Elezioni in Spagna, «Pedro il bello» riscatta la sinistra europea

Από

April 29, 2019

LA VITTORIA DEI SOCIALISTI

Il Psoe di Pedro Sánchez esce vincitore dalle urne in Spagna e rottama la vecchia guardia della sinistra: la giusta diga alla destra illiberale di Vox

Pedro Sánchez ce l’ha fatta. Ha riportato un partito socialista al primo posto di un grande Paese europeo e toccherà a lui tentare di fare un governo. Di sinistra? Di centro? Di salvezza nazionale? Dipende. Sánchez è «liquido», «post ideologico». Dipende da cosa sarà meglio o semplicemente possibile. Ma la diga alla destra illiberale di Vox si è alzata. E si chiama Psoe. Una parte della Spagna ieri voleva far paura, chi si è spaventato ha reagito votando socialista. Non ha nulla a che vedere col socialismo storico del XX secolo, forse sarebbe meglio chiamarlo progressista, forse riformista, ieri significava semplicemente democratico.

Pedro Sánchez ha ora la fortuna di poter cercare una maggioranza senza fretta. Potrà tergiversare almeno fin dopo il voto europeo di maggio in modo da evitare di scontentare qualcuno di quelli che l’hanno scelto nelle urne appena ieri. La politica è così ormai: una verifica dopo l’altra, un sondaggio dopo l’altro. Eppure nell’era del pensiero in pillole, superficiale, «Pedrito el guapo», Pietrino il bello, era quello di cui la Spagna aveva bisogno.

Sánchez è più amministratore delegato che segretario politico, più bravo ad apparire piuttosto che ad essere, capace di adattarsi, parlare di femminismo alle donne e tradizione agli allevatori, di salari insufficienti ai dipendenti e sgravi agli imprenditori. Convincente e piacevole come un attore, adatto a non farti cambiare canale e non sembrare lento quanto un cellulare di tre anni fa. Ma davanti a un Vox arrembante che propone di sospendere le autonomie regionali, di centralizzare, privatizzare, riportare la famiglia agli anni 50, Sánchez è apparso un Avenger del modello europeo di socialdemocrazia, affidabile per le imprese, rispettoso della sfera privata e attento ai più deboli. Saldo, rassicurante. Se i catalani dovevano pensare a un premier benevolo alla fine del processo ai loro leader pensavano a lui. Se i gay, le femministe, i baschi dovevano immaginare un difensore dei diritti acquisiti, pensavano a lui.

Il Partido Socialista Obrero Español non ha solo un nome pomposo (socialismo, operai: roba da sussidiario), ha anche traghettato la Spagna fuori dalla dittatura negli anni 80 del secolo scorso e, hanno pensato gli elettori di ieri, può servire a tenere il Paese dentro il mondo democratico anche in questo decennio del XXI secolo. L’aveva capito prima di tutti Sánchez. Sin da dicembre, quando in Andalusia il Psoe è sì arrivato primo, ma ha dovuto lasciare il governo di Siviglia alle destre che si sono spalancate a Vox. Per il nuovo movimento nazionalista la democrazia viene dopo l’onore e la patria. È stato quel giorno che Sánchez ha deciso di scommettere sul voto anticipato. O tutto o niente. Una sua specialità. Per prepararsi alle elezioni Sánchez è stato spregiudicato. Ha promesso di aumentare pensioni, stipendi, ricerca, aiuti all’impresa, all’ambiente, ai migranti, al welfare. Per decreto ha alzato il debito strutturale e, confermando una certo istinto clientelare, ha assunto 11 mila nuovi dipendenti pubblici.

Una determinazione già mostrata nella battaglia per il controllo del partito. Sánchez era diventato segretario alle primarie grazie alla base, ma la struttura lo ignorava. Lasciò la segreteria. Starsene parcheggiato non gli bastava. Tutto o niente, appunto. Ricominciò dalle province, baciando le zie che cucinano paella alle cene di sezione, e alle primarie successive trionfò sulla vecchia guardia. Ieri Sánchez ha completato la rottamazione. Gli ex segretari non l’hanno aiutato in campagna elettorale. La vittoria è tutta sua. Felipe González, José Luis Zapatero, Pérez Rubalcaba, i suoi predecessori, sono stati muti quasi tifando per la sconfitta. Dovranno scomparire. Il Psoe che ha vinto ieri è marchiato Pedro Sánchez. Via dal simbolo incudini, pugni, rose, il logo dell’era Sánchez un cuoricino rosso, come un emoticon. Il passato è storia. Il futuro è da inventare. Senza marce indietro.

28 aprile 2019 (modifica il 28 aprile 2019 | 23:13)

https://www.corriere.it/esteri/19_aprile_28/elezioni-spagna-pedro-bello-riscatta-sinistra-europea-68728880-69f9-11e9-9fa7-3789e57c1b85.shtml

Οι εσωτερικοί εχθροί του ΝΑΤΟ

Από

anixneuseis

April 29, 2019

Πώς η παρακμή της δημοκρατίας θα μπορούσε να καταστρέψει την Συμμαχία*

By Celeste A. Wallander foreignaffairs.gr

23/04/2019

Περίληψη:

Σε σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες, τον Μάρτιο του 2017. POOL / REUTERS

Η CELESTE A. WALLANDER είναι πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος του U.S. Russia Foundation και ανώτερη σύμβουλος της WestExec Advisors. Από το 2013 έως το 2017, υπηρέτησε ως ειδική βοηθός του Προέδρου και ανώτερη διευθύντρια για τις Ρωσικές και Ευρασιατικές Υποθέσεις στο Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας.

Το ΝΑΤΟ αντιμετωπίζει σήμερα πολλές προκλήσεις. Τρομοκράτες έχουν επιτεθεί σε ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, η μετανάστευση ασκεί πιέσεις στα συστήματα συνοριακής και εθνικής ασφάλειας, η Ρωσία είναι ικανή και πρόθυμη να χρησιμοποιήσει στρατιωτική ισχύ και άλλα μέσα επιρροής στην Ευρώπη, και ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, απείλησε να καταργήσει συνολικά την συμμαχία. Αλλά το πιο σοβαρό πρόβλημα δεν είναι μια από αυτές τις προφανείς απειλές˙ αντίθετα, πρόκειται για την κατάρρευση της φιλελεύθερης δημοκρατίας μέσα στην ίδια την συμμαχία.

Σε σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες, τον Μάρτιο του 2017. POOL / REUTERS
——————————————————————-

Ο Οργανισμός του Βορειοατλαντικού Συμφώνου (North Atlantic Treaty Organization) [1] δεν ήταν ποτέ μια τυπική συμμαχία. Από την ίδρυσή του το 1949, το ΝΑΤΟ όχι μόνο αποθάρρυνε και υπερασπίστηκε τις εξωτερικές απειλές˙ έχει επίσης προωθήσει τις αρχές της φιλελεύθερης δημοκρατικής διακυβέρνησης. Αν και η συνοχή του αρχικά βασίστηκε στην κοινή απειλή της Σοβιετικής Ένωσης, το ΝΑΤΟ ήταν πιο ενοποιημένο από τους περισσότερους πολυμερείς οργανισμούς χάρη στον κοινό χαρακτήρα των μελών του. Σχεδόν όλα τα μέλη του ήταν δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις που ήταν υπόλογες έναντι των πολιτών τους, δεσμεύονταν από το κράτος δικαίου και ήταν αφοσιωμένες στην υπεράσπιση των πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων. Το άρθρο 2 της ιδρυτικής συνθήκης του ΝΑΤΟ δέσμευσε τα μέλη να «ενισχύουν τα ελεύθερα θεσμικά τους όργανα».

Οι χώρες που αντιμετώπιζαν μια κοινή απειλή ενώθηκαν συχνά για άμυνα και επιβίωση, αλλά οι περισσότερες συμμαχίες δεν διαρκούν πολύ όταν εξαλειφθεί η απειλή. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο πολλοί παρατηρητές φοβούνταν ότι το ΝΑΤΟ θα εξαφανιστεί με το τέλος της Σοβιετικής Ένωσης. Αλλά χάρη στην εσωτερική συνοχή που δημιούργησαν οι δημοκρατικές αξίες του και τα κίνητρα που δημιούργησαν οι προϋποθέσεις του για τα νέα μέλη, η συμμαχία διέψευσε τις προβλέψεις. Αντί να αποσυντεθεί, το ΝΑΤΟ προσαρμόστηκε στις νέες προκλήσεις και έγινε ο ακρογωνιαίος λίθος της διατλαντικής ασφάλειας μετά τον Ψυχρό Πόλεμο.

Σήμερα, το Κρεμλίνο [2] αποτελεί για άλλη μια φορά σοβαρή απειλή για την Ευρώπη και πέρα από αυτήν. Όμως, σε αντίθεση με την τελευταία φορά που η συμμαχία αντιμετώπισε την Ρωσία, τώρα το ΝΑΤΟ κινδυνεύει. Πολλά μέλη διαλύουν τα θεσμικά όργανα και τις πρακτικές της φιλελεύθερης δημοκρατίας που αναδύθηκαν θριαμβευτικά στον Ψυχρό Πόλεμο, και τα πράγματα μπορεί να χειροτερέψουν αν οι αυταρχικοί δημαγωγοί εκμεταλλευτούν τους λαϊκίστικους φόβους για να αποκτήσουν πολιτική επιρροή σε άλλα κράτη-μέλη. Ακριβώς την στιγμή που η συμμαχία είναι αναγκαία όσο ποτέ άλλοτε για να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις από το εξωτερικό, τα θεμέλια της ισχύος της κινδυνεύουν να καταρρεύσουν εξαιτίας προκλήσεων από το εσωτερικό.

ΤΟ ΤΙΜΗΜΑ ΤΗΣ ΑΠΟΔΟΧΗΣ

Μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, τα φιλελεύθερα δημοκρατικά διαπιστευτήρια των μελών του ΝΑΤΟ έγιναν ακόμη πιο σημαντικά για την συμμαχία. Αν και πολλοί ειδικοί και πολιτικοί εξέφρασαν την ελπίδα ότι η Ευρώπη θα εξέλθει από τον Ψυχρό Πόλεμο ολόκληρη, ελεύθερη και ειρηνική, άλλοι προειδοποίησαν ότι χωρίς έναν κοινό εχθρό, η περιοχή θα μπορούσε να επιστρέψει σε προηγούμενους κύκλους αστάθειας και συγκρούσεων που τροφοδοτούνται από ρεβανσιστικά, σοβινιστικά και αντιφιλελεύθερα ευρωπαϊκά καθεστώτα. Μακράν του να είναι άσχετο, υποστήριζαν οι παρατηρητές αυτοί, το ΝΑΤΟ θα διαδραματίσει βασικό ρόλο στην ενίσχυση των φιλελεύθερων δημοκρατιών και στην δημιουργία εμπιστοσύνης μεταξύ των χωρών που είχαν ξοδέψει αιώνες πολεμώντας η μια την άλλη.

Και ακριβώς όπως αναμενόταν, οι διασυνοριακές διαμάχες και οι σιγοβράζουσες εθνοτικές συγκρούσεις στην ανατολική Ευρώπη άρχισαν να απειλούν την ειρήνη σχεδόν αμέσως μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης. Και με την αποσύνθεση της Γιουγκοσλαβίας στις αρχές της δεκαετίας του 1990, τελικά την χάλασαν. Ενόψει αυτών των προκλήσεων, το ΝΑΤΟ επιδίωξε να αξιοποιήσει την επιθυμία για ένταξη [σε αυτό] προκειμένου να ενθαρρύνει τις πολιτικές μεταρρυθμίσεις, απαιτώντας από τα νέα μέλη να ανταποκρίνονται στα πρότυπά του περί καλής διακυβέρνησης. Η απόφαση αυτή βασίστηκε στην πεποίθηση ότι οι φιλελεύθεροι θεσμοί, οι πρακτικές και οι αξίες θα εμπόδιζαν την επιστροφή στην εθνική, εθνικιστική, εξτρεμιστική και μη ανεκτική δυναμική που είχε προκαλέσει καταστροφικές συγκρούσεις στην Ευρώπη εδώ και αιώνες. Προκειμένου να προωθηθεί η ασφάλεια στην Ευρώπη, το ΝΑΤΟ απαιτούσε από τα νέα μέλη να αφήσουν πίσω τους τις αυταρχικές πρακτικές.

Η εκπλήρωση αυτών των απαιτήσεων ήταν συχνά πολιτικά αμφιλεγόμενη και τα επίδοξα μέλη δεν τα κατάφεραν πάντα. Οι χώρες που είχαν περάσει δεκαετίες υπό αυταρχική κομμουνιστική κυριαρχία έπρεπε να εξαλείψουν την παρατεταμένη επιρροή των υπηρεσιών πληροφοριών, να ανατρέψουν τον πολιτικοποιημένο έλεγχο του στρατού υπέρ των απολίτικων επαγγελματικών αμυντικών δυνάμεων, να θέσουν νομοθετικό έλεγχο στις στρατιωτικές προμήθειες και να εφαρμόσουν πολιτικές προσωπικού που θα καταπολεμούσαν την διαφθορά. Όλα αυτά έχουν πάρει χρόνο: Το Μαυροβούνιο έθεσε ως στόχο την ένταξη το 2007, αλλά έπρεπε να περιμένει δέκα ακόμη χρόνια για να εισέλθει. Και η απλή φιλοδοξία δεν είναι αρκετή: Η Βοσνία, για παράδειγμα, δεν έχει ακόμη εκπληρώσει τα κριτήρια που έθεσε η συμμαχία το 2010 για να δοθεί στην χώρα το Σχέδιο Δράσης για τα Μέλη, ένας πρόδρομος της διαδικασίας για την ένταξη. Αυτές οι απαιτήσεις ενδέχεται να έχουν επιβραδύνει την διαδικασία επέκτασης του ΝΑΤΟ, αλλά οι φιλελεύθεροι θεσμοί και πρακτικές έχουν κεντρική σημασία για την δημιουργία ασφάλειας και εμπιστοσύνης μεταξύ των διαφόρων κοινωνιών της Ευρώπης. Οτιδήποτε λιγότερο θα είχε αποδυναμώσει την συμμαχία αντί να την ενισχύσει.

Πέραν των σταθεροποιητικών του επιπτώσεων στην ευρύτερη ήπειρο, υπάρχει ένας άλλος λόγος που ο φιλελεύθερος δημοκρατικός χαρακτήρας του ΝΑΤΟ κατέληξε να έχει σημασία: Εν τη απουσία κοινής εξωτερικής απειλής, η δεσμευτική δύναμη των φιλελεύθερων δημοκρατικών αξιών και θεσμών έχει καταστεί ουσιώδης για την αποτελεσματικότητα της συμμαχίας. Η ικανότητα του ΝΑΤΟ να διεξάγει επιχειρήσεις ασφαλείας εξαρτάται από την πολιτική συνοχή του καθώς και από τις στρατιωτικές δυνατότητες των μελών του. Λίγοι αμφισβητούν την συνοχή του ΝΑΤΟ όταν γίνεται επίκληση του άρθρου 5 της ιδρυτικής συνθήκης του -δηλαδή όταν ένας σύμμαχος δέχεται άμεση επίθεση. Οι κοινές εξωτερικές απειλές δημιουργούν ενιαίες απαντήσεις. Μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001, για παράδειγμα, τα μέλη του ΝΑΤΟ προσχώρησαν γρήγορα στην εκστρατεία των ΗΠΑ ενάντια στο, υπό διακυβέρνηση Ταλιμπάν, Αφγανιστάν.

Ωστόσο, όταν η συμμαχία αντιμετωπίζει ένα ζήτημα ασφάλειας που δεν επικαλείται το άρθρο 5, η συνοχή της συμμαχίας είναι λιγότερο βέβαιη, διότι τα μέλη έχουν διαφορετικές προτεραιότητες που καθοδηγούν τους κόστους-οφέλους υπολογισμούς τους. Σε τέτοιες περιπτώσεις, η φιλελεύθερη προσήλωση στο κράτος δικαίου διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο. Η συμμαχία έχει αποδειχθεί συνεκτική όταν ενεργεί εκτός Ευρώπης και όταν τα στοιχήματα είναι καλά εδραιωμένα στο διεθνές δίκαιο, όπως συνέβη κατά την παρέμβασή της στην Λιβύη το 2011, η οποία υποστηρίχθηκε από ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ.

Σε άλλες περιπτώσεις, όταν η συμμαχία αντιμετώπισε πιο διάχυτες και αμφισβητούμενες προκλήσεις στον τομέα της ασφάλειας, μια κοινή δέσμευση στις φιλελεύθερες δημοκρατικές αξίες αποδείχθηκε ακόμη πιο σημαντική για την διατήρηση της συνοχής. Δείτε τα Βαλκάνια: Το 1995, το ΝΑΤΟ διεξήγαγε την επιχείρηση Deliberate Force για την προστασία των ασφαλών περιοχών των Ηνωμένων Εθνών στην Βοσνία, οι οποίες είχαν υποστεί επίθεση από ένοπλες ομάδες εθνικών Σέρβων. Και το 1999, διεξήγαγε μια ακόμη αεροπορική επιχείρηση εναντίον των ενόπλων δυνάμεων εκείνου που απέμεινε από την Γιουγκοσλαβία για να αποτρέψουν στρατιωτικές επιθέσεις εναντίον εθνοτικών Αλβανών στο Κοσσυφοπέδιο. Και στις δύο εκστρατείες, το άρθρο 5 δεν εφαρμόστηκε επειδή κανένα μέλος του ΝΑΤΟ δεν είχε δεχθεί άμεση επίθεση. Ούτε η συμμαχία ενεργούσε υπό ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών. Αυτές οι παρεμβάσεις δοκίμασαν την πολιτική ικανότητα της συμμαχίας, αλλά τελικά τα μέλη συνενώθηκαν γύρω από την κοινή δέσμευσή τους για τα ανθρώπινα δικαιώματα, μια αρχή που θα κατοχυρωθεί στο διεθνές δίκαιο το 2005 ως «ευθύνη προστασίας» (responsibility to protect ή R2P). Η ικανότητα της συμμαχίας να αποτρέπει τις μαζικές βιαιοπραγίες στα κράτη που δεν ανήκουν στο ΝΑΤΟ ήταν επομένως τόσο προϊόν των αξιών των μελών του όσο και προϊόν των στρατιωτικών τους πόρων.

