Αρχική Blog Σελίδα 26

Τετραπλάσιοι παράνομοι μετανάστες σε σχέση με το 2024!

0

«Βουλιαζει» η Κρητη

Δεκαέξι χιλιάδες αφίξεις παράνομων μεταναστών έλαβαν χώρα από τη Λιβύη στην Κρήτη μέσα σε εννέα μήνες!

Τον αριθμό τον έδωσε ο ίδιος ο υπουργός Μετανάστευσης Θάνος Πλεύρης.

Τώρα έχουμε διανύσει ήδη το πρώτο δεκαήμερο του Οκτωβρίου οπότε οι παράνομοι μετανάστες πιθανότατα έχουν ξεπεράσει τις 17.000.

Οι συνολικές αφίξεις αναμένεται να φτάσουν τις 21.000 με 22.500. Αυτό μεταφράζεται σε μια τελική αύξηση της τάξης του 318% έως 347% σε σύγκριση με το 2024 (δηλαδή οι ροές τετραπλασιάστηκαν)!

Μόνο κατά τη διάρκεια του Σεπτεμβρίου έφτασαν στην Κρήτη σχεδόν 3.500 παράνομοι μετανάστες, σημειώνοντας αύξηση 25% σε σύγκριση με το προηγούμενο έτος. Χαρακτηριστικά, μέσα σε ένα μόνο τριήμερο στα μέσα του μήνα, διασώθηκαν ή έφτασαν στο νησί 744 άνθρωποι.

Εντύπωση προκαλεί και η δήλωση του υπουργού, ότι η κυβέρνηση δεν ανησυχεί για τον αριθμό των παράνομων μεταναστών (που είναι μεγάλος) αλλά για την «δεξαμενή» που υπάρχει στην Λιβύη και υπολογίζεται σε μισό εκατομμύριο ανθρώπους!

Ο διάδρομος Λιβύη-Κρήτη είναι μακράν ο πιο ενεργός και διαθέτει τεράστιο «δυναμικό».

Η κεντρική Μεσόγειος, κυρίως προς Ιταλία, παρουσιάζει πτώση κατά 55%, με 19.400 αφίξεις. Η δυτική Μεσόγειος, προς Ισπανία, ανέβηκε κατά 34%, στις 15.900 αφήξεις, χωρίς να μετράται η είσοδος στη Θέουτα στα τέλη Ιουλίου, που το ισπανικό υπουργείο Εσωτερικών υπολόγισε σε περίπου 72.000 και οι περισσότεροι επέστρεψαν στο Μαρόκο πριν καταγραφούν.

https://www.pronews.gr/elliniki-politiki/provocateur/vouliazei-i-kriti/

Τα dessous των Οστών και των Κειμηλίων

1

 του Παντελή Σαββίδη 

Τώρα που κάθισε ο κουρνιαχτός γύρω από τα οστά του Σαμουήλ και όσα παρουσιάστηκαν στην κοινή γνώμη για τα κειμήλια που άρπαξαν οι Βούλγαροι το 1917 από τις μονές της Μακεδονίας, θέλω να δώσω μια συνέχεια που νομίζω ότι έχει ενδιαφέρον. Η Εικοσιφοίνισσα, μάλιστα, γνώρισε και τη λεηλασία και την πυρπόληση απο τους Βουλγάρους. Αυτά δεν είναι λεπτομέρειες που μπορεί κανείς να παραμερίζει όταν συζητά για ιστορική μνήμη και καλές σχέσεις. Με αυτήν την γνώση μπορούμε σήμερα να είμαστε δύο γειτονικοί λαοί που δεν θέλουν να επαναλάβουν το παρελθόν τους. Αν είμαστε και φίλοι λαοί αυτό είναι άλλο θέμα. Η υποκρισία είναι θεμιτή στις διεθνείς σχέσεις.

Στις 29 Μαρτίου 2006 παρουσίασα στην ΕΡΤ3, στην εκπομπή «Ανιχνεύσεις», δύο συνεντεύξεις: τη μία με τον καθηγητή Νικόλαο Μουτσόπουλο, εμβληματική προσωπικότητα της Αρχιτεκτονικής του ΑΠΘ, και την άλλη με τον εξίσου σπουδαίο σλαβολόγο Αιμίλιο Ταχιάο. Και οι δύο έχουν πλέον φύγει από τη ζωή. Οι συζητήσεις τους, όμως, παραμένουν ενδιαφέρουσες, όχι μόνο για όσα υποστήριξαν, αλλά και για τα ερωτήματα που άφησαν ανοιχτά.

Ο Ταχιάος είχε το ύφος του κλασικού καθηγητή της εποχής του. Αναγνωρισμένος σλαβολόγος, με βαθιά γνώση του αντικειμένου του, άφησε το αποτύπωμά του στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και πολύ πέρα από αυτό. Ο Μουτσόπουλος ήταν ένας large τύπος. Είχε εντυπωσιακή παρουσία, ακαδημαϊκό βάθος, γνώσεις, πάθος για την δουλειά του και έναν γοητευτικό λόγο. Όταν άρχιζε να μιλά, τον πρόσεχες από μόνος σου, ό,τι κι αν έλεγε.

 

Αυτοονομαζόταν Μακεδών εξ Αρκαδίας. Έχω μια ιδιαίτερη συμπάθεια γι’ αυτό το είδος των Αρκάδων που ευδοκιμεί στη Μακεδονία. Στα δικά μου μάτια έχουν κάτι διαφορετικό από τους άλλους Πελοποννήσιους. Και, για να συνεχίσω λίγο αυτή την προσωπική παρέκβαση, στην Αρκαδία συναντά κανείς τοπωνύμια που φέρνουν στον νου τον Πόντο. Αρκάς ήταν και ο Κολοκοτρώνης, με οικογενειακή καταγωγή από το Λιμποβίσι, αν και γεννήθηκε στο Ραμοβούνι της Μεσσηνίας.

Αυτές οι συνδέσεις μού θυμίζουν και τον Φαλμεράυερ. Από το βιβλίο του για την Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας έχω συγκρατήσει την αφήγηση ότι οι Έλληνες, ερχόμενοι από την Κεντρική Ασία, ίδρυσαν πρώτα τις πόλεις του Πόντου και ύστερα εκείνες του ελλαδικού χώρου. Με αυτή τη λογική, η Τρίπολη του Πόντου, από την οποία κατάγονταν οι δικοί μου πρόγονοι, προηγείται της αρκαδικής Τρίπολης. Ως Πόντιους, βεβαίως, μια τέτοια εκδοχή μάς κολακεύει. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να την αποδεχθούμε επειδή μας συμφέρει. Το αν οι Έλληνες ήρθαν απο καπου ή είναι γηγενές φύλο συνείζει να αποτελεί αντικείμενο ιστορικής έρευνας. 

Ο ίδιος ο Φαλμεράυερ είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα του πόσο δύσκολα αποχωρίζεται η ιστορική ερμηνεία τις πολιτικές αγωνίες της εποχής της. Η γνωστότερη θέση του ήταν ότι οι νεότεροι Έλληνες δεν κατάγονταν από τους αρχαίους, επειδή ο αρχαίος πληθυσμός είχε αντικατασταθεί στον Μεσαίωνα από Σλάβους και Αλβανούς που εξελληνίστηκαν. Στο υπόβαθρο της σκέψης του υπήρχε ο φόβος της ρωσικής επέκτασης στα Βαλκάνια και η αντίληψη ότι η Οθωμανική Αυτοκρατορία αποτελούσε ανάχωμα στη Ρωσία.

Ιστορικοί που δυσκολεύονται να φωτίσουν πλήρως πολύ πιο κοντινές εποχές εμφανίζονται κάποτε απολύτως βέβαιοι για το ποιος εξαφανίστηκε και ποιος αντικατέστησε ποιον πριν από πολλούς αιώνες. Μετακινήσεις πληθυσμών υπήρξαν, εγκαταστάσεις υπήρξαν, προσμείξεις υπήρξαν. Από αυτό, όμως, μέχρι την ολοκληρωτική εξαφάνιση ενός πληθυσμού υπάρχει μεγάλη απόσταση. Γιατί, κύριε Φαλμεράυερ, η Ιστορία να εξαφάνισε επιλεκτικά τους Έλληνες, αφήνοντας τους άλλους να συνεχίζουν αδιατάρακτα την πορεία τους;

Το ζήτημα, βέβαια, δεν περιορίζεται στον Φαλμεράυερ. Οι κοινωνίες, παλαιότερες και σύγχρονες, έχουν ανάγκη να αισθάνονται ότι ανήκουν κάπου. Τη σχέση της ταυτότητας με την αναγνώριση και την ανάγκη του ανήκειν εξετάζει ο Φουκουγιάμα στο βιβλίο του «Ταυτότητα», που κυκλοφόρησε στα ελληνικά από τις εκδόσεις Ροπή του Παναγιώτη Χαρίτου, σε μετάφραση του εξαιρετικού νομικού και πρώην αρεοπαγίτη Σταύρου Γαβαλά.

Οι άνθρωποι αναζητούν την καταγωγή τους και τη θέση τους μέσα σε μια ιστορική συνέχεια. Το γιατί θα το συζητήσουμε άλλη φορά. Υπάρχουν, όμως, και άνθρωποι στους οποίους αυτή η αναζήτηση δεν λέει πολλά. Θα μπορούσαν, όπως το αντιλαμβάνομαι, να ζήσουν οπουδήποτε, χωρίς ιδιαίτερο δεσμό με μια συγκεκριμένη ιστορική συνείδηση.

Η δική μου εντύπωση είναι ότι, μετά το 1996, αυτή η στάση απέκτησε μεγαλύτερη παρουσία στην Ελλάδα, στους κρατικούς, εξουσιαστικούς και ιδεολογικούς μηχανισμούς. Και εκείνο που με ενοχλεί δεν είναι η διαφορετική σχέση κάποιου με την καταγωγή του. Είναι η επιλεκτικότητα: να επικαλείται τον αντιεθνικισμό όταν συζητά για την Ελλάδα, αλλά να αδιαφορεί για τον εθνικισμό των άλλων, ακόμη και όταν αυτός γίνεται επιθετικός.

Η επίκληση της ελληνικής ιστορικής συνέχειας δεν αποτελεί εθνικισμό. Ούτε ότι η απόρριψή της συνιστά από μόνη της προοδευτική στάση. Υπάρχουν άνθρωποι που αντιλαμβάνονται την ελληνική τους ιδιότητα κυρίως ως ιδιότητα πολίτη, και άλλοι που τη συνδέουν με τη γλώσσα, τη μνήμη και μια ευρύτερη πολιτισμική διαδρομή. Με κάποια δόση πολεμικής θα μπορούσα να ονομάσω όσους Συνταγματικά νοιώθουν Έλληνες, «Έλληνες του Φαλμεράυερ». Η αναλογία, φυσικά, έχει όρια. Εκείνος μιλούσε για καταγωγή. Εδώ μιλώ για τη σχέση του ανθρώπου με την ιστορική του ταυτότητα.

Επιστρέφω στις δύο συνεντεύξεις.

Το πρώτο ερώτημα είναι τι ήταν ο Σαμουήλ. Βούλγαρος; Αρμένιος; Μακεδόνας, κατά τα Σκόπια, ή ένας ηγεμόνας που αξιοποίησε τη βουλγαρική κρατική παράδοση για να νομιμοποιήσει την εξουσία του;

Η πιθανή αρμενική καταγωγή του δεν αναιρεί τον βουλγαρικό χαρακτήρα της εξουσίας του. Και η αξιοποίηση μιας παλαιότερης κρατικής παράδοσης δεν σημαίνει ότι η Βουλγαρία ήταν απλώς μια επιγραφή στην πρόσοψη ενός άσχετου κράτους.

