και Μαρίν Λεπέν θα φτάσει στο Ελιζέ.

Σεντρίκ: Μας είπατε ότι ο Μακρόν δεν ελέγχει πια τίποτε. Ωστόσο, παίρνει αποφάσεις που δεσμεύουν τη Γαλλία και μας οδηγούν όλο και περισσότερο στον δρόμο του πολέμου. Το είδαμε και τις τελευταίες ημέρες.

Δεν ξέρω αν τελικά έφυγε για τη Σαουδική Αραβία, για να προσπαθήσει να συνάψει συμφωνίες με τον διάδοχο του θρόνου.

Εντουάρ: Βρίσκεται στην Αραβική Χερσόνησο. Πράγματι, επισκέπτεται τις μοναρχίες του Κόλπου.

Αυτό που λέτε είναι εξαιρετικά σημαντικό, γιατί όση εξουσία απομένει στον Μακρόν τού παρέχεται από τη στήριξη της παγκοσμιοκρατικής ελίτ —για να το πούμε συνοπτικά— αυτών των δυτικών δικτύων εξουσίας που τον εγκατέστησαν ή ευνόησαν την άνοδό του.

Αυτά τα δίκτυα ήταν για πολλά χρόνια εξαιρετικά ευχαριστημένα επειδή ο Μακρόν ιδιωτικοποιούσε τη Γαλλία, την ξεπουλούσε και παραχωρούσε τους θησαυρούς της γαλλικής έρευνας και τεχνολογίας έναντι συμβολικών ποσών.

Τώρα τα πράγματα περιπλέκονται. Χθες υπήρξε ένα εξαιρετικά καυστικό και εύστοχο μήνυμα του Ντόναλντ Τραμπ, που έλεγε ότι είναι παράξενος αυτός ο Γάλλος πρόεδρος, ο οποίος φεύγει όταν η χώρα του τον χρειάζεται.

Διαβάζοντας τον διεθνή Τύπο, γνωρίζουμε ότι ο Μακρόν έχει χάσει την αξιοπιστία του.

Παρ’ όλα αυτά, εξακολουθεί να είναι χρήσιμος στα δίκτυα της παγκοσμιοκρατίας, που ανησυχούν πολύ.

Αν ξεκινήσουμε από την ιδέα ότι υπάρχει ένας χρηματοπιστωτικός καπιταλισμός, μια διεθνής χρηματοπιστωτική εξουσία που χρειάζεται τον πόλεμο, επειδή το υπερπληθωριστικό νόμισμά της δεν μπορεί να επιβιώσει και να διατηρήσει την αξία του παρά μόνο αν λεηλατηθούν οι πόροι ορισμένων χωρών, με πρώτη τη Ρωσία και το Ιράν, τότε, μέσα σε αυτό το ερμηνευτικό πλαίσιο, ο Μακρόν εξακολουθεί να χρησιμεύει.

Χρησιμεύει επειδή μπορεί να παρασύρει τη Γαλλία στον πόλεμο.

Αυτή είναι, άλλωστε, μια ιδιαίτερα στρεβλή πλευρά της σημερινής κατάστασης: ο Μακρόν θα εκμεταλλευτεί το γεγονός ότι όλοι είμαστε απορροφημένοι από το εσωτερικό χάος, για να προχωρήσει στο εξωτερικό πεδίο.

Πολύ ξεκάθαρα, από τα τέλη Σεπτεμβρίου η Γαλλία έχει εισέλθει, χωρίς να το ανακοινώσει, στον πόλεμο του Περσικού Κόλπου, παρέχοντας προστασία στη Σαουδική Αραβία στο λιμάνι Γιανμπού. Δηλαδή γινόμαστε, χωρίς να το δηλώνουμε, συμπολεμιστές εναντίον του Ιράν.

Και οι δυνάμεις της αντιπολίτευσης στο εσωτερικό όχι μόνο είναι απορροφημένες από το χάος που προκάλεσε η ημέρα του Σαββάτου, αλλά επιπλέον, επειδή δεν κάνουν πραγματικά τη δουλειά τους στην εξωτερική πολιτική και δεν αμφισβητούν ουσιαστικά τη δυτική τάξη πραγμάτων στην οποία η Γαλλία είναι εγκλωβισμένη, αφήνουν στον Μακρόν ελεύθερο πεδίο.