Αντιθέτως, όταν οι δημοκρατικές αξίες και θεσμοί έχουν πάει προς την αντίθετη κατεύθυνση, η συμμαχία έχει διχαστεί. Συγκρίνετε τις παρεμβάσεις του ΝΑΤΟ στους βαλκανικούς πολέμους με την διαίρεσή του κατά την εισβολή των ΗΠΑ στο Ιράκ το 2003. Αν και η κυβέρνηση Μπους ισχυρίστηκε ότι το Ιράκ απειλούσε την παγκόσμια ασφάλεια με την επιδίωξη όπλων μαζικής καταστροφής (ένας τομέας διεθνούς δικαίου πολύ πιο εδραιωμένος από την R2P), το ΝΑΤΟ ήταν μακράν του να είναι ενωμένο για το ζήτημα. Στην πραγματικότητα, η Γαλλία και η Γερμανία ήταν μεταξύ των πιο ηχηρών επικριτών της εισβολής. Παρότι οι παρεμβάσεις του ΝΑΤΟ στα Βαλκάνια ήταν νομικά προβληματικές, οι σύμμαχοι εξακολουθούσαν να είναι ενωμένοι στην επιδίωξή τους λόγω της κοινής τους δέσμευσης υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Αλλά όταν το πράγμα έφτασε στο Ιράκ, χωρίς μια δικαιολογία που να βασίζεται στον φιλελευθερισμό, δεν ήταν όλοι πρόθυμοι να υποστηρίξουν μια παρέμβαση πέραν του πεδίου του άρθρου 5.

Ο Orban φθάνει για την σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ στην Βαρσοβία της Πολωνίας, τον Ιούλιο του 2016. KACPER PEMPEL / REUTERS
———————————————————————

ΟΠΙΣΘΟΔΡΟΜΩΝΤΑΣ ΜΑΚΡΑΝ

Στα πρώτα χρόνια αυτού του αιώνα, μερικοί παρατηρητές, συμπεριλαμβανομένης και εμού, ανησυχούσαν ότι η αξιοπιστία των κριτηρίων εισδοχής του ΝΑΤΟ υπονομεύθηκε από νέα μέλη που κατάφεραν να ανταποκριθούν στα πρότυπα του ΝΑΤΟ μόνο για να οπισθοδρομήσουν μετά την ένταξή τους στην συμμαχία. Όταν οι διεθνείς οργανισμοί αυξάνουν τους συμμετέχοντές τους, συχνά γίνονται πιο δυσκίνητοι και αργοί στο να δράσουν. Οι μεγαλύτεροι αριθμοί σημαίνουν μεγαλύτερη ποικιλία σε συμφέροντα και προτεραιότητες. Το ΝΑΤΟ υποστήριξε ότι μια κοινή δέσμευση υπέρ της φιλελεύθερης δημοκρατίας θα μετριάσει αυτή την πρόκληση, αλλά αυτό θα ήταν αλήθεια μόνο αν τα νέα μέλη υποστήριζαν αυτές τις αξίες μετά την ένταξή τους. Εκείνη την εποχή, φοβόμουν ότι τα μακρόχρονα μέλη του ΝΑΤΟ τύγχαναν εκμετάλλευσης από κράτη όπως η Ουγγαρία, η οποία είχε κάνει υποσχέσεις για πολιτική μεταρρύθμιση που δεν είχε την πρόθεση να τηρήσει. Το να δοθεί «ελευθέρας» σε αυτούς που οπισθοδρομούν θα έβλαπτε την αξιοπιστία του ΝΑΤΟ και θα ζημίωνε την ικανότητά του να καλλιεργεί φιλελεύθερες αξίες. Και αν το ΝΑΤΟ γινόταν απρόθυμο να επιβάλει τις ενταξιακές του προϋποθέσεις, η πιο σημαντική πολυμερής συμμαχία των Ηνωμένων Πολιτειών θα γινόταν γεμάτη από αδύναμους δεσμούς.

Αυτοί οι φόβοι έχουν επιβεβαιωθεί έκτοτε. Έχει καταστεί σαφές ότι δεν υπάρχει κόστος για την παραβίαση των φιλελεύθερων δημοκρατικών προτύπων του ΝΑΤΟ, και ότι ορισμένοι αδύναμοι δεσμοί όντως οπισθοδρομούν [3]. Δείτε την Ουγγαρία. Το 1999, η χώρα έγινε ευπρόσδεκτη στο ΝΑΤΟ. Το 2002 και στην συνέχεια και πάλι το 2006 διεξήγαγε ανταγωνιστικές εκλογές που οδήγησαν στην έκθεση της διαφθοράς του παρελθόντος και την συμπαιγνίας με το Κομμουνιστικό Κόμμα της σοβιετικής εποχής από αξιωματούχους και των δύο κύριων κομμάτων, πολλοί από τους οποίους λογοδότησαν. Το 2004, η Ουγγαρία προχώρησε στην ένταξη στην ΕΕ με ισχυρή υποστήριξη από όλο το πολιτικό φάσμα. Επίσης, σημείωσε πρόοδο στις κοινωνικές ελευθερίες και τα πολιτικά δικαιώματα, επιτυγχάνοντας κορυφαίες βαθμολογίες σε όλες τις κατηγορίες από το 2005 έως το 2010 σε κατατάξεις που καταρτίστηκαν από τον μη κυβερνητικό οργανισμό Freedom House.

Αλλά το 2010, στις εκλογές που αναγνωρίστηκαν ευρέως ως ελεύθερες και δίκαιες, το δεξιό κόμμα Fidesz του Βίκτορ Όρμπαν, κέρδισε το 53% των ψήφων και το 68% των εδρών στο κοινοβούλιο. Οπλισμένο με υπερ-πλειοψηφία, το Fidesz άλλαξε το σύνταγμα και εξασθένησε τους θεσμικούς ελέγχους της κρατικής εξουσίας [4], ιδίως την δικαστική εξουσία. Αύξησε τον αριθμό των εδρών στο συνταγματικό δικαστήριο της Ουγγαρίας, το οποίο στην συνέχεια γέμισε με δικούς του ανθρώπους και συρρίκνωσε το εύρος της δικαιοδοσίας του δικαστηρίου. Στις αρχές του 2018, η Ουγγαρία είχε πέσει στο τέλος της κατάταξης των «ελεύθερων» της Freedom House για τα κοινωνικά δικαιώματα και τις πολιτικές ελευθερίες. Και καθώς το κράτος δικαίου και η λογοδοσία της κυβέρνησης έχουν μειωθεί στην Ουγγαρία, η διαφθορά έχει αυξηθεί. Τον Απρίλιο του 2018, το Fidesz κέρδισε το 49% των ψήφων, αλλά εξασφάλισε και πάλι υπερ-πλειοψηφία στο κοινοβούλιο. Σήμερα, το κόμμα φαίνεται έτοιμο να οδηγήσει την χώρα πιο μακριά από τις αξίες και τους θεσμούς της ευρωπαϊκής φιλελεύθερης δημοκρατίας.

Η Ουγγαρία παρουσίασε πρώιμα σημάδια της δυνατότητάς της να διολισθήσει στον αντιφιλελευθερισμό, αλλά λίγοι φαντάζονταν ότι η Πολωνία θα την ακολουθούσε. Η Πολωνία και οι πολίτες της, κατεστραμμένοι από πολλούς αιώνες πολέμου και ανταγωνισμού των μεγάλων δυνάμεων, αντιπροσώπευαν την ελπίδα ότι η φιλελεύθερη δημοκρατία θα μπορούσε να αποτελέσει απάντηση στις παρελθοντικές ευρωπαϊκές τρέλες των εθνικών παραπόνων, της δημαγωγίας και της επίθεσης κατά των φιλελεύθερων πολιτικών θεσμών. Ωστόσο, μετά την ανάληψη της εξουσίας το 2015, το κόμμα του Νόμου και Δικαιοσύνης της Πολωνίας [5] άρχισε να απομακρύνει πολλούς από τους ίδιους βασικούς ελέγχους και ισορροπίες (checks and balances), και τις προστασίες του κράτους δικαίου που είχε καταργήσει το Fidesz στην Ουγγαρία, εξαλείφοντας την εξουσία του Συνταγματικού Δικαστηρίου να αναθεωρεί νόμους και εκτελεστικές ενέργειες, και αυξάνοντας την εξουσία των πολιτικών ηγετών να γεμίζουν το δικαστικό σώμα με συκοφάντες. Στις αξιολογήσεις του Freedom House, η Πολωνία υποχώρησε από το [επίπεδο βαθμολογίας] 93 στα 100 το 2015, στο 85 το 2018. Φέτος τον Ιανουάριο, η κυβέρνηση ψήφισε νόμο που καθιστά έγκλημα τον ισχυρισμό ότι η Πολωνία ήταν συνένοχη στο Ολοκαύτωμα. Βάζοντας στην άκρη το ζήτημα της συνενοχής πολλών Πολωνών -και υπάρχουν σημαντικές ιστορικές αποδείξεις γι’ αυτό- αυτή η προσπάθεια απειλεί την κεντρική φιλελεύθερη δημοκρατική αρχή της ελευθερίας του λόγου, χωρίς την οποία οι κυβερνήσεις δεν μπορούν να λογοδοτήσουν στους πολίτες τους.

Η ΝΕΑ ΑΠΕΙΛΗ

Το 2002, έγραψα σε αυτό το περιοδικό [6] για τον κίνδυνο ότι τα διολισθαίνοντα [μέλη] μεταξύ των νέων μελών του ΝΑΤΟ θα μπορούσαν να υπονομεύσουν την συνοχή της συμμαχίας. Είναι πλέον σαφές ότι απέτυχα να φανταστώ τα ακόμα χειρότερα. Σήμερα, η φιλελεύθερη δημοκρατία κινδυνεύει όχι μόνο μεταξύ των νέων μελών, αλλά και μεταξύ των ιδρυτικών ή των αρχικών μελών της συμμαχίας -μια εξέλιξη που αποτελεί ακόμα μεγαλύτερη απειλή για την ενότητα και την αποτελεσματικότητα του ΝΑΤΟ.

Η πιο περίεργη περίπτωση μπορεί να αποτελεί μια μικρή έκπληξη. Η Τουρκία [7], η οποία προσχώρησε στο ΝΑΤΟ το 1952 και της οποίας η ιστορία είναι στιγματισμένη από στρατιωτικά πραξικοπήματα, αποτελούσε από καιρό πρόβλημα σχετικά με την δέσμευση της συμμαχίας στους φιλελεύθερους δημοκρατικούς θεσμούς και αρχές. Ωστόσο, μετά τον Ψυχρό Πόλεμο, η Τουρκία σημείωσε πρόοδο στην επέκταση των νομικών και πολιτικών δικαιωμάτων και στο ότι επέτρεψε τον πολιτικό ανταγωνισμό. Όταν το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης ανέλαβε την εξουσία το 2002 υπό την ηγεσία του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, φάνηκε αρχικά ότι η πρόοδος θα συνεχιζόταν. Σύντομα, όμως, το κόμμα άρχισε να διολισθαίνει. Το 2016, υπό την κάλυψη της διερεύνησης μιας υποτιθέμενης απόπειρας πραξικοπήματος, η κυβέρνηση του Ερντογάν έσυρε πολιτικούς αντιπάλους σε δίκες, δίωξε δημοσιογράφους και κυνήγησε επιχειρήσεις που δεν υποστήριζαν το κόμμα του. Μέσω της πίεσης στα επιχειρηματικά συμφέροντα, το τουρκικό κράτος απέκτησε τον έλεγχο των βασικών μέσων μαζικής ενημέρωσης και τα έκαναν όργανα του κυβερνώντος κόμματος. Ο Ερντογάν κυνήγησε επίσης την ανεξάρτητη δικαιοσύνη, προωθώντας μια συνταγματική τροπολογία που επέτρεψε στο κόμμα του να γεμίζει το δικαστικό σώμα με ενδοτικούς πολιτικά διορισμένους. Το 2018, το Freedom House ταξινόμησε επισήμως την Τουρκία ως «μη ελεύθερη», τοποθετώντας την στην ίδια κατηγορία με την Κίνα, το Ιράν, την Ρωσία και την Συρία.

Η τουρκική αστυνομία κρατά έναν διαδηλωτή, τον Σεπτέμβριο του 2017. UMIT BEKTAS / REUTERS
—————————————————————————–

Εν τω μεταξύ, σε άλλα βασικά μέλη του ΝΑΤΟ, υπάρχουν ανησυχητικά σημάδια, όπως η άνοδος του Εθνικού Μετώπου στην Γαλλία (αφότου το κόμμα ομολόγησε ότι αποδέχθηκε ρωσικό χρήμα) και η αδιανόητη εμφάνιση ενός ακροδεξιού εθνικιστικού κόμματος στην Γερμανία: Το Εναλλακτική για την Γερμανία [8]. Και το 2017, η Ολλανδία είχε μια συγκλονιστική εμπειρία με την αγωνιώδη ήττα του Geert Wilders, του ηγέτη του ριζοσπαστικού δεξιού Κόμματος για την Ελευθερία.

Στην συνέχεια, είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες. Αν υποτεθεί ότι δεν υπάρχουν αποδείξεις περί του αντιθέτου, οι προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ του 2016 ήταν ένα παράδειγμα ελεύθερων και δίκαιων εκλογών που έφεραν στην εξουσία μια διοίκηση που έχει την πρόθεση να διακόψει τους θεσμούς και τις πρακτικές της φιλελεύθερης δημοκρατίας. Ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, Ντόναλντ Τραμπ, τακτικά προωθεί ψεύδη και έχει επιτεθεί στον ρόλο του ανεξάρτητου Τύπου, υπονοώντας ότι οι δημοσιογράφοι θα πρέπει να φυλακίζονται ή να αναγκάζονται να αποκαλύπτουν τις πηγές τους. Ο ίδιος και άλλα μέλη της διοίκησής του εξέφρασαν την υποστήριξή τους σε βίαιους ρατσιστικούς προβοκάτορες, προσέβαλλαν δημοσίως τις θρησκευτικές μειονότητες και υπερασπίστηκαν πράξεις σεξισμού και μισογυνισμού που διαπράττονται τόσο από εκλεγμένους αξιωματούχους όσο και από εκείνους που επιδιώκουν αιρετό αξίωμα. Ο Trump έχει επανειλημμένα επικρίνει μια ανεξάρτητη έρευνα του Υπουργείου Δικαιοσύνης για την προεκλογική του εκστρατεία και μια πιθανή ξένη παρέμβαση στις εκλογές του 2016. Υπό το πρίσμα όλων αυτών, το 2018, το Freedom House υποβάθμισε τον δείκτη ελευθερίας των Ηνωμένων Πολιτειών σε 86 στα 100, μια βαθμολογία που μόλις προηγείται της Πολωνίας (στο 85).

Φυσικά, μερικά μέλη του ΝΑΤΟ βίωσαν επίσης αυταρχισμό ή στρατιωτική εξουσία κατά την διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Η Ελλάδα κυβερνήθηκε από μια στρατιωτική χούντα από το 1967 έως το 1974 και η πορτογαλική κυβέρνηση ήταν ένα αυταρχικό καθεστώς μέχρι το 1974. Δεν θα ήταν παράλογο να επικρίνουμε ως ένα βολικό παραμύθι το αφήγημα του ΝΑΤΟ ως συμμαχία των φιλελεύθερων δημοκρατιών. Κατά την διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, έγιναν ανεκτές εξαιρέσεις για την ενίσχυση των στρατιωτικών δυνατοτήτων του ΝΑΤΟ και την ικανότητά του να αποτρέψει την κομμουνιστική διείσδυση στην Δυτική Ευρώπη. Αλλά οι αποκλίσεις αποδεικνύουν το αληθές: Υπό αυταρχική εξουσία, η Ελλάδα και η Τουρκία πολέμησαν σε μια στενή, ρεβανσιστική, καταστροφική σύγκρουση για την Κύπρο που αποδυνάμωσε την συμμαχία. Εντούτοις, οι διχαστικές επιδράσεις μετριάστηκαν επαρκώς από την ισχυρή συνεκτική δύναμη της σοβιετικής απειλής. Οι αυταρχικές αποτυχίες ορισμένων συμμάχων του ΝΑΤΟ, τους έθεσαν σε αντίθεση με τα βασικά μέλη της συμμαχίας, αλλά δεν δημιούργησαν μια ρωγμή που θα αποδυνάμωνε την αποτρεπτική στάση του ΝΑΤΟ έναντι της κύριας απειλής εξωτερικής ασφαλείας του.

Η κατάσταση σήμερα είναι διαφορετική. Καθώς η Ρωσία αναδεικνύεται σε μια νέα απειλή στην Ευρώπη και πέρα από αυτήν, υπάρχει ένας πρόσθετος λόγος που οι θεσμοί της φιλελεύθερης δημοκρατίας είναι σημαντικοί για την διατλαντική ασφάλεια: Οι αντιφιλελεύθερες και μη-δημοκρατικές χώρες είναι πιο ευάλωτες στην υπονόμευση. Ο αυταρχισμός ενεργοποιεί την διαφθορά, και στην Ευρώπη η διαφθορά επιτρέπει την ρωσική πρόσβαση και επιρροή. Μετά την παρέμβαση της Ρωσίας το 2014 στην Ουκρανία, τα μέλη του ΝΑΤΟ που είχαν επηρεαστεί περισσότερο από την διαφθορά, τον δημαγωγικό λαϊκισμό και την επιρροή των ρωσικών μέσων μαζικής ενημέρωσης, περιέπλεξαν τις προσπάθειες της συμμαχίας να διαμορφώσει μια ενιαία απάντηση. Κάθε φορά που οι ευρωπαϊκές κυρώσεις κατά της Ρωσίας έφθαναν στο σημείο της ανανέωσής τους, οι Ηνωμένες Πολιτείες και άλλοι βασικοί σύμμαχοι έπρεπε να αγωνιστούν για να εμποδίσουν αυτές τις χώρες να τα σπάσουν με το ΝΑΤΟ και να ενδώσουν στην πίεση ή στους πειρασμούς από το Κρεμλίνο.

Η σοβιετική απειλή ήταν κυρίως στρατιωτική, και η πολιτική διείσδυση στο εξωτερικό προωθήθηκε μέσω της κομμουνιστικής ιδεολογίας και των αριστερών πολιτικών κομμάτων. Η ρωσική επιρροή σήμερα, από την άλλη πλευρά, λειτουργεί μέσα από σκιώδεις οικονομικές ροές, διεφθαρμένες σχέσεις, δωροδοκίες, τραμπουκισμούς και εκβιασμούς. Στον βαθμό που η Ρωσία προωθεί μια ιδεολογία, πρόκειται για τον ίδιο συνδυασμό μη ανεκτικού εθνικισμού, ξενοφοβίας και αντιφιλελευθερισμού που είναι σε άνοδο στην Ουγγαρία, την Πολωνία, την Τουρκία και αλλού στην Ευρώπη. Ακόμη και όταν ο Όρμπαν και ο Ερντογάν έχουν επιτιμηθεί από τους συμμάχους τους, έχουν βρει τον Ρώσο πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν να αποτελεί μια πηγή κατανόησης και υποστήριξης. Σε αντίθεση με την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου, οι αντιφιλελεύθεροι αδύναμοι κρίκοι του ΝΑΤΟ ευθυγραμμίζονται τώρα με τις τακτικές του Κρεμλίνου. Είναι η αχίλλειος πτέρνα της συμμαχίας. Εκφράζεται η ελπίδα ότι αυτές οι χώρες θα μπορέσουν ακόμα να αντέξουν τυχόν πιέσεις για να σπάσουν την συναίνεση σε περίπτωση ρωσικού χτυπήματος σε μέλος του ΝΑΤΟ. Αλλά η πεποίθηση ότι οι σύμμαχοι αυτοί δεν έχουν υπονομευθεί θα ήταν πολύ καλύτερη από όσο η αγχωμένη ελπίδα.

