Αρχική Blog Σελίδα 2671

Γαβρόγλου ο εκτελεστής, πολλές οι συνενοχές

Από
anixneuseis
-
1
Από  Ρούντι Ρινάλντι

Βαθύτερη ουσία και πολιτικές προεκτάσεις του νομοσχεδίου για την παιδεία

Τη Μεγάλη Βδομάδα επέλεξε η κυβέρνηση να φέρει και να ψηφίσει το νομοσχέδιο για την τριτοβάθμια εκπαίδευση. Όλοι μιλούν για τον Πολάκη και τον «αυθόρμητο» τραμπουκισμό του, αλλά ο Φαναριώτης Γαβρόγλου τον ξεπέρασε με τις προκλητικές του ατάκες μέσα στη Βουλή. «Μπα, δεν ήξερα ότι είστε τόσο θρησκευόμενοι» προς το ΚΚΕ και «αφού λέτε ότι είναι πολλές οι 1.000 σελίδες (του νομοσχεδίου) γιατί δεν μας το είπατε να σας δώσουμε μερικούς βοηθούς για να τελειώσετε την ανάγνωση» προς τη Ν.Δ. Υπουργός Παιδείας…

Αποσπασμένος από το Ίδρυμα Λάτση, ενόσω ασκεί καθήκοντα υπουργού Παιδείας, ο κ. Γαβρόγλου ευθυγραμμίζει ολόκληρη την παιδεία με την κατάπτυστη εργαλειοθήκη του ΟΟΣΑ. Παράλληλα, έχει χρόνο για να συνοδεύει όλους του Τούρκους επίσημους μέχρι το αεροδρόμιο όταν αποχωρούν, αλλά και να μεθοδεύει όσα παραγγέλλονται για τα θέματα μουφτήδων και σχολείων στη Θράκη.

Η επιτυχία του, θα πρέπει να αξιολογηθεί με βάση το γεγονός ότι κατάφερε να περάσει όσα δεν μπορούσαν όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις στον χώρο της παιδείας. Χωρίς μάλιστα να υπάρξει η παραμικρή αντίδραση, κανένα κίνημα, καμία σοβαρή διαφοροποίηση.

Για να το πούμε με διαφορετικά λόγια. Τούτες τις μέρες σημειώθηκε μια από τις μεγαλύτερες ήττες και ζημιές. Ο χώρος της παιδείας σε όλες τις βαθμίδες, και ειδικότερα η τριτοβάθμια, είναι όλα αυτά τα χρόνια αντικείμενο διαρκών αναδιαρθρώσεων. Αυτές μετατρέπουν το μεγαλύτερο μέρος της σε ανθρώπινες χωματερές, ενώ προσπαθούν να καλύψουν την ανυπαρξία οποιουδήποτε σχεδιασμού για την παιδεία με βάση τις ανάγκες της κοινωνίας και της χώρας. Όλα αυτά, όμως, δεν είναι έργο απλά του κ. Γαβρόγλου. Είναι πολλοί οι συνένοχοι σε αυτή την εθνική και κοινωνική τραγωδία.

Τι έγινε λοιπόν τούτες τις μέρες;

Η συγχώνευση ΑΕΙ-ΤΕΙ όπως μεθοδεύεται, είναι κάτι που καμιά μεταπολιτευτική κυβέρνηση δεν θα είχε το θράσος να εφαρμόσει. Η νεοφιλελεύθερη εντολή του ΟΟΣΑ είναι σαφής: Να λιγοστέψει ο αριθμός των ιδρυμάτων μέσω των συγχωνεύσεων τμημάτων. Αυτό στην ελλαδική περίπτωση έγινε με την «ανωτατοποίηση» των ΤΕΙ και στην ουσία με τη συνολική υποβάθμιση της πανεπιστημιακής βαθμίδας. Με τον πιο αυθαίρετο τρόπο, είχαν προηγηθεί συγχωνεύσεις ΑΕΙ-ΤΕΙ σε διάφορες περιοχές. Τώρα με τον νέο νόμο, αυτό γίνεται υποχρεωτικά για όλα τα ΤΕΙ. Το δωράκι που δίνεται στις σημερινές διοικήσεις των ΑΕΙ, είναι να αναλάβουν μια διετή κατάρτιση και να συμπεριλάβουν στα περιουσιακά στοιχεία των ιδρυμάτων τους αυτά των πρώην ΤΕΙ. Τις δε διοικήσεις των ΤΕΙ, τις «πανεπιστημιοποιεί», τις αναβαθμίζει τάχα, ενώ στους φοιτητές των ΤΕΙ πουλάει αυταπάτες ότι φοιτούν πλέον σε πανεπιστήμια και πολυτεχνεία.

Παράλληλα, μέσω ενός νέου τρόπου εισαγωγής στα υποβαθμισμένα γενικά ΑΕΙ, θα υπάρχει ένα αλαλούμ «ελεύθερης πρόσβασης» στις σχολές β’ διαλογής, ενώ για κάποιες με μεγαλύτερη ζήτηση προβλέπονται εξετάσεις. Οι εισαγωγικές εξετάσεις ως ενιαίος πανελλαδικός τρόπος επιλογής των αυριανών φοιτητών, ίσως η μόνη διαδικασία του ελληνικού κράτους που ήταν αδιάβλητη, πρέπει τώρα να καταργηθεί. Το σχολείο των πολλαπλών ταχυτήτων, οι διαφορετικές ζώνες σε όλα τα επίπεδα της εκπαίδευσης, η ρευστοποίηση προγραμμάτων και ο γενικευμένος «χυλός» θα προωθηθούν, με απίθανες συνταγές. Αλλά και με μια υποκριτική ρητορική που συνδυάζει τις περικοπές δαπανών, την απόσυρση του κράτους από την εκπαιδευτική λειτουργία, την ιδιωτικοποίηση, τη γενική μπαχαλοποίηση και τη ρευστοποίηση όλων των επαγγελματικών κατοχυρώσεων που υπήρχαν μέχρι σήμερα, με μια απίστευτη ιδεολογία «ευκολίας» και «φιλικότητας προς τον χρήστη». Οι μαθητές πρέπει να ερωτεύονται, να ζουν ζωηρά, να ξεκινούν τα μαθήματα στις 9, να μην δίνουν εξετάσεις, να έχουν «ελεύθερη» πρόσβαση, να μην ασχολούνται με κλασικές και ανθρωπιστικές γνώσεις, που θεωρούνται περιττές, να έχουν χρόνο για την προετοιμασία τους στην Γ’ λυκείου (σχεδόν κατάργησή της). Οι σχολές πρέπει να βρίσκουν χρηματοδότες και προγράμματα για να λειτουργούν, αφού χωρίς χορηγό δεν γίνεται τίποτα σήμερα…

Γίνετε ικανοί να αρπάξετε κάποιο πρόγραμμα και να χωθείτε όπου μπορείτε. Μην την ψάχνετε περισσότερο. «Χωθείτε» αν είστε ικανοί, μην είστε εσείς το κορόιδο… Αυτή είναι η ιδεολογία που αποπνέεται από όλους τους πόρους και διαβρώνει

Παιδεία σε μια χώρα χωρίς νόημα;

Όχι, δεν έχουμε καραγκιόζηδες που δεν ξέρουν τι κάνουν και διευθύνουν την παιδεία. Έχουμε διαχειριστές που εφαρμόζουν τα προγράμματα του ΟΟΣΑ, της αγοράς, του νεοφιλελευθερισμού, στις ειδικές αποικιακές συνθήκες που δημιούργησαν τα Μνημόνια. Η παιδεία δεν υπηρετεί κανέναν εθνικό σχεδιασμό, μετατρέπεται σε κατ’ εξοχήν χειριστικό μηχανισμό όπου παρκάρονται σχεδόν όλοι οι νέοι για κάποιο διάστημα. Αφού όλα αλλάζουν μέσα από την αναδιάρθρωση της οικονομίας, πρέπει να προσαρμοστεί και ολόκληρος ο χώρος της παιδείας στη νέα πραγματικότητα. Αυτό δεν μπορεί να γίνει χωρίς συνθήματα, ιδεολογίες, εξατομίκευση, διάλυση και επίθεση σε προηγούμενες μορφές, και φυσικά με προβολή νέων αξιολογήσεων γα τη γνώση, την πληροφορία, την παιδεία κ.λπ.

Υπάρχει όμως ένα βασικό ερώτημα: Ποιος διευθύνει την παιδεία και προς τα πού. Το υπουργείο Παιδείας; Η κυβέρνηση; Τα κόμματα; Η κοινωνία; Δεν υπάρχει σαφής απάντηση. Δεν υπάρχει πρόγραμμα για την παιδεία, όπως δεν υπάρχει και για τη χώρα.

Ας ρωτήσουμε όποιον ζητάει ψήφο το 2019: Ποια είναι η πρόταση για την παιδεία, την κατεύθυνσή της, τις προτεραιότητες που θέτει. Δεν θα ακούσουμε τίποτα. Η παιδεία πρέπει να προσαρμοστεί στη χρηματοδότηση που επιτρέπουν τα Μνημόνια και τα πλεονάσματα, αρμοδιότητές της πρέπει να ξεφορτωθούν και πολλά τμήματά της να ιδιωτικοποιηθούν. Αυτό είναι το πρόγραμμα όλων των κυβερνήσεων, των κομμάτων και λοιπών συγγενών της εκπαίδευσης (περιφέρειες, δήμοι κ.λπ.). Τι μένει; Γίνετε ικανοί να αρπάξετε κάποιο πρόγραμμα και να χωθείτε όπου μπορείτε. Μην την ψάχνετε περισσότερο. «Χωθείτε» αν είστε ικανοί, μην είστε εσείς το κορόιδο… Αυτή είναι η ιδεολογία που αποπνέεται από όλους τους πόρους και διαβρώνει.

Μια χώρα που εξάγει επιστήμονες, αφού το μεγαλύτερο μέρος των νέων που μεταναστεύουν έχουν πανεπιστημιακούς τίτλους, είναι μια αιμορραγούσα χώρα. Οι θριαμβολογίες των κυβερνώντων, η προεκλογική παροχολογία και τα επιδόματα, δεν φτάνουν για να καλύψουν αυτές τις αλήθειες.

Μόνο οι κυβερνώντες;

Όχι. Είναι ευρύτατο το δίκτυο που θέλει και ζει κυριολεκτικά από αυτή την άθλια κατάσταση της παιδείας. Γιατί δεν είναι στιγμιαίο το έγκλημα που έγινε τη Μεγάλη Τρίτη του 2019. Ο Γαβρόγλου και η κυβέρνηση κάνει πράξη ό,τι δεν μπόρεσε το σχέδιο Αθηνά, οι μεταρρυθμίσεις της Διαμαντοπούλου και του Αρβανιτόπουλου, και όλοι οι «διάλογοι» που έχουν γίνει τα τελευταία 10 χρόνια. Αλλά και τα εφαρμόζει κομματιαστά εδώ και καιρό, σε διάφορα τμήματα της παιδείας, χωρίς να συναντά καμία αντίδραση από τους καθηγητές ΑΕΙ και ΤΕΙ ή από το φοιτητικό κίνημα (ωραίες οι καταμετρήσεις το βράδυ των εκλογών, αλλά δεν απασχολούν πια κανέναν).

Αυτή η σιγή, η σιωπή, η απραξία για όσα μεθοδεύονται, είναι πρωτοφανής. Πρωτοφανής είναι και η αλαλία σύμπασας της Αριστεράς που δεν μπορεί να αρθρώσει τίποτα, γιατί συγγενεύει επί της ουσίας με τη ρητορική και το σερβίρισμα των μέτρων που κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ. Ο διεκδικητισμός σε συνδικαλιστικό επίπεδο, ο ξεχαρβαλωμένος δικαιωματισμός, οι ειδικές σχέσεις που έχουν αναπτυχθεί με τις διοικήσεις των ΑΕΙ, έχουν καταβυθίσει την Αριστερά σε ρόλο προωθητικού παράγοντα αυτής της μπαχαλοποίησης στην παιδεία. Τους έχει στο τσεπάκι ο ΣΥΡΙΖΑ (δηλαδή το σύστημα στη μεταμοντέρνα και παγκοσμιοποιητική φορεσιά του). Τι θα πει ένας αριστερός ενάντια στην ελεύθερη πρόσβαση στα ΑΕΙ; Δεν μπορεί, ακόμα κι αν είναι όχημα αποδιάρθρωσης αυτή τη στιγμή. Τι να πει στους φοιτητές των ΤΕΙ ενάντια στη δήθεν ανωτατοποίησή τους; Τι μένει; Το μακρόσυρτο κείμενο απόφασης μιας συνέλευσης, όπου θα χωράνε όλες οι καταγγελίες, το τεράστιο πανό των συλλόγων σε κάποια διαδήλωση, και η έλλειψη οποιασδήποτε απάντησης για τη σημερινή ανυπαρξία του φοιτητικού κινήματος.