Στη διεθνή ιστοριογραφία ο Σαμουήλ καταγράφεται ως τσάρος της Βουλγαρίας, με βασιλεία από το 997 έως τον θάνατό του το 1014. Έτσι τον παρουσιάζει, μεταξύ άλλων, ο Detlef Kulman στο «Biographisches Lexikon zur Geschichte Südosteuropas». Η οικογενειακή του καταγωγή, όμως, αποτελεί διαφορετικό ερώτημα.

Ο αρμένειος χρονικογράφος Στέφανος του Ταρών, ο γνωστός Ασολίκ, αποδίδει αρμενική προέλευση στον Σαμουήλ και στον αδελφό του. Ο Nicolas Adontz ανέπτυξε αυτή την εκδοχή στη μελέτη του «Samuel l’Arménien, roi des Bulgares», το 1938. Ο ίδιος ο τίτλος έχει ενδιαφέρον: «Σαμουήλ ο Αρμένιος, βασιλιάς των Βουλγάρων». Η καταγωγή του ανθρώπου διακρίνεται από την πολιτική ιδιότητα του ηγεμόνα.

Η αρμενική εκδοχή έχει σοβαρά ερείσματα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι έχει κλείσει κάθε συζήτηση. Ο Paul Stephenson, στο «The Legend of Basil the Bulgar-Slayer», εξετάζει τις σχετικές μαρτυρίες και τα προβλήματά τους. Και εδώ χρειάζεται προσοχή σε ένα σημείο της συνέντευξης: ούτε το σχήμα του κρανίου ούτε τα χαρακτηριστικά της μύτης μπορούν να αποδείξουν από μόνα τους την εθνική καταγωγή ενός ανθρώπου. Η αρχαιολογική παρατήρηση έχει την αξία της, αλλά δεν μπορεί να σηκώσει περισσότερο βάρος από όσο της αναλογεί.

Αχρίδα

Για να καταλάβουμε την πολιτική θέση του Σαμουήλ, πρέπει να επιστρέψουμε στο 971, όταν ο Ιωάννης Τσιμισκής κατέλαβε την Πρεσλάβα και επέφερε αποφασιστικό πλήγμα στην παλαιά βουλγαρική μοναρχία. Μετά τον θάνατό του, το 976, οι Κομητόπουλοι αναδείχθηκαν στην αντίσταση κατά της βυζαντινής κυριαρχίας. Ο Σαμουήλ εξελίχθηκε στον ισχυρότερο από αυτούς, με κέντρα εξουσίας στην Πρέσπα και στην Αχρίδα.

Η βουλγαρική διαδοχή τού προσέφερε ιστορικό βάθος, τίτλους και αναγνωρίσιμη πολιτική συνέχεια. Με αυτή την έννοια, μπορούμε να συζητήσουμε τη χρησιμότητά της για τη νομιμοποίησή του. Δεν μπορούμε, όμως, να παρακάμψουμε ότι οι πηγές μιλούν για βουλγαρική εξουσία και βουλγαρικές δυνάμεις. Η συλλογή της Vasilka Tăpkova-Zaimova, «Bulgarians by Birth», συγκεντρώνει σημαντικό υλικό για τους Κομητόπουλους, τον Σαμουήλ και τους διαδόχους του.

Αυτό δεν μετατρέπει το κράτος του σε ένα σημερινό, εθνικά ομοιογενές κράτος. Οι μεσαιωνικές επικράτειες περιλάμβαναν διαφορετικούς πληθυσμούς, γλώσσες και παραδόσεις. Η οικογενειακή καταγωγή μιας δυναστείας, η γλώσσα της διοίκησης και η πολιτική ταυτότητα του κράτους δεν ήταν πάντοτε το ίδιο πράγμα.

Εδώ βρίσκεται και ένα από τα πιο ενδιαφέροντα σημεία των συνεντεύξεων: η παρουσία της ελληνικής γλώσσας στο πρώιμο βουλγαρικό κράτος. Ο Βούλγαρος επιγραφολόγος Veselin Beševliev συγκέντρωσε τις πρωτοβουλγαρικές επιγραφές στο «Die protobulgarischen Inschriften», που εκδόθηκε στο Βερολίνο το 1963. Ανάμεσά τους υπάρχουν ελληνόγλωσσα κείμενα για στρατιωτικές πράξεις, οικοδομήματα, συνθήκες και μνημεία της ηγεμονικής εξουσίας.

Η ελληνική, επομένως, είχε ισχυρή παρουσία στον επίσημο γραπτό λόγο αυτού του κράτους. Αυτό μαρτυρεί το κύρος της και τη μεγάλη επίδραση του βυζαντινού κόσμου. Δεν αποδεικνύει ότι όλοι οι Πρωτοβούλγαροι, που ήταν τουρανικό και όχι σλαυινό φύλο,  μιλούσαν ελληνικά ως μητρική γλώσσα ή ότι ο πολιτισμός τους ήταν συνολικά ελληνικός. Στις συνετεύξεις δηλώνεται ρητά ο ελληνικός χαρακτήρας του. Όπως επισημαίνει ο Florin Curta στο «Eastern Europe in the Middle Ages», υπάρχουν και επιγραφές με ελληνικούς χαρακτήρες σε γλώσσα που δεν είναι ελληνική, πιθανότατα πρωτοβουλγαρική. Άλλο η γλώσσα και άλλο το αλφάβητο.

Το πραγματικό μέγεθος της ελληνικής γλώσσας τις πρώτες μορφές βουλγαρικής κρατικής συκρότησης  είναι αρκετά σημαντικό. Και η παρουσία της σε ένα κράτος ανταγωνιστικό προς το Βυζάντιο δείχνει πόσο σύνθετες ήταν οι σχέσεις της εποχής.

Η ίδια αυτή σύνθετη σχέση φαίνεται στη μεταφορά των λειψάνων του Αγίου Αχιλλείου από τη Λάρισα στην Πρέσπα. Μετά την κατάληψη της Λάρισας, που συνήθως τοποθετείται γύρω στο 985–986, ο Σαμουήλ μετέφερε τα λείψανα του προστάτη της πόλης και άλλων αγίων στην έδρα του. Το γεγονός καταγράφεται στη διεθνή προσωπογραφία της μέσης βυζαντινής περιόδου, με αναφορές στον Σκυλίτση και στον Κεκαυμένο.

Η βασιλική του Αγίου Αχιλλείου συνέδεσε έτσι έναν σημαντικό άγιο της Θεσσαλίας με ένα κέντρο της σαμουηλικής εξουσίας. Είναι εύλογο να δούμε σε αυτή τη μεταφορά και μια προσπάθεια ενίσχυσης του θρησκευτικού κύρους της έδρας του. Μαζί με τα λείψανα μετακινήθηκαν αναγκαστικά και κάτοικοι της Λάρισας. Κατά τον Σκυλίτση, ο Σαμουήλ χρησιμοποίησε ανθρώπους από αυτούς τους πληθυσμούς ως στρατιώτες στις συγκρούσεις του με τους Βυζαντινούς.

Πιο δύσκολη είναι η ιστορία της παπικής αναγνώρισης. Στη συνέντευξη διατυπώνεται η άποψη ότι ο Σαμουήλ απευθύνθηκε στον Πάπα, ο οποίος του ζήτησε πρωτεύουσα, καθεδρικό ναό και λείψανα αγίων για να του δώσει στέμμα. Είναι μια αφήγηση που συνδέει με ελκυστικό τρόπο την πολιτική και τη θρησκευτική νομιμοποίηση.

Το επιχείρημα για παπική στέψη του Σαμουήλ συνδέεται κυρίως με την αλληλογραφία του Καλογιάν με τον Ιννοκέντιο Γ΄, περίπου δύο αιώνες αργότερα. Ο Καλογιάν επικαλούνταν παλαιότερους Βούλγαρους ηγεμόνες για να στηρίξει το δικό του αίτημα αναγνώρισης. Ο Francis Dvornik, στο «The Slavs: Their Early History and Civilization», εξηγεί ότι αυτή η μεταγενέστερη αναφορά δεν αποδεικνύει πως ο Σαμουήλ έλαβε στέμμα από τον Πάπα. Μέχρι να εντοπιστεί η πηγή των συγκεκριμένων απαιτήσεων, κρατώ την αφήγηση ως άποψη που διατυπώθηκε στη συνέντευξη.

Στην προφορική αφήγηση ο Σαμουήλ εμφανίζεται να αποτυγχάνει να πάρει τα λείψανα του Αγίου Δημητρίου και κατόπιν να στρέφεται στον Άγιο Αχίλλειο. Η χρονολόγηση των γεγονότων, όμως, δεν στηρίζει αυτή τη σειρά. Η κατάληψη της Λάρισας προηγείται της σύγκρουσης στη Θεσσαλονίκη κατά την οποία αιχμαλωτίστηκε ο Ασώτιος Ταρωνίτης, γύρω στο 995.

Η ιστορία του Ασώτιου παραμένει εντυπωσιακή και χωρίς αυτή τη σύνδεση. Ήταν γιος του βυζαντινού διοικητή της Θεσσαλονίκης, Γρηγορίου Ταρωνίτη. Ο πατέρας του σκοτώθηκε προσπαθώντας να τον βοηθήσει και ο ίδιος αιχμαλωτίστηκε. Αργότερα παντρεύτηκε τη Μιροσλάβα, κόρη του Σαμουήλ. Κατά τον Σκυλίτση, εκείνη είχε απειλήσει να αυτοκτονήσει αν ο πατέρας της δεν επέτρεπε τον γάμο.

Ο Σαμουήλ έστειλε το ζευγάρι στο Δυρράχιο. Στη συνέχεια οι δύο πέρασαν στη βυζαντινή πλευρά και έφτασαν στην Κωνσταντινούπολη. Ο Βασίλειος Β΄ τίμησε τον Ασώτιο ως μάγιστρο και τη Μιροσλάβα ως ζωστή.

Ο Σαμουήλ ήταν ηγεμόνας της μεσαιωνικής Βουλγαρίας, με σοβαρά ερείσματα για αρμενική οικογενειακή καταγωγή. Στηρίχθηκε στη βουλγαρική πολιτική συνέχεια και κυβέρνησε μια σύνθετη επικράτεια, βαθιά επηρεασμένη από τον βυζαντινό κόσμο. Η βουλγαρική κληρονομιά είχε σημασία για τη νομιμοποίησή του.

Ο Μουτσόπουλος και ο Ταχιάος άφησαν πίσω τους σπουδαίο έργο.

Ο Μουτσόπουλος εντόπισε τα κειμήλια που άρπαξαν οι Βούγαροι απο τις Μονές της ακεδονίας και της Θράκης. Και πρότεινε στην πολιτεία να τα ζητήσει ανταλλάσσοντας τα οστά με τα συληθέντα αντικείμενα.

Για μεγάλο χρονικό διάστημα οι δύο πλευρές συνομιλούσαν Μέχρι που έγινε γνωστό πως η κυβέρνηση Μητσοτάκη αποφάσισε να τα δώσει με ελέχιστα ανταλλάγματα.

Οι Βούλγαροι προσέθεσαν μια σημαντική ψηφίδα στο ιστορικό ττους αφήγημα.

Η Ελλάδα δεν ενδιαφέρθηκε να ενισχύει τα δικά της στοιχεία.

Στις περιπτώσεις που οι κυβερνήσεις λαών φέρονται όπως η ελληνικά το μέλλον είναι ζοφερό.

