Αρχική Blog Σελίδα 75

Στην Κύπρο την Πέμπτη ο Πρόεδρος Ισραήλ εν μέσω έντασης με Τουρκία

Από
pcuser
-
0

Ο Πρόεδρος του Ισραήλ, Ισαάκ Χέρτζογκ, θα πραγματοποιήσει την Πέμπτη σύντομη επίσημη επίσκεψη στην Κύπρο, έπειτα από πρόσκληση του Προέδρου της Δημοκρατίας, Νίκου Χριστοδουλίδη.

Όπως αναφέρουν ισραηλινά ΜΜΕ η επίσκεψη πραγματοποιείται σε μια περίοδο κατά την οποία καταγράφεται νέα ένταση στις σχέσεις Ισραήλ και Τουρκίας.

Σύμφωνα την ανακοίνωση του Προεδρικού Μεγάρου του Ισραήλ, ο Ισραηλινός Πρόεδρος θα γίνει δεκτός στο Προεδρικό Μέγαρο από τον Νίκο Χριστοδουλίδη. Οι δύο Πρόεδροι θα έχουν κατ’ ιδίαν συνάντηση, κατά την οποία θα συζητήσουν τρόπους εμβάθυνσης της συνεργασίας και περαιτέρω ενίσχυσης των σχέσεων Κύπρου–Ισραήλ.

Θα ακολουθήσουν διευρυμένες συνομιλίες με τη συμμετοχή αντιπροσωπειών των δύο χωρών, υπό την προεδρία Χριστοδουλίδη και Χέρτζογκ. Πριν από την έναρξή τους, οι δύο ηγέτες αναμένεται να προβούν σε δηλώσεις.

Η επίσκεψη θα διαρκέσει μόλις μερικές ώρες, καθώς ο Ισαάκ Χέρτζογκ θα επιστρέψει στο Ισραήλ την ίδια ημέρα.

Η ισραηλινή Προεδρία ανέφερε ότι η επίσκεψη εντάσσεται στο πλαίσιο της τακτικής συνεργασίας των δύο Προέδρων. Υπενθυμίζεται ότι ο Νίκος Χριστοδουλίδης είχε επισκεφθεί το Ισραήλ τον Δεκέμβριο του 2025 και είχε συναντηθεί με τον Ισαάκ Χέρτζογκ στην Ιερουσαλήμ.

https://www.sigmalive.com/news/politics/1328272/stin-kypro-tin-pempti-o-proedros-israil-en-meso-entasis-me-toyrkia

Γιατί το AfD ανοίγεται στους Τούρκους της Γερμανίας – Τι ψηφίζουν οι Έλληνες

Από
pcuser
-
1
  • Ο αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Ιδρύματος Ελληνισμού, Αλέξιος Ντόνας, εξέφρασε ανησυχία για την εκλογική άνοδο του AfD και την προσέγγισή του προς την τουρκική κοινότητα στη Γερμανία.
  • Το Ίδρυμα έχει αποστείλει επιστολή διαμαρτυρίας στο AfD, ζητώντας εξηγήσεις για τις επαφές του βουλευτή Μαξιμίλιαν Κραχ με εκπροσώπους του παράνομου καθεστώτος στα κατεχόμενα.
  • Ο Ντόνας τόνισε ότι η αύξηση της επιρροής του AfD μπορεί να επηρεάσει το πολιτικό σύστημα της Γερμανίας και να δυσκολέψει τον σχηματισμό κυβερνήσεων στα κρατίδια.

Έντονη ανησυχία για τη δυναμική που αναπτύσσει το ακροδεξιό κόμμα Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD), αλλά και για το άνοιγμά του προς την τουρκική κοινότητα, εξέφρασε ο αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Ιδρύματος Ελληνισμού, Αλέξιος Ντόνας.

Μιλώντας από τη Γερμανία στο Ράδιο Πρώτο, ο κ. Ντόνας αναφέρθηκε στην εκλογική άνοδο του AfD, στις επαφές στελεχών του με Τούρκους αξιωματούχους και στην πρόσφατη επίσκεψη του βουλευτή Μαξιμίλιαν Κραχ στα κατεχόμενα.

Όπως ανέφερε, το Ευρωπαϊκό Ίδρυμα Ελληνισμού αντέδρασε στην επίσκεψη, αποστέλλοντας επίσημη επιστολή διαμαρτυρίας προς την κοινοβουλευτική ομάδα του AfD και θέτοντας συγκεκριμένα ερωτήματα για τον σκοπό και τον πολιτικό χαρακτήρα της.

«Μέχρι στιγμής δεν έχουμε λάβει απαντήσεις»

Ο Αλέξιος Ντόνας επισήμανε ότι το Ίδρυμα ζήτησε εξηγήσεις για τις επαφές του Κραχ με εκπροσώπους του παράνομου καθεστώτος στα κατεχόμενα.

«Καταδικάσαμε την επίσκεψη και αντιδράσαμε γράφοντας επίσημη επιστολή διαμαρτυρίας, θέτοντας συγκεκριμένα ερωτήματα για τον σκοπό αυτής της επίσκεψης», δήλωσε.

Ερωτηθείς εάν υπήρξε ανταπόκριση από το κόμμα, απάντησε:

«Μέχρι στιγμής δεν έχουμε λάβει απαντήσεις. Έχω, όμως, συνομιλήσει με κόμματα της συμπολίτευσης και της αντιπολίτευσης, τα οποία βρίσκονται σε ευθεία σύγκρουση με το AfD».

Στην επιστολή του, το Ευρωπαϊκό Ίδρυμα Ελληνισμού έθεσε οκτώ ερωτήματα, ζητώντας, μεταξύ άλλων, να διευκρινιστεί εάν οι θέσεις του Κραχ αποτελούν προσωπικές απόψεις ή εκφράζουν την επίσημη πολιτική του κόμματος.

Έθεσε επίσης ζητήματα που αφορούν τον σεβασμό της κυριαρχίας της Κυπριακής Δημοκρατίας, τις αποφάσεις 541 και 550 του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, την τουρκική πρόταση για λύση δύο κρατών και τα περιουσιακά δικαιώματα των εκτοπισμένων Ελληνοκυπρίων.

Αναλυτικό ρεπορτάζ για το θέμα  δημοσίευσε η ιστοσελίδα e-enimerosi με τίτλο «Από την Bundestag στα κατεχόμενα της Κύπρου – Η επίσκεψη του Γερμανού βουλευτή της AfD Μαξιμίλιαν Κρα, η φανέλα και τα 8 ερωτήματα που ζητούν απάντηση από το κόμμα»

Ανησυχία για τη «μετάλλαξη» του AfD

Ο αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Ιδρύματος Ελληνισμού εξήγησε ότι η ανησυχία του δεν περιορίζεται στην ιδεολογική ταυτότητα του AfD, αλλά εστιάζεται στην αλλαγή της πολιτικής του τακτικής.

«Αυτό που με ανησυχεί πραγματικά είναι η μετάλλαξή του. Βλέπουμε μια στροφή από την αυστηρά ιδεολογική πολιτική που είχε. Γίνεται πιο ευέλικτο και πιο οπορτουνιστικό. Κάνει συμμαχίες, συνεργασίες και υποσχέσεις», ανέφερε.

Όπως υποστήριξε, το AfD επιχειρεί πλέον ένα «μεγάλο άνοιγμα» προς τους πολίτες τουρκικής καταγωγής που διαθέτουν γερμανική υπηκοότητα και δικαίωμα ψήφου.

«Βλέπουμε πάρα πολλούς Τούρκους, οι οποίοι έχουν γερμανικό διαβατήριο, αλλά είναι και μέλη του AKP στην Τουρκία, να έρχονται πιο κοντά», είπε.

Σύμφωνα με την εκτίμησή του, η κίνηση αυτή αποτελεί μια κλασική εκλογική προσαρμογή ενός κόμματος που επιδιώκει να διευρύνει περαιτέρω τα ποσοστά του.

«Είναι η κλασική μετάλλαξη ενός κόμματος το οποίο βλέπει τα ποσοστά του και θέλει να πάρει ακόμη περισσότερα. Είναι οπορτουνιστική στάση», ανέφερε.

Οι επαφές με την τουρκική κοινότητα

Ο κ. Ντόνας παρέπεμψε σε επαφές στελεχών του AfD με Τούρκους αξιωματούχους στη Σαξονία-Άνχαλτ, υποστηρίζοντας ότι διαμορφώνεται μια ευρύτερη στρατηγική προσέγγισης.

«Πραγματικά μιλάμε για μια στρατηγική. Πριν από περίπου δύο μήνες είχε γίνει συνάντηση με Τούρκους αξιωματούχους στη Σαξονία-Άνχαλτ», δήλωσε.

Εκτίμησε ότι η επιρροή της οργανωμένης τουρκικής και μουσουλμανικής κοινότητας δεν πρέπει να υποτιμάται, αναφέροντας την παρουσία εκατοντάδων κοινοτήτων τεμενών στη Γερμανία.

«Εννιακόσιες κοινότητες τεμενών στη Γερμανία είναι τεράστια δύναμη. Εάν τώρα υπάρχει ένας συμβιβασμός ή μια προσέγγιση της τουρκικής κοινότητας της Γερμανίας με το AfD, αυτό μπορεί να φέρει τεκτονικές αλλαγές», υποστήριξε.

Ο ίδιος έκανε λόγο για περίπου 1,48 εκατ. ψηφοφόρους τουρκικής καταγωγής στη Γερμανία, σημειώνοντας ότι η εκλογική τους επιρροή μπορεί να αποδειχθεί καθοριστική.

Έκκληση σε Κύπρο και Ελλάδα

Ο Αλέξιος Ντόνας ανέφερε ότι έχει ήδη ενημερώσει την κυπριακή διπλωματική αποστολή στη Γερμανία για τις κινήσεις του AfD και την επίσκεψη Κραχ στα κατεχόμενα.

Κάλεσε παράλληλα τα Υπουργεία Εξωτερικών Κύπρου και Ελλάδας να παρακολουθούν στενά τις εξελίξεις.

«Έχω ήδη απευθυνθεί στην Πρεσβεία της Κύπρου στη Γερμανία. Θεωρώ ότι και το Υπουργείο Εξωτερικών της Κύπρου, αλλά και της Ελλάδας, πρέπει να δράσουν εδώ και να είναι πιο προσεκτικά», σημείωσε.

«Είμαστε εδώ στο πεδίο, παρακολουθούμε πολύ στενά την κατάσταση και κρούω τον κώδωνα του κινδύνου», τόνισε.

Η αντίφαση της αντιμεταναστευτικής πολιτικής

Κατά τη διάρκεια της συζήτησης τέθηκε το ερώτημα πώς ένα κόμμα με έντονα αντιμεταναστευτική ατζέντα επιχειρεί να προσεγγίσει ένα σημαντικό τμήμα της τουρκικής κοινότητας.

Ο κ. Ντόνας απέδωσε τη στάση αυτή στην προσπάθεια του AfD να ενισχύσει την εκλογική του δύναμη, διαχωρίζοντας, όπως φαίνεται, τους εγκατεστημένους και πολιτογραφημένους Τούρκους από τις νεότερες μεταναστευτικές ροές.

Παράλληλα, σημείωσε ότι ορισμένοι ψηφοφόροι τουρκικής καταγωγής μπορεί να βρίσκουν κοινά σημεία με το AfD σε ζητήματα κοινωνικού συντηρητισμού, δυσαρέσκειας προς το πολιτικό κατεστημένο και αντίδρασης στη μεταναστευτική πολιτική.

Οι επιπτώσεις της ανόδου του AfD

Ο αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Ιδρύματος Ελληνισμού εκτίμησε ότι η εκλογική ενίσχυση του AfD δημιουργεί νέα δεδομένα για το πολιτικό σύστημα της Γερμανίας και αυξάνει την πίεση προς τον καγκελάριο Φρίντριχ Μερτς.

«Όταν ο Μερτς έγινε καγκελάριος, είχε υποσχεθεί ότι θα μειώσει τη δύναμη του AfD. Τώρα όχι μόνο δεν τη μείωσε, αλλά η παρουσία του κόμματος γίνεται ισχυρότερη», ανέφερε.

Ο κ. Ντόνας σημείωσε ότι, ακόμη και αν τα υπόλοιπα κόμματα συνεχίσουν να αποκλείουν τη συνεργασία με το AfD σε ομοσπονδιακό επίπεδο, η αυξανόμενη εκλογική του επιρροή καθιστά δυσκολότερο τον σχηματισμό κυβερνήσεων στα επιμέρους κρατίδια.

Η στάση απέναντι στη Ρωσία

Αναφερόμενος στην εξωτερική πολιτική, ο κ. Ντόνας υπενθύμισε ότι το AfD έχει κατηγορηθεί για φιλορωσική στάση, ιδιαίτερα λόγω της θέσης του υπέρ της αποκατάστασης των οικονομικών και ενεργειακών σχέσεων Γερμανίας–Ρωσίας.

«Το AfD έχει περίπου τη στάση που έχει και ο Όρμπαν. Θεωρεί ότι είναι προς το συμφέρον της Γερμανίας να έχει φθηνή ενέργεια και καλές σχέσεις με τη Ρωσία», ανέφερε.

Εκτίμησε ότι, όσο το κόμμα ενισχύεται, θα εντείνονται και οι έρευνες για ενδεχόμενες σχέσεις στελεχών του με τη Ρωσία ή άλλες ξένες δυνάμεις.

Τι ψηφίζουν οι Έλληνες της Γερμανίας

Ερωτηθείς για την εκλογική συμπεριφορά της ελληνικής κοινότητας, ο Αλέξιος Ντόνας ανέφερε ότι σημαντικό μέρος της κινείται στον χώρο του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος, ενώ ένα επίσης αξιοσημείωτο ποσοστό στηρίζει τους Σοσιαλδημοκράτες.