Πολλές λοιπόν οι συνενοχές για την πορεία προς τα βράχια. Ελάχιστες οι φωνές αντίστασης. Ησυχία! Τώρα έχουμε εκλογές, την ανώτατη μορφή πάλης και ταυτόχρονα αναπαραγωγής ενός πολιτικού συστήματος. Το πλασάρισμα εκεί δίνει περισσότερες ευκαιρίες από την παιδεία. Ψηφίστε μας να σας σώσουμε… Μεγάλη ντροπή. Πρέπει να κτίσουμε ξανά την χώρα μας. Δυστυχώς, με υλικά κατεδαφίσεως. Αλλά, χωρίς πνοή, αξίες και όραμα, δεν μπορεί να γίνει βήμα. Ο τόπος χρειάζεται νόημα και πραγματική παιδεία.

https://edromos.gr/gavroglou-o-ektelestis-polles-oi-synenoches/?fbclid=IwAR3rgOQ7SQtAawxLONWgZBnMtjsTYZ7ojOUsC_jV2T2HiJ747W6pt378DHA

A new alphabet for Europe: Algorithms, big data, and the computer chip

Από
anixneuseis
-
0
brooking.edu
FUTURE DEVELOPMENT
Wolfgang Fengler and Indermit Gill
Editor’s Note:This is the first blog in a three-part Future Development series on technological change in Europe, digital technology and productivity gaps, and Greece’s digital future.

If the biggest disrupter of the last few decades was Deng Xiaoping—the father of modern China—the big disrupter of the next few decades may well be John McCarthy. McCarthy, an American professor of Computer Science, is believed by many to be the father of artificial intelligence. Interestingly, the two have an epiphany in common. In 1979, Deng, a lifelong communist, visited the United States and came back a believer in market capitalism. In 1968, after a two-day visit to Czechoslovakia, McCarthy, who was raised as a communist by his immigrant parents, became a free-market Republican.

The ideas of computer scientists and mathematicians like McCarthy are radically transforming the way we communicate, and the way we make, buy, and sell goods and services. The changes will likely be so great that societies will have to reorganize government policy—rethinking how to regulate, what to subsidize, and whom to tax.

Authors

CHANGE COMES TO EUROPE, AGAIN

Nowhere are these changes being considered more seriously than in Europe, where the technological transformations collectively called “Industry 4.0” are not unprecedented. At the end of the 19th century, as the Second Industrial Revolution unfolded in Western Europe, it brought mass unemployment in the countryside and squalor in the cities. Machines replaced peasants, who fled to cities and became the new urban poor. As they found new employment, mostly in the urban industrial sector, they joined a growing middle class. They would eventually transform Europe into a continent with the highest standards of living in the world.

A century later, Industry 4.0 technologies again threaten to replace their descendants with machines. But this time, Europe is a very different place. Europeans have changed from colonizers to traders, and the European Union replaced a clutch of warring nations. So even though technological change has precedent, it brings unprecedented imperatives. The European economic model puts a premium on social solidarity, and the European Union on political integration. Finding a way to remain competitive while juggling these social and political objectives has not been easy. Now Europe faces new questions. Will the new wave of digital technologies make this balancing act easier or impossible? Are Europeans better equipped than Asians and Americans to manage the trade-offs, or are these technologies coming when Europe is least prepared for them?

In Europe 4.0, a World Bank research and policy project that we started earlier this year, we hope to answer these questions. Based on the work that we’ve completed, Europe’s workers, consumers, businesses, and policymakers will have to learn a new alphabet that will allow them to cohabit with these technologies. The ABC of the new world is Algorithms, Big data, and the Computer chip.

ALL TECHNOLOGIES ARE NOT CREATED EQUAL

Today, there are more bits of data on Earth than grains of sand. Even though less than 1 percent of available data is actually being used, the leading companies are all data (or “tech”) companies. This is new. In 2000, there were three tech companies among the top 10 most valuable companies in the world. Today, the top seven are all tech companies: Five are American, two Chinese, none are European.

“So what?” you might ask. For one, it means that Europe is missing out on big profits. Data companies have significantly higher operating margins than traditional companies—20 percent higher, by one estimate. Higher profit margins inevitably mean bigger market shares. Europe risks being locked out of this new economy. With that will come a decline in economic power, and declining global influence. Most Europeans will not take this well. Nor should they.

RELATED CONTENT

Like most things in economics, the drivers of this new data economy are costs. A closer look reveals that the new technologies are cutting three types of costs. The first is the cost of computing which has fallen so dramatically that almost everyone in Europe now has an affordable supercomputer in their pockets. The second is the decline in the cost of matching demand and supply through low-cost transaction platforms, such as Uber and Airbnb, or Fintech innovations like Kenya’s MPESA. The third is the cost of substituting workers with (much less fussy) robots. Robots are already common in parts of manufacturing such as automobiles, and becoming ever more ubiquitous in logistics and transportation.

Europe 4.0 organizes these technologies into three types (Figure 1):

  • Informational technologies that exploit the exponential growth of data. Examples include the internet of things, big data analytics, and cloud computing. The fundamental driver is the falling cost of computing. The main effect is to lower coordination costs.
  • Transactional technologies that digitize business models. Examples include the sharing economy, gig economy, digital platforms, and blockchain. The fundamental driver is the falling cost of matching demand and supply. The main effect is to reduce information asymmetries.
  • Operational technologies that combine data with automation. Examples include robotics, 3D printing, artificial intelligence, and machine learning. The fundamental driver is the falling cost of routine functions. The main effect is to reduce labor costs by automating activities.

Figure 1: Industry 4.0 technologiesIndustry 4.0 technologies

It is not clear whether these technologies will lead to greater concentration of production in leading regions or countries, or in larger enterprises that use more capital-intensive forms of production. For Europe, it matters a lot whether they do.

A SIMPLE FRAMEWORK FOR EUROPE (AND OTHER PLACES)

At present, Europe has a moderately strong presence in informational and operational technologies, but it is lagging in transactional technologies. Figure 2 summarizes our working hypotheses regarding the effects of Industry 4.0 technologies on Europe’s objectives of economic competitiveness, social inclusion, and political integration. Policies to encourage the adoption of informational technologies are likely to help with all three policy goals. Adopting new transactional technologies such as digital platforms will aid competitiveness and possibly help with social inclusion, but will likely lead to economic concentration in leading countries and regions. Operational technologies may be even more socially and spatially polarizing.

Figure 2: Industry 4.0 technologies and Europe’s policy objectives

Industry 4.0 technologies and Europe’s policy objectives

Industry 4.0 technologies are likely to be viewed quite differently in developing countries that care mostly about economic competitiveness (think China) compared with advanced economies like the United States where economic competitiveness and social inclusion are both important policy objectives. Spare a thought for the European Union, which must juggle the three objectives all at once.

Future Development

This blog was first launched in September 2013 by the World Bank in an effort to hold governments more accountable to poor people and offer solutions to the most prominent development challenges. Continuing this goal, Future Development was re-launched in January 2015 at brookings.edu.

For archived content, visit worldbank.org »

https://www.brookings.edu/blog/future-development/2019/04/18/a-new-alphabet-for-europe-algorithms-big-data-and-the-computer-chip/

Do digital technologies widen productivity gaps?

Από
anixneuseis
-
0
FUTURE DEVELOPMENT
Mary Hallward-Driemeier and Gaurav Nayyar

brooking.edu
Editor’s Note:This is the second blog in a three-part Future Development series on technological change in Europe, digital technology and productivity gaps, and Greece’s digital future.

Half of the differences in GDP per capita across countries are because of productivity, the efficiency with which firms transform inputs into outputs. Within a country, productivity differences can also be large across firms, even within narrowly defined industries. For reasons related both to growth and inequality, this is relevant for policy. There is growing evidence that in explaining overall productivity growth, productivity increases within existing firms are more important than the reallocation of resources between firms or the entry and exit of firms. And the adoption of new technologies by existing firms is a big part of productivity differentials.

Authors

The question is whether the latest wave of digital technologies has been associated with shrinking or expanding productivity gaps between firms. In a background paper for “Europe 4.0: The Promise of Digital Transformation,” a forthcoming World Bank report, we find that this depends on whether or not the technology in question is scale-neutral. So the answer, at least in Europe, is that it depends on the technology. We find that it is important to distinguish between three types of technology: informational, operational, and transactional. Informational technologies use the exponential growth of data to reduce the cost of computing; transactional technologies combine data with market exchange to digitize business models; and operational technologies combine data with automation in “smart” production processes.

INFORMATIONAL TECHNOLOGIES ARE ASSOCIATED WITH SMALLER PRODUCTIVITY GAPS BETWEEN FIRMS

The use of informational technologies seems to be associated with a smaller productivity gap between large and small firms. Figure 1 illustrates this for cloud computing. In information and communication services, the sector where this technology is most widespread, countries with a higher share of firms that use cloud computing have smaller gaps in labor productivity between large and small firms. In sectors that don’t use this technology much—such as construction, printing, and fabricated metal products—we do not see this association.

Cloud computing and the productivity gap between large and small firms, 2016

Cloud computing appears to disproportionately benefit small firms by eliminating upfront capital expenditures associated with information storage and exchange. Cloud services reduce hardware needs for file storage, data backup, and software programs. They also consolidate applications, which reduce the need to buy multiple desktop software offerings. In addition, cloud applications are remotely set up and updated by the vendor, which renders in-person installation and maintenance of hardware and software redundant.

TRANSACTIONAL TECHNOLOGIES ARE ALSO ASSOCIATED WITH SMALLER PRODUCTIVITY DIFFERENTIALS

Our findings suggest that the use of transactional technologies is also associated with a smaller productivity gap between large and small firms. Figure 2 shows this for online sales. In accommodation services, the sector where this technology is most widespread, countries with a higher share of firms that use online sales are also characterized by a smaller gap in labor productivity between large and small firms. But there is no such association in sectors that use this technology the least: construction, real estate, and professional services.

Use of online sales and the productivity gap between large and small firms, 2016

This is consistent with the fact that scale-neutral digital platforms favor small firms by reducing the fixed costs of entering new markets. This relates to a reduction in information asymmetries that, in turn, reduces the costs of matching buyers and sellers all over the world. For example, there is evidence—across 61 countries and 40 product categories—suggesting that that the impact of distance on cross-border trade flows is about 65 percent smaller for eBay transactions relative to total international trade.

OPERATIONAL TECHNOLOGIES ARE ASSOCIATED WITH LARGER PRODUCTIVITY GAPS BETWEEN FIRMS

The use of operational technologies is associated with a larger productivity gap between large and small firms. Figure 3 illustrates this for the intensity in robot use. In motor vehicle manufacturing, the sector where this technology is most widespread, countries with a higher intensity of robot use are also characterized by a larger gap in labor productivity between large and small firms. There is, however, no such relationship in the apparel sector, which uses this technology the least.

RELATED CONTENT

This result is consistent with the fact that much like other physical capital, the cost of implementing a robot application is largely fixed in nature and later installations of the same type can be made for a fraction of the initial cost. These fixed costs are a source of significant economies of scale in robot use, which is likely to benefit larger enterprises. However, this is not necessarily true for all operational technologies. Scale is expected to matter less with 3-D printers and could lead to dispersed activity, whereby even small firms can access international designs and print them locally.

Intensity of robot use and the productivity gap between large and small firms, 2016

Policymakers in Europe looking for quick ways to narrow productivity gaps with the United States and stay ahead of East Asia—while keeping industrial relations at home amicable—should be sure to understand the differences among digital technologies. It seems to matter whether or not a new technology reduces the cost of processing information, if it merely facilitates market transactions, or if it radically alters the arithmetic between men and machines.

Future Development

This blog was first launched in September 2013 by the World Bank in an effort to hold governments more accountable to poor people and offer solutions to the most prominent development challenges. Continuing this goal, Future Development was re-launched in January 2015 at brookings.edu.

For archived content, visit worldbank.org »

https://www.brookings.edu/blog/future-development/2019/04/23/do-digital-technologies-widen-productivity-gaps/

Thriving with technology in Greece

Από
anixneuseis
-
0
FUTURE DEVELOPMENT
Christian Bodewig and Wolfgang Fengler

www.brookings.edu
Editor’s Note:This is the final blog in a three-part Future Development series on technological change in Europe, digital technology and productivity gaps, and Greece’s digital future.

After a decade of turmoil, Greece is looking toward a better future—a future of economic recovery, lower unemployment and rising living standards. But 10 years is a long time in the world of technology. Recovery will make life better, but it will not take Greeks back to the pre-crisis world of the mid-2000s. As the Greek economy slid into recession, technological change in the world accelerated noticeably. Greece is returning to a global economy that has been radically transformed.