Πολλά έχουν γραφτεί για το πώς το ΝΑΤΟ χρειάζεται να ενισχύσει τις στρατιωτικές ικανότητές του για την αντιμετώπιση της Ρωσίας. Αυτό είναι αλήθεια, αλλά ακόμη σημαντικότερο, η συμμαχία πρέπει να αποκαταστήσει τα φιλελεύθερα δημοκρατικά θεμέλιά της για να μειώσει την ευπάθειά της στην υπονόμευση από τη Μόσχα μέσω της διαφθοράς, του πολέμου των πληροφοριών και του εκβιασμού.

ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΣΥΜΜΑΧΙΑ

Το 2002, πρότεινα μηχανισμούς για να υπάρξει προειδοποίηση σε εκείνος που οπισθοδρομούν, αναστέλλοντας τα δικαιώματά τους, και ενδεχομένως απομακρύνοντάς τους από την συμμαχία. Η πρότασή μου επικεντρώθηκε στην τροποποίηση του ΝΑΤΟϊκού κανόνα της συναίνεσης, σύμφωνα με τον οποίο οι σημαντικές αποφάσεις της συμμαχίας απαιτούν την συγκατάθεση όλων των μελών. Πίστευα ότι ένας μηχανισμός «συναίνεσης μείον ένα» -ο οποίος θα επέτρεπε σε άλλους συμμάχους να πειθαρχούν ένα μέλος που έσφαλλε- θα επέτρεπε στο ΝΑΤΟ να προστατευθεί από αδύναμους κρίκους και να υψώσει ένα υψηλότερο φράγμα κατά της οπισθοδρόμησης. Πρότεινα επίσης να παρέχεται μια διαδικασία ώστε ένα παραβατικό κράτος να αντιστρέψει την πορεία του και να ανακτήσει το πλήρες status του.

Αλλά αυτές οι ιδέες βασίζονταν στην υπόθεση ότι η συμμαχία θα αντιμετώπιζε μόνο περιστασιακή απόκλιση. Με πολλά μέλη της συμμαχίας, καινούργια και παλιά, ήδη να διολισθαίνουν ή να κινδυνεύουν να το κάνουν, αυτό το παράθυρο ευκαιρίας έχει περάσει. Αν η ομάδα των οπισθοδρομούντων μεγαλώσει, το ΝΑΤΟ ίσως να βρεθεί με ένα μπλοκ στο πλαίσιο της συμμαχίας που να τείνει να προστατεύει την αντιφιλελεύθερη δημοκρατία.
Δεδομένου του πολλαπλασιασμού των προβληματικών μελών, το ΝΑΤΟ θα πρέπει να εξετάσει το ενδεχόμενο να υιοθετήσει μια μορφή του κανόνα «ειδικής πλειοψηφίας» της ΕΕ για την εσωτερική διακυβέρνηση. Αντί να απαιτείται συναίνεση ή συναίνεση μείον ένα (την οποία οι συμμαχίες των οπισθοδρομούντων είναι πιθανό να ανατρέψουν), το ΝΑΤΟ θα πρέπει να επιτρέπει σε μια ορισμένη υπερ-πλειοψηφία μελών να αναστέλλουν τα δικαιώματα ψήφου ή απόφασης των αντιπάλων. Σύμφωνα με την Συνθήκη της Λισαβόνας του 2007, οι περισσότερες αποφάσεις της ΕΕ απαιτούν την υποστήριξη μιας διπλής πλειοψηφίας -το 55% των κρατών-μελών που αντιπροσωπεύουν το 65% του πληθυσμού της Ένωσης. Στο πλαίσιο αυτής της διαδικασίας, η ΕΕ μπορεί να ξεκινήσει μια διεργασία που ανακαλεί τα δικαιώματα ψήφου και τα οργανωτικά προνόμια των μελών που διαπιστώνεται ότι προωθούν συστηματικές απειλές κατά του κράτους δικαίου. Πράγματι, η ΕΕ εξετάζει ακριβώς αυτές τις διαδικασίες για να περιορίσει την χρηματοδότηση και άλλα οφέλη προς την Ουγγαρία και την Πολωνία.

Το ΝΑΤΟ θα πρέπει επίσης να αναθέσει σε έναν από τους ανώτερους αξιωματούχους του την παρακολούθηση και την υποβολή εκθέσεων σχετικά με τα φιλελεύθερα δημοκρατικά διαπιστευτήρια όχι μόνο των νέων ή των φιλοδοξούντων μελών αλλά και όλων των συμμάχων. Ο βοηθός γενικός γραμματέας πολιτικών υποθέσεων και πολιτικής ασφαλείας μπορεί να αναλάβει αυτόν τον ρόλο. (Μέχρι σήμερα, η θέση αυτή επικεντρωνόταν κυρίως στις εξωτερικές σχέσεις και στα παραδοσιακά ζητήματα ασφαλείας, όπως ο έλεγχος των εξοπλισμών). Δεδομένης της κεντρικής σημασίας της δέσμευσης της συμμαχίας για τους φιλελεύθερους δημοκρατικούς θεσμούς και πρακτικές των μελών της, η θεσμική ηγεσία του ΝΑΤΟ θα πρέπει να εμπλέκεται περισσότερο στο να κάνει τα μέλη να είναι υπόλογα στα πρότυπα της συμμαχίας.

Τέλος, το ΝΑΤΟ πρέπει να συνεργαστεί στενότερα με την ΕΕ. Οι δύο οργανισμοί έχουν κοινή έμφαση στην χρηστή διακυβέρνηση, το κράτος δικαίου και τα δικαιώματα των πολιτών, και θα μπορούσαν να ενισχύσουν τις εσωτερικές δυνάμεις ο ένας του άλλου. Η εμβάθυνση αυτής της σχέσης με την δημιουργία επίσημων καναλιών ανταλλαγών θα ενισχύσει την ικανότητα του ΝΑΤΟ να ελέγχει εάν οι σύμμαχοι ικανοποιούν τα πρότυπά του περί καλής διακυβέρνησης (η ΕΕ έχει ήδη μετρήσεις για να το αξιολογεί αυτό). Και μια ξεκάθαρη και συστηματική διαδικασία για την ανταλλαγή πληροφοριών θα καθιστούσε πιο δύσκολο για τα μέλη να χρησιμοποιούν το status τους σε έναν οργανισμό για να αποφύγουν να λογοδοτεί στον άλλο για οποιαδήποτε κακή συμπεριφορά ή οπισθοδρόμηση. Για παράδειγμα, η Πολωνία αναφέρει συχνά την καλή της θέση στο ΝΑΤΟ, όπου είναι ένας ισχυρός στρατιωτικός σύμμαχος που τηρεί μια σκληρή στάση έναντι της Ρωσίας, για να δικαιολογήσει τον αυξανόμενο αντιφιλελευθερισμό της.

Ωστόσο, οι διαδικαστικές διορθώσεις για τον εμβολιασμό της συμμαχίας έναντι αδύναμων κρίκων δεν αρκούν. Το ΝΑΤΟ θα μπορούσε να αντιμετωπίσει, για παράδειγμα, μια κατασταλτική Τουρκία, με το να την πιέζει στο περιθώριο των βασικών αποστολών και αποφάσεων. Οι κανόνες του ΝΑΤΟ δεν προβλέπουν τυπικά μια τέτοια προσέγγιση, αλλά ο οργανισμός είναι καλός στην εξεύρεση διαδικαστικών λύσεων και είναι τουλάχιστον πιθανό ότι η τουρκική ηγεσία δεν θα αντιταχθεί. Θα ήταν άλλο θέμα εάν ένα βασικό μέλος του ΝΑΤΟ αποχωρούσε από τα φιλελεύθερα δημοκρατικά θεμέλια της συμμαχίας. Πώς θα μπορούσε το ΝΑΤΟ να περιθωριοποιήσει ή να παρακάμψει την Γαλλία, την Γερμανία ή τις Ηνωμένες Πολιτείες;

Η καλύτερη άμυνα βρίσκεται μέσα στα ίδια τα κράτη-μέλη. Το ΝΑΤΟ μπορεί να διαρθρώσει αντικίνητρα και τιμωρίες για τους οπισθοδρομούντες, αλλά μόνο οι πολίτες μπορούν να καταστήσουν υπόλογους τους εκλεγμένους ηγέτες. Το πιο σημαντικό, οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να αρθούν για να ανταποκριθούν στην πρόκληση. Η παρακμή του φιλελευθερισμού μεταξύ των βασικών συμμάχων του ΝΑΤΟ είναι ανησυχητική: Η Γερμανία αντιπροσωπεύει τον διατλαντικό φοίνικα που αναδύεται από τις στάχτες του φασισμού˙ η Γαλλία είναι το σύμβολο της αντίστασης εν μέσω κατοχής˙ το Ηνωμένο Βασίλειο ήταν [ο τόπος] όπου η Ευρώπη διατηρούσε την ελπίδα ζωντανή στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αλλά ήταν οι Ηνωμένες Πολιτείες που έσωσαν τον εικοστό αιώνα από την δικτατορία και βοήθησαν την Ευρώπη να επιτύχει ευημερία, ασφάλεια και σταθερότητα. Το ΝΑΤΟ θα μπορούσε να επιβιώσει από τους Ευρωπαίους πολίτες να παίζουν με τον φασισμό (αν και θα πρέπει να περιορίσει τα πειράματα). Δεν μπορεί να επιβιώσει εάν αποτύχει η φιλελεύθερη δημοκρατία των ΗΠΑ.

Οι Αμερικανοί πρέπει να αντιμετωπίσουν το γεγονός ότι η μεγαλύτερη απειλή για το ΝΑΤΟ σήμερα μπορεί να είναι οι ίδιες οι Ηνωμένες Πολιτείες. Ανεξάρτητα από τα πολιτικά κόμματα και τις πολιτικές προτιμήσεις, όλοι οι Αμερικανοί έχουν ένα πατριωτικό ενδιαφέρον για την προστασία των νόμων, των πρακτικών και των θεσμών της φιλελεύθερης δημοκρατίας των ΗΠΑ [9]. Αυτό δεν είναι απλώς ζήτημα εσωτερικής πολιτικής˙ είναι επίσης ζήτημα εθνικής ασφάλειας. Οι απειλές για την δημοκρατία εγχωρίως έχουν ήδη υπονομεύσει την ικανότητα της Ουάσιγκτον να συνεργάζεται με συμμάχους σε έναν επικίνδυνο, αβέβαιο και απειλητικό κόσμο. Ως το ισχυρότερο μέλος του ΝΑΤΟ, οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να αναλάβουν ηγετικό ρόλο μέσω μιας διακομματικής υπεράσπισης των φιλελεύθερων θεσμών και αξιών.

Σήμερα, οι θεμελιώδεις απειλές για το ΝΑΤΟ προέρχονται από τα ίδια τα μέλη του. Αυτές οι προκλήσεις δεν μπορούν να επιλυθούν στα νέα λαμπερά κεντρικά γραφεία του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες μέσω διαδικαστικών τροποποιήσεων ή με το να δείχνουν με το δάχτυλο τους χειρότερους παραβάτες. Πρέπει να ηττηθούν στην χώρα τους.

Στα αγγλικά: https://www.foreignaffairs.com/articles/2018-06-14/natos-enemies-within

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ:

*Το παρόν δοκίμιο δημοσιεύθηκε στο τεύχος 55 (Δεκέμβριος 2018 – Ιανουάριος 2019) του Foreign Affairs The Hellenic Edition.

Μπορείτε να ακολουθείτε το «Foreign Affairs, The Hellenic Edition» στο TWITTER στην διεύθυνση www.twitter.com/foreigngr αλλά και στο FACEBOOK, στην διεύθυνση www.facebook.com/ForeignAffairs.gr και στο linkedin στην διεύθυνση https://www.linkedin.com/company/foreign-affairs-the-hellenic-edition

Η κρυμμένη αλήθεια και η φτηνή αξιοπρέπεια της Ουκρανίας

Από

anixneuseis

April 28, 2019

Του Ιωάννη Μπλατζώη slpress.gr

Οι προεδρικές εκλογές της 21ης Απριλίου 2019 στην Ουκρανία έστειλαν ένα ηχηρό μήνυμα, σε όλες τις συστημικές δυτικές δυνάμεις (ΗΠΑ και ΕΕ), που μεθόδευσαν τις δραματικές εξελίξεις του 2014, που πλήγωσαν και μείωσαν την ουκρανική εθνική κυριαρχία. Θα λέγαμε ότι ήταν η πιο βαριά ήττα των δυνάμεων αυτών, που αποφασίζουν, αδιαφορώντας για την βούληση του κυρίαρχου λαού τις πολιτικές εξελίξεις σε μια άλλη χώρα.

Και όμως ο περήφανος oυκρανικός λαός βρήκε το ψυχικό σθένος να στείλει στο καλάθι των άχρηστων της ιστορίας, πολιτικά ανδρείκελα και υποταγμένους Κουίσλιγκ, όπως ο απερχόμενος πρόεδρος Ποροσένκο και μάλιστα με το συντριπτικό ποσοστό, 73,22% που έλαβε ο νέος πρόεδρος της χώρας Βολοντομύρ Ζελένσκι.

Ο Ποροσένκο, είναι ο πρόεδρος που ορίστηκε από τις ΗΠΑ και την ΕΕ, και αντικατέστησε, πραξικοπηματικά τον εκλεγμένο, το 2010, πρόεδρο Γιανουκόβιτς (Victor Yanukovych), με τα γεγονότα που θα αναλύσουμε παρακάτω.

Η σημερινή κατάσταση στην Ουκρανία είναι θλιβερή για τη μεγάλη αυτή χώρα, που παραμένει εθνικά ακρωτηριασμένη, αφού χάθηκε ολόκληρη η περιοχή της Κριμαίας, που προσάρτησε με αιφνιδιαστικό και πρωτότυπο τρόπο (πράσινα ανθρωπάκια) η Ρωσία, που χαρακτηρίστηκε ως κραυγαλέα αρπαγή γης στην Ευρώπη.

Ωστόσο, πολλοί θεωρούν ότι η χερσόνησος ανήκει στην Ρωσία, αφού παραχωρήθηκε διοικητικά το 1954 στην Ουκρανία, η δε περιοχή της ανατολικής Ουκρανίας (Ντομπάς), μετά από έναν αιματηρό πόλεμο παραμένει διαχωρισμένη από την Ουκρανία. Έτσι ας δούμε και ας αποκαλύψουμε τι συνέβη στην χώρα αυτή, που μέχρι το 2014, όλα φαινόταν να είναι ήρεμα.

Τον Νοέμβριο του 2017, το ιταλικό τηλεοπτικό δίκτυο Canale 5, το δημοφιλέστερο τηλεοπτικό κανάλι στην χώρα, παρουσίασε ένα εξαιρετικό και συνάμα αποκαλυπτικό ντοκιμαντέρ για τα δραματικά γεγονότα στην πλατεία Μεϊντάν του Κιέβου, τον Φεβρουάριο του 2014. Το ρεπορτάζ με τις προσωπικές μαρτυρίες ανθρώπων που συμμετείχαν στα γεγονότα και οι αναφορές σε ονόματα αξιωματούχων της Γεωργίας, αλλά και άλλων χωρών δημιούργησε μεγάλη αίσθηση για τις αποκαλύψεις του.

Παρόλα αυτά, μετά την προβολή του, ουδείς σε ολόκληρη την Ευρώπη ασχολήθηκε. Σαν κάποιος με μια αόρατη μπαγκέτα να έκανε την ευρωπαϊκή δημοσιογραφική και πολιτική ορχήστρα να σωπάσει και κανείς να μην ασχοληθεί με τα αποκαλυφθέντα της εκπομπής. Ούτε καν μια διάψευση, έστω και από τους άμεσα εμπλεκόμενους πολιτικούς και λοιπούς αξιωματούχους. Φαίνεται όμως λογικό αυτό;

Τα γεγονότα του 2014

Για να καταλάβουμε περί τίνος πρόκειται, ας τα πάρουμε από την αρχή. Τον Νοέμβριο του 2014 χιλιάδες Ουκρανοί φιλοευρωπαϊστές διαδηλώνουν βίαια στο Κίεβο, μετά την άρνηση του Ουκρανού προέδρου Γιανουκόβιτς, να υπογράψει συμφωνία ένταξης της χώρας στην ΕΕ. Η απόφαση είχε ληφθεί λόγω των βαρύτατων «διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων» που απαιτούνταν από την Ε.Ε., όπως μαζικές ιδιωτικοποιήσεις, δραστική μείωση των κρατικών δαπανών και της δημόσιας απασχόλησης, αμφισβήτηση της κοινωνικής προστασίας και της εργατικής νομοθεσίας, κλπ, ενώ η χώρα είναι οικονομικά εξασθενημένη.

Ακόμη και από την επιθυμία του προέδρου Γιανουκόβιτς, να δοθεί προτεραιότητα στις οικονομικές και πολιτικές σχέσεις πρωτίστως με την Ρωσία, αφού με αυτή την πολιτική εξελέγη. Οι διαδηλώσεις συνεχιζόταν επί τρίμηνο και με πολλά θύματα. Η 20η Φεβρουαρίου 2014, είναι μία μέρα που δεν θα ξεχάσουν ποτέ οι Ουκρανοί. Τότε έγινε το μεγάλο μακελειό. Λίγο μετά τις 9 το πρωί, οι αστυνομικές δυνάμεις οι οποίες είχαν περικυκλώσει τους διαδηλωτές στη πλατεία Μεϊντάν (Meidan), στην καρδιά του Κιέβου, ξαφνικά άρχισαν να οπισθοχωρούν.