 

Ὁ βασιλικός μαράθηκε

0

Μακριά τά χέρια σας ἀπό ἐκεῖ, «βιάζετε» τήν ἱστορία τῆς ΝΔ

Τήν Επαύριον τῶν τραυματικῶν ἐκλογῶν τοῦ 1981, κατά τήν διάρκεια τῶν ὁποίων ἡ ΝΔ συνετρίβη ἀπό τό ΠΑΣΟΚ καί ἡττήθηκε μέ 12 μονάδες διαφορά ἀπό τόν Ἀνδρέα Παπανδρέου, ἀρχηγός τοῦ κόμματος ἐξελέγη ὁ Εὐάγγελος Ἀβέρωφ.

Ὁ Ἠπειρώτης πολιτικός δέν ἦταν φτιαγμένος γιά μεγάλους πρώτους ρόλους, ἀλλά ὡς παλαιό στέλεχος τοῦ κόμματος ἀπό τήν ἐποχή τῆς ΕΡΕ καί ὡς συγγραφέας τοῦ πολύκροτου βιβλίου «Φωτιά καί τσεκούρι» γνώριζε τόν παλμό τῶν ὀπαδῶν τῆς ΝΔ. Μετροῦσε σωστά τόν σφυγμό. Γιά νά μήν διαλυθεῖ τό κόμμα εἰς τά ἐξ ὧν συνετέθη, ἔπρεπε νά συσπειρωθεῖ. Σέ καιρούς ὅπου φυσοῦσαν οἱ ἄνεμοι τῆς ἀλλαγῆς καί τῆς ἀναγνωρίσεως τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιστάσεως τοῦ ΕΑΜ καί τοῦ ΕΛΑΣ, ὁ Ἀβέρωφ ἐπένδυσε στήν ἱστορία τῆς παρατάξεως καί στίς ἀξίες της.

Κάπως ἔτσι δημιουργήθηκε ἡ περίφημη μπάντα καί τά τραγούδια τῆς «γαλάζιας γενιᾶς», μέ τά ὁποῖα ξεκινοῦσαν οἱ ὁμιλίες του, κάπως ἔτσι ἄρχισε νά ἔχει ἐπιρροή ἡ ΝΔ στήν νεολαία καί στά πανεπιστήμια 45 χρόνια πρίν, σέ καιρούς ἀπόλυτης κυριαρχίας τῆς Ἀριστερᾶς. Ὁ ὕμνος τῆς ΝΔ πού ἔγραψε ὁ Ρόμπερτ Οὐίλιαμς (ἄκρως τολμηρή ἐπιλογή γιά ἕναν τραγουδιστή τῆς νεολαίας ἡ ταύτισή του μέ ἕνα κόμμα σέ ἐκεῖνα τά πέτρινα χρόνια) εἶχε τρία «ζήτω»: Ἕνα γιά τήν Ἑλλάδα, ἕνα γιά τήν θρησκεία καί ἕνα γιά τήν ΝΔ.

Ἕνα δεύτερο πολιτικό τραγούδι (ἡ Δεξιά δέν εἶχε μέχρι τότε καμμία ἐπαφή μέ τό πολιτικό τραγούδι) ἀντηχοῦσε στό ἐτήσιο φεστιβάλ τῆς ΟΝΝΕΔ πού διεξαγόταν στό πεδίο τοῦ Ἄρεως. Τό τραγούδι αὐτό, σέ μουσική καί στίχους τοῦ Βίκτωρα Πολυδώρου, ἦταν ἀφιερωμένο στόν προερχόμενο ἀπό τό Κέντρο στρατηγό Ναπολέοντα Ζέρβα καί στόν συνταγματάρχη Ψαρρό, τούς ἥρωες τοῦ ΕΔΕΣ καί τοῦ 5/42 Συντάγματος Εὐζώνων. Στόχευαν νά θυμίσουν στούς ὀπαδούς ποιοῦ κόμματος, ποιᾶς ἱστορίας ἡγοῦνται.

Τό τραγούδι αὐτό εἶχε τούς ἑξῆς στίχους:

«Ζέρβα, ἀπό τόν τάφο ἔβγα καί δές, /
θ’ ἀναστηθεῖ ξανά ὁ ΕΔΕΣ /
γιά τή σημαία καί τό σταυρό, /
ἄν χρειαστεῖ καί στό βουνό, /
ἐμεῖς δέν ξέρουμε ζυγό. /
Μύρισε θυμάρι καί βασιλικό, /
λάμπει τό φεγγάρι μές στόν οὐρανό, /
τῆς κληρονομιᾶς ἐμεῖς συνεχιστές, /
στήν κορυφή καί πάλι, πάλι νικητές».

Τά τραγούδια αὐτά βοήθησαν καταλυτικά στήν αὔξηση τῆς συσπειρώσεως τῆς ΝΔ καί ἐπέτυχαν τό νά βελτιώσει ἐντυπωσιακά τίς ἐπιδόσεις της στίς εὐρωεκλογές τοῦ 1984. Τό ΠΑΣΟΚ «ἔπεσε» στό 42%, ἡ ΝΔ «ἀνέβηκε» στό 38% καί ὁ Ἀβέρωφ παρέδωσε, μέ μιά συνέντευξη στήν «Μεσημβρινή», τήν σκυτάλη στούς δελφίνους. Τήν συνέχεια τήν ξέρουμε!

Τά τραγούδια τῆς «γαλάζιας γενιᾶς» συνδέθηκαν στό θυμικό τοῦ μέσου νεοδημοκράτη μέ μεγάλες νῖκες –ἠχοῦσαν μέχρι καί τίς ἐκλογές τοῦ 2009– μέ μεγάλες χαρές καί μεγάλους ἔρωτες νεολαίων, ἀλλά καί μέ μεγάλες πίκρες. Οἱ «πρασινοφρουροί» τῆς ἐποχῆς θέλησαν νά πάρουν ρεβάνς γιά τόν Ἐμφύλιο καί ἄρχισαν διώξεις πρός τά ἁπλᾶ μέλη τῆς ΝΔ, πού στό μεταξύ εἶχαν φθάσει τό ἕνα ἑκατομμύριο ἐγγεγραμμένους στό μητρῶο τοῦ κόμματος.

Μπορεῖ στήν εὐρύτερη κοινωνία νά μήν λένε πολλά αὐτά τά πολιτικά τραγούδια σήμερα, ἀλλά μέσα στήν παράταξη περιγράφουν ζωές καί ζωές. Σταδιακά τά τραγούδια αὐτά ἀτόνησαν. Ἐπί Καραμανλῆ, παράλληλα μέ αὐτά ἔκανε μεγάλη καριέρα καί ὁ «Μαρμαρωμένος Βασιλιᾶς» τοῦ Βυζαντίου, τό «Θά ’ρθεις σάν ἀστραπή», πού συμβόλισε μιά ὁλόκληρη ἐποχή. Ἐπί Ἀντώνη Σαμαρᾶ, ὁ πυρσός, πού φιλοτέχνησε ὁ Τίτος Ἀθανασιάδης τό 1974 μέ ἐντολή Καραμανλῆ, ἀνασχεδιάστηκε, ἐνῷ ἐπί Κυριάκου ἔσβησαν ὅλα: Καί ὁ πυρσός καί ὁ ὕμνος καί τό «Μύρισε θυμάρι».

Καί ὄχι μόνο ἔσβησαν, ἀλλά τό κόμμα πῆγε στήν ἀντίθετη κατεύθυνση: Ἡ θρησκεία ἐδιώχθηκε ἐπί Κυβερνήσεων Μητσοτάκη (ἱερεῖς κάθισαν στό ἑδώλιο, θεωρήθηκε ἐλευθερία τῆς ἐκφράσεώς ὁ βανδαλισμός προσώπων Ἁγίων στήν Ἐθνική Πινακοθήκη), ἐνῷ ὁ βασιλικός μαράθηκε ἐντελῶς. Τό κόμμα ἄφησε τήν ἱστορία τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιστάσεως βορά στήν ναζιστική Ἀκροδεξιά, πού εἶναι ἡ μόνη πολιτική δύναμις πού παρίσταται στό ἐτήσιο μνημόσυνο στόν Γράμμο καί στό Βίτσι. Ὅποιος βουλευτής θελήσει νά πάει, κινδυνεύει μέ διαγραφή γιά συμμετοχή σέ «ἑορτές μίσους», ἐνῷ ὅλες οἱ ἐκδηλώσεις τοῦ ΚΚΕ κάθε χρόνο στό ἴδιο μέρος εἶναι ἐκδηλώσεις γιά τήν εἰρήνη.

Τούτων δοθέντων λοιπόν καί βάσει αὐτῶν τῶν δεδομένων, μᾶς προκάλεσε κατάπληξη ἡ ἀνάσυρση ἐκ τῆς βαθείας καταψύξεως τῶν τραγουδιῶν τῆς «γαλάζιας γενιᾶς» μέ τήν ἀφορμή τῆς ἐπετείου τῶν 52 χρόνων ἀπό τῆς ἱδρύσεως τῆς ΝΔ. 45 χρόνια μετά, δέν «δουλεύουν» πιά αὐτά οὔτε στίς μεγάλες ἡλικίες.

Ὅσα ἐκπροσωποῦσαν αὐτά τά τραγούδια, τά ἔσβησαν οἱ τελευταῖες Κυβερνήσεις τῆς ΝΔ μέ τίς πολιτικές τους καί μέ τίς πρακτικές τους. Δέν νιώθει τίποτε ὁ κόσμος, ἀκόμη καί αὐτός πού τά ξέρει, γιατί δέν ὑπάρχει περιεχόμενο γιά νά τά ὑποστηρίξει. Τό ἀντίθετο. Οἱ διῶκτες τῆς ΝΔ, γιά τούς ὁποίους γράφτηκαν αὐτά τά τραγούδια, ἔχουν στρογγυλοκαθίσει στό Μαξίμου καί κρατοῦν στά χέρια τους τό τιμόνι τῆς ΝΔ. «Γαλάζια γενιά» σήμερα εἶναι οἱ τότε «πρασινοφρουροί» καί οἱ Κνίτες πού μετακόμισαν καί ἔγιναν βασικοί ὑπουργοί τῆς ΝΔ. Καί ἄν δέν «δουλεύουν» πλέον αὐτά τά τραγούδια στό ὑποσυνείδητο τῶν ὀπαδῶν, δέν μποροῦν νά συσπειρώσουν πλέον.

Ἐπειδή ἡ ἡγεσία τῆς ΝΔ δέν «νιώθει», δέν καταλαβαίνει ὅτι τά τραγούδια αὐτά μιλᾶνε πιά καί ἄν (γιατί οἱ ἰδεολογικές μάχες εἶναι ἄλλες πλέον) στόν κόσμο πού ἔχει φύγει ἀπό τήν ΝΔ γιά ἄλλες πολιτεῖες. Οἱ ψηφοφόροι πού σταυρώνουν τούς Χάρηδες, τούς Τάκηδες, τούς Γιώργηδες, τούς Μάκηδες, τούς Ἀδώνιδες, τίς Εἰρῆνες, τίς Λίνες καί τούς Μιχάληδες δέν καταλαβαίνουν τίποτε. Τζάμπα μπήκατε στόν κόπο λοιπόν. Ἀφῆστε τα, λέμε ἐμεῖς, ἥσυχα αὐτά τά τραγούδια στήν λήθη τους. Σέ κανένα reunion τῆς ΟΝΝΕΔ καί ἄν… Χρησιμοποιῶντας τα ἄλλως τε τά ξεφτιλίζετε, τά «βιάζετε» καί τά ἀκυρώνετε. Στό τέλος, θά ἀηδιάζουμε στό ἄκουσμά τους ἄν συνεχίσετε νά τά χρησιμοποιεῖτε ἐσεῖς οἱ καιροσκόποι πού δέν τά ἀγαπήσατε. Μήν ἀγγίζετε λοιπόν. Μακριά τά χέρια σας ἀπό ἐκεῖ. Θερμή παράκληση.

estianews.gr

Ἡ ἐποχή τῶν ὑποθαλασσίων ναυτικῶν δυνάμεων

0
  • Τοῦ ΔΗΜΗΤΡΗ Ε. ΘΩΜΑ

Ἡ ἐξέλιξις τῆς στρατιωτικῆς τεχνολογίας καί ὁ ρόλος τῆς Τεχνητῆς Νοημοσύνης στήν διασφάλιση τῶν συστημάτων κάτω ἀπό τό νερό – Ἡ μάχη Οὐάσιγκτων-Πεκίνου στόν τομέα τῆς Ὠκεανογραφίας

Οἱ ὑποβρύχιες ναυτικές καί στρατιωτικές ἐπιχειρήσεις ἀποτελοῦν οὐσιῶδες καί πολύτιμο κομμάτι τῆς ἀμερικανικῆς στρατηγικῆς γιά τήν προβολή ἐθνικῆς ἰσχύος, τόν ἔλεγχο τῶν θαλασσῶν, ἀλλά καί δυνητικῶς ἕναν ἐπιτυχῆ πόλεμο ἐναντίον ἀντιπάλων καί ἐχθρῶν ἀνά τόν κόσμο.

