Αρχική Blog Σελίδα 4

Η ήττα Βούτσιτς και η δεύτερη μεταπολίτευση της Σερβίας: Από την τραγωδία του Νόβι Σαντ στην εξέγερση των πολιτών.- Η σύγκριση με την Ελλάδα

5

Γιατί κατέρρευσε η μακρόχρονη κυριαρχία του Αλεξάνταρ Βούτσιτς, πώς η σερβική κοινωνία άνοιξε τον δρόμο για μια ενδεχόμενη ολοκλήρωση της μεταμιλοσεβιτσικής εποχής και τι μπορεί να διδαχθεί η Ελλάδα από μια πολιτική αλλαγή που γεννήθηκε μέσα από μια εθνική τραγωδία. Ο ρόλος της διαφθοράς, των μέσων ενημέρωσης, της νεολαίας και το ερώτημα της Μαρίας Καρυστιανού.

26 Οκτωβρίου 2026

Το μνημείο των θυμάτων στον σιδηροδρομικό σταθμό. Πηγή: N1 Serbia.

«Αυτή είναι μια νίκη απέναντι στον φόβο. Δεν είναι τρόπαιο κανενός, είναι μια νίκη των πολιτών. Αλλά η νίκη συνεπάγεται ευθύνη».

Τα λόγια του υποψηφίου της Λίστας των Φοιτητών, Ράντομιρ Σάιτσιτς, μετά την παραδοχή της εκλογικής ήττας από τον Αλεξάνταρ Βούτσιτς, συμπυκνώνουν το νόημα όσων συνέβησαν στη Σερβία στις 25 Οκτωβρίου 2026.

Δεν πρόκειται απλώς για την ήττα ενός κόμματος που κυριάρχησε επί πολλά χρόνια στην πολιτική ζωή μιας βαλκανικής χώρας. Πρόκειται για την αμφισβήτηση ενός συστήματος εξουσίας το οποίο σταδιακά ταύτισε το κράτος με τον κομματικό μηχανισμό, περιόρισε την αυτονομία θεσμών και απέκτησε σημαντική επιρροή στο περιβάλλον της ενημέρωσης.

Η σημαντικότερη εξέλιξη δεν είναι μόνο ότι έχασε ο Βούτσιτς. Είναι ότι ένα κοινωνικό κίνημα, το οποίο γεννήθηκε από την απαίτηση για δικαιοσύνη, κατάφερε να μετατραπεί σε πανεθνική πολιτική δύναμη.

Και αυτή η μεταβολή δημιουργεί ένα ιστορικό ερώτημα: μήπως η Σερβία αρχίζει τώρα να ολοκληρώνει τη δημοκρατική μετάβαση που ξεκίνησε το 2000, με την ανατροπή του Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς, αλλά δεν απέκτησε ποτέ το θεσμικό βάθος που προσδοκούσε ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας της;

Μια τραγωδία που αποκάλυψε την κρίση του κράτους

Την 1η Νοεμβρίου 2024, η κατάρρευση στεγάστρου στον σιδηροδρομικό σταθμό του Νόβι Σαντ προκάλεσε τον θάνατο 16 ανθρώπων.

Η τραγωδία σημειώθηκε σε έναν χώρο συνδεδεμένο με έργα ανακαίνισης και εκσυγχρονισμού των σιδηροδρομικών υποδομών. Στη συνείδηση μεγάλου μέρους της σερβικής κοινωνίας, το γεγονός δεν αντιμετωπίστηκε ως ένα απλό τεχνικό δυστύχημα.

Μετατράπηκε σε σύμβολο ενός βαθύτερου προβλήματος: της έλλειψης διαφάνειας στα δημόσια έργα, των πελατειακών σχέσεων, της ανεπάρκειας των ελεγκτικών μηχανισμών και της δυσκολίας απόδοσης ευθυνών.

Οι διαδηλωτές κατηγόρησαν την κυβέρνηση ότι η διαφθορά και η αδιαφάνεια είχαν δημιουργήσει τις συνθήκες μέσα στις οποίες μπορούσε να εκδηλωθεί μια τέτοια καταστροφή.

Το πολιτικά αποφασιστικό στοιχείο ήταν ότι οι πολίτες έπαψαν να αντιμετωπίζουν την τραγωδία ως μεμονωμένο γεγονός και άρχισαν να την αντιλαμβάνονται ως ένδειξη μιας συνολικότερης δυσλειτουργίας του κράτους.Αυτή ήταν η αφετηρία μιας κινητοποίησης που διήρκεσε σχεδόν δύο χρόνια.

Μέσα από τις πανεπιστημιακές καταλήψεις, τις μαζικές διαδηλώσεις, τις πορείες και τις δημόσιες συγκεντρώσεις, η απαίτηση για λογοδοσία μετατράπηκε σταδιακά σε ευρύτερο αίτημα πολιτικής αλλαγής.

Η φοιτητική κινητοποίηση δεν περιορίστηκε στα πανεπιστήμια. Συνάντησε κοινωνικά στρώματα, επαγγελματικές ομάδες και ανθρώπους που δεν είχαν απαραίτητα κοινή πολιτική ταυτότητα.

Αυτό εξηγεί σε μεγάλο βαθμό γιατί η κυβέρνηση δυσκολεύτηκε να την αντιμετωπίσει με τους συνήθεις μηχανισμούς πολιτικής αντιπαράθεσης.

Γιατί έχασε ο Βούτσιτς

Ο Αλεξάνταρ Βούτσιτς δεν ηττήθηκε επειδή απέτυχε να αναπτύξει έναν ισχυρό εκλογικό μηχανισμό.

Αντίθετα, το Σερβικό Προοδευτικό Κόμμα είχε αναπτύξει επί χρόνια εκτεταμένες οργανωτικές δομές, ισχυρά τοπικά δίκτυα και σημαντική παρουσία στη δημόσια διοίκηση και στα μέσα ενημέρωσης.

Η διακυβέρνησή του συνδέθηκε και με πραγματικές επενδύσεις σε υποδομές και περιόδους οικονομικής ανάπτυξης, στοιχεία που εξακολουθούσαν να αναγνωρίζουν πολλοί υποστηρικτές του.

Όμως η μακροχρόνια κυριαρχία ενός πολιτικού συστήματος δημιουργεί συχνά τις προϋποθέσεις της δικής του φθοράς.

Όσο περισσότερο μια κυβερνητική παράταξη ταυτίζεται με το κράτος, τόσο δυσκολότερο γίνεται να ξεχωρίσει το δημόσιο συμφέρον από τη διατήρηση της εξουσίας της.

Το πρόβλημα αυτό δεν είναι αποκλειστικά σερβικό.

Εμφανίζεται σε διαφορετικές μορφές σε χώρες όπου η πολύχρονη κυβερνητική παρουσία επιτρέπει τη συγκρότηση δικτύων πολιτικής προστασίας, οικονομικών εξαρτήσεων και αμοιβαίων εξυπηρετήσεων.

Στη Σερβία, οι αδυναμίες είχαν καταγραφεί επανειλημμένα από διεθνείς οργανισμούς.

Η Freedom House, στην έκθεσή της για το 2026, περιγράφει την υποχώρηση των πολιτικών δικαιωμάτων, τις πιέσεις στα ανεξάρτητα μέσα ενημέρωσης, την κομματική επιρροή στους δημόσιους θεσμούς και τις αδυναμίες αντιμετώπισης της διαφθοράς.

Η οργάνωση αναφέρεται επίσης στην καταγγελλόμενη αξιοποίηση δημόσιων πόρων για κομματικούς σκοπούς και στις πιέσεις προς εργαζομένους και ψηφοφόρους.

Οι καταγραφές αυτές δεν σημαίνουν ότι κάθε στέλεχος της κυβέρνησης ήταν διεφθαρμένο. Αποτυπώνουν όμως μια συστηματική κρίση των θεσμικών εγγυήσεων που οφείλουν να περιορίζουν την αυθαιρεσία.

Ο Βούτσιτς έχασε όταν η κοινωνική δυσαρέσκεια απέκτησε οργάνωση, διάρκεια και έναν αξιόπιστο τρόπο πολιτικής έκφρασης έξω από την παραδοσιακή αντιπολίτευση.

Η αποφασιστική παράμετρος ήταν η προσέλευση των πολιτών στις κάλπες.

Σύμφωνα με την ανεξάρτητη σερβική οργάνωση παρακολούθησης εκλογών CRTA, έως τις 19:00 της 25ης Οκτωβρίου είχε ψηφίσει το 67,8% των εγγεγραμμένων, έναντι 55,5% την αντίστοιχη ώρα στις εκλογές του 2023.

Η υψηλή συμμετοχή συνδυάστηκε με σημαντική καταγραφή παρατυπιών και περιστατικών πίεσης, στοιχείο που υπογραμμίζει τις δυσκολίες μέσα στις οποίες πραγματοποιήθηκε η αναμέτρηση.

Το βράδυ των εκλογών, ο ίδιος ο Βούτσιτς παραδέχθηκε ότι η Λίστα των Φοιτητών είχε κερδίσει. Οι πρώτες εκτιμήσεις της έδιναν 135 έως 140 έδρες στο κοινοβούλιο των 250 μελών, έναντι περίπου 105 του κόμματός του. Τα οριστικά αποτελέσματα δεν είχαν ακόμη επικυρωθεί όταν ανακοινώθηκε η ήττα.

Η κοινωνία απέναντι στον μηχανισμό

Η κινητοποίηση των φοιτητών είχε ένα χαρακτηριστικό που την ξεχώριζε από τις συνηθισμένες προσπάθειες της σερβικής αντιπολίτευσης.

Δεν στηρίχθηκε εξαρχής σε έναν αναγνωρίσιμο πολιτικό αρχηγό.

Αντίθετα, οργανώθηκε μέσα από πανεπιστημιακές συνελεύσεις, ομάδες πολιτών και οριζόντιες μορφές συνεργασίας.

Όταν αποφασίστηκε η συμμετοχή στις εκλογές, οι φοιτητές υποστήριξαν μια λίστα 250 υποψηφίων από διαφορετικούς κοινωνικούς και επαγγελματικούς χώρους.

Στους υποψηφίους περιλαμβάνονταν πανεπιστημιακοί, γιατροί, αθλητές, καλλιτέχνες, αγρότες και πρόσωπα χωρίς προηγούμενη ηγετική κομματική παρουσία.

Επικεφαλής της εκλογικής λίστας τοποθετήθηκε ο καρδιολόγος Ίλια Σρντάνοβιτς, ο οποίος απέφευγε να παρουσιάζεται ως προσωποπαγής ηγέτης του κινήματος.

Η επιλογή αυτή είχε πολιτική σημασία.

Οι φοιτητές επιχείρησαν να αντιπαραθέσουν στο μοντέλο της συγκεντρωτικής, προσωποκεντρικής εξουσίας ένα μοντέλο συλλογικής πολιτικής εκπροσώπησης.

Παράλληλα, δεν περίμεναν τους απογοητευμένους ψηφοφόρους να προσέλθουν σε αυτούς.

Περπάτησαν σε μεγάλες αποστάσεις, χρησιμοποίησαν ποδήλατα, επισκέφθηκαν μικρότερες πόλεις και αγροτικές περιοχές και προσπάθησαν να δημιουργήσουν δεσμούς με κοινωνικά στρώματα που αποτελούσαν παραδοσιακά στηρίγματα του κυβερνώντος κόμματος.

Η σημασία αυτής της προσπάθειας είναι δύσκολο να υπερεκτιμηθεί.

Η πολιτική αλλαγή δεν προέκυψε αποκλειστικά από την αγανάκτηση των μεγάλων αστικών κέντρων.

Προέκυψε από την προσπάθεια μετατροπής της αγανάκτησης σε κοινωνική πλειοψηφία.

Αυτό δεν σημαίνει ότι η Λίστα των Φοιτητών έχει ήδη αποδείξει πως μπορεί να κυβερνήσει αποτελεσματικά. Οι αναλύσεις πριν από τις εκλογές επισήμαιναν την έλλειψη επεξεργασμένων απαντήσεων σε ορισμένα οικονομικά, θεσμικά και εξωτερικοπολιτικά ζητήματα.

Αλλά αυτό είναι πλέον το πρόβλημα της επόμενης ημέρας.

Η κοινωνική νομιμοποίηση που αποκτήθηκε μέσα από την κινητοποίηση πρέπει τώρα να μετατραπεί σε κυβερνητική ικανότητα και θεσμική λογοδοσία.

Η μεταμιλοσεβιτσική εποχή: Γιατί το 2000 δεν αρκούσε

Η ανατροπή του Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς τον Οκτώβριο του 2000 αποτέλεσε πραγματική ιστορική τομή.

Τερμάτισε μια εποχή πολέμων, διεθνούς απομόνωσης και αυταρχικής συγκέντρωσης εξουσίας.

Δεν μπορεί, επομένως, να υποστηριχθεί κυριολεκτικά ότι η Σερβία δεν πέρασε ποτέ στη μεταμιλοσεβιτσική περίοδο.

Το κρίσιμο ερώτημα είναι διαφορετικό: ολοκληρώθηκε η δημοκρατική μετάβαση ή διατηρήθηκαν μηχανισμοί και πολιτικές νοοτροπίες που επέτρεψαν την αναπαραγωγή ενός νέου συγκεντρωτικού συστήματος;

Η ίδια η πολιτική διαδρομή του Βούτσιτς προσφέρει ένα ενδιαφέρον ιστορικό στοιχείο.

Πριν από την ανάδειξή του σε κυρίαρχη προσωπικότητα της σερβικής πολιτικής ζωής, είχε διατελέσει υπουργός Πληροφόρησης από το 1998 έως το 2000, επί διακυβέρνησης Μιλόσεβιτς, προερχόμενος από το Σερβικό Ριζοσπαστικό Κόμμα.

Αργότερα εγκατέλειψε εκείνον τον πολιτικό χώρο, συμμετείχε στην ίδρυση του Σερβικού Προοδευτικού Κόμματος και παρουσίασε ένα διαφορετικό πολιτικό πρόσωπο, συνδυάζοντας την ευρωπαϊκή προοπτική με τον σερβικό εθνικισμό και τη διατήρηση σχέσεων με τη Ρωσία και την Κίνα.

Η πορεία αυτή δεν αναιρεί τις αλλαγές που πραγματοποιήθηκαν μετά το 2000. Φανερώνει όμως ότι η ανανέωση του πολιτικού συστήματος δεν συνεπάγεται αναγκαστικά την εξαφάνιση παλαιών δικτύων και πρακτικών εξουσίας.

Εδώ βρίσκεται η ιστορική βαρύτητα των εκλογών της 25ης Οκτωβρίου.

Η σημερινή αλλαγή μπορεί να αποτελέσει μια δεύτερη σερβική μεταπολίτευση: όχι απλώς την απομάκρυνση ενός πολιτικού ηγέτη, αλλά την ευκαιρία ανασυγκρότησης των θεσμών που η πρώτη δημοκρατική μετάβαση δεν κατάφερε να θωρακίσει επαρκώς.

Το αν αυτή η ευκαιρία θα αξιοποιηθεί δεν έχει ακόμη κριθεί.

Η διαφθορά ως κίνδυνος της μακροχρόνιας εξουσίας

Η σερβική εμπειρία αναδεικνύει ένα γενικότερο πρόβλημα των πολιτικών συστημάτων.

Η μακροχρόνια παραμονή στην εξουσία αυξάνειτον κίνδυνο να αποδυναμωθούν οι θεσμοί και οι κυβερνώντες να ελέγχουν τους μηχανισμούς απο τους οποίους έπρεπε να ελέγχονται.

Ένας τέτοιος μηχανισμός μπορεί να λειτουργεί μέσα από τις δημόσιες συμβάσεις, τις κρατικές επιχορηγήσεις, τους διορισμούς, τις σχέσεις με μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους και την επιρροή στην ενημέρωση.

Όταν τα οικονομικά συμφέροντα εξαρτώνται από αποφάσεις της πολιτικής εξουσίας, αυξάνονται οι δυνατότητες αμοιβαίας εξυπηρέτησης.

Όταν τα μέσα ενημέρωσης εξαρτώνται οικονομικά ή πολιτικά από την κυβέρνηση, δυσχεραίνεται ο ανεξάρτητος έλεγχός της.

Και όταν οι ελεγκτικοί θεσμοί αδυνατούν να λειτουργήσουν αποτελεσματικά, η λογοδοσία κινδυνεύει να μετατραπεί σε τυπική διαδικασία.

Η ουσία του προβλήματος δεν είναι μόνο η παράνομη πράξη. Είναι η δημιουργία ενός συστήματος μέσα στο οποίο η αδιαφάνεια γίνεται ανεκτή και η πολιτική προστασία μπορεί να υποκαταστήσει την ευθύνη.

Αυτή η προβληματική βρίσκεται στην καρδιά των σερβικών κινητοποιήσεων.

Η Ελλάδα και η Σερβία: Δύο τραγωδίες, κοινά ερωτήματα

Η σύγκριση με την Ελλάδα προκύπτει σχεδόν αναπόφευκτα.

Στις 28 Φεβρουαρίου 2023, η σιδηροδρομική τραγωδία των Τεμπών στοίχισε τη ζωή σε 57 ανθρώπους.

Όπως στη Σερβία, έτσι και στην Ελλάδα, μια καταστροφή σε σιδηροδρομική υποδομή προκάλεσε μαζική κοινωνική αγανάκτηση και έθεσε στο επίκεντρο την ασφάλεια, τις κρατικές ευθύνες και τη λειτουργία της δικαιοσύνης.

Δεν είναι ίδιες οι συνθήκες  υπάρχει, όμως, μια ουσιαστική κοινή διάσταση.

Και στις δύο χώρες, οι πολίτες δεν αρκέστηκαν στην αναζήτηση ευθυνών για ένα μεμονωμένο γεγονός. Έθεσαν ευρύτερα ερωτήματα για την ποιότητα του κράτους, τη διαφάνεια και την αξιοπιστία της πολιτικής εξουσίας.

Στην Ελλάδα, οι κινητοποιήσεις για τα Τέμπη έφεραν στους δρόμους εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες και κατέδειξαν την ύπαρξη μιας βαθιάς κοινωνικής δυσπιστίας.

Η Μαρία Καρυστιανού, μητέρα της Μάρθης, που έχασε τη ζωή της στο δυστύχημα, αναδείχθηκε σε μία από τις πιο αναγνωρίσιμες δημόσιες φωνές του αιτήματος για δικαιοσύνη.

Αυτός ο ρόλος εξηγεί τη μεγάλη αναγνωρισιμότητά της και την πολιτική σημασία που απέκτησε η μετέπειτα απόφασή της να δημιουργήσει πολιτικό φορέα.

Υπάρχει όμως και μια σημαντική διαφορά ανάμεσα στις δύο περιπτώσεις.

Στη Σερβία, η κοινωνική κινητοποίηση εξελίχθηκε σε μια εκτεταμένη συλλογική διαδικασία που οδήγησε στη δημιουργία εκλογικής λίστας χωρίς κυρίαρχη προσωπική ηγεσία.

Στην Ελλάδα, η πολιτική διαδρομή της Καρυστιανού έχει συνδεθεί πολύ περισσότερο με το προσωπικό της κύρος και τη δημόσια παρουσία της.

Η διαφορά δεν καθιστά το ένα μοντέλο αυτομάτως αποτελεσματικότερο από το άλλο. Αναδεικνύει, όμως, διαφορετικές προκλήσεις για την οργάνωση και τη διάρκεια μιας πολιτικής προσπάθειας.

Τα μέσα ενημέρωσης και το ελληνικό σύστημα εξουσίας

Η συζήτηση για τη διαφθορά στην Ελλάδα δεν μπορεί να περιοριστεί σε γενικές καταγγελίες.

Υπάρχουν συγκεκριμένα στοιχεία που έχουν δημοσιοποιηθεί από διεθνείς οργανισμούς και ευρωπαϊκούς θεσμούς.

Στην κατάταξη των Δημοσιογράφων Χωρίς Σύνορα για το 2026, η Ελλάδα βρίσκεται στην 86η θέση μεταξύ 180 χωρών και η Σερβία στην 104η.

Η οργάνωση επισημαίνει για την Ελλάδα τη συγκέντρωση μεγάλου μέρους της αγοράς ενημέρωσης στα χέρια λίγων επιχειρηματικών ομίλων, ορισμένοι από τους οποίους δραστηριοποιούνται παράλληλα σε τομείς που εξαρτώνται από κρατικές συμβάσεις, άδειες ή ρυθμιστικές αποφάσεις.