Έκπληκτοι οι διαδηλωτές κινήθηκαν προς τα εμπρός. Κι αμέσως ήρθαν τα πυρά των ελεύθερων σκοπευτών. Οι σφαίρες διαπέρασαν τις αυτοσχέδιες ασπίδες των διαδηλωτών που ήταν κατασκευασμένες από ξύλο ή μέταλλο. Σε λιγότερο από δύο ώρες, 46 άνθρωποι κείτονταν νεκροί στο έδαφος, ανάμεσά τους διαδηλωτές, αλλά και αστυνομικοί, οι οποίοι και εδώ είναι το παράδοξο δέχθηκαν και αυτοί τα φονικά πυρά.

Αυτό που άρχισε στην Ουκρανία ως ειρηνικές διαδηλώσεις ενάντια στην απόφαση του πρώην Ουκρανού προέδρου Γιανουκόβιτς να βγάλει την Ουκρανία από το φιλοευρωπαϊκό μονοπάτι πήρε σταδιακά τη μορφή μάχης ενάντια σε μια διεφθαρμένη κυβέρνηση, όπως βεβαίως ήταν και οι προηγούμενες, εξ ου και η καταδίκη πολλών εξ αυτών. Και κατέληξε σε μία βίαιη και φονική αντιπαράθεση ανάμεσα στις αστυνομικές δυνάμεις και τους διαδηλωτές.

Η εξουσία του έλαβε τέλος. Εντός 48 ωρών, ο πρόεδρος είχε διαφύγει στην ανατολική Ουκρανία και από εκεί στη Ρωσία. Το τίμημα ωστόσο ήταν ακριβό: περισσότεροι από 100 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους στις αιματηρές συμπλοκές, πολλοί από αυτούς στις 20 Φεβρουαρίου, την τελευταία και πιο δραματική ημέρα των διαδηλώσεων. Ποιοι ήταν αυτοί οι ελεύθεροι σκοπευτές, σε ποια πλευρά ανήκαν και σε τι αποσκοπούσαν; Στο τελευταίο, εκτιμώ ότι η απάντηση είναι εύκολη και αποσκοπούσαν στην πτώση του Ουκρανού προέδρου, κάτι που έγινε μέσα σε ένα 48ωρο. Για τα υπόλοιπα μας διαφωτίζει το ιταλικό ντοκιμαντέρ του Canale 5.

Τα δύο πρώτα αποσπάσματα του ντοκιμαντέρ που παρουσιάζουμε αφορούσαν τις συνεντεύξεις τριών Γεωργιανών πρώην στρατιωτικών. Οι συγκεκριμένοι αποκάλυψαν λοιπόν, στον Ιταλό δημοσιογράφο Τζιαν Μικαλεσίν (Gian Micalessin) ότι ήταν κατά την μοιραία ημέρα της 20ης Φεβρουαρίου 2014 ήταν πληρωμένοι ελεύθεροι σκοπευτές που έδρασαν στην πλατεία Μεϊντάν. Όπως προαναφέραμε, το ντοκιμαντέρ εκείνο δημιούργησε μεγάλη αίσθηση στην Ιταλία, αλλά πουθενά αλλού στην Ευρώπη.

Οι αποκαλύψεις τριών Γεωργιανών

Οι πρώην στρατιωτικοί που μίλησαν στις κάμερες ήταν ο Αλεξάντερ Ρεβασισβίλι (Alexander Revazishvili), ο Κόμπα Νεγκραζε (Koba Nergadze) και ο Ζαλόγκι Κβαρατσκέλια (Zalogi Kvaratskhelia), οι οποίοι έχουν προσληφθεί ως μισθοφόροι, για την πραγματοποίηση μιας «ειδικής αποστολής» στο Κίεβο. Η πρόσληψη έγινε από την Μαμούκα Μαμουλασβίλι (Mamuka Mamulashvili), η οποία ήταν μια πρώην στενή συνεργάτιδα του τότε υπουργού Άμυνας της Γεωργίας Μπάκο Ακχαλάϊα (Bacho Ackhalaia), της κυβέρνησης του Μιακήλ Σαακασβίλι (Mikhail Saakashvili).

Ισχυρίζονται ότι στις 15 Ιανουαρίου 2014 έφθασαν αεροπορικώς στο Κίεβο, εφοδιασμένοι με πλαστά έγγραφα και από εκεί μεταφέρθηκαν στην περιοχής της πλατείας Μεϊντάν. Είχαν λάβει ως προκαταβολή το ποσό των 1.000 δολαρίων έκαστος και την υπόσχεση να λάβουν το υπόλοιπο ποσό των 5.000 δολαρίων μετά το πέρας της «δουλειάς». Ο σκοπός της άφιξής των ήταν να προετοιμάσουν ασφαλείς θέσεις ελεύθερου σκοπευτή μέσα στα κτίρια των ξενοδοχείων Ukraine και Conservatory, τα οποία ευρίσκονται και κυριαρχούν επί της πλατείας.

Τα γεγονότα που εξέθεσαν στη συνέχεια ήταν συγκλονιστικά. Μαζί με άλλους ελεύθερους σκοπευτές, εκ των οποίων μερικοί από αυτούς, όπως ανέφεραν ήταν Λιθουανοί και Μολδαβοί, τέθηκαν υπό τη διοίκηση ενός Αμερικανού (προφανώς στρατιωτικού, όπως ανέφεραν) του Brian Christopher Boyenger. Το πρόσωπο όντως είναι πραγματικό και μέχρι πρόσφατα η σελίδα του στο Facebook ήταν ενεργή.

Η συντονιστική ομάδα περιελάβανε ακόμη την Μαμούκα Μαμουλασβίλι και τον περίφημο Σεργκέι Πασίνσκι (Segrey Pashinsky), ο οποίος είχε συλληφθεί από διαδηλωτές στις 18 Φεβρουαρίου 2014 με ένα τυφέκιο ελεύθερου σκοπευτή στο «πορτμπαγκάζ» του αυτοκινήτου του. Αργότερα αυτός ανέλαβε σημαντική κυβερνητική θέση στην πρώτη κυβέρνηση της Ουκρανίας, μετά την πτώση της κυβέρνησης Γιανουκόβιτς. Τα όπλα παρουσιάστηκαν μέσα σε τσάντες, στις 18 Φεβρουαρίου και διανεμήθηκαν στις διάφορες ομάδες της Γεωργίας και της Λιθουανίας.

Υπήρχαν τρία ή τέσσερα όπλα σε κάθε τσάντα. Υπήρχαν όπλα Makarov, όπλα AKM, τουφέκια και πολλά φυσίγγια. Την επόμενη μέρα, οι Mamulashvili και Pashinsky εξήγησαν στους ελεύθερους σκοπευτές ότι πρέπει να πυροβολήσουν στην πλατεία Μεϊντάν και να σπείρουν το χάος. «Και όταν ρώτησα ποιον να πυροβολήσουμε, μου απάντησε ότι που και ποιον δεν είχε σημασία, πρέπει να πυροβολήσεις κάπου έτσι ώστε να δημιουργηθεί χάος. Δεν είχε σημασία αν πυροβολήσουμε σε ένα δέντρο, στο οδόστρωμα, ή σε εκείνους που θα πετάξουν Molotov, αυτό που μετράει είναι να δημιουργηθεί πανικός» ανέφερε χαρακτηριστικά ο Νεργκάζε (Nergadze).

Πάντως, σύμφωνα με τα λεγόμενα των τριών Γεωργιανών, κανείς τους δεν έχει λάβει ακόμη το υπόλοιπο ποσό των 6.000 δολαρίων! Το τι συνέβη εκείνη την τραγική ημέρα στην πλατεία Μεϊντάν είναι γνωστό στους πάντες, όπου στην κυριολεξία δολοφονήθηκαν αθώοι άνθρωποι, διαδηλωτές και αστυνομικοί και η πολιτική ιστορία της Ουκρανίας άλλαξε δραματικά.

Με εντολή Γεωργιανού προέδρου

Από την αρχή οι τρεις Γεωργιανοί ισχυρίζονται κατηγορηματικά, ότι η επιχείρηση ξεκίνησε από τον πρώην πρόεδρο της Γεωργίας Μικαήλ Σαακασβίλι (Mikhail Saakashvili). Ο επικεφαλής της Μαμούκα Μαμουλασβίλι, o Bacho Akhalaia ήταν ένας πολύ στενός συνεργάτης και αξιόπιστος άνθρωπος του Γεωργιανού ηγέτη. Για την «δράση» του αυτή ο Σαακασβίλι ανταμείφθηκε από τον νέο πρόεδρο της Ουκρανίας και παλιό του φίλο Πέτρο Ποροσένκο (Petro Porosenko) με τον οποίο σπούδασαν μαζί στο πανεπιστήμιο του Κιέβου, ως κυβερνήτης Οδησσού.

Την ημέρα του διορισμού του έγινε και πολίτης Ουκρανίας. Δεν είναι τόσο λαμπερό όσο να είσαι πρόεδρος χώρας, αλλά κάτι είναι κι αυτό. Η Οδησσός έχει την έκταση του Βελγίου. Ακόμη και πριν επισημοποιηθεί ο διορισμός του Σαακασβίλι, η Μόσχα τον είχε ήδη καταγγείλει. «Ο Σαακασβίλι είναι κατηγορούμενος για εγκλήματα εναντίον του λαού της Γεωργίας».

Μετά από λίγο η κατάσταση αλλάζει. Στις 13 Αυγούστου του 2014, ο Σαακασβίλι καταδικάστηκε ερήμην στη Γεωργία, για κατάχρηση δημοσίου πλούτου και αναζητείται από τις αρχές της χώρας. Και τέσσερα χρόνια αργότερα η κατάσταση έχει αλλάξει οριστικά. Η αρχική συμμαχία Ποροσένκο και Σαακασβίλι, έσπασε σε θραύσματα. Ο Σαακασβίλι αποδείχθηκε ξανά ότι είναι ψυχοπαθής, ανίκανος να οικοδομήσει σταθερή πολιτική σχέση. Όχι μόνο καθαιρέθηκε από τον πρόεδρο Ποροσένκο, αλλά και του αφαιρέθηκε και η ουκρανική υπηκοότητα.

Στην Ουκρανία πλέον, ο Σαακασβίλι κατηγορείται ότι βοήθησε μια εγκληματική οργάνωση για έκνομες πράξεις. Ο ίδιος χαρακτηρίζει την κατηγορία «κατασκευασμένη», που έχει ως στόχο να υπονομεύσει την εκστρατεία του για την ανατροπή του πρώην φίλου του Ποροσένκο. Δηλαδή, όχι μόνο αλλάζει πάλι στρατόπεδο, αλλά τώρα πάει και να ανατρέψει και τον φίλο του και ευεργέτη του Ποροσένκο!

Έτσι, όταν τον Δεκέμβριο 2017 συνελήφθη, οι ουκρανικές αρχές εξετάζουν το θέμα, με σκοπό να εκδώσουν τον πρώην πρόεδρο της Γεωργίας, Μιχαήλ Σαακασβίλι, στην χώρα του, όπου καταζητείται για να δικαστεί για τέσσερις κατηγορίες, μεταξύ των οποίων και για κατάχρηση εξουσίας, αλλά τελικά κατόπιν πιέσεων των ΗΠΑ αφέθηκε να μεταβεί στις ΗΠΑ, όπου ζει εξόριστος στην Νέα Υόρκη.

Η στάση των Γεωργιανών σκοπευτών

Σε ότι αφορά δε τις μαρτυρίες των τριών Γεωργιανών σκοπευτών υπάρχουν πολλές ερμηνείες για την στάση τους αυτή. Βλέπουμε να παρουσιάζονται ως μετανοημένοι στρατιωτικοί, οι οποίοι απλά να αναφέρουν ότι «υπάκουσαν σε εντολές» και δεν ήξεραν ότι «έπρεπε να σκοτώσουν ανθρώπους». Φυσικά αυτό αποτελεί μια αφελή και γελοία δικαιολογία, με σκοπό να ωραιοποιήσουν τραγικά γεγονότα και από την άλλη έλλειψη(;) συνείδησης των εγκληματικών τους ενεργειών, αν είναι ειλικρινείς.

Από την άλλη θα πρέπει να λάβουμε υπόψη το γεγονός ότι ο χρόνος αυτών των ομολογιών και των αποκαλύψεων είναι απολύτως συγχρονισμένος με τη συνεχιζόμενη αγωνία του πολιτικού καθεστώτος στο Κίεβο για την κακή πορεία των πολιτικών εξελίξεων της Ουκρανίας, σε συνδυασμό με την κακή οικονομική κατάσταση. Έτσι, αυτοί οι παράγοντες θα μπορούσαν να κάνουν το τρίο των εγκληματιών Γεωργιανών ελευθέρων σκοπευτών, να εμφανιστεί προληπτικά στην ιταλική τηλεόραση ως «εθελοντές σφυγμομετρητές που εκθέτουν την αλήθεια» για τα τραγικά γεγονότα της «Euromaidan», προτού συλληφθούν και τιμωρηθούν παραδειγματικά για τα εγκλήματά των.

Παρόλα αυτά θα πρέπει να παραδεχθούμε ότι με αρκετά συνετό τρόπο, ονόμασαν μια σειρά από προσωπικότητες του σημερινού πολιτικού καθεστώτος του Κιέβου, όπως τον Αντρέι Παρυμπίη (Andriy Parybiy), σήμερα πρόεδρο της Verkhovna Rada της Ουκρανίας, τον Σεργκέι Πασίνσκι (Segrey Pashinsky), μέλος του κοινοβουλίου και του κυβερνητικού κόμματος «Λαϊκό Μέτωπο», καθώς και τον Βλαντιμίρ Πάρασιουκ (Vladimir Parasyuk), μέλος επίσης του Ουκρανικού κοινοβουλίου, ως διοργανωτές και συντονιστές της σφαγής στην πλατεία Μειντάν της 20ης Φεβρουαρίου 2014.

Οι ισχυρισμοί τους φαίνεται να επιβεβαιώνονται και από άλλα αποδεικτικά στοιχεία. Η πιο ολοκληρωμένη συλλογή τέτοιων γεγονότων μέχρι στιγμής πραγματοποιήθηκε από τον καθηγητή του Πανεπιστημίου της Οτάβα Ιβάν Καστάνοβσκι, ο οποίος προέβη σε σχολιασμούς επίσης στο ιταλικό ντοκιμαντέρ.

Η υπόθεση δεν έχει κλείσει

Φυσικά σε ότι αφορά τους «μετανοημένους σκοπευτές», οι δημόσιες ομολογίες τους δεν τους απαλλάσσουν από την κατηγορία της σκόπιμης δολοφονίας αθώων ανθρώπων. Δεν ήταν στρατιώτες στο πεδίο της μάχης κατά τη διάρκεια πολέμου της πατρίδας των. Δεν ισχύει, αυτό που ισχυρίζονται, ότι διατάχθηκαν από τους νόμιμους διοικητές των. Προσελήφθησαν για χρήματα, για να κάνουν μια βρώμικη δουλειά και από την αρχή γνώριζαν ότι αυτό που θα έκαναν ήταν μια εγκληματική ενέργεια. Το να ισχυρίζονται το αντίθετο είναι απλά γελοίο.

Έτσι, αυτοί οι τρεις Γεωργιανοί, ο Alexander Revazishvili, ο Koba Nergadze και ο Zalogi Kvaratskhelia, καθώς και εκείνοι που τους προσέλαβαν και τους διέταξαν, δηλαδή οι Mamuka Mamulashvili, Brian Boyenger και άλλοι ελεύθεροι σκοπευτές από τη Γεωργία, τη Λιθουανία, την Μολδαβία και την Ουκρανία πρέπει να δικαστούν στην Ουκρανία ή σε οποιαδήποτε άλλη χώρα των οποίων οι πολίτες έχασαν τη ζωή τους κατά τη διάρκεια της γεγονότων στην πλατεία Μεϊντάν. Στη συνέχεια θα πρέπει να έρθει η σειρά των Ουκρανών πολιτικών , όπως οι Andriy Parybiy, Segrey Pashinsky και Vladimir Parasyuk, οι οποίοι κατονομάζονται, καθώς και άλλων που θα ευρεθούν μετά από μια αντικειμενική δικαστική έρευνα.

Στην πραγματικότητα, αυτή η ιστορία που δεν έχει πλήρως αποκαλυφθεί και επιβεβαιωθεί, χρήζει περαιτέρω δικαστικής αντικειμενικής και αξιόπιστης έρευνας, θα λέγαμε όμως ότι υπονομεύει και τη νομιμότητα του καθεστώτος Ποροσένκο. Και ας αφήσουν οι Ουκρανοί πολιτικοί σήμερα τα κροκοδείλια δάκρυα πάνω στους τάφους των θυμάτων της «Επανάστασης της Αξιοπρέπειας», όπως ονομάστηκε αρχικά ο ξεσηκωμός ενός υπερήφανου λαού, όπως οι Ουκρανοί, γιατί μετά από αυτά τα γεγονότα απαιτούνται εξηγήσεις, έρευνες, δικαστικές παρεμβάσεις σε όλα τα επίπεδα και όλα τα κλιμάκια και επιβολή των προβλεπομένων ποινών στους ενόχους.

Και να μην ξεχνάμε τα αποτελέσματα αυτής της σύγκρουσης ανάμεσα σε φιλορώσους αυτονομιστές και τον ουκρανικό στρατό: Μία σύγκρουση που προκάλεσε τον θάνατο 10.000 ανθρώπων από την έναρξή της το 2014, καθώς και την διαίρεση της Ουκρανίας, με την περιοχή του Ντονμπάς να αποτελεί «ξεχωριστή και αυτόνομη» περιοχή, ελεγχομένη πλέον από τους φιλορώσους αυτονομιστές. Αν δεν συμβεί αυτό, τότε ο ξεσηκωμός των Ουκρανών, με τα γεγονότα της πλατείας Μεϊντάν, δεν θα είναι «ξεσηκωμός αξιοπρέπειας», αλλά θα καταντήσει τελικά να γίνει «η φθηνή αξιοπρέπεια της Ουκρανίας» και θα είναι κρίμα για τον ουκρανικό λαό.

ΠΗΓΗ: slpress.gr

Ο πόλεμος στη Λιβύη και η υπόγεια μάχη για το πετρέλαιο

Από

anixneuseis

April 28, 2019

euro2day.gr

Khalifa Hifter και Λιβυκός Εθνικός Στρατός ελέγχουν τις πετρελαϊκές υποδομές της χώρας, όμως δεν μπορούν να αντλήσουν έσοδα. Ο ρόλος της Κεντρικής Τράπεζας και πώς μπορεί ο Hifter να πλήξει τους αντιπάλους του με “όπλο” το πετρέλαιο.

Δημοσιεύθηκε: 27 Απριλίου 2019 – 08:16

Η απόφαση του αρχιστράτηγου του Λιβυκού Εθνικού Στρατού (LNA), Khalifa Hifter, να εξαπολύσει επίθεση στην Τρίπολη, έχει προκαλέσει σοβαρές αναταράξεις στο πολιτικό σύστημα της Λιβύης.

