Αρχική Blog Σελίδα 2672

What Makes A Greek A Greek? 40 Adorable Characteristics which Make Greeks Special

Από
anixneuseis
-
0
greekerthanthegreeks.com
The Greek stereotype

The Greek stereotype

What makes a Greek a Greek?

I found the answer Forty years ago, when I left England for a new life in Greece.

Passion made me do it, I had met MGG (my Greek God), yes, England had Greek Gods, and I would have followed him to the ends of the Earth.

So began my initiation into the crazy, yet wonderful ways of the Greeks.

Every nationality seems to be known for their, sometimes, strange characteristics, for example, English people are said to be rather cold, uptight and straight-laced, gradually, I came to realize, to my delight, Greeks are the complete opposite!

Forty, endearingly quirky, idiosyncrasies I have grasped, throughout my forty years in Greece, which make a Greek a Greek!

 1. It’s all Greek to me!

“It’s all Greek to me” Charlotte Higgins

“It’s all Greek to me”
Charlotte Higgins

Literally, in my first months in Greece,  I understood nothing; my question of the day was “What did he say?”

In ancient times, Greeks believed anyone who didn’t speak Greek, was a barbarian, the number one criteria, to be classed as a Greek, was to speak the language!

Within a year, I was speaking fluent Greek; I’m already becoming ‘Greeker’!

 

2. Punctuality is a dirty word

 

Living on Greek time

Living on Greek time

 

Time has no meaning, Greeks live for the moment, there’s always tomorrow.

 

3. Ouzo, don’t go there

 

Lethal stuff, especially when your first encounter with it was “straight up”, no added water!

 

4. Men wear skirts

 

Evzones-The Presidential Guards of Greece

Evzones-The Presidential Guards of Greece

 

 Greek men wear their skirts with great panache, a proud “Evzone”, or “Tsoliada” the Greek  Presidential Guard, in his “fustanella” (Pleated white skirt), is a sight for sore eyes.

 

 5. Everything’s better with feta

 

Everything's better with feta

Everything’s better with feta

 

Feta cheese, served with absolutely everything, for a Greek, a meal is not a meal without feta, and I don’t like it!

 

6. Greece is not the name of the country

 

Greeks are adamant about this; the name of their beautiful country is Hellas .

 

7. Traffic lights, traffic laws and the Highway Code, were made to be broken

 

The first time driving in Greece, I felt I was taking my life in my hands; I soon became an expert Greek driver!

 

8. Everyone is someone’s cousin

 

All Greeks seem to be related to one another!

 

9. Lemon, olive oil and oregano go with everything

 

Olive oil and lemons The staples of Greek cuisine. Photo property of Artist Julian Merrow-Smith

Olive oil and lemon, the staples of Greek cuisine.
Photo property of artist Julian Merrow-Smith

 

Similar to number five, essential to all Greeks, if you don’t like olive oil, lemon or Oregano, you starve.

 

10. Every family has a Yiannis

 

 Yiannis is one of the most popular boy’s names in Greece, and as the tradition is to name the first born son after the grandfather, every family has one, I have one of my own, my son Yiannis!

 

11. Greeks are never wrong

 

Aristotle, philosopher, teacher of Alexander the Great, (384-332 BCE).

Aristotle, philosopher, teacher of Alexander the Great, (384-332 BCE).

 

Well, seeing as they are descended from the world’s greatest philosophers, how could they ever be wrong?

 

12. Greeks dance on tables 

 

When Greeks dance, it’s as if they are on another level, and they are, the ultimate example of “ Dance as if no one is watching”.

They’re up on the table, dancing with all their soul, smashing plates and crying “Opa”.

 

 13. Greeks talk with their hands

 

Don’t stand too near to a Greek; you are likely to be whacked in the face by their wild hand gesticulations!

 

14. Greeks force feed their guests

 

 Greeks are such generous people. Don’t bother trying to refuse food from a Greek, just accept everything and then diet for the next two weeks!

 

15. Greeks keep count of how many times they visit the beach each summer

 

I still don’t know why they count the number of times they visit the beach, but it becomes quite a competition between them, you will inevitably be asked “Posa bania exeis kanei?” “How many swims have you done?”

I’ve just popped back here to add this, many of you (And thank you so much for reading my blog) are telling me I forgot about the counting of ice creams!

Yes! I had forgotten that, Greeks count how many ice creams they have consumed each summer!

 

 16. Greeks are loud and proud

 

Self explanatory!

Self explanatory!

 

And so they should be, they have a lot to shout about, Greece is the cradle of civilization, they have been through thick and thin and they survived, and, they gave the world History!

Herodotus, “Father of history” started it all, with his works; The Histories, and don’t forget Homer, the great Greek poet, author of The Iliad and The Odyssey, epic poems, central to all Greek literature!

 

17. Each and every Greek family owns at least one olive grove

 

Olive harvesting Photo by Costanavarino

Olive harvesting Photo by Costanavarino

 

Outside of Athens, it’s rare to see Greek mamas buying olive oil from the supermarket; they have gallons stored away, all from their own olive trees.

 

18. Greeks do not know the meaning of the word “Queue”

 

Wherever, whenever, it’s a free for all!

 

19. Greeks never say “I don’t know”

 

The Greek ego, I have learnt to my detriment, if they don’t know the answer, they’ll tell you anything, always best to check and double check from some other source!

 

20. It’s Constantinople, not Istanbul

 

Sultan Mehmed II’s entry into Constantinople, painting by Fausto Zonaro (1854–1929).

Sultan Mehmed II’s entry into Constantinople – painting by Fausto Zonaro (1854–1929).

 

Don’t call Constantinople Istanbul if you value your life, up until the fall of Constantinople in 1453, it was the capital city of the Byzantine Empire, stolen by the Turks, a thorn in the side of every Greek.

 

21. Pay cash, I’ll give you discount

 

 

You want to buy a fridge, a television, well; it goes for anything really, pay cash, you’ll get a discount, see that plasma TV there, 1000 Euro, give me cash, it’s your for 900I like this!

 

22. Greeks are consistently one year older

 

When you ask a Greek how old they are, they will always add a year, you see, if they are forty years old on their birthday, they are now in their forty first year, so, they are forty one, logical!

 

 23. Greeks don’t read tea leaves, they read coffee cups

 

Predicting the future with a Greek coffee cup

Predicting the future with a Greek coffee cup

 

A variation on a theme, Greeks predict your future from the residual coffee grounds in the cup and on the saucer, not tea leaves.

You drink the little cup of delicious Greek coffee (Don’t ever call it Turkish), the cup is turned upside down on the saucer, left for a few minutes, the residue inspected, and voila, you know who you are going to marry.

 

24. Greeks spit at you

 

Don’t worry if a Greek spits at you, three times! They are only protecting you by warding off the evil eye.

 

25. Greeks are passionate

 

Oh yes they are, in everything and every way, they love life, whatever they do, they do it
with;  “MERAKI“,  with all their heart and soul.

 

26. Family is what it’s all about

 

My big fat Greek family - Family What else is there?

My big fat Greek family – Family
What else is there?

 

Nothing is more important to Greeks than their family, they may fight and quarrel, they may not speak to each other for days or weeks, but, family is everything, the be all and end all.

 

27. Greeks eat together

 

My gorgeous Greek family, always together!

My gorgeous Greek family, always together!

 

Meal times are happy events; it’s not only about great Greek cuisine it’s about being together, catching up on news and gossip.

Most of Greece comes to a standstill at lunch time, around two o clock, shops and offices close, school is over, everyone heads home for lunch, always homemade!

Normal life resumes at five!

 

28. Greeks never eat dinner before 10 pm

 

After the large quantities of food consumed at lunch time, often not over before three in the afternoon, is it any wonder they eat a late dinner?

 

29. Greeks clap when the pilot lands the plane

 

They did this on my first plane trip to Greece, forty years ago, and they did on my last, they are just so relived to be back on “terra firma”, they are also applauding the pilot.

 

30. Souvlaki is the Greek equivalent of English fish and chips

 

Souvlaki - Food of the Gods!

Souvlaki – Food of the Gods!

 

In England, on every street corner, is a fish and chip shop, in Greece, it’s a slouvlaki shop.

 

31. Greeks are hospitable, friendly and welcoming

 

Greeks will invite you into their homes, feed and water you, and would give you the shirt of their back if you need it.

An example, once, when visiting Crete, in the middle of nowhere a shepherd flagged us down to ask the time, and proceeded to invite us to his house for lunch, and to meet his family.
To understand the kind, generous and hounourable Greeks better, please read; PHILOTIMO.

It says all there is to say about Greeks.

 

32. Greeks love children

 

My little Greek - My granddaughter Melina

My little Greek –
My granddaughter Melina

 

Not only their own, in Greece children are not meant to be seen and not heard, they are meant to have fun, who cares if they break Auntie’s antique vase? It was an accident.

Who cares if they smash that bottle of expensive wine? Never mind, never mind, “ Den peirazei”, the phrase on every Greeks lips when children are around.

 

33. Greeks eat well

 

Not for the Greeks fast food and junk, they know the benefits of a healthy diet, full of fresh fruit and vegetables, fish straight from the sea and meat in moderation.

After all, The Mediterranean Diet originated in Greece.

 

34. Always time for coffee

 

Coffee - Greek-Style

Coffee –
Greek-Style

 

No matter how busy they are, Greeks will stop for coffee, not for them coffee in a cardboard cup, on the run, coffee means a time for friends, coffee is to be savoured and enjoyed.

On unexpectedly meeting a friend in the street, their first words will be “How are, let’s go for coffee” accompanied by much hugging and kissing.

This explains observation number two, “Punctuality is a dirty word”!

 

35. Greeks approach difficulties with a sense of humour

 

Greeks get on with it, they’ve been through worse, is what they are likely to tell you in times of trouble, today’s austerity measures may mean cutting back on food, “Never mind”, they will say, “I needed to lose a few kilos”.

Inside they are terrified, unsure of the future, to the world; they put on a brave face.

 

36. Greeks have relatives all over the World

 

Owing to the depression of the 50’s and 60s, after WII and The Greek Civil War, many Greeks left Greece to find a better life, in the factories of Germany, on the streets of America, in the snows of Canada and in sunny Australia.

And so, everyone now has an aunt in Stuttgart, an uncle in Chicago, a cousin in Toronto, or a nephew in Melbourne.

 

37. Greeks are political animals

 

A poet and one of the Seven Sages of Greece, Solon - The Founder of democracy

A poet and one of the Seven Sages of Greece, Solon – The Founder of democracy

 

As well as being party animals, Greeks, (who, at the drop of hat bring out the ouzo and crank up the bouzouki, we’ve all heard the phrase “Party like a Greek”), are also political animals, in fact, the ancient Greeks were the fathers of democracy.

Visit a Kafeneon, the old-fashioned, traditional Greek coffee shop, usually men only, at any time of day or night, and you’re sure to witness an ongoing political debate, sometimes rather heated.

Greeks devour newspapers, never miss the news on TV, they know what’s what.

From Greek grannies in remote mountain villages, to smart business men in Athens, they know who the current minister of education is, who the treasurer is, who’s minister of culture, and, no doubt, what the Prime minister had for lunch!

 

38. Greeks leave everything until the last minute

 

Trying to get something done in Greece can send you crazy, Greeks seem to operate in chaos, start a job from back to front, down tools and head for the kafeneon, and at your every protest, the answer is “Avrio, Avrio”, tomorrow, tomorrow, yes, major catastrophes occur, all taken in good humour, but, more times than not, “Everything is alright on the night”

 

39. Greeks will prevail

 

Greece has had its trials and tribulations.

From 1453 with the fall of Constantinople until the revolution in 1821 Greece was under Turkish rule, after which, they fought a few Balkan Wars, endured the First World War, were occupied by the Germans in World War Two and experienced civil war immediately after.

The Greeks pulled through, and again, now, in this terrible economic crisis, the Greeks will survive, they always do!

 

40. Greeks can make you Greeker!

 

Greek Mama- Greeker than the Greeks

Greek Mama-
Greeker than the Greeks

 

Their “Greekness” just rubs off on you, and before you know it, you are “Greeker than the Greeks”!

 

What have I learnt from my forty years living among these wonderful people called Greeks?

 

I have learned they are proud, patriotic, passionate people; they are kind, generous and hospitable.

Yes, sometimes, I can’t understand their mentality; Greek bureaucracy is a law unto itself, and their death wish disregard for safety makes me cringe.

Yes some days I want to be as far away from Greece as possible, yes, there are Greeks I don’t like, but, mostly, I love them.

 

Junior Greek God My son Yiannis

Junior Greek God
My son Yiannis

 

I have turned into a big Greek mama, with my own big fat Greek family, and,  apart from my very own Greek God, I now have my personal Greek God junior, my son Yiannis, and my Greek Goddess, my daughter Nais.

 

 

My Greek Goddess My daughter Nais

My Greek Goddess
My daughter Nais

 

Enduring, as Greeks do! Me and My Greek God Tassos

Enduring, as Greeks do!
Me and MGG –  My Greek God – Tassos

 

“Na zisete”, I wish long life for you all, and “Sas agapo poli”!

I love you all very much.

China is attempting a large-scale rewriting of history

Από
anixneuseis
-
0

Burning maps, which is instrumental to China’s actions in the future, is an inseparable part of this project

By Prabhakar Singh
  • Updated 29.04.19, 6:38 PM
The burning of 30,000 old maps in China occurred a week after the Dalai Lama expressed the possibility of finding his successor in India(Wikipedia) 

On March 26, the Press Trust of India reported that the People’s Republic of China has destroyed some 30,000 old maps. Printed in China, the allegedly “incorrect” maps had depicted Taiwan as a separate state and Arunachal Pradesh as part of India. Such unprecedented, large-scale map burning mimics State-sponsored rewriting of history textbooks. The burning of maps has, incidentally, occurred after China’s foisting of a ‘nine-dash line’ map of the South China Sea a few years ago. What lies behind China’s cartographic aggression?

While Taiwan is a case of the ‘One China’ policy endorsed by the government, China’s claim on Arunachal stems from the Cultural Revolution in Tibet. The Panchsheel treaty that China and India signed in 1954 had advanced bilateralism as the preferred method of conducting Sino-Indian conversations. During the Cultural Revolution, China purged Buddhism, leading to Tibetans fleeing to India. Jawaharlal Nehru’s welcoming of the Dalai Lama in 1959 irredeemably soured Sino-Indian ties.

Significantly, the burning of the maps in China occurred a week after the 14th Dalai Lama expressed the possibility of finding his successor in India. Consequently, the Dalai Lama said, one could witness the emergence of two spiritual heads; one ritually anointed and the other appointed politically by Beijing. A week before the Dalai Lama spoke, China had vetoed India’s request to list Masood Azhar as a terrorist recognized by the United Nations.

What binds maps to China’s relationships with its Asian neighbours? In the Temple of Preah Vihear case of 1962 between Cambodia and Thailand, the International Court of Justice declared maps, accurate or otherwise, to be part of treaty interpretation. That ruling had the political impact of making maps suspect for states such as China and Thailand. They were for China disposable evidence to push for territorial consolidation.

New weapon

Within a month of the Temple decision, India’s then legal advisor, K. Krishna Rao, wrote that the Temple case shall act as a binding precedent on the China-India boundary dispute. Four months later, a war between China and India erupted in the Himalayas. China had then accused India of dodging direct negotiations for Western and, therefore, suspect international law. Then came the Vienna Convention on the Law of Treaties, 1969, which made the renunciation of boundary establishing treaties illegal. The Temple precedent, together with the suspect nature of Western law during the Cultural Revolution, offered China an excuse against third-party arbitration of territorial disputes. Today, Beijing has chosen cartographic aggression, which subverts the UN principles of territorial stability and peace with slow and measured map-related actions.

Cartographic aggression might have begun when China submitted a nine-dash line map to the UN. This map had unilaterally put nine dotted lines in the South China Sea, going beyond China’s entitlements under the United Nations Convention on the Law of the Sea. The dots infringed upon the Philippines’s ownership of the sea granted under the UNCLOS. In 2016, the South China Sea arbitration, started at the behest of the Philippines, rejected the Chinese claims. But China continues with its artificial island-making programme in the South China Sea.