Καταγράφει επίσης προβλήματα πολιτικής επιρροής, παρακολουθήσεων δημοσιογράφων και εμπιστοσύνης των πολιτών στην ενημέρωση.

Αντίστοιχα, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, στην έκθεση του 2026 για το κράτος δικαίου στην Ελλάδα, διαπιστώνει ότι η πρόοδος στην αποτελεσματική αντιμετώπιση υποθέσεων διαφθοράς υψηλού επιπέδου παραμένει περιορισμένη.

Η υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ προσέθεσε νέα σοβαρά ζητήματα.

Τον Ιούλιο του 2026, η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία ανακοίνωσε την άσκηση κατηγοριών σε 22 πρόσωπα, μεταξύ των οποίων τέσσερις εν ενεργεία βουλευτές, στο πλαίσιο ερευνών για καταγγελλόμενο οργανωμένο σύστημα απάτης με αγροτικές ενισχύσεις. Η ποινική ευθύνη των κατηγορουμένων θα κριθεί από τη δικαιοσύνη.

Αυτά τα στοιχεία τεκμηριώ 

Παρά τις διαφορές, ο κίνδυνος διαπλοκής πολιτικής και οικονομικής ισχύος αποτελεί κοινό πεδίο προβληματισμού.

Η διεθνής πολιτική στήριξη που μπορεί να διαθέτει μια κυβέρνηση συνιστά επίσης παράγοντα σταθερότητας, αλλά δεν αποτελεί από μόνη της απόδειξη ότι ξένα κέντρα προστατεύουν παράνομες ή διεφθαρμένες πρακτικές.

Το ουσιαστικό ερώτημα είναι κατά πόσο το εσωτερικό πολιτικό σύστημα διαθέτει αποτελεσματικούς μηχανισμούς ελέγχου, ανεξάρτητα από τις διεθνείς συμμαχίες του.

Η Μαρία Καρυστιανού και το ερώτημα της κοινωνικής εκπροσώπησης

Η περίπτωση της Μαρίας Καρυστιανού παρουσιάζει μια σημαντική αναλογία με τη σερβική κινητοποίηση.

Η δημόσια παρουσία της ξεκίνησε από ένα αίτημα που υπερέβαινε τα στενά κομματικά όρια: να διερευνηθούν οι ευθύνες για μια εθνική τραγωδία και να αποδοθεί δικαιοσύνη.

Η αναγνώριση που απέκτησε δεν προήλθε από μια μακρά διαδρομή σε κομματικούς μηχανισμούς.

Προήλθε από την παρουσία της σε έναν κοινωνικό αγώνα που κινητοποίησε ανθρώπους διαφορετικών ιδεολογικών και κομματικών προελεύσεων.

Η μετέπειτα δημιουργία του πολιτικού φορέα «Ελπίδα για τη Δημοκρατία», τον Μάιο του 2026, μετέφερε αυτή τη δημόσια παρουσία στο πεδίο της οργανωμένης πολιτικής.

Για πολίτες που αναζητούν μια εναλλακτική έξω από τα καθιερωμένα κόμματα, η Καρυστιανού αντιπροσωπεύει τη δυνατότητα να εκφραστεί πολιτικά η απαίτηση για δικαιοσύνη και θεσμική αλλαγή.

Εδώ αναδεικνύεται το σημαντικότερο ερώτημα που θέτει η σερβική εμπειρία για κάθε ελληνική πρωτοβουλία πολιτικής ανανέωσης.

Μπορεί μια κινητοποίηση που γεννήθηκε από την αγανάκτηση να συγκροτήσει δημοκρατική οργάνωση, σαφές πρόγραμμα, αξιόπιστη ομάδα στελεχών και διαφανείς μηχανισμούς λήψης αποφάσεων;

Μπορεί να μετατρέψει την απαίτηση για δικαιοσύνη σε εφαρμόσιμες πολιτικές για την οικονομία, τις δημόσιες υπηρεσίες, τη διαφάνεια και τους θεσμούς;

Η επόμενη ημέρα και το πραγματικό νόημα της πολιτικής αλλαγής

Η παραδοχή της ήττας από τον Βούτσιτς ανοίγει μια νέα περίοδο για τη Σερβία.

Δεν εγγυάται, ωστόσο, ότι οι μηχανισμοί της διαφθοράς θα εξαλειφθούν ή ότι η ανεξαρτησία των θεσμών θα αποκατασταθεί αυτομάτως.

Η Λίστα των Φοιτητών θα χρειαστεί να αποδείξει ότι μπορεί να διατηρήσει τη συλλογική της φυσιογνωμία μέσα στις συνθήκες άσκησης της εξουσίας.

Θα πρέπει να αντιμετωπίσει την κατάσταση στη δικαιοσύνη, στη δημόσια διοίκηση, στις υπηρεσίες ασφαλείας και στα μέσα ενημέρωσης.

Θα βρεθεί επίσης αντιμέτωπη με δύσκολες επιλογές εξωτερικής πολιτικής, καθώς η Σερβία εξακολουθεί να ισορροπεί ανάμεσα στην ευρωπαϊκή προοπτική, στις σχέσεις της με τη Ρωσία και στην οικονομική παρουσία της Κίνας.

Η πραγματική δημοκρατική μετάβαση δεν ολοκληρώνεται την ημέρα που χάνει ένας ισχυρός ηγέτης. Ολοκληρώνεται όταν η εξουσία παύει να εξαρτάται από έναν άνθρωπο και οι θεσμοί αποκτούν τη δυνατότητα να ελέγχουν αποτελεσματικά οποιονδήποτε κυβερνά.

Αυτό είναι το ιστορικό στοίχημα της νέας Σερβίας.

Και αυτό αποτελεί το πιο ουσιαστικό δίδαγμα για την Ελλάδα.

Η περίπτωση της Σερβίας δείχνει ότι η κινητοποίηση μπορεί να αποκτήσει μεγάλη πολιτική δύναμη όταν διαρκεί, οργανώνεται και συνδέει κοινωνικές ομάδες πέρα από τους παραδοσιακούς κομματικούς διαχωρισμούς.

Το ερώτημα για κάθε δημοκρατική κοινωνία είναι αν μπορεί να μετατρέψει την αγανάκτηση σε συλλογική ευθύνη και την επιθυμία αλλαγής σε θεσμούς που θα αντέξουν περισσότερο από εκείνους που τους δημιούργησαν.

Για τη Σερβία, η 25η Οκτωβρίου 2026 ίσως μείνει στην ιστορία ως η αρχή μιας δεύτερης μεταπολίτευσης.

Όχι επειδή θα διαγραφεί ό,τι συνέβη μετά τον Μιλόσεβιτς, αλλά επειδή ανοίγει η δυνατότητα να αποκτήσει βαθύτερο θεσμικό περιεχόμενο η δημοκρατική μετάβαση που ξεκίνησε πριν από 26 χρόνια.

Και τότε αποκτά όλο το βάρος της η προειδοποίηση των ίδιων των νικητών:

Ο ισχυρός άνδρας της Σερβίας, Βούτσιτς, παραδέχεται την ήττα του από το φοιτητικό κίνημα – Σεισμική πολιτική αλλαγή

0

Των Γιοβάνα Γκετς και Τζάστιν Σπάικ – Associated Press

26 Οκτωβρίου 2026, 01:36 (ώρα Ανατολικής Ευρώπης)

Νέοι πανηγυρίζουν μετά το κλείσιμο της κάλπης για τις βουλευτικές εκλογές στο Βελιγράδι της Σερβίας, την Κυριακή 25 Οκτωβρίου 2026. Φωτογραφία: Armin Durgut / AP.

ΒΕΛΙΓΡΑΔΙ, Σερβία (AP) — Ο επί χρόνια ισχυρός άνδρας της Σερβίας, Αλεξάνταρ Βούτσιτς, παραδέχθηκε την Κυριακή την ήττα του στις εκλογές, στις οποίες ο ίδιος και το δεξιό κόμμα του αναμετρήθηκαν με ένα πολυσυλλεκτικό αντιπολιτευτικό κίνημα υπό την καθοδήγηση φοιτητών, το οποίο διαδήλωνε επί δύο χρόνια εναντίον της κυβέρνησής του.

Πρόκειται για μια σεισμική πολιτική μεταβολή στη βαλκανική χώρα, όπου ο Βούτσιτς, ο οποίος είχε λάβει την υποστήριξη του Ρώσου προέδρου Βλαντίμιρ Πούτιν και είχε καταγγείλει το φοιτητικό κίνημα ως απόπειρα ανατροπής του υποκινούμενη από το εξωτερικό, ασκούσε σχεδόν απόλυτη εξουσία επί 14 χρόνια.

Σχεδόν αμέσως, πλήθη πολιτών κατέκλυσαν τους δρόμους της πρωτεύουσας, του Βελιγραδίου, και άλλων σερβικών πόλεων, σε ένα ξέσπασμα ενθουσιωδών πανηγυρισμών.

Η κάτοικος του Βελιγραδίου Ντράγκανα Κοβάτσεβιτς δήλωσε ενθουσιασμένη επειδή «όλοι χαιρετιούνται χαμογελαστοί».

«Είμαστε όλοι πάρα πολύ χαρούμενοι. Επιτέλους γινόμαστε μια κανονική και ελεύθερη χώρα», είπε.

Η Μάγια Στέτιτς δήλωσε ότι αισθάνεται «φανταστικά».

Η απομάκρυνση του Βούτσιτς, όπως είπε, «σημαίνει για μένα απελευθέρωση, σημαίνει ένα νέο μέλλον για εμάς και τα παιδιά μας».

Η υψηλή συμμετοχή και η αυξανόμενη ένταση χαρακτήρισαν τις ιδιαίτερα αμφίρροπες βουλευτικές εκλογές, που αποτέλεσαν αναμέτρηση ανάμεσα στον Βούτσιτς και το δεξιό Σερβικό Προοδευτικό Κόμμα του (SNS), από τη μία πλευρά, και στους φοιτητές, από την άλλη.

Ο Αλεξάνταρ Βούτσιτς, ηγέτης του δεξιού Σερβικού Προοδευτικού Κόμματος (SNS), μιλά στα κεντρικά γραφεία του κόμματος, παραδεχόμενος την ήττα στις βουλευτικές εκλογές στο Βελιγράδι, την Κυριακή 25 Οκτωβρίου 2026. Φωτογραφία: Darko Vojinovic / AP.

Οι φοιτητές, κατηγορώντας την κυβέρνηση για διαφθορά και αποδόμηση της δημοκρατίας, είχαν καταφέρει να δημιουργήσουν ένα ευρύ λαϊκό κίνημα υποστήριξης σε ολόκληρη τη χώρα.

Οι 6,4 εκατομμύρια ψηφοφόροι της Σερβίας κλήθηκαν να εκλέξουν τους αντιπροσώπους τους στο Κοινοβούλιο των 250 εδρών.

Παραδεχόμενος την ήττα του, ο Βούτσιτς δήλωσε ότι, σύμφωνα με τις προβολές του κόμματός του, οι αντίπαλοί του, η υποστηριζόμενη από τη νεολαία «Λίστα των Φοιτητών», θα εξασφαλίσουν μεταξύ 135 και 140 εδρών, ενώ το SNS θα καταλάβει περίπου 105.

«Είναι πλέον σαφές ότι χάσαμε και ότι η Λίστα των Φοιτητών κέρδισε», δήλωσε ο Βούτσιτς στους υποστηρικτές του κατά την εκλογική βραδιά στα κεντρικά γραφεία του κόμματός του.

Ωστόσο, απέδωσε την ήττα του στα ανεξάρτητα μέσα ενημέρωσης της Σερβίας, καθώς και σε υποτιθέμενες παρεμβάσεις ορισμένων ευρωπαϊκών χωρών, τις οποίες δεν κατονόμασε, και ενός «αμερικανικού βαθέος κράτους».

Το Βελιγράδι ξεσπά σε πανηγυρισμούς

Ο Βούτσιτς δήλωσε ότι το κόμμα του, το SNS, συγκέντρωσε περίπου 1,7 εκατομμύρια ψήφους, έναντι περίπου 2,2 εκατομμυρίων ψήφων της Λίστας των Φοιτητών.

Ο Ράντομιρ Σάιτσιτς, υποψήφιος με τη Λίστα των Φοιτητών, δήλωσε ότι «η αποψινή βραδιά δεν αφορά μόνο τα αποτελέσματα».

«Αφορά τους ανθρώπους που πίστεψαν και συνέχισαν να αγωνίζονται», είπε.

«Αυτή είναι μια νίκη απέναντι στον φόβο. Δεν είναι τρόπαιο κανενός, είναι μια νίκη των πολιτών. Αλλά η νίκη συνεπάγεται ευθύνη».

Υποστηρικτές της Λίστας των Φοιτητών περιφέρονταν με αυτοκίνητα στους δρόμους του Βελιγραδίου, κορνάροντας, τραγουδώντας, φωνάζοντας και συνθηματολογώντας:

«Ο Αλεξάνταρ έφυγε», αναφερόμενοι στον Βούτσιτς.

Πλήθη πολιτών ξήλωσαν γρήγορα τους φράχτες και τις σκηνές σε ένα πάρκο στο κέντρο του Βελιγραδίου, όπου υποστηρικτές του Βούτσιτς κατασκήνωναν για περισσότερο από έναν χρόνο και είχαν συγκεντρωθεί νωρίτερα την Κυριακή.

Μία σκηνή πυρπολήθηκε αργότερα στον εγκαταλελειμμένο πλέον καταυλισμό.

Μια ομάδα νεαρών εθεάθη να πετά πέτρες εναντίον μιας φάλαγγας αστυνομικών αυτοκινήτων και οχημάτων καταστολής ταραχών που αποχωρούσε.

Ο επικεφαλής της Λίστας των Φοιτητών, Ίλια Σρντάνοβιτς, πανηγυρίζει μετά την παραδοχή της εκλογικής ήττας από τον Αλεξάνταρ Βούτσιτς. Βελιγράδι, Κυριακή 25 Οκτωβρίου 2026. Φωτογραφία: Petr David Josek / AP.

Το εκλογικό αποτέλεσμα, το οποίο ανακοίνωσε ο ίδιος ο Βούτσιτς μόλις μιάμιση ώρα περίπου μετά το κλείσιμο της κάλπης, ήρθε ύστερα από μια ημέρα κατά την οποία η ένταση αυξανόταν όσο προχωρούσε η ψηφοφορία.

Αστυνομικοί με εξοπλισμό αντιμετώπισης ταραχών είχαν αποκλείσει μια περιοχή στο κέντρο του Βελιγραδίου, γύρω από τα κεντρικά γραφεία της εκλογικής επιτροπής.

Ειδικά αστυνομικά οχήματα είχαν αναπτυχθεί κοντά στον καταυλισμό των υποστηρικτών του Βούτσιτς, ενώ μεγάλες ομάδες ανδρών ντυμένων στα μαύρα είχαν συγκεντρωθεί σε διάφορα σημεία της πόλης.

Οι διαδηλώσεις κατά της διαφθοράς οδηγούν στην πτώση του Βούτσιτς

Ο Βούτσιτς επιδίωκε να αναλάβει την πρωθυπουργία της Σερβίας, έχοντας προηγουμένως υπηρετήσει σχεδόν δύο πλήρεις θητείες ως πρόεδρος της χώρας.

Τον προηγούμενο μήνα είχε παραιτηθεί από την προεδρία προκειμένου να ηγηθεί της προεκλογικής εκστρατείας.

Η υποστήριξη προς τον λαϊκιστή ηγέτη είχε αρχίσει να διαβρώνεται μετά τον θάνατο 16 ανθρώπων το 2024, όταν κατέρρευσε ένα τσιμεντένιο στέγαστρο στον σιδηροδρομικό σταθμό του Νόβι Σαντ.

Η τραγωδία πυροδότησε ένα κύμα νεανικών διαδηλώσεων, οι συμμετέχοντες στις οποίες απέδιδαν την κατάρρευση στη διαφθορά υψηλού επιπέδου, στις πελατειακές σχέσεις και στις εκτεταμένες παράνομες πρακτικές κατά τις εργασίες ανακαίνισης του σταθμού.

Η Ντιάνα Χρκα, μητέρα ενός από τα θύματα, βρισκόταν ανάμεσα στο πλήθος που πανηγύριζε στο Βελιγράδι.

Ξεσπώντας σε λυγμούς, δήλωσε στον τηλεοπτικό σταθμό N1:

«Περίμενα αυτή τη στιγμή εδώ και δύο χρόνια».

«Τώρα περιμένω να λογοδοτήσουν όλοι», πρόσθεσε.

Παρά τις διαδηλώσεις, ο Βούτσιτς εξακολουθούσε να διαθέτει σημαντική υποστήριξη μεταξύ πολλών Σέρβων ψηφοφόρων.

Οι θαυμαστές του τον θεωρούσαν ικανό ηγέτη, ο οποίος μπορούσε να καθοδηγήσει τη χώρα μέσα στις διεθνείς αβεβαιότητες — μια εικόνα που είχε καλλιεργηθεί συστηματικά από τα μεγάλα μέσα ενημέρωσης.

Το φοιτητικό κίνημα έκανε προεκλογική εκστρατεία με στόχο την αποκατάσταση της δημοκρατίας

Παρότι ο Βούτσιτς, του οποίου η διακυβέρνηση αποκτούσε ολοένα πιο αυταρχικά χαρακτηριστικά, είχε καταφέρει στο παρελθόν να υπερισχύσει επανειλημμένα της κατακερματισμένης αντιπολίτευσης της Σερβίας, το νεανικό κίνημα χωρίς ενιαία ηγεσία αποδείχθηκε ιδιαίτερα δύσκολος αντίπαλος.

Κλόνισε τον σταθερό έλεγχό του στην εξουσία όσο κανένας άλλος στα 14 χρόνια που είχαν περάσει από την ανάληψη της διακυβέρνησης από το κόμμα του.

Η νεοσύστατη Λίστα των Φοιτητών διαμορφώθηκε από πανεπιστημιακούς φοιτητές, αλλά κανένας από αυτούς δεν συμπεριλήφθηκε στο εκλογικό ψηφοδέλτιο.

Αντίθετα, οι υποψήφιοί της ήταν σχετικά άγνωστοι ειδικοί επιστήμονες, αθλητές, αγρότες και καλλιτέχνες.

Η προσέγγιση αυτή είχε στόχο να αντιπαρατεθεί στη μονοπρόσωπη διακυβέρνηση του Βούτσιτς και να αποκαταστήσει το αίσθημα της κοινότητας και της αλληλεγγύης.

Το μήνυμα των φοιτητών κατά την προεκλογική εκστρατεία επικεντρώθηκε σε μια υπερκομματική προσπάθεια για την ανασυγκρότηση της σερβικής οικονομίας και την αποκατάσταση της δημοκρατίας.

Οι φοιτητές αξιοποίησαν τη νεανική τους ενέργεια για να προσελκύσουν ψηφοφόρους απογοητευμένους από το πολιτικό προσωπικό της χώρας.

Παρότι τα φιλοκυβερνητικά μέσα ενημέρωσης τους παρουσίαζαν με ιδιαίτερα αρνητικό τρόπο, οι φοιτητές διέσχισαν τη χώρα με ποδήλατα και πεζή, προκειμένου να προσεγγίσουν ψηφοφόρους στις αγροτικές περιοχές — παραδοσιακά προπύργια του Βούτσιτς.

Η νίκη των φοιτητών θύμισε την πρόσφατη εκλογική ήττα ενός συμμάχου του Βούτσιτς στην Ουγγαρία, όπου η συμμετοχή της νεολαίας συνέβαλε στην απομάκρυνση του αυταρχικού Βίκτορ Όρμπαν από την εξουσία έπειτα από 16 χρόνια και στην ανάδειξη μιας νέας φιλοευρωπαϊκής κυβέρνησης.

Το αποτέλεσμα αναμενόταν να έχει αντίκτυπο και πέρα από τη Σερβία, καθώς χώρες σε ολόκληρη την Ευρώπη έχουν βρεθεί αντιμέτωπες με δυναμικές κινητοποιήσεις νέων και φοιτητών.

Νέοι πανηγυρίζουν μετά την ολοκλήρωση της ψηφοφορίας για τις βουλευτικές εκλογές στο Βελιγράδι, την Κυριακή 25 Οκτωβρίου 2026. Φωτογραφία: Armin Durgut / AP.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση παρακολουθούσε στενά τις εκλογές

Παρατηρητές εκτιμούσαν ότι η συνολική συμμετοχή στις εκλογές θα μπορούσε να φτάσει περίπου το 70%, ποσοστό πρωτοφανές στη Σερβία από το 2000.