Η επιχείρηση ξεκίνησε μόλις μια εβδομάδα πριν από την πραγματοποίηση ενός προγραμματισμένου Εθνικού Συνεδρίου, που στηρίζεται από τον ΟΗΕ, και το οποίο είχε στόχο να διευκολύνει τις εθνικές εκλογές στην διχασμένη χώρα, όπου επί σχεδόν δυο χρόνια είχε επιτευχθεί εκεχειρία. Ήδη, μαχητές που στηρίζουν την Κυβέρνηση Εθνικής Συνεννόησης (GNA), με έδρα την Τρίπολη, έχουν σταματήσει την επίθεση του Hifter. Όμως οι συνεχιζόμενες προσπάθειες του LNA μπορεί να εξελιχθούν σε μια παρατεταμένη σύγκρουση και έναν νέο εμφύλιο πόλεμο.

Για την ώρα, οι πιο πρόσφατες μάχες δεν είχαν ως αποτέλεσμα την παρεμπόδιση της πετρελαϊκής παραγωγής ή των εξαγωγών στη Λιβύη, και αυτό μπορεί να συνεχιστεί αν υπάρξει γρήγορα νέα εκεχειρία. Όμως όσο περισσότερο διαρκούν οι μάχες, τόσο πιο πιθανό είναι η πετρελαϊκή βιομηχανία της Λιβύης να χρησιμοποιηθεί με κάποιον τρόπο ως «μοχλός πίεσης». Και ακόμα και αν υπάρξει εκεχειρία, η επίθεση του Hifter έχει βραχυκυκλώσει βραχυπρόθεσμα τις όποιες προσπάθειες για εξεύρεση πολιτικής λύσης. Και τα δυο αποτελέσματα θα μπορούσαν να «παγώσουν» την προσπάθεια ανάκαμψης του πετρελαϊκού κλάδου της Λιβύης, ενώ ο ρεαλισμός που δείχνουν οι κυβερνήσεις θα μπορούσε να «στερέψει».

Η επέκταση της πετρελαϊκής εκμετάλλευσης από τον Hifter

Το να πούμε πως ο πετρελαϊκός τομέας της Λιβύης χρησιμοποιήθηκε ως «πιόνι» στην πολιτική κρίση της χώρας από την πτώση του Μουαμάρ Γκαντάφι το 2011, θα ήταν λίγο. Η πετρελαϊκή παραγωγή της Λιβύης, που τον Μάρτιο ανέρχονταν σε 1,1 εκατ. βαρέλια ημερησίως, διαρκώς διακόπτεται, καθώς οι διάφορες φράξιες πολεμούν η μια την άλλη για να αποκτήσουν πολιτική και οικονομικό πλεονέκτημα. Και οι μεταβολές στην παραγωγή υπήρξαν δραματικές: τον Αύγουστο του 20136 η πετρελαϊκή παραγωγή μειώθηκε σε μόλις 270.000 βαρέλια ημερησίως όταν ο Ibrahim Jadhran, διοικητής της Φρουράς των Πετρελαϊκών Εγκαταστάσεων προστάτευε τους τερματικούς σταθμούς εξαγωγής στα ανατολικά της Λιβύης, παρακρατούσε τις εξαγωγές ελπίζοντας να εξασφαλίσει περισσότερα έσοδα και καλύτερους μισθούς για την φατρία του.

O Hifter (ο Λιβυκός Εθνικός Στρατός του οποίου ευθυγραμμίζεται με τη Βουλή των Αντιπροσώπων, η οποία επί του παρόντος απορρίπτει την εξουσία της Κυβέρνησης Εθνικής Συνεννόησης) οπωσδήποτε κρατούσε σημειώσεις. Η στρατηγική του για συγκέντρωση εξουσίας από την αρχή του 2016 ήταν να θέσει σε προτεραιότητα τον «στραγγαλισμό» της πετρελαϊκής βιομηχανίας της χώρας.

Τον Σεπτέμβριο του 2016, οι δυνάμεις του κατέλαβαν τρεις πετρελαϊκούς τερματικούς σταθμούς στη λεγόμενη «Πετρελαϊκή Ημισέληνο»- τα πετρελαϊκά λιμάνια Zueitina, Ras Lanuf και Es Sider- και ξαναξεκίνησε τις πετρελαϊκές εξαγωγές ελπίζοντας να διαμορφώσει την εικόνα του απελευθερωτή και να κερδίσει περισσότερη στήριξη από τους Λίβυους. Μάλιστα, επέτρεψε οι πετρελαϊκές εξαγωγές να διαχειρίζονται από την Εθνική Εταιρεία Πετρελαίου (NOC), η οποία έχει έδρα στην Τρίπολη. Από τότε που ολοκληρώθηκε εκείνη η επιχείρηση, οι δυνάμεις του Hifter έχουν θέσει υπό τον έλεγχο τους όλους τους πετρελαϊκούς τερματικούς σταθμούς και τα πετρελαιοφόρα πεδία στην Ανατολική Λιβύη, τα οποία αντιστοιχούν χοντρικά στα δυο τρίτα της συνολικής παραγωγής της Λιβύης. Οι μόνες εξαιρέσεις υπήρξαν κάποιες σύντομες περίοδοι κατά τις οποίες πρώην φρουροί εξαπέλυαν επιθέσεις στις πετρελαϊκές εγκαταστάσεις.

Τον Ιανουάριο, ο Hifter εξαπέλυσε επίθεση στην περιοχή Fezzan, κατά τα φαινόμενα για να φέρει στη σταθερότητα σε μια από τις πιο απομακρυσμένες περιοχές της Λιβύης, η οποία μαστίζεται από το λαθρεμπόριο, την εμπορία ανθρώπων και τη τζιχαντιστική δραστηριότητα. Όμως το πραγματικό έπαθλο ήταν το μεγαλύτερο πετρελαιοφόρο πεδίο της Λιβύης, το El Sharara. Το πεδίο είχε βγει εκτός παραγωγής για αρκετούς μήνες, καθώς οι τοπικοί φρουροί απαιτούσαν τοπικές επενδύσεις. Όμως η επίθεση του Hifter έδιωξε τους φρουρούς αυτούς και επέτρεψε για μια ακόμα φορά στη NOC να κάνει εξαγωγές πετρελαίου από τους τερματικούς σταθμούς.

Η επίθεση της Fezzan θα μπορούσε αναμφίβολα να θεωρηθεί το τελευταίο κομμάτι στο πετρελαϊκό παζλ του Hifter. Ελέγχοντας την Fezzan στα νοτιοδυτικά και την Κυρηναϊκή στα ανατολικά, ο Hifter ελέγχει τώρα ουσιαστικά ολόκληρη την χερσαία παραγωγή πετρελαίου της Λιβύης, που του δίνει οικονομικό και πολιτικό πλεονέκτημα.

Τα μόνα σημαντικά πετρελαϊκά πεδία που δεν βρίσκονται υπό τον έλεγχό του, είναι κάποια μικρά παράκτια πεδία στη Δυτική Λιβύη στη Μεσόγειο. Και πέραν των πετρελαϊκών πεδίων, μόνο ένα σημαντικό διυλιστήριο και ένας σημαντικός τερματικός σταθμός πετρελαϊκών εξαγωγών –στην Zawiya, δυτικά της Τρίπολης- δεν βρίσκονται υπό τον έλεγχό του (όπως και μερικά μικρά εξαγωγικά τέρμιναλ). Σε γενικές γραμμές, παρά το ότι συνεργάζεται με τη NOC, ο Hifter ελέγχει ουσιαστικά την μόνη οικονομική πηγή που έχει αξία στη Λιβύη.

Η Zawiya είναι πιθανότατα ένα έπαθλο-κλειδί που θέλει να εξασφαλίσει ο Hifter στο πλαίσιο της επίθεσής του στην Τρίπολη. Το ερώτημα τώρα είναι το εξής: θα συνεχίσει να επιτρέπει ρεαλιστικά στη NOC να έχει πρόσβαση στο πετρέλαιο που ελέγχει ο ίδιος, ενώ ταυτόχρονα θα μάχεται κατά των μαχητών που τάσσονται υπέρ της GNA στην Τρίπολη;

Ο επικεφαλής της NOC, Mustafa Sanalla, έχει ζητήσει ο φορέας αυτός να παραμείνει πολιτικά ουδέτερος, παρά το ότι η έδρα της είναι στην Τρίπολη. Όπως, ο ρεαλιστικός τρόπος με τον οποίον η NOC κατάφερε να πλοηγηθεί στη διαμάχη μεταξύ του Hifter και των αντιπάλων του στην Τρίπολη, σημειώθηκε σε περίοδο εκεχειρίας και όχι κατά τη διάρκεια ενεργών εχθροπραξιών. Η κατάρρευση της εκεχειρίας απαιτεί έναν νέο τρόπο σκέψης.

Η μάχη για την Κεντρική Τράπεζα και την Εθνική Εταιρεία Πετρελαίου

Μια αιτία-κλειδί για το ευρύτερο συνεχιζόμενο γεωπολιτικό δίλημμα της Λιβύης, είναι ο διαχωρισμός μεταξύ των περιοχών της Κυρηναϊκής στα ανατολικά, όπου βρίσκεται η Βουλή των Αντιπροσώπων, και της Τριπολιτανίας στα δυτικά, όπου έχει την βάση της η GNA. Αυτός ο διαχωρισμός έχει γίνει πιο έντονος τον τελευταίον αιώνα: παλαιότερα, καμία περιοχή δεν ανήκε με ουσιαστικό τρόπο στην ίδια πολιτική οντότητα. Κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησής του από το 1969 έως το 2011, ο Γκαντάφι προσπάθησε να καλύψει τις διαφορές της περιοχής συγκεντρώνοντας τον έλεγχο του πετρελαϊκού τομέα της Λιβύης.

Οι πολιτικές του έδωσαν τη δυνατότητα σε μια χούφτα βασικών φορέων να ελέγχουν τα πετρελαϊκά έσοδα, κανένας εκ των οποίον δεν ήταν τόσο σημαντικός όσο η Κεντρική Τράπεζα της Λιβύης και η NOC. Λειτουργικά, η NOC επέβλεπε την πετρελαϊκή παραγωγή και τις πωλήσεις πετρελαίου υπό τον Γκαντάφι, όμως τα έσοδα έρρεαν μέσω της κεντρικής τράπεζας, η οποία συνεργάζονταν με τον υπουργό Οικονομικών της Λιβύης για να βοηθήσει στην πληρωμή των μισθών των δημοσίων υπαλλήλων. Αυτό το σύστημα εξακολουθεί να ισχύει και σήμερα.

Δεν θα πρέπει να αποτελεί έκπληξη που παρασκηνιακά οι αντίπαλοι της Ανατολικής και Δυτικής Λιβύης τσακώνονται για τον έλεγχο τόσο της Κεντρικής Τράπεζας όσο και της NOC. Και οι δυο φορείς τεχνικά εδρεύουν στην Τρίπολη, και έτσι είναι δύσκολο η Βουλή των Αντιπροσώπων και ο Hifter να αποκτήσουν τον έλεγχο των φορέων αυτών –ακόμα και όταν η κυβέρνησή τους αναγνωρίστηκε διεθνώς στο διάστημα Αυγούστου 2014-Μαρτίου 2016. Μάλιστα, η Βουλή των Αντιπροσώπων, που εδράζει στην Tobruk, έχει δημιουργήσει παράλληλες εκδοχές και των δυο φορέων: μια Εθνική Εταιρεία Πετρελαίου με έδρα την Βεγγάζη και μια Κεντρική Τράπεζα με έδρα την Βεγγάζη. Οι σύμμαχοι του Hifter έχουν προσπαθήσει πολλές φορές να εξασφαλίσουν διεθνή αναγνώριση για τους φορείς αυτούς, όμως απέτυχαν.

Μέχρι τώρα, ο Hifter και οι σύμμαχοί του δεν έχουν καταφέρει να ελέγξουν την Κεντρική Τράπεζα της Λιβύης. Κατά τη διάρκεια της εκεχειρίας των τελευταίων δυο ετών, ο Hifter έχει προσπαθήσει να χρησιμοποιήσει ως μοχλό πίεσης τον έλεγχο των πετρελαϊκών τερματικών σταθμών, προκειμένου να αυξήσει την επιρροή του στην Κεντρική Τράπεζα της Λιβύης. Τον Ιούνιο του 2018, αφότου ο Hifter ανακατέλαβε από τους φρουρούς του Jadhran τους πετρελαϊκούς τερματικούς σταθμούς, δήλωσε πως θα ξανα-ανοίξει τα τέρμιναλς μόνο αν ο διορισμένος από τη Βουλή των Αντιπροσώπων διοικητής της κεντρικής τράπεζας, αντικαταστήσει τον διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας της Λιβύης, Sadiq al-Kabir. Απαίτησε επίσης να γίνει έλεγχος ώστε να εξακριβωθεί το πού δαπανήθηκαν τα πετρελαϊκά έσοδα της τράπεζας.

Ο Hifter έχει κατηγορήσει την κεντρική τράπεζα ότι χρηματοδοτεί τους ισλαμιστές μαχητές που του επιτίθενται. Και, ενώ αυτό μπορεί να μην είναι απόλυτα ακριβές, η τράπεζα έχει πράγματι χρηματοδοτήσει κατά το παρελθόν ομάδες και από τις δυο πλευρές του πολέμου, περιλαμβανομένων και Ισλαμιστών μαχητών: ο ίδιος ο al-Kabir μάλιστα σχετίζεται με Ισλαμιστές.

Ενας εμφύλιος πόλεμος αλλάζει τις συνθήκες της εκεχειρίας

Και εδώ βρίσκεται το δίλημμα του Hifter, αν οι νέες εχθροπραξίες στη Λιβύη μετατραπούν σε ολοκληρωτικό εμφύλιο πόλεμο. Η GNA διοικεί την κεντρική τράπεζα, η οποία ελέγχει τα πετρελαϊκά έσοδα. Μαχητές πολλών εκ των βασικών ένοπλων ομάδων που προστατεύουν την Τρίπολη, όπως οι Ειδικές Δυνάμεις Αποτροπής, καθώς και πολλές από τις ταξιαρχίες της Μισράτα που είχαν εμπλακεί στην επίθεση στη Σύρτη, λαμβάνουν μισθούς από την Κεντρική Τράπεζα της Λιβύης ως δημόσιοι υπάλληλοι.

Εν ολίγοις, αυτό το σύστημα της εποχής Γκαντάφι σημαίνει πως όταν οι δυνάμεις του Hifter επιτρέπουν την εξαγωγή πετρελαίου από τις περιοχές που ελέγχουν, τότε βοηθούν να χρηματοδοτηθούν οι μαχητικές οργανώσεις που τις πολεμούν –και τις βοηθούν να διασφαλίσουν και κρίσιμης σημασίας καύσιμα για τις πολεμικές προσπάθειες. Κατά τη διάρκεια της εκεχειρίας, αυτή η συνέπεια άξιζε να γίνει αποδεκτή, αρκεί ο Hifter να διασφάλιζε τη συνεχιζόμενη πληρωμή των δημοσίων υπαλλήλων σε όλη τη χώρα και να αύξανε τη λαϊκή υποστήριξη. Όμως κατά τη διάρκεια μιας ενεργούς σύγκρουσης, οι θυσίες για την LNA μπορεί να είναι υπερβολικά μεγάλες.

Ωστόσο, ένας παράγοντας που μπορεί να ωθήσει τον Hifter να συνεχίσει να επιτρέπει τις πετρελαϊκές εξαγωγές είναι πως ορισμένες από τις δημόσιες πληρωμές κατευθύνονται προς τους δικούς του στρατιώτες και δημόσιους υπάλληλους στην Κυρηναϊκή. Όπως η NOC, έτσι και η κεντρική τράπεζα της Λιβύης έχει προσπαθήσει όπου είναι δυνατόν να παραμένει πραγματίστρια και πολιτικά ουδέτερη. Αυτό σημαίνει πως πρέπει να συντηρεί τους κυβερνητικούς μισθούς στην ανατολή, περιλαμβανομένων των διακανονισμών για ορισμένα μέλη της LNA. Αν ο Hifter διακόψει τις πετρελαϊκές εξαγωγές, θα μπορούσε να «παγώσει» τις πληρωμές αυτές και, αν και εξωτερικοί υποστηρικτές θα μπορούσα να ενισχύσουν τους μισθούς των μαχητών της LNA, ωστόσο οι κυβερνητικοί και δημόσιοι υπάλληλοι στην Κυρηναϊκή θα έβλεπαν μεγάλες μειώσεις στους μισθούς τους.

Ενα πιθανό εναλλακτικό σύστημα εξαγωγών

Ρεαλιστικά, αν ο Hifter κόψει τις πετρελαϊκές εξαγωγές μέσω της NOC που εδρεύει στην Τρίπολη, πιθανότατα θα προσπαθούσε να συνεχίσει τις εξαγωγές με διαφορετικό «όχημα»: την Εθνική Εταιρεία Πετρελαίου που εδρεύει στην Βεγγάζη και στηρίζεται από τη Βουλή των Αντιπροσώπων, η οποία δυσκολεύεται να δραστηριοποιηθεί. Η Εθνική Εταιρεία Πετρελαίου με έδρα την Βεγγάζη πιθανότατα θα έστελνε τα όποια πετρελαϊκά της έσοδα μέσω της αντίπαλης κεντρικής τράπεζας που έχει ιδρύσει ο Tobruk, δίνοντας στον Hifter όχι μόνο τον έλεγχο της ροής πετρελαίου στη Λιβύη, αλλά και τον έλεγχο των πετρελαϊκών εσόδων.

Δεν είναι όμως ξεκάθαρο αν αυτό το σχέδιο θα είναι αποτελεσματικό. Υπάρχει μια εκκρεμής απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ που απαγορεύει τις πετρελαϊκές πωλήσεις από οποιονδήποτε πέραν των θεσμών που έχουν έδρα στην Τρίπολη· πολλές διαφορετικές ομάδες από το 2011 έχουν προσπαθήσει να κάνουν εξαγωγή πετρελαίου από την ανατολική Λιβύη ανεξάρτητα από την Τρίπολη, όμως πάντα αποτύγχαναν. Είναι απόλυτα πιθανό εν μέσω εμφυλίου πολέμου η Αίγυπτος και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα να διευκολύνουν αυτές τις πετρελαϊκές εξαγωγές προκειμένου να συντηρήσουν τη δύναμη του Hifter.