Οἱ ὑποβρύχιες πλατφόρμες, κοινῶς τά ὑποβρύχια, μεταφέρουν τίς περισσότερες ἀπό τίς ὁπλισμένες πυρηνικές κεφαλές τῶν ἀμερικανικῶν Ἐνόπλων Δυνάμεων, κεφαλές πού προσφέρουν ἀσφαλές πλεονέκτημα καί δυνατότητες γιά δεύτερο – ἑπόμενο πυρηνικό πλῆγμα – ἀπάντηση σέ μιά ἀρχική – πρώτη πυρηνική ἐπίθεση τοῦ ἐχθροῦ.

Τά συστήματα στρατιωτικῆς ἐπιτηρήσεως καί ἐπιθέσεως ἔχουν ἐξελιχθεῖ, ὡριμάσει καί παγκοσμιοποιηθεῖ, ἐνῷ οἱ δυνατότητες μή ἐντοπισμοῦ τῶν ὑποθαλασσίων στρατιωτικῶν μέσων (stealth) ἔχουν αὐξηθεῖ καί ἐνισχυθεῖ.

Ἐπίσης ἀξίζει νά ἐπισημανθεῖ ὅτι τά ὑποθαλάσσια καλώδια μεταφέρουν πλέον πάνω ἀπό τό 90% τῶν πληροφοριακῶν στοιχείων τῶν ἀμερικανικῶν στρατιωτικῶν ἐπικοινωνιῶν καί τῆς ναυτικῆς τηλε-διοίκησης, κάτι πού σημαίνει ὅτι ἡ δυναμική παρουσία τοῦ ἀμερικανικοῦ Στρατοῦ καί Ναυτικοῦ εἶναι ἄκρως ἀπαραίτητη προϋπόθεσις γιά ἐπιτυχημένες στρατιωτικές ἐπιχειρήσεις, γιά μιά παραγωγική καί κερδοφόρο ψηφιακή οἰκονομία, ἀλλά καί γιά τήν ἐξέλιξη τῆς Τεχνητῆς Νοημοσύνης.

Ὅπως ἀναφέρεται σέ ἔκθεση τοῦ ἀμερικανικοῦ Ἰνστιτούτου Ἐξωτερικῆς καί Στρατιωτικῆς Πολιτικῆς Brookings, οἱ ἀπανταχοῦ σχεδιαστές στρατηγικῆς ἀναγνωρίζουν τήν ἀξία καί τήν χρησιμότητα ἱκανῶν καί ἰσχυρῶν ὑποθαλασσίων ναυτικῶν δυνάμεων, ὡς κεντρικοῦ καί ἀποφασιστικοῦ παράγοντος γιά ἐπιτυχημένες στρατιωτικές μηχανές πού θά κατατροπώνουν τόν ἐχθρό.

Οἱ ἀπαντήσεις ὅμως στό ἐρώτημα πῶς θά ἐπηρεάσουν καί θά διαμορφώσουν τό ὑποθαλάσσιο πεδίο τῆς μάχης οἱ ἐξελίξεις στήν Τεχνητή Νοημοσύνη καί στίς συμπληρωματικές μέ αὐτήν τεχνολογίες, ὅπως ἡ ρομποτική, εἶναι πιό θολές.

Συμφώνως πρός τίς πλέον σύγχρονες καί ἐπίκαιρες ἀναλύσεις γιά τήν ἐπίδραση τῆς Τεχνητῆς Νοημοσύνης στό στρατιωτικό πεδίο καί τήν πολεμική τακτική, πάνω ἀπό τήν ἐπιφάνεια τῆς θαλάσσης ἡ Τεχνητή Νοημοσύνη δημιουργεῖ «φονικούς ἱστούς ἀράχνης», ἀποτελούμενους ἀπό διασυνδεδεμένα στρατιωτικά μέσα καί πλατφόρμες, πού ἐκτελοῦν αὐτοματοποιημένες λειτουργίες, οἱ ὁποῖες ἀντικαθιστοῦν τίς παραδοσιακές ἀνθρώπινες καί δέν μποροῦν νά ἐκτελεστοῦν μέ ἀνάλογο τρόπο ἀπό τόν ἄνθρωπο σήμερα.

Τόσο τό μέγεθος ὅσο καί ἡ φύσις τῶν ἀπειλῶν στό πεδίο τῆς μάχης ἔχουν ἀλλάξει ριζικῶς. Εἰδικοί ἐπιστήμονες καί στρατιωτικοί ἀναλυτές καταλήγουν στό συμπέρασμα ὅτι τό πεδίο τῶν συγκρούσεων καί τῆς μάχης κάτω ἀπό τήν θάλασσα γίνεται ὅλο καί πιό διαφανές, κάτι πού ἐπιτρέπει τήν δημιουργία ὑποβοηθουμένων ἤ καί αὐτοματοποιημένων συστημάτων διοικητικῶν καί πολεμικῶν ἀποφάσεων, τά ὁποῖα συμπληρώνουν τήν δομή τοῦ συστήματος ἀπό ὑψηλόβαθμους ἀξιωματικούς ἤ καί πολιτικούς.

Συμφώνως πρός τήν εἰδική ἐπίσημη ἔκθεση πού δημοσιεύεται ἀπό τό Ἰνστιτοῦτο Brookings, στά ἐπιστημονικά, στρατιωτικά, ἀλλά καί κυβερνητικά ἐπιτελεῖα ἐπικρατεῖ ἔντονος σκεπτικισμός γιά τήν ἀποτελεσματικότητα καί τήν ἀξιοπιστία τῶν ὑποθαλασσίων πληροφοριακῶν συστημάτων, ἡ λειτουργική αὐτονομία τῶν ὁποίων εἶναι ἐξαιρετικῶς περιορισμένη, λόγῳ τῶν μειωμένων δυνατοτήτων ἐπικοινωνίας καί ἐντοπισμοῦ τῶν συστημάτων αὐτῶν κάτω ἀπό τό νερό.

Οἱ θιασῶτες τῆς Τεχνητῆς Νοημοσύνης προτείνουν ἕναν νέο δρόμο, ἕνα διαφορετικό ὅραμα, πού ἑδράζεται στόν ρεαλισμό καί τήν οὐσιαστική ἐκτίμηση τῶν φυσικῶν περιορισμῶν γιά τά στρατιωτικά μέσα κάτω ἀπό τήν θάλασσα, ὅραμα πού περιλαμβάνει τόσο τίς δυνατότητες ἐπιβιώσεως τοῦ στρατιωτικοῦ προσωπικοῦ ὅσο καί τίς δυνατότητες προβολῆς ἰσχύος μέσῳ τῆς stealth τεχνολογίας.

Ἀντί νά λειτουργοῦν ὡς παγκόσμιος φονικός ἱστός ἀράχνης, οἱ πλατφόρμες πού ἐνισχύονται ἀπό τήν Τεχνητή Νοημοσύνη, ἀλλά καί οἱ αἰσθητῆρες πού χρησιμοποιοῦν, λειτουργοῦν περισσότερο ὡς ἕνα μωσαϊκό χαλαρῶν τοπικῶν δικτύων, πού δέν περιορίζονται ἀπό τίς μειωμένες δυνατότητες ἐπικοινωνίας καί ἀνταλλαγῆς πληροφοριῶν σέ παγκόσμιο ἐπίπεδο, ἀλλά καί δέν ἀποκαλύπτουν τήν παρουσία τους στόν ἐχθρό.

Μικρά Pod ἤ διασυνδεδεμένα αὐτοκινούμενα ὑποθαλάσσια ὀχήματα μέ μικρό ἀριθμό ἀτόμων στρατιωτικοῦ πληρώματος ὑποστηρίζονται ἀπό τοπικά δίκτυα Τεχνητῆς Νοημοσύνης πού διασυνδέονται μέ ἄλλα μεγαλύτερα, ἐξασφαλίζοντας ἔτσι τίς παγκοσμιοποιημένες στρατιωτικές ἐπικοινωνίες.

Σέ συγκεκριμένες μάλιστα περιοχές στρατηγικῆς ἐπικοινωνίας, ὅπως τά θαλάσσια στενά, οἱ φάροι ἐπιτηρήσεως καί τά λιμάνια, ἰσχυρά δίκτυα αἰσθητήρων καί ἐπικοινωνίες προσφέρουν τίς μέγιστες δυνατές ὑπηρεσίες στούς μηχανισμούς λήψεως ἀποφάσεων καί στήν στρατιωτική διοίκηση.

Σημαντική συνέπεια αὐτῶν τῶν ἐξελίξεων εἶναι ὅτι τά μοναχικά stealth ὑποβρύχια, τά ὁποῖα δυσκόλως ἐντοπίζονται ἀπό τίς ἐχθρικές δυνάμεις, εἴτε εἶναι πυρηνικά εἴτε ταχείας ἐπιθέσεως, θά συνεχίσουν νά ἔχουν τεράστια ἀξία γιά ἱκανές ὑποθαλάσσιες στρατιωτικές δυνάμεις μέ μεγάλες ἀντοχές καί δυνατότητες ἐπιβιώσεως.

Κοινή ἐκτίμησις εἶναι ἐπίσης ὅτι ἡ φυσική ἐγγύτης στό πεδίο τῆς μάχης καί τό θέατρο τῶν στρατιωτικῶν ἐπιχειρήσεων εἶναι πιό σημαντική ἀπό τήν διάκριση μεταξύ ἐπιθετικῶν καί ἀμυντικῶν δυνάμεων καί διατάξεως.

Ἐν μέσῳ μιά τεχνολογικῆς ἐπαναστάσεως πού ἐξελίσσεται, οἱ συνθῆκες καί τά ἀποτελέσματα πού δημιουργεῖ ἡ Τεχνητή Νοημοσύνη εἶναι δυσκόλως μετρήσιμα. Πάντως ἡ ἔκθεσις Brookings ἐπισημαίνει ὅτι ἡ Τεχνητή Νοημοσύνη προσφέρει καί δημιουργεῖ σημαντικό πλεονέκτημα κοντά σέ ἀκτές πού ἐλέγχονται ἀπό φίλιες ἤ συμμαχικές δυνάμεις, ἀλλά καί στό θέατρο τῶν ἐπιχειρήσεων ὅπου δροῦν φίλιες ἤ συμμαχικές στρατιωτικές, ἀεροπορικές καί ναυτικές δυνάμεις, οἱ ὁποῖες ὅμως εἶναι ἤ θά εἶναι ἐνσωματωμένες στά ἀμερικανικά συστήματα ἐπικοινωνίας, ἐντοπισμοῦ καί ἐπιθέσεως.