Κατά τη διάρκεια της ημέρας σχηματίστηκαν μεγάλες ουρές στα εκλογικά τμήματα τόσο στη Σερβία όσο και σε πόλεις του εξωτερικού.

Ορισμένοι Σέρβοι της διασποράς αναγκάστηκαν να ψηφίσουν μέσα στη νύχτα, καθώς οι αρχές είχαν συνδέσει το ωράριο της ψηφοφορίας με την τοπική ώρα της Σερβίας.

Οι πρόσφατες εκλογικές αναμετρήσεις στη χώρα είχαν σημαδευτεί από παρατυπίες και η Ευρωπαϊκή Ένωση παρακολουθούσε στενά τη διεξαγωγή της ψηφοφορίας της Κυριακής, στη χώρα που είναι υποψήφια προς ένταξη στην Ένωση.

Η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, συνεχάρη το φοιτητικό κίνημα, δηλώνοντας ότι:

«Οι πολίτες της Σερβίας προσήλθαν στις κάλπες σε αριθμούς-ρεκόρ για να διαμορφώσουν το μέλλον της χώρας τους».

«Είμαστε έτοιμοι να στηρίξουμε μεταρρυθμίσεις για το κράτος δικαίου, την ελευθερία των μέσων ενημέρωσης, την καταπολέμηση της διαφθοράς και τους ισχυρούς δημοκρατικούς θεσμούς, καθώς και να συνεργαστούμε για την προώθηση του ευρωπαϊκού μέλλοντος της Σερβίας», πρόσθεσε.

Ανεξάρτητοι εκλογικοί παρατηρητές ανέφεραν δεκάδες περιπτώσεις παρατυπιών την Κυριακή, όπως φωτογράφιση ψηφοδελτίων, η οποία υποδήλωνε πιθανή άσκηση πίεσης στους ψηφοφόρους, καθώς και απόπειρες εξαγοράς ψήφων.

Τόσο διεθνείς όσο και τοπικοί εκλογικοί παρατηρητές είχαν εκφράσει ανησυχίες για την ασφάλεια και τη δικαιοσύνη της εκλογικής διαδικασίας.

Η προεκλογική εκστρατεία είχε σημαδευτεί από συλλήψεις, σχεδόν πλήρη κυβερνητικό έλεγχο των μέσων ενημέρωσης και καταγγελίες για παρακολούθηση και κυβερνοεπιθέσεις εναντίον ακτιβιστών.

Οι τοπικές εκλογές που είχαν πραγματοποιηθεί νωρίτερα μέσα στη χρονιά σε δέκα δήμους της Σερβίας συνοδεύτηκαν από βίαιες επιθέσεις εναντίον δημοσιογράφων και ακτιβιστών.

Η προηγούμενη κοινοβουλευτική εκλογική αναμέτρηση, το 2023, είχε επίσης ακολουθηθεί από διαδηλώσεις της αντιπολίτευσης, η οποία κατήγγειλε εκλογική νοθεία.

ΤΖΑΣΤΙΝ ΣΠΑΪΚ (JUSTIN SPIKE)

Ο Σπάικ είναι δημοσιογράφος του διεθνούς ειδησεογραφικού πρακτορείου Associated Press (AP), με έδρα τη Βουδαπέστη της Ουγγαρίας.

Πηγή: Associated Press (AP), 26 Οκτωβρίου 2026.

ΚΟΚΚΙΝΗ ΓΡΑΜΜΗ: Έχει ο Τομ Μπάρακ χρησιμοποιήσει τη θέση του στην Άγκυρα για προσωπικό πλουτισμό; Φιλότουρκος φίλος του Προέδρου Τραμπ πλακώνεται με Τούρκο …δισεκατομμυριούχο και την πανέμορφη σύζυγό του!!! (video)

0

Η ΣΤΗΛΗ ΤΗΣ HELLAS JOURNAL – Ουάσιγκτον

Ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, Ντόναλντ Τραμπ (Donald Trump) έχει αποδεκατίσει χωρίς κανέναν ενδοιασμό τη διπλωματική υπηρεσία καριέρας, προτιμώντας πολιτικούς διορισμούς και απεσταλμένους της προσωπικής του επιλογής.

Πολλοί από αυτούς είναι παλιοί φίλοι και επιχειρηματικοί συνεργάτες του. Αυτό δεν είναι κατ’ ανάγκην κακό. Ορισμένα στελέχη καριέρας του Στέιτ Ντιπάρτμεντ (State Department) διαμαρτύρονται υπερβολικά, εμφανιζόμενα βαθιά προσβεβλημένα όταν υποστηρίζουν ότι η υπηρεσία τους υπήρξε ανέκαθεν υπεράνω πολιτικών σκοπιμοτήτων, αν και πολλοί από τους ίδιους διέρρεαν συστηματικά πληροφορίες προκειμένου να υπονομεύσουν πρωτοβουλίες με τις οποίες διαφωνούσαν προσωπικά.

Ο γνωστός και ως ατζέντης της Τουρκίας, Τομ Μπάρακ (Tom Barrack), Πρέσβης του κ. Τραμπ στην Άγκυρα και απεσταλμένος του για τη Συρία, το Ιράκ και, κατά περίπτωση, τον Λίβανο, συγκαταλέγεται στους πλέον επιδραστικούς συνεργάτες του.

Ακόμη και οι επικριτές του Barrack αναγνωρίζουν ότι έχει αναδιαμορφώσει, σχεδόν μόνος του, την αμερικανική πολιτική στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή προς όφελος της κατοχικής Τουρκίας.

Ο Τομ Μπάρακ έχει πρωτοστατήσει στην προσπάθεια πώλησης στην Τουρκία του μαχητικού αεροσκάφους F-35 Joint Strike Fighter, καθώς και στην άρση των κυρώσεων που επιβλήθηκαν λόγω της αγοράς από την Τουρκία του ρωσικού συστήματος αεράμυνας S-400.

Έχει υποβαθμίσει τόσο την εθνοκάθαρση που διαπράττει η Τουρκία στη Συρία, όσο και την παραβίαση της ελληνικής κυριαρχίας από την Άγκυρα. Επικριτές του, τόσο στην Τουρκία όσο και στις ΗΠΑ, υποστηρίζουν ότι έχει χρησιμοποιήσει τη θέση του για προσωπικό πλουτισμό, υποστηρίζει ο αναλυτής Μάικλ Ρούμπιν (Michael Rubin), διευθυντής πολιτικής ανάλυσης στο Middle East Forum, σε κείμενο του στην ιστοσελίδα του περιοδικού Washington Examiner.

Ο Τομ Μπάρακ ακολουθεί στα βήματα της Χίλαρι Κλίντον;

Σε κάθε περίπτωση, η σύγχυση γύρω από τη διαμόρφωση της αμερικανικής πολιτικής αναπαράγει τις χειρότερες πτυχές της θητείας της Χίλρι Κλίντον (Hillary Clinton) ως Υπουργού Εξωτερικών, όταν ξένοι αξιωματούχοι θεωρούσαν ότι για να αποκτήσουν πρόσβαση στους κύκλους εξουσίας έπρεπε να κάνουν δωρεές στο δρυμα Clinton, στο πλασιο μιας λογικής ανταλλαγμάτων

Ο κ. Τραμπ και ο Μπάρακ μπορούν βεβαίως να επικαλεστούν τα δεοντολογικά ολισθήματα της κ. Κλίντον ως προηγούμενο. Ωστόσο, τα ερωτήματα σχετικά με το πώς διαμορφώνεται η αμερικανική πολιτική έναντι της Τουρκίας υπονομεύουν την αξιοπιστία των ΗΠΑ, όχι μόνο στην Ανατολική Μεσόγειο, αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο.

Βεβαίως, ο Barrack μπορεί επίσης να πιστεύει ειλικρινά ότι η Ουάσιγκτον θα πρέπει να βασιστεί στην Άγκυρα ως εντολοδόχο δύναμη για την προάσπιση των αμερικανικών συμφερόντων ασφαλείας στην περιοχή.

Το πρόβλημα με αυτή την προσέγγιση είναι ότι η Τουρκία σήμερα υποστηρίζει ορισμένες από τις χειρότερες σουνιτικές τρομοκρατικές οργανώσεις, από τη Γάζα έως τη Λιβύη. Ο Μπάρακ φαίνεται να πιστεύει ότι η διαμόρφωση μιας περιφερειακής ισορροπίας δυνάμεων μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ θα μπορούσε να δημιουργήσει επαρκή σταθερότητα, ώστε οι ΗΠΑ να αποχωρήσουν από την περιοχή.

Η θεωρία ενός άλλου Μπάρακ, του πρώην Προέδρου Ομπάμα…

«Σας θυμίζει κάτι;», διερωτάται ο Αμερικανός αρθρογράφος και επισημαίνει ότι πρόκειται για επανάληψη της θεωρίας του πρώην Προέδρου Μπάρακ Ομπάμα (Obama), σύμφωνα με την οποία η ειρήνη στη Μέση Ανατολή απαιτούσε την εξισορρόπηση της ισχύος μεταξύ του Ισραήλ και του Ιράν.

Ολόκληρη η λογική του Κοινού Ολοκληρωμένου Σχεδίου Δράσης (JCPOA), δηλαδή της πυρηνικής συμφωνίας του 2015, βασιζόταν στην ιδέα ότι η επανένταξη του Ιράν στη διεθνή κοινότητα θα δημιουργούσε σταθερότητα, αναπαράγοντας σε περιφερειακό επίπεδο την αρχή της αμοιβαία εξασφαλισμένης καταστροφής.

Αυτό που απέτυχε να κατανοήσει ο πρώην Πρόεδρος Ομπάμα ήταν ότι η ιδεολογία που τροφοδοτούσε το μίσος της Ισλαμικής Δημοκρατίας ήταν ακριβώς εκείνη που καθιστούσε αδύνατη τη σταθερότητα.

Η άρση των κυρώσεων και η ενθάρρυνση των επενδύσεων επέτρεψαν απλώς στους Φρουρούς της Ισλαμικής Επανάστασης να γεμίσουν ξανά τα ταμεία τους, να ενισχύσουν τον πόλεμο μέσω πληρεξουσίων και να επανεκκινήσουν τα προγράμματα ανάπτυξης πυραύλων και μη επανδρωμένων αεροσκαφών. Μέσα σε μία δεκαετία, η περιοχή βρέθηκε αντιμέτωπη με έναν μεγάλο πόλεμο.

Η Τουρκία δεν θα γίνει ποτέ Ισραήλ…

Η επιθυμία του Τομ Μπάρακ να μετατρέψει την Τουρκία στη μοναδική δύναμη που θα είναι ικανή να εξισορροπήσει την ισχύ του Ισραήλ είναι πιθανό να ακολουθήσει την ίδια πορεία.

Ο Αμερικανός πρέσβης μπορεί να θεωρεί τον Ταγίπ Ερντογάν (Recep Tayyip Erdogan) σύμμαχο, αλλά ο Τούρκος ηγέτης είναι ένας ιδεολόγος εξίσου αποφασισμένος να οικοδομήσει την τουρκική αμυντική βιομηχανία, να αναπτύξει πυρηνική ισχύ και να καταστρέψει το Ισραήλ, όσο ήταν και ο ανώτατος ηγέτης του Ιράν, Αλί Χαμενεΐ (Ali Khamenei).

Οι προκλητικές ενέργειες του Τομ Μπάρακ, οι προσπάθειές του να βοηθήσει την Τουρκία να παρακάμψει τις κυρώσεις και η μονομερής προσήλωσή του στην προώθηση των αυτοκρατορικών φιλοδοξιών της Άγκυρας φαίνεται να έχουν την υποστήριξη του κ. Τραμπ και αναμένεται να επισκιάσουν την περιφερειακή πολιτική παρακαταθήκη του Αμερικανού προέδρου.

Όπως κάθε συνετός ιστορικός αναγνωρίζει τις ρίζες του σημερινού πολέμου στις αποφάσεις του Ομπάμα και των Υπουργών Εξωτερικών του, έτσι και οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής σε μία δεκαετία από σήμερα θα αντιλαμβάνονται ότι οι ρίζες των μελλοντικών συγκρούσεων στη Μέση Ανατολή βρίσκονται στις αφελείς και εσφαλμένες πολιτικές που προώθησε, εξ ονόματος του κ. Τραμπ, ο Πρεσβευτής και ειδικός απεσταλμένος Τομ Μπάρακ, καταλήγει το άρθρο του Μάικλ Ρούμπιν.

«Ένας διεφθαρμένος αξιωματούχος του Προέδρου Τραμπ λιγότερος, εκατοντάδες ακόμη απομένουν»… Τελείωσε την κ. Γκιλφόιλ με συνοπτικές διαδικασίες…

Η αναγκαστική παραίτηση της Πρέσβεως των ΗΠΑ στην Ελλάδα, Κίμπερλι Γκιλφόιλ (Kimberly Guilfoyle), απασχολεί τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, στον απόηχο σειράς δημοσιευμάτων με καταγγελίες για τη συμπεριφορά και τις δραστηριότητές της.

Η απόφαση του Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ (Donald Trump) να ζητήσει την παραίτηση της κ. Guilfoyle συνδέεται με την αυξανόμενη αρνητική δημοσιότητα και τις πολιτικές πιέσεις ενόψει των ενδιάμεσων εκλογών του Νοεμβρίου.

Η αιφνίδια απομάκρυνσή της Κίμπερλι Γκιλφόιλ ήρθε σε έντονη αντίθεση με τον τρόπο με τον οποίο η κυβέρνηση του κ. έχει αντιμετωπίσει άλλα παραπτώματα κατά τη δεύτερη προεδρική του θητεία, αναφέρει η εφημερίδα The Hill.

Ακόμη και στις περιπτώσεις όπου ο κ. Trump έχει αποπέμψει ή μετακινήσει υψηλόβαθμους αξιωματούχους έπειτα από αρνητικά δημοσιεύματα, σπάνια είχε συνδέσει τόσο άμεσα τις αποφάσεις του με την αρνητική δημοσιότητα.

Την «έφαγαν» οι ενδιάμεσες εκλογές;

Σύμφωνα με πηγές, ο χειρισμός της υπόθεσης Guilfoyle οφειλόταν σε μεγάλο βαθμό στη χρονική συγκυρία: οι ενδιάμεσες εκλογές  πλησιάζουν και οι Ρεπουμπλικάνοι δίνουν μάχη για να διατηρήσουν κρίσιμες έδρες.

«Ανεξάρτητα από το αν οι καταγγελίες είναι αληθείς, δεν μπορείς να έχεις μια ιστορία που περιλαμβάνει κατηγορίες περί “διαφθοράς”, όταν απομένουν μόλις τρεις εβδομάδες μέχρι τις ενδιάμεσες εκλογές», δήλωσε στο The Hill ένας Ρεπουμπλικάνος πολιτικός στρατηγικός σύμβουλος.

Ο Ρεπουμπλικάνος βουλευτής Don Bacon από τη Nebraska δήλωσε στο The Hill ότι η αντιπαράθεση γύρω από την κ. Γκιλφόιλ ενισχύει τη δυσαρέσκεια των ψηφοφόρων για τη διαφθορά στην κυβέρνηση, που είναι το δεύτερο σημαντικότερο ζήτημα που τους απασχολεί, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις. «Αυτό ενισχύει το υπάρχον αφήγημα», δήλωσε.

Δημοσκόπηση της Gallup τον Σεπτέμβριο έδειξε ότι το 89% των ερωτηθέντων στις ΗΠΑ θεωρεί πως η διαφθορά στην κυβέρνηση είναι εκτεταμένη. Το ποσοστό αυτό είναι αυξημένο κατά 10 ποσοστιαίες μονάδες σε σχέση με πέρυσι και κατά 16 μονάδες σε σχέση με το 2024, σημειώνει ο ιστότοπος The Hill.

Ο ρόλος του Μάρκο Ρούμπιο

Η αρνητική δημοσιότητα συνέπεσε χρονικά με τη διπλωματική επίσκεψη του υπουργού Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο (Marco Rubio) στην Ελλάδα, όπου εκφώνησε μια μεγάλη ομιλία ιστορικού περιεχομένου, υπερασπιζόμενος τον δυτικό πολιτισμό, με εντυπωσιακό φόντο την Ακρόπολη.

Ωστόσο, η δημοσιογραφική κάλυψη της επίσκεψης επικεντρώθηκε σε μεγάλο βαθμό στην προσπάθεια απόσπασης κάποιου σχολίου από τον Rubio σχετικά με τις καταγγελίες για τη συμπεριφορά της κ. Γκιλφόιλ. Ο Μάρκο Ρούμπιο αρνήθηκε να απαντήσει σε σχετικές ερωτήσεις δημοσιογράφων στην Αθήνα. Επίσης, το State Department δεν ανταποκρίθηκε σε αίτημα για σχολιασμό.

Ρεπουμπλικανική πηγή με στενές σχέσεις με την ομάδα του κ. Ρούμπιο δήλωσε στο The Hill ότι θεωρεί πως η συγκεκριμένη αποπομπή διαφέρει από άλλες αντίστοιχες περιπτώσεις στην κυβέρνηση, επειδή συνέβη υπό την εποπτεία του υπουργού Εξωτερικών.

Η ίδια πηγή χαρακτήρισε τον Rubio ως πρόσωπο που διαδραμάτισε θετικό ρόλο στη διαχείριση της υπόθεσης.

«Ο Rubio εποπτεύει το συγκεκριμένο Υπουργείο και θέλει να το διατηρήσει απαλλαγμένο από τέτοιου είδους φαινόμενα. Το ζήτημα της διαφθοράς εξελίσσεται σε ολοένα μεγαλύτερο πολιτικό πρόβλημα για την κυβέρνηση Trump και όλα αυτά συνέβησαν λίγες εβδομάδες πριν από τις εκλογές. Επομένως, από τη μία πλευρά υπήρχε η επιθυμία του Μάρκο να απομακρυνθεί η Κίμπερλι και από την άλλη οι πολιτικές συνθήκες που επέβαλλαν μια τέτοια απόφαση».

Οι Δημοκρατικοί θεωρούν ότι η απομάκρυνση της Guilfoyle αποτελεί απλώς μία ακόμη εκδήλωση ενός ευρύτερου συστήματος διαφθοράς, του οποίου η ρίζα, κατά την άποψή τους, βρίσκεται στον ίδιο τον κ. Τραμπ.

Παράνομα οικονομικά οφέλη…

Τον Ιούλιο, ο επικεφαλής των Δημοκρατικών στη Γερουσία, Τσακ Σούμερ (Chuck Schumer), εγκαινίασε μια πρωτοβουλία κατά της διαφθοράς, παρουσιάζοντας καταγγελίες και προβληματισμούς σχετικά με τον τρόπο με τον οποίο ο κ. Trump και η οικογένειά του φέρονται να έχουν αποκομίσει οικονομικά οφέλη μέσω σχέσεων με ξένες κυβερνήσεις και ευνοϊκών ομοσπονδιακών πολιτικών.

«Ένας διεφθαρμένος αξιωματούχος του Trump λιγότερος, εκατοντάδες ακόμη απομένουν», έγραψε ο Schumer στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Εάν οι Δημοκρατικοί εξασφαλίσουν την πλειοψηφία στη Βουλή των Αντιπροσώπων και στη Γερουσία στις εκλογές του επόμενου μήνα, αναμένεται να ξεκινήσουν έρευνες σχετικά με τα οικονομικά οφέλη που αποκομίζει ο Πρόεδρος κατά τη διάρκεια της θητείας του, καθώς και για τις επιχειρηματικές δραστηριότητες της οικογένειας και του στενού του περιβάλλοντος.

«Όταν ο ίδιος ο Πρόεδρος χρησιμοποιεί συστηματικά τη θέση του για να πλουτίζει ο ίδιος και οι σύμμαχοί του -από σχήματα κρυπτονομισμάτων μέχρι ευτελή εμπορικά προϊόντα- δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι εμφανίζονται τέτοιες περιπτώσεις», έγραψε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ο Δημοκρατικός βουλευτής Jerry Nadler από τη Νέα Υόρκη.