«Η ελληνική κοινότητα της Γερμανίας έχει ένα μεγάλο ποσοστό που βρίσκεται στο συντηρητικό κομμάτι, κοντά στο CDU, και ένα αρκετά σημαντικό ποσοστό που βρίσκεται στο SPD. Στα άκρα είναι πολύ λιγότεροι», ανέφερε.

https://www.sigmalive.com/news/local/1328263/giati-to-afd-anighetai-stoys-tourkoys-tis-germanias-ti-psifizoyn-oi-ellines

Η «Ασπίδα» και τα αόρατα νήματα του Predator

Από
anixneuseis
-
2
Η συμφωνία των 3 και πλέον δισ. ευρώ για την «Ασπίδα του Αχιλλέα» είναι, αναμφίβολα, μια κομβική αμυντική επένδυση. Δεν αφορά όμως μια απλή αγορά μερικών ακόμη συστημάτων. Η Ελλάδα συνδέει ένα κρίσιμο τμήμα της αεράμυνάς της με ισραηλινά ραντάρ, αισθητήρες, λογισμικό και αρχιτεκτονική διοίκησης. Και όσο περισσότερο ένα σύστημα είναι δικτυωμένο, τόσο περισσότερο η συζήτηση παύει να αφορά μόνο στα όπλα και αρχίζει να αφορά στην πληροφορία. Ποιος τη συλλέγει; Ποιος την επεξεργάζεται; Και, τελικά, ποιος ελέγχει τη «μεγάλη εικόνα»;
Επιμέλεια iEpikaira
Ο Άδωνις Γεωργιάδης έκανε λόγο για στρατηγική συμμαχία που «διασφαλίζει την ελευθερία» της Ελλάδας. Βαριά διατύπωση. Οι λέξεις στην εξωτερική πολιτική παράγουν δεσμεύσεις. Ποιο είναι το πραγματικό αντάλλαγμα πίσω από αυτές; Η Ελλάδα δεν αγοράζει μόνο ισραηλινό εξοπλισμό αλλά επενδύει σε μια βαθιά, σχεδόν ασφυκτική αλληλεξάρτηση βάσεων, επιχειρησιακής εικόνας και αμυντικής βιομηχανίας.
Και ύστερα, υπάρχει και ο «ελέφαντας στο δωμάτιο» που όλοι κάνουν ότι δεν βλέπουν. Το Predator…
Δεν χρειάζονται θεωρίες συνωμοσίας για να αντιληφθεί κανείς το πρόβλημα. Η Intellexa δραστηριοποιήθηκε στην Ελλάδα, το ισραηλινής προέλευσης λογισμικό παρακολούθησης στοχοποίησε πολιτικούς, δημοσιογράφους και πρόσωπα που ανήκουν στον πυρήνα της κρατικής λειτουργίας. Το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι μόνο ποιος έστησε την όλη επιχείρηση. Είναι τι απέγιναν οι συνομιλίες και οι πληροφορίες που συλλέχθηκαν. Παρέμειναν εντός συνόρων; Αποτέλεσαν εργαλείο ασύμμετρης πίεσης για την αγορά των συγκεκριμένων οπλικών συστημάτων;
Εδώ υπάρχει ένα παράδοξο: Η ίδια χώρα με την οποία χτίζουμε σήμερα μια βαθιά σχέση εξάρτησης, σχετίζεται με το μεγαλύτερο σκάνδαλο υποκλοπών της Μεταπολίτευσης.
Η Ελλάδα χρειάζεται τις συμμαχίες. Η εξωτερική πολιτική, όμως, δεν συγχωρεί τις ψευδαισθήσεις. Οι συμμαχίες είναι χρήσιμες όταν αυξάνουν την εθνική ισχύ. Γίνονται όμως θανάσιμες όταν η αποδέσμευση από αυτές συνδέεται με οδυνηρό κόστος σε επίπεδο εθνικής ασφάλειας. Και αυτό είναι κάτι που έπρεπε να το σκεφθούμε από πριν, όχι μετά. Γιατί η σημερινή ισραηλοτουρκική αντιπαράθεση μπορεί να κάνει τη σχέση Αθήνας–Τελ Αβίβ ιδιαίτερα χρήσιμη. Τα συμφέροντα, όμως, δεν είναι αιώνια. Οι κυβερνήσεις αλλάζουν, οι  στρατηγικές προτεραιότητες μετακινούνται και οι αντίπαλοι γίνονται εταίροι.
Τελικά πώς ακριβώς οικοδομήθηκε η σχέση μας με το Τελ Αβίβ; Ποια ήταν τα ελληνικά ανταλλάγματα; Ποιο είναι το επιχειρησιακό και πληροφοριακό αποτύπωμά της; Και τι ασφαλιστικές δικλίδες υπάρχουν ώστε η εθνική ασφάλεια να παραμένει εθνική, ακόμη και όταν οι σημερινοί σύμμαχοι, αύριο αποκτήσουν διαφορετικές προτεραιότητες.
Το ζητούμενο δεν είναι μόνο αν αγοράζουμε την πιο σύγχρονη «Ασπίδα». Το ζητούμενο είναι να μην αγοράσουμε μαζί της και μια εξάρτηση που δεν θα μπορεί αργότερα να αντικατασταθεί. Και ακόμη περισσότερο, να μην ανακαλύψουμε ότι, μαζί με τα δισεκατομμύρια του ελληνικού λαού, παραδώσαμε και τα αντικλείδια του εθνικού μας στρατηγείου.

Πηγή: i-epikaira.blogspot.com

Οι πιο ενδιαφέρουσες αναλύσεις για το αποτέλεσμα των εκλογών στην Σαξονία-Ανχαλτ

Από
anixneuseis
-
0

Το οριστικό αποτέλεσμα των εκλογών στην Σαξονία-Άνχαλτ, είναι εντυπωσιακό: AfD 43,8% και 39 έδρες, έναντι 17,2% και 15 εδρών για τη CDU. Η AfD υπερδιπλασίασε τη δύναμή της, αλλά έμεινε τρεις έδρες μακριά από την αυτοδυναμία στο 83μελές κοινοβούλιο. Η συμμετοχή έφθασε στο ιστορικό 76,5%.

Ακολουθεί μια επιλογή των πιο ενδιαφερόντων και διαφορετικών μεταξύ τους σχολίων.

1. Die Zeit: «Ο Μερτς κινητοποιεί — υπέρ της AfD»

Η καλύτερη ίσως πολιτική διατύπωση έρχεται από τον Fabian Reinbold στη Die Zeit. Η ανάλυσή του υποστηρίζει ότι ο Φρίντριχ Μερτς, ο οποίος είχε υποσχεθεί να αντιστρέψει την άνοδο της AfD, μετατράπηκε τελικά σε ακόμη αποτελεσματικότερο «εχθρό» για την άκρα δεξιά από ό,τι η Άνγκελα Μέρκελ.

Η ουσία του σχολίου είναι ότι απέτυχε η στρατηγική της CDU να μετακινηθεί δεξιότερα στο μεταναστευτικό και στην ασφάλεια. Η αυστηρότερη ρητορική του Μερτς:

  • δεν επανέφερε τους δυσαρεστημένους ψηφοφόρους στη CDU,
  • νομιμοποίησε αρκετά από τα θέματα της AfD,
  • αλλά άφησε στην ίδια την AfD το πλεονέκτημα της «αυθεντικής» αντισυστημικής δύναμης.

Γιατί αξίζει να διαβαστεί: Εξηγεί γιατί η απλή μετακίνηση της κεντροδεξιάς προς τα δεξιά δεν περιορίζει αναγκαστικά την άκρα δεξιά. Μπορεί, αντιθέτως, να μετακινήσει ολόκληρο το πολιτικό πεδίο προς τις θέσεις της.

2. ARD–Tagesschau: Η AfD έγινε πολυσυλλεκτικό κόμμα

Η μετεκλογική ανάλυση του Jörg Schönenborn αναδεικνύει ένα ανησυχητικότερο στοιχείο από το ίδιο το ποσοστό: η AfD ήρθε πρώτη σε νέους και ηλικιωμένους, άνδρες και γυναίκες. Δεν πρόκειται πλέον μόνο για κόμμα ορισμένων θυμωμένων ανδρών της ανατολικογερμανικής περιφέρειας.

Στην επιτυχία συνέβαλε και ο νεαρός Ούλριχ Ζίγκμουντ, ο οποίος παρουσίασε τις ριζοσπαστικές θέσεις του κόμματος με επαγγελματική επικοινωνία, έντονη παρουσία στα κοινωνικά δίκτυα και περισσότερο καθημερινό ύφος.

Γιατί αξίζει να διαβαστεί: Αμφισβητεί την καθησυχαστική εξήγηση ότι η AfD στηρίζεται σε μια περιορισμένη κοινωνική ή ηλικιακή κατηγορία. Το εκλογικό της ακροατήριο έχει διευρυνθεί.

3. Politico: Από κόμμα διαμαρτυρίας, κόμμα που αγγίζει την εξουσία

Η ανάλυση του Politico διαβάζει το αποτέλεσμα ως τη σημαντικότερη εκλογική επιτυχία της γερμανικής άκρας δεξιάς μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Το σημαντικότερο σημείο της δεν είναι το ιστορικό ποσοστό, αλλά η διατύπωση ότι η AfD βρίσκεται πλέον στο κατώφλι της «πραγματικής εξουσίας». Μέχρι τώρα επηρέαζε την πολιτική ατζέντα από την αντιπολίτευση. Σήμερα διεκδικεί υπουργεία, κρατική διοίκηση, αστυνομία, παιδεία και πολιτιστική πολιτική.

Το Politico εστιάζει επίσης στο BSW της Ζάρα Βάγκενκνεχτ ως πιθανό ρυθμιστή. Το BSW απορρίπτει επισήμως την εκλογή του Ζίγκμουντ, αλλά ταυτόχρονα χαρακτηρίζει αντιδημοκρατικό το απόλυτο «τείχος» αποκλεισμού της AfD.

Γιατί αξίζει να διαβαστεί: Καταγράφει τη μετάβαση από την εκλογική επιρροή στη θεσμική ισχύ και περιγράφει τη Σαξονία-Άνχαλτ ως δοκιμαστήριο για τις εθνικές φιλοδοξίες της AfD.

4. Financial Times: Το αποτέλεσμα απειλεί πρωτίστως τον Μερτς

Οι Financial Times τοποθετούν στο κέντρο της ανάλυσής τους την προσωπική και στρατηγική κρίση του καγκελαρίου. Ο τίτλος τους —«Ο Μερτς στα σχοινιά»— δείχνει ότι θεωρούν το αποτέλεσμα κάτι περισσότερο από μια περιφερειακή ήττα.

Η CDU έχασε πάνω από το μισό ποσοστό της σε ένα κρατίδιο το οποίο κυβερνούσε από το 2002. Παράλληλα, η AfD προηγείται πλέον της συντηρητικής παράταξης σε ορισμένες εθνικές δημοσκοπήσεις. Αυτό επαναφέρει δύο συζητήσεις:

  • κατά πόσο ο Μερτς μπορεί να παραμείνει ο αποτελεσματικός ηγέτης της γερμανικής κεντροδεξιάς,
  • και κατά πόσο η CDU θα διατηρήσει μακροπρόθεσμα το «τείχος προστασίας» απέναντι στην AfD.

Γιατί αξίζει να διαβαστεί: Συνδέει το τοπικό αποτέλεσμα με την ηγεσία της ομοσπονδιακής κυβέρνησης και με έναν πιθανό μελλοντικό εμφύλιο στο εσωτερικό της CDU.

5. The Guardian: Δεν αρκεί η ηθική καταδίκη — χρειάζεται διαφορετική οικονομική πολιτική

Το κύριο άρθρο του Guardian παρουσιάζει μία από τις πιο ολοκληρωμένες προοδευτικές ερμηνείες. Υποστηρίζει ότι η AfD δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο με καταγγελίες περί εξτρεμισμού ή με αντιγραφή της σκληρής μεταναστευτικής πολιτικής της.

Η εφημερίδα συνδέει την άνοδο της άκρας δεξιάς με τις περιοχές βιομηχανικής παρακμής, την κινεζική πίεση, τον αμερικανικό προστατευτισμό και την οικονομική στασιμότητα. Θεωρεί ότι οι φορολογικές μειώσεις, η περικοπή κοινωνικών δαπανών και οι προτάσεις αύξησης των ορίων συνταξιοδότησης δεν απαντούν στην ανασφάλεια αυτών των περιοχών.

Απορρίπτει επίσης ως εξαιρετικά επικίνδυνη την ιδέα να επιτραπεί στην AfD να κυβερνήσει ώστε να «απομυθοποιηθεί». Το κόστος ενός τέτοιου πειράματος θα το πλήρωναν πρωτίστως οι μετανάστες, οι μειονότητες και οι θεσμοί του κρατιδίου.

Γιατί αξίζει να διαβαστεί: Προτείνει ότι το δημοκρατικό «τείχος» είναι αναγκαίο, αλλά όχι αρκετό. Χρειάζεται θετική οικονομική και κοινωνική εναλλακτική.

6. The Guardian – ρεπορτάζ: Το αποτέλεσμα ιδωμένο από τις μειονότητες

Το ρεπορτάζ της Ashifa Kassam μετακινεί την προσοχή από τους κομματικούς συσχετισμούς στους ανθρώπους που θα επηρεαστούν άμεσα. Καταγράφει την ανησυχία μεταναστών, προσφύγων, μουσουλμάνων και εβραϊκών κοινοτήτων για την ασφάλεια και την παραμονή τους στο κρατίδιο.

Η σημασία αυτής της οπτικής είναι ότι δείχνει πως η συζήτηση περί «κανονικοποίησης» δεν είναι αφηρημένη. Η AfD έχει προτείνει:

  • χωριστές τάξεις για παιδιά προσφύγων,
  • επιχείρηση μαζικών απελάσεων,
  • περιορισμό των πολιτικών ένταξης,
  • αλλαγή του τρόπου διδασκαλίας της ναζιστικής περιόδου,
  • διακοπή χρηματοδότησης οργανώσεων για τα δικαιώματα γυναικών και ΛΟΑΤΚΙ ατόμων.

Γιατί αξίζει να διαβαστεί: Υπενθυμίζει ότι πίσω από την εκλογική αριθμητική βρίσκονται συγκεκριμένες κοινωνικές ομάδες που φοβούνται πραγματικές διοικητικές αποφάσεις.

7. Washington Post: Η πραγματική νίκη θα ήταν η θεσμική νομιμοποίηση

Η σημαντικότερη ανάλυση της Washington Post είχε δημοσιευθεί πριν από τις εκλογές, αλλά προέβλεψε με ακρίβεια το σημερινό δίλημμα.

Η εφημερίδα υποστήριξε ότι μια κρατιδιακή κυβέρνηση της AfD θα αμφισβητούσε το γερμανικό μοντέλο της συναινετικής δημοκρατίας. Θα έδινε στο κόμμα:

  • έλεγχο υπουργείων όπως το Εσωτερικών,
  • επιρροή στην τοπική υπηρεσία πληροφοριών,
  • εξουσίες σε παιδεία και αστυνομία,
  • εκπροσώπηση στο Bundesrat,
  • και, κυρίως, τη σφραγίδα ενός κανονικού κυβερνητικού κόμματος.

Η Post κατέγραψε επίσης ότι στελέχη της AfD μελετούσαν το αμερικανικό Project 2025 ως πρότυπο προετοιμασίας για γρήγορη ανάληψη και άσκηση της εξουσίας.

Γιατί αξίζει να διαβαστεί: Δείχνει ότι ο στόχος δεν είναι απλώς η νίκη σε μία κάλπη, αλλά η δημιουργία στελεχών, σχεδίων και διοικητικών μηχανισμών για μελλοντική εθνική διακυβέρνηση.

8. Reuters: Τι μπορεί πραγματικά να κάνει μια κυβέρνηση της AfD

Το Reuters κάνει τον χρησιμότερο διαχωρισμό ανάμεσα στις εθνικές διακηρύξεις και στις πραγματικές αρμοδιότητες ενός κρατιδίου.

Μια κυβέρνηση της AfD στη Σαξονία-Άνχαλτ δεν θα μπορούσε μόνη της να σταματήσει τη γερμανική βοήθεια προς την Ουκρανία, να βγάλει τη Γερμανία από το ευρώ ή να ακυρώσει την ευρωπαϊκή μεταναστευτική πολιτική. Θα μπορούσε, όμως, να κινηθεί επιθετικά σε απελάσεις, αστυνόμευση, εκπαίδευση, πολιτισμό και διοικητικούς διορισμούς.

Γιατί αξίζει να διαβαστεί: Αποφεύγει τόσο την υποτίμηση όσο και τη δραματοποίηση. Οριοθετεί τι μπορεί να αλλάξει αμέσως και τι παραμένει συνταγματικά ή ομοσπονδιακά απρόσιτο.