China, unlike India, has for long rejected European treaties as a sign of colonialism. In 2009, China clarified that only blue-water colonialism spawned by European states is the kind of colonialism that should be renounced by the UN charter and other general assembly resolutions. Having ‘defined’ European colonialism, China is now attempting a large-scale history rewriting project. Map burning, which is instrumental to China’s actions in the future, is an inseparable part of this project.

https://www.telegraphindia.com/opinion/china-is-attempting-a-large-scale-rewriting-of-history/cid/1689590

Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΘΑ ΕΠΙΣΤΡΕΨΕΙ ΣΤΟ ΜΑΝΤΡΙ. ΤΟ ΘΕΜΑ ΕΙΝΑΙ ΠΩΣ

Από
anixneuseis
-
0

Απο καμιά ανάλυση δεν προκύπτει ότι συμφέρει στην Τουρκία η διάρρηξη των σχέσεών της με τη Δύση, και όχι μόνο με τις ΗΠΑ.
-Η οικονομία της είναι ευάλωτη και εξαρτημένη, απολύτως,απο ΗΠΑ και Ευρώπη.
– Το εθνικό της συμφέρον βρίσκεται μέσα στο ΝΑΤΟ. Σε περίπτωση εξόδου της το κενό θα καλυφθεί απο Κύπρο και Ελλάδα.
-Χρειάζεται επενδύσεις και οικονομική υποστήριξη για να καλύψει τα χρωστούμενα σε διεθνείς οικονομικούς οργανισμούς, τα οποία ανέρχονται- μόνο για φέτος- σε 180 δισεκατομμύρια $.
Τα παιχνίδια τελείωσαν, ο Ερντογάν το έχει αντιληφθεί. Τον άφησαν να παίξει και, τώρα, ήρθε η ώρα της αλήθειας.
Ο τούρκος πρόεδρος, αφού αυθαδίασε προς τις ΗΠΑ αναζητά τρόπο να επιστρέψει στο μαντρί με αξιοπρέπεια. Αλλά δεν θα του κάνουν τη χάρη. Θα του ποτίσουν όλο το πικρό ποτήρι.
Περιμένει πρόσκληση απο τον Τράμπ να επισκεφτεί την Ουάσιγκτον αλλά η πρόσκληση δεν έρχεται.
Οι αμερικανοί γνωρίζουν τις αδυναμίες του και τις αδυναμίες της χώρας του και, αφού διαμόρφωσαν την πολιτική αντιμετώπισής του, είναι ψύχραιμοι και αποφασισμένοι. Απαιτούν απόλυτη υποχώρηση στο θέμα των S-400 και δεν κάνουν πίσω στο θέμα της ζώνης ασφαλείας στη βόρειο Συρία, την οποία δεν θα αφήσουν στα χέρια της Τουρκίας.
Απομένει να δούμε πως θα υποχωρήσει η Τουρκία και πως θα συνεχίσει τις σχέσεις της με τη Ρωσία.
Κυρίως, απομένει να δούμε πως θα διαμορφώσουν οι Αμερικανοί τη νέα γεωπολιτική αρχιτεκτονική τους στην Ανατολική Μεσόγειο σε περίπτωση επιστροφής της Τουρκίας.
Θα του τα δώσουν όλα; Και τι θα γίνει με τις εναλλακτικές κινήσεις τους που διαμόρφωσαν με τις τριμερείς;
Μάλλον, ακόμη και σε περίπτωση επιστροφής του Ερντογάν, τίποτε δεν θα είναι όπως προηγουμένως.
Αυτό, άλλωστε αναμενόταν. Κάθε ρευστότητα σε μια περιοχή επαναπροσδιορίζει τις ισορροπίες και τις σχέσεις όταν αρχίζει η σταθεροποίηση.
Υπάρχει και κάτι ακόμη που φοβίζει τον Ερντογάν. Η μακρά παραμονή στην εξουσία είναι φθοροποιός. Όταν η οικονομία δεν πάει καλά οι πολίτες αρχίζουν και δυσανασχετούν.
Στο εσωτερικό της Τουρκίας διαμορφώνεται ένας εναλλακτικός πόλος προερχόμενος απο τα σπλάχνα του AKP, με πρωταγωνιστές στελέχη όπως ο Νταβούτογλου και ο Γκιούλ. Ο προσανατολισμός τους είναι φιλοδυτικός. Και, βεβαίως, θα έχουν την υποστήριξη της Δύσης.

Και κάτι τελευταίο. Πριν τρείς ημέρες ο Ερντογάν επικοινώνησε τηλεφωνικά με τον Τράμπ. Σύμφωνα με την ανακοίνωση της τουρκικής προεδρίας, αφού είπαν τα αναμενόμενα, ο Ερντογάν εξέφρασε στον αμερικανό πρόεδρο τη λύπη του για την επίθεση που δέχθηκε εβραϊκή συναγωγή στις ΗΠΑ.
Μήπως προετοιμάζεται το έδαφος για μια συγνώμη και απο το Ισραήλ και το Νετανιάχου; Βελτίωση των αμερικανοτουρκικών σχέσεων δεν νοείται με τεταμένες τις σχέσεις με το Τελ Αβίβ.


Το υδρογόνο στο άστρο του Ερντογάν αρχίζει να εξαντλείται.

Το σιωπηλό διακύβευμα της Ευρώπης

Από
anixneuseis
-
1

Γιώργος Χατζηθεοφάνους foreignaffairs.gr

Παρά το περιβάλλον διεθνών μεγάλων αλλαγών, οι ευρωεκλογές εξελίσσονται σε κομματικό παίγνιο

30/04/2019 
Περίληψη:

Η Ευρωπαϊκή Ένωση μοιάζει με ένα λαμπερό κρουαζιερόπλοιο, σε ένα καταπληκτικό ταξίδι σε ήρεμες θάλασσες που, όμως, στην πρώτη φουρτούνα που προκάλεσε η οικονομική κρίση του 2008 και στην συνέχεια το προσφυγικό, παρουσίασε σωρεία προβλημάτων λόγω κακοτεχνιών στην κατασκευή του.

Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΑΤΖΗΘΕΟΦΑΝΟΥΣ είναι υποστράτηγος ε.α., οικονομολόγος και συγγραφέας του βιβλίου «Εθνική Στρατηγική-Πρόταση για ένα νέο θεσμικό πλαίσιο», η Β’ έκδοση του οποίου έχει ήδη κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Ι. Σιδέρης.

Η ίδρυση της ΕΟΚ ήταν η πρώτη προσπάθεια συσπείρωσης των λαών της Ευρώπης, όχι για την αντιμετώπιση ενός κοινού εχθρού όπως είχε συμβεί πολλές φορές στο παρελθόν, αλλά αυτή την φορά για την οικονομική ευημερία, την ειρήνη και την σταθερότητα, στην ταλαιπωρημένη από ένοπλες συγκρούσεις και ταραχές, με αποκορύφωμα τους δύο καταστροφικούς παγκόσμιους πολέμους, Γηραιά Ήπειρο.

Θεμέλια του οικοδομήματος της Ένωσης ήταν η εξάλειψη των εγωιστικών εθνικών πολιτικών και του εθνικισμού, και η προώθηση της ειρηνικής συνύπαρξης των λαών, της συνεργασίας, των ανοιχτών συνόρων, της επικοινωνίας, της ευημερίας, της δικαιοσύνης, της ελευθερίας, της ισότητας, της κυριαρχίας του διεθνούς δικαίου και της διαπραγμάτευσης έναντι της χρήσης βίας, και της πολυμέρειας αντί της μονομέρειας. Κι αυτές οι αξίες απέκτησαν σταδιακά οικουμενικό χαρακτήρα.

30042019-2.jpg

Διαδηλωτές κατά του Brexit έξω από το βρετανικό κοινοβούλιο στο Λονδίνο, στις 8 Απριλίου 2019. REUTERS/Gonzalo Fuentes
———————————————————————————

Η Ένωση ως φορέας-πρότυπο κοινά αποδεκτών, σε παγκόσμιο επίπεδο, αξιών, είχε μια αξιοσημείωτη συμβολή στον «εκπολιτισμό» του πλανήτη. Η συνεισφορά της στην ειρήνη και προώθηση της ευημερίας των λαών δεν αφορούσε μόνο στο εσωτερικό της. Αφορούσε -και αφορά- επίσης τις εκτός Ένωσης χώρες της Ευρώπης που διακαώς επιθυμούσαν και επιθυμούν την ένταξή τους σε αυτήν, και στο πλαίσιο αυτό ήταν (και είναι) υποχρεωμένες να ασπαστούν τις αξίες της, υπηρετώντας πρωτίστως την ειρήνη καθώς και όλες τις χώρες του πλανήτη που αποδέχθηκαν τις αξίες της και την επέλεξαν ως πρότυπο.

Η υιοθέτηση της αιώνιας ειρήνης του Καντ και η ενίσχυση των ευρωπαϊκών αρχών διευκολύνθηκαν ιδιαίτερα από την κατάρρευση της πρώην Σοβιετικής Ένωσης και την διάλυση του Συμφώνου της Βαρσοβίας. Η Ευρώπη διατηρούσε στρατιωτικές δυνάμεις για την αντιμετώπιση της προερχόμενης από την πρώην Σοβιετική Ένωση απειλής κι όχι για επεμβάσεις έξω από τα σύνορά της. Κατά συνέπεια, μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, οι αμυντικές δαπάνες των χωρών της μειώθηκαν σημαντικά ενώ έννοιες όπως στρατηγική και γεωπολιτική έπαψαν να απασχολούν τους Ευρωπαίους.

Οι επικριτές της νέας στρατηγικής κουλτούρας της Ένωσης, που θέλησε να αποστασιοποιηθεί από το αιματηρό παρελθόν της, υποστηρίζουν πως δεν ήταν προϊόν ηθικής αλλά συμφερόντων, αφήνοντας την δύσκολη αποστολή της παγκόσμιας τάξης στις ΗΠΑ, την δράση των οποίων ωστόσο θέλησαν να ελέγχουν, ως υποστηρικτές της πολυμέρειας, μέσω του ΟΗΕ και του ΝΑΤΟ. «Αυτοί που δεν έχουν τα μέσα να δράσουν μόνοι τους, θέλουν να έχουν έναν μηχανισμό για να ελέγχουν εκείνους που τα έχουν» υποστηρίζει ο [έγκυρος αναλυτής του Brookings Institution] Ρόμπερτ Κέιγκαν.

Το χάσμα ανάμεσα στην Ένωση και τις ΗΠΑ διευρύνθηκε μετά το 2001, οπότε οι δεύτερες επέλεξαν την σημαντική αύξηση της σκληρής έναντι της ήπιας ισχύος που μέχρι τότε ήταν η βασική τους επιλογή. Διαφορετικές πορείες ακλούθησαν η Ευρώπη και οι ΗΠΑ. Η πρώτη από την σκληρή στην ήπια ισχύ, οι δεύτερες το αντίστροφο. Φαίνεται πως η διατλαντική αντίθεση στα διεθνή στρατηγικά ζητήματα θα συνεχίσει να υπάρχει επειδή τα αίτια είναι βαθιά.

Σήμερα, κοσμογονικές αλλαγές συναντά ένας παρατηρητής στο διεθνές σύστημα με σημείο αφετηρίας τη μεγάλη οικονομική κρίση στις ΗΠΑ το 2008 που σταδιακά εξαπλώθηκε σε όλο τον πλανήτη και η οποία, παρά τα όσα λέγονται, δεν έχει ξεπεραστεί. Έχουμε μια δραστική μετατόπιση της ισχύος από την Δύση στην Ανατολή όπου νέοι πόλοι ισχύος όπως η Κίνα, η Ρωσία και η Ινδία σηματοδοτούν το πέρασμα από την μονομέρεια στην πολυμέρεια. Στην πρόσφατη δήλωση του Αμερικανού ΥΠΕΞ για υποστήριξη των Φιλιππίνων με στρατιωτικά μέσα εάν απαιτηθεί, το Πεκίνο απάντησε πως ο καλύτερος τρόπος να διαφυλαχθεί η ειρήνη στην περιοχή είναι να μην εμπλέκονται σε αυτήν γεωγραφικά απομακρυσμένες δυνάμεις, αμφισβητώντας ευθέως την παγκόσμια κυριαρχία των ΗΠΑ.

Το πλέον πιθανόν είναι οι ΗΠΑ να επιστρέψουν σταδιακά στην προ του Β’ΠΠ κατάσταση, δηλαδή στην ήπειρό τους, με συμφέροντα προσανατολισμένα στον Ειρηνικό Ωκεανό. Το πρόβλημά τους με την Κίνα δεν πρόκειται να λυθεί με μια νέα εμπορική συμφωνία, όπως ενδεχομένως πολλοί θεωρούν, διότι δεν αφορά μόνο στον τομέα της οικονομίας˙ πρωτίστως είναι ζήτημα ισχύος. Στο πλαίσιο αυτό, το ΝΑΤΟ δεν μπορεί να προσφέρει τίποτα σημαντικό στις ΗΠΑ. Αντίθετα θα είναι εξαιρετικά χρήσιμη μια συνεργασία σε υψηλό επίπεδο με την Ρωσία για την αντιμετώπιση των νέων απειλών.

Σε αυτό το περιβάλλον των μεγάλων αλλαγών, στο οποίο να προσθέσουμε και την εμφάνιση θέσεων αμφισβήτησης της αποτελεσματικότητας -στο νέο παγκόσμιο ανταγωνιστικό περιβάλλον- της δημοκρατίας στην οικονομική ανάπτυξη και κατά συνέπεια στην προώθηση της ασφάλειας και της ευημερίας των πολιτών, έχουμε μια Ευρώπη σε κρίση, χωρίς όραμα και σε αναζήτηση ταυτότητας, όπου έκαναν και πάλι την εμφάνισή τους, μετά από δεκαετίες, ο εθνικισμός και οι εγωιστικές εθνικές πολιτικές, στην εξάλειψη των οποίων, όπως έχει ήδη αναφερθεί, θεμελιώθηκε το οικοδόμημα της Ένωσης. Και βέβαια υπάρχει και το BREXIT που βρίσκεται σε εξέλιξη. Και το ερώτημα που τίθεται είναι: Ποια θα είναι η μορφή και η θέση της Ένωσης στο νέο, υπό διαμόρφωση, πολυπολικό σύστημα;

Η Ευρωπαϊκή Ένωση μοιάζει με ένα λαμπερό κρουαζιερόπλοιο, σε ένα καταπληκτικό ταξίδι σε ήρεμες θάλασσες που, όμως, στην πρώτη φουσκοθαλασσιά, στην πρώτη φουρτούνα που προκάλεσε η οικονομική κρίση του 2008 και στην συνέχεια το προσφυγικό, παρουσίασε σωρεία προβλημάτων λόγω κακοτεχνιών στην κατασκευή του. Συνεχίζει να ταξιδεύει με κάποιες παρεμβάσεις που του επιτρέπουν να πλέει, με τρωμένο όμως γόητρο και λιγότερη αίγλη. Ακόμη και σήμερα προσπαθεί να βρει τρόπους άντλησης των νερών που θα μπουν στην επόμενη φουρτούνα, αντί για μια δομική ανακατασκευή που θα απαγορεύσει την εισροή υδάτων και θα το καταστήσει άτρωτο σε οποιαδήποτε νέα καταιγίδα.