Λόγω των στενών σχέσεων της κ. Γκιλφόιλ με την οικογένεια του Προέδρου Τραμπ, ορισμένοι έχουν διατυπώσει το ενδεχόμενο η ίδια να αντιδράσει επιθετικά μετά την απομάκρυνσή της, προχωρώντας ενδεχομένως σε αποκαλύψεις ή δημόσιες επιθέσεις εναντίον της οικογένειας. Ωστόσο, το μήνυμα της παραίτησής της παρέμεινε υποστηρικτικό προς τον κ. Τράμπ και τον κ. Ρούμπιο. Πρώην αξιωματούχος του Λευκού Οίκου δήλωσε ότι η Guilfoyle ενδέχεται να έχει ισχυρά κίνητρα να διατηρήσει καλές σχέσεις με τον Πρόεδρο.

«Ξέρω ότι πολλοί φαντάζονται πως τώρα μπορεί να στραφεί εναντίον της οικογένειας, αφού την πέταξαν έξω. Αλλά μην ξεχνάτε κάτι: πιθανότατα επιθυμεί διακαώς να εξασφαλίσει μια προεδρική χάρη και δεν πρόκειται να την πάρει αν αρχίσει να προσεγγίζει τους Δημοκρατικούς», δήλωσε ο πρώην αξιωματούχος στον ιστότοπο.

Ένας φιλότουρκος φίλος του Προέδρου Τραμπ πλακώνεται με ένα Τούρκο …δισεκατομμυριούχο και την πανέμορφη σύζυγό του!!!

Ένας κορυφαίος συνεργάτης του Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, φέρεται να υπέβαλε σε Τούρκο δισεκατομμυριούχο μία “εντυπωσιακή” πρόταση ανταλλαγής χρημάτων με πολιτική επιρροή (pay-for-influence).

Πρόκειται για τον Ρικ Γκρενέλ (Ric Grennel) (ειδικό απεσταλμένο του Αμερικανού Προέδρου, που διατέλεσε επίσης επικεφαλής του John F. Kennedy Center for Performing Arts μέχρι την παραίτησή του τον Μάρτιο του 2026. Ο Τούρκος επιχειρηματίας είναι ο Turhan Mildon που πρόσφατα παντρεύτηκε με την πανέμορφη δικηγόρο του κ. Τράμπ, την Αλίνα Χάμπα (Alina Habba).

Η ιστοσελίδα Axios σε αποκλειστικό δημοσίευμα αναφέρει ότι ο νομικός σύμβουλος του Λευκού Οίκου ερευνά γραπτό μήνυμα που φέρεται να έστειλε ο Grenell στον Mildon, με το οποίο του ζητούσε να καταβάλλει ένα ποσό σε εταιρεία που του υποδείκνυε.

Του εξηγούσε ότι στη συνέχεια τα χρήματα θα δίνονταν ως δωρεά στο Kennedy Center, εξασφαλίζοντας στον Τούρκο επιχειρηματία πρόσβαση σε VIP εκδηλώσεις του Κέντρου με τη συμμετοχή του Προέδρου Trump και αξιωματούχων της κυβέρνησής του, γεγονός που θα του επιτρέψει να αποκτήσει επαφές μαζί τους.

Η έρευνα του νομικού συμβούλου του Λευκού Οίκου διεξάγεται κατόπιν εντολής του Προέδρου Trump, προκειμένου να εξακριβωθεί αν ο Grenell καταχράστηκε την εμπιστοσύνη του Προέδρου και ιδιοποιήθηκε παράνομα μια ενδεχόμενη δωρεά πολλών εκατομμυρίων δολαρίων προς το Kennedy Center, του οποίου ήταν τότε επικεφαλής.

Ο ίδιος ο Grenell αρνείται τις κατηγορίες και ότι είναι ο αποστολέας του γραπτού μηνύματος.

Το δημοσίευμα σημειώνει ότι ο Γκρενέλ διατέλεσε επίσης ειδικός απεσταλμένος του Προέδρου Τραμπ για τη Βενεζουέλα, μία χώρα στην οποία δραστηριοποιείται και ο Mildon.

«Πρέπει να σε κάνουμε το “αμερικανικό πρόσωπο” εκεί κάτω στη Βενεζουέλα», φέρεται να έχει γράψει επίσης ο Grenell στο γραπτό μήνυμά του, το οποίο παρέδωσαν στο Λευκό Οίκο, μαζί με άλλα έγγραφα, οι δικηγόροι του Mildon.

Το δημοσίευμα προσθέτει ότι ο Mildon παντρεύτηκε πρόσφατα την Αμερικανίδα Alina Habba, πρώην σύμβουλο του Προέδρου Trump και πρώην ομοσπονδιακή εισαγγελέα στο Νιου Τζέρσεϊ.

Η εισβολή της Αλίνας στο Όβαλ Όφις

Η Habba “εισέβαλε” στις 9 Οκτωβρίου στο Οβάλ Γραφείο και κατηγόρησε τον Grenell ότι εξαπάτησε τον σύζυγό της, πείθοντάς τον να κάνει μία δωρεά στο Kennedy Center που ποτέ δεν έφτασε στον προορισμό της.

Σύμφωνα με όσα αναφέρουν η Habba και οι δικηγόροι του Mildon, στην καρδιά του φερόμενου σχήματος βρίσκεται μια χρηματοοικονομική συναλλαγή που αφορά λογισμικό μιας ιδιωτικής αμυντικής εταιρείας με έδρα το Χιούστον και τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό.

Ο Mildon ισχυρίζεται ότι, κατόπιν οδηγιών του Grenell μετέφερε μέσω τραπεζικού εμβάσματος 17,6 εκατομμύρια δολάρια στην Texas Armament & Technology (ΤΧΑΤ).

Σύμφωνα με τον ίδιο, το ποσό προοριζόταν να κατανεμηθεί σε δύο μέρη: το ένα για τη συμφωνία με το Κονγκό και σχεδόν 6 εκατομμύρια δολάρια για το Kennedy Center. Χρειάστηκε να περάσουν 17 μήνες προτού ο Mildon πληροφορηθεί ότι το Kennedy Center δεν είχε λάβει ποτέ τα χρήματα που πίστευε ότι περιλαμβάνονταν στο έμβασμα που είχε στείλει κατόπιν εντολής του Grenell, είπε η Habba στον Πρόεδρο Τραμπ.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, στο σημείο αυτό η υπόθεση γίνεται μυστηριώδης και ασαφής: Δεν είναι ξεκάθαρο ποιο ήταν το αντικείμενο της σύμβασης με το Κονγκό, πώς συνδεόταν με το Kennedy Center ή ποιες ακριβώς ήταν οι οικονομικές λεπτομέρειες. Τα στοιχεία που έχουν προσκομιστεί δείχνουν ότι η μεταφορά χρημάτων προς την TXAT δεν φαίνεται να προήλθε από τραπεζικό λογαριασμό του Mildon, όπως είχε αρχικά αναφέρει η Habba στον Πρόεδρο Τραμπ, αλλά από το Υπουργείο Οικονομικών του Κονγκό, όπου ο Mildon δραστηριοποιείται επιχειρηματικά και έχει πρόσβαση σε χρηματοοικονομικούς πόρους, σύμφωνα με αξιωματούχο του Λευκού Οίκου.

«Προσπαθούμε να εξακριβώσουμε σε ποιον ανήκουν αυτά τα χρήματα», δήλωσε ο αξιωματούχος. Η υπόθεση περιπλέκεται ακόμη περισσότερο από το γεγονός ότι τα ποσά που ανέφερε η Χάμπα άλλαζαν διαρκώς: αρχικά ενημέρωσε τον Πρόεδρο ότι η δωρεά προς το Kennedy Center ανερχόταν σε 17 εκατομμύρια δολάρια, ενώ στη συνέχεια, αφού συζήτησε το θέμα με τον Mildon, ανέφερε ότι το ποσό ήταν περίπου 6 εκατομμύρια δολάρια.

Το δημοσίευμα προσθέτει ότι ο Grenell αρνείται τις εναντίον του κατηγορίες, τις οποίες χαρακτηρίζει “παράλογες”, όπως αρνείται και ότι είναι ο αποστολέας του επίμαχου μηνύματος προς τον Mildon, σημειώνει ο ιστότοπος Axios.

https://hellasjournal.com/2026/10/kokkini-grammi-echei-o-tom-barak-chrisimopoiisei-ti-thesi-tou-stin-agkyra-gia-prosopiko-ploutismo-filotourkos-filos-tou-proedrou-trab-plakonetai-me-tourko-disekatommyrioucho-kai-tin-panemor/

« Les câbles sous-marins sont utilisés par la Russie ou la Chine pour affaiblir leurs ennemis et par les géants numériques pour asseoir leur domination »

0

 

Après avoir discrètement accompagné l’essor de la mondialisation, les câbles sous-marins sont devenus le théâtre d’une rivalité entre grandes puissances. Dans La Guerre silencieuse. Enquête sur les câbles sous-marins (Grasset, 312 pages, 24 euros), un ouvrage passionnant et richement documenté, Marie Baléo raconte comment ces structures sont devenues les cibles d’actes de sabotage dans la guerre hybride menée par la Chine et la Russie. Des réseaux qui sont désormais aussi indispensables aux Etats qu’aux géants du numérique qui les contrôlent.

En quoi l’histoire des câbles sous-marins raconte-t-elle la mondialisation ?

Les câbles ont été pensés et posés pour la mondialisation. Il y a d’abord l’invention des câbles télégraphiques, qui vont permettre aux messages de voyager plus vite que les hommes chargés de les transmettre. Dans la première moitié du XIXe siècle, la fièvre du télégraphe s’empare de l’Europe et des Etats-Unis. Mais comment les poser dans l’eau ? L’Angleterre découvre alors la gutta-percha, une gomme qui vient d’un arbre de la péninsule de Malacca, et qui peut servir d’isolant. Il y a d’autres défis techniques à relever, comme la taille des bateaux, pas assez grands pour contenir les centaines de kilomètres de câble à dérouler dans l’Atlantique, d’autant plus que certains se brisent ou se perdent en pleine mer.

Pour les aventuriers des câbles sous-marins, il y a donc eu beaucoup de tâtonnements et de déconvenues dans les années 1850, jusqu’à ce que les techniques s’améliorent. En 1877, la quasi-totalité des liaisons sous-marines étaient britanniques, signe de l’hégémonie du Royaume-Uni sur la finance et le commerce mondiaux. Grâce à eux, on va connaître en temps quasi réel les volumes de biens disponibles en Orient ou en Amérique du Sud, et leurs prix. C’est le début de la mondialisation.

Comment la fragmentation géopolitique transforme-t-elle ce réseau construit pendant la mondialisation ?

Les câbles se sont développés à une époque marquée par l’essor du commerce international et l’ouverture des frontières. Ce monde-là est en train de disparaître ; les câbles sont désormais utilisés par des Etats comme la Russie ou la Chine pour affaiblir leurs ennemis occidentaux, et par les géants numériques pour asseoir leur domination. Les propriétaires des câbles ont longtemps été des consortiums réunissant des opérateurs de télécommunications de différents pays.

Sur les projets internationaux les plus ambitieux, ces consortiums cèdent de plus en plus la place aux géants américains du numérique, Meta (Facebook) et Alphabet (Google), qui possèdent d’immenses réseaux, tissés partout sur la planète. Ceux-ci leur permettent de réduire de quelques millisecondes la durée qui sépare la requête de l’utilisateur du résultat de la recherche. Un chercheur de Google a montré que quand le temps nécessaire pour obtenir une réponse à une requête Google passe de 100 à 400 ms, le nombre de requêtes diminue de 0,2 % à 0,6 %, ce qui représente des centaines de millions de dollars de pertes de recettes publicitaires.

Ces réseaux sont-ils devenus enjeux de souveraineté pour les grandes puissances rivales ?

La Chine tisse son propre réseau, notamment pour ne pas dépendre de celui des géants du numérique américains. Mais lorsque Pékin a dévoilé un projet de câble entre Hongkong et Valparaiso, au Chili, sur un continent américain qui est la chasse gardée des Etats-Unis, Washington a pris des mesures de rétorsion et a imposé des sanctions et des restrictions de visas à trois hauts responsables chiliens, dont le ministre des transports et des télécommunications, Juan Carlos Muñoz.

L’Union européenne commence seulement à prendre conscience de l’importance de ce domaine et a annoncé, mardi 20 octobre, un câble Groenland-Europe qui pourrait s’étendre ensuite au Canada et à l’Asie. Les Européens sont en revanche très présents dans la pose et la réparation de câbles, notamment les entreprises françaises Alcatel Submarine Networks et Orange Marine.

Ces câbles peuvent-ils être utilisés pour espionner ?

Les données ne peuvent être interceptées que dans ce que l’on appelle les « stations d’atterrage », c’est-à-dire à l’endroit où les câbles sous-marins se raccordent au réseau terrestre. Dès que l’on dévie le signal optique sur un câble en pleine mer, l’opérateur peut le détecter. Grâce à leur position prédominante dans les secteurs de la finance et de la technologie, les Etats-Unis sont au centre du monde des échanges de données.

Or, en 2013, une vaste opération secrète nommée « Fairview » est révélée, qui concerne l’espionnage, par les Américains, de volumes colossaux de données transitant par ces stations. Washington avait passé des accords avec l’opérateur AT&T pour intercepter, entre autres, des millions d’e-mails chaque jour. Les stations d’atterrage offrent donc en théorie aux Etats la possibilité d’espionner les communications de leurs adversaires.

Les câbles sous-marins peuvent-ils être les cibles d’attaques ?

C’est déjà le cas. Mais il est improbable et quasiment impossible que des ruptures de câbles entraînent un black-out mondial, car le réseau est très résilient. Des sabotages existent déjà, caractéristiques de la guerre hybride menée par la Russie ou la Chine. Leurs attaques ne portent aucune signature. Ils ciblent des infrastructures civiles et testent la réaction de l’adversaire. Il y a aussi une asymétrie dans les moyens engagés : il suffit de faire traîner une ancre au fond de la mer pour couper un câble, alors que sa réparation coûte beaucoup plus cher.

Depuis que la Chine a coupé des câbles près de Taïwan, l’île a pris plusieurs mesures. Si un navire éteint son transpondeur, c’est-à-dire son système d’identification et de positionnement en mer, ce qui est suspect, il doit payer une amende pouvant aller jusqu’à 300 000 dollars [environ 267 000 euros], et jusqu’à 3 millions de dollars s’il endommage un câble. Il y a aussi des zones où il est interdit de jeter l’ancre.

Mais Taïwan redoute surtout une attaque chinoise de ses stations d’atterrage. L’île n’en possède que six et elles sont très surveillées. En mer Baltique, les incidents se sont multipliés entre 2023 et 2025. Mais, en réalité, tout a commencé dix ans plus tôt, lorsque la Russie a mandaté des dizaines de navires pour cartographier les fonds sous-marins, dont certains sont impliqués dans des actes de sabotage. Des navires dits de « recherche hydrographique » ont dans leur cale de nombreux submersibles, parmi lesquels se trouvent des robots pouvant sectionner des câbles.

La Chine et la Russie adoptent-elles la même stratégie ?

Ils coopèrent. En décembre 2024 et janvier 2025, par exemple, un navire russe rôdait autour de Taïwan sans que l’on comprenne ce qu’il faisait là-bas, et à peu près au même moment plusieurs navires chinois ont été impliqués dans des incidents en mer Baltique. L’une des hypothèses qui m’a été donnée se trouve dans le scénario de L’Inconnu du Nord-Express [1951] d’Alfred Hitchcock : deux inconnus se rencontrent dans le train : l’un a un problème avec sa femme et l’autre avec son père. L’un d’eux propose alors que chacun tue celui ou celle qu’il ne connaît pas pour accomplir le crime parfait, sans mobile. C’est peut-être pareil avec la Chine et la Russie : si un navire chinois laisse traîner son ancre et coupe un câble en mer Baltique, on se dira que c’est un simple accident, car il n’a aucune raison de le faire.

https://www.lemonde.fr/idees/article/2026/10/25/les-cables-sous-marins-sont-utilises-par-la-russie-ou-la-chine-pour-affaiblir-leurs-ennemis-et-par-les-geants-numeriques-pour-asseoir-leur-domination_6800072_3232.html

Η διεκδίκηση της προεδρίας από τον Σαντάμ Χαφτάρ και το αδιέξοδο της τουρκικής διαμεσολάβησης

0

 Η μάχη για τον έλεγχο του στρατού

του Γεωργίου Καλογερά, Διπλωματικού Συντάκτη

Ο Σαντάμ Χαφτάρ και ο Αμπντελσαλάμ αλ Ζούμπι με τον Τούρκο υπουργό Άμυνας Γιασάρ Γκιουλέρ, σε συνάντηση τον Μάιο του 2026, πριν από τις συνομιλίες του Οκτωβρίου. Πηγή: TRT Arabic.

Η προσπάθεια προσέγγισης των δύο λιβυκών στρατοπέδων στην Τουρκία προσέκρουσε στο βασικό ερώτημα κάθε σχεδίου ενοποίησης της χώρας: ποιος θα ασκεί την εξουσία και ποιος θα ελέγχει τον στρατό. Παρά τις προσδοκίες της Άγκυρας, οι συνομιλίες ολοκληρώθηκαν χωρίς οριστική συμφωνία. Σύμφωνα με δημοσιογραφικές πηγές, οι αντιπροσωπείες επέστρεψαν στη Λιβύη για περαιτέρω διαβουλεύσεις, χωρίς να καθοριστεί ημερομηνία επανάληψης των διαπραγματεύσεων.

Οι επαφές εξελίχθηκαν σε δύο επίπεδα. Στην Κωνσταντινούπολη πραγματοποιήθηκαν περιφερειακές υπουργικές διαβουλεύσεις, στο περιθώριο των οποίων συναντήθηκαν οι υπουργοί Εξωτερικών Αιγύπτου και Τουρκίας. Στην Άγκυρα διεξήχθησαν, στις 23-24 Οκτωβρίου, οι στρατιωτικές συνομιλίες μεταξύ του υφυπουργού Άμυνας της κυβέρνησης της Τρίπολης, Αμπντελσαλάμ αλ Ζούμπι, και του Σαντάμ Χαφτάρ. Οι διαδικασίες συνδέονταν πολιτικά, χωρίς να αποτελούν ενιαία διάσκεψη όλων των λιβυκών πλευρών.

Η σημαντικότερη πληροφορία αφορά τη διεκδίκηση της προεδρίας του Προεδρικού Συμβουλίου από τον ίδιο τον Σαντάμ. Σύμφωνα με τις λιβυκές πηγές του δημοσιεύματος, συνέδεσε την κατάργηση του αξιώματος του γενικού διοικητή, το οποίο κατέχει ο πατέρας του, Χαλίφα Χαφτάρ, με τη δική του ανάληψη της προεδρίας. Η αναφορά διαφοροποιείται από παλαιότερα σενάρια που τοποθετούσαν τον πατέρα στην κορυφή μιας νέας πολιτικής διευθέτησης, παραμένει όμως ανεπιβεβαίωτη επισήμως.

Η απαίτηση αυτή μετέφερε τη διαπραγμάτευση από τις στρατιωτικές ρυθμίσεις στην κατανομή των ανώτατων αξιωμάτων. Ο αλ Ζούμπι φέρεται να επέμεινε στον τεχνικό χαρακτήρα των συνομιλιών, παραπέμποντας τις πολιτικές διευθετήσεις στη διαδικασία «4+4». Υποστήριξε επίσης την υπαγωγή του ενοποιημένου στρατού στο υπουργείο Άμυνας, ενώ ο Σαντάμ επέμεινε στην υπαγωγή του στο Προεδρικό Συμβούλιο.

Πίσω από τη θεσμική αυτή διαφορά βρίσκεται ο έλεγχος των ουσιαστικών εργαλείων εξουσίας: της έκδοσης διαταγών, της μετακίνησης δυνάμεων, των διορισμών και της στρατιωτικής χρηματοδότησης. Η ανάληψη της προεδρίας θα προσέδιδε στον Σαντάμ πανλιβυκό πολιτικό ρόλο, χωρίς να εξασφαλίζει αυτομάτως την κυριαρχία του σε ένα συλλογικό όργανο. Αντίστοιχα, η διατήρηση της πρωθυπουργίας από τον Ντμπέιμπα, εφόσον συνοδευόταν από μεταφορά του στρατιωτικού ελέγχου σε άλλο κέντρο, δεν θα εγγυόταν την πολιτική του υπεροχή.

Οι προτάσεις που διέρρευσαν περιλάμβαναν κοινό στρατιωτικό όργανο με ισότιμη εκπροσώπηση ανατολής και δύσης, συγκέντρωση των στρατιωτικών λογαριασμών και συγκρότηση μικτής δύναμης για τη νότια Λιβύη. Ορισμένα δημοσιεύματα αναφέρονταν σε συμπροεδρία αλ Ζούμπι–Σαντάμ Χαφτάρ σε νέο συμβούλιο διοίκησης. Καμία από αυτές τις ρυθμίσεις δεν ανακοινώθηκε ως οριστικά συμφωνημένη.