Δεν πιστεύω ότι αυτό θα φτάσει πολύ μακριά, επειδή η Δύση έχει μπλοκαριστεί πλήρως στον Περσικό Κόλπο. Και στην Ουκρανία, αντίστοιχα, καθώς οι Ηνωμένες Πολιτείες τείνουν να αποσυρθούν, η Ευρωπαϊκή Ένωση μένει μόνη απέναντι στη Ρωσία. Με δεδομένη τη στρατιωτική μας αδυναμία, ούτε αυτό θα πάει πολύ μακριά.

Παρά ταύτα, άλλη μία μομφή προς τις αντιπολιτεύσεις είναι ότι δεν συνδέουν την εσωτερική με την εξωτερική κρίση.

Εκείνος που συνδέει τις δύο είναι ο πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο οποίος εδώ και δύο χρόνια φτωχοποιεί τη Γαλλία, επειδή προτιμά, μεταξύ άλλων, να στέλνει δεκάδες δισεκατομμύρια σε υποθέσεις της παγκοσμιοκρατίας, σε χώρες που βρίσκονται σε πόλεμο, χωρίς καμία εντολή από την εθνική αντιπροσωπεία.

Και πάλι, η απομάκρυνση του Μακρόν από το γαλλικό πολιτικό σύστημα θα επιτρέψει την επανεξέταση όλων αυτών των διεθνών δεσμεύσεων, που δεν δικαιολογούνται τη στιγμή που η Γαλλία αδυνατεί να καταρτίσει έναν συνεκτικό προϋπολογισμό.

Σεντρίκ: Το αμερικανικό παιχνίδι στην Ουκρανία μού φαίνεται αρκετά δύσκολο να αποκρυπτογραφηθεί. Βλέπουμε ότι η σχέση με τον Ζελένσκι είναι πολύ κακή.

Από την άλλη, βλέπουμε να πολλαπλασιάζονται τα πλήγματα εναντίον ρωσικών υποδομών στα περίχωρα της Αγίας Πετρούπολης. Οι Ουκρανοί δεν μπορεί να πραγματοποίησαν μόνοι τους αυτές τις επιθέσεις. Απαιτείται πολύ σημαντική υποστήριξη, σχεδόν αναγκαστικά αμερικανική.

Πού ακριβώς βρίσκεται η πολιτική του Ντόναλντ Τραμπ;

Εντουάρ: Ο Ντόναλντ Τραμπ έχει, παρ’ όλα αυτά, μια κάποια συνοχή. Βρίσκεται λίγες ημέρες πριν από τις ενδιάμεσες εκλογές. Όλες οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι θα τις χάσει εξαιτίας της εξωτερικής πολιτικής και των εσωτερικών συνεπειών της, ιδιαίτερα της αύξησης της τιμής του ντίζελ.

Ο Τραμπ πρόδωσε τους ψηφοφόρους του. Δεν σταμάτησε τον πόλεμο στην Ουκρανία και ξεκίνησε τον πόλεμο στο Ιράν. Συνεπώς, θα πληρώσει γι’ αυτό.

Το γνωρίζει. Πιθανότατα έχει και τύψεις. Προσπαθεί, λοιπόν, να μετριάσει την κατάσταση. Έτσι, κάνει μια συμφωνία για το ντίζελ με τον Πούτιν.

Τις τελευταίες εβδομάδες αντιστάθηκε στις πιέσεις του Νετανιάχου, ο οποίος θα ήθελε να αναζωπυρώσει τον πόλεμο εναντίον του Ιράν κατά την προεκλογική του εκστρατεία, για να παραμερίσει τη δημόσια συζήτηση και να σωθεί πολιτικά.