9. Le Monde: Η ιδιαίτερη σχέση της Ανατολικής Γερμανίας με τη Ρωσία

Η Le Monde προσφέρει την καλύτερη ανάλυση της ρωσικής διάστασης. Χρησιμοποιεί την πόλη Στένταλ, όπου βρίσκονταν περίπου 10.000 στρατιώτες του Κόκκινου Στρατού, για να εξηγήσει γιατί ένα μέρος των Ανατολικογερμανών δεν αντιμετωπίζει τη Ρωσία με τον ίδιο τρόπο όπως η δυτικογερμανική πολιτική ελίτ.

Η στάση αυτή συνδυάζει:

  • αναμνήσεις από τη Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας,
  • δυσπιστία απέναντι στις ΗΠΑ και στο ΝΑΤΟ,
  • νοσταλγία για τη φθηνή ρωσική ενέργεια,
  • αίσθηση ότι το Βερολίνο θυσιάζει τα γερμανικά συμφέροντα για την Ουκρανία.

Η AfD αξιοποιεί αυτή την παράδοση ζητώντας αποκατάσταση των σχέσεων με τη Μόσχα, διδασκαλία περισσότερων ρωσικών και επαναφορά εκπαιδευτικών ανταλλαγών.

Γιατί αξίζει να διαβαστεί: Εξηγεί ότι ο φιλορωσισμός της AfD δεν είναι απλώς εξωτερική επιρροή· πατά επάνω σε υπαρκτές ιστορικές μνήμες και ταυτότητες.

10. El País: Η μάχη θα κριθεί στην παιδεία, στην κουλτούρα και στη διοίκηση

Η ισπανική εφημερίδα εξετάζει αναλυτικά το κυβερνητικό πρόγραμμα της τοπικής AfD. Θεωρεί ότι ο σοβαρότερος κίνδυνος δεν βρίσκεται στις πιο θεαματικές αλλά δύσκολα εφαρμόσιμες εξαγγελίες. Βρίσκεται στις καθημερινές κρατιδιακές αρμοδιότητες:

  • αναθεώρηση των σχολικών προγραμμάτων,
  • περιορισμός της διδασκαλίας για τον ναζισμό,
  • αξιολόγηση της «πατριωτικής» στάσης πολιτιστικών και κοινωνικών οργανώσεων,
  • περιορισμός χρηματοδοτήσεων,
  • αλλαγές στην αστυνομία και στη διοίκηση.

Το El País επισημαίνει και τον κίνδυνο πρόσβασης μιας φιλορωσικής περιφερειακής κυβέρνησης σε ομοσπονδιακές ενημερώσεις ασφαλείας.

Γιατί αξίζει να διαβαστεί: Δείχνει πώς μπορεί να μεταβληθεί σταδιακά το θεσμικό και πολιτισμικό περιβάλλον χωρίς θεαματική συνταγματική ρήξη.

Η σύνθεση των καλύτερων σχολίων

Αν συμπυκνώσουμε τις διαφορετικές προσεγγίσεις, προκύπτουν έξι βασικά συμπεράσματα:

  1. Δεν ήταν απλώς ψήφος διαμαρτυρίας. Η AfD απέκτησε ευρύ και κοινωνικά διαφοροποιημένο ακροατήριο.
  2. Η στρατηγική Μερτς απέτυχε. Η υιοθέτηση σκληρότερης δεξιάς ατζέντας δεν ανέκοψε την AfD και πιθανόν βοήθησε να γίνουν τα θέματά της κυρίαρχα.
  3. Το “τείχος προστασίας” άντεξε αριθμητικά, αλλά δοκιμάζεται πολιτικά. Η AfD δεν έχει αυτοδυναμία, όμως η δημιουργία βιώσιμης κυβέρνησης χωρίς το κόμμα είναι εξαιρετικά δύσκολη.
  4. Η Ανατολική Γερμανία δεν είναι απλώς “θυμωμένη”. Υπάρχουν πραγματικές οικονομικές, δημογραφικές και ιστορικές διαφορές, τις οποίες τα κεντρικά κόμματα δεν κατόρθωσαν να εκπροσωπήσουν.
  5. Η μεγαλύτερη αλλαγή είναι η κανονικοποίηση. Ένα κόμμα χαρακτηρισμένο ακροδεξιό εξτρεμιστικό από την αρμόδια τοπική υπηρεσία λαμβάνει σχεδόν 44% και θεωρεί πλέον εύλογο ότι δικαιούται να κυβερνήσει.
  6. Το εκκρεμές γέρνει δεξιά σε ολόκληρη την πολιτική σκηνή. Ακόμη και χωρίς να κυβερνά, η AfD επιβάλλει τα θέματα, τη γλώσσα και τα διλήμματα γύρω από τα οποία κινούνται οι υπόλοιποι.

Η ουσία, επομένως, δεν είναι μόνο ότι η AfD κέρδισε τη Σαξονία-Άνχαλτ. Είναι ότι η υπόλοιπη Γερμανία καλείται πλέον να οργανώσει την πολιτική της είτε μαζί της είτε εναντίον της. Αυτό αποτελεί ήδη μια μορφή πολιτικής ηγεμονίας.

Ηρ. Γωνιάδης: Συνωστισμός στο Όρος Αιγάλεω

Από
anixneuseis
-
0

του Δρ. Ηρακλή Γωνιάδη, Οικονομολόγου

Τα τελευταία χρόνια στην Ευρώπη επανέρχεται σχεδόν η ίδια εικόνα: σύνοδοι κορυφής, χειραψίες μπροστά σε σημαίες, χάρτες, δηλώσεις περί «αποτροπής», «ετοιμότητας», «ανθεκτικότητας» και «απειλών που πλησιάζουν». Η πολιτική γλώσσα έχει αλλάξει αισθητά και η συζήτηση για την αποκλιμάκωση, τη διπλωματία και την ειρήνη έχει υποχωρήσει μπροστά σε μια νέα κανονικότητα επανεξοπλισμού. Κυβερνήσεις που πριν από λίγα χρόνια συναγωνίζονταν ποια θα ανακοινώσει περισσότερες κοινωνικές επενδύσεις, σήμερα συναγωνίζονται ποια θα αυξήσει περισσότερο τις αμυντικές της δαπάνες.

Πίσω όμως από αυτή τη σκηνογραφία παραμένει ένα ερώτημα που σπάνια τίθεται με την απαιτούμενη επιμονή: ποιος ωφελείται πραγματικά όταν η πολεμική ρητορική γίνεται καθημερινότητα;

Η απάντηση δεν χρειάζεται να στηρίζεται σε θεωρίες συνωμοσίας. Αρκεί να κοιτάξει κανείς τους αριθμούς. Το 2024 οι στρατιωτικές δαπάνες στην Ευρώπη αυξήθηκαν κατά 17%, φτάνοντας τα 693 δισ. δολάρια, σύμφωνα με το Διεθνές Ινστιτούτο Ερευνών για την Ειρήνη της Στοκχόλμης (SIPRI). Την ίδια στιγμή, οι 100 μεγαλύτερες εταιρίες της παγκόσμιας αμυντικής βιομηχανίας κατέγραψαν έσοδα 679 δισ. δολαρίων από όπλα και στρατιωτικές υπηρεσίες, ιστορικό υψηλό. Οι ευρωπαϊκές εταιρείες της σχετικής κατάταξης αύξησαν συνολικά τα έσοδά τους από εξοπλισμούς κατά 13%, στα 151 δισ. δολάρια.

Ο τίτλος «Συνωστισμός στο Όρος Αιγάλεω» λειτουργεί μεταφορικά και ειρωνικά. Σύμφωνα με την ιστορική παράδοση, ο Ξέρξης παρακολουθούσε από το Όρος Αιγάλεω τη ναυμαχία της Σαλαμίνας. Βρισκόταν μακριά από τη σύγκρουση: έβλεπε τις κινήσεις των πλοίων και τις απώλειες χωρίς να κινδυνεύει ο ίδιος.

Δεν σημαίνει αυτό ότι οι εταιρίες όπλων προκαλούν τους πολέμους. Σημαίνει, όμως, κάτι απλούστερο και δυσκολότερο να αγνοηθεί: ο πόλεμος και η διαρκής προετοιμασία γι’ αυτόν δημιουργούν οικονομικά κερδισμένους.

Με την αύξηση των αμυντικών προϋπολογισμών αυξάνονται και οι παραγγελίες της πολεμικής βιομηχανίας. Όταν η γεωπολιτική ένταση παρατείνεται, αυξάνεται η ζήτηση για πυραύλους, πυρομαχικά, αεράμυνα, αεροσκάφη, άρματα, συστήματα επιτήρησης και κάθε λογής στρατιωτικό εξοπλισμό. Και όταν δημιουργούνται πολυετή εξοπλιστικά προγράμματα, ορισμένοι κλάδοι αποκτούν προβλεψιμότητα, επενδύσεις και κέρδη για πολλά χρόνια.

Ο μηχανισμός αυτός δεν απαιτεί καμία μυστική συνεννόηση. Τα συμφέροντα μπορούν να συναντώνται απολύτως νόμιμα. Κυβερνήσεις, αμυντικές βιομηχανίες, σύμβουλοι, ειδικοί, think tanks και θεσμοί, παρότι έχουν διαφορετικές αφετηρίες και επιδιώξεις, μπορούν να καταλήγουν να κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση. Η περίφημη «περιστρεφόμενη πόρτα» ανάμεσα στην πολιτική εξουσία, τη δημόσια διοίκηση και τις μεγάλες επιχειρήσεις απαιτεί διαφάνεια και έλεγχο, όχι καταγγελίες χωρίς στοιχεία.

Το κρίσιμο, επομένως, δεν είναι να αποδείξουμε ότι κάθε πολιτικός είναι κυνικός ή ότι κάθε αναλυτής υπηρετεί κάποιον εργοδότη. Είναι να εξετάσουμε τα κίνητρα που δημιουργεί το ίδιο το σύστημα: η αύξηση της απειλής αυξάνει τη ζήτηση για όπλα, η αβεβαιότητα δικαιολογεί μακροχρόνια προγράμματα και η πολεμική προετοιμασία παρουσιάζεται ταυτόχρονα ως ζήτημα ασφάλειας, βιομηχανικής ανάπτυξης, τεχνολογικής προόδου και οικονομικής πολιτικής. Ένα πλαίσιο μέσα στο οποίο ο φόβος αποκτά οικονομική αξία.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν κρύβει πλέον το μέγεθος της στροφής. Το Readiness 2030 φιλοδοξεί να κινητοποιήσει έως και 800 δισ. ευρώ για την ενίσχυση των ευρωπαϊκών αμυντικών δυνατοτήτων, ενώ το SAFE προβλέπει δάνεια έως 150 δισ. ευρώ για την ενίσχυση της αμυντικής επένδυσης στα κράτη-μέλη. Τα ποσά αυτά δεν αποτελούν ένα ενιαίο «ταμείο όπλων», ούτε σημαίνουν ότι κάθε ευρώ που κατευθύνεται στην άμυνα αφαιρείται αυτομάτως από ένα σχολείο ή ένα νοσοκομείο. Όμως κάθε δημόσια δαπάνη έχει κόστος ευκαιρίας. Όταν τεράστιοι πόροι δεσμεύονται για στρατιωτικούς σκοπούς, το ερώτημα για το τι δεν θα χρηματοδοτηθεί και ποιος τελικά θα πληρώσει δεν μπορεί να θεωρείται άκαιρο.

Η ερώτηση «γιατί τόσα χρήματα για την άμυνα;» δεν σημαίνει «δεν θέλω να προστατευθώ». Η απαίτηση για διαφάνεια δεν είναι αντιπατριωτισμός και η λογοδοσία δεν υπονομεύει την αποτροπή. Αντιθέτως, όσο μεγαλύτερες είναι οι απειλές και οι δημόσιες δαπάνες, τόσο αυστηρότερος πρέπει να είναι ο δημοκρατικός έλεγχος.

Εδώ βρίσκεται και το δυσκολότερο ερώτημα: πόση άμυνα είναι αρκετή; Πότε η αποτροπή παύει να είναι μέσο για την αποφυγή του πολέμου και μετατρέπεται σε διαρκή εξοπλιστική κούρσα; Πότε η «ετοιμότητα» γίνεται αυτοσκοπός; Και τι συμβαίνει όταν ολόκληροι οικονομικοί και πολιτικοί μηχανισμοί αρχίζουν να προσαρμόζονται στην παραδοχή ότι ο πόλεμος είναι ένα μόνιμο ενδεχόμενο;

Δεν υπάρχει εύκολη απάντηση. Η Ευρώπη αντιμετωπίζει πραγματικές απειλές και έχει κάθε δικαίωμα να ενισχύσει την άμυνά της. Η αποτροπή μπορεί να είναι αναγκαία και η στρατιωτική ισχύς να αποτρέψει έναν αντίπαλο από το να επιχειρήσει κάτι χειρότερο. Όλα αυτά είναι σοβαρά επιχειρήματα και δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται με αφέλεια.

Αλλά ακριβώς επειδή οι απειλές πιθανώς να είναι πραγματικές, δεν πρέπει να παραδίδεται λευκή επιταγή σε εκείνους που επικαλούνται την ασφάλεια. Κάθε εξοπλιστικό πρόγραμμα πρέπει να μπορεί να ελεγχθεί, κάθε σύμβαση να είναι όσο το δυνατόν πιο διαφανής και κάθε δημόσιος πόρος να έχει σαφή αιτιολογία. Κάθε κυβέρνηση πρέπει να είναι σε θέση να απαντήσει όχι μόνο στο πόσα ξοδεύει, αλλά και στο γιατί.

Το πιο σκληρό ερώτημα, όμως, δεν αφορά τα χρήματα αλλά τις συνέπειες. Οι πόλεμοι δεν διεξάγονται στις αίθουσες των συνόδων κορυφής. Εκεί αποφασίζονται. Δεν διεξάγονται στα τηλεοπτικά στούντιο, όπου οι λέξεις «απώλειες», «στόχοι» και «επιχειρήσεις» προφέρονται με την ψυχρότητα μιας οικονομικής αναφοράς. Διεξάγονται στα σύνορα, στα χαρακώματα, στα νοσοκομεία και στα σπίτια εκείνων που περιμένουν ένα τηλεφώνημα.

Ιστορικά, το κόστος του πολέμου δεν κατανέμεται ποτέ απολύτως ισότιμα. Εκείνος που μιλά για «αναγκαίες θυσίες» δεν είναι κατ’ ανάγκη εκείνος που θα θυσιάσει το παιδί του. Εκείνος που υπογράφει μια απόφαση επιστράτευσης δεν είναι κατ’ ανάγκη εκείνος που θα βρεθεί στην πρώτη γραμμή. Εκείνος που εγκρίνει έναν εξοπλιστικό προϋπολογισμό δεν είναι εκείνος που θα επιστρέψει από το μέτωπο ακρωτηριασμένος ή δεν θα επιστρέψει καθόλου. Εκείνος, τελικά, που αποφασίζει τον πόλεμο δεν βιώνει το τίμημά του όπως εκείνος που θα κληθεί να τον διεξαγάγει.