Αυτοί που προωθούν την λύση του Ευρωπαϊκού Νομισματικού Ταμείου για την δανειοδότηση των ελλειμματικών χωρών, προφανώς ξεχνούν πως το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) δεν κατάφερε να σώσει το σύστημα σταθερών νομισματικών ισοτιμιών που υιοθετήθηκε με την Συμφωνία Bretton Woods, όπως ξεχνούν την εγκατάλειψη του Κανόνα του Χρυσού μετά την οικονομική κρίση του 1929. Μόνη λύση για την θωράκιση του ευρώ είναι η υιοθέτηση κοινής δημοσιονομικής πολιτικής που αποτελεί το μεγάλο βήμα για μια πραγματικά Ενωμένη Ευρώπη και κατ’ ελάχιστο έναν αποτελεσματικό μηχανισμό ελέγχου των πλεονασμάτων-ελλειμμάτων (ανακύκλωση πλεονασμάτων) που νομοτελειακά δημιουργούνται λόγω διαφορών στην ανταγωνιστικότητα των οικονομιών και αδυναμίας εφαρμογής εθνικών νομισματικών πολιτικών. Στο δια ταύτα, τα προβλήματα στην αρχιτεκτονική του κοινού νομίσματος θα πρέπει να αντιμετωπιστούν δραστικά διότι η διάλυση της Ευρωζώνης, στην επόμενη φουρτούνα, είναι μια υπαρκτή απειλή με σοβαρό κίνδυνο να συμπαρασυρθεί όλο το οικοδόμημα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Με δεδομένο, λοιπόν, την δραστική αντιμετώπιση των προβλημάτων και την επιβίωση της Ένωσης που είναι το ζητούμενο, θα πρέπει να ληφθούν αποφάσεις για την θέση της στο νέο, υπό διαμόρφωση, διεθνές σύστημα της πολυμέρειας. Η επιλογή να παραμείνει αδιάφορη στην δυναμική που έχει αναπτυχθεί και οδηγεί στην διαμόρφωση του νέου κόσμου, είναι εξαιρετικά απίθανη καθόσον, πέραν των άλλων, τίθεται και το ζήτημα της ασφάλειάς της αν λάβουμε υπόψη πως οι ΗΠΑ δεν επιθυμούν ή και αδυνατούν να συνεχίσουν να έχουν αυτήν την αποστολή. Στο πλαίσιο αυτό έχει ανοίξει η συζήτηση για ουσιαστική κοινή εξωτερική πολιτική και άμυνα, ωστόσο δεν αποτελεί μια εύκολη υπόθεση αν έτσι αρχικά φαίνεται σε πολλούς.

Για να υπάρχει κοινή εξωτερική πολιτική με περιεχόμενο και ουσία πρέπει να υπάρχουν κοινά συμφέροντα -η προώθηση των οποίων αποτελεί το αντικείμενο της εξωτερικής πολιτικής- σε μόνιμη βάση κι όχι περιστασιακά, κι αυτό με την σειρά του απαιτεί την πολιτική ολοκλήρωση της Ένωσης ή κατ’ ελάχιστο κοινή δημοσιονομική πολιτική. Και, βέβαια, δεν νοείται εξωτερική πολιτική χωρίς να υπάρχει η ανάλογη ισχύς για την υποστήριξή της.

Αντίθετα, σε μια Ένωση πολλών ταχυτήτων, χωρίς κοινή δημοσιονομική πολιτική, δηλαδή χωρίς κοινά οικονομικά συμφέροντα, ενδεχομένως η κοινή εξωτερική πολιτική και ασφάλεια να αποδειχθεί επικίνδυνη για χώρες όπως η Ελλάδα. Πόσο εύκολο είναι αυτή την στιγμή η Ελλάδα, άμεσα εξαρτώμενη από τις αποφάσεις της γερμανικής κυβέρνησης, να αρνηθεί στο πλαίσιο κοινής εξωτερικής πολιτικής μια θέση που εξυπηρετεί τα εθνικά συμφέροντα της Γερμανίας αλλά όχι της Ελλάδας;

Δεν είναι, όμως, μόνο αυτό το πρόβλημα. Η προώθηση της κοινής εξωτερικής πολιτικής και άμυνας χωρίς να έχει προηγηθεί η πολιτική ένωση μπορεί να εξελιχθεί σε ένα εξαιρετικά επικίνδυνο εγχείρημα, εξαιτίας των διαφορών που θα προκύψουν μεταξύ των χωρών-μελών, που θα θέσει σε δοκιμασία την συνοχή της με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται στην πορεία της. Κάθε βήμα προς τα εμπρός πρέπει να γίνει με μεγάλη προσοχή και τρόπο που δεν θα οδηγήσει σε υπαναχωρήσεις και βήματα προς τα πίσω, τα οποία δημιουργούν ένα γενικό αρνητικό κλίμα και δεν είναι πάντα ελέγξιμα.

Μέσα στην Ένωση, ειδικά μετά τη μεγάλη διεύρυνση, υπάρχουν διαφορετικές αντιλήψεις στο ζήτημα αυτό. Χώρες όπως η Γαλλία και η Μ. Βρετανία, έχουν παραδοσιακά μια ιδιαίτερη έφεση-ικανότητα στα ζητήματα στρατηγικής και διπλωματίας και οικουμενική αποστολή που δεν επιθυμούν να απεμπολήσουν. Δεν είναι τυχαίο πως κάθε πρόταση στην κατεύθυνση της κοινής εξωτερικής πολιτικής και άμυνας γίνεται με τρόπο που να διαφυλάσσει την εθνική κυριαρχία. Άλλες χώρες είναι αντίθετες σε επεμβάσεις έξω από τα σύνορά τους, και υπάρχουν χώρες που είναι θετικές σε έναν τέτοιο ρόλο αλλά σε όχι στον ίδιο βαθμό. Αυτές οι διαφορές είχαν ως αποτέλεσμα την συμμετοχή μέχρι σήμερα της Ένωσης μόνο σε αποστολές Petersberg, δηλαδή σε επιχειρήσεις όχι επιβολής αλλά διατήρησης της ειρήνης.

Πέραν τούτου, η υιοθέτηση Κοινής Εξωτερικής Πολιτικής και Άμυνας αποτελεί ένα κομβικό σημείο στην πορεία του εγχειρήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μια Ευρώπη με στρατιωτική ισχύ, σε ένα νέο πολυπολικό σύστημα, είναι εξαιρετικά απίθανο να παραμείνει αμέτοχη στη νέα διεθνή τάξη. Η επιλογή της σκληρής αντί της ήπιας ισχύος, της χρήσης βίας αντί της διπλωματίας και του διεθνούς δικαίου, θα αλλάξει τον χαρακτήρα της Ένωσης, θα ενισχύσει τον εθνικισμό και τις εθνικές εγωιστικές πολιτικές, οι οποίες ούτως ή άλλως έχουν κάνει την εμφάνισή τους, και θα απομακρύνει την Ένωση από τις σημερινές οικουμενικές αρχές της, και αυτό ίσως αποδειχθεί καταστροφικό πριν την πολιτική ολοκλήρωσή της. Μια τέτοια προσπάθεια εμπεριέχει στοιχεία των εγχειρημάτων του μακρινού παρελθόντος για μια Ένωση στο πλαίσιο αντιμετώπισης ενός κοινού εξωτερικού κινδύνου που όταν εξέλιπε χανόταν και το όραμα.

Πολλά θα εξαρτηθούν από το BREXIT που βρίσκεται σε εξέλιξη. Η Μ. Βρετανία είναι μια χώρα με μεγάλη στρατιωτική ισχύ -με ό,τι αυτό σημαίνει σε μια κοινή ευρωπαϊκή εξωτερική πολιτική και άμυνα στο νέο πολυπολικό διεθνές σύστημα- που ωστόσο πάντα έβλεπε την Ευρώπη ως «χώρο» κι όχι ως «δύναμη». Αυτό σημαίνει πως εάν τελικά αποχωρήσει θα είναι πιο εύκολο το επόμενο βήμα για περισσότερη Ευρώπη, χωρίς όμως την σημαντική στρατιωτική της ισχύ. Αν παραμείνει, το πλέον πιθανόν είναι να συνεχίσει να λειτουργεί ως τροχοπέδη σε κάθε προσπάθεια για περισσότερη Ευρώπη. Το ιδανικό θα ήταν μια Ευρωπαϊκή Ένωση με μια νέα, ως προς την αντίληψη της ενωμένης Ευρώπης, Μ. Βρετανία στους κόλπους της.

Θα πρέπει, όμως, να επισημάνουμε την διαφορετική προσέγγιση, που πάντα υπήρχε, στο ζήτημα της πολιτικής τής ολοκλήρωσης, η οποία δεν ταυτίζεται για όλους με την πολιτική ολοκλήρωση της ΕΕ, όπως κάποιοι ενδεχομένως πιστεύουν. Δεν έχουν όλοι την ίδια εικόνα για την τελική επιθυμητή κατάσταση. Οι ΗΠΑ, τις οποίες προβάλλουν οι υποστηρικτές της πολιτικής ολοκλήρωσης ως παράδειγμα, προέκυψαν από οικονομικούς μετανάστες από πολλά σημεία του πλανήτη, που στο όνομα της ευημερίας συνειδητά παραμέρισαν τις όποιες πολιτιστικές κι άλλες μεταξύ τους διαφορές ενώ στην Ευρώπη οι λαοί ζουν χιλιάδες χρόνια, με τον δικό τους πολιτισμό και κουλτούρα που δεν είναι διατεθειμένοι να απεμπολήσουν για κανέναν λόγο. Είναι ένα ισχυρό επιχείρημα αυτών που θεωρούν πως στο ορατό μέλλον δεν πρόκειται η σημερινή Ένωση να προχωρήσει σε πολιτική ολοκλήρωση, και, βέβαια, σήμερα που οι λαοί χρεώνουν σε αυτήν τα χαμηλά επίπεδα ευημερίας που απολαμβάνουν σε σχέση με το πρόσφατο παρελθόν, είναι εξαιρετικά δύσκολο να μιλά κανείς για περισσότερη Ευρώπη.

Στο πλαίσιο αυτό είναι εξαιρετικά απίθανο να υπάρξει ουσιαστική κοινή ευρωπαϊκή εξωτερική πολιτική και άμυνα στο ορατό μέλλον. Η σημερινή κατάσταση, η οποία περιλαμβάνει την κοινοτικοποίηση κάποιων από τα μείζονα και δευτερεύοντα εθνικά συμφέροντα, με τα συμφέροντα επιβίωσης και τα ζωτικά να παραμένουν εθνική υπόθεση, μάλλον θα συνεχίσει να υπάρχει, παρά τις όποιες διαφορετικές επιθυμίες πολλοί εκφράζουν, μέχρι την στιγμή που η Ευρώπη θα κληθεί να αντιμετωπίσει μια κοινή εξωτερική απειλή.

Στο δια ταύτα, πρέπει, και καλώς υπάρχει, η κοινή ευρωπαϊκή εξωτερική πολιτική και άμυνα, την οποία, ως χώρα, πρέπει να υποστηρίξουμε και να πάρουμε σχετικές πρωτοβουλίες στην κατεύθυνση της αναβάθμισης-ενίσχυσης του θεσμού αυτού, αλλά πρέπει να την βλέπουμε πάντα στην πραγματική της διάσταση. Το 1991, ο τότε Βέλγος Υπουργός Εξωτερικών, Μαρκ Εϊσκένς, χαρακτήρισε την ΕΕ «οικονομικό γίγαντα, πολιτικό νάνο και στρατιωτικό σκουλήκι» και η φράση αυτή φαίνεται να αποκτά διαχρονικό χαρακτήρα και είναι εξαιρετικά δύσκολο να αλλάξει για τους λόγους που αναφέρθηκαν παραπάνω.

Μπορεί κάποιος σήμερα να κατηγορήσει την Ευρωπαϊκή Ένωση ενδεχομένως για πολλά λάθη και να εντοπίσει αρκετά κυρίως δομικά προβλήματα στην οργάνωση και την λειτουργία της, αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε πως αποτελεί ό,τι καλύτερο υπήρξε ποτέ στην παγκόσμια ιστορία ως τέτοιο εγχείρημα. Τα προβλήματα, τα λάθη και οι παθογένειες πρέπει να εντοπίζονται, να καταγράφονται, να αναδεικνύονται και να θεραπεύονται στο πλαίσιο δημιουργίας μιας Ευρώπης όπως την οραματίστηκαν οι ιδρυτές πατέρες και την οραματίζονται σήμερα οι Ευρωπαϊστές, κι όχι να αποκρύπτονται, και κυρίως δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται ως επιχειρήματα εναντίον της Ενωμένης Ευρώπης ενισχύοντας τον ευρωσκεπτικισμό και τις εγωιστικές εθνικές πολιτικές. Η διάλυση της ΕΕ, που αποτελεί ένα υπαρκτό ενδεχόμενο, θα οδηγήσει σε περαιτέρω ενίσχυση του εθνικισμού και θα αποτελέσει μια μεγάλη ήττα της δημοκρατίας στη Γηραιά Ήπειρο, με σοβαρές δυσάρεστες συνέπειες ακόμη και στην ειρήνη.

Το μεγάλο στοίχημα για την Ευρώπη σήμερα είναι η δραστική αντιμετώπιση του εθνικισμού και των εγωιστικών εθνικών πολιτικών καθώς επίσης και του φασισμού, λέξη ταμπού στην Ευρώπη, γι’ αυτό και συναντάται με άλλους όρους. Και τούτο απαιτεί από τους επικεφαλής των κρατών-μελών να σηκώσουν τα κεφάλια τους από τα δημόσια λογιστικά βιβλία τους και ως ηγέτες να παρουσιάσουν ένα νέο όραμα που θα εμπνεύσει και πάλι τους λαούς της Ευρώπης.

Σε ό,τι δε αφορά ειδικά την χώρα μας, θα πρέπει κάποια στιγμή να αποστασιοποιηθούμε από το παρελθόν μας, τότε που βλέπαμε την ΕΕ ως τον χώρο όπου άλλοι θα μας ταΐζουν και θα φυλάνε τα σύνορά μας, και να συμμετέχουμε κι εμείς, με προτάσεις και πρωτοβουλίες, στις ζυμώσεις που βρίσκονται σε εξέλιξη για μια πραγματικά ενωμένη Ευρώπη, στους κόλπους της οποίας οι πολίτες θα απολαμβάνουν ασφάλεια, ελευθερία, τάξη και δικαιοσύνη στην βάση των ευρωπαϊκών αρχών και αξιών, και υψηλά επίπεδα ευημερίας. Θα ήμουν εξαιρετικά αισιόδοξος αν τα ζητήματα αυτά έμπαιναν στην προεκλογική κουβέντα από τα κόμματα και τους υποψήφιους ευρωβουλευτές αντί της προσπάθειας κομματικής και μόνο εκμετάλλευσης των ευρωεκλογών, ενόψει των επικείμενων εσωτερικών κοινοβουλευτικών εκλογών.

Copyright © 2019 by the Council on Foreign Relations, Inc.
All rights reserved.

Μπορείτε να ακολουθείτε το «Foreign Affairs, The Hellenic Edition» στο TWITTER στην διεύθυνση www.twitter.com/foreigngr αλλά και στο FACEBOOK, στην διεύθυνση www.facebook.com/ForeignAffairs.gr και στο linkedin στην διεύθυνση https://www.linkedin.com/company/foreign-affairs-the-hellenic-edition

NEW YORK TIMES CARTOONIST TO ‘POST’: CARICATURE WAS NOT ANTISEMITIC

Από
anixneuseis
-
0

Antonio Moreira Antunes said he sought only to ‘critique Israeli policy’ and that his work is not antisemitic.

BY AMY SPIRO Jerusalem Post
 APRIL 30, 2019 19:13

New York Times cartoon depicting Netanyahu as a guide dog with Trump. (photo credit: THE NEW YORK TIMES)

Antonio Moreira Antunes, the cartoonist behind a recent controversial caricature in The New York Times, told The Jerusalem Post on Tuesday that he does not understand how people view his work as antisemitic.

Antunes has served for several decades as a cartoonist for the Portuguese newspaper Expresso. Last week, a cartoon he drew of Prime Minister Benjamin Netanyahu and US President Donald Trump was reprinted in The International New York Times, igniting a firestorm of controversy. The Times at first deleted the cartoon from its syndication website, said it was offensive and that it was an “error of judgment” to print it. But the paper later offered a full apology, saying it was “deeply sorry” and that “we are committed to making sure nothing like this happens again.”

Antunes, for his part, was unapologetic on Tuesday.

“Trump’s erratic, destructive and often blind politics encouraged the expansionist radicalism of Netanyahu,” he wrote in an emailed response to questions from the Post. “To illustrate this situation, an analogy occurred to me with a blind man (Trump) led by a guide dog (Netanyahu) and, to help identify him, little known in Portugal, I added the Star of David, symbol of the State of Israel and central element of its flag.”