Authors

Before the economic crisis hit Greece, digital transformation and automation was a niche topic outside of a few countries like Japan. The world was in the midst of its last artificial intelligence (AI) winter. Europe was losing jobs to lower-wage economies in Asia, not to machines. Today, things are completely different. Digital technologies are disrupting the prospects for firms, workers, and consumers. Firms in the digital economy—often in the U.S. and China—are racking up record profits way in excess of Europe’s most productive global leaders in manufacturing. Jobs across Europe are increasingly about nonroutine, cognitive, and interpersonal tasks that cannot easily be automated, and machines are gradually taking over manual and routine tasks.

Greece is no different, and its policymakers are contemplating how to take advantage of new opportunities, while managing the disruptive effects. They are dealing with questions that are not easy to answer. Will tech hold Greece back or accelerate its recovery? Does Greece have the wherewithal to thrive in a world of accelerating technological change?

Recent work by the World Bank gives some clues. Countries can thrive with technology if they boost opportunities for people to succeed in the new labor market and for firms to leverage tech for improved productivity. Opportunities for people come mainly through better education: higher enrollments and more graduates with the right skills. Opportunities for firms come through investments in connective infrastructure and broadband access. But firms also have to get aggressive about adopting new technology. For this, they need new managerial competencies and a business environment that encourages investment and innovation. The real question is: Does Greece have what it takes?

OPPORTUNITIES FOR PEOPLE

Greece’s position in education is relatively strong: 44 percent of 30- to 34-year-olds have a higher education degree, compared to the European Union average of 40 percent. Greece also has a tradition of science and technology; it has a relatively high share of STEM graduates, for example. But Greece has not managed to provide enough jobs for them. The result is that Greece has been exporting its talent, especially in tech, instead of allowing it to thrive at home. What’s worse, Greece is struggling to ensure that its future generations of workers have the right foundational skills. More than a third of Greek 15-year-olds failed to achieve basic proficiency in mathematics in the 2015 Program for International Student Assessment (PISA). They are poorly prepared for the new tech-driven labor market and for lifelong learning (Figure 1).

35 percent of Greek 15-year-olds struggle with mathematics

OPPORTUNITIES FOR FIRMS

In the business environment, the situation in equally mixed. On the one hand, Greece has managed to engineer a quick catch-up to the EU leaders in broadband access. On the other, few firms are taking advantage of it for e-commerce and other tech-enabled operations. What’s more, Europe’s economies are seeing a widening productivity divide between large and small firms, as larger firms are quicker to adopt new technologies (Figure 2). Greece has an unusually large share of small firms and microenterprises, so it risks falling even farther behind. And much remains to be done in improving the general environment faced by Greek businesses. Greece still lags its OECD peers in the World Bank’s Doing Business assessment, and its labor taxes are among the highest in the OECD.

Greece has seen a growing productivity divide between small and large firms

And yet, while the economic crisis ravaged Greece’s economy and traditional sectors, entrepreneurs in Athens have produced new tech success stories with global reach, such as the mobile platform Upstream, the recruitment software Workable, and the taxi app Beat recently acquired by a Daimler subsidiary and operating in capital cities in Latin America. Moreover, the tech sector’s innovative spirit is beginning to spill over into other sectors such as agriculture, where technology and modern farming practices have jump-started agricultural productivity on some Greek farms. Greece is also not a minor player in cutting-edge digital technology research and development in the EU. Greek enterprises, universities, and research institutions are prominent in Horizon 2020, the big EU program for research and technological development, placing Greece within the top seven countries in Horizon 2020-supported tech research and development in the EU.

WHAT GREECE NOW HAS TO DO

Greece can thrive with technology by leveraging its many strengths. This starts with mobilizing its large share of STEM graduates and linking them and their alma maters with the nascent tech sector. Global networks matter more than ever before. While Greece’s long-standing brain drain has worsened during the crisis years, its diaspora offers new opportunities for Greece’s tech sector to connect with entrepreneurs, investors, and scientists around the world.

But even as Greece sets its sights on a digital future, it needs to get its analog fundamentals right. It has to fix its school system to make sure that all students obtain the necessary foundation skills in reading, mathematics, science, and problem-solving. It has to improve the business environment, helping firms raise managerial skills and reducing labor taxes to incentivize firms to create more jobs. And it has to attract foreign direct investment in both manufacturing and services by reducing policy uncertainty.

https://www.brookings.edu/blog/future-development/2019/04/25/thriving-with-technology-in-greece/

Άλλες τρεις μέρες έμειναν στον Τσίπρα!

Από
anixneuseis
-
1

Θανάσης Μαυρίδης liberal.gr

Πέμπτη 02 Μαΐου 2019, 00:01

Το Σάββατο 4 Μαΐου είναι το τελευταίο όριο του κ. Τσίπρα πριν περάσει οριστικά και αμετάκλητα στο τελευταίο στάδιο της πολιτικής του απαξίωσης. Να είμαστε ειλικρινείς! Ο «άρχοντας του τακτικισμού» πίστεψε ότι η ΝΔ είχε λόγο να τον «παρασύρει» σε πρόωρες εκλογές. Το ακριβώς αντίθετο συνέβη! Θέλουν την συντριβή του, όχι απλά και μόνο την ήττα του.

Μείνανε άλλες τρεις μέρες για τον κ. Τσίπρα. Έπειτα μπαίνει στην τελική ευθεία των Ευρωεκλογών, έχοντας χάσει έτσι την πρωτοβουλία των κινήσεων. Με τον ελληνικό λαό να του έχει στείλει ένα μήνυμα απαξίωσης στις 26 Μαΐου, θα είναι στην πράξη ένας απερχόμενος πρωθυπουργός.

Ο κ. Τσίπρας κάνει ένα τεράστιο πολιτικό δώρο στον κ. Μητσοτάκη. Το πιο πιθανό σενάριο είναι η ΝΔ να αυξήσει την διαφορά της με τον ΣΥΡΙΖΑ στις εθνικές εκλογές, εφόσον αυτές γίνουν μετά από τις Ευρωεκλογές. Το δώρο αυτό το χρειάζεται ο κ. Μητσοτάκης όσο τίποτε άλλο. Επειδή θέλει μία ισχυρή αυτοδυναμία για μια καθαρή τετραετία.

Η μοναδική αναμφισβήτητη ικανότητα του κ. Τσίπρα είναι να αλλάζει απόψεις και φίλους σαν τα πουκάμισα. Κατά τα άλλα αποδεικνύεται ένας υπερεκτιμημένος πολιτικός. Πίστεψε ότι η διαφορά στις Ευρωεκλογές μπορεί να είναι κάτω από 3,5 μονάδες. Έκτισε όλη την στρατηγική του πάνω σε αυτό το «αφήγημα». Μικρή διαφορά στις ευρωεκλογές, δημιουργία εσωτερικού προβλήματος στην ΝΔ και νέες εκλογές για την… τελική νίκη!

Καταρχήν δεν καταλαβαίνουμε γιατί θα είναι μικρή μία νίκη με μία πιθανή διαφορά 4 μονάδων. Να θυμίσουμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ως αντιπολίτευση θεωρούσε ένα τέτοιο γεγονός ως μια μεγάλη, γιγαντιαία και ανεπανάληπτη νίκη. Από τις δημοσκοπήσεις, πάντως, δεν προκύπτει κάτι τέτοιο. Η διαφορά προβλέπεται να είναι μεγαλύτερη από τις 3 ή τις 4 μονάδες που ονειρεύεται ο κ. Τσίπρας. Ταυτόχρονα υπάρχει κι ένα ακόμη στοιχείο: Μια βουβή διαμαρτυρία από ένα μεγάλο κομμάτι του ελληνικού λαού που αναμένεται να εκφραστεί στις κάλπες. Ο κόσμος αυτός είναι κουρασμένος. Τον συναντάμε κάθε μέρα στον δρόμο, στους χώρους εργασίας, στην γειτονιά μας. Όσοι περπατάμε μαζί τους, τους βλέπουμε και αναγνωρίζουμε την οργή τους. Ο κ. Τσίπρας έχει καιρό να τους συναντήσει, επειδή έχει καιρό να βγει έξω από την γυάλα του και να περπατήσει στον δρόμο μαζί με τον κανονικό κόσμο. Φυσικό είναι να έχει χάσει έτσι την επαφή με την πραγματικότητα.

Οι εκλογές της 26ης Μαΐου δεν είναι μόνο μία εκλογική διαδικασία για την ανάδειξη αντιπροσώπων για το Ευρωκοινοβούλιο. Είναι κάτι πολύ περισσότερο: Ένα δημοψήφισμα για την Ελλάδα που θέλουμε!

Ο κ. Τσίπρας θα είναι παρελθόν την επομένη των Ευρωεκλογών. Θα είναι πολιτικά ηττημένος, είτε κάνει εθνικές εκλογές αμέσως μετά είτε τις κάνει τον Οκτώβριο. Θα έχει ολοκληρώσει σε κάθε περίπτωση τον πολιτικό του κύκλο. Ακόμη κι αν δοκιμάσει να αλλάξει όνομα, φορεσιά και να αρχίσει να μιμείται τον Γεώργιο Μαύρο! Το έχει άλλωστε αποδείξει, ότι είναι ο βασιλιάς των μεταμορφώσεων! Από τους Ποδέμος στους Ισπανούς Σοσιαλιστές είναι ένας Μαδούρο δρόμος. Ο δρόμος για την επιστροφή στο 3% θα είναι πλέον ανοικτός!

Θανάσης Μαυρίδης
[email protected]

Αγκάθια στο δρόμο για το σχηματισμό κυβέρνησης στην Ισπανία

Από
anixneuseis
-
0

euro2day.gr

Ο σχηματισμός κυβέρνησης στην Ισπανία περνάει σε «δεύτερη μοίρα», τουλάχιστον μέχρι τις δημοτικές εκλογές και τις ευρωεκλογές. Οι πιθανοί συνδυασμοί για έναν νέο κυβερνητικό συνασπισμό, και ο ρόλος αυτονομιστών και ακροδεξιών.

Δημοσιεύθηκε: 1 Μαΐου 2019 – 08:36

Το κυβερνών κεντροαριστερό Σοσιαλιστικό Κόμμα (PSOE) της Ισπανίας κήρυξε τη νίκη του στις γενικές εκλογές της 28ης Απριλίου. Το PSOE κέρδισε το 28,6% των ψήφων και 123 έδρες στη Βουλή –αυξημένες κατά 38, αλλά πολύ χαμηλότερες από τις 176 που απαιτούνται για την απόλυτη πλειοψηφία.

Το κεντροδεξιό Λαϊκό Κόμμα (PP) έλαβε το 16,7% των ψήφων και 66 έδρες, με το κεντροδεξιό Ciudadanos να κερδίζει το 15,8% των ψήφων και 57 έδρες. Το αριστερό Unidas Podemos (UP) έλαβε το 14,3% των ψήφων και 42 έδρες, ενώ το ακροδεξιό κόμμα Vox θα μπει στην Ισπανική βουλή για πρώτη φορά, καθώς έλαβε το 10,2% των ψήφων και 24 έδρες.

Τι θα γίνει στη συνέχεια

Επειδή για να διοριστεί κυβέρνηση απαιτούνται 176 έδρες, η εκλογή του επόμενου πρωθυπουργού της Ισπανίας θα απαιτήσει μακρές διαπραγματεύσεις μεταξύ πολλών κομμάτων. Ωστόσο, τα κόμματα είναι απίθανο να λάβουν απόφαση πριν τις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές και τις ευρωεκλογές της 26ης Μαΐου, επειδή θα ενδιαφέρονται περισσότερο για την προεκλογική εκστρατεία του ενός κόμματος έναντι του άλλου, παρά για σύναψη συμφωνίας.

Στη συνέχεια, τον Ιούνιο ή τον Ιούλιο, το κοινοβούλιο της Ισπανίας θα αρχίσει να διενεργεί σειρά ψηφοφοριών. Στον πρώτο γύρο, απαιτείται απόλυτη πλειοψηφία ψήφων (176) προκειμένου να διοριστεί ο νέος πρωθυπουργός. Όμως αν η Βουλή δεν το καταφέρει, τότε απαιτείται μια απλή πλειοψηφία (περισσότερες ψήφοι υπέρ απ’ ότι κατά της νέας κυβέρνησης) για τους επόμενους γύρους. Ως εκ τούτου, οι αποχές και οι συμφωνίες τακτικής μεταξύ των κομμάτων θα αποτελέσουν το «κλειδί» προκειμένου να σχηματιστεί η επόμενη Ισπανική κυβέρνηση, η οποία θα μπορούσε να λάβει διάφορες μορφές:

-Ενός κεντρώου συνασπισμού: Ένας συνασπισμός μεταξύ του κεντροαριστερού PSOE και του κεντροδεξιού Ciudadanos θα έλεγχε μια άνετη πλειοψηφία 180 εδρών. Όμως αυτό το σενάριο είναι αδύνατο διότι και τα δυο κόμματα έχουν ταχθεί κατά μιας τέτοιας συμμαχίας. Μετά τις εκλογές, το Ciudadanos είπε πως δεν θέλει να διαπραγματευτεί με τους Σοσιαλιστές.