Αλλά δεν πρέπει να έχουμε αυταπάτες. Αν ο Τραμπ δεν είχε το θάρρος να κρατήσει την πορεία που υποσχέθηκε στους ψηφοφόρους του, σήμερα δεν έχει τα μέσα να σταματήσει τη μεγάλη δύναμη της αμερικανικής πολιτικής: μια ορισμένη υπηρεσία πληροφοριών που λέγεται CIA.

Η CIA είναι κράτος εν κράτει εδώ και δεκαετίες. Ο Αϊζενχάουερ και ο Κένεντι το είχαν καταγγείλει. Ορισμένοι πιστεύουν ότι ο Κένεντι δολοφονήθηκε γι’ αυτό.

Σήμερα, η CIA είναι εκείνη που βοηθά τους Ουκρανούς να εντοπίζουν τους στόχους τους και να μην αστοχούν όταν πλήττουν τη Ρωσία. Γιατί ο Τραμπ ζήτησε από τον αμερικανικό στρατό να αποσυρθεί από αυτή τη βοήθεια προς την Ουκρανία.

Ποιος απομένει λοιπόν; Η CIA. Και έτσι η αμερικανική πολιτική είναι πολιτική διπροσωπίας.

Όπως λένε οι ειδικοί της ομάδας Stratégos, από τους οποίους πήρα συνέντευξη —σας παραπέμπω στο ιστολόγιό μου, «Libres Propos»— το δεξί χέρι της αμερικανικής εξουσίας προσποιείται ότι αγνοεί τι κάνει το αριστερό.

Η πραγματικότητα, όμως, είναι ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες κινούνται από μια πολύ έντονη αγωνία της άρχουσας τάξης τους, καθώς όλοι γνωρίζουν, όλοι συνειδητοποιούν, ότι το δολάριο έχει γίνει πολύ εύθραυστο.

Και η ήττα στην Ουκρανία, που είναι αναπόφευκτη, καθώς και η ήττα στον Περσικό Κόλπο, που έχει σχεδόν συντελεστεί, είναι καταστροφικές.

Διότι αυτό σημαίνει ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν θα βάλουν στο χέρι τους υδρογονάνθρακες του Ιράν, ούτε τη Ρωσία, την πλουσιότερη χώρα του πλανήτη σε πόρους και πρώτες ύλες.

Βλέπουμε, πάντως, ότι ο Τραμπ εξακολουθεί να ακολουθεί κάποια συνεκτική λογική. Έβαλε στο χέρι το πετρέλαιο της Βενεζουέλας. Θέλει να συγκροτήσει ένα είδος αμερικανικού φρουρίου. Έχει προσαρτήσει στην πράξη τη Γροιλανδία. Προσπαθεί να βάλει στο χέρι τον Καναδά, που διαθέτει τους δεύτερους μεγαλύτερους φυσικούς πόρους στον κόσμο μετά τη Ρωσία.

Όλα αυτά έχουν συνοχή. Ζούμε σε έναν πολύ σκληρό κόσμο, όπου ο πόλεμος έχει γίνει προτεραιότητα της Δύσης.

Και αυτός ο πόλεμος διεξάγεται όλο και περισσότερο εις βάρος της ευημερίας των λαών.

Αυτό εξηγεί τις διαδηλώσεις κατά του πληθωρισμού, κατά της ακρίβειας, κατά της φτωχοποίησης, την οποία επιδιώκουν κυβερνήσεις που υπακούν πλέον μόνο στις επιταγές μιας μικρής χρηματοπιστωτικής ελίτ, η οποία δεν θέλει να χάσει την αξία του κεφαλαίου της.

Σεντρίκ: Ναι, αλλά πρόκειται για έναν πόλεμο που, θα έλεγα, ούτε οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν πια τα μέσα να συνεχίσουν.

Διάβασα μια πληροφορία σύμφωνα με την οποία ο Αμερικανός διοικητής έλεγε ότι δεν διαθέτει πλέον τις απαραίτητες δυνατότητες για να εξασφαλίσει μόνος του ναυτική και αεροπορική άμυνα απέναντι στην Κίνα.

Άρα αναγνωρίζουν, πάντως, ότι ένας κόσμος φτάνει στο τέλος του και ότι θα χρειαστούν νέες συμμαχίες.