Γιά νά ἀξιοποιήσει ὁ ἀμερικανικός στρατός εἰς τό ἔπακρον τίς δυνατότητες καί τό δυναμικό πού δημιουργεῖ ἡ Τεχνητή Νοημοσύνη, θά πρέπει νά διασφαλίσει τήν πλήρη, ἀπόλυτο καί λειτουργική ἐπιχειρησιακή ἐπικοινωνία τῶν δυνάμεών του μέ τίς συμμαχικές. Ἰδιαιτέρως δέ κάτω ἀπό τή θάλασσα, κάτι πού σημαίνει ὅτι θά πρέπει νά δημιουργήσουν ἀσφαλῆ καί ἀξιόπιστα κανάλια ἐπικοινωνίας καί στρατιωτικῆς διαλειτουργικότητος.

Ἡ Ὠκεανογραφία, πεδίο ἀντιπαραθέσεως

Ἡ ἔκθεσις Brookings ἐπισημαίνει ἐπίσης ὅτι ἡ Τεχνητή Νοημοσύνη μεταμορφώνει καί τήν Ὠκεανογραφία, τομέα στόν ὁποῖο οἱ Ἡνωμένες Πολιτεῖες πρωτοποροῦν, βελτιώνοντας συνεχῶς τά ἀναγνωριστικά λειτουργικά μοντέλα, τήν τηλεκατεύθυνση μή ἐπανδρωμένων θαλασσίων καί ὑποβρυχίων αὐτονόμων ὀχημάτων, τά ὁποῖα χτενίζουν τούς ὠκεανούς καί καταγράφουν στατιστικά, ἐπιστημονικά καί γεωλογικά στοιχεῖα, ἀλλά καί ἐνσωματώνουν τά στοιχεῖα αὐτά στούς στρατιωτικούς καί διοικητικούς μηχανισμούς καί διαδικασίες λήψεως ἀποφάσεων, ἐν καιρῷ εἰρήνης, ἀλλά καί πολέμου.

Παρ’ ὅλα ταῦτα, τό δυναμικό καί οἱ δυνατότητες τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν διαβρώνονται, λόγῳ τῶν τεραστίων ἐπενδύσεων τῆς Κίνας στόν τομέα τῆς Ὠκεανογραφίας, ἀλλά καί τῆς Τεχνητῆς Νοημοσύνης, καθώς καί σέ νέες πλατφόρμες συλλογῆς πληροφοριῶν.

Ἀμερικανοί ἐπιστήμονες καί ἀναλυτές ἐπισημαίνουν ὅτι τά συστήματα Τεχνητῆς Νοημοσύνης στηρίζονται ὅλο καί περισσότερο σέ καλώδια πού μεταφέρουν πληροφορίες στόν πυθμένα τῶν θαλασσῶν καί τῶν ὠκεανῶν, καλώδια τά ὁποῖα εἶναι εὐάλωτα σέ ἐπιθέσεις καί σαμποτάζ, καί τονίζουν ὅτι οἱ παροῦσσες δυνατότητες, ἀλλά καί τό ἀμυντικό δόγμα τῶν ΗΠΑ γιά τήν προστασία τους, δέν ἐπαρκοῦν γιά νά ἀνταποκριθοῦν στίς σύγχρονες διεθνεῖς συνθῆκες, καθώς ἡ Ρωσσία καί ἡ Κίνα ἀναπτύσσουν συνεχῶς νέα μέσα, ὅπλα καί μηχανισμούς γιά νά ἐντοπίσουν, νά καταγράψουν καί νά καταστρέψουν τά καλώδια αὐτά.

Ἡ ἔκθεσις Brookings καταλήγει στό συμπέρασμα ὅτι ἡ ἐπανάστασις στήν Τεχνητή Νοημοσύνη εἶναι ἀληθινή καί ἐν ἐξελίξει, ἀλλά καί ὅτι κάτω ἀπό τό νερό οἱ νόμοι τῆς Φυσικῆς καθιστοῦν θολή τήν εἰκόνα πού ἔχουν τά στρατιωτικά ἐπιτελεῖα γιά τίς θάλασσες καί τούς ὠκεανούς, γεγονός πού κάνει ἐξαιρετικῶς δύσκολη τήν προσπάθειά τους νά σχεδιάσουν καί νά θέσουν σέ λειτουργία φονικούς ἱστούς πολεμικῶν μηχανῶν, πλατφορμῶν καί μή ἐπανδρωμένων κάτω ἀπό τό νερό.

Ἡ ἀβεβαιότης γιά τό πῶς θά ἐξελιχθεῖ αὐτή ἡ τεχνολογική ἐπανάστασις, ἰδιαιτέρως στό στρατιωτικό πεδίο, εἶναι μεγάλη, κάτι πού ἀναμένεται νά ἐνισχύσει τόν παραδοσιακό παρεμβατισμό τοῦ ἀμερικανικοῦ Πενταγώνου στίς τεχνολογικές ἐξελίξεις, τό ὁποῖο καί ἀναμένεται νά ἀνακατευθύνει τεράστια ἐπενδυτικά κεφάλαια σέ συγκεκριμένες τεχνολογίες καί ἐγχειρήματα (project). Αὐτό πού ζητοῦν οἱ ἐπιστήμονες ἀπό τόν ἀμερικανικό στρατό εἶναι οἱ ἐπιτελεῖς νά κατανοήσουν τήν τεράστια διαφορά στήν λειτουργία τῆς Τεχνητῆς Νοημοσύνης πάνω καί κάτω ἀπό τό νερό.

estianews.gr

Ὁ Ρούμπιο ἔβαλε τήν Τουρκία στό «κάδρο» γιά τό καλώδιο!

1
Υπουργείο Εξωτερικών. Συνάντηση του Υπ. Εξωτερικών Γιώργου Γεραπετρίτη με τον ομόλογο του των ΗΠΑ Μάρκο Ρούμπιο. 6ος Γύρος του Στρατηγικού Διαλόγου Ελλάδος-ΗΠΑ. Τετάρτη 7 Οκτωβρίου 2026 (ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ / EUROKINISSI)

Μίλησε γιά «λεπτές ἰσορροπίες», πού συμπεριλαμβάνουν «καί ἄλλες χῶρες», οἱ ὁποῖες πρέπει νά ἐπιλυθοῦν ἀπό τήν διπλωματία καί τήν ἰδιωτική πρωτοβουλία – Σιωπή καί γιά τίς ἐξορύξεις τῆς Chevron καί τῆς ExxonMobil νοτίως τῆς Κρήτης – Ψυχρολουσία γιά Γεραπετρίτη, πού τόν ἀπεκάλεσε «πολιτικό ἄνδρα διεθνοῦς κύρους»

Οταν ὁ ὑπουργός Ἐξωτερικῶν κ. Γιῶργος Γεραπετρίτης ἀποκαλοῦσε, χθές τό πρωί, τόν Ἀμερικανό ὁμόλογό του «πολιτικό ἄνδρα διεθνοῦς κύρους», προφανῶς θά περίμενε ἀπό αὐτόν μιά δήλωση στηρίξεως πρός τίς ἑλληνικές θέσεις.

Ὅμως ὁ Μάρκο Ρούμπιο ἀπέφυγε νά λάβει θέση σέ ζητήματα ὅπως ἡ ἠλεκτρική διασύνδεσις Ἑλλάδος-Κύπρου ἤ, ἀκόμη περισσότερο, οἱ γεωτρήσεις τῶν ἀμερικανικῶν ἑταιρειῶν Chevron καί ExxonMobil νοτίως τῆς Κρήτης. Ἀπεναντίας, ἄν καί δέν τήν κατονόμασε, ἔβαλε τεχνηέντως καί τήν Τουρκία στό «κάδρο» τῶν ἐνδιαφερομένων γιά τό καλώδιο. Χρησιμοποίησε τήν προσεκτική, πράγματι, διατύπωση ὅτι τά θέματα αὐτά «σχετίζονται μέ λεπτές καταστάσεις, πού ἐμπεριέχουν καί συμπεριλαμβάνουν καί ἄλλες χῶρες».

Κατά τρόπον ἐξόχως διπλωματικό ἐδήλωσε ὅτι «δέν θά κατονομάσει» τίς χῶρες αὐτές καί ἐν τέλει ὑπεξέφυγε λέγοντας ὅτι τέτοια ζητήματα δέν πρέπει νά ἀντιμετωπισθοῦν στό πλαίσιο μιᾶς συνεντεύξεως Τύπου. Ὁμίλησε μάλιστα γιά ζητήματα πού μποροῦν νά ἐπιλυθοῦν διά τῆς διπλωματίας καί τῆς ἰδιωτικῆς πρωτοβουλίας.

Ἡ ἀναφορά δέ αὐτή στήν «ἰδιωτική πρωτοβουλία» φαίνεται νά συνάδει μέ τούς σχεδιασμούς κάποιων πού ἤθελαν τήν γαλλική ἑταιρεία Nexans νά ἐπωμίζεται τίς συνεννοήσεις μέ τήν τουρκική κυβέρνηση γιά τό καλώδιο τῆς ἠλεκτρικῆς διασυνδέσεως. Χαρακτηριστικό εἶναι, τέλος, ὅτι ὁ Μάρκο Ρούμπιο ἐτήρησε σιγήν καί ἐπί τοῦ θέματος τῶν ἐρευνῶν καί ἐξορύξεων σέ περιοχές νοτίως τῆς Κρήτης, τίς ὁποῖες ἔχουν ἀναλάβει ἀμερικανικές ἑταιρεῖες, ἐνῷ ὑπῆρξε λαλίστατος στίς ἀπαντήσεις πού ἔδωσε σέ ἄλλα ἐρωτήματα, πού ἀφοροῦσαν στήν παγκόσμια ἐνεργειακή ἀσφάλεια καί τήν ἐμπλοκή τῶν ΗΠΑ στό Ἰράν.

Θά παραθέσουμε ἐπί λέξει τήν ἐρώτηση πού ἐτέθη στόν κ. Ρούμπιο καί τήν ἀπάντηση πού ἔδωσε, ὥστε νά μήν ὑπάρχουν σκοτεινά σημεῖα:

Ἐρώτησις: Κύριε ὑπουργέ, ἀναφερθήκατε καί ἐσεῖς, ἀλλά τό θέμα τῆς ἐνεργειακῆς ἀσφάλειας τῆς Εὐρώπης καί τῆς διαφοροποίησης τῶν πηγῶν ἐνέργειας εἶναι στρατηγική ἐπιλογή τῆς ἀμερικανικῆς κυβέρνησης. Ἤθελα νά ρωτήσω κατά πόσο ἡ Ἑλλάδα μπορεῖ νά ὑπολογίζει στή στήριξη τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν σέ σημαντικά ἔργα καί πρωτοβουλίες πού ἀναλαμβάνει στήν κατεύθυνση αὐτή. Δέν εἶναι μόνο ὁ Κάθετος Διάδρομος, εἶναι ἡ γεώτρηση τῆς ExxonMobil, εἶναι οἱ ἔρευνες Chevron νότια τῆς Κρήτης, ἀλλά καί τά μεγάλα ἔργα ἠλεκτρικῆς διασύνδεσης τῆς Ἑλλάδας μέ τήν Αἴγυπτο, ἀλλά καί τό ἔργο ἠλεκτρικῆς διασύνδεσης μέ τήν Κύπρο καί τό Ἰσραήλ

Ἀπάντησις: Ἡ ἐνεργειακή ἀσφάλεια σχετίζεται μέ τήν ἐθνική ἀσφάλεια κι ἄν δέν τό πιστεύετε, δεῖτε τί συμβαίνει τώρα στόν κόσμο μέ αὐτό πού προσπαθεῖ νά κάνει τό Ἰράν. Τά πρόσφατα γεγονότα μᾶς ὑπενθύμισαν πόσο σημαντικό εἶναι νά ἔχουμε διαφοροποιημένους ἀγωγούς καί διαφοροποιημένες ὁδούς, γιατί δέν μποροῦμε νά ἀντέξουμε νά ἀποκόπτεται ἐνέργεια σέ ἕνα μέρος καί νά ἀπειλεῖται ὅλος ὁ κόσμος καί, ταυτόχρονα, νά τίθεται ἐν ἀμφιβόλῳ ἡ ἱκανότητα μιᾶς χώρας νά δράσει λόγῳ ἑνός καθεστῶτος. Ἄρα ἔχουμε μεγάλη ἀφοσίωση σέ ὅλους τούς διαδρόμους καί σέ ὅλες αὐτές τίς προσπάθειες καί ἡ Ἑλλάδα ἀποτελεῖ ἕναν ἐξαιρετικό ἑταῖρο.