Γι’ αυτό η εικόνα του Ξέρξη στο Όρος Αιγάλεω παραμένει τόσο ισχυρή. Από εκεί ψηλά, σύμφωνα με την ιστορία, παρακολουθούσε τη ναυμαχία της Σαλαμίνας. Ο πόλεμος, από ψηλά, είναι διαφορετικός. Οι άνθρωποι γίνονται κινήσεις. Οι νεκροί γίνονται αριθμοί. Οι καταστροφές γίνονται αναφορές. Η απόσταση προστατεύει εκείνον που αποφασίζει από την πραγματικότητα εκείνου που υφίσταται την απόφαση.

Αυτό είναι το σύγχρονο Όρος Αιγάλεω. Είναι τα γραφεία όπου ο πόλεμος γίνεται Excel. Είναι οι αίθουσες όπου το δισεκατομμύριο ονομάζεται «επένδυση», η επιστράτευση «ετοιμότητα», η πιθανότητα θανάτου «ρίσκο» και ο στρατιώτης «ανθρώπινο δυναμικό».

Για να δει κανείς τον κίνδυνο δεν χρειάζεται να υποστηρίξει ότι οι ηγέτες επιθυμούν τον πόλεμο. Αρκεί να διαπιστώσει ότι ένα σύστημα μπορεί να προσαρμοστεί στην ιδέα πως ο πόλεμος είναι μόνιμα πιθανός. Και όταν μια κατάσταση γίνεται μόνιμη, γύρω της δημιουργούνται συμφέροντα τα οποία, επίσης, γίνονται μόνιμα.

Το όρος Αιγάλεω

Γι’ αυτό η κριτική στον επανεξοπλισμό δεν πρέπει να αφορά την ασφάλεια, αλλά τον τρόπο με τον οποίο την ορίζουν, το ποιος αποφασίζει γι’ αυτήν, ποιος την πληρώνει και ποιος ωφελείται από αυτήν. Πριν ζητηθεί από τους πολίτες να φοβηθούν περισσότερο, να πληρώσουν περισσότερο ή να θυσιάσουν περισσότερα, πρέπει να γνωρίζουν τις απαντήσεις.

Ποιοι αποφασίζουν; Ποιοι υπογράφουν; Ποιοι κερδίζουν; Ποιοι πληρώνουν; Και, κυρίως, ποιοι θα πολεμήσουν;

Γιατί η ευκολότερη απόφαση στον κόσμο είναι να στείλεις κάποιον άλλον να πολεμήσει. Το δύσκολο είναι να κοιτάξεις στα μάτια εκείνον που θα πάει. Αλλά από τα ψηλά ούτε τον ίδιο βλέπεις.

Συνεπώς, πριν αρχίσει η επόμενη μάχη, αξίζει να κοιτάξουμε προς το Όρος Αιγάλεω. Όχι για να αναζητήσουμε εκεί την παρουσία των πολεμοκάπηλων, αλλά για να θυμηθούμε κάτι που η απόσταση της εξουσίας κάνει συχνά να ξεχνιέται: ο πόλεμος δεν είναι αριθμός, δεν είναι προϋπολογισμός και δεν είναι στρατηγική παρουσίαση. Είναι άνθρωποι.

Και ο λαός έχει μία ζωή, η οποία δεν είναι αναλώσιμη, δεν αντικαθίσταται και δεν μπορεί να χωρέσει σε κανέναν πίνακα εξοπλιστικών δαπανών.

Πριν, λοιπόν, προετοιμαστούμε για τον επόμενο πόλεμο, οφείλουμε πρώτα να κοιτάξουμε καλά προς το Όρος Αιγάλεω. Έχει ήδη πολύ κόσμο επάνω. Δεν χωρά κι εμάς.

 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΑΝΙΧΝΕΥΣΕΩΝ: Ο τίτλος «Συνωστισμός στο Όρος Αιγάλεω» λειτουργεί μεταφορικά και ειρωνικά. Σύμφωνα με την ιστορική παράδοση, ο Ξέρξης παρακολουθούσε από το Όρος Αιγάλεω τη ναυμαχία της Σαλαμίνας. Βρισκόταν μακριά από τη σύγκρουση: έβλεπε τις κινήσεις των πλοίων και τις απώλειες χωρίς να κινδυνεύει ο ίδιος. 

 

Είναι βλαβερό το μπλε φως τη νύχτα;

Από
anixneuseis
-
0

Ο τεκμηριωμένος οδηγός σας για την υγεία και την ευεξία

Sam Wikeley
Επιστημονικός ανταποκριτής

Όλοι φαίνεται να θέλουν να αποφεύγουν το μπλε φως. Μπορεί κανείς να αγοράσει γυαλιά που το εμποδίζουν. Τα κινητά τηλέφωνα και οι φορητοί υπολογιστές διαθέτουν ρυθμίσεις για τον περιορισμό του. Υπάρχουν ακόμη και συμπληρώματα διατροφής που υπόσχονται να προστατεύσουν τα μάτια εκ των έσω από τα υποτιθέμενα επιβλαβή μήκη κύματός του.

Τα προληπτικά αυτά μέτρα υποτίθεται ότι βελτιώνουν τον ύπνο. Η χρήση οθονών πριν από την κατάκλιση έχει συνδεθεί με ύπνο χαμηλής ποιότητας. Και επειδή το τεχνητό φως των ψηφιακών οθονών είναι πλούσιο σε μπλε μήκη κύματος, ορισμένοι έχουν υποδείξει ότι ο ένοχος είναι το συγκεκριμένο χρώμα.

Η στήλη αυτής της εβδομάδας εξετάζει κατά πόσο ευσταθεί πραγματικά η υπόθεση εναντίον του μπλε φωτός. Τα στοιχεία υποδεικνύουν ότι ενδέχεται να έχει κατηγορηθεί άδικα.

Η σύνδεση του μπλε φωτός με τον ύπνο δεν είναι παράλογη. Το ανθρώπινο μάτι περιέχει φωτοευαίσθητα κύτταρα που συμβάλλουν στον συγχρονισμό του οργανισμού με τον ημερήσιο και νυχτερινό κύκλο της Γης. Και τυχαίνει αυτά τα κύτταρα να είναι ιδιαίτερα ευαίσθητα στο μπλε τμήμα του φάσματος του φωτός.

Όπως μου εξήγησε, όμως, ο Russell Foster του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, δεν υπάρχουν αρκετά στοιχεία ώστε να συνδεθεί οριστικά η καθημερινή έκθεση στις ακτίνες αυτού του χρώματος με τον κακό ύπνο. Εξίσου αδύναμα φαίνεται να είναι και τα επιχειρήματα υπέρ των προϊόντων που εμποδίζουν το μπλε φως.

Θα χρειαστεί να διαβάσετε ολόκληρη τη στήλη για τις λεπτομέρειες. Το συμπέρασμα είναι ότι το μπλε χρώμα ίσως επωμίζεται την ευθύνη που ανήκει στην πραγματικότητα στη φωτεινότητα.

Το έντονο λευκό φως κάνει τον οργανισμό να αισθάνεται μεγαλύτερη εγρήγορση, γεγονός που με τη σειρά του δυσκολεύει τον ύπνο. Είναι επομένως ειρωνικό, παρατηρεί ο δρ Foster, ότι το τελευταίο πράγμα που κάνουν οι περισσότεροι άνθρωποι πριν κοιμηθούν είναι να σταθούν στο φωτεινότερο δωμάτιο του σπιτιού —το μπάνιο— και να κοιταχτούν σε έναν φωτισμένο καθρέφτη.

Το βούρτσισμα των δοντιών σε ένα δωμάτιο με χαμηλότερο φωτισμό ίσως αποτελεί φθηνότερο και αποτελεσματικότερο υπνωτικό μέσο από ένα ζευγάρι γυαλιά που μπλοκάρουν το μπλε φως.

Πόσο συχνά κοιτάζετε κάποια οθόνη προτού κοιμηθείτε; Ψηφίστε στην παρακάτω δημοσκόπηση και πείτε μας. Μπορείτε επίσης να μας στείλετε τις απόψεις σας για τα γυαλιά προστασίας από το μπλε φως στη διεύθυνση [email protected]. Ενδέχεται να παρουσιάσουμε την απάντησή σας στο ενημερωτικό δελτίο της επόμενης εβδομάδας.

Την περασμένη εβδομάδα σάς ρωτήσαμε εάν τα παιχνίδια εικονικής πραγματικότητας (VR) πρόκειται να αλλάξουν τον τρόπο με τον οποίο ασκείστε. Συνολικά, το 74% απάντησε αρνητικά: το 45% επειδή θεωρεί ότι η πραγματική άσκηση είναι καλύτερη και το 26% επειδή αρνείται κατηγορηματικά να χρησιμοποιήσει την εικονική πραγματικότητα.

Σχεδόν ένας στους τέσσερις, ωστόσο, δήλωσε ότι τα παιχνίδια VR θα μπορούσαν να λειτουργήσουν συμπληρωματικά προς την πραγματική άσκηση. Μόνο το 2% θεώρησε ότι θα μπορούσαν να την αντικαταστήσουν.

Ο Alex από τη Σκωτία προειδοποιεί ότι τα παιχνίδια VR δεν προσφέρουν «καθαρό αέρα» ούτε σωματική επαφή με τον πραγματικό κόσμο.

Ο Chris από την Ουάσιγκτον λέει ότι δοκίμασε ένα πρόγραμμα άσκησης σε περιβάλλον VR, το οποίο ήταν διαθέσιμο για το στατικό ποδήλατό του, αλλά «κόστιζε υπερβολικά πολύ» και δεν κατάφερε να τον πείσει. Αντί γι’ αυτό, θα συνεχίσει να κάνει ποδήλατο με τους φίλους του.

Γράφοντας από τη Βόρεια Καρολίνα, η Ramona εκτιμά ότι η εικονική πραγματικότητα θα μπορούσε να «ενισχύσει» την άσκηση αντί να την αντικαταστήσει. Θα μπορούσε να προσφέρει ιδιαίτερα πλεονεκτήματα σε όσους είναι περιορισμένοι στο σπίτι ή υποχρεωμένοι να παραμένουν στο κρεβάτι, επιτρέποντάς τους να συνεχίσουν να ασκούνται μαζί με άλλους ανθρώπους σε έναν εικονικό χώρο.

Η ένταση του φωτός ενδέχεται να έχει μεγαλύτερη σημασία από το μπλε χρώμα του.

Όταν ξαπλώνουν για να κοιμηθούν, αρκετοί άνθρωποι προσπερνούν ένα βιβλίο που παραμένει εδώ και καιρό παραμελημένο και προτιμούν να πιάσουν το κινητό τους. Και κάθε άλλο παρά μόνοι είναι.

Έρευνα σε 122.058 ενηλίκους, η οποία δημοσιεύτηκε το 2025, διαπίστωσε ότι το 41% χρησιμοποιούσε κάποια οθόνη κάθε βράδυ, κατά τη διάρκεια της τελευταίας ώρας πριν από τον ύπνο. Μόνο το 17% δήλωσε ότι δεν χρησιμοποιούσε καθόλου οθόνες πριν από την κατάκλιση.

Οι αρνητικές συνέπειες ενδέχεται να μην περιορίζονται απλώς στην καθυστέρηση της ανάγνωσης του Πόλεμος και Ειρήνη. Αρκετές μελέτες έχουν συνδέσει τη βραδινή χρήση οθονών με κακής ποιότητας ύπνο κατά τη νύχτα που ακολουθεί.

Έξι ταινίες που θα σας βάλουν σε φθινοπωρινή διάθεση

Από
anixneuseis
-
1

 

Κυριακή, 6 Σεπτεμβρίου 2026

Rafaela Jinich

Βοηθός αρχισυντάκτριας

Ο Σεπτέμβριος έφτασε, φέρνοντας μαζί του τα πρώτα σημάδια του φθινοπώρου: πιο δροσερές ημέρες, φύλλα που αλλάζουν χρώμα και την επιθυμία να επιστρέψουμε στις αγαπημένες ταινίες που μας προσφέρουν θαλπωρή. Παρακάτω, οι συντάκτες και οι επιμελητές του The Atlantic προτείνουν έξι ταινίες που τους βάζουν σε φθινοπωρινή διάθεση.

Η λίστα προβολών σας

Όταν ο Χάρι γνώρισε τη Σάλι

When Harry Met Sally
Διαθέσιμη στο Prime Video και στο Apple TV

Υπάρχει εκεί μια ολόκληρη αφθονία από πλεκτά πουλόβερ με κοτσίδες, ένα σοκολατί καφέ βελούδινο καπέλο μπόουλερ και η ομίχλη από τα λαμπερά πορτοκαλί φύλλα που φαίνονται να κυλούν πίσω από τον γυάλινο τοίχο του Μητροπολιτικού Μουσείου Τέχνης. Το φθινόπωρο στη Νέα Υόρκη αποτελεί το σκηνικό του Όταν ο Χάρι γνώρισε τη Σάλι, αλλά αυτό δεν εξηγεί πλήρως τη θέση που κατέχει στη ζωή μου η κλασική ταινία της Nora Ephron και του Rob Reiner: για εμένα, είναι η κινηματογραφική εκδοχή της κοτόσουπας με χυλοπίτες.

Έχω τους προσωπικούς μου λόγους που τη θεωρώ την απόλυτη ταινία παρηγοριάς. Ίσως να φταίει η ταύτισή μου με τη Σάλι —την οποία υποδύεται η Meg Ryan—, τη σγουρομάλλα δημοσιογράφο που είναι αποφασισμένη να ζήσει τη δική της ζωή, παρόλο που η δουλειά της είναι «να γράφει για όσα συμβαίνουν στους άλλους». Ίσως να φταίει η αγάπη της ταινίας για τη γενέτειρά μου, μια αγάπη που αποτελεί το θεμέλιο τόσων ταινιών της Ephron. Ή ίσως εκείνη η παράξενα συγκεκριμένη φαντασίωση: να ακούσεις τον άνθρωπο με τον οποίο έχεις βγει ραντεβού να σου παραθέτει, χωρίς να το γνωρίζει, κάτι που εσύ έχεις γράψει σε ένα περιοδικό.

Αυτή την εποχή του χρόνου δεν είμαι καθόλου η μόνη που θεωρεί την επανάληψη του Όταν ο Χάρι γνώρισε τη Σάλι τόσο αναπόφευκτη όσο το να ξεθάψω το τζιν μπουφάν μου από το βάθος της ντουλάπας.

Αν η ταινία διαθέτει κάποια οικουμενική μαγεία, ίσως ένα μέρος της να προέρχεται από μια πραγματική ιστορία αγάπης. Στο αρχικό σενάριο, η ιστορία της Σάλι και του Χάρι —τον οποίο υποδύεται ο Billy Crystal— ολοκληρωνόταν γλυκόπικρα, με τους δυο τους χωρισμένους. Στα μισά όμως των γυρισμάτων, ο Reiner ερωτεύτηκε τη μετέπειτα σύζυγό του, Michele Singer.

Αυτό το φθινόπωρο —το πρώτο μας χωρίς τον Reiner και τη Singer— θα επιστρέψω στην ταινία κυρίως για το διαφορετικό τέλος που εκείνος αποφάσισε τελικά να της δώσει: ίσως το πιο αξιομνημόνευτο και σίγουρα το αγαπημένο μου στην ιστορία της ρομαντικής κωμωδίας.

— Marie-Rose Sheinerman, βοηθός αρχισυντάκτριας

Michael Clayton

Διαθέσιμη στο Prime Video και στο Apple TV

Το φθινόπωρο δεν αφορά πραγματικά τη μελαγχολία και τον εσωτερικό κόσμο, όσο κι αν οι ποιητές θα ήθελαν να μας κάνουν να το πιστέψουμε. Είναι εκείνη η περίοδος μετά τις επιπολαιότητες του καλοκαιριού, όταν τα πράγματα αρχίζουν και πάλι να γίνονται σοβαρά.