Οι ΗΠΑ, όμως, εξακολουθούν να ευθυγραμμίζονται με το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ και το 2018 απείλησαν να επιβάλουν κυρώσεις στον Hifter αν δεν επαναλάβει τις ροές πετρελαίου μέσω των επίσημων θεσμών που εδρεύουν στην Τρίπολη. Μάλιστα, υπό την κυβέρνηση Ομπάμα, το πολεμικό ναυτικό των ΗΠΑ είχε παρέμβει για να αποτρέψει τις ανεξάρτητες πετρελαϊκές εξαγωγές από τη Λιβύη.

Εν τούτοις, οι συνεχιζόμενες πετρελαϊκές ροές από τη Λιβύη αποτελούν πρωταρχικό συμφέρον των ΗΠΑ, ιδιαίτερα καθώς επιδιώκουν την επιβολή κυρώσεων στις πετρελαϊκές εξαγωγές του Ιράν και της Βενεζουέλας. Αν ο Hifter διακόψει τις πετρελαϊκές ροές μέσω της NOC –και ο μόνος τρόπος που μπορούν να παραμείνουν σε σχετικά υψηλό επίπεδο οι πετρελαϊκές εξαγωγές είναι αν ο Hifter χρησιμοποιήσει την Εθνική Εταιρεία Πετρελαίου με έδρα τη Βεγγάζη- τότε οι ΗΠΑ μπορεί να κάνουν πίσω.

Σε κάθε περίπτωση, όσο περισσότερο συνεχίζεται ο εμφύλιος πόλεμος στη Λιβύη, τόσο πιθανότερο είναι ο Hifter να εκμεταλλευτεί το πλεονέκτημα που έχει αποκτήσει στον πετρελαϊκό τομέα, βάζοντας τις εξαγωγές πετρελαίου της Λιβύης σε εύθραυστη θέση.

https://www.euro2day.gr/specials/topics/article/1676468/o-polemos-sth-livyh-kai-o-kindynos-gia-tis-petrela.html

Η σαρωτική νίκη Ζελένσκι και οι προκλήσεις για την Ουκρανία

Από

anixneuseis

April 28, 2019

euro2day.gr

Η εντολή του νέου προέδρου της Ουκρανίας να αλλάξει την κατάσταση στη χώρα θα αντιμετωπίσει σθεναρή αντίσταση. Ο πόλεμος στη Ντονμπάς, και ο ρόλος της Δύσης και της Ρωσίας.

Δημοσιεύθηκε: 28 Απριλίου 2019 – 09:39

Ο κωμικός Βολοντίμιρ Ζελένσκι σάρωσε στις προεδρικές εκλογές της Ουκρανίας, γεγονός που αποτελεί έκφραση της αγανάκτησης του κόσμου για την γενικότερη αδιαφορία που επικρατούσε στην ουκρανική πολιτική.

Η επανάσταση Euromaidan του 2014 δημιούργησε προσδοκίες, δίνοντας μια «γεύση» της αντιλαμβανόμενης αλλαγής που πολλοί θεωρούσαν πως ήταν δυνατό να συντελεστεί στη χώρα. Όμως οι μεταρρυθμιστικές προσπάθειες υπό τον Ποροσένκο είχαν ανάμεικτα αποτελέσματα. Για παράδειγμα, οι μεταρρυθμίσεις στον ενεργειακό κλάδο οδήγησαν σε υψηλότερα κόστη των υπηρεσιών κοινής ωφέλειας, ενώ οι μισθοί δεν ακολούθησαν τον πληθωρισμό. Εν τω μεταξύ, οι προσπάθειες για αντιμετώπιση της διαφθοράς μέσω δικαστικών και νομικών μεταρρυθμίσεων έχουν σε μεγάλο βαθμό «παγώσει». Έτσι, ο Ζελένσκι -ο οποίος δεν έχει προηγούμενη πολιτική εμπειρία και ο οποίος δεν πρόσφερε κατά την προεκλογική του εκστρατεία κάποια ξεκάθαρη πολιτική συνταγή- χρησίμευσε ως υποψήφιος διαμαρτυρίας.

Με τη νίκη του Ζελένσκι να έχει επισημοποιηθεί, το ερώτημα στρέφεται στο πώς θα αναμορφώσει την Ουκρανική πολιτική μόλις αναλάβει και επισήμως τα καθήκοντά του. Βραχυπρόθεσμα, δεν θα μπορέσει να κάνει και πολλά. Το Ουκρανικό κοινοβούλιο, του οποίου αυτή τη στιγμή ηγείται το Μπλοκ του Πέτρο Ποροσέκνο, αποτελεί έναν σημαντικό περιορισμό για τη δύναμη της προεδρίας. Ως εκ τούτου, ο Ζελένσκι –το κόμμα του οποίου αυτή τη στιγμή δεν εκπροσωπείται στο κοινοβούλιο – θα δυσκολευτεί να περάσει σημαντικές αλλαγές πολιτικής, τουλάχιστον μέχρι τις βουλευτικές εκλογές του Οκτωβρίου, όπου θα έχει την ευκαιρία να αυξήσει τα νούμερα του κόμματός του.

Οι όποιες αλλαγές θέλει να κάνει ο Ζελένσκι, θα πρέπει επίσης να λάβουν υπ’ όψιν την εξωτερική επιρροή, περιλαμβανομένων των πιέσεων της Δύσης για πολιτική συνέχεια στις οικονομικές μεταρρυθμίσεις που σχετίζονται με το πρόγραμμα οικονομικής βοήθειας του ΔΝΤ για τη χώρα.

Πέραν της άμεσης θητείας του, ο Ζελίνσκι θα μπορούσε να αλλάξει την προσέγγιση της Ουκρανίας σε βασικά ζητήματα όπως η σύγκρουση με τους φιλορώσους αυτονομιστές στη Ντονμπάς. Πράγματι, έχει ζητήσει επανεκκίνηση της διαπραγματευτικής διαδικασίας για τον τερματισμό του πολέμου στην Ανατολική Ουκρανία, όμως, η φιλοδοξία του αυτή αντιμετωπίζει εμπόδια. Οι Δυτικοί υποστηρικτές της Ουκρανίας έχουν πιέσει για συνέχιση της διαδικασίας του Μινσκ και της Νορμανδίας, βήμα που οι εκπρόσωποι του Ζελένσκι έχουν επιβεβαιώσει πως είναι προσηλωμένοι να ακολουθήσουν, κάτι που σημαίνει πως η προσπάθεια εξεύρεσης λύσης θα αντιμετωπίσει τους ίδιους περιορισμούς.

Η Ρωσία, η οποία προσεγγίζει με επιφύλαξη τη νίκη του Ζελένσκι, θα αποτελέσει μεγάλο εμπόδιο στον τερματισμό του πολέμου, δεδομένου ότι η Μόσχα έχει συμφέρον να υπονομεύσει τη διαδικασία ενσωμάτωσης της Ουκρανίας στη Δύση, ασχέτως του ποιος είναι πρόεδρος. Δεδομένου ότι ο Ζελένσκι στηρίζει την ευρύτερη ενσωμάτωση της χώρας στο δυτικό μπλοκ, με την ένταξη στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ (έχει ζητήσει τη διενέργεια δημοψηφίσματος για την ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ ως μέσου για να αποσαφηνιστεί η γνώμη του κοινού για το ζήτημα), η όποια διαφορά στην εξωτερική πολιτική μεταξύ του Ζελένσκι και του Ποροσκένκο πιθανότατα θα είναι τακτικής και όχι στρατηγικής φύσεως.

Θα μπορούσε, ωστόσο, να υπάρχει μεγαλύτερη προοπτική εγχώριων αλλαγών, καθώς ο λαός της Ουκρανίας θα περιμένει ο Ζελένσκι να τηρήσει τη δέσμευσή του να κάνει περισσότερα για να αντιμετωπίσει τη διαφθορά και θα τον καταστήσει υπεύθυνο για την τήρηση της δέσμευσης αυτής. Και αυτό, όμως περιπλέκεται από τις φερόμενες σχέσεις του με τον ολιγάρχη Ιχορ Κολομόϊσκι, καθώς και από τις προσπάθειες των διαφόρων συμφερόντων εντός του πολιτικού και οικονομικού κατεστημένου να αντισταθούν στις μεταρρυθμίσεις κατά της διαφθοράς.

Η έκταση της αντίστασης που θα αντιμετωπίζει ο Ζελένσκι στην προσπάθειά του να αλλάξει την Ουκρανική πολιτική, θα γίνει πιο ξεκάθαρη τις επόμενες εβδομάδες, με τον διορισμό του υπουργικού συμβουλίου και του προσωπικού και την προσπάθεια του Ζελένσκι να αυξήσει την εκπροσώπηση του κόμματός του στο κοινοβούλιο.

Οι κοινοβουλευτικές εκλογές στην Ουκρανία προγραμματίζονται για τις 27 Οκτωβρίου. Το Μπλοκ του Πέτρο Ποροσένκο και το Λαϊκό Μέτωπο απαρτίζουν αυτή τη στιγμή τον κυβερνών συνασπισμό, ενώ το κόμμα «Υπηρέτης του Λαού» του Ζελένσι θα προσπαθήσει να πάρει τις πρώτες του έδρες.

https://www.euro2day.gr/specials/topics/article/1677868/h-sarotikh-nikh-toy-zelenski-kai-oi-proklhseis.html

Νταβούτογλου: Μία μικρή και άπληστη ομάδα στο AKP ευθύνεται για τον καταποντισμό στις εκλογές

Από

anixneuseis

April 28, 2019

Χειραψία Αχμέτ Νταβούτογλου και Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν (φωτ.: EPA / Turkish President Press Office / HANDOUT HANDOUT EDITORIAL USE ONLY / NO SALES)

Πρώην πρωθυπουργός που διαπραγματεύτηκε και υπέγραψε για λογαριασμό της Τουρκίας τη συμφωνία για το μεταναστευτικό, και πρώην στενός σύμμαχος του προέδρου Ταγίπ Ερντογάν, ο Αχμέτ Νταβούτογλου επέκρινε δριμύτατα αυτή την εβδομάδα το κυβερνών Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP) για τις κακές επιδόσεις του στις πρόσφατες τουρκικές τοπικές εκλογές, στις οποίες έχασε την Άγκυρα και την Κωνσταντινούπολη, δύο πόλεις που το AKP και οι ισλαμιστές προκάτοχοί του κυβερνούσαν επί 25 χρόνια.

Ο πρώην πρωθυπουργός εκτιμά πως για τα αποτελέσματα αυτά ευθύνονται αλλαγές πολιτικής και η συμμαχία του AKP με τους εθνικιστές.

Πρόκειται για την πρώτη μείζονα πρόκληση που ο 60χρονος Αχμέτ Νταβούτογλου απευθύνει στον Ερντογάν αφότου παραιτήθηκε από την πρωθυπουργία, πριν από τρία χρόνια. Μέλος του AKP ο ίδιος, επέκρινε την οικονομική πολιτική του κόμματος, τους περιορισμούς που επιβάλλονται από την κυβέρνηση στα μέσα ενημέρωσης και τη ζημιά που υποστηρίζει ότι έκανε το κόμμα στον διαχωρισμό των εξουσιών και στους θεσμούς της Τουρκίας. «Τα εκλογικά αποτελέσματα δείχνουν πως η πολιτική των συμμαχιών έβλαψε το κόμμα μας, τόσο σε όρους αριθμού ψηφοφόρων όσο και όσον αφορά την ταυτότητα του κόμματος», τόνισε ο Νταβούτογλου σε 15σέλιδη δήλωση που εξέδωσε.

Tο μεταρρυθμιστικό, φιλελεύθερο ήθος του AKP έχει αντικατασταθεί τα τελευταία χρόνια από μια βασισμένη στην ασφάλεια και κρατικιστική προσέγγιση, η οποία οφείλεται στη διάθεση να διατηρηθεί το στάτους κβο, ανέφερε. Ο Νταβούτογλου είπε ακόμη πως πρόσφατες αποφάσεις οικονομικής πολιτικής φανερώνουν απομάκρυνση από τις αρχές της ελεύθερης αγοράς, «εκφοβίζουν τους παγκόσμιους, επενδυτές οι οποίοι είναι απαραίτητοι για την ανάπτυξη της χώρας, και οδηγούν σε αδιέξοδο». «Ο κύριος λόγος για την οικονομική κρίση είναι μια κρίση στη διοίκηση. Η εμπιστοσύνη στην κυβέρνηση εξαφανίζεται, αν οι αποφάσεις οικονομικής πολιτικής απέχουν από την πραγματικότητα», τόνισε στη δήλωσή του, προειδοποιώντας κατά της ευνοιοκρατίας στη δημόσια διοίκηση και των προσλήψεων που γίνονται στο δημόσιο λόγω προσωπικών διασυνδέσεων.

Ο πρώην πρωθυπουργός κατηγόρησε για τα κακά εκλογικά αποτελέσματα «μια μικρή και άπληστη ομάδα μέσα στο κόμμα».

«Καλώ τα στελέχη του κόμματός μας και τα αρμόδια όργανα να εκτιμήσουν όλα αυτά τα ζητήματα και το μελλοντικό όραμά μας με λογική και ψυχραιμία», τόνισε.

Με πληροφορίες από Reuters, AFP, Le Monde, La Croix / ΓΑ.
http://www.pontos-news.gr/article/193710/ntavoytogloy-mia-mikri-kai-aplisti-omada-sto-akp-eythynetai-gia-ton-katapontismo-stis

Πού οδηγεί το ξέσπασμα τζιχαντιστικής βίας στη Σρι Λάνκα

Από

anixneuseis

April 28, 2019

euro2day.gr

Τι δείχνουν τα στοιχεία από τους εκρηκτικούς μηχανισμούς για τις διεθνείς διασυνδέσεις των δραστών. Ο κίνδυνος περαιτέρω ανάφλεξης της βίας μεταξύ Βουδδιστών και Μουσουλμάνων.

Δημοσιεύθηκε: 26 Απριλίου 2019 – 08:23

Σχεδόν δέκα χρόνια μετά τη λήξη του πολυετούς εμφυλίου πολέμου, ένα πρωτοφανές κύμα τρομοκρατικών επιθέσεων έπληξε τη Σρι Λάνκα. Με στόχο τις πασχαλινές λειτουργίες σε εκκλησίες καθώς και ξενοδοχεία στα οποία σύχναζαν ξένοι, σημειώθηκαν οκτώ εκρήξεις στο Κολόμπο, το Νεγκόμπο, το Κοτσικάντε και το Μπατικαλόα, οι περισσότερες από τις οποίες φαίνεται να έγιναν με ρήση γιλέκων φορτωμένων με εκρηκτικά και θραύσματα. Εκρηκτικοί μηχανισμοί βρέθηκαν επίσης κοντά στο διεθνές αεροδρόμιο του Κολόμπο και σε άλλες περιοχές, όμως δεν εξερράγησαν.

Από τις επιθέσεις σκοτώθηκαν τουλάχιστον 310 άτομα, καθώς ορισμένοι από τους 500 τραυματίες υπέκυψαν στα τραύματά τους. Σύμφωνα με τις επίσημες ανακοινώσεις, στους νεκρούς περιλαμβάνονται 31 ξένοι, ενώ άλλοι 14 ξένοι αγνοούνται. Το Στέιτ Ντιπάρτμεντ επιβεβαίωσε πως στους νεκρούς, τραυματίες και αγνοούμενους περιλαμβάνονται και αρκετοί πολίτες των ΗΠΑ και εξέδωσε ταξιδιωτική οδηγία για τη Σρι Λάνκα, λέγοντας πως θα μπορούσαν να υπάρξουν και άλλες επιθέσεις εκεί.

Για πρώτη φορά, η Σρι Λάνκα πρέπει να αντιμετωπίσει μια συνεχιζόμενη απειλή Ισλαμιστικής τρομοκρατίας, θέτοντας σε κίνδυνο τον ζωτικής σημασίας τουριστικό τομέα της χώρας αλλά και τις απαραίτητες ξένες επενδύσεις (σ.τ.μ. ήδη έχει αρχίσει να γίνεται λόγος για ανάγκη μεγαλύτερης βοήθειας από το ΔΝΤ, καθώς οι βομβιστικές επιθέσεις πλήττουν τον τουρισμό της χώρας).

Βραχυπρόθεσμα, η φύση των επιθέσεων αυτών εγείρει την πιθανότητα περαιτέρω ανάφλεξης της βίας μεταξύ των κοινοτήτων και εντάσεων μεταξύ των Βουδδιστών εθνικιστών πολιτικών και των Μουσουλμάνων Ταμίλ. Η αποτυχία της νυν κυβέρνησης να δράσει ενώ είχε προειδοποιήσεις για τον κίνδυνο επικείμενων επιθέσεων, είναι βέβαιο πως θα αποτελέσουν «ατού» για την τους διεκδικητές από την αντιπολίτευση –μεταξύ των οποίων και ο πρώην πρόεδρος Mahinda Rajapaksa- στις εθνικές εκλογές αργότερα φέτος.

Η κυβέρνηση της Σρι Λάνκα είπε πως οι δράστες είχαν δεσμούς με διακρατικές ομάδες, αν και η έκταση των δεσμών αυτών παραμένει ασαφής (σ.τ.μ: την Τρίτη υπουργός της κυβέρνησης είπε πως για τις επιθέσεις ευθύνονται δυο εγχώριες ισλαμιστικές οργανώσεις περιλαμβανομένης της National Thawheed Jama’ut).

Ο βαθμός της πολυπλοκότητας στην κατασκευή των βομβών δείχνει πως οι δράστες είχαν πράγματι βοήθεια απ΄έξω, η οποία θα μπορούσε να έχει έρθει μέσω του συντονισμού με εξωτερικές ένοπλες ομάδες όπως η Αλ Κάιντα ή το Ισλαμικό Κράτος, από μαχητές της Σρι Λάνκα που επέστρεφαν από τα πεδία των μαχών σε Ιράκ και Συρία, ή από έναν συνδυασμό και των δύο. Σημειώνεται πως σύμφωνα με την κυβέρνηση της Σρι Λάνκα, 32 πολίτες της ταξίδεψαν στη Συρία για να συμμετέχουν στον πόλεμο με το Ισλαμικό Κράτος.

Η αποσαφήνιση της φύσης αυτών των δικτύων, ωστόσο, θα πρέπει να περιμένει να έρθουν στο φως περισσότερες λεπτομέρειες για τις επιθέσεις (σ.τ.μ. την Τρίτη υπουργός της κυβέρνησης της Σρι Λάνκα υποστήριξε πως οι επιθέσεις έγιναν ως αντίποινα για την επίθεση που σημειώθηκε κατά Μουσουλμανικών στόχων στη Νέα Ζηλανδία, ενώ το Ισλαμικό Κράτος, μέσω του πρακτορείου του AMAQ, ανέλαβε την ευθύνη για τις επιθέσεις).