Θέλουμε νά εἴμαστε διαφανεῖς, ἀλλά ὑπάρχουν πράγματα πού καλύτερα νά μήν ἀποτελοῦν ἀντικείμενο σέ συνεντεύξεις Τύπου καί θά ἤθελα ἐπίσης νά συγχαρῶ τόν Ἕλληνα ὑπουργό Ἐξωτερικῶν, διότι πάντοτε ἐργάζεται σκληρά καί ἀναζητᾶ τόν διάλογο καί τή σταθερότητα στόν κόσμο. Εἶναι προσωπική του δέσμευσις, τό ἐκτιμοῦμε πάρα πολύ καί τό ἀναγνωρίζουμε. Φυσικά, κάποια ζητήματα ἀπό αὐτά πού μέ ρωτήσατε σχετίζονται μέ λεπτές ἰσορροπίες, πού ἐμπεριέχουν καί συμπεριλαμβάνουν καί ἄλλες χῶρες. Δέν θά ἀναφέρω ποιές, ἀλλά πρόκειται γιά χῶρες πού ἐμπλέκονται σέ πτυχές πού περιπλέκουν τήν κατάσταση. Θά ἔλεγα ἁπλῶς ὅτι ζητήματα τέτοιας φύσεως –τόσο λεπτά καί κρίσιμα– εἶναι προτιμότερο νά ἀντιμετωπίζονται μέσῳ τῆς ἰδιωτικῆς πρωτοβουλίας καί τῆς διπλωματίας, μακριά ἀπό τό πλαίσιο τῶν συνεντεύξεων Τύπου. Γνωρίζω ὅτι ἐπιδιώκουμε τήν διαφάνεια, ὡστόσο ὑπάρχουν θέματα στήν διεθνῆ σκηνή πού εἶναι προτιμότερο νά μήν ἀποτελοῦν ἀντικείμενο συζήτησης σέ συνεντεύξεις Τύπου, ἀλλά νά ἀντιμετωπίζονται στό τραπέζι τοῦ διαλόγου».

Διαβάζοντας τήν ἀπάντηση Ρούμπιο προσεκτικά μποροῦμε νά διακρίνουμε μία τάση ἀποδοχῆς τῶν τετελεσμένων πού δημιουργεῖ ἡ Τουρκία μέ τό μνημόνιο τό ὁποῖο ὑπέγραψε μέ τήν Λιβύη.

estianewss.gr

Έκρηξη έξω από την Motor Oil στους Αγίους Θεοδώρους: Διασωληνωμένοι οι δύο σοβαρά τραυματίες

0
Σύμφωνα με πληροφορίες, σωλήνας έσκασε κατά τη διάρκεια εργασιών έξω από τις εγκαταστάσεις της Motor Oil.

Έκρηξη σημειώθηκε έξω από τις εγκαταστάσεις της Motor Oil στους Αγίους Θεοδώρους, με δύο σοβαρά τραυματίες, οι οποίοι νοσηλεύονται διασωληνωμένοι στην Εντατική.

Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες, εξωτερικό συνεργείο πραγματοποιούσε εργασίες στον περιβάλλοντα χώρο του εργοστασίου, όταν ένας σωλήνας έσκασε και προκλήθηκε μεγάλη έκρηξη. Αυτή είχε ως αποτέλεσμα τον σοβαρό τραυματισμό δύο εργαζομένων (δύο άνδρες 43 και 50 ετών), οι οποίοι έχουν διασωληνωθεί, αλλά και τον ελαφρύτερο τραυματισμό πέντε άλλων.

Οι δύο διασωληνωμένοι βρίσκονται στην Εντατική του Γενικού Νοσοκομείου Κορίνθου και είναι δύο από τους πέντε συνολικά τραυματίες.

Πέντε ασθενοφόρα στο σημείο

Από την πρώτη στιγμή στον χώρο βρέθηκαν πέντε ασθενοφόρα, τα οποία μετέφεραν τους τραυματίες στο Νοσοκομείο Κορίνθου. Οι δύο που τραυματίστηκαν πιο σοβαρά δίνουν μάχη για τη ζωή τους.

Το ΕΚΑΒ δεν έχει κληθεί για το περιστατικό της έκρηξης στη Motor Oil. Η εταιρεία διαθέτει δικά της ασθενοφόρα και πυροσβεστικά και ήδη με δικό της ασθενοφόρο έχει μεταφέρει δύο τραυματίες στο Γενικό Νοσοκομείο Κορίνθου.

Η ενημέρωση της αστυνομίας

Το νοσοκομείο της Κορίνθου ενημέρωσε την αστυνομία ότι μεταφέρθηκαν δύο τραυματίες, οι οποίοι υποστηρίζουν ότι τραυματίστηκαν εξαιτίας έκρηξης έξω από τις εγκαταστάσεις της Motor Oil. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις, την ώρα του περιστατικού πραγματοποιούνταν εργασίες από συνεργείο.

Η Πυροσβεστική Υπηρεσία δεν έχει κληθεί στο σημείο, κάτι που σημαίνει ότι δεν υπάρχει φωτιά. Η αστυνομία δεν είχε ενημερωθεί από άλλη πηγή για το συμβάν και κλιμάκιό της μετέβη τόσο στο σημείο όσο και στο νοσοκομείο.

https://www.ieidiseis.gr/ellada/885058/ekrixi-sti-motor-oil-stoys-agioys-theodoroys-anafores-gia-traymaties/

Τι γνωρίζουμε για τον πρώην κορυφαίο κατάσκοπο της Γερμανίας που είναι πλέον ύποπτος για εσχάτη προδοσία

0

Σε κατάσταση σοκ βρίσκονται οι δυτικές μυστικές υπηρεσίες για την υπόθεση, η έκταση της οποίας είναι τεράστια, σύμφωνα με ρεπορτάζ στο 

ΟΑουγκουστ Χάνινγκ βρισκόταν επί επτά χρόνια στην κορυφή της γερμανικής υπηρεσίας εξωτερικών πληροφοριών, BND, έχοντας πρόσβαση σε κρατικά μυστικά της χώρας. Ακολούθησε όμως και μία δεύτερη, εξαιρετικά επικερδή επαγγελματική διαδρομή: ιδιωτικές συμβουλευτικές υπηρεσίες και επιχειρηματικές δραστηριότητες που εκτείνονταν σε ολόκληρη την Ευρώπη, τη Ρωσία και την Ασία.

Σήμερα, ο 80χρονος πρώην επικεφαλής των γερμανικών μυστικών υπηρεσιών βρίσκεται ο ίδιος στο επίκεντρο έρευνας. Συνελήφθη την Τρίτη από τις ομοσπονδιακές εισαγγελικές αρχές της Γερμανίας ως ύποπτος για κατασκοπεία και εσχάτη προδοσία, καθώς και για άλλα αδικήματα.

Σύμφωνα με τις εισαγγελικές αρχές, λάμβανε συστηματικά απόρρητες πληροφορίες από τον πρώην επικεφαλής του ιδιαίτερου γραφείου του και στη συνέχεια χρησιμοποιούσε το υλικό για να αποκομίζει οφέλη από τις συμβουλευτικές του δραστηριότητες στον ιδιωτικό τομέα.

Καταστροφικό για τη Γερμανία

«Είναι καταστροφικό για τη Γερμανία και τις δυτικές υπηρεσίες πληροφοριών. Ολοι βρίσκονται σε κατάσταση σοκ. Η έκταση της υπόθεσης είναι τεράστια», δήλωσε αξιωματούχος υπηρεσίας πληροφοριών της Ε.Ε.

Για την BND, η υπόθεση έρχεται σε μια ιδιαίτερα κακή χρονική στιγμή. Μόλις την περασμένη εβδομάδα ξεκίνησε συζήτηση στη γερμανική Βουλή νομοσχεδίου που προωθεί η κυβέρνηση του καγκελαρίου Φρίντριχ Μερτς για την παραχώρηση ευρύτατων νέων εξουσιών στην υπηρεσία. Στόχος είναι να επανέλθει η γερμανική υπηρεσία εξωτερικών πληροφοριών στην πρώτη γραμμή των παγκόσμιων επιχειρήσεων κατασκοπείας.

Η χρονική συγκυρία είναι εξίσου κακή για τις ευρωπαϊκές υπηρεσίες πληροφοριών συνολικά. Καθώς οι ρωσικές υβριδικές επιθέσεις συνεχίζουν να στοχεύουν την Ευρώπη, τα κράτη-μέλη της Ε.Ε. αναθεωρούν νομοθεσίες ασφαλείας που ισχύουν εδώ και δεκαετίες, επιδιώκοντας να ενισχύσουν τις αρμοδιότητες των μυστικών υπηρεσιών τους και να αναβαθμίσουν τον ρόλο τους.

Σύμφωνα με τους εισαγγελείς, ο πρώην επικεφαλής του ιδιαίτερου γραφείου του Χάνινγκ, ο οποίος κατονομάζεται ως Μάνφρεντ Ντ., του παρέδωσε περίπου 2.000 έγγραφα της BND από το 2010 έως τον Ιούνιο του 2022. Πολλά περιείχαν διαβαθμισμένες πληροφορίες που προορίζονταν αποκλειστικά για εσωτερική χρήση από την υπηρεσία πληροφοριών.

«Δεν έβλαψε τη xώρα», λέει ο δικηγόρος του

Σε δηλώσεις του στη γερμανική εφημερίδα WELT, δικηγόρος που εκπροσωπεί τον Χάνινγκ ανέφερε ότι κάποιες από τις καταγγελίες εις βάρος του πρώην επικεφαλής είναι αληθείς, υποστήριξε, ωστόσο, ότι ο εντολέας του δεν έβλαψε τη Γερμανία.

«Είχε στην κατοχή του εμπιστευτικά έγγραφα. Δεν ευσταθεί, ωστόσο, η κατηγορία ότι διαβίβασε τις πληροφορίες που περιείχαν σε βάρος της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας – πόσω μάλλον έναντι αμοιβής. Οι περαιτέρω έρευνες θα το αποδείξουν», δήλωσε.

Σε μία από τις υποθέσεις που εξετάζονται, οι εισαγγελείς υποπτεύονται ότι ο Χάνινγκ χρησιμοποίησε διαβαθμισμένο υλικό για να συντάξει ανάλυση για λογαριασμό εργαζομένου ξένης υπηρεσίας πληροφοριών. Του αποδίδουν επίσης πολυετή σχέση με εκπρόσωπο άλλης ξένης υπηρεσίας πληροφοριών, στον οποίο φέρεται να διαβίβαζε πολιτικές πληροφορίες, βασισμένες εν μέρει σε υλικό που είχε λάβει από τον Μάνφρεντ Ντ.

Οι εισαγγελικές αρχές δεν έχουν κατονομάσει δημοσίως καμία από τις δύο ξένες υπηρεσίες. Γερμανικά μέσα ενημέρωσης, ωστόσο, έχουν αναφερθεί στο Αζερμπαϊτζάν και το Καζακστάν.