Το Michael Clayton, μια ταινία που είδα για πρώτη φορά ύστερα από την παρότρυνση του φίλου και συναδέλφου μου James Parker —και την οποία παρακολουθούμε έκτοτε συχνά και οι δύο—, είναι φορτισμένη με εκείνη την αστική, φθινοπωρινή αίσθηση των παλτών και των πραγμάτων που αποκτούν ξανά τη σοβαρότητά τους.

Οι άνθρωποι στην ταινία είναι ενήλικοι. Κι αν δεν είναι —όπως ο Timmy, ο αδελφός του Michael Clayton, του οποίου η ανεύθυνη συμπεριφορά αφήνει τον Michael εκτεθειμένο στους τοκογλύφους—, τότε ουσιαστικά αγνοούνται.

Ο Sydney Pollack; Τι ερμηνεία! Τι άψογα σοβαρός άνθρωπος! Ο Tom Wilkinson και η Tilda Swinton είναι εξαιρετικοί. Και ο George Clooney, στον ομώνυμο ρόλο, μοιάζει στοιχειωμένος από την ίδια του τη φθαρμένη, σκοτεινή γοητεία. Παρά τις καλές προθέσεις του, βλέπει κάθε δρόμο μπροστά του να κλείνει.

Βρίσκεται στην καλύτερή του στιγμή στη σκηνή κατά την οποία ο Michael, εργαζόμενος ως ο άνθρωπος που «καθαρίζει» τις δύσκολες υποθέσεις της δικηγορικής εταιρείας του, συμβουλεύει έναν πλούσιο και αλαζονικό πελάτη που μόλις έχει εγκαταλείψει το θύμα ενός τροχαίου.

Ο πελάτης, πιστεύοντας ότι εξακολουθεί να ζει μέσα στην ανεμελιά ενός καλοκαιριού χωρίς περιορισμούς, ξεσπά σε ένα παιδιάστικο παραλήρημα. Ο Michael, στην πιο χαρακτηριστικά φθινοπωρινή εκδοχή του, τον επαναφέρει στην πραγματικότητα:

«Δεν υπάρχει κάποιο παιχνίδι εδώ. Δεν υπάρχει κάποια έξυπνη διέξοδος. Δεν υπάρχει αίθουσα με σαμπάνιες. Και δεν κάνω θαύματα· είμαι ο άνθρωπος που καθαρίζει».

— Sebastian Smee, συντάκτης

Μικρές Κυρίες

Little Women
Διαθέσιμη στο Prime Video και στο Apple TV

Το φθινόπωρο είναι μια γλυκόπικρη εποχή: το φως του ήλιου γίνεται χρυσαφένιο —αλλά αυτό σημαίνει ότι οι ημέρες μικραίνουν—, τα φύλλα παίρνουν αποχρώσεις ώχρας και βαθιού κόκκινου —σημάδι ότι πεθαίνουν— και ο αέρας γίνεται δροσερός και καθαρός —προάγγελος του χειμώνα που πλησιάζει.

Για εμένα, η κινηματογραφική διασκευή του μυθιστορήματος Μικρές Κυρίες από την Greta Gerwig, το 2019, ενσαρκώνει τέλεια αυτό το συναίσθημα. Η ιστορία παρακολουθεί τις τέσσερις αδελφές March καθώς διασχίζουν τις διαφορετικές εποχές της ζωής τους. Οι αναδρομές στην παιδική τους ηλικία αποτυπώνονται με ζεστούς, φθινοπωρινούς χρωματικούς τόνους, ενώ οι μεταβάσεις στην ενήλικη ζωή κινηματογραφούνται με ψυχρότερο και σκληρότερο φως, αντανακλώντας τα συναισθήματα των κοριτσιών για το πέρασμα του χρόνου.

Η Jo March θέλει να μεγαλώσει και, ταυτόχρονα, γαντζώνεται από την παιδική της ηλικία. Πανικοβάλλεται καθώς οι άνθρωποι γύρω της —όπως η αδελφή της Meg, η οποία παντρεύεται— φαίνονται έτοιμοι να αφήσουν το παρελθόν πίσω τους.

Σε μια καθοριστική σκηνή, η Jo λέει στη μητέρα της ότι θα ήθελε να εξακολουθεί να επιθυμεί όσα επιθυμούσε ως παιδί, όταν της αρκούσε απλώς να βρίσκεται μαζί με την οικογένειά της. Τώρα, οι φιλοδοξίες της για επαγγελματική σταδιοδρομία και ρομαντική αγάπη μοιάζουν ασυμβίβαστες, ενώ η ανεξαρτησία της έχει συνδεθεί αξεδιάλυτα με ένα οξύ αίσθημα μοναξιάς.

Για όσους από εμάς παραμένουμε προσκολλημένοι στο παρελθόν —ακόμη κι αν αυτό το παρελθόν είναι απλώς «το καλοκαίρι»—, η ταινία προσφέρει παρηγοριά και μας υπενθυμίζει ότι η αλλαγή είναι αναπόφευκτη.

— Nancy Walecki, συντάκτρια

Έχετε μήνυμα στον υπολογιστή σας

You’ve Got Mail
Διαθέσιμη στο Prime Video και στο Apple TV

Τα πρώτα 30 λεπτά του You’ve Got Mail αποτελούν έναν απροκάλυπτο ύμνο στο φθινόπωρο.

«Δεν λατρεύεις τη Νέα Υόρκη το φθινόπωρο;» γράφει σε ένα ηλεκτρονικό μήνυμα ο ρομαντικός ήρωας της ταινίας, Joe —τον οποίο υποδύεται ο Tom Hanks— προς την πρωταγωνίστρια Kathleen, την οποία υποδύεται η Meg Ryan. Όταν λίγα λεπτά αργότερα η Kathleen φτάνει στη δουλειά κρατώντας κάτω από το μπράτσο της μια τέλεια πορτοκαλί κολοκύθα, επαναλαμβάνει με ενθουσιασμό την ίδια ερώτηση: «Μα δεν λατρεύεις τη Νέα Υόρκη το φθινόπωρο;»

Και πώς θα μπορούσες να μην τη λατρεύεις; Η ταινία δείχνει παιδιά να προσπαθούν να πιάσουν μήλα με το στόμα σε ένα πανηγύρι δρόμου, ένα δέντρο με χάλκινα φύλλα μπροστά από μια σειρά καφετιών νεοϋορκέζικων κατοικιών και χαρακτήρες που περιφέρονται στο Upper West Side φορώντας όμορφα πλεκτά, σακάκια και ζεστές φλις μπλούζες.

Ακόμη και όταν η ταινία περνά στον χειμώνα και κατόπιν στην άνοιξη, το You’ve Got Mail εξακολουθεί να αποπνέει φθινόπωρο. Και αυτή η αίσθηση δεν περιορίζεται στο σκηνικό: είναι μια ταινία γεμάτη νοσταλγία και, κατά στιγμές, θλίψη.

Τόσο οι βασικοί όσο και οι δευτερεύοντες χαρακτήρες εκφράζουν τη λύπη τους για χαμένους έρωτες, διαλυμένες οικογενειακές σχέσεις και όνειρα που δεν πραγματοποιήθηκαν. Η Kathleen και ο Joe περνούν το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας διατηρώντας σχέσεις με ανθρώπους τους οποίους είναι φανερό ότι δεν αγαπούν.

Αυτές οι μελαγχολικές νότες την καθιστούν την ιδανική ρομαντική κωμωδία στην οποία μπορεί κανείς να καταφεύγει καθώς οι ημέρες μικραίνουν.

— Eleanor Barkhorn, ανώτερη συντάκτρια

Στην κόψη του κύματος

Point Break
Διαθέσιμη στο Peacock

Μεγάλωσα στο Λος Άντζελες και, κατά συνέπεια, δεν καταλαβαίνω πραγματικά τις εποχές, τον καιρό ή τον φόβο των ανθρώπων μήπως κάποιος τους δει να ιδρώνουν.

Από τότε που μετακόμισα στην Ανατολική Ακτή, πριν από οκτώ χρόνια, διαπίστωσα ότι το φθινόπωρο είναι μια χαριτωμένη αλλά ανεπιθύμητη υπενθύμιση ότι ο χειμώνας είναι πραγματικός — και, ακόμη χειρότερα, ότι σύντομα θα αναγκαστώ να τον βιώσω.

Το θρίλερ δράσης Point Break του 1991 αφορά επίσης άνδρες από το Λος Άντζελες που αρνούνται να αποδεχτούν το τέλος του καλοκαιριού. Στην ταινία, προχωρούν αυτή την αποστροφή ένα βήμα παραπέρα: ληστεύουν τράπεζες ώστε να χρηματοδοτούν τα ταξίδια που χρειάζονται για να μη σταματήσουν ποτέ να κάνουν σερφ κάτω από τον καυτό ήλιο.

Οι διάλογοι είναι αδέξιοι, αν και προσφέρονται για αξιομνημόνευτες ατάκες, και σχεδόν τίποτε στην πλοκή δεν είναι πιστευτό. Παρ’ όλα αυτά, είναι εξαιρετικά διασκεδαστικό να παρακολουθείς αυτούς τους τύπους —και τον πράκτορα του FBI που τους ακολουθεί— να προσπαθούν να κάνουν ένα καλοκαιρινό Σαββατοκύριακο να διαρκέσει για πάντα.

Κάπως έτσι σκοπεύω να περάσω κι εγώ το φθινόπωρο: αρνούμενος την πραγματικότητα και κάνοντας όσο περισσότερη πεζοπορία, κωπηλασία σε όρθια σανίδα και κολύμπι μπορώ, μέχρι να αναγκαστώ να σταματήσω.

— Marc Novicoff, συντάκτης

Σιωπηλός φίλος

Silent Friend
Διαθέσιμη στο Prime Video και στο Apple TV

Το Silent Friend είναι μια περιπλανώμενη, αργόσυρτη ταινία που με ώθησε να αποδεχτώ τους αργούς ρυθμούς και το αναπόφευκτο της αλλαγής.

Το ιστορικό δράμα παρακολουθεί τρεις ερευνητές του φυσικού περιβάλλοντος σε ένα γερμανικό πανεπιστήμιο, σε τρεις διαφορετικές εποχές, καθώς ο καθένας τους επιχειρεί να αποκαλύψει τη μυστική ζωή των φυτών.

Το 1908, η Grete έρχεται αντιμέτωπη με τον σεξισμό και προσπαθεί να βρει τη θέση της ως μία από τις πρώτες φοιτήτριες στο τμήμα Βοτανικής του πανεπιστημίου. Το 1972, ένας νεαρός ονόματι Hannes, βυθισμένος στην αντικουλτούρα της πανεπιστημιούπολης την εποχή του Ψυχρού Πολέμου, κατασκευάζει αισθητήρες για να κατανοήσει με ποιον τρόπο τον αντιλαμβάνεται ένα γεράνι μέσα στη γλάστρα του. Και το 2020, ένας νευροεπιστήμονας πραγματοποιεί ένα πείραμα που συνδέει την ηλεκτρική δραστηριότητα ενός δέντρου με τη δική του, αφού τα περιοριστικά μέτρα για την COVID τού στερούν την πρόσβαση σε ανθρώπους ως πειραματικά υποκείμενα.

Στο κέντρο όλων βρίσκεται ένα δέντρο γκίνγκο ηλικίας σχεδόν 200 ετών, το οποίο προσφέρει σιωπηλή παρηγοριά στους τρεις χαρακτήρες. Το δέντρο εξελίσσεται σε κεντρική μορφή της ιστορίας: παρατηρεί, ακούει και αναπνέει μαζί με τους ανθρώπους που το μελετούν.

Η παρουσία του ενσαρκώνει το πνεύμα της ταινίας, η οποία στηρίζεται περισσότερο στις αισθήσεις παρά στην αφήγηση και επιτρέπει στον θεατή να χαθεί μέσα στο φύλλωμα. Τώρα, κάθε φορά που βλέπω ένα φύλλο να αλλάζει χρώμα, θυμάμαι ότι πρέπει να παρατηρώ προσεκτικότερα τον φυσικό κόσμο γύρω μου — και όλη τη ζωή που πάλλεται μέσα του.

— Kim Jao, βοηθός αρχισυντάκτριας

Γράμμα απο το Παρίσι: Παρίσι, άνθρωποι και εξουσία

Από
anixneuseis
-
0

Marie-Pierre Lannelongue
Διευθύντρια σύνταξης του M, του περιοδικού της Le Monde 

Η είδηση έπεσε μεσούσης της θερινής ανάπαυλας. Προκάλεσε ένα κύμα συγκίνησης, το οποίο ενισχύθηκε από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, με επίκεντρο δύο ανθρώπους που δεν ήταν ευρέως γνωστοί στο κοινό. Ο κινηματογραφικός παραγωγός Nicolas Altmayer, 61 ετών, και η Mathilde Favier, 56 ετών, επικεφαλής δημοσίων σχέσεων του Dior, σκοτώθηκαν σε τροχαίο δυστύχημα στη νότια Γαλλία, στις 17 Αυγούστου. Εκείνος αποτελούσε έναν από τους στυλοβάτες του κλάδου του. Εκείνη ήταν μια εμβληματική Παριζιάνα, από εκείνες που δεν υπάρχουν πια — η αιώνια παριζιάνικη μορφή που ονειρεύονται οι ξένοι. Ψηλή, λαμπερή, με άψογο στιλ, ζεστό χαμόγελο και αξιοθαύμαστη κοινωνική άνεση, η Favier διέθετε οξύ πνεύμα, με μια νότα αυθάδειας. Είχε αποφοιτήσει από το Lübeck, ένα αμιγώς γυναικείο και πολύ μεγαλοαστικό σχολείο. Ανάμεσα στις συμμαθήτριές της βρίσκονταν μελλοντικές εμβληματικές προσωπικότητες της μόδας, όπως η στιλίστρια Emmanuelle Alt και η Camille Miceli, καλλιτεχνική διευθύντρια του Pucci. Παρέμειναν στενές φίλες.

Ξεχάστε τις σύγχρονες αφηγήσεις περί κοινωνικής κινητικότητας· όσα ακολουθούν αποτελούν κλασικό παράδειγμα κοινωνικής αναπαραγωγής. Ο θείος της, Gilles Dufour, δεξί χέρι του Karl Lagerfeld, της εξασφάλισε πρακτική άσκηση στη Chanel, όπου ο Lagerfeld την αποκαλούσε «Πριγκίπισσα Mathilde». Μαζί με τη μεγαλύτερη αδελφή της, Victoire de Castellane, θα μπορούσαν να είναι οι ιδανικές κομπάρσοι στην αυλή των Βερσαλλιών της ταινίας Μαρία Αντουανέτα της Sofia Coppola. Την επόμενη χρονιά βρέθηκε στην Prada, όπου ήρθε κοντά στην οικογένεια του Nicolas Sarkozy, την περίοδο που εκείνος εξελέγη πρόεδρος, το 2007. Έντυσε την τότε σύζυγό του, Cécilia, και τις κόρες της για την τελετή της ορκωμοσίας.