Η ένοπλη ομάδα Τίγρεις για την Απελευθέρωση του Ταμίλ Ιλάμ (Liberation Tigers of Tamil Eelam) διενήργησε πολυάριθμες επιθέσεις αυτοκτονίας καθ’ όλη τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου του 1983-2009, όμως καμία από αυτές δεν είχε τέτοια έκταση ούτε είχε τέτοιον βαθμό συντονισμού. Οι αρχές μέχρι στιγμής έχουν συλλάβει 24 ύποπτους σε σχέση με τις βομβιστικές επιθέσεις, όλοι τους πολίτες της Σρι Λάνκα (σ.τ.μ. την Τρίτη έγινε γνωστό πως κρατείται ένας Σύριος για ανάκριση αναφορικά με τις επιθέσεις).

Σύμφωνα με ανώνυμες πηγές, η αστυνομία της Σρι Λάνκα σε εσωτερικό της σημείωμα στις 11 Απριλίου πως απροσδιόριστη ξένη μυστική υπηρεσία είχε προειδοποιήσει πως η σκληροπυρηνική Ισλαμιστική ομάδα National Thowfeek Jamaath σχεδίαζε επιθέσεις αυτοκτονίας στην Ανώτατη Επιτροπή της Ινδίας στο Κολόμπο και σε εκκλησίες. Ωστόσο, το αν η National Thowfeek Jamaath πράγματι εμπλέκεται στις επιθέσεις, δεν είναι σαφές. Μια στροφή προς τέτοιες βίαιες τακτικές θα σηματοδοτούσε σημαντική μεταβολή για μια ομάδα που μέχρι τώρα ήταν γνωστή για βανδαλισμούς και για σκληροπυρηνική ρητορική.

Η Σρι Λάνκα έχει μια μακρά ιστορία εθνικών διχασμών και διακοινοτικής βίας. Το μεγαλύτερο μέρος αυτών αφορούσε εντάσεις μεταξύ της πλειονότητας των εθνοτικών Σιναλέζων Βουδδιστών και των εθνοτικών Ταμίλ, όμως η πολύ μικρότερη Μουσουλμανική μειονότητα (περίπου το 10% του πληθυσμού) έχει βρεθεί στη μέση μιας περίπλοκης κοινοτικής ισορροπίας.

Πολλοί Μουσουλμάνοι, μετά τις έντονες διώξεις των Τίγρεων Ταμίλ κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου, πήγαν στο εξωτερικό, και πολλοί επέστρεψαν στις κυρίως Σουφιστικές κοινότητές τους με πιο αυστηρές μορφές Ουαχαμπιτικού Ισλάμ. Οι Μουσουλμάνοι υπέστησαν επωμίστηκαν το μεγαλύτερο βάρος από την άνοδο του Βουδδιστικού Εθνικισμού της Σρι Λάνκα, που είδε εκατέρωθεν εξεγέρσεις από τους Σιναλέζους και τους Μουσουλμάνους τον Μάρτιο του 2018, καθώς και πολυάριθμα μικρότερα επεισόδια διακοινοτικών αναταράξεων πριν από αυτό και έκτοτε.

Όπως και στην Ινδονησία, έτσι και στη Σρι Λάνκα η Μουσουλμανική κοινότητα δεν ενδιαφέρονταν ιδιαίτερα για τον εξτρεμισμό, με τις Μουσουλμανικές ομάδες μάλιστα να φέρεται πως υπήρξαν η πηγή ορισμένων προειδοποιήσεων για τους National Thowfeek Jamaath. Ο περιορισμένος αριθμός δυνητικών εξτρεμιστών της χώρας και η νέα προσοχή που δίνει η κυβέρνηση της Σρι Λάνκα στις αντιτρομοκρατικές ενέργειες –οι δυνάμεις ασφαλείας της χώρας είναι ήδη ενισχυμένες λόγω των δεκαετιών εμφυλίου πολέμου- θα αποτελέσουν περιοριστικό παράγοντα για την ικανότητα οποιασδήποτε τζιχαντιστικής ομάδας να εξαπολύσει μια αδιάλειπτη εκστρατεία επιθέσεων.

https://www.euro2day.gr/specials/topics/article/1677617/poy-odhgei-to-xespasma-tzihantistikhs-vias-sth-sri.html

Στο τόξο Αιγαίο-Κύπρος-Ισραήλ το γεωπολιτικό σύνορο της Δύσης

Από

anixneuseis

April 28, 2019

Σταύρος Λυγερός sl[ress.gr

28 Απριλίου 2019

Αν και οι Αμερικανοί δεν θέλουν να χάσουν την Τουρκία, έχουν πλέον πεισθεί πως με τον Ερντογάν στο τιμόνι της γειτονικής χώρας δεν πρόκειται οι διμερείς σχέσεις να επανέλθουν σε ανεκτό για την Ουάσιγκτον σημείο. Το ίδιο ισχύει και για τους Ευρωπαίους. Αν και τυπικώς δεν έχει αλλάξει τίποτα, ουσιαστικά η Δύση επιδίδεται ολοένα και περισσότερο σε μία τακτική πλαγιοκοπήσεων, οι οποία έχει στόχο την αποσταθεροποίηση του καθεστώτος και ειδικότερα την πολιτική εξουδετέρωση του ίδιου του Τούρκου προέδρου.

Η αλυσίδα των αμερικανικών πλαγιοκοπήσεων είναι μακρά. Είναι ενδεικτικό ότι η αμερικανική Δικαιοσύνη άσκησε διώξεις εναντίον σωματοφυλάκων του για το επεισόδιο που είχαν προκαλέσει με διαδηλωτές κατά τη διάρκεια της επίσκεψης του Ερντογάν στον Λευκό Οίκο. Άσκησε δίωξη, επίσης, εναντίον του πρώην Τούρκου υπουργού Οικονομικών Τζαφέρ Τσαγαλγιάν και του πρώην προέδρου της τουρκικής τράπεζας Halkbank Σουλεϊμάν Ασλάν για την υπόθεση λαθρεμπορίου με το Ιράν του Ιρανοαζέρου επιχειρηματία Ριζά Ζαράμπ, στον οποίο το καθεστώς έχει δώσει την τουρκική ιθαγένεια.

Δεν πρόκειται για απλή υπόθεση. Οι Αμερικανοί στηρίζονται σε πόρισμα Τούρκων εισαγγελέων (διασυνδεδεμένων με την Αδελφότητα Γκιουλέν), το οποίο κατονομάζει τον ίδιο τον Ερντογάν σαν «αρχηγό εγκληματικής οργάνωσης» και εμπλέκει και άλλους πρώην υπουργούς του. Η σημαντικότερη πλαγιοκόπηση, ωστόσο, είναι η υπονόμευση της τουρκικής λίρας, η οποία έχει πλήξει καίρια την οικονομία της γειτονικής χώρας.

Στην αγκαλιά της Ρωσίας

Αντιδρώντας στα πλήγματα που δέχεται, ο Τούρκος πρόεδρος πέφτει ακόμα πιο βαθιά στην αγκαλιά της Ρωσίας και εν μέρει της Κίνας, προσδοκώντας να βρει εκεί τα ερείσματα για να εξισορροπήσει τις δυτικές πιέσεις. Στο πλαίσιο αυτό, εγγράφεται και η συμφωνία για την αγορά του προηγμένου αντιαεροπορικού συστήματος S-400. Η παραγγελία αυτή, ωστόσο, πυροδότησε ένα νέο κύκλο αντιπαραθέσεων. Όπως είναι γνωστό, η Ουάσιγκτον έχει καταστήσει σαφές πως εάν η Τουρκία παραλάβει τους ρωσικούς πυραύλους δεν θα της παραδοθούν τα μαχητικά F-35 κι όχι μόνο.

Οι αντιδράσεις και στην Ουάσιγκτον και στο ΝΑΤΟ και σε ευρωπαϊκές πρωτεύουσες γι’ αυτή τη συμφωνία καταδεικνύουν πως η απόσταση που χωρίζει την Τουρκία από τη Δύση συνεχώς μεγαλώνει. Η επιθετική ρητορική του Ερντογάν εναντίον χωρών-μελών της ΕΕ με αφορμή την απαγόρευση προεκλογικών συγκεντρώσεων εν όψει του τουρκικού δημοψηφίσματος πριν δύο χρόνια είχε, άλλωστε, βαθύνει το χάσμα και στις στενά ευρωτουρκικές σχέσεις.

Ο Τούρκος πρόεδρος είχε φθάσει στο σημείο να κατηγορεί τη γερμανική πολιτική ηγεσία για «ναζιστικές πρακτικές». Είχε, μάλιστα, καλέσει τους πολυάριθμους Τούρκους μετανάστες να μην ψηφίσουν Χριστιανοδημοκράτες και Σοσιαλδημοκράτες. Επιπροσθέτως, οι τουρκικές αρχές είχαν τότε απαγορεύσει τη μετάβαση Γερμανών βουλευτών με σκοπό να επισκεφθούν το γερμανικό στρατιωτικό απόσπασμα που έδρευε στη βάση του Ιντσιρλίκ. Σ’ αυτά πρέπει να προστεθεί και η αυθαίρετη σύλληψη Γερμανών και άλλων Δυτικών με διάφορες κατηγορίες.

Μετά από αποτυχημένες προσπάθειες να γεφυρωθεί το ευρωτουρκικό χάσμα, η ΕΕ ουσιαστικά έχει σταματήσει τις ήδη μισοπαγωμένες ενταξιακές διαπραγματεύσεις της Τουρκίας. Έχει ήδη καταγραφεί και επισήμως η θέση πως «οι ενέργειες των τουρκικών αρχών καθιστούν αδύνατον η Τουρκία να γίνει μέλος της ΕΕ».

Αιγαίο-Κύπρος-Ισραήλ

Τι σημαίνουν όλα τα παραπάνω για την εθνική ασφάλεια της Ελλάδας; Όπως προαναφέραμε, τυπικά δεν έχει αλλάξει τίποτα. Στην πραγματικότητα, όμως, έχει αλλάξει ο τρόπος, με τον οποίο οι Δυτικοί βλέπουν πλέον την Τουρκία. Κι αυτό αλλάζει τον τρόπο που βλέπουν και την Ελλάδα. Αυτό ισχύει κυρίως για τους Αμερικανούς, οι οποίοι έχουν πιο σφαιρική ματιά και όχι τη στενά οικονομίστικη ματιά των Ευρωπαίων.

Η δια της διολισθήσεως απομάκρυνση της Τουρκίας από τη Δύση καθιστά την Ελλάδα χώρα πρώτης γραμμής. Με άλλα λόγια, το γεωπολιτικό σύνορο της Δύσης προς Ανατολάς μετατοπίζεται ατύπως στο τόξο Αιγαίο-Κύπρος-Ισραήλ. Η Τουρκία παραμένει, βεβαίως, χώρα-μέλος του ΝΑΤΟ, αλλά ατύπως μετατρέπεται σε μία γεωπολιτικά «γκρίζα» περιοχή.

Αυτό σημαίνει ότι οι ΗΠΑ αρχίζουν να αντιμετωπίζουν την Ελλάδα όχι αποκλειστικά ως μια τυπική χώρα-μέλος της ΕΕ, αλλά ως χώρα με ξεχωριστή γεωπολιτική σημασία. Αυτό φάνηκε από τα τελευταία χρόνια της θητείας του Ομπάμα. Οι Αμερικανοί δεν ήθελαν και δεν θέλουν να σπάσει ο ελληνικός κρίκος που αποδεικνύεται ολοένα και πιο σημαντικός για το δυτικό σύστημα ασφαλείας.

Ιστορική ευκαιρία

Τα μέτωπα που απασχολούν την αμερικανική εξωτερική πολιτική είναι πρώτο το μέτωπο εναντίον της Ρωσίας, δεύτερο το μέτωπο εναντίον της Κίνας, τρίτον τα μέτωπα στη Μέση Ανατολή και τέταρτο οι ευρωαμερικανικές σχέσεις. Το τρίτο και το τέταρτο μέτωπο τα συνδέει κατά μία έννοια ο κρίκος Ελλάδα, ο οποίος δευτερευόντως εμπλέκεται και στο πρώτο (Βαλκάνια) και στο δεύτερο μέτωπο (λιμάνι του Πειραιά – Cosco). Πολύ περισσότερο τώρα που η Τουρκία του Ερντογάν διολισθαίνει απομακρυνόμενη από τη Δύση.

Οι εξελίξεις αυτές αναβαθμίζουν ποιοτικά τη σημασία της Ελλάδας στην ευρύτερη περιοχή. Η με τις ευλογίες ΗΠΑ και Ευρώπης διαρκής ενίσχυση των τριγωνικών συνεργασιών Ελλάδα-Κύπρος-Ισραήλ και Ελλάδα-Κύπρος-Αίγυπτος, καθώς και ο σχηματισμός των νέων τριγωνικών συνεργασιών Ελλάδα-Κύπρος-Ιορδανία και Ελλάδα-Κύπρος-Λίβανος αλλάζουν ριζικά τα δεδομένα στην Ανατολική Μεσόγειο.

Με άλλα λόγια, έχουν ήδη δημιουργηθεί οι υποδοχές για να αναπτυχθεί ένας κρίσιμος γεωπολιτικός ρόλος για την Ελλάδα, ο οποίος θα έχει τις ευλογίες της Ουάσινγκτον και της ΕΕ. Για την ακρίβεια διαμορφώνεται ένα γεωστρατηγικό πλέγμα στην κρίσιμη γεωπολιτικά και ενεργειακά αυτή περιοχή. Μπορεί επισήμως να μην στρέφεται εναντίον της Τουρκίας, αλλά έχει εκ των πραγμάτων αντιτουρκικό χαρακτήρα και σε κάθε περίπτωση αφήνει την Τουρκία εκτός.

Στην ιστορία τέτοιου είδους ευκαιρίες είναι λίγες, αν όχι ελάχιστες. Είναι αληθές ότι η Ελλάδα μπήκε σ’ αυτό το παίγνιο και μάλιστα με συναίνεση των βασικών πολιτικών δυνάμεων. Αυτό είναι οπωσδήποτε θετικό, αλλά δεν αρκεί. Για να αξιοποιηθούν οι ευκαιρίες κατά τρόπο που στρατηγικά να εξυπηρετηθούν τα εθνικά συμφέροντα και όχι μόνο τα συμφέροντα της Δύσης και των άλλων παικτών, απαιτείται υψηλού επιπέδου επεξεργασμένη στρατηγική, που να υπερβαίνει το μπακάλικου χαρακτήρα πάρε-δώσε.

slpress

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ. ΟΙ “ΑΝΙΧΝΕΥΣΕΙΣ” ΣΑΣ ΕΥΧΟΝΤΑΙ ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ, ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ.

Από

anixneuseis

April 28, 2019

Θρησκεία και Πολιτική

Από

anixneuseis

April 27, 2019

του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ.

Οι Ορθόδοξοι χριστιανοί γιορτάζουν την Ανάσταση του Σωτήρος τους, του ιδρυτή της θρησκείας τους.

Η Ανάσταση είναι το γεγονός που οικοδομεί όλη την υπόσταση της Ορθοδοξίας αλλά η ανάλυση του συμβολισμού της είναι υπόθεση περισσότερο ειδικών σχολιαστών.

Ο Χριστιανισμός ως θρησκεία γεννήθηκε στους Άγιους Τόπους αλλά διαδόθηκε στον κόσμο χάρη στη συνάντησή του με τον ελληνισμό. Από τη συνάντηση αυτή διαμορφώθηκαν τα θρησκευτικά πιστεύω στα οποία στηρίχθηκε η Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Τα διέδωσε σε λαούς που χάρη σ αυτά εισήχθησαν στον πολιτισμό.

Αυτό το αποτύπωμα στις ψυχές των λαών διαμόρφωσε και τις σχέσεις τους και τις αντιπαραθέσεις τους.

Στο ομόθρησκο Ρώσων και Ελλήνων βασίστηκαν οι Ρώσοι τσάροι στην μακρόχρονη αντιπαράθεσή τους με τους Οθωμανούς. Αυτή η σχέση είχε πρακτικά αποτελέσματα για την απελευθέρωση του υπόδουλου γένους.

Στο ίδιο ομόθρησκο αλλά, στην προκειμένη περίπτωση και ομόφυλο, βασίστηκαν πάλι οι Ρώσοι για να υποστηρίξουν τους Βουλγάρους όταν έκαναν τα πρώτα τους βήματα για τη δημιουργία δικού τους ανεξάρτητου κράτους. Σε βάρος, αυτήν τη φορά των Ελλήνων.

Στο δίλημμα Πατριαρχικοί ή Εξαρχικοί αναπτύχθηκαν οι σκληρές αντιπαραθέσεις στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα που οδήγησαν στο “Μακεδονικό Αγώνα” και στους Βαλκανικούς Πολέμους.

Σκληρές και άγριες θρησκευτικές αντιπαραθέσεις οδήγησαν στον Τριακονταετή Πόλεμο στην Ευρώπη μετά το τέλος του οποίου, η Ειρήνη της Βεστφαλίας (1648) έθεσε τις βάσεις για τη δημιουργία των σύγχρονων εθνικών κρατών και τη σταδιακή εκκοσμίκευση που πήρε πιο σαφή χαρακτηριστικά μετά το 1789.

Η θρησκεία ήταν και συνεχίζει να παραμένει στενά συνδεδεμένη με την πολιτική. Και αν δει κανείς προσεκτικά είτε ιστορικές, είτε σημερινές διαστάσεις της θα καταλήξει αβίαστα ότι η θρησκεία έχει σχέση και με τη σύγχρονη γεωπολιτική.

Στην αναβίωση της οθωμανικής Αυτοκρατορίας με τη μορφή ενός νεοοθωμανισμού απέβλεπε το εμβληματικό σύγγραμμα του Αχμέτ Νταβούτογλου «Στρατηγικό βάθος», η θεωρητική βάση, δηλαδή, της πολιτικής του Ταγίπ Ερντογάν.

Σε ισλαμικά τόξα που θα περικυκλώσουν την Ελλάδα αναφέρονται συχνά διάφοροι αναλυτές και ανησυχεί η κοινή γνώμη. Σε χριστιανικούς άξονες αναφέρονταν αναλύσεις της δεκαετίας του ΄90 κατά τους γιουγκοσλαβικούς πολέμους.

Σιίτες και σουνίτες σκοτώνονται στη Μέση Ανατολή και σε άλλα μέρη του κόσμου, μεταξύ τους μιάμιση χιλιετία, σχεδόν, μετά τον Προφήτη.

Στις θρησκείες και τα θρησκευτικά δόγματα βασίζονται οι εσωτερικές αποδομήσεις εθνικών κρατών.

Όμως, αν υπήρξε μια θρησκεία που έφερε σε επαφή τη Δύση με την Ανατολή, είναι ο χριστιανισμός.