Το πέρασμα στον ιδιωτικό τομέα

Ο Χάνινγκ ηγήθηκε της BND από το 1998 έως το 2005, ενώ διετέλεσε υφυπουργός Εσωτερικών της Γερμανίας έως το 2009. Μετά την αποχώρησή του από την κυβέρνηση, δεν άργησε να περάσει στον ιδιωτικό τομέα.

Τον Ιούλιο του 2010, μαζί με τη σύζυγό του ίδρυσαν την εταιρεία Hanning Consult. Σύμφωνα με την ανακοίνωση των εισαγγελικών αρχών, την άνοιξη του ίδιου έτους ο Μάνφρεντ Ντ. είχε συμφωνήσει να του παρέχει πληροφορίες από το εσωτερικό της BND έναντι αμοιβής. Οι εισαγγελείς υποστηρίζουν ότι ο Χάνινγκ αξιοποίησε στη συνέχεια τις πληροφορίες αυτές στις δραστηριότητές του στον ιδιωτικό τομέα.

Ο Ρόντεριχ Κίζεβετερ, βουλευτής των Χριστιανοδημοκρατών και μέλος της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων του γερμανικού Κοινοβουλίου, δήλωσε ότι στη Γερμανία υπάρχει ένα «πολύ εκτεταμένο δίκτυο» ανθρώπων που αξιοποιούν τις επαφές και τις γνώσεις που απέκτησαν κατά τη διάρκεια της υπηρεσίας τους στο κράτος, προκειμένου να επηρεάζουν την πολιτική του Βερολίνου για λογαριασμό ξένων κυβερνήσεων, όπως της Ρωσίας και της Κίνας.

«Δεν είναι απλώς λυπηρό· πλήττει τη φήμη της Γερμανίας», σχολίασε ο Κίζεβετερ μιλώντας στο Politico. «Θα μπορούσε να πει κάποιος ότι, αν θέλεις να συνομιλήσεις με τη Ρωσία, μπορείς να απευθυνθείς σε πρώην κυβερνητικά στελέχη ή πρώην μέλη των μυστικών υπηρεσιών».

Οι επαφές με τη Μόσχα

Ο Χάνινγκ συνεργάστηκε επίσης με τον Σάμουελ Ντανίλοβιτς, Γερμανό επιχειρηματία που διηύθυνε την ελβετική εταιρεία εταιρικών πληροφοριών Pluteos. Ανέλαβε τελικά την προεδρία της εταιρείας. Οι δύο άνδρες συμμετείχαν σε συνάντηση που πραγματοποιήθηκε στη Μόσχα το 2019 με αντικείμενο τις σχέσεις Ευρώπης – Ρωσίας, στην οποία έδωσαν το «παρών» Ρώσοι πολιτικοί και επιχειρηματίες. Κατά τη διάρκεια της συνάντησης, η προσάρτηση της Κριμαίας παρουσιάστηκε ως «αναγκαιότητα» και όχι ως επιλογή.

Περίπου από το 2014, ο Χάνινγκ συνεργαζόταν με τη βρετανική εταιρεία συμβούλων G3. Αργότερα ανέλαβε την εποπτεία των δραστηριοτήτων της που αφορούσαν τη Ρωσία και τις πρώην σοβιετικές δημοκρατίες, σύμφωνα με το γερμανικό μέσο ενημέρωσης Correctiv.

Το 2019, ο Χάνινγκ προσκλήθηκε ως «επίτιμος προσκεκλημένος» σε συνάντηση αξιωματούχων και ειδικών από χώρες του Αρκτικού Συμβουλίου, η οποία διοργανώθηκε από το Συμβούλιο Ασφαλείας της Ρωσίας. Της συνάντησης προήδρευσε ο πρώην γραμματέας του Συμβουλίου Ασφαλείας της Ρωσίας, Νικολάι Πατρούσεφ, μία από τις ισχυρότερες προσωπικότητες στον κύκλο των αξιωματούχων ασφαλείας του προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν.

Στο πλαίσιο του πολιτιστικού προγράμματος, οι συμμετέχοντες επισκέφθηκαν το απομακρυσμένο μοναστήρι της Βαλαάμ, όπου ο Χάνινγκ φωτογραφήθηκε δίπλα στον Πατρούσεφ.

Ο Χάνινγκ έχει τοποθετηθεί δημοσίως και για ορισμένα από τα πλέον πολιτικά ευαίσθητα ζητήματα που συνδέονται με τον πόλεμο της Ρωσίας κατά της Ουκρανίας.

Το 2024, δήλωσε στο WELT TV ότι θεωρούσε «πολύ πιθανό» ο Ουκρανός πρόεδρος Βολοντίμιρ Ζελένσκι να γνώριζε για την επιχείρηση του 2022 που οδήγησε στην καταστροφή των αγωγών φυσικού αερίου Nord Stream. Λίγες ημέρες αργότερα, ο Χάνινγκ προχώρησε ένα βήμα παραπέρα, υποστηρίζοντας ότι πίσω από την επίθεση βρισκόταν συμφωνία μεταξύ ανώτατων Ουκρανών και Πολωνών αξιωματούχων.

Εκτοτε, η Γερμανία έχει απαγγείλει κατηγορίες σε βάρος Ουκρανού υπηκόου, τον οποίο κατονομάζει μόνο ως Σερχίι Κ. Η δίκη του αναμένεται να αρχίσει στο Αμβούργο τον Οκτώβριο.

Καμία από τις επιχειρηματικές σχέσεις, τις επαφές ή τις δημόσιες τοποθετήσεις του δεν αποδεικνύει σύνδεση με την υπόθεση κατασκοπείας που αντιμετωπίζει σήμερα ο Χάνινγκ. Είναι, ωστόσο, χαρακτηριστικές της επιρροής που διατήρησε ακόμη και μετά την αποχώρησή του από τη γερμανική κυβέρνηση. Οι εισαγγελικές αρχές δεν τον έχουν κατηγορήσει ότι κατασκόπευε για λογαριασμό της Ρωσίας.

Η κληρονόμος της αυτοκρατορίας των εστιατορίων

Οι ερευνητές έφτασαν στα ίχνη του Χάνινγκ ξεκινώντας από μια εξαιρετικά ασυνήθιστη δικαστική διαμάχη για την επιμέλεια παιδιών στην οποία εμπλέκεται η Κριστίνα Μπλοκ, κληρονόμος μιας γερμανικής αυτοκρατορίας εστιατορίων με μπριζόλες.

Η Μπλοκ κατηγορείται από την Εισαγγελία του Αμβούργου ότι οργάνωσε την απαγωγή των δύο μικρότερων παιδιών της από τον πατέρα τους στη Δανία. Σύμφωνα με το κατηγορητήριο, η Μπλοκ και δύο άνδρες ανέθεσαν σε ισραηλινή ομάδα ασφαλείας να αρπάξει τα παιδιά, ηλικίας τότε 10 και 13 ετών, από τον πατέρα τους, Στέφαν Χένσελ.

Οπως αναφέρεται στο κατηγορητήριο, άνδρες με καλυμμένα πρόσωπα ξυλοκόπησαν τον Χένσελ και μετέφεραν τα παιδιά στη νότια Γερμανία, περνώντας τα σύνορα από τη Δανία. Τα παιδιά επέστρεψαν στον πατέρα τους στη Δανία τέσσερις ημέρες αργότερα, κατόπιν δικαστικής εντολής. Η Μπλοκ αρνείται ότι είχε γνώση της απαγωγής.

Τον Σεπτέμβριο του 2025, οι ερευνητές του Αμβούργου πραγματοποίησαν έρευνες στην κατοικία και στους επαγγελματικούς χώρους του Χάνινγκ, στο πλαίσιο της υπόθεσης Μπλοκ, σύμφωνα με τοπικά μέσα ενημέρωσης.

Οι εισαγγελικές αρχές υποψιάζονταν ότι ο Χάνινγκ και απόστρατος αστυνομικός είχαν αναλάβει, έναντι αμοιβής άνω των 100.000 ευρώ, να απαγάγουν τα παιδιά ενώ εκείνα θα ήταν καθ’ οδόν προς το σχολείο τους, τον Νοέμβριο του 2022. Το σχέδιο τελικά απέτυχε, καθώς ο πατέρας τους αντιλήφθηκε ύποπτα άτομα και ειδοποίησε την αστυνομία.

Το γερμανικό τηλεοπτικό δίκτυο Tagesschau μετέδωσε ότι κατά τις έρευνες στους χώρους του Χάνινγκ οι Αρχές εντόπισαν περίπου 2.000 ψηφιακά έγγραφα της BND. Η ανακάλυψη αυτή οδήγησε τελικά σε ενδελεχή έλεγχο του τρόπου με τον οποίο διαχειριζόταν ευαίσθητες κρατικές πληροφορίες. Τον Μάιο του 2026, η γερμανική εισαγγελία ανέλαβε να συνεχίσει την έρευνα.

Ο Μάνφρεντ Ντ. είχε διατελέσει επικεφαλής του ιδιαίτερου γραφείου του Χάνινγκ στην υπηρεσία πληροφοριών και στη συνέχεια εργάστηκε υπό αρκετούς από τους διαδόχους του, παραμένοντας σε ανώτερη θέση έως τον Μάρτιο του τρέχοντος έτους.

Και οι δύο άνδρες βρίσκονται πλέον υπό κράτηση.

«Η υπόθεση είναι ενδεικτική του τι συνέβαινε στη Γερμανία την περίοδο 1998-2011, επομένως δεν έχει την αίσθηση ότι έκανε κάτι κακό», δήλωσε ο Κίζεβετερ για τον Χάνινγκ. «Αντικατοπτρίζει την κρατική πολιτική της κεντροδεξιάς Χριστιανοδημοκρατικής και συντηρητικής πολιτικής συμμαχίας», σύμφωνα με τον ίδιο.

Πηγή: Politico

https://www.kathimerini.gr/world/564510319/ti-gnorizoyme-gia-ton-proin-koryfaio-kataskopo-tis-germanias-poy-einai-pleon-ypoptos-gia-eschati-prodosia/

Νόμπελ Ειρήνης: Στη Νάβι Πιλάι για την «προώθηση της ειρήνης και του διεθνούς δικαίου»

0

ΗΝορβηγική Επιτροπή Νόμπελ απένειμε το φετινό Νόμπελ Ειρήνης στη δικηγόρο και δικαστή Ναβανέθεμ «Νάβι» Πιλάι για τον αγώνα της στην «προώθηση της ειρήνης και του διεθνούς δικαίου».

Η Νοτιοαφρικανή δικαστής και ακτιβίστρια, γεννημένη τον καιρό του Απαρτχάιντ στο Ντέρμπαν της Νότιας Αφρικής από Ινδούς Ταμίλ, «είναι μία από τις μεγαλύτερες υπερασπίστριες των αρχών του διεθνούς δικαίου στην εποχή μας», αναφέρει η ανακοίνωση της νορβηγικής επιτροπής.

 

Η 85χρονη έχει διατελέσει ως η πρώτη μη λευκή δικαστής του Ανώτατου Δικαστηρίου της Νότιας Αφρικής και έχει υπάρξει δικαστής του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου (ΔΠΔ) και πρόεδρος του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου για τη Ρουάντα. Διετέλεσε Υπατη Αρμοστής των Ηνωμένων Εθνών για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και, μέχρι πρόσφατα, προήδρευε της Ανεξάρτητης Διεθνούς Επιτροπής Ερευνας του ΟΗΕ για τα Κατεχόμενα Παλαιστινιακά Εδάφη. Σε έκθεσή της, τον Σεπτέμβριο του 2025, κατηγόρησε το Ισραήλ ότι διαπράττει γενοκτονία κατά των Παλαιστινίων στη Λωρίδα της Γάζας. Σήμερα, η Νάβι Πιλάι είναι δικαστής στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης στην υπόθεση κατηγορίας της Μιανμάρ για γενοκτονία.