Εντουάρ: Ναι, υπάρχει κάποια διαύγεια στο Πεντάγωνο, φυσικά, γιατί εκείνοι γνωρίζουν.

Το κλασικό αμερικανικό σχήμα είναι αρκετά απλό. Και εδώ παραπέμπω στις αναλύσεις της ομάδας Stratégos που δημοσίευσα στο ιστολόγιό μου.

Η CIA προετοιμάζει επί χρόνια την υπονόμευση μιας χώρας. Στην Ουκρανία εγκαταστάθηκε γύρω στο 2000. Και για περισσότερο από δέκα χρόνια, μέχρι το Μαϊντάν, προετοίμαζε το πραξικόπημα.

Έκαναν μια δοκιμή το 2004, με την Πορτοκαλί Επανάσταση, η οποία δεν πέτυχε όπως ήθελαν, και συνέχισαν στη συνέχεια.

Και όταν ο καρπός ωριμάσει, αν μου επιτρέπεται η έκφραση, τότε παρεμβαίνει ο αμερικανικός στρατός.

Αυτό θα ήθελαν να κάνουν, για παράδειγμα, και στο Ιράν. Η CIA, μαζί με τη Μοσάντ, έκανε τεράστια υπονομευτική δουλειά. Και ξαφνικά είπαν στον αμερικανικό στρατό: «Μπορείτε να χτυπήσετε».

Μόνο που, όπως φαίνεται, η CIA είχε υποτιμήσει εντελώς τη μαζική στήριξη του ιρανικού πληθυσμού προς το καθεστώς, παρά τις δυσκολίες, έστω και μόνο από πατριωτισμό ή από αντίδραση στις αμερικανικές κυρώσεις.

Το σχήμα, όμως, είναι πάντα το ίδιο.

Τώρα φτάνουμε πράγματι σε μια δυσκολία. Δεν πρόκειται απλώς για αποχώρηση των Ηνωμένων Πολιτειών από μια χώρα χωρίς να έχουν νικήσει. Πολύ ξεκάθαρα, θα παρακολουθήσουμε δύο ήττες.

Η πρώτη είναι στο Ιράν, όπου οι Ηνωμένες Πολιτείες βρίσκονται στην πρώτη γραμμή και αντιμετωπίζουν ένα δίλημμα: αν εγκαταλείψουν τη Μέση Ανατολή, καταρρέει μεγάλο μέρος της παγκόσμιας θέσης τους. Ταυτόχρονα, όμως, δεν μπορούν να κερδίσουν αυτόν τον πόλεμο.

Τον έχουν μάλιστα ήδη χάσει. Αρκεί να δει κανείς την καταστροφή πολλών αμερικανικών βάσεων, συμπεριλαμβανομένης της βάσης του Πέμπτου Στόλου στο Μπαχρέιν, αλλά και βάσεων στις μοναρχίες του Κόλπου και στην Ιορδανία.

Και στην Ουκρανία συμβαίνει το ίδιο. Εκεί προσπαθούν να σπρώξουν την Ευρωπαϊκή Ένωση μπροστά. «Πολεμάμε μέχρι τον τελευταίο Ουκρανό», σύμφωνα με τη φρικτή έκφραση του Αμερικανού γερουσιαστή που πέθανε πρόσφατα. [Το όνομα έχει αποδοθεί ακατάληπτα στην απομαγνητοφώνηση.]

Αυτή είναι η κατάσταση.

Την περασμένη εβδομάδα είχα δημοσιεύσει ένα άρθρο για το ωστικό κύμα που θα ακολουθούσε τις δύο ήττες στην Ουκρανία και στο Ιράν.

Οι διαδηλώσεις που βλέπουμε να εμφανίζονται σε ολόκληρο τον δυτικό κόσμο είναι ακριβώς αυτό το ωστικό κύμα. Είναι η αρχή.