-Ενός αριστερού συνασπισμού: Μια συμφωνία μεταξύ του PSOE, του UP και μικρών κομμάτων από άλλα μέρη της Ισπανίας (εξαιρουμένων των δυνάμεων από την Καταλονία που τάσσονται υπέρ της ανεξαρτησίας) θα έλεγχαν 175 έδρες – κάτι που σημαίνει πως θα χρειάζονταν να συνεργαστούν με τουλάχιστον ένα από τα Καταλανικά κόμματα για να διορίσουν πρωθυπουργό. Ωστόσο, ως αντάλλαγμα για τη στήριξή του, ένα Καταλανικό κόμμα πιθανότατα θα απαιτούσε ένα νομικά δεσμευτικό δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία της Καταλονίας, κάτι που βρίσκει αντίθετο το PSOE.

-Ενός δεξιού συνασπισμού: Μια κυβέρνηση PP, Ciudadanos και Vox είναι εξίσου απίθανη. Μαζί, τα τρία αυτά κόμματα θα έλεγχαν μόνο 149 έδρες. Και σε σύγκριση με το PSOE, ένας τέτοιος συνασπισμός θα δυσκολεύονταν ακόμα περισσότερο να βρει συμμάχους στη βουλή για να κερδίσει τις επιπλέον 27 έδρες που απαιτούνται για να διοριστεί πρωθυπουργός.

Η σημασία του αποτελέσματος

Το εκλογικό αποτέλεσμα υπογραμμίζει το πόσο κατακερματισμένο έχει γίνει το πολιτικό σκηνικό της Ισπανίας τα τελευταία χρόνια –μια τάση που συσχετίζεται με παρόμοιες εξελίξεις σε πολλές άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Εν τούτοις, η κεντροαριστερά έχει περισσότερες πιθανότητες από την κεντροδεξιά να σχηματίσει κυβέρνηση –είτε ως κυβέρνηση μειοψηφίας ή ως κυβέρνηση που θα απαρτίζεται από πολλά κόμματα (με τους Σοσιαλιστές να ηγούνται και στις δυο περιπτώσεις).

Μια τέτοια κυβέρνηση θα επεδίωκε τον διάλογο, αντί την αντιπαράθεση, με τους αυτονομιστές στην Καταλονία. Θα στήριζε επίσης την Ευρωπαϊκή Ενοποίηση –αν και θα τάσσονταν στο πλευρό της Γαλλίας και θα υπερασπίζονταν πολιτικές για να αυξηθούν οι δαπάνες και ο διαμοιρασμός του ρίσκου στην ευρωζώνη, κάτι στο οποίο αντιτίθενται πολλές χώρες της Βόρειας Ευρώπης.

Το ακροδεξιό Vox πιθανότατα δεν θα συμμετέχει στην επόμενη ισπανική κυβέρνηση, κάτι που μειώνει την πιθανότητα αντικυβερνητικών διαδηλώσεων από αριστερές ομάδες, ομάδες που τάσσονται υπέρ της ανεξαρτησίας και άλλους ακτιβιστές. Όμως το γεγονός πως ένα ακροδεξιό κόμμα μπαίνει στη Βουλή της Μαδρίτης για πρώτη φορά μετά από σχεδόν τέσσερις δεκαετίες είναι αξιοσημείωτο, καθώς ευθυγραμμίζει επιτέλους την Ισπανία με τα περισσότερα άλλα κράτη μέλη της ΕΕ, όπου η εθνικιστική δεξιά βρίσκεται στη βουλή (και σε ορισμένες περιπτώσεις ακόμα και στην κυβέρνηση) εδώ και πολλά χρόνια.

https://www.euro2day.gr/specials/topics/article/1678646/agkathia-sto-dromo-gia-to-shhmatismo-kyvernhshs-st.html

Ένα ιστορικό γεγονός 37 χρόνια αργότερα: Η δημιουργία της ΑΟΖ!

Από
anixneuseis
-
1

Του Θεόδωρου Καρυώτη 

Δημοσιεύτηκε All Time Classic Στη 1 Μαΐου 2019

Η 30η Απριλίου 2019, σηματοδοτεί την 37η επέτειο από την υιοθέτηση της Σύμβασης του Δικαίου της Θάλασσας (UNCLOS), μιάς συνθήκης-ορόσημου που εισήγαγε νέες έννοιες του διεθνούς δικαίου με μια από τις πιο σημαντικές αυτή της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ).

Δεν θα ξεχάσω ποτέ την τελευταία ημέρα της Διάσκεψης, την Παρασκευή 30 Απριλίου 1982, όταν πραγματοποιήθηκε η ψηφοφορία για το νέο Σύνταγμα των Θαλασσών και Ωκεανών, ύστερα από διαπραγματεύσεις εννέα ετών και έντεκα συνόδων.

Παρακολουθούσα με ιδιαίτερη συγκίνηση στην έδρα του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη την ψηφοφορία και όταν είδα το αποτέλεσμα κατάλαβα ότι η πατρίδα μου είχε θριαμβεύσει. Ο μεγάλος πίνακας έγραφε: ΥΠΕΡ: 130, ΚΑΤΑ: 4, ΑΠΟΧΕΣ: 17.

Μια από τις τέσσερις αρνητικές ψήφους ανήκε στην Τουρκία. Ασυναίσθητα, γύρισα το βλέμμα μου προς την Τουρκική αντιπροσωπεία και είδα ένα φόβο στα μάτια τους.

Την επόμενη ημέρα πήρα το τραίνο για να επιστρέψω στην Ουάσιγκτον και τις τρεις ώρες του ταξιδιού είχα συνέχεια στο μυαλό μου τον χάρτη της ΑΟΖ, που αφορούσε την πατρίδα μου.

                                                                     Η ΑΟΖ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

Ένα ιστορικό γεγονός 37 χρόνια αργότερα: Η δημιουργία της ΑΟΖ!AllTimeClassic

Από την ημέρα που επέστρεψα στην καταπράσινη πρωτεύουσα των ΗΠΑ, αποφάσισα να αφιερώσω ένα μέρος της ακαδημαϊκής μου καριέρας στο θέμα της ΑΟΖ πιστεύοντας ότι η ανακήρυξη της είναι ένα από τα πιο κρίσιμα γεωπολιτικά πλεονεκτήματα της πατρίδας μου. Πέρασαν ήδη από τότε 37 ολόκληρα χρόνια και 137 κράτη ανακήρυξαν ΑΟΖ και ακόμη περιμένω την χαρμόσυνη ημέρα που θα δημιουργηθεί η  Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη της Ελλάδας.

Υπάρχουν τέσσερις βασικές θέσεις που δεν αμφισβητεί κανείς σε σχέση με την ΑΟΖ:

1.Η ΑΟΖ αποτελεί πλέον, χωρίς καμία αμφιβολία, μέρος του εθιμικού διεθνούς δικαίου, μια και η UNCLOS έχει ήδη τεθεί σε ισχύ. Η σύμβαση άνοιξε προς υπογραφή στις 10 Δεκεμβρίου 1982 και τέθηκε σε ισχύ στις 16 Νοεμβρίου 1994 με την κατάθεση του 60ου εγγράφου επικύρωσης. Η σύμβαση επικυρώθηκε από 167 κράτη και την Ευρωπαϊκή Ένωση.

2.Η ΑΟΖ, αντίθετα από την υφαλοκρηπίδα, δεν ανήκει στο παράκτιο κράτος ipso jure, αλλά πρέπει σαφώς να ανακηρυχθεί από αυτό. Εάν δεν συμβεί κάτι τέτοιο, η ΑΟΖ απλώς δεν υφίσταται.  Η θαλάσσια περιοχή (η επιφάνεια και τα υπερκείμενα ύδατα) που δεν θα ανακηρυχθεί ως ΑΟΖ, παραμένει νομικώς ως μέρος της ανοικτής θάλασσας.

3.Το νομικό περιεχόμενο αυτού του νέου θεσμού του διεθνούς δικαίου, διέπεται από το  5ο Μέρος της UNCLOS, όπου ορίζεται ότι τα παράκτια κράτη δεν μπορούν να υπερβαίνουν τους περιορισμούς που τους έχουν επιβληθεί σχετικά με τα δικαιώματά, τις δικαιοδοσίες και τις υποχρεώσεις τους.  Tο παράκτιο κράτος δεν μπορεί να δημιουργήσει μια ΑΟΖ που υπερβαίνει τα 200 ν.μ.

  1. Κανένα κράτος ή ομάδα κρατών δεν έχει το δικαίωμα να ισχυρισθεί ότι κάποιο  παράκτιο κράτος δεν μπορεί να ανακηρύξει την δική του ΑΟΖ. Αν και πότε ένα παράκτιο κράτος ανακηρύξει την ΑΟΖ του επαφίεται εντελώς στη δική του δικαιοδοσία.

Τα κέρδη που μπορούν να προκύψουν από μια ΑΟΖ μπορεί να είναι τεράστια, εφόσον ακόμη και ένα πολύ μικρό κατοικήσιμο νησάκι βρίσκεται στρατηγικά τοποθετημένο σε απόσταση πέρα από 400 ν.μ. από οποιαδήποτε γειτονική χώρα. Έτσι θα μπορεί να εξασφαλίσει μια αποκλειστική ζώνη για αλιεία και εκμετάλλευση του θαλάσσιου βυθού που θα ξεπερνάει τα 125.000 τετραγωνικά μίλια, δηλαδή μια έκταση μεγαλύτερη από την Γαλλία. Τέτοιου είδους περιπτώσεις παρουσιάζονται κυρίως στον Ειρηνικό Ωκεανό αλλά και στον Ατλαντικό. Στον Νότιο Ειρηνικό υπάρχει ένα νησιωτικό κράτος, το Κιριμπάτι (πληθυσμός 60,000) που παλαιότερα είχε την ονομασία Νησιά του Γκίλμπερτ, που διαθέτει μια ΑΟΖ 770.000 τ.ν.μ.

Εάν όλα τα παράκτια κράτη κάνουν χρήση των δικαιωμάτων τους για μια Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη 200 ν.μ. τότε η περιοχή των ωκεανών που θα ανήκει σ’ αυτά τα κράτη θα καλύπτει γύρω στα 37,7 εκατ. τετρ.  ν.μ. ή το 35,8% της παγκόσμιας θαλάσσιας επιφάνειας. Μέσα στην επικυριαρχία αυτών των ζωνών περιλαμβάνονται πάνω από το 90% της παγκόσμιας αλιείας, πάνω από το 87% του πετρελαίου και γύρω στο 10% των πολυμεταλλικών κονδύλων. Επομένως, εύκολα μπορεί κάποιος να αντιληφθεί την  κρίσιμη σημασία που έχει η ΑΟΖ όχι μόνο για το Δίκαιο της Θάλασσας αλλά γενικότερα για την παγκόσμια οικονομία και τις διεθνείς οικονομικές σχέσεις.

Αντί επιλόγου συνιστώ στους αναγνώστες να διαβάσουν προσεκτικά το άρθρο του Tommy Koh από τη Σιγκαπούρη, Προέδρου της UNCLOS , που δημοσιεύθηκε  με την ευκαιρία της 37ης επετείου από την υιοθέτηση της ιστορικής αυτής σύμβασης.

Ένα ιστορικό γεγονός 37 χρόνια αργότερα: Η δημιουργία της ΑΟΖ!

«Μερίδα κιτρινογελεκάδων κατεβαίνει στις ευρωεκλογές»

Από
anixneuseis
-
0

Με την υποστήριξη οικολόγων

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected]  www.kalkis.eu

Αυτή είναι η είδηση που έδωσε στη δημοσιότητα το γαλλικό ειδησεογραφικό κανάλι LCI το οποίο μετέδωσε τηλεοπτικά και τη δήλωση του Francis Lalanne την Τρίτη 30 Απριλίου 2019 ο οποίος θα είναι επικεφαλής του ψηφοδελτίου της  «Κίτρινης Συμμαχίας», προσπαθώντας να συσπειρώσει τους κιτρινογελεκάδες για τις επικείμενες ευρωεκλογές. Πολιτικά αφοσιωμένος και υποστηρικτής των «Κίτρινων Γιλέκων», ο Γάλλος τραγουδιστής Francis Lalanne θα είναι επικεφαλής του ψηφοδελτίου  για τις ευρωεκλογές της 26ης Μαΐου 2019. Κατά τη διάρκεια της συνέντευξης Τύπου που δόθηκε την Τρίτη, ανακοίνωσε ότι θα ηγηθεί του ψηφοδελτίου με την επωνυμία της «Κίτρινης Συμμαχίας» (Alliance jaune). Είναι το αποτέλεσμα μιας συμφωνίας με τους εκπροσώπους του «Συνασπισμού της Πρωτοβουλίας των Πολιτών», του γνωστού και ως «RIC» (Ralliement d‘initiative citoyenne), δήλωσε ο Francis Lalanne.