Antunes did not explain why he drew a kippa on Trump’s head. He also did not respond to a question about the reactions of either The New York Times or his employer, Expresso, to the cartoon.

“I do not seek controversy,” he wrote. “I try to make critical cartoons of situations that seem to me wrong, unfair and undemocratic. I have already made drawings on the politics of my country, Spain, France, Russia, Italy, Iran, China, Saudi Arabia, USA, Brazil, United Kingdom, North Korea, etc.”

Antunes bristled at the notion that his cartoon would be viewed as antisemitic.

“What will be the reason why I cannot do a critique of Israeli policy without being immediately categorized as antisemitic?” he wrote. “I have nothing against the Jews but I have many things against the politics of Israel.”

Despite Antunes’s denial, The New York Times called the cartoon antisemitic, as did the Anti-Defamation League, the American Jewish Committee and a slew of US congressmen and media figures, as well as Trump himself and US Vice President Mike Pence.

More than 35 years ago, Antunes also drew ire from Jewish groups with a caricature relating to the first Israeli-Lebanon war, which depicted IDF soldiers as Nazis. That cartoon won him an international prize in 1983, despite outcry from the Jewish community.

https://www.jpost.com/Diaspora/Cartoonist-of-NYT-caricature-to-Post-I-have-nothing-against-the-Jews-588291

Is Israel behind the S-400 conflict?

Από
anixneuseis
-
0

YAHYA BOSTAN@yahyabostan Daily Sabah

There are serious tensions between Turkey and the United States over the former’s decision to purchase the S-400 missile defense system. In recent years, Turkey entered negotiations with multiple countries, including the United States, to reinforce its air defenses. The Turkish government’s goal was to supply a low-cost air defense system under a joint production and technology transfer plan. When the United States and the rest of Turkey’s NATO allies failed to meet Ankara’s needs for nine years, the Turks finally reached an agreement with Russia for the S-400’s delivery by July 2019.

As mentioned above, the S-400 deal created problems between Ankara and Washington. The United States opposes the Turkish-Russian agreement, voicing concern that installing the Russian missile defense system on Turkish soil could reveal secrets about F-35 fighter jets. The Turkish counterargument is that Israel should stop flying its F-35 jets over Syria, where there are active S-400 systems, if the American concern is warranted. U.S. officials, Turkish sources say, have yet to explain themselves – which begs the question whether Washington objects to the S-400 deal on other grounds. But there are a few points worth considering first.

The U.S. threatens to impose economic sanctions on Turkey if it goes through with the S-400 agreement. The Turkish government’s offer to form a joint commission on the matter remains unanswered. There is talk that the U.S. Congress will slap on Countering America’s Adversaries Through Sanctions Act (CAATSA) sanctions as soon as Russia delivers the missile defense system to Turkey. In other words, Washington threatens to bring its relations with Ankara to the point of collapse.

There are two additional issues that strain Turkey-U.S. relations. First, Turkey’s exemption from the Iran sanctions is about to expire. If nothing changes, the country will stop importing Iranian oil on May 2. The Trump administration tells Iran’s customers, including Turkey, to start buying from Saudi Arabia. Yet Riyadh’s oil comes with a bigger price tag.

The second issue relates to the Syrian civil war and a proposed safe zone across Turkey’s southern border. Turkish and U.S. officials continue talking, with sources claiming that Washington could make Turkey a new offer soon. Yet the pending American offer remains unlikely to meet the Turkish demand for total control over the proposed safe zone. The United States wants the international coalition to collectively enforce the safe zone, yet many members of the European Union have already rejected that plan. As such, it is still unclear what the Americans will offer Turkey.

Let us now turn back to the S-400 deal. Could the Turkish and American presidents make a move to repair the relationship? Sources indicate that President Recep Tayyip Erdoğan will speak with U.S. President Donald Trump soon to discuss, among other issues, Turkey’s plan to purchase the Russian missile defense system. Erdoğan will allegedly explain why his country needs the S-400 to his American counterpart. The leaders will also talk about Syria and economic cooperation. The obvious question is whether Erdoğan and Trump will find a middle ground on the Russian missile defense system.

If the United States was directly involved in the S-400 agreement, the two leaders may have found a compromise – as they did in the past. Let us recall that Trump decided to withdraw U.S. troops from Syria and shook hands with Erdoğan on a safe zone. Over the following weeks, Washington changed its mind and brought the withdrawal to a grinding halt. There are problems surrounding the proposed safe zone as well.

The U.S. bureaucracy is highly likely to sabotage any agreement between Erdoğan and Trump on the S-400 missile defense system – as it blocked Trump’s efforts to withdraw from Syria and set up a safe zone. After all, U.S. officials no longer decide America’s foreign policy. According to Serdar Turgut, a Washington-based Turkish journalist, Israel exerts unprecedented influence over U.S. decision-makers. In other words, Tel Aviv’s regional ambitions undermine U.S. foreign policy and poison Washington’s relationship with Ankara. Under the circumstances, it is highly unlikely for Turkey and the United States to find a middle ground.

https://www.dailysabah.com/columns/yahya_bostan/2019/04/30/is-israel-behind-the-s-400-conflict

Hypersonics and Modern War

Από
anixneuseis
-
0

By George Friedman April 30, 2019

Hypersonics could introduce a radically new type of war.

The media has been filled with stories recently about Chinese and Russian hypersonic missiles and how these weapons are changing the military balance of power. The U.S. Department of Defense has said it is struggling to keep up with the Chinese and Russian programs. The United States, however, has been working on developing hypersonic missiles since the 1990s; I even wrote an entire chapter in my 1996 book “The Future of War” on the U.S. hypersonics program. In the time since, it’s hard to believe that the U.S. has made little progress on this program, while the Chinese and Russians have surged ahead. Nonetheless, it’s possible that the U.S. has dropped the ball here. It’s also possible that the Defense Department is using this issue to leverage more money out of Congress while obscuring the progress it has made. The Chinese and Russians, meanwhile, are looking for any means to appear powerful and intimidating. But regardless of whether the U.S. has actually fallen behind on this matter, the real question is why hypersonic missiles are an important evolution in the first place.
How Do Hypersonics Work?

First, we need to begin by defining hypersonics. Hypersonic weapons are missiles that are able to travel more than five times the speed of sound and penetrate anti-missile defenses. There are two types of hypersonic weapons. The first is a two-stage system in which a group of hypersonic missiles are launched in what is called a glidecraft to extremely high altitude or into space. The craft then releases the projectiles to strike at predetermined targets moving at very high speeds. Recently developed glide systems involve hypersonic missiles that, once released, can execute dramatic maneuvers to evade anti-missile defenses. They are designed for a global strike capability and are usually conceived of as nuclear missiles.

The second type of hypersonic weapon has a much shorter range, is launched from more conventional platforms (such as planes, ships and land-based launchers) and was designed to render conventional defenses impractical. The Chinese, for example, have developed hypersonic missiles that can strike U.S. ships or fleets in or near the South China Sea.

These two types of weapons have to be treated separately. The Russians, for example, have thousands of nuclear intercontinental ballistic missiles, which are classified as hypersonic simply because of their speed, that are able to strike the United States in less than 30 minutes. But Russia is afraid that evolving U.S. ICBM defenses will render these missiles obsolete. It’s therefore developing a nuclear-capable hypersonic missile able to get through these defenses because of their speed and maneuverability. In doing so, the Russians are trying to preserve their nuclear capability. It’s not impossible that the U.S. could build an anti-missile system able to block an attack by thousands of Russian ICBMs, but it’s doubtful that it could block all of them. And even a tiny fraction of the missiles penetrating U.S. defenses would devastate the United States. I doubt that the Russians are really afraid of losing their deterrence capability with ICBMs. Rather they are on their way to developing other weapons, while hoping to force U.S. defense planning in a different direction.

China’s anti-ship hypersonic missiles have a more significant purpose. China regards the seas to its east as essential to its national security, and the presence of the U.S. Navy in those waters is a threat the Chinese can’t ignore. But China can’t drive the U.S. farther east with conventional weapons, since U.S. defensive systems would be able to withstand any Chinese attack and a U.S. retaliation would be harsh. But the mere existence of hypersonic weapons that U.S. defenses could not block would force the fleet to go farther east and out of range.

But the Chinese missiles have a crucial weakens. That weakness is knowing the rough location of the targeted vessel. Even if the missile had a terminal guidance system and could maneuver at extremely high speeds and temperatures, it would need detailed information on location. Conventional Chinese reconnaissance aircraft would have difficulty surviving inside the U.S. air defense envelope. Unmanned aerial vehicles would also have difficulty surviving and would be subject to electronic warfare interfering with its transmissions to the missile’s base or spoofing its signal. In such an attack, the probability of success must be much higher than UAVs can likely provide.

The attacker, therefore, must rely on satellite surveillance, and this means that at first indication of war, the U.S. would have to attack Chinese satellites. The Chinese would have to accompany their first strike with a simultaneous attack on U.S. satellites to clear the way for a sustained assault on the U.S. fleet or its defenses. In other words, the existence of the hypersonic missile by itself is not the real threat; space-based reconnaissance is.
A New Type of War

Hypersonics, then, represent much more than a minor evolution in the basic paradigm of naval warfare. Rather, they introduce a radically new type of war in which control of low Earth orbit would determine the outcome of the conflict by enabling missiles. It’s hard to imagine how a war threat from hypersonics able to penetrate the U.S. fleet wouldn’t result in either a U.S. concession or an unprecedented space war. Another issue is detecting the location of launch pads that boost satellites into orbit. After assaulting reconnaissance satellites, the next step is to assure that no replacements are launched. The key to that is to disable the launch facility through a missile attack, assuming that all launch pads are identified and that mobile satellite launchers don’t exist.

There’s another problem with hypersonic cruise missiles. The number of explosives they can carry is limited. A U.S. Tomahawk missile can carry a warhead weighing just over 1,000 pounds. Most data I’ve seen on hypersonics indicates they carry warheads of a similar size. That can cause a lot of damage, but its ability to sink a large vessel is limited. A large number of cruise missiles would be needed to at least render a ship inoperative, and that would decrease the possibility of a surprise attack.

As currently configured, cruise missiles have a very high potential of entering a war at a nuclear level or of creating such uncertainty of the impact that it forces extreme measures. And in moving to that level, the initiator can’t assume they will be the winner.

In the 1990s, I saw cruise missiles as alternatives to deploying platforms like tanks and artillery thousands of miles away. As we saw in Operation Desert Storm or Operation Iraqi Freedom, it can take the U.S. six months to deploy in Eurasia, during which time an enemy could reshape the region. Sending 50-ton tanks 5,000 miles to hurl a projectile two miles away seemed to me irrational. Hypersonics would allow U.S. missiles to reach a target in the Eastern Hemisphere within 15 minutes; the U.S. could engage tactically within hours or days, rather than months, and avoid logistical problems.

There were many problems in the 1990s to overcome. There were no materials that could withstand the heat. There was no engine that could provide the speed and the range. The limited power of explosives made each mission of limited value. And the cost would be astronomical. But since then, I assume the U.S. has had a revolution in material science, perfected its scramjet capability, which drives a hypersonic missile, and developed a new generation of explosives. In my view, a U.S. capability of this sort would have reduced the threat of conflict. In the form that it has evolved, it has reduced the threat by increasing the consequence, continuing the trend that has been in place since World War I.

 

 

Τα σενάρια για τους S-400

Από
anixneuseis
-
1

του Σάββα Καλεντερίδη

Με το βιβλίο μας Το εκκρεμές της Τουρκίας προσπαθήσαμε να καταδείξουμε την πολιτική προσέγγισης προς τη Μόσχα που ακολουθεί η Άγκυρα από το καλοκαίρι του 2016 –και συγκεκριμένα μετά το πραξικόπημα εναντίον του Ερντογάν, της 15ης Ιουλίου 2016–, μια πολιτική που γίνεται με συνεχείς παλινδρομήσεις από την Ουάσινγκτον προς τη Μόσχα και τούμπαλιν.

Ο βασικός λόγος που ανάγκασε την Τουρκία να στραφεί προς τη Ρωσία είναι η πολιτική των ΗΠΑ στη Συρία, και συγκεκριμένα η συνεργασία με τους Κούρδους του Κόμματος Δημοκρατικής Ενότητας (PYD) και κυρίως με τις Μονάδες Προστασίας του Λαού (YPG), που η Τουρκία θεωρεί προέκταση του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν (PKK) και άρα «τρομοκρατικές οργανώσεις».

Η Τουρκία στην αρχή χρησιμοποίησε τη στροφή προς τη Ρωσία ως απειλή, ως μπλόφα απέναντι στις ΗΠΑ, προσδοκώντας ότι η Ουάσινγκτον, δεδομένης της τεράστιας γεωπολιτικής αξίας της χώρας, δεν θα θυσιάσει την Τουρκία για μερικές χιλιάδες Κούρδους της Συρίας και άρα θα τους εγκαταλείψει και θα συνεχίσει να στηρίζει την Τουρκία στις πολιτικές εθνοκάθαρσης και γενοκτονίας των Κούρδων, όπως έπραξε δεκαετίες τώρα η Δύση, που έκλεινε τα μάτια στις γενοκτονίες των Ελλήνων, των Ασσυρίων και των Αρμενίων, μέρες που ’ναι.

Όμως οι ΗΠΑ δεν υπαναχώρησαν στον στυγνό εκβιασμό της Τουρκίας, και έτσι ο Ερντογάν αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την μπλόφα και να κάνει πρακτικά βήματα προς τη Μόσχα.

Ένα από αυτά είναι η προμήθεια του πυραυλικού συστήματος αεροπορικής άμυνας S-400, που θεωρείται ένα από τα πιο αποτελεσματικά συστήματα του είδους του παγκοσμίως!

Όμως, επειδή προφανώς υπάρχει ασυμβατότητα στην συνύπαρξη των S-400 με τα αεροσκάφη πέμπτης γενιάς F-35 στο ίδιο σύστημα άμυνας μιας χώρας, αφού υπάρχει ορατός ο κίνδυνος τα δεδομένα των συστημάτων των F-35 να διοχετευθούν μέσω S-400 στη Μόσχα, οι ΗΠΑ έθεσαν βέτο στην προμήθεια αυτού του συστήματος. Και τώρα η Τουρκία εξετάζει σενάρια για να ξεπεράσει τα εμπόδια που θέτουν οι ΗΠΑ.

Τα σενάρια είναι πολλά, και στο σημείωμα αυτό θα δούμε ορισμένα που κυκλοφορούν στα ρωσικά ΜΜΕ.

Σύμφωνα με τον Vladimir Muhin της εφημερίδας Nezavisimaya, η Ρωσία, για να ενθαρρύνει την Άγκυρα στην προμήθεια των S-400, κάνει τα στραβά μάτια στη στρατιωτική κατάληψη των επαρχιών Αφρίν και Αλ Μπαμπ της ΒΔ Συρίας από την Τουρκία. Ο αρθρογράφος Vladimir Vasilyev της ίδιας εφημερίδας με τη σειρά του αναφέρει ότι η Τουρκία θα ακυρώσει την παραγγελία των S-400 μόνο αν οι ΗΠΑ τής παραδώσουν τον έλεγχο της Β. Συρίας και «πουλήσουν» τους Κούρδους του PYD/YPG.

Επίσης, ο Leonid Nersisyan του πρακτορείου Regnum, αναζητώντας απαντήσεις στο ερώτημα «Η Τουρκία θα ακυρώσει την παραγγελία των S-400 ή όχι;», κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η Τουρκία δεν πρόκειται να κάνει βήμα πίσω μόνο με άσκηση πιέσεων, αλλά με την πολιτική του «μαστίγιου και του καρότου». Δηλαδή, κάτι πρέπει να δώσουν οι ΗΠΑ στην Τουρκία για να κάνει πίσω.