Η εφαρμογή τους θα απαιτούσε περιορισμό της αυτονομίας των δύο στρατοπέδων. Η κοινή χρηματοδότηση επηρεάζει τη συντήρηση δυνάμεων και τη διατήρηση συμμαχιών, ενώ η ενιαία διοίκηση προϋποθέτει αποδοχή διαταγών από πρόσωπα της αντίπαλης πλευράς. Χωρίς τέτοιες δεσμεύσεις, ένα κοινό οργανόγραμμα θα μπορούσε να καλύπτει τη συνέχιση δύο χωριστών μηχανισμών.

صدام حفتر يباشر مهامه القيادية ببحث التعاون العسكري مع وفد تركي

Ο Χαλίφα Χαφτάρ με τον γιο του, Σαντάμ Χαφτάρ. Το ενδεχόμενο μεταφοράς της εξουσίας από τον πατέρα στον γιο βρίσκεται στο επίκεντρο της πολιτικής συζήτησης. Φωτογραφία αρχείου, 2025. Πηγή: Asharq Al-Awsat.

Στο ζήτημα της διαδοχής εντάσσεται και το σχόλιο της δημοσιογράφου Αμνάτ αλ-Φεργιάνι, η οποία ερμηνεύει τις προτεινόμενες αλλαγές ως πιθανό επίλογο της κυριαρχίας του Χαλίφα Χαφτάρ. Αναφέρεται ακόμη σε ενδεχόμενη εγκατάστασή του στο Ντουμπάι για λόγους ασφάλειας και ιατρικής φροντίδας, χωρίς να παραθέτει τεκμηρίωση. Η περιγραφή της περί ήδη υπογεγραμμένης συμφωνίας δεν συμβαδίζει με τις νεότερες πληροφορίες για την έκβαση των συνομιλιών. Το ερώτημα που παραμένει είναι εάν η αναδιοργάνωση θα περιόριζε την οικογενειακή επιρροή ή θα τη μετέφερε από τον πατέρα στον γιο, υπό νέα θεσμική μορφή.

Την ίδια στιγμή, οι διαπραγματεύσεις προκάλεσαν αντιπαράθεση στο Προεδρικό Συμβούλιο. Ο Μοχάμεντ αλ Μένφι ζήτησε να μην υπογραφούν δεσμευτικές συμφωνίες ούτε να εγκριθούν νέες στρατιωτικές δομές χωρίς προηγούμενη θεσμική έγκριση, συντονισμό με την Επιτροπή «5+5» και εξέταση από τον υπουργό Άμυνας. Ο Μούσα αλ Κόνι ένας από τους δύο αντιπροέδρους του τριμελούς Προεδρικού Συμβουλίου της Λιβύης, αμφισβήτησε τη μονομερή έκδοση της οδηγίας, τονίζοντας ότι οι αρμοδιότητες ανώτατης διοίκησης ασκούνται συλλογικά.

ليبيا.. المنفي "يتمسك" بإنهاء المراحل الانتقالية وإجراء الانتخابات

Μοχάμεντ αλ Μένφι, Πρόεδρος του Προεδρικού Συμβουλίου της Λιβύης, ο οποίος αντέδρασε στις προτεινόμενες στρατιωτικές διευθετήσεις χωρίς προηγούμενη θεσμική έγκριση.
Φωτογραφία αρχείου. Πηγή: Anadolu Agency.

Η παρέμβαση Μένφι αποκτά πρόσθετη σημασία εφόσον συζητήθηκε η αντικατάστασή του από τον Σαντάμ. Η επιμονή του στις εγκρίσεις προστατεύει τη θεσμική διαδικασία και τη θέση του υφιστάμενου Συμβουλίου απέναντι σε συνεννοήσεις που θα μπορούσαν να το παρακάμψουν. Η αντίδραση του αλ Κόνι δείχνει, ωστόσο, ότι ούτε το όργανο που καλείται να εγκρίνει τις ρυθμίσεις διαθέτει κοινή γραμμή.

Για την Τουρκία, το αδιέξοδο αναδεικνύει τα όρια της επιρροής της. Η δυνατότητα συνομιλίας και με τα δύο στρατόπεδα δεν αρκεί για την επιβολή συμβιβασμού. Οι διαβεβαιώσεις Φιντάν περί επικείμενων θετικών εξελίξεων προηγήθηκαν της επίλυσης των δυσκολότερων ζητημάτων, εκθέτοντας την απόσταση ανάμεσα στις διπλωματικές προσδοκίες και στις επιδιώξεις των Λίβυων συνομιλητών.

Η Άγκυρα επιδιώκει, κατά τα φαινόμενα, να διασφαλίσει τη συνέχεια της παρουσίας της υπό οποιοδήποτε μελλοντικό κυβερνητικό σχήμα. Η προσέγγιση με την ανατολική Λιβύη περιορίζει την εξάρτησή της από την κυβέρνηση Ντμπέιμπα, ενώ η υποστήριξη του θαλάσσιου μνημονίου από την ανατολική Βουλή διευρύνει τα πολιτικά του ερείσματα. Δεν τεκμηριώνεται, πάντως, ότι οι δύο φάκελοι αποτέλεσαν αντικείμενο ενιαίας συναλλαγής.

وكالة الأنباء الليبية - الدبيبة ورشاد يبحثان في طرابلس تعزيز التعاون الليبي المصري ودعم المسار السياسي

Συνάντηση του πρωθυπουργού της Λιβύης Αμπντούλ Χαμίντ Ντμπέιμπα με τον επικεφαλής των αιγυπτιακών υπηρεσιών πληροφοριών Χασάν Ρασάντ στην Τρίπολη, τον Ιούνιο του 2026. Φωτογραφία αρχείου. Πηγή: Λιβυκό Πρακτορείο Ειδήσεων (LANA).

Η μετατόπιση αυτή δυσχεραίνει τους υπολογισμούς της Αιγύπτου, η οποία δεν μπορεί πλέον να θεωρεί δεδομένη τη σύμπτωση θέσεων με το στρατόπεδο Χαφτάρ. Στην Κωνσταντινούπολη, ο Μπαντρ Αμπντελάτι επανέλαβε στον Φιντάν την απόρριψη του θαλάσσιου μνημονίου. Μία ημέρα αργότερα, ο Ντμπέιμπα διαβεβαίωσε τον επικεφαλής των αιγυπτιακών πληροφοριών, Χασάν Ρασάντ, ότι θα ληφθούν υπόψη οι ανησυχίες του Καΐρου για τα θαλάσσια δικαιώματα. Η Αίγυπτος συνδυάζει έτσι την επιμονή στις θέσεις της με τη διεύρυνση των διαύλων επικοινωνίας.

Δεν προκύπτει ότι το Κάιρο προκάλεσε το αδιέξοδο μέσω Μένφι ή ότι η προσωπική υπογραφή του αποτελεί επιβεβαιωμένη εκκρεμότητα για το θαλάσσιο μνημόνιο. Η οδηγία του αφορούσε τις στρατιωτικές ρυθμίσεις. Ενδεχόμενη αιγυπτιακή αξιοποίηση των ενδολιβυκών διαφορών παραμένει εκτίμηση προς διερεύνηση.

Ανάλογη δυσκολία αντιμετωπίζει η αμερικανική πρωτοβουλία Μπούλος. Μια συνεννόηση κορυφής χρειάζεται ευρύτερη πολιτική αποδοχή και εφαρμόσιμες θεσμικές εγγυήσεις. Εάν προηγηθεί η διανομή αξιωμάτων της συμφωνίας για αρμοδιότητες και λογοδοσία, το νέο σχήμα κινδυνεύει να μεταφέρει τον σημερινό ανταγωνισμό στο εσωτερικό του.

Η επόμενη διαπραγματευτική προσπάθεια θα κριθεί από την προθυμία των πλευρών να αποδεχθούν πραγματικούς περιορισμούς στην αυτονομία τους. Μέχρι τότε, η συγκρότηση κοινών θεσμών θα παραμένει εξαρτημένη από εκείνους που καλούνται να μοιραστούν την εξουσία τους.

Σκόπια: Παράπονα για παράλειψη της λέξης «μακεδονικός» στον επαναστατικό αγώνα

1

Την ημέρα που γιορτάζεται ο λεγόμενος επαναστατικός αγώνας των Σλάβων για τη Μακεδονία, η κυβέρνηση προτίμησε να τιμήσει την εορτή με το σύνθημα «Οι δικοί μας (υποστηρίζουν) τους δικούς τους» [«Свои на своето»], αλλά, όπως γράφει η σκοπιανή ‘Racin’, η λέξη «Μακεδονικός» για τον Αγώνα απουσιάζει από την κυβερνητική ανακοίνωση με την ευκαιρία της εορτής.

Σημειώνεται χαρακτηριστικά:

Παράλειψη ή μια συνειδητή επιλογή; Και γιατί παραλείφθηκε η ίδια η λέξη που υποδηλώνει την ‘μακεδονική’ ιστορική και εθνική ταυτότητα;

Ιστορική φωτογραφία του Κογκρέσου των Σλαβομακεδόνων

Η ειρωνεία είναι, γράφει το νοτιοσλαβικό κείμενο,  ότι το (κυβερνητικό) VMRO-DPMNE αντιτάχθηκε σθεναρά στη Συμφωνία των Πρεσπών και σήμερα, από θέση ισχύος, όντας στην εξουσία, παραλείπει τον προσδιορισμό ταυτότητας «μακεδονικός», η χρήση του οποίου διατηρήθηκε ακριβώς από τη συμφωνία αυτή.

Έτσι, το κόμμα που υποστήριζε ότι η Συμφωνία των Πρεσπών απειλούσε τη ‘μακεδονική’ ταυτότητα, παραλείπει πλέον το ίδιο, τον προσδιορισμό τον οποίο η συμφωνία προστάτευε, όπως σημειώνεται.

Echedoros.blog

Βουλευτικές εκλογές στη Σερβία – Μεγάλη η προσέλευση των Σέρβων ψηφοφόρων

0
Μεγάλες ουρές σχηματίστηκαν στα εκλογικά κέντρα της Σερβίας

Οι πολίτες της Σερβίας ψηφίζουν σήμερα σε έκτακτες βουλευτικές εκλογές από τις 7:00 π.μ. έως τις 8:00 μ.μ. και 6.450.523 άτομα θα ασκήσουν το δικαίωμά τους σε 8.392 εκλογικά τμήματα.

Οι Σέρβοι πολίτες που ζουν στο εξωτερικό μπορούν να ψηφίσουν σε ένα από τα 93 εκλογικά τμήματα σε 37 χώρες και 102.147 ψηφοφόροι είναι εγγεγραμμένοι για να ψηφίσουν εκτός της πατρίδας τους.

Η συμμετοχή στις έκτακτες βουλευτικές εκλογές στη Σερβία σήμερα μέχρι τις 4:00 μ.μ. ήταν 56,38%, ανακοίνωσε ο Αναπληρωτής Διευθυντής του Ινστιτούτου Στατιστικής της Δημοκρατίας Μπράνκο Γιοσίποβιτς σε συνέντευξη Τύπου στην Εκλογική Επιτροπή της Δημοκρατίας (REK).

Η προσέλευση των ψηφοφόρων είναι σσφώς μεγαλύτερη από τις τελευταίες σερβικές εκλογές του 2023

Μέχρι τις 4:00 μ.μ., το 58,76% είχε ψηφίσει στη Βοϊβοντίνα, το 57,68% στο Βελιγράδι, το 55,29% στην περιοχή Σουμάντια και τη δυτική Σερβία και το 53,34% στην περιοχή της νότιας και ανατολικής Σερβίας.

Στις προηγούμενες βουλευτικές εκλογές που πραγματοποιήθηκαν στις 17 Δεκεμβρίου 2023, η προσέλευση στις 4:00 μ.μ. ήταν 42,36%.

Novosti.rs

—

Echedoros.blog

Βουλγαρία: «Τρομερή απάθεια των πολιτών για τις προεδρικές εκλογές»

1

Η Βουλγαρία εκλέγει πρόεδρο και αντιπρόεδρο στις 25 Οκτωβρίου 2026. Όπως σημειώνουν τα βουλγαρικά μέσα ενημέρωσης έντονα χαμηλή ήταν η προσέλευση των ψηφοφόρων.

«Υπάρχει τρομερή απάθεια»

Η χαμηλή προσέλευση των ψηφοφόρων και η στάση των Βουλγάρων απέναντι στις εκλογές σχολιάστηκαν από δημοφιλείς προσωπικότητες από την τηλεοπτική οθόνη, τη θεατρική σκηνή και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης στο ειδικό προεκλογικό στούντιο του bTV.

217 αναφορές για εκλογικές παραβιάσεις

Η αστυνομία έχει συντάξει συνολικά 1.277 πρωτόκολλα προειδοποίησης. Τα περισσότερα βρίσκονται στη Σόφια – 331, ακολουθούμενες από τις περιοχές του Παζαρτζίκ με 190 και της Φιλιππούπολης με 152.

Προς το παρόν, δεν υπάρχουν άτομα που κρατούνται βάσει του νόμου του Υπουργείου Εσωτερικών, ούτε έχουν συνταχθεί πράξεις για τη διαπίστωση διοικητικών παραβάσεων.

Προς το παρόν, δεν υπάρχουν άτομα που κρατούνται βάσει του νόμου του Υπουργείου Εσωτερικών, ούτε έχουν συνταχθεί πράξεις για τη διαπίστωση διοικητικών παραβάσεων.

Σύμφωνα με τους εκλογικούς καταλόγους, υπάρχουν 5.590.000 ψηφοφόροι στη χώρα.

Εάν υπάρξει επαναληπτικός γύρος, θα διεξαχθεί την επόμενη Κυριακή, 1η Νοεμβρίου.

bTV

—

Echedoros.blog

Όλο το αποκαλυπτικό δημοσίευμα Vanity Fair για λογαριασμούς δις μεταξύ Κουσνερ, Αράβων και Ισραήλ

0

Οι μπίζνες στη Μ. Ανατολή

Επιμέλεια: Νίκος Μιχαλόπουλος

Δημοσίευμα του αμερικάνικου Vanity Fair στις 22 Οκτωβρίου με τίτλο «Η τέχνη της συμφωνίας: Το χακαρισμένο τηλέφωνο του Τζάρεντ Κούσνερ αποκάλυψε τις μυστικές διαπραγματεύσεις του, μεταξύ άλλων, μεταφορές χρημάτων άνω των 700 εκατομμυρίων δολαρίων», αναφέρει ότι «ενα αποκλειστικό απόσπασμα από το βιβλίο «Πρίγκιπες και κλέφτες: Το μυστικό σχέδιο του Τζάρεντ Κούσνερ και του Μοχάμεντ μπιν Ζαγέντ για την αναδιαμόρφωση της Μέσης Ανατολής» εξετάζει πώς τραπεζικοί λογαριασμοί συνέδεαν τον γαμπρό του προέδρου και πρώην ανώτερο σύμβουλό του, με το Ισραήλ, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και τη Σαουδική Αραβία».

Ένα υπό έκδοση βιβλίο του δημοσιογράφου Μάθιου Κόουλ υποστηρίζει ότι ο Τζάρεντ Κούσνερ, γαμπρός του προέδρου Τραμπ, είχε πρόσβαση σε περισσότερα από 2 δισεκατομμύρια δολάρια σε κεφάλαια για μυστικές πληρωμές από ηγέτες χωρών της Μέσης Ανατολής.

Το απόσπασμα του βιβλίου, το οποίο δόθηκε στη δημοσιότητα παρουσιάζει καταγγελίες που αφορούν την περίοδο κατά την οποία ο Κούσνερ ήταν ανώτερος σύμβουλος στον Λευκό Οίκο, κατά την πρώτη προεδρική θητεία του Τραμπ. Τότε είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στη χάραξη της αμερικανικής πολιτικής στη Μέση Ανατολή.

Ο Κούσνερ διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στις διαπραγματεύσεις για σημαντικές συμφωνίες εξωτερικής πολιτικής, οι οποίες αφορούσαν το Ισραήλ, τα κράτη του Κόλπου, την Κίνα και τη Ρωσία κατά την ίδια περίοδο.

Το απόσπασμα του βιβλίου που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Vanity Fair, αναφέρει ότι Ολλανδοί πράκτορες των μυστικών υπηρεσιών έμαθαν πως οι Ρώσοι είχαν παραβιάσει το iPhone του Κούσνερ το 2017, αφού προηγουμένως είχαν στρατολογήσει έναν Ρώσο κατάσκοπο. Στη συνέχεια, οι Ολλανδοί πράκτορες απέκτησαν και οι ίδιοι πρόσβαση στο τηλέφωνο του Κούσνερ.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, όταν ο Κούσνερ χρησιμοποιούσε το τηλέφωνο, μπορούσαν να βλέπουν την οθόνη του. Όταν απέκτησαν πρόσβαση, η υπηρεσία πληροφοριών άρχισε να καταγράφει κάθε εικόνα της οθόνης του Κούσνερ καθώς εκείνος τη χρησιμοποιούσε.

Το δημοσίευμα υποστηρίζει ότι οι Ολλανδοί κατάσκοποι τον είδαν να συνδέεται σε λογαριασμό στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, στον οποίο φέρεται να είχαν κατατεθεί εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια από τράπεζα του Αζερμπαϊτζάν.

Ο λογαριασμός στο Ισραήλ, ο Νετανιάχου και η αναφορά στην Κύπρο

Το βιβλίο ισχυρίζεται επίσης ότι οι ηγέτες της Σαουδικής Αραβίας και των ΗΑΕ κατέθεσαν τουλάχιστον 2 δισεκατομμύρια δολάρια σε πολλούς τραπεζικούς λογαριασμούς που συνδέονταν με τον Κούσνερ, μεταξύ των οποίων και ένας λογαριασμός στην Κεντρική Τράπεζα του Ισραήλ, (λογαριασμός Beta).

Το δημοσίευμα αναφέρει ότι ο Νετανιάχου παρότρυνε τον Κούσνερ να καταθέσει τα χρήματα στην Κεντρική Τράπεζα του Ισραήλ, σε έναν λογαριασμό που θα έμοιαζε με κρατικό και απαίτησε από τον Κούσνερ να τον ενημερώνει πριν από την πραγματοποίηση οποιασδήποτε συναλλαγής από τον λογαριασμό Beta.

Για τον σκοπό αυτό, ο Κούσνερ διαβίβαζε τα μηνύματά του μέσω του τότε πρέσβη των ΗΠΑ, ο οποίος συναντιόταν συχνά με τον Νετανιάχου.

«Ένα πρόσωπο που συνεργάστηκε με τον Κούσνερ για τη μεταφορά των χρημάτων εκτός Ισραήλ δήλωσε ότι μεγάλο μέρος τους κατέληξε σε τραπεζικούς λογαριασμούς στην Κύπρο, προτού μεταφερθεί αλλού», αναφέρει το δημοσίευμα.

Σύμφωνα με το απόσπασμα του βιβλίου, οι ιδιοκτήτες και οι διαχειριστές των λογαριασμών εμφανίζονταν συχνά ως επίσημοι κρατικοί φορείς ή μια φιλανθρωπική οργάνωση των Εμιράτων, αλλά τα κεφάλαια προορίζονταν στην πραγματικότητα για τις φερόμενες μίζες αλλά είχαν και μια δεύτερη αποστολή: «Το φιλανθρωπικό ίδρυμα χρησιμοποιούνταν ως κάλυψη για τη διακίνηση χρημάτων προς υποστήριξη των μυστικών στρατιωτικών επιχειρήσεων και επιχειρήσεων πληροφοριών της χώρας στο εξωτερικό».

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, το φιλανθρωπικό ίδρυμα συνέβαλε στη διευκόλυνση των μυστικών προγραμμάτων προμήθειας όπλων των ΗΑΕ. Οι Εμιρατινοί πίστευαν ότι ο χαρακτηρισμός του προγράμματος ως φιλανθρωπικού καθιστούσε λιγότερο πιθανό να υποβληθούν οι διεθνείς συναλλαγές του σε έλεγχο και, επομένως, προσέφερε μια χρήσιμη κάλυψη για τη χρηματοδότηση των μυστικών πολέμων του προέδρου των ΗΑΕ και του αδελφού του.

