του Βασίλη Μούτσογλου, Πρέσβη ε.τ.
Στο λύκειο όπου σπούδασα, σε ένα βιτρό του προπερασμένου αιώνα
υπήρχε η επιγραφή «Δράξασθαι ευκαιρίας μη ποτ’ οργισθή Κύριος».
Τον περασμένο αιώνα, ο κακός πολιτικός αλλά ειδήμων διπλωμάτης Χένρι Κίσινγκερ,
προσπαθώντας να νουθετήσει τους Παλαιστινίους, έγραψε ότι οι ευκαιρίες δεν
είναι αιώνιες: αφορούν το άνοιγμα ενός παραθύρου, το οποίο θα κλείσει μετά από
λίγο.
Πρέπει κανείς να σπεύδει να αξιοποιήσει τις εμφανιζόμενες ευκαιρίες στον
αναλογούντα χρόνο. Η Τουρκία το έκανε με τον πλέον επωφελή για την ίδια τρόπο,
εκμεταλλευόμενη το ανόητο πραξικόπημα στην Κύπρο.
Η επικύρωση του μνημονίου με την Τουρκία από τη Λιβύη παρέχει μιας
πρώτης τάξεως ευκαιρία στην Ελλάδα για την επέκταση των χωρικών υδάτων της
στην Κρήτη, την Κάσο και την Κάρπαθο. Θα είναι μια νομική κατασκευή αντίστοιχη
με αυτήν του τουρκολιβυκού μνημονίου. Εάν και πάλι δεν αξιοποιήσει η Ελλάδα
την παρουσιασθείσα ευκαιρία, θα είναι άξια της τύχης της.
Εξυπακούεται ότι δεν θέλουμε να συγκρουστούμε με την Τουρκία. Μπορεί,
όπως ισχυρίζεται, αυτή να έχει το δίκαιο με το μέρος της· άλλωστε, το μνημόνιο
βασίζεται σε αρχή που εισήγαγε η UNCLOS και δεν είναι κάτι που υπήρχε
προηγουμένως.
Η επέκταση της αιγιαλίτιδας ζώνης βασίζεται επίσης στην
UNCLOS. Επομένως, οι δύο αυτές νομικές κατασκευές, δεδομένου ότι
συγκρούονται χωρικά, μπορούν να παραπεμφθούν στο αρμόδιο διεθνές
δικαστήριο, το οποίο και θα κρίνει σχετικά. Άλλωστε, το επίδικο είναι η διεθνής
νομική αναγνώριση κυριαρχικών δικαιωμάτων και όχι κάτι που μπορεί να
επιβληθεί διά των όπλων.
Βασίλης Μούτσογλου
Πληρεξούσιος Υπουργός Α΄ε.τ.
πηγή: Στράβων