Με βάση τον ίδιο αρθρογράφο, σε περίπτωση που οι ΗΠΑ επιβάλουν κυρώσεις στην Τουρκία για το θέμα των S-400, αυτό θα προκαλέσει τεράστια ζημιά στην τουρκική οικονομία, αλλά θα ευνοήσει τη Ρωσία επειδή τη θέση των F-35 κατά πάσα πιθανότητα θα πάρουν ρωσικά αεροσκάφη πέμπτης γενιάς. Πάντα κατά τον ίδιο αρθρογράφο, για να αλλάξει γνώμη η Τουρκία και να ακυρώσει την παραγγελία, θα πρέπει οι ΗΠΑ «να παραδώσουν» στην Τουρκία το ΒΑ τμήμα της Συρίας που ελέγχουν σήμερα οι Κούρδοι του PYD/YPG.

Ο Vladimir Vasilyev, που εκτιμά ότι η Τουρκία θα προμηθευθεί τα ρωσικά Su-57, έκανε αναφορά στη δήλωση του Τούρκου ΥΠΕΞ Μεβλούτ Τσαβούσογλου, σύμφωνα με την οποία η Τουρκία, αν οι ΗΠΑ αρνηθούν να της παραδώσουν τα F-35, θα απευθυνθεί σε άλλους προμηθευτές που δεν είναι άλλος από τη Ρωσία και την Κίνα, αφού εκτός των ΗΠΑ μόνο αυτές οι δύο χώρες παράγουν αεροσκάφη πέμπτης γενιάς.

Όμως το θέμα δεν είναι τόσο απλό, αφού σύμφωνα με το υπουργείο Άμυνας της Ρωσίας μέχρι το 2025 μπορούν να παραχθούν μόνο 15 Su-57. Όσο για την Κίνα, συνεχίζει την παραγωγή 20 J-20 και έχει πολλές παραγγελίες, όμως είναι αμφίβολο αν θα δεχόταν να πουλήσει το πιο τεχνολογικά εξελιγμένο αεροσκάφος της σε μια χώρα του ΝΑΤΟ.

Όσον αφορά τα σχέδια για παραγωγή του αεροσκάφους πέμπτης γενιάς TF-X στην Τουρκία, η παράδοσή του πριν από το 2030 θα είναι πολύ δύσκολη.

Επίσης, ο αρθρογράφος της Kommersant, Ivan Sinergiyev, αναφερόμενος στη συνεργασία Ρωσίας-Τουρκίας στον τομέα των στρατιωτικών εξοπλισμών, υπενθύμισε στους αναγνώστες του τη δήλωση που έκανε ο Μεβλούτ Τσαβούσογλου στο κανάλι NTV, σύμφωνα με την οποία υπάρχουν σχέδια για αύξηση της στρατιωτικής συνεργασίας με τη Ρωσία, και την απάντηση της ρωσικής πλευράς ότι «έχουμε τη βούληση και τη δυνατότητα να ανταπεξέλθουμε στα αιτήματα και τις απαιτήσεις της Τουρκίας».

Ο Sinergiyev σημειώνει ότι μέχρι στιγμής υπάρχει ένα συμβόλαιο για την αγορά τεσσάρων πυροβολαρχιών S-400, και ότι υπάρχει σύγκλιση απόψεων για παραγωγή ορισμένων υποσυστημάτων στην Τουρκία.

Μια πηγή του ρωσικού υπουργείου Άμυνας, μιλώντας στην Kommersant, είπε ότι Τούρκοι αρμόδιοι έδειξαν ενδιαφέρον για τα ρωσικά Su-35, και ότι αν υπάρξει σχετικό αίτημα, η ρωσική πλευρά θα κάνει την προσφορά της.

Ο Vladimir Muhin (Nezavisimaya) αναφέρει ότι αυτή η προσέγγιση Ρωσίας-Τουρκίας έφερε πιο κοντά τη Συρία με το Ιράν. Ο ίδιος αρθρογράφος κάνει αναφορά στο «πράσινο φως» που άναψε η Ρωσία στην Τουρκία για να καταλάβει στρατιωτικά το Αφρίν και την αποχώρηση ρωσικών μονάδων από την περιοχή Τελ Ριφάτ, για να διευκολύνει την κατάληψή της από τον τουρκικό στρατό. Με βάση τουρκικές και αραβικές πηγές, η Τουρκία ετοιμάζεται να καταλάβει αυτήν την περιοχή, ενώ η Δαμασκός και η Τεχεράνη ετοιμάζονται να αντιδράσουν δυναμικά.

Συμπερασματικά, στην ουσία καταλήγουμε εκεί που αρχίσαμε.

Ότι η Τουρκία είναι όμηρος της πολιτικής των ΗΠΑ στη Β. Συρία, όπου ο αμερικανικός στρατός συνεργάζεται με τους Κούρδους του PYD/YPG, ότι για να εκβιάσει τις ΗΠΑ να εγκαταλείψουν τους Κούρδους στράφηκε από τη Ρωσία, η οποία για να την πάρει με το μέρος της, πέραν των S-400, της έδωσε και άδεια να εισβάλει στη Συρία.

Τώρα, έφθασε ο κόμπος στο χτένι.

Αν ακυρώσει την παραγγελία και της δοθεί χώρος από τις ΗΠΑ στη Β. Συρία, μένει να δούμε την αντίδραση της Ρωσίας, αλλά και των Κούρδων, που θα έχουν κάθε δίκιο να νιώθουν προδομένοι.

pontos-news.gr

Τι λέει ο Σιουκρού Ελεκντάγ, εμπνευστής της θεωρίας των Δυόμιση Πολέμων για ΗΠΑ, Ρωσία, F-35, S-400 και Κούρδους της Συρίας

Από
anixneuseis
-
2

Διαβάστε την συνέντευξή του. Μετάφραση απο τα τουρκικά: Σάββας Καλεντερίδης. infognomon.gr

Ο Σιουκρού Ελεκτνάγ (αριστερά) με τον δημοσιογράφο Ουγούρ Ντουντάρ
Τη δεκαετία του 1990, όταν κορυφώθηκε ο ένοπλος αγώνας των Κούρδων του ΡΚΚ, η Τουρκία ενστερνίστηκε το Δόγμα των Δυόμιση Πολέμων, σύμφωνα με το οποίο οι Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις (ΤΕΔ) θα έπρεπε να προετοιμάσουν επιχειρησιακά σχέδια και να αποκτήσουν τον κατάλληλο εξοπλισμό για να ανταπεξέλθουν σε έναν πόλεμο που θα μπορούσε να ξεσπάσει ταυτοχρόνως σε δυόμιση μέτωπα. Δηλαδή σε έναν ταυτόχρονο πόλεμο της Τουρκίας με την Ελλάδα, τη Συρία και τους αντάρτες του ΡΚΚ.
Ο εμπνευστής του δόγματος αυτού ήταν ο πρέσβης Σιουκρού Ελεκντάγ, ο οποίος μεταξύ άλλων υπηρέτησε και ως πρέσβης της Τουρκίας στην Ουάσιγκτον.
Ο Σιουκρού Ελεκντάγ έδωσε μια συνέντευξη στον παλαίμαχο δημοσιογράφο Ουγούρ Ντουντάρ, που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Sözcü.
Τη μεταφράσαμε, γιατί θεωρούμε ότι είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα:
Οι ΗΠΑ μας ζητούν να επιλέξουμε μεταξύ Αμερικής και Ρωσίας
“Οι ΗΠΑ απειλούν την Τουρκία μέσω της οικονομίας”. Αυτό μας είπε ο έμπειρος διπλωμάτης, Πρέσβης ε.τ. Şükrü Elekdağ, με τον οποίο συνομιλήσαμε για το θέμα των F-35 και των S-400.
Αγαπητοί μου αναγνώστες,
Η απόφαση της Τουρκίας να προμηθευτεί το σύστημα S-400 από τη Ρωσία, προκάλεσε μια βαθιά κρίση με τις ΗΠΑ. Ο Αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, Mike Pence μας απείλησε ευθέως λέγοντας “Η Τουρκία θα πρέπει να επιλέξει ανάμεσα στην προμήθεια των S-400 από τη Ρωσία και τη συμμετοχή της στο ΝΑΤΟ. Σε περίπτωση δε που επιμείνει στην προμήθεια των  S-400, θα αποβληθεί από το πρόγραμμα παραγωγής των F-35”.
Ο Πρόεδρος Ερντογάν, απαντώντας στις εκβιαστικές απειλές του Αντιπροέδρου των ΗΠΑ, δήλωσε ότι “Στο θέμα των S-400 δεν θα κάνουμε βήμα πίσω”.
Η κατάσταση αυτή δείχνει πόσο έχουν ενταθεί οι αμερικανοτουρκικές σχέσεις.
Για όλα αυτά επιλέξαμε να συζητήσουμε με έναν έμπειρο σοφό διπλωμάτη, οι εκτιμήσεις και προβλέψεις του οποίου πάντα επαληθεύονται από τα πράγματα.
Η συνέντευξη αποτελείται από δύο τμήματα.
Στο σημερινό θα αναλύσουμε τους όρους και τις συνθήκες κάτω από τις οποίες έλαβε η Τουρκία την απόφαση προμήθειας των S-400 και το πλέγμα των αμερικανοτουρκικών σχέσεων και στο αυριανό θα μιλήσουμε για τα αποτελέσματα που μπορεί να “γεννήσει” η κρίση των S-400 και των F-35 και το μέλλον της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ.
Ερώτηση: Πώς αξιολογείτε αυτήν την άκρως επιθετική απειλή του Αντιπροέδρου των ΗΠΑ,  Pence, απέναντι στην Τουρκία, που είναι η μεγαλύτερη χώρα του ΝΑΤΟ στην περιοχή;
Απάντηση: Πρώτα απ’ όλα θα ήθελα να τονίσω ότι η δήλωση Pence απεικονίζει την πραγματική εικόνα για την άποψη που έχει η Κυβέρνηση των ΗΠΑ για την Τουρκία. Στην πραγματικότητα, η κατάσταση αυτή αντικατοπτρίζεται και στο κοινό άρθρο που έγραψαν τέσσερις γερουσιαστές της Επιτροπής Άμυνας και Εξωτερικών Υποθέσεων, δύο Ρεπουμπλικάνοι και δύο Δημοκράτες, μεταξύ των οποίων και πρόεδροι της ως άνω Επιτροπής, άρθρο που δημοσιεύθηκε τις 9 Απριλίου στους  New York Times. Στο άρθρο εκείνο, που είχε τίτλο “Ή θα πάρετε αμερικάνικο αεροπλάνο ή ρωσικούς πυραύλους, και τα δύο δεν γίνεται”, τονίζονται τρία πράγματα:
1) Αν η Τουρκία τελικά παραλάβει τους S-400, θα ανοίξει ο δρόμος για την αποβολή της Τουρκίας από το πρόγραμμα των F-35.
2) Σε περίπτωση που ο Πρόεδρος Ερντογάν επιμείνει στους S-400, θα επιβληθούν στην Τουρκία κυρώσεις του νόμου CAATSA.
3) Οι κυρώσεις αυτές θα επιφέρουν σοβαρό πλήγμα στην τουρκική οικονομία, θα επηρεάσουν αρνητικά τις διεθνείς αγορές και θα οδηγήσουν σε φυγή τα ξένα κεφάλαια και επενδύσεις.
Ερώτηση: Ποια είναι κατά την άποψή σας η επιρροή που ασκούν στην πολιτική των ΗΠΑ οι συντάκτες του εν λόγω άρθρου;
Απάντηση: Η σίγουρη εκτίμησή μου είναι ότι το άρθρο αυτό γράφτηκε μετά από κοινή οδηγία και έγκριση της κυβέρνησης των ΗΠΑ και του Κογκρέσου. Σε περίπτωση που η Τουρκία δεν αξιολογήσει το άρθρο αυτό ως κοινή προειδοποίηση της εκτελεστικής και νομοθετικής εξουσίας των ΗΠΑ, θα κάνει μεγάλο λάθος. Μάλιστα, το πρόβλημα έχει πάρει άλλες διαστάσεις, ξεπέρασε αυτό της προμήθειας των S-400. Στην ουσία το μήνυμα της Ουάσιγκτον προς την Άγκυρα είναι ευρύτερο και λέει “Η Τουρκία πρέπει να επιλέξει μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας”.
Κοιτάξτε, στη σύνοδο του ΝΑΤΟ που έγινε στις 4-5 Απριλίου στην Ουάσιγκτον, με την ευκαιρία των 70 χρόνων από την ίδρυση του ΝΑΤΟ, η Ρωσία χαρακτηρίστηκε ως ο νούμερο ένα εχθρός και συμφωνήθηκε ένα σχέδιο αντιμετώπισης της επιθετικότητας της Ρωσίας. 29 χώρες μέλη του ΝΑΤΟ δέχτηκαν τις αποφάσεις αυτές, μεταξύ των οποίων και η Τουρκία. Τώρα, λοιπόν, οι ΗΠΑ, που ταυτίζουν τον εαυτό τους με το ΝΑΤΟ, ρωτούν την Άγκυρα:
“Με ποιον θα κάνεις συμμαχία; Με μένα, όπως έχεις αποφασίσει, ή με τη Ρωσία; Στο ζήτημα αυτό πρέπει να λάβεις ξεκάθαρες συγκεκριμένες αποφάσεις.
Ερώτηση: Την ίδια στιγμή μας απειλούν ανοιχτά λέγοντας ότι “αν επιμείνει ο Ερντογάν για τους S-400, θα καταστρέψουμε την οικονομία σας”. Και σαν να μην έφταναν αυτές οι ατιμωτικές απειλές, υποβλήθηκε στη Γερουσία και ένα νομοσχέδιο για την Αν. Μεσόγειο!
Απάντηση: Μάλιστα, πρόκειται για το νομοσχέδιο “Νόμος Ασφάλειας και Ενεργειακής Συνεργασίας Αν. Μεσογείου – 2019”, το οποίο συμπεριλαμβάνει ενέργειες που αφορούν τη συμμετοχή των ΗΠΑ στη συμμαχία που έχουν συμπήξει το Ισραήλ, η Κύπρος και η Ελλάδα, για τη μεταφορά των αποθεμάτων φυσικού αερίου της περιοχής στην Ευρώπη. Το νομοσχέδιο αυτό προβλέπει πιέσεις, απειλές και μέτρα με τα οποία θα παρεμποδιστεί η συμμετοχή της Τουρκίας στην εκμετάλλευση των κοιτασμάτων της Αν. Μεσογείου, με βάση τα νόμιμα δικαιώματά της. Επίσης, προτείνει την επιβολή κυρώσεων σε περίπτωση που η Τουρκία παραλάβει τους S-400.
Ερώτηση:  Καλά, η Ουάσιγκτον πού βρίσκει αυτό το θάρρος;
Απάντηση: Οι ΗΠΑ τολμούν κάτι τέτοιο εναντίον της Τουρκίας, λόγω της κακής κατάστασης της οικονομίας μας, που είναι από τις πιο ευπαθείς οικονομίες του πλανήτη. Η κατάσταση αυτή, επιτρέπει στους ιθύνοντες στην Ουάσιγκτον να λένε: “Η Άγκυρα στο τέλος θα αναγκαστεί να χτυπήσει την πόρτα μας. Γι’ αυτό δεν μπορεί να αντισταθεί στις πιέσεις μας και στο τέλος θα κάνει αυτό που λέμε εμείς”.
Η συμπεριφορά των Αμερικανών από τη μια πλευρά οφείλεται στην κατάσταση της οικονομίας μας και από την άλλη στις τεχνικού χαρακτήρα ενστάσεις που έχουν πάνω στο θέμα των S-400.
Ερώτηση: Ποιες είναι αυτές οι ενστάσεις;  
Απάντηση: Η Ουάσιγκτον επιμένει ότι αν εγκατασταθούν οι S400 στην Τουρκία, οι Ρώσοι μέσω αυτών θα υποκλέψουν τα δεδομένα των συστημάτων των F-35 και αυτό είναι για τις ΗΠΑ θέμα εθνικής ασφάλειας. Το Πεντάγωνο ισχυρίζεται ότι οι S- 400 είναι ένα εξαιρετικά εξελιγμένο σύστημα, το οποίο θα διεισδύσει στα συστήματα των F-35 και θα τα υποκλέψει και αυτό είναι εξαιρετικά επικίνδυνο για τα συμφέροντα των ΗΠΑ.
Ερώτηση: Τώρα ας δούμε πώς πήρε η Τουρκία την απόφαση για τους S-400.
Απάντηση: Όταν το 2012 τα αντιαεροπορικά του Άσαντ κατέρριψαν ένα αεροσκάφος της τουρκικής πολεμικής αεροπορίας, η κυβέρνηση μελέτησε την απάντηση και τα μέτρα που θα μπορούσε να πάρει εναντίον της Συρίας. Τότε αποκαλύφθηκε ότι η Συρία διέθετε ένα μεγάλο αριθμό πυραύλων, με τους οποίους θα μπορούσε να πλήξει πολλούς στόχους στην Τουρκία, σε περίπτωση που απαντούσαμε στην κατάρριψη του αεροσκάφους μας.
Κυρίως οι πύραυλοι Scud-C μπορούσαν πλήξουν την Άγκυρα και ένα μεγάλο μέρος της Ανατολίας. Μετά από αίτημα της Τουρκίας το ΝΑΤΟ έστειλε στα Άδανα συστοιχίες Patriot και στο Kahramanmaraş αντιαεροπορικά συστήματα Sampt-T. Μετά από αυτό, η κυβέρνηση του AKP, το 2013, ζήτησε να προμηθευτεί τους  Patriot από τις ΗΠΑ. Ζητούσε όμως και τη μεταφορά τεχνολογίας, κάτι που απέρριψαν οι ΗΠΑ.
Μετά από αυτό η Τουρκία στράφηκε στην Κίνα, χωρίς αποτέλεσμα.
Ερώτηση: Τότε ο τύπος έγραψε ότι η Κίνα δέχτηκε την παραγωγή του συστήματος αεράμυνας στην Τουρκία.
Απάντηση: Η Κίνα δεν δέχτηκε την μεταφορά τεχνολογίας και τη συμπαραγωγή. Μετά είχαμε την απόπειρα πραξικοπήματος στις 15 Ιουλίου 2016. Τότε η Τουρκία άρχισε να βλέπει με καχυποψία τις ΗΠΑ και τα κράτη της Ευρώπης και ζητώντας συγνώμη για το ρωσικό Σουχόι που είχε καταρρίψει στις 24 Νοεμβρίου 2015, στράφηκε προς τη Ρωσία. Όσο η Τουρκία προσέγγιζε τη Ρωσία, οι ΗΠΑ εξόπλιζαν με σύγχρονα οπλικά συστήματα το PKK/PYD και προχωρούσε στην ίδρυση ενός αυτόνομου κουρδικού κράτους στη βόρεια Συρία. Σε ένα τέτοιο κλίμα η Άγκυρα αποφάσισε να πάρει τους S-400.
Όμως, θα πρέπει να πούμε ότι αυτή ήταν μια απόφαση που δεν την έλαβε το κράτος αλλά ένα άτομο, ήταν μια πολιτική απόφαση. Άλλωστε, μπορεί οι S-400 να είναι ένα αποτελεσματικό σύστημα εναντίον αεροσκαφών, όμως είναι ακατάλληλο για την αντιμετώπιση πυραυλικών απειλών.
Αυτή είναι η ιστορία των S-400, που εξελίχθηκε σε ένα μεγάλο πρόβλημα για την Τουρκία.
Ερώτηση: Ορισμένοι ειδικοί λένε ότι οι S-400 είναι καλύτεροι από τους Patriot.
Απάντηση: Είναι μια λανθασμένη άποψη. Οι S-400 είναι ένα πολύ καλό αντιαεροπορικό σύστημα, όμως αν δεν συνδεθεί με το δίκτυο ραντάρ και δορυφόρων του ΝΑΤΟ, μόνο με τα δικά του ραντάρ, δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τις πυραυλικές απειλές, όπως οι Patriot, που λειτουργούν διασυνδεδεμένοι με τα ραντάρ μεγάλης εμβέλειας του ΝΑΤΟ, με τους κατασκοπευτικούς δορυφόρους των ΗΠΑ, με τα πλοία AEGİS και με το παγκόσμιο σύστημα έγκαιρης προειδοποίησης του ΝΑΤΟ. Αυτό το σύστημα εντοπίζει τον πύραυλο την ώρα που πυροδοτείται και στη συνέχεια μεταφέρει τις πληροφορίες στα κατά τόπους αντιπυραυλικά συστήματα. Οι S-400 δεν είναι δυνατόν να διασυνδεθούν με το σύστημα αυτό και αυτό είναι η αδυναμία τους.
Γι΄αυτό είχα πει σε συνέντευξή μας που δημοσιεύθηκε και πάλι στην εφημερίδα SÖZCÜ (06.09.2017) με τίτλο “Η Συμφωνία με τη Ρωσία για τους S-400 είναι ανάπηρη”, προτείνοντας από τότε ορισμένα πράγματα.
Ερώτηση: Η τελευταία μου ερώτηση για σήμερα. Η Ρωσία δήλωσε ότι δέχτηκε τη μεταφορά τεχνολογίας στην Τουρκία. 
Απάντηση: Αυτό σίγουρα δεν είναι αλήθεια. Ο εκπρόσωπος του Πούτιν, Dimitri Peskov, δήλωσε ότι η Ρωσία δεν θα προχωρήσει σε μεταφορά τεχνολογίας και σε συμπαραγωγή των S-400.