Οι λαοί συνειδητοποιούν ότι τους ζητούν θυσίες για έναν πόλεμο που φαίνεται ατελείωτος. Και για έναν πόλεμο που…

Δυστυχώς, υπάρχει λογοκρισία στα μέσα ενημέρωσης και ο κόσμος δεν είναι σωστά ενημερωμένος. Διαφορετικά, όλοι θα είχαν εξεγερθεί εδώ και πολύ καιρό εναντίον του πολέμου στην Ουκρανία.

Παρά ταύτα, υπάρχει στον πληθυσμό η διάχυτη αίσθηση ότι τίποτε δεν βελτιώνεται για τον ίδιο. Αντίθετα, όλα χειροτερεύουν. Και ότι ο πόλεμος αποτελεί πρόσχημα για να πληγεί η αγοραστική δύναμη των ανθρώπων.

Υπάρχουν εκείνοι που κερδοσκοπούν από την κρίση, αλλά δεν είναι οι άνθρωποι με τα χαμηλά εισοδήματα.

Και αν προσθέσετε το απολύτως φρικτό στοιχείο ότι τις καταστροφές που προκαλούνται στις πόλεις από τις διαδηλώσεις τις πληρώνουν μικροκαταστηματάρχες και μικρομεσαίοι επιχειρηματίες, βλέπετε τον παραλογισμό αυτού του νεοφιλελεύθερου συστήματος που φτάνει στο τέλος του.

Κατά κάποιον τρόπο, όσοι καταστρέφουν καταστήματα και λεηλατούν μετατρέπονται σε χρήσιμους ηλίθιους του μεγάλου κεφαλαίου. Διότι, αν δεν υπάρχουν πια μικρά καταστήματα στα κέντρα των πόλεων, αυτό θα είναι υπέροχο για την Amazon.

Βλέπετε ποια είναι η λογική; Αυτή είναι.

Δεν λέω ότι όλα αυτά είναι προσχεδιασμένα. Λέω απλώς, σύμφωνα με τη γνωστή φράση που αποδίδεται στον Μποσυέ: «Ο Θεός γελά με τους ανθρώπους που καταριούνται τις συνέπειες εκείνων των οποίων αγάπησαν τις αιτίες».

Και κατά βάθος αυτό συμβαίνει τώρα.

Σήμερα αντιμετωπίζουμε τις συνέπειες πενήντα χρόνων πολιτικής που ήταν ταυτόχρονα νεοφιλελεύθερη και νεοσυντηρητική: νεοφιλελεύθερη ως προς τον καπιταλισμό και νεοσυντηρητική ως προς την ιδεολογία.

Είναι καταστροφή. Και βλέπουμε ξεκάθαρα ότι ο τελευταίος εντολοδόχος της παγκοσμιοκρατικής ελίτ στη Γαλλία, ο Εμανουέλ Μακρόν, έχει φτάσει στα όριά του.

Εν κατακλείδι, ο Μακρόν πρέπει να φύγει.

Σεντρίκ: Ας μείνουμε σε αυτό το συμπέρασμα. Ευχαριστώ για τις διευκρινίσεις σας. Ας τα ξαναπούμε πολύ σύντομα, για να αναλύσουμε τη συνέχεια αυτής της κρίσης, η οποία απέχει πολύ από το τέλος της.

Εντουάρ: Αν χρειαστεί, θα κάνουμε άλλη μία συζήτηση. Αν οι εξελίξεις επιταχυνθούν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, θα συζητήσουμε ξανά πέρα από το εβδομαδιαίο μας πρόγραμμα.

Και επωφελούμαι για να ευχαριστήσω όλους όσοι μας παρακολουθούν και όσους εγγράφονται στο κανάλι.

Όταν μας βλέπετε, εγγραφείτε στο κανάλι και πατήστε «μου αρέσει». Όλα αυτά είναι πολύ σημαντικά για εμάς και για να εντοπίζονται οι συζητήσεις μας από τους αλγορίθμους.

Πολύ περισσότερο επειδή λέμε πράγματα που δεν είναι πολιτικά ορθά και, επομένως, οι αλγόριθμοι έχουν την τάση να μην τα προβάλλουν.

Ευχαριστώ όλους. Ευχαριστώ όσους μας ακούν και μας στηρίζουν.

1...8910...3,018Σελίδα 9 από 3,018