Έχει ενδιαφέρον ότι στο δημοσίευμα αναφέρεται ότι «ο Τζάρεντ υποσχέθηκε στον Μοχάμεντ μπιν Ζαγέντ Αλ Ναχιάν [προέδρου των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων] ότι θα προωθούσε την ατζέντα τους στον Τραμπ, εάν συμμετείχαν σε ένα ταμείο.

Ήθελε την εξομάλυνση των σχέσεων με το Ισραήλ, ώστε να μπορέσουν να αναπτυχθούν οι επιχειρηματικές δραστηριότητες»,

ενώ παράλληλα «ο Κούσνερ ήθελε και οι δύο [οι ηγεμόνες των Εμιράτων και την Σαουδικής Αραβίας] να τον βοηθήσουν να εξαναγκάσει τους Παλαιστινίους να αποδεχθούν μια συμφωνία που θα ήταν αποδεκτή από το Ισραήλ»

Ακολουθεί το αμερικάνικο δημοσίευμα μεταφρασμένο στα Ελληνικά

Η τέχνη της συμφωνίας: Το χακαρισμένο τηλέφωνο του Τζάρεντ Κούσνερ αποκάλυψε τις μυστικές διαπραγματεύσεις του, μεταξύ άλλων, μεταφορές χρημάτων άνω των 700 εκατομμυρίων δολαρίων

Ένα αποκλειστικό απόσπασμα από το βιβλίο «Πρίγκιπες και κλέφτες: Το μυστικό σχέδιο του Τζάρεντ Κούσνερ και του Μοχάμεντ μπιν Ζαγέντ για την αναδιαμόρφωση της Μέσης Ανατολής» εξετάζει πώς τραπεζικοί λογαριασμοί συνέδεαν τον γαμπρό του προέδρου και πρώην ανώτερο σύμβουλό του, με το Ισραήλ, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και τη Σαουδική Αραβία.

Στα τέλη της άνοιξης του 2020, μια πηγή που γνώριζα ότι ήταν αξιόπιστη με κάλεσε για να μου μεταφέρει μια είδηση. Η ολλανδική κυβέρνηση είχε χακάρει το τηλέφωνο του Τζάρεντ Κούσνερ και τον παρακολουθούσε καθώς αποκτούσε πρόσβαση σε έναν τραπεζικό λογαριασμό με έδρα το Ντουμπάι. Το παράξενο, μου είπε η πηγή, ήταν ότι τα χρήματα του λογαριασμού, εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια, προέρχονταν από τράπεζα του Αζερμπαϊτζάν.

Το σημαντικότερο ήταν ότι ο Κούσνερ φαινόταν να μεταφέρει σημαντικά χρηματικά ποσά από τον λογαριασμό του Ντουμπάι σε άλλα πρόσωπα, μεταξύ των οποίων ένας πολέμαρχος, ένας μισθοφόρος και ένας πρώην πληρωμένος δολοφόνος. Η ιστορία μού φάνηκε εξωφρενική, είπα στην πηγή μου. Κι όμως…

Έξι μήνες αργότερα, βρέθηκα να συζητώ με κάποιον άλλον για την κυβέρνηση των ΗΑΕ και τη χρήση μισθοφόρων από μέρους της σε συγκρούσεις στη Μέση Ανατολή και την Αφρική, όταν, έτσι ξαφνικά, ρώτησα αν γνώριζε κάτι για τον Κούσνερ και τις τραπεζικές μεταφορές από λογαριασμό στα ΗΑΕ. Ο γνωστός μου σώπασε. Έπειτα απάντησε: «Ναι».

Τα επόμενα τέσσερα χρόνια, έμαθα ότι, κάποια στιγμή στα τέλη του 2017, η Ολλανδική Υπηρεσία Αμυντικών Πληροφοριών και Ασφάλειας (MIVD) έκανε μια συγκλονιστική ανακάλυψη. Ένα στέλεχος της Κεντρικής Διεύθυνσης Πληροφοριών του Γενικού Επιτελείου των Ενόπλων Δυνάμεων της Ρωσικής Ομοσπονδίας (GRU), ένας χάκερ του dark web που ειδικευόταν σε κλεμμένα τραπεζικά δεδομένα, επρόκειτο να ταξιδέψει στο Ηνωμένο Βασίλειο για μια αποστολή κατασκοπείας. Οι Ολλανδοί απευθύνθηκαν στη βρετανική κυβέρνηση ζητώντας άδεια να τον συλλάβουν μόλις έφτανε. Οι Βρετανοί συμφώνησαν.

Όταν ο Ρώσος υπήκοος έφτασε στην Αγγλία, οι Ολλανδοί τού γνωστοποίησαν ότι είχε δύο επιλογές: είτε να συνεργαστεί μαζί τους εναντίον της GRU είτε οι Βρετανοί θα τον συλλάβουν. Εφόσον περνούσε υπό την κράτηση των βρετανικών αρχών, θα του απαγγέλλονταν κατηγορίες για κατασκοπεία. Αν καταδικαζόταν, θα περνούσε χρόνια σε βρετανική φυλακή. Ο Ρώσος επέλεξε να αλλάξει εργοδότη.

Αργότερα την ίδια χρονιά, ο Ρώσος πράκτορας έδωσε στους Ολλανδούς κατασκόπους πρόσβαση σε ένα από τα πλέον ευαίσθητα περιουσιακά στοιχεία της GRU. Στο Ροστόφ της Ρωσίας, η ομάδα χάκερ και κυβερνοεπιχειρήσεων της GRU διαχειριζόταν έναν απομακρυσμένο διακομιστή, στον οποίο αποθήκευε μέρος της λείας της. Καθώς ερευνούσαν αυτά τα απόρρητα αρχεία, οι Ολλανδοί ανακάλυψαν κάτι εκπληκτικό: στιγμιότυπα οθόνης από το iPhone του Τζάρεντ Κούσνερ.

Στη Χάγη, η ομάδα χάκερ της MIVD προσπάθησε να ανακατασκευάσει τον τρόπο με τον οποίο οι Ρώσοι είχαν διεισδύσει στο iPhone του Κούσνερ. Ο Κούσνερ διέθετε το πιο πρόσφατο τότε μοντέλο, το iPhone X. Το τηλέφωνο κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του 2017 και διέθετε το Face ID, ένα υπερσύγχρονο χαρακτηριστικό ασφαλείας που η Apple είχε προβάλει κατά την παρουσίασή του.

Η ολλανδική ομάδα προσπαθούσε, μεταφορικά μιλώντας, να παραβιάσει την κλειδαριά της πόρτας του τηλεφώνου, όταν σκέφτηκε ότι οι Ρώσοι ενδέχεται να είχαν βρει ένα ξεκλείδωτο παράθυρο για να εισέλθουν. Η υπόθεσή τους αποδείχθηκε σωστή. Στις αρχές του 2018, η MIVD είχε εντοπίσει μια ευπάθεια στο iPhone που της επέτρεπε να αποκτήσει πρόσβαση.

Ωστόσο, το κενό ασφαλείας που εκμεταλλεύτηκαν δεν τους παρείχε απεριόριστη πρόσβαση. Ορισμένα κακόβουλα λογισμικά επιτρέπουν σε έναν χάκερ να μετατρέψει το τηλέφωνο του θύματος σε μικρόφωνο και βιντεοκάμερα, να το ενεργοποιεί ή να το απενεργοποιεί, καθώς και να εξάγει και να προσθέτει αρχεία. Η μέθοδος των Ολλανδών δεν παρείχε τέτοιο επίπεδο πρόσβασης.

Αντίθετα, όταν ο Κούσνερ χρησιμοποιούσε το τηλέφωνό του, μπορούσαν να βλέπουν την οθόνη του. Σχεδόν αμέσως μόλις απέκτησε πρόσβαση στη συσκευή, η υπηρεσία πληροφοριών άρχισε να καταγράφει κάθε στιγμιότυπο της οθόνης του Κούσνερ καθώς εκείνος τη χρησιμοποιούσε, δημιουργώντας το δικό της αρχείο παρακολούθησης στους εσωτερικούς διακομιστές υπολογιστών της.

Παρακολουθώντας το τηλέφωνο του Κούσνερ, οι Ολλανδοί ανακάλυψαν ότι το χρησιμοποιούσε για να συνδέεται σε έναν τραπεζικό λογαριασμό στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Όταν οι Ολλανδοί κατάσκοποι απέκτησαν τη δυνατότητα να βλέπουν τη δραστηριότητα στην οθόνη του τηλεφώνου, στον λογαριασμό είχαν ήδη κατατεθεί εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια από τράπεζα του Αζερμπαϊτζάν.

Η αρχική εκτίμησή τους ήταν ότι ο τραπεζικός λογαριασμός συνδεόταν με την κυβέρνηση της χώρας.

«Ο Τζάρεντ αναζητούσε παράδρομους στη διπλωματία του», δήλωσε μια πηγή που γνώριζε τη συμφωνία μεταξύ των ΗΑΕ και του Κούσνερ.

Για τους χάκερ της MIVD, ο τραπεζικός λογαριασμός εξελίχθηκε σε ένα μυστήριο των μυστικών υπηρεσιών που έπρεπε να διαλευκανθεί. Σχεδόν κάθε υπόθεση με την οποία ασχολούνταν είχε κάποια χροιά ρωσικής συνωμοσίας. Λίγο περισσότερο από έναν χρόνο μετά την έναρξη της πρώτης προεδρικής θητείας του Τραμπ, η MIVD, όπως και οι πράκτορες του FBI και οι ομοσπονδιακοί εισαγγελείς στην Ουάσιγκτον που εργάζονταν για την έρευνα του Ρόμπερτ Μιούλερ, γνώριζε μόνο ένα μέρος της ιστορίας.

Ο Κούσνερ, ο ηγέτης των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων Μοχάμεντ μπιν Ζαγέντ (MBZ) και ο Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν (MBS) της Σαουδικής Αραβίας βρέθηκαν να συγκλίνουν σε μια ιδιαίτερα ευνοϊκή χρονική συγκυρία. Ο MBS ήθελε να γίνει διάδοχος του θρόνου.

Ο MBZ ήθελε να τινάξει στον αέρα την πυρηνική συμφωνία του Ομπάμα με το Ιράν, ενώ ο Κούσνερ ήθελε και οι δύο να τον βοηθήσουν να εξαναγκάσει τους Παλαιστινίους να αποδεχθούν μια συμφωνία που θα ήταν αποδεκτή από το Ισραήλ.

Παρά την εικόνα που υπήρχε για τον πλούτο του, ο Κούσνερ δεν ήταν οικονομικά ανεξάρτητος από τους γονείς του σε όλα τα επίπεδα, ενώ η οικογενειακή επιχείρηση, η Kushner Companies, αντιμετώπιζε την επικείμενη λήξη ενός δανείου ύψους ενός δισεκατομμυρίου δολαρίων, το οποίο αφορούσε το ακίνητο-ναυαρχίδα της, το κτίριο γραφείων στη διεύθυνση 666 Fifth Avenue στο Μανχάταν.

Στις αρχές της πρώτης κυβέρνησης Τραμπ, ο MBZ και ο MBS προσφέρθηκαν να χρηματοδοτήσουν ένα ταμείο μυστικών κονδυλίων (slush fund), αφιερωμένο στην υποστήριξη των στόχων της νέας κυβέρνησης στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής.

Μία από τις ιδέες, για παράδειγμα, ήταν να συμβάλουν στη χρηματοδότηση του τείχους στα σύνορα μεταξύ Μεξικού και ΗΠΑ, το οποίο είχε υποσχεθεί ο Τραμπ, σε μια προσπάθεια να εξασφαλίσει μια δεύτερη θητεία στον Λευκό Οίκο.

Οι δύο Άραβες μονάρχες συζήτησαν αρχικά με τον Κούσνερ το ενδεχόμενο να διαθέσουν περισσότερα από 10 δισεκατομμύρια δολάρια για αυτή την προσπάθεια. Ωστόσο, μέσα σε λίγους μήνες, καθώς ο MBZ πίεζε την κυβέρνηση Τραμπ να στηρίξει την προσπάθεια του MBS να γίνει διάδοχος του θρόνου της χώρας του και μελλοντικός βασιλιάς, η ευρύτερη ιδέα της δημιουργίας ενός ταμείου μυστικών κονδυλίων για την εξωτερική πολιτική εγκαταλείφθηκε.

Αντ’ αυτού, ο MBZ και ο MBS αρχικά, και στη συνέχεια μόνο ο MBZ, κατέθεσαν τουλάχιστον 2 δισεκατομμύρια δολάρια σε τουλάχιστον δύο τραπεζικούς λογαριασμούς για τον Κούσνερ. Δεν είναι σαφές πώς οι δύο μονάρχες οργάνωσαν τις συνολικές καταβολές των 2 δισεκατομμυρίων δολαρίων, αλλά στην πράξη μοιράστηκαν το κόστος. Για να γίνει κατανοητό το ζήτημα, είναι καλύτερο να εξεταστεί πού βρισκόταν ο έλεγχος κάθε τραπεζικού λογαριασμού και πώς ασκούνταν.

«Οι Εμιρατινοί και οι Σαουδάραβες το κάνουν αυτό μία φορά τον χρόνο. Το ένα ή τα δύο δισεκατομμύρια δεν είναι τίποτα γι’ αυτούς και, αν έτσι αποκτούν αυτό που θέλουν, είναι χρήματα που πιάνουν τόπο».

Ο τραπεζικός λογαριασμός Alpha τηρούνταν στην First Abu Dhabi Bank, τη μεγαλύτερη τράπεζα των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, και τελούσε υπό την εποπτεία του Ταχνούν μπιν Ζαγέντ, αδελφού του MBZ, ο οποίος ήταν πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου της τράπεζας.

Από το 2017, οι Σαουδάραβες και οι Εμιρατινοί μετέφεραν περίπου 750 εκατομμύρια δολάρια στον λογαριασμό Alpha. Ο λογαριασμός αυτός θα χρησιμοποιούνταν ως ταμείο για την εξωτερική πολιτική. Τη διαχείριση των χρημάτων θα επέβλεπαν και θα αναλάμβαναν εν μέρει ο Κούσνερ και ο MBZ, οι οποίοι πίστευαν ότι, προκειμένου να επιτύχουν μια συνολική συμφωνία για τον τερματισμό της ισραηλινοπαλαιστινιακής σύγκρουσης, έπρεπε να επαναχαραχθεί ο χάρτης της περιοχής.

«Ο Τζάρεντ αναζητούσε παράδρομους στη διπλωματία του», δήλωσε μια πηγή που γνώριζε τη συμφωνία μεταξύ των ΗΑΕ και του Κούσνερ. Το συγκεκριμένο πρόσωπο είχε συζητήσει το μυστικό χρηματοδοτικό σχήμα μεταξύ του Κούσνερ, των ΗΑΕ και, τουλάχιστον αρχικά, της Σαουδικής Αραβίας τόσο με ανώτερους αξιωματούχους των ΗΑΕ όσο και με Ισραηλινούς αξιωματούχους.

«Ο Τζάρεντ υποσχέθηκε στον MBZ ότι θα προωθούσε την ατζέντα τους στον Τραμπ, εάν συμμετείχαν σε ένα ταμείο. Ήθελε την εξομάλυνση των σχέσεων με το Ισραήλ, ώστε να μπορέσουν να αναπτυχθούν οι επιχειρηματικές δραστηριότητες».

Ένα ταμείο μυστικών κονδυλίων, μια κοινή δεξαμενή χρημάτων για διπλωματικούς στόχους που δεν καταγράφονται επισήμως, αποτελούσε, όπως εξήγησε το συγκεκριμένο πρόσωπο, συνηθισμένη μορφή διαφθοράς στις κυβερνήσεις των αραβικών κρατών του Κόλπου.

«Οι Εμιρατινοί και οι Σαουδάραβες το κάνουν αυτό μία φορά τον χρόνο. Το ένα ή τα δύο δισεκατομμύρια δεν είναι τίποτα γι’ αυτούς και, αν έτσι αποκτούν αυτό που θέλουν, είναι χρήματα που πιάνουν τόπο».

Ο λογαριασμός Alpha έμοιαζε να αποτελεί πηγή χρηματοδότησης ενός κυβερνητικού προγράμματος των ΗΑΕ, μέσω του οποίου ο MBZ πλήρωνε τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων του ή χρηματοδοτούσε κρατικά σχολεία. Ωστόσο, ο τρόπος με τον οποίο τα χρήματα εισέρχονταν στον λογαριασμό Alpha, καθώς και τα πρόσωπα μέσω των οποίων διακινούνταν, αποκάλυπταν ότι προορίζονταν να παραμείνουν μυστικά. Το σχήμα έμοιαζε περισσότερο με συγκαλυμμένη και παράνομη δραστηριότητα, δεδομένου ότι στη διαχείρισή του συμμετείχε εν μέρει ένας ανώτερος σύμβουλος του προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών.

Οι Ολλανδοί κατάσκοποι που παρακολουθούσαν τον λογαριασμό Alpha σημείωσαν ότι όλα τα χρήματα είχαν σταλεί σε δολάρια ΗΠΑ από μια τράπεζα στο Αζερμπαϊτζάν. Το Αζερμπαϊτζάν διαδραματίζει έναν ιδιαίτερο ρόλο στο ξέπλυμα χρήματος. Η κεντρική του τράπεζα διατηρεί υψηλά επίπεδα αποθεμάτων σε δολάρια ΗΠΑ, αλλά δεν τηρεί τα υψηλότερα πρότυπα τραπεζικής διαφάνειας. Ως αποτέλεσμα, οι τράπεζες του Αζερμπαϊτζάν έχουν καθιερώσει, χωρίς να τις διαφημίζουν, πρακτικές που τις καθιστούν ενδιάμεσους σταθμούς για μεγάλες μεταφορές χρημάτων, κατά τις οποίες ένα ξένο νόμισμα ανταλλάσσεται με ισόποσο ποσό σε δολάρια.

Με προμήθεια περίπου 6% έως 7% επί της συναλλαγής, ορισμένες τράπεζες του Αζερμπαϊτζάν δέχονται μεταφορές από πελάτες που επιθυμούν να μετακινήσουν σαουδαραβικά ριάλ ή εμιρατινά ντιρχάμ συνολικής αξίας εκατοντάδων εκατομμυρίων δολαρίων. Ο Σαουδάραβας ή ο Εμιρατινός πελάτης στέλνει τα χρήματα στην τράπεζα του Αζερμπαϊτζάν, η οποία στη συνέχεια χρησιμοποιεί έναν διαφορετικό εσωτερικό τραπεζικό λογαριασμό για να μεταφέρει το αντίστοιχο ποσό σε δολάρια ΗΠΑ στον προορισμό που έχει υποδείξει ο πελάτης.

Για τους ελεγκτές, αυτή η σκιώδης διακίνηση χρημάτων είναι αδύνατο να εντοπιστεί.

Ένας πρόχειρος έλεγχος, όπως αυτός που επιχείρησαν οι Ολλανδοί παρακολουθώντας το iPhone του Κούσνερ, δεν αποκάλυψε τίποτε περισσότερο από έναν τραπεζικό λογαριασμό που φαινόταν να συνδέεται με την κυβέρνηση του Αζερμπαϊτζάν και μέσω του οποίου μεταφέρθηκαν εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια σε έναν λογαριασμό στο Ντουμπάι. Ωστόσο, υπήρχε και μια άλλη πτυχή του λογαριασμού Alpha, την οποία οι Ολλανδοί δεν μπορούσαν ούτε να δουν ούτε να κατανοήσουν, και η οποία συνέβαλε στην αποκάλυψη του μυστικού σκοπού για τον οποίο προορίζονταν τα χρήματα.

Ο Κούσνερ δεν ήταν ο ιδιοκτήτης του τραπεζικού λογαριασμού στην First Abu Dhabi Bank. Ήταν εξουσιοδοτημένος υπογράφων σε έναν λογαριασμό, του οποίου τη διαχείριση και την κυριότητα είχε ένα εμιρατινό φιλανθρωπικό ίδρυμα.

Όταν ο MBZ και ο MBS άρχισαν να συνεισφέρουν χρήματα στον λογαριασμό Alpha, το 2017, το Ίδρυμα Watani Al Emarat, ένα φιλανθρωπικό ίδρυμα που χρηματοδοτούνταν από την κυβέρνηση των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, τελούσε υπό τη διεύθυνση του Ντεράρ Μπελχούλ Αλ Φαλάσι. Ο Αλ Φαλάσι ήταν τεχνοκράτης, μέλος του Ομοσπονδιακού Εθνικού Συμβουλίου και φίλος ενός από τους στενότερους φίλους και συμβούλους του MBZ.