Η συνέχεια της συνέντευξης του Σ. Ελεκντάγ, εμπνευστή της θεωρίας των δυόμιση πολέμων: Οι ΗΠΑ και η Ρωσία έχουν συμφωνήσει για την τύχη της Συρίας

O πρέσβης ε.τ. Σιουκρού Ελεκντάγ
Χθες δημοσιεύσαμε το πρώτο μέρος της συνέντευξης του διακεκριμένου και έμπειρου Τούρκου διπλωμάτη, πρέσβη ε.τ. Σιουκρού Ελεκντάγ, που έδωσε στον δημοσιογράφος Ουγούρ Ντουντάρ.
Σήμερα δημοσιεύουμε το δεύτερο μέρος, που εκτιμούμε ότι έχει και το “ζουμί” της υπόθεσης.

Σιουκρού Ελεκντάγ: Οι ΗΠΑ και η Ρωσία έχουν συμφωνήσει για την τύχη της Συρίας
του Uğur Dündar, Sözcü Gazetesi

“Σε περίπτωση που η Τουρκία αποχωρήσει από το ΝΑΤΟ, δεν θα διακόψει τις σχέσεις της μόνο με τις ΗΠΑ αλλά και με τις χώρες της Ε.Ε.”. Αυτό είπε μεταξύ άλλων ο έμπειρος διπλωμάτης Şükrü Elekdağ σε συνέντευξη που μας παραχώρησε:
Αγαπητοί μου αναγνώστες,
Το κομβικό σημείο του πρώτου μέρους της συνέντευξης που μας έδωσε ο πρέσβης ε.τ. Σιουκρού Ελεκντάγ, του οποίου όλες οι προβλέψεις και εκτιμήσεις έχουν επαληθευθεί από τα πράγματα,, είναι ότι οι απειλές που έχουν εκτοξεύσει οι ΗΠΑ για το θέμα των S-400 υπερακοντίζουν το θέμα και αποτελούν στην ουσία ένα “τελεσίγραφο” προς την Τουρκία.
Οι απειλές συνοψίζονται στα εξής:
Η Τουρκία καλείται να κάνει μια επιλογή ανάμεσα σε ΗΠΑ και Ρωσία.
Αν επιμείνει στο θέμα των S-400, αυτό οι ΗΠΑ θα το εκλάβουν ότι η Τουρκία έκανε την επιλογή της προς τη Ρωσία και αυτό θα προκαλέσει ορισμένες αντιδράσεις, όπως:
Πρώτον, η Τουρκία θα αποβληθεί από το πρόγραμμα παραγωγής των F-35.
Δεύτερον, θα επιβληθούν σκληρές κυρώσεις στην τουρκική οικονομία.
Τρίτον, θα αρχίσει μια περίοδος που θα οδηγήσει στην έξοδο της Τουρκίας από το ΝΑΤΟ.
Αρχίζω το δεύτερο μέρος της συνέντευξης με μια κρίσιμη ερώτηση.

Ερώτηση: Θεωρείτε ότι αυτήν την πολύ κακή εικόνα που χαράξατε με τα λεγόμενά σας, θα την αναλύσει η κυβέρνηση του ΑΚΡ και θα ακολουθήσει μια πολιτική που εξυπηρετεί τα εθνικά μας συμφέροντα;
Απάντηση: Πριν απαντήσω στην ερώτησή σας, να προσθέσω ορισμένα πράγματα στην εικόνα που είπατε.
Πρώτα θέλω να αναφερθώ στο σχέδιο των ΗΠΑ να δημιουργήσουν ένα κράτος-στρατόπεδο, στη Β. Συρία, στην περιοχή που ελέγχεται από το PKK/PYD.
Ένα άλλο θέμα που δηλητηριάζει τις σχέσεις Άγκυρας-Ουάσιγκτον, είναι η συνέχιση της στήριξης που παρέχουν οι ΗΠΑ στον Γκιουλέν και το δίκτυό του.
Επίσης, μια άλλη εξέλιξη που προκαλεί ανησυχίες στην Άγκυρα, είναι η αρνητική στάση που έλαβαν οι ΗΠΑ έναντι της Τουρκίας στο θέμα του διαμοιρασμού των αποθεμάτων φυσικού αερίου της Αν. Μεσογείου.
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ήλθε και το τέλος της εξαίρεσης της Τουρκίας από την προμήθεια πετρελαίου από το Ιράν.

Ερώτηση: Αυτά είναι ενέργειες που δεν θα πρέπει να κάνει μαι σύμμαχος χώρα.
Απάντηση: Τώρα έρχομαι στην ερώτησή σας. Ο Υπουργός Οικονομίας και Οικονομικών, Μπεράτ Αλμπαϋράκ έκανε πολύ σημαντικές συναντήσεις στην Ουάσιγκτον και έγινε δεκτός από τον Πρόεδρο Τραμπ. Αυτό σημαίνει ότι για όλα όσα έχω πει, έχει ενημερωθεί και έχει ενημερώσει με τη σειρά του τον Πρόεδρο Ερντογάν.
Ο Αλμπαϋράκ έδωσε απάντηση στο δίλημμα “Η με τις ΗΠΑ ή με τη Ρωσία”, όσο ήταν στην Ουάσιγκτον, λέγοντας:
“Οι διμερείς σχέσεις Τουρκίας-ΗΠΑ, στα πλαίσια του NATO, έχουν ιστορικό και θεσμικό βάθος και αποτελούν θεμέλιο λίθο.  Δεν πρέπει να επιτρέψουμε τα προβλήματα να επισκιάσουν τη θετική ατζέντα για το μέλλον και τη βελτίωση των αμερικανοτουρκικών σχέσεων. Οι οικονομικές σχέσεις Τουρκίας-ΗΠΑ θα πρέπει να γίνουν ο κινητήρας των διμερών σχέσεών μας, μαζί με τη συμμαχία μας στα θέματα ασφάλειας”.
Ο Αλμπαϋράκ με τη δήλωσή του αυτή, ήθελε να τονίσει ότι η Τουρκία δεν θα αλλάξει το στρατηγικό της προσανατολισμό.

Ερώτηση: Πιστεύετε ότι η συνάντηση αυτή έφερε κάποιο αποτέλεσμα;
Απάντηση: Ο Αλμπαϋράκ αρκέστηκε να δηλώσει ότι “η συνάντηση ήταν θετική και εποικοδομητική”.
Όμως φαίνεται ότι η συμμετοχή του Αλμπαϊράκ στο συνέδριο της Standard and Poors για τους επενδυτές, στην Ουάσιγκτον, δεν είχε θετικά αποτελέσματα. Δεκάδες άρθρα στις ΗΠΑ αναφέρουν ότι η παρουσία του Αλμπαϋράκ δεν ήταν καλή και ότι το πρόγραμμα εξόδου της τουρκικής οικονομίας από την κρίση δεν ενθουσίασε τους επενδυτές. Αυτά που γράφτηκαν είναι τόσο αρνητικά, που είναι αδύνατον να μην ανησυχήσει κανείς. Αυτό σημαίνει ότι η Τουρκία θα δυσκολευθεί να βρει επενδυτές για να αποπληρώσει τα 176 δις δολάρια χρέος μόνο για φέτος. Μάλιστα, μια Τουρκία που οι σχέσεις της με τις ΗΠΑ έχουν φθάσει στο μη περαιτέρω και που κινδυνεύει να βγει από το ΝΑΤΟ, θα δυσκολευθεί να βρεις δανειστές στη Δύση.

Ερώτηση: Ορισμένα ΜΜΕ αναφέρουν ότι όλα αυτά τα προβλήματα θα λυθούν στη συνάντηση Ερντογάν-Τραμπ. Περιμένετε κάτι τέτοιο από τον Τραμπ;
Απάντηση: Και οι δύο πτέρυγες του Κογκρέσου των ΗΠΑ έχουν συμφωνήσει να αποβληθεί η Τουρκία από το πρόγραμμα των F-35 και να της επιβληθούν οι κυρώσεις του νόμου CAATSA, αν η Τουρκία επιμείνει στους S-400.
Από την άλλη πλευρά, ο Αντιπρόεδρος Mike Pence και ο Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας, που ανήκουν στο λόμπι των Ευαγγελιστών-Σιωνιστών και είναι φίλοι του Ισραήλ, μαζί με τον Σιωνιστή Κουσνέρ, γαμπρό του Τραμπ, όλοι ενοχλημένοι από τις δηλώσεις Ερντογάν για τα Ιεροσόλυμα, την Παλαιστίνη και τα υψώματα του Γκολάν, δεν νομίζω ότι θα κάνουν κάτι για να αλλάξουν την άποψη του Κογκρέσου.

Ερώτηση: Αν η Τουρκία συνεχίσει να επιμένει στους S-400 τι πρέπει να περιμένουμε;
Απάντηση: Δεν υπάρχει μηχανισμός για την αποβολή μιας χώρας από το ΝΑΤΟ. Το άρθρο 13 του Συμφώνου Βορειοατλαντικής Συμμαχίας προβλέπει την αποχώρηση μιας χώρας με τη θέλησή της. Όμως, αν το αποφασίσουν οι ΗΠΑ, κανένα κράτος δεν μπορεί να μείνει στο ΝΑΤΟ.
Εγώ πιστεύω ότι η Τουρκία, για λόγους εθνικού συμφέροντος, πρέπει να παραμείνει στο ΝΑΤΟ.
Ερώτηση: Όμως υπάρχουν πολλοί που λένε ότι το ΝΑΤΟ δεν υλοποιεί αυτά που προβλέπει το Άρθρο 5. Και δεν έχουν άδικο.
Απάντηση: Το ΝΑΤΟ εκτός από θέματα άμυνας, μας εξασφαλίζει ισχυρούς δεσμούς με τη Δύση.
Όσον αφορά τα θέματα άμυνας, η δύναμη του ΝΑΤΟ είναι αποτρεπτική και έτσι προστατεύονται τα κράτη μέλη.
Όταν η Τουρκία το 1991 και το 2012 ζήτησε από το ΝΑΤΟ προστασία από απειλή που προέρχονταν από το Νότο, αυτό ανταποκρίθηκε.
Επίσης, όταν η Τουρκία κατέρριψε το ρωσικό αεροσκάφος, απευθύνθηκε στο ΝΑΤΟ, φοβούμενη αντίποινα της Ρωσίας.
Εκτός αυτού, η Τουρκία επωφελείται από σωρεία πληροφοριών που λαμβάνει από το ΝΑΤΟ και τις συμμάχους χώρες.