«Η Κίτρινη Συμμαχία» θέλει να είναι «ανένταχτη» (apartisane) και υπέρμαχη πολλών προτάσεων, όπως π.χ. : ο φόρος Tobin (φόρος στις διεθνείς χρηματοοικονομικές συναλλαγές), φορολόγηση της βαριάς κηροζίνης των αεροπλάνων και αναγνώριση των φυσικών πόρων ως ηθικές οντότητες.

Ο Francis Lalanne είχε ανακοινώσει από τις 17 Δεκεμβρίου 2018 την επιθυμία του να υποστηρίξει ένα ψηφοδέλτιο των κίτρινων γιλέκων, παρόλο ότι είχε από καιρό πει ότι δεν ήθελε να είναι επικεφαλής του ψηφοδελτίου. Η απόφαση πάρθηκε «το βράδυ» της Δευτέρας προς Τρίτη 30-4-2019, δήλωσε ο Jérémy Clément (αριστερά) στο Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων (AFP). Ο τελευταίος, που ηγείτο  του Συνασπισμού «RIC», θα τοποθετηθεί στην 3η θέση του ψηφοδελτίου, πίσω από την Sophia Albert-Salmeron (αριστερά), δικηγόρο από την Αβινιόν που έχει υπερασπίσει αρκετούς κατηγορούμενους κιτρινογελεκάδες. Θυμίζω στους αναγνώστες μου ότι η δρομολόγηση ενός ψηφοδελτίου του «Συνασπισμού της Πρωτοβουλίας των Πολιτών»  ανακοινώθηκε αρχικά στις 23 Ιανουαρίου 2019 από την Ingrid Levavasseur, μια από τις πιο γνωστές προσωπικότητες του κινήματος των κίτρινων γιλέκων. Στη συνέχεια η Levavasseur (δεξιά) είχε ανακοινώσει «την αποχώρησή της»  από τον Συνασπισμό  «RIC» στις 13 Φεβρουαρίου 2019 και ότι δεν επιθυμούσε  πλέον να συμμετάσχει στις διαδηλώσεις του κινήματος λόγω της ασκούμενης βίας. Στις 17 Φεβρουαρίου  ενώ συμμετείχε στην παρισινή συγκέντρωση των «Κίτρινων Γιλέκων», η Ingrid Levavasseur περικυκλώθηκε από διαδηλωτές και καθυβρίστηκε ασύστολα. Η σκηνή εκτυλίχθηκε κατά τη διάρκεια της διαδήλωσης των «Κίτρινων Γιλέκων» για τον εορτασμό των τριών μηνών κινητοποιήσεων. Η ένταση του περιστατικού ήταν τόσο μεγάλη που προκάλεσε την παρέμβαση της αστυνομίας. Την  νεαρή γυναίκα, 31 ετών, επιτέθηκαν και ξεφώνησαν ευγενέστατοι διαδηλωτές με τις εξής ύβρεις : «Βγάλε το γιλέκο σου», «πουλημένη», «βρώμικη σκύλα», «βρώμικη πόρνη», «Μεγάλη πόρνη», «σπάσε», φώναζαν άλλοι διαδηλωτές, σύμφωνα με το ρεπορτάζ του καναλιού LCI.

Έτσι εξω-πετάχτηκε η μετριοπαθής Ingrid Levavasseur, που είχε ξεκινήσει τον «Συνασπισμό της Πρωτοβουλίας των Πολιτών», ανακοινώνοντας και τους πρώτους 10 υποψηφίους του ψηφοδελτίου για της ευρωεκλογές, για να αναλάβει ο Jérémy Clément. Ο τελευταίος ανακοίνωσε στις 18 Μαρτίου 2019 την επιθυμία του να αναλάβει ηγετικό ρόλο σε αυτό το ψηφοδέλτιο, περιμένοντας όμως να βρει «κάποιον πιο νόμιμο». Οι συζητήσεις μεταξύ του Francis Lalanne και του ψηφοδελτίου του Συνασπισμού «RIC» διήρκεσαν αρκετές εβδομάδες, ώσπου να καταλήξουν.

Το εν λόγω ευρωψηφοδέλτιο, σύμφωνα με την ίδια δημοσιογραφική πηγή, απολαμβάνει μιας χρηματικής εγγύηση ύψους 800.000 ευρώ που διασφαλίζεται από τον Jean-Marc Governatori (δεξιά), πρόεδρο της «Ανεξάρτητης Συμμαχίας Οικολόγων» και την υποστήριξη του ψηφοδελτίου των οικολόγων EELV (Europe Ecologie-Les Verts) του οποίου επικεφαλής είναι ο ήδη ευρωβουλευτής Yannick Jadot (αριστερά) του παλιού πολιτικού συστήματος. Ο ίδιος επιβεβαίωσε στο Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων (AFP) στις 6 Απριλίου 2019 ότι θα «εγγυηθεί ένα ψηφοδέλτιο που περιλαμβάνει τον Francis Lalanne».

Συμπέρασμα :

«Η Κίτρινη Συμμαχία» ούτε «ανένταχτη» είναι, ούτε αδέκαστη, όπως δείχνουν τα παραπάνω στοιχεία. Αφού αποφάσισε να κατεβεί στις ευρωεκλογές, θα μετρηθεί στις 26 Μαΐου 2019 και θα δει πόσα απίδια πιάνει ο εκλογικός σάκος. Εξάλλου από την αρχή ήταν δέσμια των Μαυροφορεμένων Μπαχαλάκηδων, όπως και σήμερα 1η του Μάη 2019 που υπονόμευσαν με σοβαρά επεισόδια (όπως δείχνει η διπλανή φωτο του Reuters) ακόμα και τη παραδοσιακή διαδήλωση των κομμουνιστικογενών συνδικαλιστών.

Ο γράφων ρισκάρει να προβλέψει ότι η κίνησή της αυτή μάλλον θα ευνοήσει τον Μακρόν, από τον οποίο δεν έχει να πάρει ψήφους. Λογικά, αν πάρει, θα πάρει από την αντιπολίτευσή του. Ο Μακρόν από την αρχή ευχόταν να κατέβουν στις ευρωεκλογές οι κιτρινογελεκάδες για να πάρουν ψήφους κυρίως από την Λεπέν και τον Μελανσόν.

 

 

Τι έρχεται στην συνέχεια για την επανάσταση του Σουδάν

Από
anixneuseis
-
0

Πώς ξεκίνησε -και πώς να αποτραπεί από το να γίνει βίαιη
Alex de Waal foreignaffairs.gr
24/04/2019 
Περίληψη:

Το Σουδάν είναι σε μια λεπτεπίλεπτη ισορροπία ανάμεσα στις ελπίδες για εκδημοκρατισμό και στην απελπισία της ατελείωτης βίας. Ο λαός του Σουδάν έδειξε εκπληκτική υπομονή και θάρρος και κατέδειξε ότι οι μαζικές διαδηλώσεις μπορούν να ρίξουν ακόμη και το πιο αυστηρό αυταρχικό καθεστώς. Η ξένη παρέμβαση δεν μπορεί να οδηγήσει στην δημοκρατία και την ειρήνη στο Σουδάν˙ μόνο οι Σουδανοί μπορούν να το κάνουν αυτό.

Ο ALEX DE WAAL είναι εκτελεστικός διευθυντής του World Peace Foundation και καθηγητής στην Σχολή Νόμου και Διπλωματίας Fletcher.

Στις 11 Απριλίου, 16 εβδομάδες μη βίαιων λαϊκών διαδηλώσεων στους δρόμους του Χαρτούμ και άλλων μεγάλων πόλεων του Σουδάν κορυφώθηκαν σε μια ανάληψη της εξουσίας από τον στρατό. Οι διαδηλωτές ζητούσαν την παύση της οικονομικής λιτότητας και της 30ετούς διακυβέρνησης του προέδρου Omar al-Bashir. Αναγκασμένοι να επιλέξουν μεταξύ του να πυροβολήσουν στα τεράστια πλήθη, πολλοί εκ των οποίων ήταν γιοί και κόρες της μεσαίας τάξης της χώρας και ακόμη και ορισμένοι αξιωματικοί του στρατού, και του να παρακούσουν τις διαταγές, οι στρατιώτες επέλεξαν το τελευταίο. Ο αντιπρόεδρος και υπουργός Άμυνας, αντιστράτηγος Awad Ibn Auf ανακοίνωσε ότι ο Bashir είχε απομακρυνθεί από την εξουσία.

24042019-1.jpg

Αντικυβερνητικοί διαδηλωτές στο Χαρτούμ, τον Απρίλιο του 2019. MOHAMED NURELDIN ABDALLAH / REUTERS
——————————————————————————

Αυτό, όμως, δεν ήταν αρκετό για να κερδίσει επί του αντιπολιτευόμενου Συνασπισμού για την Ελευθερία και την Αλλαγή. Ο Ibn Auf ήταν ο υπερ-πιστός φυσικός κληρονόμος του Bashir και δεν έκανε καμία αναφορά για αναγνώριση των απαιτήσεων των διαδηλωτών. Μάλλον, φάνηκε ότι μια κλίκα των πρωτοπαλίκαρων ασφαλείας του Μπασίρ είχε απλώς αναλάβει [την εξουσία].

Οι πραξικοπηματίες μπήκαν γρήγορα σε προβλήματα. Δεν μπορούσαν, όπως αποδείχθηκε, να λειτουργήσουν το παλιό σύστημα χωρίς τον Bashir. Μόνο ο αποπεμφθείς πρόεδρος γνώριζε πώς λειτουργούσε η πολιτική μηχανή της πατρωνίας και μπορούσε να εξισορροπήσει τους διάφορους δρώντες τον έναν εναντίον του άλλου. Οι αρχηγοί του στρατού έκαναν τα πράγματα χειρότερα για τον εαυτό τους, διαλύοντας το κυβερνών Κόμμα Εθνικού Κογκρέσου και τοποθετώντας πολλούς από τους βετεράνους Ισλαμιστές ηγέτες του υπό κατ’ οίκον περιορισμό. Αυτό δημιούργησε ένα κενό από έμπειρους πολιτικούς φορείς στην κυβέρνηση και διέλυσε το δίκτυο των κομματικών αφεντικών, των φυλετικών αρχηγών, των αξιωματικών του στρατού, των διοικητών των πολιτοφυλακών, και των επιχειρηματιών που λειτουργούσαν την χώρα. Οι στρατηγοί ήξεραν ότι έπρεπε να κρατήσουν τους πολυάριθμους, αμοιβαίως ύποπτους, και φιλάργυρους παραστρατιωτικούς αρχηγούς μέσα στον κύκλο εξουσίας, αλλά δεν μπορούσαν να καταφέρουν ένα παζάρι μαζί τους την ίδια στιγμή που διαπραγματεύονταν μια διευθέτηση με την αντιπολίτευση.

Αντιμέτωπος με αυτές τις απίθανες περιστάσεις, ο Ibn Auf παραιτήθηκε την επόμενη μέρα. Αντικαταστάθηκε από έναν άλλο ανώτερο αξιωματικό, τον αντιστράτηγο Abdel Fattah al-Burhan, ο οποίος ορκίστηκε ως ηγέτης ενός μεταβατικού στρατιωτικού συμβουλίου. Το κύριο προσόν του Burhan για την δουλειά φαίνεται να είναι ότι ήταν άγνωστος έξω από στρατιωτικούς κύκλους μέχρι τώρα -και επομένως δεν έχει καμία λαϊκή φήμη για διαφθορά ή βιαιότητα. Ως το λιγότερο απαράδεκτο πρόσωπο της χούντας, λοιπόν, μίλησε με διαδηλωτές και προσφέρθηκε να συναντηθεί με τον αντιπολιτευόμενο συνασπισμό.