Ως εκ τούτου, ο Αλ Φαλάσι και το Ίδρυμα Watani είχαν και μια δεύτερη αποστολή. Το φιλανθρωπικό ίδρυμα χρησιμοποιούνταν ως κάλυψη για τη διακίνηση χρημάτων προς υποστήριξη των μυστικών στρατιωτικών επιχειρήσεων και επιχειρήσεων πληροφοριών της χώρας στο εξωτερικό.

Υπό την κάλυψη του Watani, ο Αλ Φαλάσι συνέβαλε στη διευκόλυνση των μυστικών προγραμμάτων προμήθειας όπλων των ΗΑΕ, αποκάλυψε μία εμπιστευτική πηγή που είχε άμεση γνώση του προγράμματος διάδοσης όπλων του ιδρύματος.

Σύμφωνα με την πηγή, οι Εμιρατινοί πίστευαν ότι ο χαρακτηρισμός του προγράμματος ως φιλανθρωπικού καθιστούσε λιγότερο πιθανό να υποβληθούν οι διεθνείς συναλλαγές του σε έλεγχο και, επομένως, προσέφερε μια χρήσιμη κάλυψη για τη χρηματοδότηση των μυστικών πολέμων του MBZ και του αδελφού του.

Ο MBZ και ο Ταχνούν κατέστησαν τον Κούσνερ εξουσιοδοτημένο υπογράφοντα στον λογαριασμό Alpha του Watani. Ως εξουσιοδοτημένος υπογράφων, ο Τζάρεντ είχε πρόσβαση στον λογαριασμό και μπορούσε, θεωρητικά, να πραγματοποιεί συναλλαγές, αλλά, από τεχνική άποψη, ο λογαριασμός δεν ήταν δικός του.

Ένας τρόπος να αντιληφθεί κανείς τι έκανε ο Κούσνερ με τον λογαριασμό Alpha είναι να φανταστεί ότι είχε τη θέση του διευθυντή της CIA. Αν ήταν επικεφαλής του κρατικού φορέα που διαχειριζόταν και διεξήγαγε μυστικά προγράμματα στο εξωτερικό, η διατήρηση του λογαριασμού, με την έγκριση του προέδρου και την ενημέρωση του Κογκρέσου, όπως προαναφέρθηκε, θα ενέπιπτε στις αρμοδιότητές του. Όμως, ο Κούσνερ δεν ήταν διευθυντής της CIA, μια θέση για την οποία απαιτείται έγκριση της Γερουσίας και της οποίας οι επιχειρήσεις υπόκεινται στην εποπτεία του Κογκρέσου και λογοδοτούν σε αυτό.

Αντίθετα, ο μόνος στον οποίο λογοδοτούσε ο Κούσνερ ήταν ο πεθερός του, ο οποίος, σύμφωνα με τέσσερις ανώτερους αξιωματούχους της κυβέρνησης Τραμπ, δύο συμβούλους εθνικής ασφαλείας, έναν προσωπάρχη του Λευκού Οίκου και έναν πρώην διευθυντή της CIA, δεν γνώριζε να έχει δοθεί οποιαδήποτε προεδρική εξουσιοδότηση στον Κούσνερ για πρόσβαση σε τραπεζικό λογαριασμό ξένης κυβέρνησης.

(Ωστόσο, ο νομικός σύμβουλος του Κούσνερ δήλωσε ότι ο Κούσνερ δεν είχε συνάψει συμφωνίες ούτε είχε προβεί σε διευθετήσεις με ηγέτες ή αξιωματούχους ξένων χωρών, εάν αυτές δεν είχαν συμφωνηθεί από τον πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών και δεν εξυπηρετούσαν τα συμφέροντα των ΗΠΑ.)

Ανεξάρτητα από το αν ήταν εξουσιοδοτημένος υπογράφων ή ιδιοκτήτης του λογαριασμού, ο Τζάρεντ όφειλε, βάσει των κανονισμών της ομοσπονδιακής κυβέρνησης και της Υπηρεσίας Εσωτερικών Εσόδων (IRS), να δηλώσει την πρόσβασή του σε αυτόν. Εάν η πρόσβαση του Κούσνερ στον λογαριασμό Alpha δεν είχε γνωστοποιηθεί και εγκριθεί από την κυβέρνηση των ΗΠΑ και δεν είχε δηλωθεί στις φορολογικές του δηλώσεις, ενδέχεται να παραβίαζε την αμερικανική νομοθεσία. (Δικηγόρος του κ. Κούσνερ αρνήθηκε ότι ο εντολέας του γνώριζε οτιδήποτε για τον Αλ Φαλάσι, το φιλανθρωπικό ίδρυμα Watani ή έναν τραπεζικό λογαριασμό στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα ή ότι είχε οποιαδήποτε σχέση με αυτούς, και δήλωσε ότι ο Κούσνερ είχε συμμορφωθεί με όλες τις νομικές απαιτήσεις κατά τις συναλλαγές του με ξένες κυβερνήσεις).

«Ένα πρόσωπο που συνεργάστηκε με τον Κούσνερ για τη μεταφορά των χρημάτων εκτός Ισραήλ δήλωσε ότι μεγάλο μέρος τους κατέληξε σε τραπεζικούς λογαριασμούς στην Κύπρο, προτού μεταφερθεί αλλού».

Πέρα από τον τραπεζικό λογαριασμό Alpha, ο MBZ τοποθέτησε χρήματα και σε τουλάχιστον έναν ακόμη λογαριασμό που προοριζόταν για τον Κούσνερ.

Μέχρι την άνοιξη του 2018, ο πρίγκιπας διάδοχος είχε μεταφέρει για λογαριασμό του Κούσνερ περίπου ένα δισεκατομμύριο δολάρια στο Ισραήλ μέσω του Αζερμπαϊτζάν. Θα αναφερόμαστε σε αυτόν ως τραπεζικό λογαριασμό Beta.

Δεν είναι σαφές πώς έμαθε για πρώτη φορά ο πρωθυπουργός του Ισραήλ, Μπενιαμίν Νετανιάχου, για τα χρήματα του MBZ που προορίζονταν για τον Κούσνερ. Ωστόσο, ένα πρόσωπο που είχε ενημερωθεί για τον λογαριασμό Beta μού είπε ότι ο πρωθυπουργός παρότρυνε τον Κούσνερ να καταθέσει τα χρήματα στην Κεντρική Τράπεζα του Ισραήλ, σε έναν λογαριασμό που θα έμοιαζε με κρατικό.

Δεν είναι επίσης σαφές πώς χρησιμοποίησε ο Κούσνερ τα χρήματα που κατέθεσαν για λογαριασμό του τα ΗΑΕ στον λογαριασμό Beta. Σύμφωνα, όμως, με το πρόσωπο που γνώριζε για τα χρήματα, αυτά προορίζονταν για προσωπικό όφελος του Κούσνερ. Όπως και στην περίπτωση του λογαριασμού Alpha, ωστόσο, υπήρχαν ενδείξεις στον τρόπο με τον οποίο γινόταν η διαχείριση του λογαριασμού Beta.

Η Κεντρική Τράπεζα του Ισραήλ δεν τηρεί προσωπικούς λογαριασμούς. Η τράπεζα διακρατεί και μεταφέρει αποκλειστικά κρατικά κεφάλαια. Για τους κρατικούς λογαριασμούς εφαρμόζεται σύστημα διπλής έγκρισης, το οποίο απαιτεί τη συμμετοχή δύο εξουσιοδοτημένων προσώπων για την πραγματοποίηση οποιασδήποτε μεταφοράς, ως μηχανισμό εποπτείας. Ο Νετανιάχου απαίτησε από τον Κούσνερ να τον ενημερώνει πριν από την πραγματοποίηση οποιασδήποτε συναλλαγής από τον λογαριασμό Beta.

Για τον σκοπό αυτό, ο Κούσνερ διαβίβαζε τα μηνύματά του μέσω του πρεσβευτή Ντέιβιντ Μ. Φρίντμαν, ο οποίος συναντιόταν συχνά με τον Νετανιάχου. Με τα χρήματα κατατεθειμένα στην Κεντρική Τράπεζα, θα ήταν δύσκολο, αν όχι αδύνατο, να συνδεθεί η πληρωμή του MBZ με τον Τζάρεντ.

Δεν είναι σαφές αν οι Ολλανδοί κατάσκοποι είχαν οποιαδήποτε ένδειξη για την ύπαρξη του λογαριασμού Beta. (Ο πρεσβευτής Φρίντμαν αρνήθηκε ότι γνώριζε οτιδήποτε για χρήματα από τα ΗΑΕ που είχαν τεθεί στη διάθεση του Κούσνερ ή ότι είχε οποιαδήποτε ανάμειξη σε αυτό, καθώς και ότι είχε διαβιβάσει μηνύματα για λογαριασμό του Κούσνερ. «Δεν γνωρίζω απολύτως τίποτα για οποιονδήποτε από αυτούς τους ισχυρισμούς», δήλωσε ο Φρίντμαν. «Οι συγκεκριμένοι ισχυρισμοί που αφορούν εμένα ή την υποτιθέμενη εμπλοκή μου σε αυτό το φερόμενο ως σχέδιο είναι 100% ψευδείς». Ο νομικός σύμβουλος του Κούσνερ δήλωσε επίσης ότι ο Κούσνερ «δεν έχει ιδέα» για οποιονδήποτε τέτοιο λογαριασμό και επέμεινε ότι «δεν υπάρχουν λογαριασμοί και δεν υπήρξαν ποτέ».)

Φαίνεται ότι ο Κούσνερ αντιμετώπισε τη δυσκολία να μεταφέρει χρήματα από τον λογαριασμό Beta στο Ισραήλ σε άλλους λογαριασμούς, στους οποίους θα μπορούσε να έχει πρόσβαση στα κεφάλαια χωρίς να είναι δυνατή η ιχνηλάτησή τους.

Ένα πρόσωπο που συνεργάστηκε με τον Κούσνερ για τη μεταφορά των χρημάτων εκτός Ισραήλ δήλωσε ότι μεγάλο μέρος τους κατέληξε σε τραπεζικούς λογαριασμούς στην Κύπρο, προτού μεταφερθεί αλλού.

Κατά τη διάρκεια της μυστικής χρηματοοικονομικής διευθέτησης του Κούσνερ με τον MBZ, ο ίδιος συνέβαλε στη διαπραγμάτευση ενός τρίτου, εντελώς ξεχωριστού λογαριασμού. Στο πλαίσιο μιας τότε μυστικής προσέγγισης στις διπλωματικές σχέσεις μεταξύ Ισραήλ και Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, ο Κούσνερ βοήθησε να διαπραγματευτεί μια συμφωνία βάσει της οποίας το Ισραήλ θα συνέδραμε στην άμυνα των ΗΑΕ σε περίπτωση μεγάλης στρατιωτικής επίθεσης από το Ιράν.

Τα ΗΑΕ, ωστόσο, έπρεπε να καλύψουν το κόστος της έκτακτης αμυντικής συνδρομής και, για τον σκοπό αυτό, η κυβέρνηση μετέφερε μυστικά ένα ακόμη ποσό στην Κεντρική Τράπεζα του Ισραήλ. Επρόκειτο για κάτι σαν αποθεματικό ταμείο για την άμυνα, το οποίο θα χρησιμοποιούνταν σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης. Συνολικά, οι τρεις λογαριασμοί αντιπροσώπευαν μια μυστική εξωτερική πολιτική, την οποία διαπραγματεύτηκε ο Κούσνερ με τους ηγέτες του Ισραήλ, των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων και της Σαουδικής Αραβίας.

Παρότι η θέση του Κούσνερ ως ανώτερου συμβούλου του προέδρου ήταν άμισθη, ο ίδιος ήταν επίσημος υπάλληλος της κυβέρνησης. Η θέση του όχι μόνο απαιτούσε την υποβολή δηλώσεων οικονομικών συμφερόντων για λόγους δεοντολογίας, αλλά και κάθε χρόνο που εργαζόταν στον Λευκό Οίκο έπρεπε να καταθέτει δύο οικονομικές δηλώσεις, μία δημόσια και μία εμπιστευτική. Τα σχετικά έντυπα ήταν γνωστά ως Executive Branch Personnel Public Financial Disclosure Report, ή αλλιώς δήλωση οικονομικών στοιχείων 278e. Επειδή είχε πρόσβαση σε απόρρητα κρατικά μυστικά, ο Κούσνερ ήταν υποχρεωμένος να δηλώνει κάθε τραπεζικό λογαριασμό στον οποίο είχε πρόσβαση είτε ως εξουσιοδοτημένος υπογράφων είτε ως δικαιούχος.

Ωστόσο, η φερόμενη προδοσία της εμπιστοσύνης του κοινού από τον Κούσνερ υπερέβαινε την παράλειψή του να δηλώσει τον μυστικό λογαριασμό Alpha στα ΗΑΕ ή τον λογαριασμό Beta στο Ισραήλ.

Παρέχοντάς του πρόσβαση σε περίπου 2 δισεκατομμύρια δολάρια, ανεξάρτητα από τον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιήθηκαν τα χρήματα, ο MBZ και ο MBS πλήρωναν για την επιρροή που ασκούσε στο εσωτερικό της αμερικανικής κυβέρνησης.

Οποιαδήποτε προσπάθεια του Κούσνερ να διαμορφώσει την πολιτική των ΗΠΑ, εφόσον προερχόταν από ξένη κυβέρνηση που του είχε διαθέσει χρήματα, θα τον καθιστούσε πράκτορα ξένης δύναμης. Η αμερικανική νομοθεσία απαιτεί από τους πολίτες που ασκούν πιέσεις για λογαριασμό ξένης δύναμης να δηλώνουν στο υπουργείο Δικαιοσύνης τόσο την ιδιότητά τους όσο και τη χώρα για λογαριασμό της οποίας ενεργούν.

Ένας πρώην εισαγγελέας που εργάστηκε στην έρευνα Μιούλερ δήλωσε ότι, εάν ο Κούσνερ υποσχέθηκε οτιδήποτε στον MBZ και τον MBS ως αντάλλαγμα για τα χρήματα που του προσέφεραν, ακόμη κι αν επρόκειτο απλώς να μιλήσει με τον πεθερό του, ενδέχεται να παραβίασε την ομοσπονδιακή νομοθεσία περί δωροδοκίας, καθώς και τη νομοθεσία περί πρακτόρων ξένων δυνάμεων.

(Ο δικηγόρος του κ. Κούσνερ αρνήθηκε ότι ο Κούσνερ παραβίασε οποιονδήποτε νόμο κατά τη θητεία του στον Λευκό Οίκο.)

https://www.militaire.gr/olo-to-apokalyptiko-dimosieyma-vanity-fair-gia-logariasmoys-dis-metaxy-koysner-aravon-kai-israil/

Φόρμουλα συνεκμετάλλευσης χωρίς Δίκαιο τῆς Θάλασσας!

1

Ἡ ἰδέα ὅτι ἰδιωτικές ἑταιρεῖες μποροῦν νά ἐξορύξουν καί νά διανείμουν κέρδη σέ κράτη καί στόν ΟΗΕ, χωρίς νά ἔχει λυθεῖ τό ζήτημα τῆς ὁριοθετήσεως, εἶναι ἑλκυστική γιά τήν διεθνῆ ἀγορά ἐνέργειας, ἀλλά σίγουρα βλαπτική μέ στενούς ὅρους ἐθνικοῦ συμφέροντος

Πρόταση-σόκ ἀπό τόν ὑποψήφιο γιά τήν Ἀκαδημία Ἀθηνῶν Χρῆστο Ροζάκη στό νέο του βιβλίο γιά τήν «Ἐλευθερία τῶν Θαλασσῶν».– Ἐπαναφέρει στόν διάλογο τήν πρόνοια γιά κοινές ἐξορύξεις ἰδιωτικῶν ἑταιρειῶν στήν ἀνοικτή θάλασσα, καθώς, σύμφωνα μέ τούς διεθνεῖς κανόνες, μποροῦν νά πραγματοποιηθοῦν μέ τήν συμμετοχή κρατῶν καί «ὀντοτήτων» (ψευδοκράτος), ἀλλά καί κρατῶν πού δέν ἔχουν ἀναγνωρίσει τό Δίκαιο τῆς Θάλασσας (Τουρκία, Ἰσραήλ, ΗΠΑ) – «Κοινό τοῖς πᾶσιν» γιά τήν ἀνθρωπότητα ὁ ὀρυκτός πλοῦτος τῆς Μεσογείου – Γιατί ἡ πρόταση ταιριάζει μέ τήν κατάσταση πού ἐπικρατεῖ στίς μή ὁριοθετημένες περιοχές μεταξύ Ἑλλάδος, Κύπρου, Ἰσραήλ, Συρίας, Αἰγύπτου, Λιβύης καί Τουρκίας – Ἡ Διάσκεψη τῆς Ἀττάλειας καί ἡ πρόσκληση Χριστοδουλίδη στήν Τουρκία.

τοῦ Μανώλη Κοττάκη

Ὁ χρόνος ἔκδοσης ἑνός νομικοῦ βιβλίου, τό ὁποῖο δίκην ἐπιτομῆς διατρέχει περιληπτικῶς ἀλλά μέ εὐκρίνεια σέ 130 σελίδες κρίσιμες ἔννοιες τοῦ Διεθνοῦς Δικαίου, ἔχει πάντοτε τήν σημασία του. Ὄχι μόνον γιατί ὁ συγγραφέας τοῦ βιβλίου, πού κυκλοφορεῖ ἐδῶ καί μερικές ἡμέρες ἀπό τόν ἐκδοτικό οἶκο «Σιδέρη» (ἔτος ἱδρύσεως 1891), εἶναι ὁ ὁμότιμος καθηγητής Χρῆστος Ροζάκης, ὁ ὁποῖος ἐγγράφει ὑποθῆκες γιά νά ἐκλεγεῖ μέλος τῆς Ἀκαδημίας Ἀθηνῶν, οὔτε ἐπειδή εἶναι τακτικός συνομιλητής τοῦ Πρωθυπουργοῦ Κυριάκου Μητσοτάκη καί μοιράζεται τίς σκέψεις του μαζί του. Ἔχει σημασία, λόγῳ τῆς συγκυρίας. Σέ μιά ἐποχή κατά τήν ὁποία ἡ Εὐρώπη «διψᾶ» γιά ἐνέργεια, ἐνῶ στήν Μεσόγειο ἔχει ξεσπάσει –μέ ἀφορμή τό τουρκολιβυκό μνημόνιο– διαμάχη κρατῶν γιά τήν ὁριοθέτηση περιοχῶν πού σήμερα θεωροῦνται ἀπό τόν διεθνῆ παράγοντα «διαφιλονικούμενες» (ἄρα, θά ἀπαιτηθεῖ χρόνος γιά διαπραγματεύσεις καί συμφωνίες), ἔρχεται ὁ κ. Ροζάκης καί ἐπαναφέρει ἀπό τό «ὁπλοστάσιο» τῆς Σύμβασης γιά τό Δίκαιο τῆς Θάλασσας καί τῶν ἀποφάσεων τοῦ ΟΗΕ μία ξεχασμένη πρόβλεψη: τήν συνεκμετάλλευση-ἐξπρές τοῦ ὀρυκτοῦ πλούτου τοῦ διεθνοῦς βυθοῦ ἀπό ἰδιωτικές ἑταιρεῖες, μετά ἀπό συμφωνία τῶν κρατῶν χωρίς προηγούμενη ὁριοθέτηση. Μέ τήν φόρμουλα τῆς Σύμβασης πού ὁρίζει ὅτι ὁ ὑποθαλάσσιος ὀρυκτός πλοῦτος εἶναι «κοινός τοῖς πᾶσιν» στήν ἀνθρωπότητα, καί ἄρα ὁ διαμοιρασμός του μπορεῖ νά γίνει μέ τήν λογική τῆς ἰσχύος καί τῶν συμβιβασμῶν, καί ὄχι μέ βάση στήν ἐθνική δικαιοδοσία ποίου κράτους ὑπάρχουν τά περισσότερα κοιτάσματα. Διανομή μέ τήν μεζούρα, λοιπόν!