Θα επικαλεστώ τον Édouard Schuré, Γάλλο φιλόσοφο, ποιητή, θεατρικό συγγραφέα που έζησε στα μέσα του 19ου αιώνα. Γράφει στο βιβλίο του «Οι Μεγάλοι Μύστες»:

«Η μεταμόρφωση του χριστιανισμού, κατά την εσωτερική έννοια, θα είχε ως συνέπεια τη μεταμόρφωση του ιουδαϊσμού και του ισλαμισμού, καθώς επίσης και μια αναγέννηση του βραχμανισμού και του βουδισμού κατά την ίδια έννοια.

Θα παρείχε, λοιπόν, μια θρησκευτική βάση για την εκ νέου συμφιλίωση της Ασίας και της Ευρώπης».

Ιστορικές αγκυλώσεις είναι, ακόμη, ζωντανές στις μνήμες των λαών της Ανατολής αλλά και της Δύσης. Αγκυλώσεις που δημιουργήθηκαν εξαιτίας πολέμων στους οποίους οι πρωταγωνιστές τους προέβαλαν θρησκευτικές αξίες για να ενδυναμώσουν τους πολεμιστές.

Για τους Σταυροφόρους που κατέστρεψαν την Κωνσταντινούπολη, μιλούν, ακόμη, οι Έλληνες. Στους Σταυροφόρους αναφέρονται και σήμερα οι λαοί στις ισλαμικές χώρες. Τους Άραβες που εισέβαλαν στη Δύση, μέχρι το Πουατιέ θυμούνται οι Δυτικοί.

Εν τούτω Νίκα, διακήρυξε ο Μέγας Κωνσταντίνος. Εν ονόματι του Ισλάμ κατέλαβε την Κωνσταντινούπολη ο Μωάμεθ. Τον Γρηγόριο Ε! κρέμασαν στην Πύλη του Πατριαρχείου οι Οθωμανοί. Και πάει λέγοντας.

Θα επικαλεστώ και πάλι τον Édouard Schuré:

«Για τα μεγάλα πνεύματα της αρχαιότητας οι Θεοί υπήρξαν πάντοτε μια ποιητική μόνο έκφραση των ιεραρχημένων δυνάμεων της φύσης, μια ομιλούσα εικόνα του εσωτερικού της οργανισμού και παραδέχονταν επίσης πως οι Θεοί αυτοί μόνο ως σύμβολα των κοσμικών και ψυχικών δυνάμεων ζουν ακατάλυτοι στη συνείδηση της ανθρωπότητας.

Ο κύριος σκοπός της Μέμφιδος, των Δελφών, της Ελευσίνας υπήρξε ακριβώς, να διδάξουν την ενότητα αυτή του Θεού μαζί με τις θεοσοφικές ιδέες και την ηθική πειθαρχία που συνάπτονται προς αυτήν.

‘Όμως οι μαθητές του Ορφέα, του Πυθαγόρα και του Πλάτωνα απέτυχαν μπροστά στον εγωισμό των πολιτικών, μπροστά στη φαυλότητα των σοφιστών και τα πάθη του όχλου.

Η κοινωνική και πολιτική αποσύνθεση της Ελλάδας υπήρξε συνέπεια της θρησκευτικής, ηθικής και διανοητικής της αποσύνθεσης.

Αν υπήρξε κάποιος που είχε καταλάβει τι έλειπε από τον αρχαίο κόσμο και που να δοκίμασε να τον ανυψώσει με μια ηρωϊκή και μεγαλοφυή προσπάθεια, αυτός ήταν ο Μέγας Αλέξανδρος.

Ονειρεύτηκε ένα παγκόσμιο βασίλειο όχι, όμως, με τον τρόπο των Καισάρων, δηλαδή, με την καταπίεση των λαών, με τη συντριβή της θρησκείας και της ελεύθερης επιστήμης.

Η μεγάλη του ιδέα ήταν η εκ νέου συμφιλίωση της Ασίας και της Ευρώπης μέσα από μια σύνθεση των θρησκειών , στηριζόμενη σε μια επιστημονική εξουσία.

Το σπαθί του Αλέξανδρου υπήρξε η τελευταία αναλαμπή της Ελλάδας του Ορφέα.

Ενώ τα δίδυμα άστρα της Ελλάδας, ο Απόλλωνας και η Αθηνά έγερναν ωχριώντας προς τη δύση τους, οι λαοί είδαν να ανατέλλει στον θυελλώδη ουρανό τους ένα απειλητικό σημάδι: η ρωμαϊκή λύκαινα.

Ποια είναι η προέλευση της Ρώμης; Η συνομωσία μιας άπληστης ολιγαρχίας εν ονόματι της κτηνώδους ισχύος.

Ανάμεσα στους λαούς που υπέταξε η Ρώμη υπήρχε και ένας που ονόμαζε τον εαυτό του «λαό του Θεού» και του οποίου το πνεύμα ήταν το αντίθετο του ρωμαϊκού;

Σε τι οφείλεται το ότι ο λαός του Ισραήλ φθαρμένος από τους εσωτερικούς του αγώνες , συντριμμένος από σκλαβιά τριακοσίων ετών είχε διατηρήσει την ακαταδάμαστη πίστη του;

Στους προφήτες. Στον προφητισμό.

Η γη περίμενε έναν πνευματικό βασιλιά που θα τον καταλάβαιναν οι μικροί, οι ταπεινοί, οι φτωχοί».

Ήρθε, δίδαξε σταυρώθηκε και αναστήθηκε.

Καλή Ανάσταση.

Η γαϊδουριά ως ιδεολογικό γνώρισμα

Από

anixneuseis

April 26, 2019

ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΚΑΣΙΜΑΤΗΣΠΟΛΙΤΙΚΗ 25.04.2019

Οσοι από τους «συντρόφους» του έχουν τολμήσει να διαφωνήσουν δημοσίως με την επίθεση του Π. Πολάκη στον Στ. Κυμπουρόπουλο, επισημαίνουν ότι με την «ατυχή», όπως τη χαρακτηρίζουν, δήλωσή του ο Πολάκης «αδικεί τον εαυτό του» – το πουλάκι μου. Δεν είναι, θέλουν να πουν, τέτοιος άνθρωπος. Οχι! Παρασύρθηκε, ήταν απρόσεκτος, έγινε μια στραβή. Τους συμφέρει να το υποστηρίζουν αυτό και, ενδεχομένως, να τους παρηγορεί κιόλας, διότι πολλοί έχουν αηδιάσει πια με τον «αψύ Σφακιανό» του Τσίπρα.

Δεν είναι έτσι όμως· και τους καλοθελητές έρχεται να διαψεύσει ο ίδιος ο Πολάκης με νεότερη ανάρτησή του, στην οποία αναπτύσσει τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται αυτό που ονομάζει «ηθικό πλεονέκτημα και ήθος της Αριστεράς». Τελευταίο στη σειρά, αλλά όχι σε σημασία, για το ήθος της Αριστεράς κατά Πολάκη, είναι το εξής: «νασαι ο εαυτος σου κι αυτο που κουβαλας απ τα γονιδια, την οικογενεια, την καταγωγη σου, τον τοπο σου, τις σπουδες σου και τη μόρφωση σου, την εμπειρία σου και τη διαδρομη σου». (Το άφησα στο ατονικό σύστημα που προτιμά ο ίδιος).

Πώς λοιπόν αδικεί τον εαυτό του; Ο Πολάκης όχι μόνο υπερασπίζεται τη γαϊδουριά, αλλά την εξιδανικεύει κιόλας ως φυσικότητα και αυθεντικότητα (ο «ευγενής άγριος» του Ρουσό), την ανάγει μάλιστα στο επίπεδο του ιδεολογικού γνωρίσματος. Αυτό είναι το αριστερό ήθος, μας λέει. Σου έρχεται να την αμολήσεις; Την αμολάς και δεν τρέχει τίποτα. Αν θες και τίποτε περισσότερο, τα κατεβάζεις εκεί επιτόπου και τα κάνεις σαν το σκύλο. Εσύ είσαι αυθεντικός! Των άλλων είναι το πρόβλημα να εκτιμήσουν την αυθεντικότητά σου. Αν κάνεις υπομονή και δεν υπακούσεις στο κάλεσμα της φύσης, όπως ορίζει η αυθεντικότητα; Τότε είσαι ύποπτος για κεντροαριστερές τάσεις. Αν ψάξεις για τουαλέτα; Εκεί πια κατηγορείσαι για δεξιό ρεβιζιονισμό και δεν σε σώζει τίποτα. Χαρτί υγείας, δε, μόνον οι φασίστες χρησιμοποιούν – οι βρωμιάρηδες.

Προσωπικά δεν έχω την παραμικρή αμφιβολία ότι ο Τσίπρας συμφωνεί απολύτως με τη ζωώδη συμπεριφορά του Πολάκη. Παρ’ όλα αυτά, η θέση του αναπληρωτή υπουργού Υγείας στην κυβέρνηση δεν νομίζω ότι είναι εγγυημένη. Οι εσωκομματικές αντιδράσεις δεν έχουν σταματήσει και το διάλειμμα του Πάσχα δεν προσφέρει αληθινή διέξοδο από το πρόβλημα, γιατί ο Πολάκης δεν κρατιέται και θα επανέλθει σε δράση. Είναι ψυχολογικό το θέμα του – ίσως και ψυχιατρικό, δεν μπορώ να πω. Πάντως, δεν υπάρχει τρόπος να τον συγκρατήσει κανείς. Αυτό το απλό πράγμα, ο Τσίπρας (που είναι και τόσο φίλος του) σίγουρα το αντιλαμβάνεται, διότι σε αυτά είναι πολύ ξύπνιος. Καταλαβαίνει, λοιπόν, ότι «κανονικότητα», την οποία υπόσχεται προεκλογικά, με Πολάκη στο προσκήνιο δεν γίνεται. Και γενικότερα όμως, η υπόθεση αυτή, της οποίας την έκβαση δεν μπορούμε να προδικάσουμε, αποδεικνύει ότι η προσπάθεια του Τσίπρα να μεταμορφώσει τον ΣΥΡΙΖΑ σε κάτι πιο πολιτισμένο και πιο mainstream, όπως θα έλεγε ο ίδιος, δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση.

“Καθημερινή”

«Tο μοιραίο ζεύγος François και Penelope Fillon παραπέμπεται στο ποινικό δικαστήριο»

Από

anixneuseis

April 26, 2019

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected] www.kalkis.eu

Αυτή είναι η είδηση του Simon Piel στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας « Le Monde » στις 23-4-2019. «Οι δικαστές που διερεύνησαν την υπόθεση εξέδωσαν το βούλευμά τους που έχει στη διάθεσή του ο « Le Monde. Δυόμισι χρόνια μετά την έναρξη της έρευνας, τίποτα δεν παρεμποδίζει πια τη δίκη που θα μπορούσε να διεξαχθεί στα τέλη του 2019», αναφέρει το εν λόγω δημοσίευμα. Πράγματι, δυόμισι χρόνια μετά την έναρξη μιας ποινικής έρευνας εναντίον του ζεύγους Fillon, οι δικαστές του Παρισιού που διερεύνησαν την υπόθεση, ο Serge Tournaire, η Aude Buresi και η Stéphanie Tacheau, έδωσαν την Παρασκευή 19 Απριλίου 2019 την εντολή τους για παραπομπή στο Ποινικό Δικαστήριο. Στο παραπεμπτικό τους βούλευμα των 150 σελίδων, ζητούν την παραπομπή του François Fillon, της συζύγου του Penelope και του πρώην αναπληρωματικού βουλευτή του κ. Fillon, Marc Joulaud.

Επεξήγηση : στη Γαλλία κάθε εκλεγόμενος βουλευτής εκλέγεται μαζί με τον αναπληρωματικό του, εξ ου κι ο Marc Joulaud ο οποίος όταν πήρε τη θέση του Fillon, συνέχισε και αυτός να την «απασχολεί» εικονικά ως κοινοβουλευτική βοηθό του. Για αυτό κατηγορείται και αυτός.

Ας θυμηθούμε τις χρονολογίες και το περιεχόμενο της υπόθεσης

2017

25 Ιανουαρίου

Η σατυρική εφημερίδα Le Canard enchaîné (η αλυσοδεμένη πάπια) αποκαλύπτει την ύπαρξη της ύποπτης απασχόλησης της Penelope Fillon δίπλα στον σύζυγό της και στη συνέχεια πλάι στον αναπληρωτή του, Marc Joulaud, από το 1998 έως το 2013, ως κοινοβουλευτική βοηθός, αμειβόμενη από τον Γάλλο φορολογούμενο, δίχως να εργάζεται πραγματικά !!! Την ίδια ημέρα, η αρμόδια δικαστική αρχή (δηλαδή le parquet financier) ανοίγει μια προκαταρκτική έρευνα.

24 Φεβρουαρίου

Το γραφείο του εισαγγελέα ανοίγει μια δικαστική έρευνα, η οποία ανατίθεται στον δικαστή Serge Tournaire.

14 Μαρτίου

Στη μέση της προεκλογικής εκστρατείας των προεδρικών εκλογών, κατηγορείται ο François Fillon για αυτήν την υπόθεση και δεν παραιτείται, παρά την προγενέστερη υπόσχεσή του. Αντί να παραδεχθεί το αδίκημα, οδύρεται ότι τον «κατατρέχουν τα ΜΜΕ».

23 Απριλίου

Ο François Fillon χάνει από τον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών με ποσοστό 20,01% των ψήφων, αν και ήταν το αδιαμφισβήτητο φαβορί πριν ξεσπάσει αυτή η υπόθεση. Κι έτσι γίνεται, μαζί με τη σύζυγό του, ο μοιραίος άνθρωπος της δεξιάς παράταξής του Les Républicaines η οποία δεν έχει συνέλθει ακόμα.

2018

18 Οκτωβρίου

Ο δικαστής Tournaire ολοκληρώνει την έρευνά του.

11 Δεκεμβρίου

Στο μεταξύ στις 11-12-2018 καίει δικονομικά τον Francois και την Penelope Fillon για να ελαφρύνει τη θέση

του και ο φίλος τους, εκδότης, Marc Ladreit de Lacharrière. «Ο επιχειρηματίας φίλος του François Fillon παραδέχτηκε ότι είχε αμείψει υπερβολικά, και εικονικά, τη σύζυγο του πρώην πρωθυπουργού ενώ βρισκόταν ακόμα στην εξουσία», ως «αρθρογράφος» του περιοδικού του Revue des deux mondes. Το δικαστήριο καταδίκασε τον εν λόγω εκδότη με ποινή φυλάκισης 8 μηνών με αναστολή και πρόστιμο ύψους 375.000 ευρώ για κατάχρηση της φιλίας που είχε με τον François Fillon. Κι όμως ο François Fillon ηρνείτο κατηγορηματικά το 2017, όταν ξέσπασε το σκάνδαλο νεποτισμού για τη σύζυγο (Penelopegate) και τα παιδιά του, ότι πράγματι είχε ευνοήσει τα μέλη της οικογενείας του με καταβληθέντα εισοδήματα τα οποία δεν αντιστοιχούσαν παρά μόνο σε «εικονική απασχόλησή» τους. Βλέπε σχετικό άρθρο μου στις Ανιχνεύσεις στις 12-12-2018 http://www.anixneuseis.gr/?p=199397.

9 Ιανουαρίου 2019

Ο εθνικός οικονομικός εισαγγελέας ζητεί την παραπομπή στο ποινικό δικαστήριο τον Francois και την Penelope Fillon και τον Marc Joulaud, για «υπεξαίρεση δημόσιων κονδυλίων», για «απόκρυψη καταχρήσεων κοινωνικών αγαθών», για «βεβαρημένη απάτη» και απόκρυψη αυτών των αδικημάτων.

19 Απριλίου 2019 : Παραπομπή σε δίκη.

Αν δεν είχε συμβεί το σκάνδαλο Penelopegate, πιθανόν να μην είχε εκλεγεί ποτέ ο Μακρόν στη γαλλική προεδρία. Όπως και αν δεν είχε συμβεί πρωτύτερα το δονζουανικό σκάνδαλο του Ντομινίκ Στροσκάν (το μεγάλο φαβορί τότε των σοσιαλιστών), δεν θα είχε εκλεγεί πρόεδρος ο FrançoisHollande.

Οι χιλιάδες υποψήφιοι, ευρωβουλευτές, περιφερειάρχες, δήμαρχοι, δημοτικοί και κοινοτικοί σύμβουλοι στις επικείμενες εκλογές της 26^ης Μαίου 2019, ας προσέξουν λοιπόν τον νεποτισμό και το κολλητιλίκη. Αν δεν θέλουν φυσικά μια μέρα να βρεθούν στη θέση των François και Penelope Fillon.

1...2,6722,6732,674...3,033 Σελίδα 2,673 από 3,033

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Elezioni in Spagna, «Pedro il bello» riscatta la sinistra europea

LA VITTORIA DEI SOCIALISTI

Il Psoe di Pedro Sánchez esce vincitore dalle urne in Spagna e rottama la vecchia guardia della sinistra: la giusta diga alla destra illiberale di Vox

Οι εσωτερικοί εχθροί του ΝΑΤΟ

Η κρυμμένη αλήθεια και η φτηνή αξιοπρέπεια της Ουκρανίας

Ο πόλεμος στη Λιβύη και η υπόγεια μάχη για το πετρέλαιο

Η επέκταση της πετρελαϊκής εκμετάλλευσης από τον Hifter

Η μάχη για την Κεντρική Τράπεζα και την Εθνική Εταιρεία Πετρελαίου

Ενας εμφύλιος πόλεμος αλλάζει τις συνθήκες της εκεχειρίας

Ενα πιθανό εναλλακτικό σύστημα εξαγωγών

Η σαρωτική νίκη Ζελένσκι και οι προκλήσεις για την Ουκρανία

Νταβούτογλου: Μία μικρή και άπληστη ομάδα στο AKP ευθύνεται για τον καταποντισμό στις εκλογές

Πού οδηγεί το ξέσπασμα τζιχαντιστικής βίας στη Σρι Λάνκα

Στο τόξο Αιγαίο-Κύπρος-Ισραήλ το γεωπολιτικό σύνορο της Δύσης

Αιγαίο-Κύπρος-Ισραήλ

Ιστορική ευκαιρία

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ. ΟΙ “ΑΝΙΧΝΕΥΣΕΙΣ” ΣΑΣ ΕΥΧΟΝΤΑΙ ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ, ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ.

Θρησκεία και Πολιτική

Η γαϊδουριά ως ιδεολογικό γνώρισμα

«Tο μοιραίο ζεύγος François και Penelope Fillon παραπέμπεται στο ποινικό δικαστήριο»