Ακολούθησε ο Dior, η ναυαρχίδα της αυτοκρατορίας ειδών πολυτελείας του Bernard Arnault, όπου ανέλαβε τη διαχείριση των διασημοτήτων. Επρόκειτο για τον πλέον στρατηγικό ρόλο σε έναν κλάδο που κινείται από σταρ, ταλέντα και μούσες. Και εκείνη διέπρεψε. Πάντοτε χαμογελαστή και υποστηρικτική, στεκόταν εξίσου άνετα στο πλευρό αστέρων του Χόλιγουντ και τραγουδιστών της K-pop. Έτσι, εμφανιζόταν συχνά σε φωτογραφίες.

Στο Instagram η Favier έγινε απλώς η «Mathilde», δημοσιεύοντας φωτογραφίες από τις ανθοστολισμένες συνθέσεις των τραπεζιών της, τις ανακαλύψεις της στον χώρο της ομορφιάς και τις συνεδρίες γιόγκα. Μετέτρεψε αυτά τα ενδιαφέροντα σε έναν οδηγό διευθύνσεων και απολαυστικά παλιομοδίτικων συμβουλών, το Mathilde in Paris — χρειάζεται άραγε να πω περισσότερα;

Οι εικόνες αποκάλυπταν μια αποφασιστικότητα να απολαμβάνει τη ζωή και μια ανάλαφρη διάθεση, σμιλεμένη μέσα από τη μάχη της με τον καρκίνο. Το κοντό κούρεμά της, που θύμιζε Jean Seberg, έγινε το σήμα κατατεθέν της. Με την πάροδο του χρόνου ανέπτυξε μια αυθεντική ανοιχτοσύνη, η οποία παραμέρισε τον σνομπισμό των νεανικών της χρόνων. Ήταν πάντοτε πρόθυμη να συστήσει έναν γιατρό, να επικοινωνήσει με κάποιον για να μάθει πώς είναι ή να προσφέρει στήριξη — ορισμένες φορές με μια επίσκεψη στο νοσοκομείο. Ο κύκλος των γνωριμιών της επεκτάθηκε πολύ πέρα από τα όρια της κοινωνικής ελίτ.

Η κηδεία της, που τελέστηκε την τελευταία Δευτέρα του Αυγούστου στην εκκλησία του Αγίου Σουλπικίου, στην καρδιά του Παρισιού, έμοιαζε με εθνικό φόρο τιμής. Παρευρέθηκε σύσσωμη η οικογένεια Arnault, μαζί με ηθοποιούς, τραγουδιστές, την πρώτη κυρία της Γαλλίας, Brigitte Macron, τον Sarkozy και τη σημερινή σύζυγό του, Carla Bruni, τον καλλιτεχνικό διευθυντή του Dior, Jonathan Anderson, ντυμένο στα μαύρα, καθώς και την Claudia Schiffer, με τα εντυπωσιακά ξανθά μαλλιά της.

Ο γιος της Favier, Carlo, ένας ταλαντούχος ποδοσφαιριστής, θυμήθηκε με τρυφερότητα: «Όταν πήγα για τις δοκιμασίες στο Clairefontaine [το εθνικό προπονητικό κέντρο], ήμουν ο μόνος που έφτασε με ταξί, έχοντας δίπλα του μια μητέρα με λευκή γούνα. Εκείνη την ημέρα κατάλαβα ότι δεν θα γινόμουν ποτέ επαγγελματίας ποδοσφαιριστής». Χαμόγελα απλώθηκαν παντού.

Ίσως η μοναδική απούσα να ήταν η Céline Dion, η οποία είχε φτάσει στο Παρίσι λίγες ημέρες νωρίτερα για να αρχίσει το καλλιτεχνικό της «residency», μια σειρά συναυλιών που έχει προκαλέσει πρωτοφανή ενθουσιασμό. Ο δημοσιογράφος Gaspard Delhemmes ανατρέχει στις απαρχές αυτής της πρακτικής στο Λας Βέγκας, όπου η καναδή τραγουδίστρια, προερχόμενη από ταπεινή οικογένεια, μεταμορφώθηκε σε παγκόσμια σταρ. Η ζωή της υπήρξε τόσο εκτεθειμένη στη δημοσιότητα όσο και προσεκτικά ελεγχόμενη.

Γνωρίζει ακριβώς τι αποκαλύπτει και με ποιον τρόπο παρουσιάζει τον εαυτό της: από το ντοκιμαντέρ I Am: Celine Dion, στο οποίο μιλά ανοιχτά για την ασθένειά της —το σύνδρομο του δύσκαμπτου ανθρώπου— έως τις εμφανίσεις της έξω από το παρισινό ξενοδοχείο όπου διαμένει αυτή την περίοδο, φορώντας καθημερινά μια διαφορετική, πρωτοποριακή δημιουργία μεγάλου σχεδιαστή.

Στις 18 Αυγούστου, όταν πληροφορήθηκε τον θάνατο της Favier, η Dion ήταν από τις πρώτες που απέτισαν φόρο τιμής μέσω Instagram. Οι δυο τους είχαν συνεργαστεί για την τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, στην οποία η Dion τραγούδησε φορώντας δημιουργία του Dior. Η φωτογραφία που δημοσιεύτηκε, γεμάτη χαμόγελα και μια αίσθηση βαθιάς οικειότητας, έμοιαζε να έχει κάτι το αιώνιο.

Γερμανία: Το πολιτικό εκκρεμές γέρνει προς τα ακροδεξιά

Από
anixneuseis
-
0

Η νίκη της AfD στη Σαξονία-Άνχαλτ δεν είναι ακόμη «κατάληψη της εξουσίας» στη Γερμανία. Είναι όμως κάτι πολιτικά βαθύτερο: η στιγμή κατά την οποία ένα κόμμα που μέχρι πρόσφατα βρισκόταν στο περιθώριο μετατρέπεται σε επίδοξο κόμμα εξουσίας.

Με βάση την τελευταία διαθέσιμη προβολή, η AfD συγκεντρώνει περίπου 44%, υπερδιπλασιάζοντας το 20,8% του 2021, ενώ η CDU καταρρέει από το 37,1% σε περίπου 17%-18%. Η συμμετοχή πλησιάζει το 77%, επομένως το αποτέλεσμα δεν μπορεί να αποδοθεί στην αποχή ή στην κινητοποίηση μιας μικρής εξτρεμιστικής μειοψηφίας. Πρόκειται για μαζική και συνειδητή εκλογική μετατόπιση.

Η ακριβής κατανομή των εδρών παραμένει απόψε προσωρινή. Η προβολή που δίνει στην AfD 39 από τις 83 έδρες —με όριο αυτοδυναμίας τις 42— σημαίνει ότι κέρδισε θριαμβευτικά, αλλά δεν απέκτησε αυτομάτως την κυβέρνηση.

Τι λέει ουσιαστικά αυτή η ψήφος

Το αποτέλεσμα έχει τρεις ταυτόχρονες αναγνώσεις.

Πρώτον, είναι ψήφος ιδεολογικής μετατόπισης. Η AfD δεν έκρυψε το πρόγραμμά της: «επιθετική επαναμετανάστευση», χωριστές τάξεις για παιδιά προσφύγων, περιορισμός της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης, εθνικιστική αναδιαμόρφωση της εκπαίδευσης, περιορισμός της ορατότητας των ΛΟΑΤΚΙ συμβόλων και στενότερες σχέσεις με τη Ρωσία. Οι ψηφοφόροι δεν αγνοούσαν αυτές τις θέσεις.

Δεύτερον, είναι ψήφος κοινωνικής και οικονομικής ανασφάλειας. Η Σαξονία-Άνχαλτ βρίσκεται χαμηλά στους γερμανικούς δείκτες εισοδήματος, αντιμετωπίζει αποβιομηχάνιση, δημογραφική συρρίκνωση και έλλειψη ειδικευμένου προσωπικού. Η ενεργειακή ακρίβεια, ο φόβος απώλειας του βιοτικού επιπέδου και η αίσθηση ότι οι αποφάσεις λαμβάνονται από μια μακρινή πολιτική τάξη του Βερολίνου προσφέρουν στην AfD το ιδανικό κοινωνικό υπόστρωμα.

Τρίτον, και ίσως σημαντικότερο, είναι δημοψήφισμα εναντίον της ομοσπονδιακής κυβέρνησης. Σύμφωνα με την έρευνα της ARD, το 87% των ψηφοφόρων του κρατιδίου δηλώνει δυσαρεστημένο με την κυβέρνηση. Ο επικεφαλής του Γερμανικού Ινστιτούτου Οικονομικών Ερευνών χαρακτήρισε το αποτέλεσμα πρωτίστως «ψήφο δυσπιστίας» προς το Βερολίνο.

Άρα, δεν ψήφισαν όλοι οι ψηφοφόροι της AfD για τους ίδιους λόγους. Άλλοι ταυτίζονται με τον εθνικισμό και τη σκληρή μεταναστευτική πολιτική της. Άλλοι τη χρησιμοποιούν ως όχημα τιμωρίας. Το πολιτικά καθοριστικό όμως είναι ότι η ψήφος διαμαρτυρίας δεν πηγαίνει πλέον σε ένα προσωρινό κόμμα· εδραιώνεται σε έναν οργανωμένο, ριζοσπαστικό φορέα με στρατηγική κατάκτησης της εξουσίας.

Το τέλος της «γερμανικής εξαίρεσης»

Η ευρωπαϊκή άκρα δεξιά βρίσκεται εδώ και χρόνια σε άνοδο. Υπήρχε όμως η πεποίθηση ότι, λόγω του ναζιστικού παρελθόντος, η Γερμανία διέθετε ισχυρότερα πολιτικά και κοινωνικά αντισώματα.

Αυτό το ταμπού έχει πλέον διαβρωθεί. Η τοπική οργάνωση της AfD έχει χαρακτηριστεί «αποδεδειγμένα ακροδεξιά εξτρεμιστική» από την υπηρεσία προστασίας του Συντάγματος, αλλά η θεσμική αυτή αξιολόγηση δεν εμπόδισε τέσσερις στους δέκα ψηφοφόρους να τη στηρίξουν.

Η AfD έχει επίσης πάψει να είναι αποκλειστικά ανατολικογερμανικό φαινόμενο. Παραμένει πολύ ισχυρότερη στην Ανατολή, αλλά στις πρόσφατες εκλογικές αναμετρήσεις της δυτικής Γερμανίας πλησίασε το 20%, ενώ σε τρέχουσα εθνική δημοσκόπηση εμφανίζεται στο 28%, μπροστά από τη συντηρητική παράταξη.

Επομένως, η Σαξονία-Άνχαλτ δεν είναι αντιπροσωπευτικό μικρομοντέλο ολόκληρης της χώρας, αλλά ούτε και απομονωμένη ανατολική εξαίρεση. Είναι το πιο προχωρημένο σημείο μιας ευρύτερης μεταβολής.

Η πραγματική μάχη αρχίζει τώρα: μπορεί να κυβερνήσει;

Εδώ βρίσκεται η διαφορά ανάμεσα στην εκλογική νίκη και στην κατάκτηση της εξουσίας.

Με 39 έδρες, ο Ούλριχ Ζίγκμουντ χρειάζεται τρεις ακόμη ψήφους για την απόλυτη πλειοψηφία. Οι βασικές πιθανότητες είναι:

  1. Να εξασφαλίσει υποστήριξη ή ανοχή από το BSW της Ζάρα Βάγκενκνεχτ.
  2. Να προσελκύσει μεμονωμένους βουλευτές άλλων κομμάτων, κυρίως της CDU.
  3. Να επιχειρήσει εκλογή πρωθυπουργού σε μεταγενέστερο γύρο, όπου οι συνταγματικές διαδικασίες μπορεί να επιτρέψουν εκλογή με πλειοψηφία των ψηφισάντων.
  4. Να παραμείνει στην αντιπολίτευση απέναντι σε μια εξαιρετικά ετερόκλητη κυβέρνηση όλων σχεδόν των υπόλοιπων κομμάτων.

Το BSW δηλώνει ότι δεν θα ψηφίσει ούτε τον Ζίγκμουντ ούτε τον υποψήφιο της CDU και προτείνει «υπερκομματικό» πρωθυπουργό με μεταβαλλόμενες κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες. Αυτή, όμως, είναι αρχική διαπραγματευτική θέση, όχι εγγύηση για το τελικό αποτέλεσμα.

Το Σύνταγμα του κρατιδίου δεν επιβάλλει άμεση εκλογή νέου πρωθυπουργού, γεγονός που επιτρέπει παρατεταμένες διαπραγματεύσεις και πιθανή παραμονή της απερχόμενης κυβέρνησης σε υπηρεσιακό ρόλο.

Αν τελικά σχηματιστεί κυβέρνηση χωρίς την AfD, το «τείχος» θα έχει διασωθεί θεσμικά αλλά θα αντιμετωπίσει σοβαρό πρόβλημα πολιτικής νομιμοποίησης: η πρώτη δύναμη με 44% θα παρουσιάζει την ετερόκλητη πλειοψηφία των άλλων ως «συμμαχία του συστήματος» εναντίον των ψηφοφόρων. Ο Τίνο Κρουπάλα το είπε ήδη καθαρά: αν την αποκλείσουν τώρα, την επόμενη φορά θα επιδιώξει «50% συν».

Αυτό είναι το δίλημμα των παραδοσιακών κομμάτων:

  • Αν συνεργαστούν με την AfD, τη νομιμοποιούν και διαλύουν το αντι-ακροδεξιό φράγμα.

  • Αν σχηματίσουν μια δυσλειτουργική κυβέρνηση μόνο για να την αποκλείσουν, ενδέχεται να ενισχύσουν το αφήγημα της AfD.

  • Αν υιοθετήσουν τη ρητορική της, μετακινούν ολόκληρο το πολιτικό κέντρο προς τα δεξιά χωρίς καμία εγγύηση ότι θα ανακτήσουν τους ψηφοφόρους τους.

Το πλήγμα στον Μερτς και στη CDU

Για τον Φρίντριχ Μερτς το αποτέλεσμα είναι καταστροφικό, όχι απλώς επειδή χάθηκε ένα κρατίδιο. Η CDU κυβερνούσε τη Σαξονία-Άνχαλτ επί 24 χρόνια και τώρα περιορίζεται σε λιγότερο από το μισό προηγούμενο ποσοστό της.

Η στρατηγική Μερτς —σκληρότερη γραμμή στο μεταναστευτικό ώστε να ανακοπεί η AfD, σε συνδυασμό με οικονομικές μεταρρυθμίσεις— δεν απέδωσε. Αντί να επιστρέψουν στη CDU, οι δεξιοί ψηφοφόροι επέλεξαν το αυθεντικότερο και ριζοσπαστικότερο κόμμα.

Οι Financial Times διαβάζουν το αποτέλεσμα πρωτίστως ως υπαρξιακή κρίση ηγεσίας για τον Μερτς και πιθανή αναζωπύρωση της συζήτησης μέσα στη CDU για χαλάρωση του «τείχους προστασίας». Το Atlantic Council θεωρεί ότι οι τρεις εκλογές του Σεπτεμβρίου θα δυσκολέψουν τις μεταρρυθμίσεις της κυβέρνησης, αλλά προειδοποιεί ότι τα σενάρια άμεσης αντικατάστασης του καγκελαρίου παραμένουν πρόωρα.