Ερώτηση: Επίσης, υπάρχουν εκείνοι που κατηγορούν το ΝΑΤΟ, λέγοντας ότι έχει φυλακίσει την Τουρκία στα σύνορά της και δεν της επιτρέπει να αναπτύξει τη δική της δυναμική.
Απάντηση: Αυτό είναι σωστό. Όμως εγώ πιστεύω ότι η Τουρκία θα μπορέσει να καταστεί μια πραγματική περιφερειακή δύναμη όταν αποκτήσει οικονομική, πολιτική και στρατιωτική δύναμη, όταν αποκτήσει μια δημοκρατική κυβέρνηση. Τότε νομίζω ότι και οι σχέσεις με τη συμμαχία θα είναι πιο ισορροπημένες.
Επιπλέον υπάρχει άλλο ένα πλεονέκτημα που χαρίζει στην Τουρκία η συμμετοχή της στο ΝΑΤΟ και αυτό είναι οι σχέσεις της με την Ε.Ε. Αν η Τουρκία φύγει από το ΝΑΤΟ, θα χαλάσει τις σχέσεις της και με τις χώρες της Ε.Ε., αφού τα 3/4 των 28 χωρών μελών του ΝΑΤΟ είναι μέλη και της Ε.Ε. Και αν γίνει αυτό, η Τουρκία θα υποστεί σοβαρές συνέπειες σε οικονομικό και πολιτικό επίπεδο.
Το μισό εξωτερικό μας εμπόριο γίνεται με τις χώρες της Ε.Ε. Οι εξωτερικές επενδύσεις κατά 75% προέρχονται από την Ε.Ε. Αν σ’ αυτό προσθέσουμε και τις ΗΠΑ, τότε ο λογαριασμός μεγαλώνει για την Τουρκία.
Και αν η Τουρκία γυρίσει την πλάτη της σ’ αυτά, δεν μπορεί να τα εξισορροπήσει από αλλού, θα υποστεί τεράστιες και καταστροφικές απώλειες.
Επίσης, να μην ξεχνάμε ότι την ώρα που θα βγαίνει η Τουρκία από το ΝΑΤΟ, τη θέση της θα την πάρει η Κύπρος.
Μια πραγματικότητα που αποτρέπει τη στρατηγική σχέση με τη Ρωσία, είναι ότι η Τουρκία βρίσκεται στο τρίγωνο που σχηματίζουν τα Βαλκάνια, ο Καύκασος και η Μέση Ανατολή και στο τρίγωνο αυτό οι πολιτικές της Τουρκίας με της Ρωσίας είναι αντιτιθέμενες.

Ερώτηση: Όμως η Άγκυρα μαζί με τη Μόσχα ακολουθούν μαζί μια κοινή πολιτική στη Συρία.
Απάντηση: Τα τελευταία δύο χρόνια συνεργάζονται αρκετά καλά στη Συρία. Και αυτό δημιούργησε την εντύπωση που καλλιεργείται από ορισμένους κύκλους ότι η Ρωσία μπορεί να είναι η εναλλακτική λύση στο ΝΑΤΟ.
Όμως η ισορροπία στις σχέσεις με τη Ρωσία εξασφαλίζεται απ΄το γεγονός ότι είμαστε μέλη του ΝΑΤΟ και στηριζόμαστε σ’ αυτό. Αν η Τουρκία φύγει από το ΝΑΤΟ, αυτή η ισορροπία θα ανατραπεί εις βάρος μας.
Όμως, η Ρωσία και οι ΗΠΑ αντιδρούν στην πολιτική της Τουρκίας στη Συρία. Είναι αντίθετοι στη δημιουργία μιας ζώνης ασφαλείας ανατολικά του Ευφράτη.
Οι ΗΠΑ δεν θέλουν στη ζώνη αυτή να βρίσκονται στρατιωτικές μονάδες της Τουρκίας, αλλά μια πολυεθνική δύναμη.
Και η Ρωσία, επειδή δεν θέλει στη ζώνη ασφαλείας Τούρκους στρατιώτες, προτείνει την εφαρμογή της Συνθήκης των Αδάνων και την εγκατάσταση ρωσικών στρατευμάτων κατά μήκος των συνόρων Τουρκίας-Συρίας.
Υπάρχει και το σχέδιο των ΗΠΑ για δημιουργία ενός κράτους-στρατοπέδου ανατολικά του Ευφράτη, στη Β. Συρία, που θα ελέγχεται από το PYD/YPG.
Στο θέμα αυτό η στάση της Ρωσίας δεν είναι και πολύ διαφορετική από εκείνη των ΗΠΑ. Μάλιστα δεν θεωρεί το ΡΚΚ τρομοκρατική οργάνωση αλλά έναν ένοπλο εθνικό παίκτη στην περιοχή.
Άλλωστε, η Ρωσία έχει δώσει άδεια λειτουργίας γραφείων του PYD στη Μόσχα και δεν εναντιώνεται στη δημιουργία αυτόνομου κουρδικού κράτους στη Β. Συρία.
Κατά την άποψή μου, παρά τον ανταγωνισμό και την εχθρότητα που υπάρχει μεταξύ τους, ΗΠΑ και Ρωσία συνεργάζονται και έχουν συμφωνήσει-αποφασίσει σε γενικές γραμμές για το μέλλον της Συρίας και αυτόν τον ρόλο δεν θέλουν να τον μοιραστούν με καμία άλλη χώρα.
Γι’ αυτό οι αρχηγοί των Γενικών Επιτελείων των δυο χωρών συναντώνται συχνά. Δεν θέλουν καν να κρύψουν αυτή τη συνεργασία.

Ερώτηση: Και τι θα γίνει τελικά με το PYD/YPG;
Απάντηση: Αυτό που συνάγεται από τα λεγόμενά μου είναι ότι το μέλλον του PYD δεν θα κριθεί στη Γενεύη ή στην Αστάνα, αλλά στη συμφωνία που θα συνομολογήσουν για το θέμα αυτό οι ΗΠΑ με τη Ρωσία.

Ερώτηση: Τι εκτιμάτε ότι θα γίνει στο θέμα της ζώνης ασφαλείας;
Απάντηση: Η πρόταση των ΗΠΑ είναι η εξής: Οι μονάδες του YPG, που η Τουρκία θεωρεί ως απειλή, θα αποσυρθούν σε μια απόσταση 30χλμ από τα σύνορα. Η ζώνη αυτή θα είναι μια ζώνη ασφαλείας μεταξύ Τουρκίας και PYD/YPG. Ακόμα δεν έχουν συμφωνήσει στο ποιος θα έχει τον έλεγχο αυτής της ζώνης. Η Τουρκία, με το δίκιο της, θέλει να έχει αυτή τον έλεγχο. Η δημιουργία της ζώνης με βάση τις επιδιώξεις της Τουρκίας και η διατήρησή της, θα εξαρτηθεί από το αν η Τουρκία συνεχίσει να είναι μέλος του ΝΑΤΟ και από τη συνέχιση του διαλόγου με τις ΗΠΑ…

Ερώτηση: Ποιο είναι το τελικό σας συμπέρασμα για όλα όσα συζητήσαμε;
Απάντηση: Θεωρώ ότι η έξοδος της Τουρκίας από το ΝΑΤΟ και η διάλυση της στρατηγικής σχέσης με τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ, δεν είναι επιλογή που εξυπηρετεί τα εθνικά μας συμφέροντα!
Και η Άγκυρα και η Ουάσιγκτον θα πρέπει να αποφύγουν τις απειλές η μια στην άλλη και να βρουν έναν τρόπο συνεννόησης για τα προβλήματα που υπάρχουν.
Και μάλλον η Άγκυρα είναι έτοιμη για κάτι τέτοιο, γιατί σε διαφορετική περίπτωση δεν θα έκανε τη δήλωση ο Αλμπαϋράκ, πριν τη συνάντησή του με τον Τραμπ, ότι η Τουρκία είναι έτοιμη να κάνει τα βήματα που πρέπει για να σώσει τη στρατηγική σχέση με τις ΗΠΑ.
Άρα, το πρόβλημα τώρα είναι να δούμε πώς η Τουρκία θα κάνει πίσω στο θέμα των S400…

Μετάφραση από τα τουρκικά: Σάββας Καλεντερίδης

Ο στόχος

Από
anixneuseis
-
1
 

Η Ελληνική ∆ηµοκρατία διαγράφει συνεχώς κύκλους. Υπήρξαν µακρές περίοδοι, κατά τις οποίες έµοιαζε πολύ περισσότερο µε αµιγώς βαλκανική ∆ηµοκρατία, παρά µε ευρωπαϊκή. Σε άλλες περιπτώσεις έδειχνε ώριµη, πλησίαζε το δυτικοευρωπαϊκό πρότυπο. Σήµερα διανύει µια κακή φάση. Ο «πολακισµός» συµπυκνώνει το πρόβληµα: αδιαφορία για τους θεσµούς, ακραίος λαϊκισµός, χρήση του διχασµού ως εργαλείου πολιτικής. Ας ελπίσουµε ότι σύντοµα θα ακολουθήσει µια περίοδος ιστορικής διόρθωσης µε µια νέα µεταλαϊκιστική κυβέρνηση και µια κανονική ευρωπαϊκή αντιπολίτευση. Τα χρειαζόµαστε και τα δύο για να πάµε µπροστά

ΝΟΑΜ ΤΣΟΜΣΚΥ : Τι σχέση έχουν τα ΑΕΙ με τους ταξιτζήδες;…

Από
anixneuseis
-
12

του Τζων Νίκολς*

Nόαμ Τσόμσκυ: ο κυριότερος αντιφρονών στην εποχή μας!

Ο Nόαμ Τσόμσκυ χαρακτηρίστηκε εύστοχα σε μια κριτική βιβλίου των New York Times, σχεδόν πριν από σαράντα χρόνια, ως “αναμφισβήτητα ο πιο σημαντικός εν ζωή λόγιος σήμερα”. Ήταν τότε 50 ετών. Τώρα είναι 90 και με την ευκαιρία της επετείου του, η διεθνής υπηρεσία της Deutsche Welle δικαιολογημένα επεσήμανε ότι ο Τσόμσκι είναι “ίσως ο κύριος πολιτικός αντιφρονών των τελευταίων 50 ετών”.

Ο Τσόμσκυ θυμίζει ότι η νόηση και η διαφωνία συμβαδίζουν και ότι η βασική πρόκληση της εποχής μας είναι να διατηρήσουμε “ανεξάρτητο το πνεύμα μας”. Αυτό δεν είναι εύκολο στην εποχή της συγκατάθεσης, αλλά είναι δυνατόν, όπως μας υπενθυμίζει ο Τσόμσκι τόσο καλά – συνεχίζοντας να μιλάει, πάντα αμείλικτα και εύστοχα όπως πάντα, για τα ψέματα της εποχής μας.

Όταν τον επισκέφθηκα την τελευταία φορά, ήταν πάντα τόσο ευγενικός, ετοιμόλογος και απλός. Δεν απέφευγε τα χτυπήματα, καταγγέλλοντας τις ατέλειες του καπιταλισμού και της πολιτικής, και εξαιρώντας λίγους πολιτικούς και κανένα κόμμα. Ο ακαδημαϊκός και ακτιβιστής, του οποίου η ανοιχτή αντίθεση στον αμερικανικό ιμπεριαλισμό ανταμείφθηκε με μια θέση στον “κατάλογο εχθρών” του πρώην προέδρου Ρίτσαρντ Νίξον, απάντησε σε μια πρόσφατη ερώτηση (από την Εϊμυ Γκούντμαν από την εκπομπή Δημοκρατία τώρα!) σχετικά με την προσέγγιση του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος του Ντόναλντ Τραμπ και του Πωλ Ράιαν για την αλλαγή του κλίματος με μια άλλη ερώτηση: “Υπήρξε ποτέ οργανισμός στην ιστορία της ανθρωπότητας αφιερωμένος τόσο αποφασιστικά στην καταστροφή της οργανωμένης ανθρώπινης ζωής στη Γη;’’ Η απάντησή του: “Όχι, απ’ ό,τι ξέρω”.

Θα μιλήσουμε πολύ για τη συμβολή του Τσόμσκυ στην πνευματική και πολιτική ζωή μας τις επόμενες μέρες και εβδομάδες. Και νέες ανακοινώσεις θα γίνουν από αυτόν τον άνθρωπο του οποίου οι δηλώσεις συνεχίζουν να δημιουργούν συζητήσεις και να ξυπνούν τις συνειδήσεις. Σήμερα, θέλω να μοιραστώ ένα σύντομο απόσπασμα από μια μακρά συνομιλία που είχαμε πριν από αρκετά χρόνια σχετικά με τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν οι ανεξάρτητοι στοχαστές σε αυτούς τους επικίνδυνους καιρούς.

Η «καλή εκπαίδευση»

Ο Τσόμσκι θυμήθηκε ένα πρόλογο που έγραψε ο Τζορτζ Οργούελ για τη Φάρμα των ζώων, ο οποίος δεν συμπεριλήφθηκε στις πρώτες εκδόσεις του βιβλίου.

“Ανακαλύφθηκε περίπου 30 χρόνια αργότερα στα αδημοσίευτα έγγραφά του. Σήμερα, αν έχετε μια νέα έκδοση της Φάρμας των ζώων, μπορεί να τον βρείτε “, υπενθύμισε. “Η εισαγωγή είναι αρκετά ενδιαφέρουσα – ουσιαστικά λέει αυτό που όλοι γνωρίζετε: ότι το βιβλίο είναι μια κρίσιμη και σατυρική ανάλυση του ολοκληρωτικού εχθρού. Αλλά παρακάτω απευθύνεται στο λαό της ελεύθερης Αγγλίας. λέει: Μην είσαι πολύ αλαζονικός. Λέει ότι στην Αγγλία, μια ελεύθερη χώρα – παραθέτω σχεδόν λέξη προς λέξη – αντιλιαϊκές ιδέες μπορούν να κατασταλούν χωρίς τη χρήση βίας. Και συνεχίζει με παραδείγματα που καταλήγουν σε δυο μόνο εύστοχες ορθολογικές εξηγήσεις. Η πρώτη, λέει, είναι ότι ο Τύπος ανήκει σε πλούσιους που έχουν κάθε λόγο να μην θέλουν να εκφράζονται ορισμένες ιδέες. Και η άλλη, λέει, είναι ουσιαστικά: μια “καλή” εκπαίδευση. ”

Ο Τσόμσκι εξηγεί: “Αν έχετε «καλή» μόρφωση, πήγατε στα καλύτερα σχολεία, τότε αφομοιώσατε την ιδέα ότι υπάρχουν κάποια πράγματα που δεν θα ήταν καλό να λέτε – και νομίζω ότι μπορούμε να προσθέσουμε, ότι δεν θα έπρεπε να σκέφτεστε. Πρόκειται για έναν  ισχυρό μηχανισμό. Υπάρχουν λοιπόν πράγματα που δεν σκεφτόμαστε καν και δεν τα λέμε. Είναι το αποτέλεσμα αποτελεσματικής εκπαίδευσης, αποτελεσματικής κατήχησης. Τι γίνονται οι άνθρωποι που δεν διαποτίζονται από αυτή; Λοιπόν, θα σας πω μια ιστορία: Ήμουν στη Σουηδία πριν από λίγα χρόνια και παρατήρησα ότι οι οδηγοί ταξί ήταν πολύ φιλικοί, πολύ περισσότερο από όσο περίμενα. Και τελικά, ρώτησα έναν από αυτούς, “Γιατί όλοι είστε τόσο ευγενικοί;” Έβγαλε ένα μπλουζάκι, που πιστεύει ότι έχουν όλοι οι οδηγοί ταξί, και πάνω στη μπλούζα ήταν τυπωμένη μια φωτογραφία μου με μια ρήση, στα σουηδικά, που είπα κάποτε όταν με ρώτησαν: “Τι συμβαίνει με τους ανθρώπους που έχουν ανεξάρτητο μυαλό; Και είπα: «γίνονται οδηγοί ταξί’’.

*Ο Τζων Νίκολς είναι δημοσιογράφος και εργάζεται στη The Nation.