Ἡ κρίσιμη χρονική συγκυρία
Ἡ ἐν λόγῳ φόρμουλα ἔχει τό «πλεονέκτημα» ὅτι σέ αὐτήν τήν διαπραγμάτευση μποροῦν νά συμμετάσχουν «ὀντότητες» πού δέν ἔχουν ἀναγνωριστεῖ ἀπό τόν ΟΗΕ, ὅπως τό ψευδοκράτος, χωρίς προηγούμενη ἐπίλυση τοῦ Κυπριακοῦ, καθώς καί κράτη πού δέν ἔχουν ἀναγνωρίσει καί δέν ἔχουν ὑπογράψει τό Διεθνές Δίκαιο τῆς Θάλασσας, ὅπως οἱ ΗΠΑ, τό Ἰσραήλ καί ἡ Τουρκία! Θά θέλαμε νά θεωρήσουμε ἁπλῆ σύμπτωση τό κεφάλαιο αὐτό τοῦ νέου βιβλίου τοῦ κυρίου καθηγητοῦ, ἀλλά, ἐπειδή ἄν καί δέν ταιριάζει πλήρως μέ τόν τίτλο τοῦ βιβλίου, πού πραγματεύεται τήν «Ἐλευθερία τῶν Θαλασσῶν καί τούς Περιορισμούς της», ἀλλά, ἀντιθέτως, πίπτει στήν τρέχουσα ἐπικαιρότητα, θεωροῦμε ὅτι ἔχει στόχο. Τήν στιγμή πού κυκλοφορεῖ τό βιβλίο Ροζάκη ἀπό τίς ἐκδόσεις «Σιδέρη», συμβαίνουν τά ἑξῆς:

■ Ἀπό τίς 9 ἕως τίς 20 Νοεμβρίου συγκαλεῖται στήν Ἀττάλεια τῆς Τουρκίας ἡ Διεθνής Διάσκεψη Blue COP31, «μέ τήν προσδοκία νά θέσει τίς θάλασσες καί τούς ὠκεανούς στό ἐπίκεντρο τῆς κλιματικῆς δράσης». Σύμφωνα μέ τήν καθηγήτρια Στέλλα Κυβέλου, «ἡ ἀτζέντα τῆς Προεδρίας περιλαμβάνει τήν ἀνθεκτικότητα θαλάσσιων καί παράκτιων περιοχῶν, τόν γαλάζιο ἄνθρακα, τήν ἀνταλλαγή δεδομένων καί τήν σχετική χρηματοδότηση. Διαμορφώνεται ἕνα πεδίο συζητήσεων μέ σημαντικές προεκτάσεις γιά τήν θαλάσσια πολιτική καί τήν θαλάσσια διακυβέρνηση οἱ ὁποῖες ἐκτείνονται στό ἐπίπεδο τῆς θαλάσσιας λεκάνης τῆς Ἀνατολικῆς Μεσογείου». Εἶναι δέ σημαντικό ὅτι σέ αὐτήν τήν Διάσκεψη, πού θά γίνει σέ τουρκικό ἔδαφος, προσεκλήθη καί θά παραστεῖ γιά πρώτη φορά, παρά τό βέτο πού ἤγειραν οἱ Τοῦρκοι, ὁ Πρόεδρος τῆς Κυπριακῆς Δημοκρατίας Νῖκος Χριστοδουλίδης. Οἱ συμμαχίες του στήν Δύση εἶναι ἰσχυρές. Ἡ πρόταση τοῦ Προέδρου Ἐρντογάν περί Διεθνοῦς Διασκέψεως χωρῶν τῆς Μεσογείου γιά διαμοιρασμό τοῦ πλούτου της ἐξακολουθεῖ νά παραμένει στό τραπέζι – διατυπώθηκε καί κατά τήν τελευταία ἐπίσκεψη τοῦ Πρωθυπουργοῦ στήν Ἄγκυρα.

■ Ἐπικυρώθηκε μέ ἀπόφαση τῆς λιβυκῆς Βουλῆς τό τουρκολιβυκό μνημόνιο, πού ἀμφισβητεῖ τήν ἐπήρεια τῆς Κρήτης, τοῦ Καστελλορίζου καί τῆς Γαύδου στίς μελλοντικές ὁριοθετήσεις. Εἶναι πικρό νά ἀντιμετωπίζουμε τήν πραγματικότητα, ἀλλά μέ βάση τό Δίκαιο τῶν Συνθηκῶν τό μνημόνιο (πού εἶναι ἤδη κατατεθειμένο στά ἀποθετήρια τῶν χαρτῶν τοῦ ΟΗΕ, χωρίς ἀντίρρηση ἀπό τόν διεθνῆ ὀργανισμό), ἀπό ἀπόψεως τύπων, προσέλαβε πλέον κάποια στοιχεῖα ἐγκυρότητας. Ἀπό ἀπόψεως οὐσίας, προφανῶς, καί δέν εἶναι ἔγκυρο, γιατί ἡ Τουρκία δέν ἔχει ἀντικείμενες ἀκτές μέ τήν Λιβύη, καί αὐτό παραβιάζει κατάφωρα τό Διεθνές Δίκαιο. Γιά νά τό ἀνατρέψουμε, ὅμως, πρέπει νά ὁλοκληρώσουμε τήν ὁριοθέτηση τῆς ΑΟΖ μέ τήν Αἴγυπτο, ὁ ΥΠΕΞ τῆς ὁποίας συναντήθηκε προχθές μέ τόν Τοῦρκο ὁμόλογό του κ. Φιντάν.

■ Ἡ Λιβύη ἀμφισβήτησε μέ ρηματική διακοίνωσή της –ἀπειλῶντας μέ διακοπή διπλωματικῶν σχέσεων μέ τήν Ἑλλάδα– τήν θέση ὅτι οἱ γεωτρήσεις τῆς Chevron νοτίως τῆς Κρήτης εἶναι σέ ἀμφισβητούμενη περιοχή. Τήν στιγμή μάλιστα πού τόσο ἡ ἴδια ὅσο καί ἡ Τουρκία ἔχουν ὑπογράψει συμβάσεις μέ τήν Chevron γιά ἐξορύξεις στό Λιβυκό πέλαγος καί στήν Κασπία. Ἐνῷ, σύμφωνα μέ τό Bloomberg, οἱ Τοῦρκοι μετά τήν ἐπικύρωση τοῦ τουρκολιβυκοῦ σχεδιάζουν ἐξορύξεις φυσικοῦ ἀερίου ἀνατολικά τῆς Κρήτης.

Οἱ δύο λύσεις

Ρίτσαρντ Γκρενέλλ

Ρίτσαρντ Γκρενέλλ

Εἶναι ἡλίου φαεινότερον ὅτι ὁ ξένος παράγων, πού σήμερα ἐπείγεται γιά τήν ἐξόρυξη, ἐκμετάλλευση καί πώληση τῶν ὀρυκτῶν καυσίμων τῆς Μεσογείου καί βιάζεται, ἔχει δύο λύσεις:

■ Ἡ πρώτη εἶναι ἡ προσφυγή τῶν κρατῶν πού ἔχουν διαφορές γιά τίς θαλάσσιες ζῶνες σέ διεθνῆ διαιτησία (διμερῆ ἤ πολυμερῆ) ἀπό δικαστές τοῦ Δικαστηρίου τῆς Χάγης, χωρίς νά δεσμεύονται ὅμως στήν κρίση τους ἀπό τό Δίκαιο τῆς Θάλασσας (μέση γραμμή, ἐπήρειες νησιῶν, ὑφαλοκρηπῖδες νησιῶν καί ΑΟΖ). Ἡ ἰδέα ἔχει κατατεθεῖ ἀπό τόν εἰδικό ἀπεσταλμένο τοῦ Προέδρου Τράμπ, Ρίτσαρντ Γκρενέλλ, καί δέν ἔχει ἀπορριφθεῖ, μολονότι ὁ κ. Γκρενέλλ ἔχει κάποια προβλήματα στίς ΗΠΑ μέ κατηγορίες γιά ὑπεξαίρεση 5 ἑκατ. δολλαρίων ἀπό ΜΚΟ.
■ Ἡ δεύτερη ἰδέα, μέ δημιουργική φαντασία, κατατίθεται σήμερα, χωρίς νά συνδέεται εὐθέως μέ τήν κατάσταση στήν Μεσόγειο (εἶναι προσεκτικός ὁ καθηγητής), ἀπό τόν Χρῆστο Ροζάκη. Στό κεφάλαιο τοῦ βιβλίου του γιά τήν ἐξέλιξη τῆς ἔννοιας τοῦ διεθνοῦς βυθοῦ (σελ. 89-109), ὁ ὁποῖος εἶναι τό ὑποθαλάσσιο τμῆμα τοῦ ἐδάφους καί τοῦ ὑπεδάφους πού δέν ἀνήκει στήν αἰγιαλίτιδα ζώνη, τήν ΑΟΖ καί τήν ὑφαλοκρηπῖδα (πέρα ἀπό τά ὅρια τῆς ἐθνικῆς δικαιοδοσίας), ἀναφέρονται, μεταξύ ἄλλων, τά ἑξῆς:
► Γίνεται πρῶτα ἀναδρομή τοῦ πῶς καθιερώθηκε μέ ἀποφάσεις τοῦ ΟΗΕ καί διεθνεῖς συμβάσεις ὁ ὅρος «κοινό τοῖς πᾶσιν» (κοινή κληρονομιά τῆς ἀνθρωπότητας), πού προβλέπει τόν διαμοιρασμό τοῦ ὀρυκτοῦ πλούτου στήν ἀνοικτή θάλασσα σέ περιοχές πού δέν εἶναι ὁριοθετημένες ὡς ἐθνικῆς δικαιοδοσίας. Ἡ σχετική πρωτοβουλία ἀνελήφθη τό 1967 ἀπό πρέσβυ μεσογειακοῦ κράτους. Τόν Μαλτέζο Pardo.
► Δίδει τόν ὁρισμό τῶν ἐννοιῶν «κοινή», «κληρονομιά», τῆς «ἀνθρωπότητας». Καί τοῦτο, διότι ἕνα μέρος τῶν κερδῶν ἀπό τήν ἐξόρυξη ὑδρογονανθράκων μπορεῖ νά ἀποδίδεται, μέσῳ τοῦ ΟΗΕ, σέ ὑποανάπτυκτα κράτη, ἀνεξαρτήτως τῆς γεωγραφικῆς τους θέσης (παράκτια ἤ μή).
► «(…) ἀναγνωρίζονται ὡς δικαιοῦχοι τοῦ παραγόμενου πλούτου καί μή ἀναγνωρισμένες ἀπό τόν ΟΗΕ καί ὄχι μόνο κρατικές ὀντότητες» (στόν ὁρισμό θά μποροῦσαν νά περιληφθοῦν τό ψευδοκράτος, ἡ Παλαιστίνη καί ἡ Συρία).
► Μέ βάση τό ἄρθρο 133 τῆς Σύμβασης γιά τό Δίκαιο τῆς Θάλασσας, ὡς πόροι πρός συνεκμετάλλευση ὁρίζονται «ὅλοι οἱ ὑπό στερεά, ὑγρή ἤ ἀεριώδη κατάσταση ὀρυκτοί πόροι in situ, περιλαμβανομένων καί τῶν πολυμεταλλικῶν κονδύλων».
► Ὑπάρχει πρόβλεψη γιά ἐκεῖνα τά κράτη πού προτιμοῦν «ἡ Ἀρχή Διαχείρισης Βυθοῦ τοῦ ΟΗΕ νά δίνει στήν ἰδιωτική πρωτοβουλία νά ἐκμεταλλεύεται τόν πλοῦτο τῶν διεθνῶν βυθῶν καί νά ἀποδίδει τμῆμα τῶν κερδῶν στήν Ἀρχή τοῦ ΟΗΕ».
► Ἐκτός ἀπό τά μέλη τῆς Σύμβασης γιά τό Δίκαιο τῆς Θάλασσας, ἡ Συμφωνία τῆς Νέας Ὑόρκης ὁρίζει ὅτι «προσωρινά μέρη μπορεῖ νά εἶναι καί ἄλλα κράτη πού δέν εἶναι μέλη τῆς Σύμβασης γιά τό Δίκαιο τῆς Θάλασσας».

Ὁ Χάρτης τῆς Σεβίλλης

Ὁ Χάρτης τῆς Σεβίλλης

Οἱ λαοί δέν εἶναι fund

Εἶναι ξεκάθαρο ἀπό τίς ἀναφορές πού κάνει ὁ καθηγητής ὅτι ὁμάς κρατῶν σέ περιοχές πού δέν ἔχουν ὁριοθετηθεῖ καί ἀνήκουν στήν ἀνοικτή θάλασσα μπορεῖ νά προχωρήσει στήν ἐμπορική ἐκμετάλλευση τῶν ὑδρογονανθράκων, μέ τό ἐπιχείρημα ὅτι ἀνήκουν στήν ἀνθρωπότητα καί ὄχι στίς δικαιοδοσίες τους, πραγματικές ἤ μή. Θά πρόκειται ὅμως γιά διανομή μέ βάση τήν ἰσχύ καί τούς συσχετισμούς, καί ὄχι μέ βάση τούς ἀληθινούς κανόνες τῆς Διεθνοῦς Δικαιοσύνης. Ἡ ἰδέα ὅτι ἰδιωτικές ἑταιρεῖες μποροῦν νά ἐξορύξουν καί νά διανείμουν κέρδη σέ κράτη καί στόν ΟΗΕ, χωρίς νά ἔχει λυθεῖ τό ζήτημα τῆς ὁριοθετήσεως, εἶναι ἑλκυστική γιά τήν διεθνῆ ἀγορά ἐνέργειας, ἀλλά σίγουρα βλαπτική μέ στενούς ὅρους ἐθνικοῦ συμφέροντος. Ὁ ὑποθαλάσσιος ὀρυκτός πλοῦτος πού ὑπάρχει στά ἀνοικτά τῆς Κύπρου, ἐκεῖ πού μέ βάση τόν Χάρτη τῆς Σεβίλλης ἑνώνονται οἱ δυνητικές ΑΟΖ μας, ἤ ἀνοικτά νησιῶν τῆς Δωδεκανήσου, Ρόδου, Κάσου καί Καστελλορίζου, στήν Μεσόγειο (ἐκεῖ πού δέν ἔχουμε ὁριοθετήσει τήν ἐπέκτασή μας στά 12 μίλια), εἶναι δικός μας. Δέν εἶναι κοινός οὔτε μέ τούς Τούρκους, οὔτε μέ τούς Αἰγυπτίους, οὔτε μέ τούς Λιβανέζους, οὔτε μέ τούς Παλαιστινίους, οὔτε μέ ἄλλα κράτη τῆς περιοχῆς. Οἱ χῶρες δέν εἶναι ἑταιρεῖες, οἱ λαοί δέν εἶναι fund.

estianews.gr

Αγγελος Γιαννακοπουλος Συνελήφθη για φορολογική απάτη ο ιδιοκτήτης της αλυσίδας «Χωριάτικο»!

0
messenger sharing button
linkedin sharing button

Μεγάλη αστυνομική επιχείρηση της ΔΑΟΕ βρίσκεται σε εξέλιξη για υπόθεση φερόμενης φορολογικής απάτης εκατομμυρίων ευρώ, με επίκεντρο την αλυσίδα αρτοποιείων «Χωριάτικο».

Σύμφωνα με τις διαθέσιμες πληροφορίες, συνελήφθη ο ιδιοκτήτης της αλυσίδας, Άγγελος Γιαννακόπουλος, καθώς και ένας λογιστής, ο οποίος φέρεται να είχε σημαντικό ρόλο στη δομή της υπό διερεύνηση οργάνωσης.

Οι έρευνες των Αρχών βρίσκονται σε εξέλιξη, ενώ αναμένονται περισσότερες πληροφορίες για το εύρος της υπόθεσης, το ύψος των ποσών που φέρονται να συνδέονται με την απάτη και τις κατηγορίες που θα αποδοθούν στους εμπλεκομένους.

 

Οι αναφορές περί φορολογικής απάτης αφορούν υπό διερεύνηση υπόθεση και δεν συνιστούν απόδειξη ενοχής των συλληφθέντων.

Με παρελθόν στο διεθνές κύκλωμα trafficking ο Γιαννακόπουλος.

Τον Ιούλιο του 2007 πραγματοποιήθηκε η αστυνομική επιχείρηση «Vitrine», κατά την οποία συνελήφθησαν 73 άτομα. Περίπου 16 μήνες αργότερα ακολούθησε η επιχείρηση «Λευκός Άρτος», με 16 συλλήψεις και σχηματισμό δικογραφίας για επιπλέον πρόσωπα.

Ο Γιαννακόπουλος είχε συλληφθεί το 2008 ως φερόμενος εγκέφαλος μεγάλου κυκλώματος εμπορίας ανθρώπων (trafficking), ενώ το 2015 είχε καταδικαστεί πρωτόδικα σε κάθειρξη 10 ετών.

Σύμφωνα με το παραπεμπτικό βούλευμα, το κύκλωμα είχε διεθνή δράση και φέρεται να διοχέτευε τα παράνομα έσοδα από την εγκληματική δραστηριότητα στην αγορά μέσω επενδύσεων στην αλυσίδα αρτοποιείων «Χωριάτικο».

Το 2009 ο επιχειρηματίας είχε επίσης έρθει σε αντιπαράθεση με την Αστυνομία, αποστέλλοντας εξώδικο προς την πολιτική και αστυνομική ηγεσία.

Υποστήριζε ότι μετά την κατάργηση έκπτωσης που παρεχόταν σε αστυνομικούς σε συγκεκριμένα καταστήματα, ακολούθησαν συστηματικοί έλεγχοι.

Οι ισχυρισμοί αυτοί αποτελούσαν τη θέση της πλευράς του επιχειρηματία και δεν συνιστούν από μόνοι τους απόδειξη παρατυπιών από την πλευρά των αστυνομικών.

Η Τουρκία στρέφεται στην Αίγυπτο: «Με εμάς θα έχετε μεγαλύτερη ΑΟΖ»

0

Μετά το φιάσκο του τουρκολιβυκού μνημονίου και τους χειρισμούς στο καλώδιο GSI το οποίο παραπέμπεται για το 2028 και μετά, η κυβέρνηση δια στόματος του ίδιου του Κ.Μητσοτάκη, προσπαθεί να ανατρέψει τις εντυπώσεις μέσω της επανέναρξης των διαπραγματεύσεων Ελλάδας και Αιγύπτου για την ΑΟΖ

Οι χειρισμοί  ειδικά  του ΥΠΕΞ έφεραν τα αποτελέσματα που οι ίδιοι οι βουλευτές της ΝΔ δήλωσαν συνοψίζονται στο λαϊκό «τον ήπιαμε» και στο επίσημο πολιτική ήττα και τώρα προσπαθούν να επιδείξουν ότι δεν υπάρχει εγκλωβισμός.

Όμως η τουρκική πλευρά δεν δείχνει να στέκεται μόνο στο τουρκολιβυκό μνημόνιο αλλά ταχέως κινείται και προς την Αίγυπτο για την οριοθέτηση υποσχόμενη μάλιστα μεγαλύτερη έκταση από αυτή που θα είχε αν υπέγραφε μια αντίστοιχη συμφωνία το Κάιρο με την Αθήνα σε μια πρόταση «σφήνα» στις ελληνικές προθέσεις

Και αυτό δεν μπορεί η κυβέρνηση Α.Σίσι να το προσπεράσει εύκολα γιατί το εσωτερικό θα βράζει καθώς τεράστιο τμήμα της κοινωνίας της Αιγύπτου είναι υπέρ των Αδελφών Μουσουλμάνων, που στηρίζουν την τουρκική πλευρά, ειδικά όταν όλοι γνωρίζουν ότι η περιοχή έχει κοιτάσματα εκμεταλλεύσιμα άρα έσοδα.

Πως θα πει η κυβέρνηση Σίσι ότι δεν θέλει επιπλέον έσοδα;

Έτσι ο υπουργός άμυνας της Τουρκίας προχώρησε σε επίσημη δήλωση:

«Είμαστε έτοιμοι να υπογράψουμε μια συμφωνία σχετικά με τον καθορισμό των ορίων των θαλάσσιων ζωνών αρμοδιότητας με την Αίγυπτο.

 Σε περίπτωση που η Αίγυπτος υπογράψει μια τέτοια συμφωνία με την Τουρκία, θα διαθέτει περίπου 15 χιλιάδες τετραγωνικά χιλιόμετρα περισσότερη θαλάσσια ζώνη αρμοδιότητας σε σύγκριση με μια πιθανή συμφωνία που θα μπορούσε να συνάψει με την Ελλάδα.»

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/ethnika-themata/i-tourkia-strefetai-stin-aigypto-me-emas-tha-exete-megalyteri-aoz/