Η μεταβατική κυβέρνηση έχει εμπλακεί πλέον με δύο παράλληλες διαπραγματεύσεις. Η πρώτη είναι με τις υπηρεσίες κρατικής ασφάλειας και τις παραστρατιωτικές ομάδες για ένα σύμφωνο ασφαλείας. Σε αντίθεση με την Αίγυπτο, ο σουδανικός στρατός δεν μπορεί να ελέγξει την χώρα μόνος του. Στην πρωτεύουσα, η Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών και Ασφαλείας είναι μια τρομερή στρατιωτική δύναμη ανεξάρτητη από τον στρατό, και ο διευθυντής της, ο στρατηγός Salah Abdalla «Gosh» ήταν ένας φοβερός δρων υπό τον Μπασίρ. Υπάρχουν επίσης περίπου μισή ντουζίνα ή κάπου τόσες παραστρατιωτικές ομάδες στο Σουδάν, η πιο ισχυρή από τις οποίες είναι η Δύναμη Ταχείας Υποστήριξης, υπό την ηγεσία του στρατηγού Mohamed Hamdan, γνωστού ως «Hemeti». Όταν η εσωτερική συμφωνία της 11ης Απριλίου κατέρρευσε, ο Gosh και ο Hemeti πήραν διαφορετικές πορείες –ο Gosh παραιτήθηκε και ο Hemeti ανέλαβε την θέση του αναπληρωτή του Burhan σε ένα ανανεωμένο στρατιωτικό συμβούλιο.

Η δεύτερη διαπραγμάτευση αφορά την συμφωνία με την αντιπολίτευση. Η επίτευξη συμφωνίας δεν θα είναι εύκολη υπόθεση: Ο Συνασπισμός για την Ελευθερία και την Αλλαγή περιλαμβάνει [1] περίπου δύο δωδεκάδες ομάδες, που κυμαίνονται από την Ένωση Επαγγελμάτων του Σουδάν μέχρι την συμμαχία των πολιτικών κομμάτων και μέχρι το Φόρουμ των Σουδανών Tweeters και την Πρωτοβουλία Όχι στην Καταπίεση των Γυναικών. Μια βασική ομάδα βετεράνων πολιτικών συνέταξε την «δήλωση [1] της ελευθερίας και της αλλαγής» τον Ιανουάριο, και ηγείται της διαπραγματευτικής ομάδας. Αισθανόμενη την σύγχυση του στρατού, παίρνει μια σκληρή στάση. Το στρατιωτικό συμβούλιο έκανε κάποιες σημαντικές παραχωρήσεις, συμπεριλαμβανομένης της φυλάκισης του Bashir στην Κεντρική Φυλακή του Kober -μια κίνηση με τεράστιο συμβολισμό, καθώς αυτός είναι ο τόπος στον οποίο ο ίδιος ο Μπασίρ κρατούσε τους ανατραπέντες ηγέτες της δημοκρατικής κυβέρνησης πριν από 30 χρόνια- και της υπόσχεσης να διαλύσει την Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών και Ασφάλειας. Αλλά υπάρχει ένας δύσκολος δρόμος ενόψει. Την Κυριακή, η αντιπολίτευση ανέστειλε τις συνομιλίες με τους στρατηγούς, λέγοντας ότι οι σκληροπυρηνικοί στο συμβούλιο εμπόδιζαν την πρόοδο.

Η πολιτική αντιπολίτευση πέτυχε μέσα σε τέσσερις μήνες αυτά που δεκαετίες ένοπλων εξεγέρσεων απέτυχαν να κάνουν. Ωστόσο, οι ηγέτες του Επαναστατικού Μετώπου του Σουδάν, που εκπροσωπούν τους αντάρτες στο Νταρφούρ και τις περιοχές του Νότιου Κορδοφάν και του Μπλε Νείλου, αποστασιοποιήθηκαν από τον Συνασπισμό, λέγοντας ότι είναι πολύ νωρίς για να συζητήσουν. Αυτή η κίνηση αντηχεί την καταστροφική απόφαση του John Garang, αρχηγού του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού του Σουδάν, να απορρίψει μια πρόσκληση να προσχωρήσει στην νεοσύστατη πολιτική κυβέρνηση αφότου μια λαϊκή εξέγερση ανέτρεψε τον δικτάτορα Jaafar Nimeiri το 1985. Το σφάλμα του Garang καταδίκασε το Σουδάν σε 20 χρόνια αιματηρού εμφυλίου πολέμου.

Η ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ

Η λαϊκή εξέγερση του Σουδάν και η στρατιωτική ανάληψη [της εξουσίας] οδηγήθηκαν από εγχώριες παραμέτρους, αλλά είναι απίθανο ότι οι Σουδανοί θα επιλύσουν την κατάσταση από μόνοι τους. Στο παρελθόν, αντιμετωπίζοντας τέτοια μπερδεμένα προβλήματα όπως ο μακρόχρονος εμφύλιος πόλεμος στον νότο, οι Σουδανοί είχαν βασιστεί σε εξωτερικούς διαμεσολαβητές για να βρουν μια λύση. Αυτόν τον μήνα, ωστόσο, η αναταραχή στο Χαρτούμ έχει ταιριάξει με την σύγχυση στην περιοχή και την αδράνεια σε διεθνές επίπεδο.

Η Αίγυπτος ήταν η πρώτη που αναγνώρισε το πραξικόπημα, επιβεβαιώνοντας [2] «πλήρη υποστήριξη» για την «λαϊκή βούληση» μέσα σε λίγες ώρες από την ανακοίνωση του Ibn Auf. Για τον Αιγύπτιο πρόεδρο Abdel Fatah el-Sisi, η ανάληψη [της εξουσίας] ήταν ένα αντίγραφο του δικού του πραξικοπήματος το 2013, και ήταν πεπεισμένος ότι μια κυβέρνηση υπό την ηγεσία του Ibn Auf -που εκπαιδεύτηκε στην Αιγυπτιακή στρατιωτική ακαδημία συγχρόνως με τον Sisi- θα υιοθετούσε μια φιλο-αιγυπτιακή γραμμή σε βασικά ζητήματα, όπως το να κρατηθεί η Μουσουλμανική Αδελφότητα υπό έλεγχο. Ο Sisi ανησυχεί επίσης για το γεγονός ότι οι Σουδανοί προμήθευαν ισλαμικές παρατάξεις στην Λιβύη και έχουν κάνει μια συμφωνία που επιτρέπει στην Τουρκία να χτίσει μια ναυτική βάση στο λιμάνι της Ερυθράς Θάλασσας, Suakin.

Η Σαουδική Αραβία, εν τω μεταξύ, περίμενε [3] μέχρι τις 13 Απριλίου για να εκφράσει την υποστήριξή της στο μεταβατικό στρατιωτικό συμβούλιο και να υποσχεθεί βοήθεια -φάρμακα, τρόφιμα και καύσιμα. Αυτό που θέλει η Σαουδική Αραβία θα έχει σημασία. Ο Burhan διέταξε σουδανέζικα στρατεύματα στην Υεμένη να υποστηρίξουν τις δυνάμεις της Σαουδικής Αραβίας και ο αναπληρωτής του, Hemeti, είναι επί του παρόντος επικεφαλής διοικητής των 7.000 στρατιωτών που έχουν αναπτυχθεί εκεί με σαουδική μισθοδοσία. Τα ΗΑΕ υποσχέθηκαν επίσης [5] βοήθεια μετά το πραξικόπημα. Ο Gosh ήταν ο ευνοούμενος Σουδανός συνομιλητής των ΗΑΕ, αλλά ακόμα και μετά την αποχώρησή του, δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι απογοήτευσε τους Σαουδάραβες είτε στην διπλωματία είτε στην βοήθεια. Και για τις δύο χώρες -όπως και για την Αίγυπτο- είναι σημαντικό το Σουδάν να μην πέσει στα χέρια της Μουσουλμανικής Αδελφότητας και να παραμείνει πιστό μέλος της συμμαχίας ασφάλειας ενάντια στο Ιράν.

Οι αντιπαλότητες του αραβικού κόσμου δεν κατευθύνουν το ξεδίπλωμα του σουδανέζικου δράματος. Αλλά αυτά τα περιφερειακά παιχνίδια ισχύος θα μπορούσαν σύντομα να αναπτυχθούν μέσα στη σουδανική πολιτική, με κάθε κράτος να υποστηρίζει τον αγαπημένο του πελάτη με χρήματα και, ίσως, ακόμη και όπλα. Ένα τέτοιο αποτέλεσμα θα μπορούσε να έχει τα ίδια καταστροφικά αποτελέσματα στο Σουδάν [με εκείνα] που είχε στην Λιβύη και την Υεμένη.

Η «τρόικα» των χωρών που υποστήριξαν τις ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις μεταξύ Βορρά και Νότου στο Σουδάν πριν από 15 χρόνια -η Νορβηγία, το Ηνωμένο Βασίλειο και οι Ηνωμένες Πολιτείες- έμεινε εμφανώς απούσα κατά τις διαδηλώσεις και το πραξικόπημα. Υπό την πρώτη διοίκηση του Ομπάμα και στην συνέχεια υπό την διοίκηση του Trump, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν κινηθεί [6] από την κραυγαλέα υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο Σουδάν, στην διακριτική συνεργασία με τον Bashir σε θέματα όπως η αντιτρομοκρατία και η υποστήριξη της Σαουδικής Αραβίας και των ΗΑΕ. Ο Gosh έχει υπηρετήσει ως ένας αξιόλογος συνεργάτης της CIA˙ πριν από το πραξικόπημα, η Ουάσιγκτον ήταν ακόμη έτοιμη και [7] να μιλήσει μαζί του για τις φιλοδοξίες του να αναλάβει την εξουσία.

Πέρυσι, ο Bashir και ο Gosh έβαλαν την εμπειρία τους στην υπηρεσία της κατάρτισης μιας ειρηνευτικής συμφωνίας για το Νότιο Σουδάν, η οποία τους απέδωσε πίστωση στο αμερικανικό Υπουργείο Εξωτερικών. Οι Αμερικανοί διπλωμάτες φοβούνται ότι η λεπτή διαπραγμάτευση για να φέρουν κοντά τον πρόεδρο του Νότιου Σουδάν, Salva Kiir, τον κύριο αντίπαλό του, Riek Machar, και ένα πλήθος άλλων, θα μπορούσε να εκτροχιαστεί χωρίς την πονηριά και την καθοδήγηση του Χαρτούμ. Ένα σύμβολο αυτής της σύνδεσης είναι ο Tut Gatluak, σύμβουλος εθνικής ασφάλειας του Kiir. Ο Gatluak, ένα ορφανό από το Νότιο Σουδάν, υιοθετήθηκε από έναν άτεκνο Σουδανό ταξίαρχο, τον Omar al Bashir, κατά τον εμφύλιο πόλεμο. Την περασμένη εβδομάδα ο Gatluak κατηύθυνε την αντιπροσωπεία του Νοτίου Σουδάν να συγχαρεί τη νέα χούντα στο Χαρτούμ, την ίδια μέρα που ο θετός πατέρας του μεταφέρθηκε στην κεντρική φυλακή.

Ακόμη και όταν οι διαμαρτυρίες κλιμακώθηκαν, η Δυτική πολιτική φάνηκε να υποθέτει ότι ο Μπασίρ θα επιβίωνε ή θα εμφανιζόταν ένα διάδοχο καθεστώς που θα διατηρούσε τις πολιτικές του. Μόλις τρεις ημέρες μετά την πτώση του Μπασίρ, η τρόικα εξέδωσε μια ήπια έκκληση [8] για «μια ομαλή μετάβαση στην πολιτική διακυβέρνηση».

Η Αφρικανική Ένωση (ΑΕ) έχει υιοθετήσει μια ισχυρή στάση -αλλά προβληματική. Σύμφωνα με τους κανόνες της ΑΕ, τα στρατιωτικά πραξικοπήματα απαγορεύονται ως «αντισυνταγματικές αλλαγές στην κυβέρνηση» και η εν λόγω χώρα πρέπει να αποβληθεί μέχρι να αποκατασταθεί ο συνταγματικός κανόνας ή να εδραιωθεί η δημοκρατία. Το πρόβλημα είναι ότι ο Sisi σήμερα διευθύνει την ΑΕ -και εξέφρασε την ικανοποίησή του για το πραξικόπημα.

Εντούτοις, η ΑΕ ίσως βρήκε έναν λειτουργικό συμβιβασμό. Στις 15 Απριλίου, το Συμβούλιο Ειρήνης και Ασφάλειας της ΑΕ καταδίκασε [9] το πραξικόπημα, αλλά έδωσε στον σουδανικό στρατό 15 ημέρες να παραδώσει [την εξουσία] σε πολιτική κυβέρνηση ή να αντιμετωπίσει αποβολή. Αυτή η ερμηνεία των κανόνων -που αναπτύχθηκαν αρχικά για τη Μπουρκίνα Φάσο το 2014, όταν οι μαζικές διαδηλώσεις οδήγησαν στην κατάρρευση ενός μακρόχρονου κυβερνήτη- επιτρέπει [10] στην ΑΕ να δώσει ένα περιθώριο ώστε να αναδυθεί η δημοκρατία.