Η CDU κινδυνεύει τώρα με εσωτερικό εμφύλιο ανάμεσα:

  • σε όσους θα απαιτήσουν ακόμη δεξιότερη μετατόπιση,

  • σε όσους θα προτείνουν επιλεκτική συνεργασία με την AfD,

  • και σε όσους θα υποστηρίξουν ότι μόνο η σαφής φιλελεύθερη-δημοκρατική διαφοροποίηση μπορεί να τη διασώσει.

Τι θα μπορούσε να αλλάξει μια κυβέρνηση AfD

Μια κυβέρνηση κρατιδίου δεν μπορεί μόνη της να βγάλει τη Γερμανία από το ευρώ, να σταματήσει την ομοσπονδιακή βοήθεια προς την Ουκρανία ή να ανατρέψει το γερμανικό δίκαιο ασύλου. Αυτά τα συνθήματα υπερβαίνουν τις αρμοδιότητές της.

Θα είχε όμως πραγματική εξουσία σε:

  • αστυνομία και εσωτερική ασφάλεια,

  • εκπαίδευση και σχολικά προγράμματα,

  • πολιτιστική χρηματοδότηση,

  • κρατιδιακή διοίκηση και διορισμούς,

  • πολιτική ασύλου στο στάδιο της εφαρμογής,

  • δημόσια ραδιοτηλεόραση και περιφερειακούς θεσμούς,

  • ορισμένες δικαστικές και εισαγγελικές τοποθετήσεις.

Το κοινοβούλιο έχει ήδη δημιουργήσει μηχανισμό ώστε μια AfD με μειοψηφία άνω του ενός τρίτου να μην μπορεί να μπλοκάρει επ’ αόριστον την επιλογή συνταγματικών δικαστών. Με απόλυτη πλειοψηφία, όμως, οι ίδιες ασφαλιστικές δικλίδες θα είχαν πολύ μικρότερη αποτελεσματικότητα.

Στο Bundesrat (το ομοσπονδιακό συμβούλιο της Γερμανίας, δηλαδή το όργανο μέσω του οποίου τα 16 κρατίδια συμμετέχουν στη νομοθεσία και στη διοίκηση της χώρας), η Σαξονία-Άνχαλτ διαθέτει μόνο τέσσερις από τις 69 ψήφους. Μια κυβέρνηση AfD δεν θα μπορούσε να παραλύσει μόνη της την ομοσπονδιακή νομοθεσία. Θα αποκτούσε όμως για πρώτη φορά θεσμική παρουσία σε ένα από τα κέντρα της ομοσπονδιακής εξουσίας — σημαντικό προηγούμενο και μηχανισμό κανονικοποίησης.

Η Ρωσία και η ευρωπαϊκή διάσταση

Η AfD παρουσιάζει τη Ρωσία όχι τόσο ως απειλή όσο ως φυσικό οικονομικό και πολιτισμικό εταίρο. Στην Ανατολική Γερμανία αυτή η θέση συνδέεται με τη σοβιετική εμπειρία, τη δυσπιστία προς τις ΗΠΑ και τη νοσταλγία για τις παλαιότερες ενεργειακές σχέσεις. Η Le Monde επισημαίνει ότι αυτές οι μνήμες και η αίσθηση μιας ιδιαίτερης ανατολικογερμανικής ταυτότητας λειτουργούν ως πολιτικό καύσιμο.

Ένα μόνο κρατίδιο δεν αλλάζει τη γερμανική πολιτική έναντι της Ουκρανίας. Αλλά η επιτυχία ενισχύει εθνικά το μοναδικό μεγάλο γερμανικό κόμμα που ζητά αποκατάσταση των δεσμών με τη Μόσχα, περιορισμό της στήριξης στο Κίεβο και αναδίπλωση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Σε ευρωπαϊκό επίπεδο, ο κίνδυνος δεν είναι μια ξαφνική «έξοδος της Γερμανίας», αλλά η σταδιακή παράλυση αποφάσεων για άμυνα, Ουκρανία, κυρώσεις, μετανάστευση και Πράσινη Συμφωνία.

Πώς το διαβάζει ο διεθνής Τύπος

Η σχεδόν κοινή γραμμή των Reuters, AP, BBC, Financial Times, Guardian, El País, Le Monde, La Repubblica και άλλων ευρωπαϊκών μέσων συνοψίζεται σε τέσσερα σημεία:

  • Πρόκειται για ιστορική τομή, επειδή για πρώτη φορά στη μεταπολεμική Γερμανία η άκρα δεξιά πλησιάζει τόσο πολύ στην άσκηση κρατικής εξουσίας.
  • Είναι προσωπική και στρατηγική ήττα του Μερτς.
  • Το αποτέλεσμα προκύπτει από τη συνάντηση οικονομικής ανασφάλειας, μεταναστευτικού φόβου και βαθιάς ανατολικογερμανικής αποξένωσης.
  • Το αποφασιστικό ερώτημα δεν είναι μόνο αν θα κυβερνήσει τώρα η AfD, αλλά αν η ευρωπαϊκή κοινή γνώμη αρχίζει να τη θεωρεί κανονικό κόμμα εξουσίας.

Ναι, το πολιτικό εκκρεμές γέρνει προς την ακροδεξιά — αλλά όχι σαν μια προσωρινή αντίδραση που θα επιστρέψει μηχανικά στο κέντρο.

Η μεγάλη αλλαγή είναι ότι η AfD συνενώνει πλέον τρία ακροατήρια: τον σκληρό εθνικιστικό πυρήνα, τα κοινωνικά στρώματα που φοβούνται οικονομική υποβάθμιση και τους πολίτες που επιθυμούν να τιμωρήσουν συνολικά το πολιτικό σύστημα. Έτσι μετατρέπεται από κόμμα διαμαρτυρίας σε παράλληλο πόλο εξουσίας.

Η Σαξονία-Άνχαλτ δεν είναι ακόμη η Γερμανία. Είναι όμως ένα πιθανό πρόπλασμα της Γερμανίας του 2029. Το πραγματικό ιστορικό γεγονός δεν είναι μόνο ότι η AfD πήρε 44%. Είναι ότι ένα μεγάλο μέρος του εκλογικού σώματος δεν φοβάται πλέον την προοπτική να τη δει να κυβερνά.

Από την Bundestag στα κατεχόμενα της Κύπρου – Η επίσκεψη του Γερμανού βουλευτή της AfD Μαξιμίλιαν Κρα, η φανέλα και τα 8 ερωτήματα που ζητούν απάντηση από το κόμμα

Από
anixneuseis
-
0

e-enimerosi.com

  • 6 Σεπτεμβρίου 2026 7:59

Μία επίσκεψη στα κατεχόμενα της Κύπρου, μία σειρά επίσημων επαφών με εκπροσώπους της τουρκοκυπριακής διοίκησης και μία φωτογραφία με τη φανέλα της λεγόμενης «εθνικής ομάδας» του ψευδοκράτους προκαλούν σοβαρά ερωτήματα.

Πρωταγωνιστής είναι ο Γερμανός βουλευτής της AfD Μαξιμίλιαν Κρα (Maximilian Krah), ο οποίος βρέθηκε στις 26 Αυγούστου στα κατεχόμενα. Κατά την επίσκεψή του συναντήθηκε μεταξύ άλλων με τον λεγόμενο «υπουργό Εξωτερικών» Ταχσίν Ερτουγρούλογλου. Η λεγόμενη «υπηρεσία Εξωτερικών» των κατεχομένων ανακοίνωσε στις 26 Αυγούστου 2026 ότι ο Krah βρισκόταν εκεί σε επίσκεψη εργασίας, κατόπιν πρόσκλησης της «Βουλής». Στην ίδια ανακοίνωση αναφέρεται ότι ενημερώθηκε για τη θέση της τουρκοκυπριακής πλευράς υπέρ της «κυρίαρχης ισότητας» και της λύσης δύο κρατών.

Ο Κρα είχε επίσης επαφή με την ”τουρκοκυπριακή ποδοσφαιρική ομοσπονδία”, όπου του παραδόθηκε φανέλα με το όνομά του και τον αριθμό 10. Η εικόνα του Γερμανού βουλευτή να φορά τη φανέλα της ποδοσφαιρικής εκπροσώπησης των κατεχομένων εγείρει επίσης ερωτήματα. Η συγκεκριμένη ομοσπονδία δεν αποτελεί μέλος της UEFA ή της FIFA, καθώς η διεθνής αθλητική απομόνωση των κατεχομένων συνδέεται άμεσα με το διεθνές καθεστώς της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Το κρίσιμο ερώτημα, ωστόσο, δεν είναι μόνο τι έκανε ο Κρα. Το ερώτημα είναι ποια ακριβώς είναι η θέση της AfD για την Κύπρο.

Τα ερωτήματα του ευρωπαϊκού ιδρύματος ελληνισμού

Την απάντηση αυτή ζητά πλέον ευθέως το ευρωπαϊκό ίδρυμα ελληνισμού. Με επιστολή προς την κοινοβουλευτική ομάδα της AfD, ο αντιπρόεδρος του Ιδρύματος, Αλέξιος Ντόνας, ζητά διευκρινίσεις για την επίσκεψη του Κραχ και θέτει οκτώ συγκεκριμένα ερωτήματα, τα οποία αγγίζουν τον πυρήνα του Κυπριακού.

Μεταξύ άλλων, ζητείται να διευκρινιστεί εάν η AfD αναγνωρίζει επίσημα την Κυπριακή Δημοκρατία ως το μοναδικό διεθνώς αναγνωρισμένο κράτος στο νησί και εάν το κόμμα υποστηρίζει τη λύση δύο κρατών που προωθεί η Άγκυρα.

Παράλληλα, το ευρωπαϊκό ίδρυμα ελληνισμού ζητά να πληροφορηθεί ποια είναι η θέση της AfD απέναντι στα ψηφίσματα 541 του 1983 και 550 του 1984 του συμβουλίου ασφαλείας των ηνωμένων εθνών.

Το ζήτημα αποκτά ακόμη μεγαλύτερη βαρύτητα όταν τίθεται στο τραπέζι το ιδιοκτησιακό.

Ποια είναι η θέση της AfD για τα δικαιώματα των Ελληνοκυπρίων ιδιοκτητών περιουσιών στα κατεχόμενα; Πώς αντιμετωπίζει το κόμμα τις πιθανές νομικές συνέπειες για όσους αγοράζουν ή επενδύουν σε ακίνητα σε περιοχές όπου το ιδιοκτησιακό καθεστώς παραμένει αντικείμενο διεθνούς και δικαστικής διαμάχης;

Και ακόμη ένα ερώτημα που προκύπτει από την ίδια την επίσκεψη: αποτελεί προσωπική θέση του Μαξιμίλιαν Κρα η υποστήριξη για άνοιγμα του τουρκοκυπριακού ποδοσφαίρου προς την UEFA ή πρόκειται για θέση που υιοθετεί συνολικά η AfD; Αυτό είναι ένα σημείο που χρειάζεται σαφή απάντηση από το ίδιο το κόμμα.

Η αντίφαση με την επίσημη γερμανική θέση

Η Γερμανία δεν αναγνωρίζει το αποκαλούμενο «τουρκικό κράτος της Βόρειας Κύπρου». Το ίδιο το γερμανικό υπουργείο εξωτερικών επισημαίνει ότι η ομοσπονδιακή δημοκρατία της Γερμανίας δεν αναγνωρίζει τη βόρεια κυπριακή κρατική οντότητα. Παράλληλα, το γερμανικό ΥΠ.ΕΞ προειδοποιεί ότι η αγορά και η εμπορία ακινήτων στην Κύπρο, ιδιαίτερα στο βόρειο τμήμα, μπορεί να συνεπάγεται σοβαρούς νομικούς και οικονομικούς κινδύνους λόγω των ιδιοκτησιακών δικαιωμάτων των ελληνοκυρπίων στα κατεχόμενα.

Το θέμα αυτό δεν είναι καινούργιο για την e-enimerosi

Πριν από περίπου έναν χρόνο, η ιστοσελίδα μας είχε αναδείξει υπόθεση που αφορούσε την προώθηση επενδύσεων Γερμανών επενδυτών σε ακίνητα στα κατεχόμενα της Κύπρου. Το ρεπορτάζ μας είχε προκαλέσει την απάντηση του ευρωκοινοβουλίου, αλλά και του γερμανικού υπουργείου εξωτερικών, το οποίο είχε επισημάνει τους νομικούς κινδύνους που συνδέονται με τέτοιες επενδύσεις και τη διαφορετική αντιμετώπιση του ζητήματος από τις αρχές της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Σήμερα, λοιπόν, δημιουργείται ένα εύλογο πολιτικό ερώτημα. Πώς συμβαδίζει η συγκεκριμένη επίσκεψη και οι επαφές ενός Γερμανού βουλευτή με την επίσημη θέση της Γερμανίας για την Κύπρο; Και ακόμη περισσότερο, ποια είναι η επίσημη θέση της AfD;

Δεν πρόκειται για ένα θεωρητικό ερώτημα. Η AfD βρίσκεται σήμερα στην κορυφή των δημοσκοπήσεων σε ομοσπονδιακό επίπεδο. Οι τελευταίες μετρήσεις που έχουν δημοσιοποιηθεί καταγράφουν την AfD περίπου στο 28%, ενώ η CDU/CSU βρίσκεται στο 21%.

Την ίδια στιγμή, η AfD βρίσκεται μπροστά και στις δημοσκοπήσεις για κρίσιμες εκλογικές αναμετρήσεις στην ανατολική Γερμανία, με τη Σαξονία, Άνχαλτ να αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα, εκεί όπου αύριο διεξάγονται οι εκλογές. Εκεί η AfD καταγράφεται πάνω από το 40%, γεγονός που δημιουργεί για πρώτη φορά τόσο σοβαρή συζήτηση γύρω από το ενδεχόμενο να αναλάβει την ηγεσία ενός κρατιδίου. Επίσης, εκλογικές αναμετρήσεις έχουμε και στις 20 Σεπτεμβρίου, σε Μεκλεμβούργο-Δυτική Πομερανία (δημοσκοπικά 35%) και Βερολίνο (δημοσκοπικά 18%). Επομένως, όσα λέγονται και όσα γίνονται από στελέχη της AfD δεν μπορούν πλέον να αντιμετωπίζονται ως  πολιτικές τοποθετήσεις χωρίς ευρύτερη σημασία.

Η τουρκική επιρροή στη Γερμανία

Στην παρέμβασή του, ο Αλέξιος Ντόνας ανοίγει και ένα ακόμη μεγαλύτερο κεφάλαιο, αυτό της τουρκικής επιρροής στη Γερμανία. Αναφέρεται στη DITIB, στο εκτεταμένο δίκτυο τζαμιών που συνδέονται με την οργάνωση, αλλά και σε δομές όπως η TİKA και το Yunus Emre, τις οποίες εντάσσει σε ένα ευρύτερο πλέγμα τουρκικής παρουσίας και επιρροής στη γερμανική κοινωνία. Το ζήτημα έχει ιδιαίτερη πολιτική βαρύτητα, καθώς η Τουρκία διαθέτει στη Γερμανία μία από τις μεγαλύτερες κοινότητες του εξωτερικού και εδώ και χρόνια επιχειρεί να διατηρεί ισχυρούς δεσμούς με την τουρκική διασπορά.

Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσεται και η προσπάθεια δημιουργίας του πολιτικού σχηματισμού DAVA, η οποία έχει προκαλέσει συζητήσεις στη Γερμανία για το κατά πόσο η τουρκική πολιτική επιρροή επιχειρεί να μεταφερθεί και στο γερμανικό κομματικό σύστημα. Αυτό ακριβώς είναι και το σημείο στο οποίο η υπόθεση Κρα αποκτά μία διάσταση πολύ μεγαλύτερη από μία απλή επίσκεψη στα κατεχόμενα. Γιατί η Κύπρος δεν είναι μόνο ένα διμερές ή περιφερειακό ζήτημα. Είναι ζήτημα διεθνούς δικαίου, ευρωπαϊκής  πολιτικής και σχέσεων Ευρωπαϊκής Ένωσης, Γερμανίας και Τουρκίας.

Η Ομοσπονδία Ελληνικών Κοινοτήτων Γερμανίας ζητά απαντήσεις.

Στην επίσκεψη Κρα αντέδρασε και η Ομοσπονδία Ελληνικών Κοινοτήτων στη Γερμανία, μέσω του προέδρου της, Πάνου Δροσινάκη. Η παρέμβαση της Ομοσπονδίας προστίθεται σε εκείνη του Ευρωπαϊκού Ιδρύματος Ελληνισμού και δείχνει ότι το θέμα δεν περιορίζεται πλέον σε μία μεμονωμένη αντίδραση.

Το ερώτημα που τίθεται προς το AfD είναι σαφές:

Αποτελεί η επίσκεψη του Μαξιμίλιαν Κρα στα κατεχόμενα προσωπική πολιτική επιλογή ενός βουλευτή ή αντανακλά ευρύτερη πολιτική κατεύθυνση του κόμματος; Η απάντηση έχει σημασία όχι μόνο για την ελληνική και κυπριακή πλευρά, αλλά και για την ίδια τη Γερμανία.

Διότι εάν ένα κόμμα που βρίσκεται σήμερα στην κορυφή των δημοσκοπήσεων επιλέγει να έχει επαφές με εκπροσώπους μιας οντότητας που δεν αναγνωρίζεται διεθνώς ως κράτος, τότε η γερμανική κοινωνία, αλλά και η Ευρώπη, δικαιούνται να γνωρίζουν ποια ακριβώς είναι η πολιτική του.

Μελετήστε Γεωγραφικούς Χάρτες

Και εδώ βρίσκεται η ουσία της υπόθεσης Κρα

Δεν αρκεί η φωτογραφία

Δεν αρκεί μία επίσκεψη

Χρειάζεται καθαρή πολιτική απάντηση

Αναγνωρίζει η AfD την Κυπριακή Δημοκρατία;

Υποστηρίζει ή απορρίπτει τη λύση δύο κρατών;

Ποια είναι η θέση της για τα ψηφίσματα 541 και 550 του Συμβουλίου Ασφαλείας;

Ποια είναι η θέση της για τις περιουσίες των Ελληνοκυπρίων;

Και τελικά, η εικόνα ενός Γερμανού βουλευτή με τη φανέλα της ποδοσφαιρικής εκπροσώπησης των κατεχομένων ήταν μία προσωπική πολιτική κίνηση ή προαναγγέλλει κάτι περισσότερο;

Αυτές είναι οι ερωτήσεις που πλέον βρίσκονται στο τραπέζι. Και η απάντηση δεν μπορεί να δοθεί μόνο από τον Μαξιμίλιαν Κραχ. Πρέπει να δοθεί από την ίδια την AfD.

e-enimerosi.com

FJΙΟRD: Αντιδραστική η ταινία που υπερασπίζεται τις «παλιές οικογένειες»;

Από
anixneuseis
-
0

του Alexandre Devecchio

Σε αντίθεση με τη Ευρώπη, στην Ελλάδα χρησιμοποιήθηκε κρατική υπηρεσία – στο πνεύμα της «νέας οικογένειας» που καθιέρωσε η κυβέρνηση Μητσοτάκη – για να καταγγείλει το Φιόρντ ως «συνταγογραφούμενο καταγγελτικό οπτικοποιημένο άρθρο χριστιανοδημοκρατικής φυλλάδας»!…

Η ταινία του Ρουμάνου σκηνοθέτη Cristian Mungiu, η οποία βραβεύτηκε στις Κάννες και μόλις κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους, κατηγορείται  από τον αριστερό τύπο ότι απευθύνεται σε «αντιδραστικούς»…

«Είναι ο Χρυσός Φοίνικας δεξιός;» ρώτησε ένας αρθρογράφος του France Culture μετά τον θρίαμβο του Fjord, του Ρουμάνου σκηνοθέτη Cristian Mungiu. Έκτοτε, η Le Monde, το Charlie Hebdo και το Mediapart έχουν καταγγείλει ένα έργο που είναι πιθανό να «βγήκε στα χέρια των αντιδραστικών». Στην πραγματικότητα, το Fjord είναι ανησυχητικό επειδή αμφισβητεί τις βεβαιότητες ενός συγκεκριμένου τμήματος της σύγχρονης αριστεράς. Ακόμα περισσότερο, η ταινία αποτελεί κατηγορητήριο για τον ήπιο ολοκληρωτισμό που εδραιώνεται σιωπηλά στη Δύση στο όνομα της προόδου.

«Ποτέ δεν φανταστήκαμε ότι θα μπορούσαμε να ξεφύγουμε από τον κομμουνισμό. Δεν έχουμε καμία επιθυμία να επιστρέψουμε σε αυτόν. Και αναγνωρίζουμε ορισμένα συμπτώματα, συμπεριλαμβανομένης της ποινικοποίησης της γνώμης», εξήγησε ο Mungiu στη Le Figaro. Η πλοκή βυθίζει τον θεατή σε μια τρομακτική σπείρα. Ο Μιχάι, ρουμανικής καταγωγής, και η Νορβηγίδα σύζυγός του Λίζμπετ ζουν με τα πέντε παιδιά τους σε ένα χωριό της Νορβηγίας. Συντηρητικοί χριστιανοί γονείς, δίνουν στην οικογένειά τους μια αυστηρή θρησκευτική ανατροφή. Όταν ένας δάσκαλος ανακαλύπτει έναν μώλωπα στο σώμα της κόρης τους, επεμβαίνουν οι υπηρεσίες προστασίας παιδιών.

Χωρίς καμία πραγματική έρευνα σε βάρος των παιδιών, ακόμη και τα βρέφη, χωρίζονται από τους γονείς τους. Οι υπηρεσίες προστασίας των παιδιών επικεντρώνονται λιγότερο στην υποτιθέμενη βία και περισσότερο στην πίστη των γονέων, στο παραδοσιακό οικογενειακό τους μοντέλο και στην άρνησή τους να συμμορφωθούν με τους κανόνες της σύγχρονης κοινωνίας. Η διοικητική επαλήθευση μετατρέπεται σε κρατική έρευνα όπου οι καταδίκες των γονέων ποινικοποιούνται από μια ψυχρή και ηθικολογική γραφειοκρατία.

Το σενάριο είναι εμπνευσμένο από την υπόθεση Μποντνάριου, της ρουμανικής-νορβηγικής ευαγγελικής οικογένειας, της οποίας τα πέντε παιδιά τέθηκαν υπό φροντίδα από τις νορβηγικές υπηρεσίες προστασίας παιδιών το 2015. Η υπόθεση αυτή πυροδότησε μια μεγάλη κινητοποίηση στη Ρουμανία κατά των «ευρωπαϊκών αξιών» και συνέβαλε στην άνοδο των λεγόμενων «λαϊκιστικών» κομμάτων.

Γεννημένος το 1968 υπό την κυβέρνηση Τσαουσέσκου, ο Κρίστιαν Μουνγκίου κέρδισε τον πρώτο του Χρυσό Φοίνικα το 2007 με την ταινία «4 Μήνες, 3 Εβδομάδες και 2 Ημέρες», που απεικονίζει την κόλαση του σοβιετικού συστήματος καταπίεσης. Είκοσι χρόνια αργότερα, κινηματογραφεί με την ίδια χειρουργική ακρίβεια τον αυτοδικαιούμενο φονταμενταλισμό των σκανδιναβικών δημοκρατιών. Το 1989, μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου, οι πολίτες της Ανατολικής Ευρώπης πίστευαν ότι εντάσσονταν σε μια Ευρώπη ελευθερίας και πλουραλισμού. Σήμερα, πολλοί από αυτούς συνειδητοποιούν ότι η Δυτική Ευρώπη, υπό το πρόσχημα της συμπερίληψης και των κοινωνικών δικαιωμάτων, επανενεργοποιεί ορισμένους μηχανισμούς ελέγχου της ΕΣΣΔ.

Ο Mungiu δείχνει πώς τα σύγχρονα ευρωπαϊκά κράτη ντύνονται με τον μανδύα του φιλελευθερισμού για να ελέγχουν καλύτερα την ελευθερία της έκφρασης, να παρεμβαίνουν στην ιδιωτική σφαίρα και να διαλύουν την οικογενειακή μονάδα. Στο Φιόρδ, η διοίκηση δεν αναζητά την αλήθεια. Αναμορφώνει. Δεν ακούει. Επιβάλλει το ιδεολογικό της πλαίσιο. Η αστυνόμευση των συνειδήσεων δεν σταματά στα σύνορα των σκανδιναβικών δημοκρατιών. Είτε πρόκειται για την επιθυμία του κράτους να ρυθμίσει την ελευθερία της έκφρασης, την πολιτιστική έρευνα που διεξάγεται από ακτιβιστικές μειονότητες, είτε την ποινικοποίηση των παραδοσιακών αξιών από τα μέσα ενημέρωσης, και η Γαλλία εμπλέκεται βαθιά σε αυτή την ανελεύθερη τάση.

Πηγή: https://www.lefigaro.fr/vox/societe/alexandre-devecchio-fjord-la-palme-d-or-est-elle-vraiment-reac-20260902

«ΦΥΓΕΤΕ ΕΛΛΗΝΕΣ» ΣΕ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΕΔΑΦΟΣ: ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ-ΣΟΚ ΑΠΟ ΣΚΟΠΙΑΝΟΥΣ ΣΤΗ ΦΛΩΡΙΝΑ ΠΟΥ ΑΝΑΒΕΙ ΦΩΤΙΕΣ

Από
pcuser
-
7

Μια ευθεία, ενορχηστρωμένη αμφισβήτηση της εθνικής κυριαρχίας και της ιστορικής αλήθειας εξελίσσεται τις τελευταίες ημέρες σε οικισμούς της Φλώρινας, ξεπερνώντας κάθε όριο τοπικής παράδοσης ή πολιτιστικής έκφρασης. Στο επίκεντρο των γεγονότων βρίσκεται η απροκάλυπτη διακίνηση αλυτρωτικών συνθημάτων εντός της ελληνικής επικράτειας, την ίδια ώρα που η επίσημη πολιτεία παρακολουθεί αμήχανη – αν όχι συνένοχη – την προσβολή των εθνικών συμφερόντων.

Το βίντεο-πρόκληση και τα συνθήματα που προκαλούν οργή

Η ένταση κορυφώθηκε μετά τη δημοσιοποίηση βίντεο στις 4 Σεπτεμβρίου 2026 από το σκοπιανό κανάλι «Egejski Glas», το οποίο απευθύνεται ευθέως στην ελληνική διασπορά σε ΗΠΑ, Αυστραλία και Καναδά. Στόχος του συγκεκριμένου υλικού είναι η καλλιέργεια εντυπώσεων στη διεθνή κοινή γνώμη περί δήθεν «κατοχής» της Μακεδονίας.

Στο επίκεντρο των αντιδράσεων βρίσκεται η αναβίωση της φράσης «ΦΥΓΕΤΕ ΕΛΛΗΝΕΣ», η οποία ακούστηκε εντός ελληνικού εδάφους. Το πλέον εξοργιστικό συστατικό της υπόθεσης είναι ότι οι εκτελεστές των τραγουδιών αυτών ανήκουν σε μουσικά σχήματα που δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα, ενώ ορισμένα μέλη τους φέρονται να κατέχουν θέσεις στο ελληνικό δημόσιο, αμειβόμενοι από τους Έλληνες φορολογούμενους.

Αλυτρωτικός συμβολισμός και εμπλεκόμενοι φορείς

Παράλληλα, ο «Πνευματικός Μορφωτικός Σύλλογος Μελίτης» εξέδωσε διαμαρτυρία για τη διακοπή του τραγουδιού “Zajdi Zajdi” στο Σκλήθρο, κάνοντας λόγο για παρεμπόδιση της τοπικής παράδοσης. Η κατάσταση κλιμακώθηκε περαιτέρω με:

  • Εμφανίσεις νεαρών με μπλουζάκια που έφεραν τη σλαβική ονομασία του χωριού (OFCHARANI).

  • Δημόσιες τοποθετήσεις της μπάντας Banda Entopica, η οποία ευχήθηκε «ΚΑΛΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ» στον Σύλλογο Μελίτης.

Το ερώτημα που τίθεται πλέον επιτακτικά είναι: «Καλή λευτεριά» από ποιον; Από τη χώρα που παρέχει σταθερά δημοκρατικά δικαιώματα, ασφάλεια και βήμα έκφρασης; Οι μάσκες φαίνεται να πέφτουν, αποκαλύπτοντας ενέργειες που διχάζουν την τοπική κοινωνία.

Πολιτική αδράνεια και διακομματικές ευθύνες

Την ίδια στιγμή, το πολιτικό σύστημα φαίνεται να εγκλωβίζεται στη μικροπολιτική και την άγρα ψήφων. Η εικόνα συμπληρώνεται από τις πρόσφατες εκδηλώσεις των «Πρεσπείων», τις οποίες διοργάνωσε ο πρώην υπουργός του ΠΑΣΟΚ Γιώργος Λιανής με την παρουσία της υπουργού της Νέας Δημοκρατίας, κ. Κεφαλογιάννη.

Ενώ η συμφωνία των Πρεσπών υπεγράφη επί διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ (Τσίπρα – Κοτζιά), η σημερινή στάση των υπόλοιπων μεγάλων κομμάτων συντηρεί το υφιστάμενο πλαίσιο. Η απουσία ουσιαστικών παρεμβάσεων αφήνει την ακριτική περιοχή εκτεθειμένη σε εξωτερικές προπαγανδιστικές επιδράσεις.

Τα άμεσα αιτήματα για την αποκατάσταση της τάξης

Απέναντι σε αυτά τα φαινόμενα, η τοπική κοινωνία και η κοινή γνώμη απαιτούν συγκεκριμένα μέτρα:

  1. Άμεση παρέμβαση των εισαγγελικών αρχών για τη διερεύνηση τυχόν αλυτρωτικών και διχαστικών συνθημάτων.

  2. Πειθαρχικό έλεγχο για όσους δημοσίους υπαλλήλους συμμετέχουν σε εκδηλώσεις που στρέφονται κατά της συνταγματικής τάξης.

  3. Οριστική παύση κρατικών επιχορηγήσεων σε συλλόγους που προωθούν ανθελληνική προπαγάνδα.

Η υπομονή των πολιτών έχει εξαντληθεί. Η Μακεδονία απαιτεί σεβασμό στην ιστορία της και άμεση προστασία από την κρατική αδιαφορία και τα εθνικά λήθη.

https://voicenews.gr/fygete-ellines-se-elliniko-edafos-to-vinteo-sok-apo-skopianous-sti-florina-pou-anavei-foties/
1...747576...3,023Σελίδα 75 από 3,023