Πηγή : The Nation, John Nichols, 07-12-2018

Μετάφραση: Ε.Δ. Νιάνιος

Vers un printemps électoral

Από
anixneuseis
-
0

Le Monde Diplomatique

Dossier : une Union à refaire

par Yanis Varoufakis

Ben Zank. – « Almost Nowhere » (Presque nulle part), de la série « Alterego », 2016
www.benzank.com

Planétaire, la crise financière de 2008 — le 1929 de notre génération — a déclenché une réaction en chaîne dans toute l’Europe. À l’orée de 2010, elle avait déjà sapé les fondations de la zone euro, conduisant les membres de l’establishment à enfreindre leurs propres règles afin de sauver la mise à leurs amis banquiers. En 2013, l’idéologie néolibérale qui avait jusqu’alors légitimé la technocratie oligarchique de l’Union européenne était en lambeaux, après avoir plongé des millions de personnes dans la misère. Et cela en application des politiques officielles : le socialisme pour les financiers et une austérité implacable pour le plus grand nombre. Ces politiques ont été menées aussi bien par les conservateurs que par les sociaux-démocrates. Au cours de l’été 2015, la capitulation du gouvernement Syriza, en Grèce, a eu pour effet de diviser et de démoraliser la gauche. Elle a anéanti l’espoir éphémère de voir des progressistes surgis des rues et des places modifier les rapports de forces en Europe.

Depuis, la colère exacerbée par le désespoir a laissé un vide, rapidement comblé d’un bout à l’autre de l’Europe par la misanthropie organisée d’une Internationale nationaliste qui enchante le président américain Donald Trump. Plombée par un establishment qui rappelle de plus en plus la malheureuse république de Weimar, ainsi que par le racisme qu’engendrent les forces déflationnistes, l’Union se fissure. La chancelière allemande se dirige vers la sortie, le projet européen du président français s’avère mort-né ; les élections au Parlement européen du mois de mai prochain offrent la dernière occasion, pour les progressistes, de peser au niveau paneuropéen.

Dès sa naissance, en 2016, le Mouvement pour la démocratie en Europe 2025 (DiEM25) s’est donné pour objectif de saisir cette chance (1). Dans un premier temps, nous avons préparé notre programme, le « New Deal pour l’Europe ». Nous avons ensuite invité d’autres mouvements et partis à l’enrichir et à créer avec nous notre Printemps européen, première liste transnationale de candidats défendant un programme commun à l’échelle européenne. En préalable à la discussion de ce projet, la gauche doit aborder de front deux dossiers brûlants qui la divisent et qui affaiblissent les progressistes un peu partout sur le continent : le problème des frontières et la question de l’Union.

Une chose très curieuse s’est produite ces dernières années : de nombreux citoyens de gauche ont été conduits à penser que des frontières ouvertes nuisaient à la classe ouvrière. « Je n’ai jamais été pour la liberté d’installation », a plusieurs fois affirmé M. Jean-Luc Mélenchon (La France insoumise). Intervenant au Parlement européen en juillet 2016 sur la question des travailleurs détachés, il déclarait que, chaque fois que l’un de ces derniers arrive, « il vole son pain aux travailleurs qui se trouvent sur place ». Des propos qu’il a regrettés ultérieurement, même si son analyse quant aux effets des migrations sur les salaires nationaux n’a pas changé.

Ce débat n’est pas nouveau. En 1907, Morris Hillquit, le fondateur du Parti socialiste d’Amérique, déposa une résolution visant à mettre fin à « l’importation délibérée de main-d’œuvre étrangère à bon marché » en faisant valoir que « les migrants constitu[aient] sans en être conscients un gisement de briseurs de grève ». Ce qui est nouveau aujourd’hui, c’est qu’une bonne partie de la gauche semble avoir oublié la très vive critique de Lénine, formulée en ces termes en 1915 : « Nous pensons que l’on ne peut pas être internationaliste et en même temps favorable à de telles restrictions… De tels socialistes sont en réalité des chauvins. »

Dans un article daté du 29 octobre 1913, Lénine avait fourni le contexte : « Il ne fait aucun doute que seule la pauvreté extrême peut contraindre les gens à abandonner leur terre natale, et que les capitalistes exploitent les travailleurs immigrés de la plus honteuse des manières. Mais seuls les réactionnaires peuvent refuser de voir la signification progressiste de cette migration moderne des nations. Le capitalisme attire les masses de travailleurs du monde entier. Il brise les barrières et les préjugés nationaux, et il unit les travailleurs de tous les pays. »

La vie de la majorité des citoyens peut être améliorée dans le cadre des règles existantes

Le mouvement DiEM25 reprend l’analyse de Lénine : les murs qui entravent la libre circulation des personnes et des marchandises sont une réponse réactionnaire au capitalisme. La réponse socialiste consiste à abattre les murs, à permettre au capitalisme de s’autodétruire pendant que nous organisons la résistance transnationale à l’exploitation. Ce ne sont pas les migrants qui volent les emplois des travailleurs locaux, mais les politiques d’austérité des gouvernements, qui s’inscrivent dans la lutte des classes engagée au profit de la bourgeoisie nationale.

C’est pourquoi nous ne permettrons pas à une forme « allégée » de xénophobie de contaminer notre programme. Comme le dit Slavoj Žižek, le nationalisme de gauche n’est pas la bonne réponse au national-socialisme. Notre position sur les nouveaux arrivants tient en deux points : nous refusons de faire le tri entre migrants économiques et réfugiés, et nous demandons à l’Europe de les laisser entrer (#LetThemIn).

Des camarades de divers pays nous considèrent comme des utopistes. Selon eux, Bruxelles n’est pas réformable. Si c’est le cas, la meilleure réponse des progressistes est-elle d’œuvrer pour le « Lexit », c’est-à-dire une campagne de la gauche pour une désintégration maîtrisée de l’Union ?

Je garde un souvenir ému de mes interventions en Allemagne devant des salles pleines à craquer au lendemain de la capitulation de Syriza face à Mme Angela Merkel et à la « troïka » (2). Les personnes présentes expliquaient que ce qui avait été fait à la Grèce ne l’avait pas été en leur nom, au nom du peuple allemand. Je me souviens à quel point elles furent soulagées d’apprendre que DiEM25 avait lancé un appel à créer un mouvement transnational afin de prendre le contrôle des institutions de l’Union — Banque européenne d’investissement (BEI) et Banque centrale européenne (BCE) — et de les redéployer dans l’intérêt de tous les citoyens. J’ai encore en mémoire l’allégresse de nos camarades allemands quand leur fut soumise l’idée de présenter aux élections européennes des candidats grecs en Allemagne et des candidats allemands en Grèce. Il s’agissait de montrer que notre mouvement est transnational, qu’il entend s’approprier ici et maintenant les institutions de l’ordre néolibéral. Non pas pour les détruire, mais pour les mettre au service du plus grand nombre à Bruxelles, à Berlin, à Athènes et à Paris. Partout.

Maintenant, imaginez ce que, par contraste, ils auraient ressenti si je leur avais tenu le discours suivant : « L’Union n’est pas réformable et doit être dissoute. Nous, les Grecs, nous devons nous replier sur notre État-nation et essayer d’y construire le socialisme. À vous d’en faire autant ici, en Allemagne. Puis, une fois que nous aurons gagné, nos délégations se rencontreront pour discuter de la collaboration entre nos nouveaux États progressistes souverains. » Sans aucun doute, nos camarades allemands auraient perdu leur tonus et seraient rentrés chez eux démoralisés à la perspective d’affronter l’establishment allemand en tant qu’Allemands et non comme membres d’un mouvement transnational.

Si mon analyse est correcte, peu importe de savoir si l’Union est réformable ou pas. Ce qui compte, c’est de mettre en avant des propositions concrètes sur ce que nous ferions des institutions européennes. Non pas des propositions farfelues ou utopiques, mais des descriptions complètes de ce que seraient nos actions la première semaine, le mois et l’année suivants, dans le cadre des règles actuelles et avec les instruments existants. Par exemple, comment nous redéfinirions le rôle du bien mal nommé mécanisme européen de stabilité (MES), comment nous réorienterions la politique dite d’« assouplissement quantitatif » (quantitative easing)de la BCE, comment nous financerions immédiatement et sans nouveaux impôts la transition écologique ou une campagne de lutte contre la pauvreté.

Pourquoi proposer un programme aussi détaillé ? Pour montrer aux électeurs qu’il existe des solutions, même à l’intérieur de règles mises en place pour servir les intérêts des 1 % les mieux lotis. Évidemment, personne — et surtout pas nous — ne s’attend à ce que les institutions de l’Union se rallient à nos propositions. Ce que nous voulons, c’est que les électeurs voient ce qui pourrait être fait à la place de ce qui est fait, de manière à ce qu’ils démasquent l’establishment sans se tourner vers la droite xénophobe. C’est la seule manière, pour la gauche, de dépasser ses limites actuelles et de construire une large coalition progressiste.

Le « New Deal pour l’Europe » a précisément cet objectif : montrer que la vie de la majorité des citoyens peut être améliorée à très court terme dans le cadre des règles et des institutions existantes ; dessiner les contours de la transformation de ces institutions, tout en mettant en route un processus constituant qui, à plus long terme, débouchera sur une Assemblée européenne démocratique appelée à remplacer les traités existants. Enfin, il montre comment les mécanismes que nous mettrons en place dès le premier jour pourraient nous aider à ramasser les morceaux si, malgré nos efforts, l’Union se désintégrait.

Nombreux sont ceux qui parlent de l’importance de la transition écologique. Mais ils ne disent pas d’où viendra l’argent ni qui en planifiera l’usage. Notre réponse est claire : entre 2019 et 2023, l’Europe a besoin d’investir 2 000 milliards d’euros dans les technologies vertes, l’énergie verte, etc. Nous proposons que la BEI émette pendant quatre ans un volume de bons supplémentaires à hauteur de 500 milliards d’euros. En même temps, la BCE annonce que, si leur valeur chute, elle les rachètera sur le marché secondaire des titres obligataires. Compte tenu de cette annonce et de la surabondance d’épargne partout dans le monde, la BCE n’aura pas à débourser un seul euro, puisque tous ses titres seront immédiatement souscrits. Sur le modèle de l’Organisation européenne de coopération économique (OECE) — ancêtre de l’Organisation de coopération et de développement économiques (OCDE) — créée en 1948 pour répartir les crédits du plan Marshall, une nouvelle agence européenne de la transition écologique canalisera ces fonds vers des projets verts sur l’ensemble du continent.

On notera que la proposition qui précède ne nécessite aucun impôt nouveau, s’appuie sur un titre obligataire européen déjà existant (par exemple, les bons de la BEI) et est pleinement légale au regard des règles en vigueur. Il en va de même pour d’autres propositions de notre « New Deal » sur les mesures à prendre immédiatement. Par exemple, notre fonds antipauvreté. Nous proposons que les milliards de bénéfices du Système européen de banques centrales (SEBC), notamment les profits des actifs achetés dans le contexte de l’assouplissement quantitatif, soient utilisés pour garantir à chaque citoyen nourriture, toit et sécurité énergétique.

Autre exemple : notre plan de restructuration de la dette publique de la zone euro. La BCE servira de médiatrice entre les marchés financiers et les États pour réduire le fardeau de la totalité de leur dette sans faire tourner la planche à billets et sans que l’Allemagne paie ou garantisse la dette publique des pays les plus endettés.

Comme le montrent ces exemples, notre « New Deal » combine des mesures nécessitant une haute compétence technique, applicables dans le cadre existant de l’Union, et une rupture radicale avec l’austérité et avec la logique de « sauvetage » imposée par la funeste « troïka ». De plus, il prévoit des institutions qui préparent le terrain pour un avenir européen postcapitaliste. C’est le cas d’une proposition de socialisation partielle du capital et des profits tirés de l’automatisation : le droit des grandes entreprises à opérer dans l’Union sera subordonné au transfert d’un pourcentage de leurs actions à un nouveau Fonds européen d’actions. Les dividendes de ces actions financeront ensuite un revenu de base universel versé à chacun indépendamment d’autres prestations sociales, d’indemnités de chômage, etc.

L’union de la gauche est cruciale, mais elle ne doit pas se faire aux dépens de la cohérence

Encore un exemple de la radicalité de nos propositions : la réforme de l’euro. Avant de nous embourber dans les changements à apporter aux statuts de la BCE, nous projetons de créer une plate-forme numérique publique de paiement adossée à celles des services fiscaux de chaque pays de la zone euro. Les contribuables auront alors la possibilité d’acheter des crédits fiscaux numériques utilisables pour effectuer des transactions entre eux ou pour s’acquitter de futures impositions avec une décote substantielle. Ces crédits seront libellés en euros et pourront seulement être transférés entre contribuables d’un même pays, ce qui empêchera de brutales fuites de capitaux.

Dans le même temps, les gouvernements pourraient créer une quantité limitée de ces euros fiscaux destinés aux citoyens dans le besoin ou au financement de projets publics. Les euros fiscaux permettraient aux gouvernements sous pression de stimuler la demande, d’amoindrir leur dette, de réduire la toute-puissance de la BCE et d’éviter le coût d’une sortie ou d’une désintégration de l’euro. À long terme, ces plates-formes numériques publiques de paiement pourraient constituer un système régulé d’euros spécifiques à chaque pays, qui fonctionnerait comme une chambre de compensation internationale. Ce serait une version modernisée du système de Bretton Woods qu’avait imaginé John Maynard Keynes en 1944, mais qui, malheureusement, ne vit pas le jour.

Pour résumer, notre « New Deal pour l’Europe » est un projet global pour : a) redéployer intelligemment les institutions existantes dans l’intérêt de la majorité, b) planifier un avenir postcapitaliste, radical et vert, c) être prêts à ramasser les morceaux si l’Union européenne s’effondre.

La gauche a deux ennemis : la désunion et l’incohérence. L’union est cruciale, mais elle ne doit pas se faire aux dépens de la cohérence. Prenons, par exemple, l’état du Parti de la gauche européenne. Comment ses membres peuvent-ils briguer les suffrages des électeurs en mai prochain alors qu’il est représenté en Grèce par un parti qui, au gouvernement, met en œuvre le programme d’austérité le plus brutal de l’histoire du capitalisme, et que, dans des pays comme la France et l’Allemagne, nombre de ses dirigeants sont eurosceptiques ?

Des amis de gauche bien intentionnés nous demandent pourquoi DiEM25 ne fait pas alliance avec La France insoumise de M. Mélenchon et, en Allemagne, avec le mouvement Aufstehen (Debout) de Mme Sahra Wagenknecht et M. Oskar Lafontaine. La raison est simple : parce que notre devoir est de construire l’unité sur la base d’un humanisme radical, rationnel et internationaliste. Cela signifie un programme radical commun pour tous les Européens et une politique en faveur d’une Europe ouverte qui considère les frontières comme des cicatrices sur la planète et souhaite la bienvenue aux nouveaux arrivants. C’est là un socle minimal.

Notre appel à l’unité se fondait sur une idée simple : DiEM25 invitait tous les progressistes à être des coauteurs de notre « New Deal pour l’Europe ». Notre appel a été entendu. Génération·s (France), Razem (Ensemble, Pologne), Alternativet (Danemark), Democrazia e Autonomia (Italie), MeRA25 (Grèce), Demokratie in Europa (Allemagne), Der Wandel (Le Changement, Autriche), Actúa (Espagne), Livre (Libre, Portugal) se sont joints à nous. D’autres sont en train de le faire. Ensemble, nous avons constitué la coalition du Printemps européen qui présentera des candidats aux élections de mai prochain.

Notre message à l’establishment européen autoritaire est le suivant : nous vous résisterons au moyen d’un programme radical autrement plus sophistiqué techniquement que le vôtre. Notre message aux xénophobes fascisants : nous vous combattrons partout. Notre message à nos camarades de la gauche européenne, de La France insoumise, etc. : vous pouvez attendre de nous une solidarité sans faille dans l’espoir qu’un jour nos chemins convergeront au service d’un humanisme radical et transnational.

Yanis Varoufakis

Économiste, ministre des finances de la Grèce de janvier à juillet 2015, fondateur du Mouvement pour la démocratie en Europe 2025 (DiEM25).

(1) NDLR : l’année 2025 correspond à l’échéance que s’est fixée le mouvement pour « pour faire advenir une Europe pleinement démocratique et fonctionnelle ».

(2) NDLR : Fonds monétaire international (FMI), Banque centrale européenne et Commission européenne.

Lire aussi le courrier des lecteurs dans notre édition d’avril 2019.

https://www.monde-diplomatique.fr/2019/03/VAROUFAKIS/59608

1...2,6712,6722,673...3,033Σελίδα 2,672 από 3,033