Το Σουδάν είναι σε μια λεπτεπίλεπτη ισορροπία ανάμεσα στις ελπίδες για εκδημοκρατισμό και στην απελπισία της ατελείωτης βίας. Ο λαός του Σουδάν έδειξε εκπληκτική υπομονή και θάρρος και κατέδειξε ότι οι μαζικές διαδηλώσεις μπορούν να ρίξουν ακόμη και το πιο αυστηρό αυταρχικό καθεστώς. Η ξένη παρέμβαση δεν μπορεί να οδηγήσει στην δημοκρατία και την ειρήνη στο Σουδάν -μόνο οι Σουδανοί μπορούν να το κάνουν αυτό- αλλά η συντονισμένη δράση για την ενθάρρυνση της δημοκρατίας και την αποτροπή της ροής περισσότερων όπλων στα χέρια αντίπαλων φατριών μπορεί τουλάχιστον να ελαχιστοποιήσει τον κίνδυνο να καταλήξει η μετάβαση σε χάος.

Copyright © 2019 by the Council on Foreign Relations, Inc.
All rights reserved.

Στα αγγλικά: https://www.foreignaffairs.com/articles/sudan/2019-04-23/whats-next-suda…

Σύνδεσμοι:
[1] https://www.sudaneseprofessionals.org/en/declaration-of-freedom-and-change/
[2] http://www.egypttoday.com/Article/2/68207/Egypt-affirms-%E2%80%98full-su…
[3] https://www.spa.gov.sa/viewfullstory.php?lang=en&newsid=1912454#1912454
[4] https://www.theamericanconservative.com/articles/saudi-arabias-blood-pac…
[5] http://wam.ae/en/details/1395302755108
[6] https://foreignpolicy.com/2019/04/08/how-two-us-presidents-reshaped-amer…
[7] https://www.thedailybeast.com/why-is-sudans-genocidal-regime-a-cia-favorite
[8] http://sudantribune.com/spip.php?article67369
[9] http://www.peaceau.org/en/article/communique-of-the-840th-meeting-of-the…
[10] https://sites.tufts.edu/reinventingpeace/2019/04/12/could-the-african-un…

Μπορείτε να ακολουθείτε το «Foreign Affairs, The Hellenic Edition» στο TWITTER στην διεύθυνση www.twitter.com/foreigngr αλλά και στο FACEBOOK, στην διεύθυνση www.facebook.com/ForeignAffairs.gr και στο linkedin στην διεύθυνση https://www.linkedin.com/company/foreign-affairs-the-hellenic-edition

Μήπως θέλουν και τα παθαίνουν οι Αμερικανοί; Οι ΗΠΑ αδικούν κατάφωρα την Ελλάδα και την Κύπρο

Από
anixneuseis
-
0

Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ

US President Donald J. Trump greets 2018 NASCAR Cup Champion Joey Logano (L) on the South Lawn of the White House in Washington, DC, USA, on 30 April 2019. EPA, YURI GRIPAS /   MAY 1, 2019

Πόσο, μα πόσο προβληματική είναι η αμερικανική εξωτερική πολιτική; Και για πόσο τα όποια (και προσωπικά) συμφέροντα θα υπερέχουν των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και του Διεθνούς Δικαίου; Θα μου πείτε ψάχνω ψύλλους στα άχερα και θα έχετε δίκιο, αλλά δεν γίνεται όταν τους συμφέρει η μάχη να γίνεται και να δίνεται για τους ανθρώπους και όταν δεν τους συμφέρει οι άνθρωποι να μετατρέπονται σε εχθρούς;

Τα ίδια κάνουν και οι Ρώσοι, δεν πάνε πίσω. Παρουσιάζονται μονίμως τα θύματα, ενώ δεν διαφέρουν σε τίποτα από τον κακό εαυτό της Αμερικής. Διότι σίγουρα υπάρχει και η καλή Αμερική -και αναφέρομαι στην πλειοψηφία των πολιτών της. Είναι υπερασπιστές του Διεθνούς Δικαίου, χωρίς αμφιβολία. Έχουμε συνηθίσει να χαρακτηρίζουμε τους γραφειοκράτες «κατασκευαστές» της αμερικανικής πολιτικής σε διεθνές επίπεδο. Είναι αυτοί που σχεδιάζουν τον τρόπο συμπεριφοράς των Ηνωμένων Πολιτειών για όλες τις χώρες του κόσμου. Είναι οι γνωστοί γραφειοκράτες, οι οποίοι δεν επιτρέπουν να ταράξει καν ο ύπνος τους. Δεν κάνουν καμία προσπάθεια να ανανεώσουν καν τις «ντιρεκτίβες» τους για χώρες και λαούς, που είναι απαρχαιωμένες. Ακολουθούν την πεπατημένη.

Για το θέμα της Τουρκίας η κατάσταση είναι φρικτή. Και όσα λέμε και γράφουμε δεν προέρχονται από το γεγονός ότι η κατοχική δύναμη είναι μία εχθρική χώρα. Και είναι εχθρική επειδή η ίδια το επιδιώκει. Έχουμε και λέμε: Εισβολή και κατοχή στην Κύπρο, άνευ προηγουμένου προκλήσεις στο Αιγαίο, Γενοκτονία των Ποντίων, Μικρασιατική Καταστροφή και πάει λέγοντας. Είναι μία χώρα εχθρική επειδή και σήμερα απειλεί. Και μέχρι το πρόσφατο παρελθόν το έκανε με την πλάτη των γραφειοκρατών της Ουάσιγκτον. Απειλεί και εκβιάζει και όλες οι πληροφορίες που προέρχονται από στρατιωτικές και διπλωματικές πηγές συμφωνούν ότι μέσα στο καλοκαίρι θα δημιουργήσει άσχημες καταστάσεις για την Ελλάδα και την Κύπρο.

Και αυτό παρά το ταξίδι του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα στην ‘Αγκυρα και την Κωνσταντινούπολη. Ήταν ακόμα μία λάθος απόφαση της Αθήνας η επίσκεψη του πρωθυπουργού της Ελλάδας, όπως μέγα ατόπημα ήταν και η πρόσκληση στον Ταγίπ Ερντογάν τον Δεκέμβριο του 2017, αμέσως μετά επίσκεψη του Αλέξη Τσίπρα στην Ουάσιγκτον.

Αλλά το θέμα μας είναι η εξωτερική πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών. Και η σκέψη που κάνω είναι η εξής: Σε πόσα σημαντικά θέματα συμφωνεί η Ουάσιγκτον με την Άγκυρα; Αναζητώντας την απάντηση δεν βρήκα ούτε ένα διεθνές θέμα, για το οποίο οι δύο χώρες να έχουν την ίδια γνώμη. Ειλικρινά. Ούτε ένα. Αν βρείτε εσείς θα πω mea culpa. Στα ζητήματα της Ρωσίας και του Ιράν είναι κάθετα αντίθετες οι απόψεις. Επίσης στα θέματα της Βενεζουέλας, της Αιγύπτου, της Λιβύης και του Ισραήλ. Διαφωνούν για τη Μέση Ανατολή -και όχι μόνο για το Παλαιστινιακό, αλλά και για τη Σαουδική Αραβία και την Υεμένη.

Προσέξτε τώρα: Στη δική μας γειτονιά, οι Αμερικανοί είναι «Πόντιοι Πιλάτοι» για τις απειλές της Τουρκίας στο Αιγαίο και ακόμα και αυτή τη στιγμή εξυπηρετούν την κατοχική δύναμη για το Κυπριακό. Όχι όπως παλιά είναι η αλήθεια, αλλά αν φτάναμε σε ένα σημείο που η λύση -υποθετικά πάντα- θα ήταν κοντά, την κυπριακή πολιτική ηγεσία θα πίεζαν, όχι τον Ταγίπ Ερντογάν.

Είναι άδικοι οι Αμερικανοί γραφειοκράτες και κοντόφθαλμοι και με τις αποφάσεις τους δεν εξυπηρετούν την ίδια την Αμερική. Υπάρχουν και οι λογικοί, δεν λέω. Έχω γνωρίσει αρκετούς στα γραφεία (Desks) της Νότιας Ευρώπης. Αλλά δυσκολεύονται να πείσουν. Σε δύο περιπτώσεις, δύο διπλωμάτες έκαναν τη διαφορά και μπόρεσαν και άλλαξαν αποφάσεις: Ο ένας ήταν ο Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ, και Ο άλλος ήταν ο Γουές Μίτσελ. Ο δεύτερος είχε εκπονήσει με τους συνεργάτες του σχέδια για την ενεργειακή «εισβολή» της Αμερικής στην ανατολική Μεσόγειο και ενθάρρυνε τις συμμαχίες της Ελλάδας και της Κύπρου με το Ισραήλ, την Αίγυπτο και άλλες χώρες της γειτονιάς. Δυστυχώς έφυγε νωρίς, αν και όλες οι πληροφορίες αναφέρουν ότι η στρατηγική του δεν έχει αλλάξει καθόλου.

Όμως, τι είναι αυτό που δεν αφήνει την Αμερική να σκεφθεί παραπέρα και να σχεδιάσει για το μέλλον με χώρες, οι οποίες είναι πιστές και δεν της δημιουργούν προβλήματα. Είναι μία απίστευτη «τουρκολαγνεία» και η αδυναμία των γραφειοκρατών να παραδεχθούν τα λάθη τους. Και είναι λάθη τραγικά πρώτα για την Αμερική και μετά για τις χώρες που επηρεάζονται.

Χθες η εφημερίδα New York Times αναφέρθηκε στην πιθανότητα να χαρακτηριστεί τρομοκρατική η οργάνωση «Αδελφοί Μουσουλμάνοι» της Αιγύπτου. Και το μυαλό όλων, μα όλων, που πήγε; Πάλι στην Τουρκία και τον Ταγίπ Ερντογάν. Ο πρόεδρος της Τουρκίας είναι μέντορας και προστάτης των «Αδελφών Μουσουλμάνων» και λέγεται μάλιστα ότι επί προεδρίας του Μόρσι τα αποθέματα χρυσού της Αιγύπτου μεταφέρθηκαν στην Άγκυρα. Αυτή τη χώρα και αυτόν τον πρόεδρο καλύπτει και σήμερα η Αμερική. Και ας έχει συμμαχήσει με τη Ρωσία και το Ιράν, και ας δημιουργεί μύρια προβλήματα στα αμερικανικά συμφέροντα στη Συρία, και ας υποστηρίζει τον Μαδούρο και τους Μουλάδες της Τεχεράνης, και ας σπάει τα αμερικανικά εμπάργκο σε όλο τον κόσμο. Δεν ξέρω. Ίσως για να εκτιμούν χώρες και ηγέτες οι Αμερικανοί, πρέπει να τους κάνουν τη ζωή μαρτύριο…

Πηγή: Μήπως θέλουν και τα παθαίνουν οι Αμερικανοί; Οι ΗΠΑ αδικούν κατάφωρα την Ελλάδα και την Κύπρο https://hellasjournal.com/2019/05/mipos-theloyn-kai-ta-pathainoyn-oi-amerikanoi-oi-ipa-adikoyn-tin-ellada-kai-tin-kypro/

ΚΩΛΟΤΟΥΜΠΑ ΜΑΚΡΟΝ: Το Ισλάμ απειλεί με διαμελισμό τη Γαλλία!

Από
anixneuseis
-
2

του Martin Pimentel

Emmanuel Macron lors de sa conférence de presse du 25 avril 2019 à l’Elysée. ©Jacques Witt/SIPA

Ποια μύγα τσίμπησε τον Πρόεδρο; Ο άνθρωπος που απέκλεισε οποιοδήποτε θέμα σχετικό με την ταυτότητα ή τη μετανάστευση από τη «μεγάλη εθνική συζήτησή» του, στη συνέντευξη Τύπου της Παρασκευής [26 Απριλίου], έθιξε το ζήτημα της απόσχισης των μουσουλμάνων. Ο Εμμανουέλ Μακρόν έγινε “ισλαμόφοβος”;

Ο Εμμανουέλ Μακρόν έχει την “πεποίθηση ότι ποτέ δεν έχει ανάπαυλα“. Ο χειμώνας ήταν όλο αναστατώσεις. Και είναι προφανές ότι δεν είναι όλοι ικανοποιημένοι. Σπάνια άλλωστε οι Γάλλοι είναι «ικανοποιημένοι». Ωστόσο, οι ραδιοφωνικοί σταθμοί και οι τηλεοράσεις της χώρας αναμετάδωσαν μια λέξη που δεν την περίμεναν πλέον. Ο πρόεδρος θα βγάλει τη Γαλλία από το φαύλο κύκλο της απαισιοδοξίας;

Εν πάση περιπτώσει, έδειξε να το πιστεύει. Χθες το βράδυ έδωσε τον εαυτό του. Οχι τόσο για να πείσει τη χώρα για τη σημασία της πολιτικής του, όσο να δείξει στα μάτια όλων την αμείωτη βούλησή του. Επίσημα, ήταν αρκετά καλός.

Τα μέτρα που ανακοινώθηκαν ήδη αναλύονται από τους συντάκτες μας. Είτε πρόκειται για την αποκέντρωση και για το μέχρι τώρα σβήσε-γράψε, για την ένατη φορολογική μεταρρύθμιση, για την διενέργεια ενός δημοψηφίσματος κοινής πρωτοβουλίας, για… Οι δημοσκόποι, τέλος, σύντομα θα αξιολογήσουν τον αντίκτυπο αυτού ή του άλλου μέτρου στις ευρωπαϊκές εκλογές.

Ενώ ο Εθνικός Συναγερμός προηγείται σε μερικές δημοσκοπήσεις, οι σύμβουλοι του Mακρόν θεώρησαν απαραίτητο να ξεστομίσει μια λεξούλα προς αυτούς που ανησυχούν για την εθνική ταυτότητα … Επίκεντρο των ανησυχιών, το αποσχιστικό Ισλάμ που δηλητηριάζει όλο και μεγαλύτερο μέρος της χώρας.

Αυτή ήταν η έκπληξη που δεν περιμέναμε! Ενώ ο Εμμανουήλ Μακρόν εξέθετε τα συμπεράσματά του για σχεδόν μια ώρα, προέκυψε το ζήτημα της ταυτότητας. Εστω στο τέλος, αλλά είναι καλύτερο από το τίποτα. Ο πρόεδρος είχε αποκλείσει από τη συζήτηση τα ζητήματα της μετανάστευσης και της εθνικής ταυτότητας και τα έθεσε στο τραπέζι χθες το βράδυ.

Πριν θυμίσει τις ανοησίες ενός «πατριωτισμού χωρίς αποκλεισμούς», ήταν απαραίτητο να δώσει κάποιες εγγυήσεις στο στρατόπεδο των οπαδών του «ουδετερόθρησκου» κράτους. Αυτό ανησυχεί για την αβεβαιότητα γύρω από τις πιθανές τροποποιήσεις του νόμου του 1905 [Νόμος χωρισμού κράτους και εκκλησιών στη Γαλλία]. «Ο νόμος του 1905 είναι ο πυλώνας μας» και πρέπει να “επιβεβαιωθεί” και “να εφαρμοστεί πλήρως“, δήλωσε ο πρόεδρος. Αρκεί και μόνο που ειπώθηκε. Αλλά, «σήμερα, δεν πρέπει να κλείνουμε [τα μάτια], όταν μιλάμε για τον κοσμικό χαρακτήρα, δεν μιλάμε πραγματικά για τον κοσμικό χαρακτήρα», μας νουθέτησε παράλληλα ο πρόεδρος.

Αλλά γιατί μιλάμε ακριβώς; «Μιλάμε για τον κοινοτισμό που έχει εγκατασταθεί σε ορισμένες συνοικίες της Δημοκρατίας, μιλάμε για μια απόσχιση που μερικές φορές έχει συντελεσθεί ύπουλα επειδή η Δημοκρατία υποχώρησε ή δεν τήρησε τις υποσχέσεις της», διευκρίνισε ο Mακρόν.

Υποπτη χρηματοδότηση

Μικρό θαύμα, ο πρόεδρος αποφασίζει να βγάλει το φίδι από την τρύπα: “Μιλούμε για ανθρώπους που στο όνομα μιας θρησκείας ακολουθούν ένα πολιτικό σχέδιο, αυτό ενός Ισλάμ που θέλει την απόσχιση… Ζήτησα από την κυβέρνηση να είναι ανυποχώρητη […] επειδή απειλείται η ικανότητά μας να κρατήσουμε το έθνος ενωμένο…. Θέλω να προχωρήσουμε περαιτέρω, ενισχύοντας τον έλεγχο της ξένης χρηματοδότησης, επειδή είναι πολύ πιο δύσκολος σχετικά με την απόσχιση“. Εκεί, ο πρόεδρος αλλάζει σελίδες και μετακινείται σε ένα άλλο θέμα.

Να είστε σίγουροι ότι ο Mακρόν δεν έγινε “Ισλαμόφοβος”. Ο πρόεδρος παίζει τη γάτα με το ποντίκι με το θέμα από τότε που ανέλαβε τα ηνία της χώρας. Οι δύσπιστοι  θα δουν σ’ αυτό πρόσθετη υποκρισία, αφού κάποιοι εκλεγμένοι αξιωματούχοι στο στρατόπεδό του παίζουν το χαρτί του αντιδημοκρατικού κοινοτισμού.

Μήπως αυτό σημαίνει ότι ο Εμμανουέλ Μακρόν μας έριξε χθες το βράδυ στάχτη στα μάτια; Ενώ σε δυο χρόνια έχουν γίνει τόσο λίγα πράγματα εναντίον απειλών και ο Ζεράρ Κολόμπ παραιτήθηκε από το υπουργείο Εσωτερικών με μια καταπληκτική  ομιλία – αλλά λίγο αιχμηρή – ο πρόεδρος επιδιώκει μόνο να αυξήσει τα εκλογικά του ποσοστά!

Μετάφραση: Ευάγγελος Δ. Νιάνιος

https://www.causeur.fr/macron-islam-secession-conference-160968

«Προς έναν αβέβαιο δεύτερο γύρο προεδρικών εκλογών στη βόρεια Μακεδονία»

Από
anixneuseis
-
0

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected]  www.kalkis.eu

Αυτός είναι ο τίτλος του ηλεκτρονικού Le Monde και του Γαλλικού Πρακτορείου Ειδήσεων (AFP) που δημοσιεύθηκε σήμερα το πρωί 22-4-2019.

«Ο πρώτος γύρος, την Κυριακή, σηματοδοτήθηκε από το ποσοστό αποχής ρεκόρ σχεδόν 60%, ελλείψει του εθνικιστή Gjorge Ivanov, ο οποίος ολοκληρώνει τη δεύτερη θητεία του» σε λίγο. Οι υποψήφιοι της εθνικιστικής δεξιάς και της σοσιαλδημοκρατίας θα πάνε σε έναν δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών στη Βόρεια Μακεδονία στις 5 Μαΐου 2019, μετά από ένα πρώτο γύρο που χαρακτηρίστηκε την Κυριακή (21 Απριλίου) από μια ιστορικά χαμηλή συμμετοχή των εκλογέων, ένα σημάδι παραίτησης-κόπωσης των πολιτών αυτής της βαλκανικής χώρας.

Η συμφωνία με την Ελλάδα που άλλαξε το όνομα της χώρας FYROM σε «Βόρεια Μακεδονία» πυροδότησε τον ενθουσιασμό της Δύσης. Όχι όμως και του 1,8 εκατομμυρίου σκοπιανών ψηφοφόρων, σύμφωνα με την εκλογική επιτροπή. Διότι λίγο πάνω από 4 στους 10 σκοπιανούς πήγαν να ψηφίσουν (41%). Ήτοι, το χαμηλότερο ποσοστό από την ανεξαρτησία της πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας το 1991. Πράγματι, μετά την καταμέτρηση σχεδόν όλων των ψηφοδελτίων, ο 56χρονος Stevo Pendarovski, υποστηριζόμενος από τους κυβερνώντες Σοσιαλδημοκράτες (SDSM), και η εθνικιστική δεξιά υποψήφια της αντιπολίτευσης Gordana Siljanovska-Davkova, 62 ετών, βρίσκονται ίσος προς ίση (44,79% και 44,15% αντίστοιχα), σύμφωνα με το Euronews. Όποιος θα έρθει πρώτος μέσα σε δύο εβδομάδες, ωστόσο, δεν είναι σίγουρος ότι θα διαδεχθεί τον εθνικιστή Gjorge Ivanov, σκληρό αντίπαλο της αλλαγής ονόματος που δεν θα μπορούσε να είναι εκ νέου υποψήφιος, μετά από δυο θητείες, σε αυτήν την τιμητική θέση.

Η αλβανική μειονότητα θα είναι φαίνεται το κλειδί του δεύτερου γύρου

Σύμφωνα με το ισχύον εκλογικό σύστημα των Σκοπίων, στο δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών το απαιτούμενο χαμηλότερο όριο συμμετοχής των εκλογέων δεν πρέπει να πέσει κάτω από το 40%, για να υπάρχει εκλογική απαρτία και  επικύρωση του εκλογικού αποτελέσματος. Οι ψηφοφόροι όμως του εκπροσώπου της αλβανικής μειονότητας (20 με 25% των 2,1 εκατομμυρίων κατοίκων αυτής της χώρας), Blerim Reka, 59 ετών, έπιασαν περίπου το 11% των ψηφισάντων, κι έτσι έχουν το κλειδί για τον δεύτερο γύρο. Αν δεν επανέλθουν στις κάλπες να ψηφίσουν, μπορεί να είναι δύσκολο να πιαστεί το απαιτούμενο όριο 40%. Μια αποτυχία σε αυτό το σημείο θα μπορούσε να βυθίσει τα Σκόπια στην πολιτική αβεβαιότητα. «Η ψηφοφορία είναι τιμή, δικαίωμα και πολιτικό καθήκον», δήλωσε ψηφίζοντας ο Zoran Zaev, ο Σοσιαλδημοκράτης πρωθυπουργός, ο οποίος γνωρίζει αυτόν τον κίνδυνο. Παραδέχθηκε ότι η αποτυχία επίτευξης της εκλογικής απαρτίας θα προκαλούσε «μια νέα πολιτική κρίση», με πιθανές πρόωρες εκλογές. Ψηφίζοντας, ο Stevo Pendarovski  υποσχέθηκε ότι η νίκη του θα επιτρέψει στη χώρα του να «αναπτυχθεί και να ενσωματωθεί, σε ένα ορισμένο χρονικό διάστημα, στις Ευρω-Ατλαντικές δομές» μετά από τη συμφωνία με την Ελλάδα που διαπραγματεύθηκε το κόμμα του και που ισχύει από την αρχή του έτους. Η Αθήνα, η οποία πιστεύει ότι η «Μακεδονία» είναι το αποκλειστικό όνομα της βόρειας Ελλάδας, ασκούσε μέχρι πρότινος βέτο στην ένταξη του γείτονα στο ΝΑΤΟ και στην έναρξη διαπραγματεύσεων με την Ευρωπαϊκή Ένωση, ίσως τον Ιούνιο 2019, αν και απίθανο λόγω μη επιθυμίας της Γαλλίας, της Ολλανδίας και ορισμένων άλλων χωρών.

Ενώ οι ψηφοφόροι του κόμματός της πιστεύουν ότι το νέο όνομα είναι το αποτέλεσμα μιας επιβληθείσας από το εξωτερικό επιβολής (diktat), η Gordana Siljanovska-Davkova συνεχίζει να μιλά για «Μακεδονία», αλλά διαβεβαίωσε ότι θα σεβαστεί τη συμφωνία, προσπαθώντας να το επαναδιαπραγματευθεί. Σαν να ακούμε δηλαδή τον Κυριάκο Μητσοτάκη ο οποίος λέει σχεδόν το ίδιο, αλλά από την ανάποδη μεριά σε σχέση με την κυρία αυτή.

Διαφθορά και πελατειακές σχέσεις στα Σκόπια

Φάνηκε από το χθεσινό αποτέλεσμα ότι η συζήτηση για το όνομα της βόρειας Μακεδονίας δεν είναι πλέον αρκετή για να κινητοποιήσει τους σκοπιανούς ψηφοφόρους που εξαντλήθηκαν μάλλον από τον οικονομικό μαρασμό, τη διαφθορά, τον νεποτισμό και τις πελατειακές σχέσεις. Μετά τη συμφωνία μεταξύ Σκοπίων και Αθήνας, ο Ζόραν Ζαγιέφ αναφέρθηκε ως δυνητικός διεκδικητής του Βραβείου Νόμπελ Ειρήνης με τον Έλληνα ομόλογό του Αλέξη Τσίπρα. Και η Δύση είχε παρουσιάσει τη συμφωνία ως παράδειγμα που πρέπει να ακολουθήσουν όλα τα Βαλκάνια. Όμως, οι ανησυχίες των σκοπιανών ψηφοφόρων είναι πιο πεζές : το επίσημο ποσοστό ανεργίας υπερβαίνει το 20%, ο μέσος μισθός έχει κολλήσει στα 400 ευρώ και η μετανάστευση, ιδιαίτερα της νεολαίας, μοιάζει με την ομαδική έξοδο.

1...2,6702,6712,672...3,033Σελίδα 2,671 από 3,033