«Σε μια εποχή υπαρξιακών προκλήσεων –όπου, μεταξύ άλλων, μαίνονται οι περισσότεροι πόλεμοι και οι συγκρούσεις από ό,τι έχει γνωρίσει ο κόσμος εδώ και πολύ καιρό– το διεθνές δίκαιο δεν αποτελεί πλέον απλώς ένα συμπλήρωμα της ειρήνης και της ασφάλειας. Αποτελεί απόλυτη αναγκαιότητα», αναφέρεται στην ανακοίνωση.

 

«Η Νάβι Πιλάι έχει καταστήσει τα κράτη και τους εθνικούς ηγέτες υπόλογους και έχει προσφέρει ελπίδα στα θύματα βίας και συγκρούσεων. Σε όλες τις θέσεις που έχει αναλάβει, εστιάζει στην ευθύνη ατόμων και κρατών να εφαρμόζουν το κράτος δικαίου».

«Η ανεξαρτησία, η ειδημοσύνη και η στιβαρότητά της την έχουν καταστήσει διεθνώς μία από τις πιο αξιοσέβαστες νομικούς της εποχής μας», καταλήγει η Νορβηγική Επιτροπή.

Ηταν ένα από τα οκτώ παιδιά της οικογένειας που μεγάλωσε στη Νότια Αφρική του Απαρτχάιντ. Ηρθε για πρώτη φορά σε επαφή με τον νόμο σε ηλικία μόλις πέντε ετών όπου, ως θύμα κλοπής, κλήθηκε να καταθέσει στο δικαστήριο. Της είχαν κλέψει 5 λίρες, τον μισθό του –οδηγού λεωφορείου– πατέρα της, με τον δράστη να καταδικάζεται, αλλά το ποσό να μην επιστρέφεται ποτέ στην οικογένειά της.

Αργότερα, η Πιλάι ξεχώρισε με τα πρώτα γραπτά της μαθητικής της ηλικίας. Οταν ήταν 10 ετών, η Πιλέ έγραψε μια έκθεση στην τάξη για τις βαρύτερες ποινές σε βάρος μαύρων έναντι λευκών στη Νότια Αφρική, καταγράφοντας πληροφορίες που είχε ακούσει τυχαία από τους γονείς και τους δασκάλους της. Τέσσερα χρόνια μετά, στα 14 της, υπέβαλε μια έκθεση με θέμα «Γιατί οι Νοτιοαφρικανοί πρέπει να αγοράζουν προϊόντα νοτιοαφρικανικής παραγωγής» σε διαγωνισμό που διοργάνωσε το Εμπορικό Επιμελητήριο του Ντέρμπαν, λαμβάνοντας τελικά το χάλκινο μετάλλιο.

Με την επιλογή της, η Νορβηγική Επιτροπή Νόμπελ φιλοδοξεί «να υπενθυμίσει στον κόσμο ότι το κράτος δικαίου –σε εθνικό και διεθνές επίπεδο– αποτελεί το θεμέλιο του συστήματος που έχουμε δημιουργήσει για να διασφαλίσουμε την ειρήνη και να επιλύουμε τις συγκρούσεις με μη βίαιο τρόπο. Η ειρήνη απαιτεί δικαιοσύνη».

«Η Ιστορία έχει αποδείξει ότι ένας κόσμος που λειτουργεί χωρίς το κράτος δικαίου είναι άδικος, ανόητος και απάνθρωπος. Οι δικαστές –αυτοί που φυλάσσουν τη λεπτή κόκκινη γραμμή μεταξύ τάξης και χάους– αξίζουν, επομένως, τον έπαινό μας. Σήμερα όμως, καθώς αυτοί οι ίδιοι δικαστές υφίστανται κυρώσεις και οι θεσμοί τους δέχονται επιθέσεις, χρειαζόμαστε ανθρώπους με θάρρος, όραμα και αποφασιστικότητα – ιδιότητες που επιδεικνύει η Νάβι Πιλάι»

https://www.kathimerini.gr/world/564510337/nompel-eirinis-stin-indi-navi-pilai-gia-tin-proothisi-tis-eirinis-kai-toy-diethnoys-dikaioy/

Ηρ. Γωνιάδης: Όταν το ψέμα φοράει κοστούμι

2

του Δρ. Ηρακλή Γωνιάδη, Οικονομολόγου

Υπάρχει κάτι σχεδόν παράδοξο στον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουμε το ψέμα στην πολιτική. Όταν ένας κοινός άνθρωπος εξαπατά κάποιον για να αποκομίσει όφελος, δεν δυσκολευόμαστε ιδιαίτερα να περιγράψουμε αυτό που συνέβη αποκαλώντας τον ψεύτη. Αν η εξαπάτηση είναι συστηματική και ιδιοτελής τον λέμε απατεώνα, εκτός κι αν αποκτήσει πολιτικό αξίωμα, οπότε η ίδια συμπεριφορά εξωραΐζεται μετατρέποντας το ψέμα σε «πολιτική επικοινωνία», την ανακολουθία σε «πολιτικό ρεαλισμό» και την εξαπάτηση σε «αναγκαία στρατηγική» όχι μόνο «πολιτικής επιβίωσης», αλλά και ανώδυνου πλουτισμού. Δηλαδή αλλάζει η ηθική φύση μιας πράξης μόνο και μόνο επειδή ο δράστης απέκτησε τίτλο, γραφείο, μικρόφωνο και υποστηρικτές (αρχικούς χρηματοδότες της καμπάνιας του) που τον θέλουν ως «καλό παιδί και μπροστινό» για τα συμφέροντά τους.

Ο πολιτικός δεν είναι ένα διαφορετικό είδος ανθρώπου απαλλαγμένο από τις στοιχειώδεις απαιτήσεις της εντιμότητας και του αυτοσεβασμού. Αντιθέτως, από τη στιγμή που ζητά από τους πολίτες να του εμπιστευθούν την ψήφο τους και, μαζί με αυτήν, ένα μέρος της εξουσίας πάνω στη ζωή τους, η απαίτηση για ειλικρίνεια γίνεται αυστηρότερη. Δεν μπορείς να ζητάς εμπιστοσύνη και ταυτόχρονα να θεωρείς ότι έχεις δικαίωμα να μην την καλλιεργείς, ή να απαιτείς από τον πολίτη να σε πιστέψει και την ίδια στιγμή να θεωρείς αποδεκτό να του λες ό,τι σε εξυπηρετεί κάθε φορά ή και από άλλο κομματικό μετερίζι.

Επειδή πάντα ισχύει ότι «ανθρώπινον το λανθάνειν», ακόμη και ένας πολιτικός μπορεί να κάνει λάθος στην εκτίμηση μιας κατάστασης, να αποτύχει σε μια πολιτική ή να αθετήσει μια υπόσχεση λόγω αλλαγής των συνθηκών. Η πολιτική δεν είναι επιστήμη των «άσφαλτων» ανθρώπων, αλλά η διαφορά ανάμεσα στην αποτυχία και στην εξαπάτηση είναι θεμελιώδης. Όποιος αποτυγχάνει μπορεί να κάνει λάθος, όχι, όμως, κι εκείνος που εξαπατά γνωρίζοντας ότι παραπλανά και το κάνει συνειδητά υπερβαίνοντας το όριο.

Και εδώ ακριβώς αρχίζει η δική μας ανοχή να γίνεται επικίνδυνη συγχωρώντας, από συνήθεια, στον πολιτικό πράγματα τα οποία δεν θα ανεχόμασταν από κανέναν άλλον. Ένας επιχειρηματίας που παραπλανά τους πελάτες του δεν θα δικαιολογούνταν λέγοντας ότι «έτσι λειτουργεί η αγορά». Ένας επαγγελματίας που εξαπατά τους συνεργάτες του δεν θα αντιμετωπιζόταν ως στρατηγικά ευφυής. Γιατί λοιπόν, όταν η εξαπάτηση γίνεται με πολιτικό σκοπό, πρέπει ξαφνικά να θεωρείται μέρος του παιχνιδιού; Έχουμε τόσες ενοχές επειδή «φάγαμε κρυφά μισό αυγό» ή λόγω κάποιου ρουσφετιού νοιώθουμε υποχρεωμένοι;

Κατά συνέπεια, η απάντηση «έτσι είναι η πολιτική» δεν είναι επιχείρημα, αλλά παραίτηση και ανοχή προς ανθρώπους με τους οποίους, πιθανώς, δεν θα έπινες ούτε καφέ παρέα τους κι όμως σε εκπροσωπούν στη βουλή. Και, τελικά, είναι ο τρόπος με τον οποίο μια κοινωνία συνηθίζει στην ανεντιμότητα μέχρι να πάψει να την αναγνωρίζει πια ως τέτοια. Ωστόσο, υπάρχει κάτι ακόμη χειρότερο καθώς φτάσαμε να μη μας ενοχλεί το ψέμα αλλά μόνο το ποιος το λέει. Αν το πει ο πολιτικός τον οποίο υποστηρίζουμε, θα βρούμε μια εξήγηση, ενώ αν το πει ο αντίπαλός του θα το ονομάσουμε σκάνδαλο.

Κατόπιν τούτου, η ηθική μετατρέπεται σε κομματικό εργαλείο και η αλήθεια παύει να είναι κοινό μέτρο, εξετάζοντας μόνο αν είναι «δικός μας» και όχι ποιος είπε ψέματα. Με μια τέτοια αντιμετώπιση έχουμε χάσει ως κοινωνία κάτι πολύ σημαντικότερο από την εμπιστοσύνη της σε έναν πολιτικό. Χάσαμε την ικανότητά μας να διακρίνουμε το έντιμο από το ανέντιμο, το καιροσκόπο από τον οραματιστή, τον πατριώτη από τον πατριδοκάπηλο και τον βολεμένο από τον υποταγμένο.

Γι’ αυτό και ο χαρακτηρισμός «πολιτικός απατεώνας» δεν πρέπει να χρησιμοποιείται ελαφρά ούτε και να αποφεύγεται από φόβο μήπως είναι πολύ σκληρός. Πρέπει να εξετάζεται με το ίδιο κριτήριο που θα χρησιμοποιούσαμε για οποιονδήποτε άλλο άνθρωπο, δηλαδή αν υπήρξε συνειδητή εξαπάτηση; Αν υπήρχε σκοπός ιδιοτελούς οφέλους ή διατήρησης της εξουσίας; Αν υπήρξε εκμετάλλευση της εμπιστοσύνης των άλλων; Αν υπήρξε επανάληψη και μεθόδευση, όπως το βιώνουμε με τις κυβερνήσεις Μητσοτάκη.

Αν η απάντηση είναι καταφατική, τότε το γεγονός ότι η εξαπάτηση πραγματοποιήθηκε μέσα στην πολιτική δεν την κάνει ηθικά αθώα. Αντίθετα, η πολιτική ιδιότητα μπορεί να καθιστά τις συνέπειές της πολύ σοβαρότερες, ακριβώς επειδή δεν εξαπατάται ένας άνθρωπος αλλά μια κοινωνία που έχει παραδώσει στον συγκεκριμένο άνθρωπο μέρος της εξουσίας της. Ως εκ τούτου, πόσο συνταγματικό μπορεί να είναι το άρθρο 86 (περί ευθύνης υπουργών) μέσα στο οποίο δεν «χώρεσαν» μόνο πολιτικοί αλλά και άλλοι συνοδοιπόροι της εκτελεστικής εξουσίας η οποία, αλίμονο, μεταλλάχθηκε σε υπέρτατη, λίγο πιο κάτω από τον θεό!

Και εδώ βρίσκεται ίσως η πιο άβολη αλήθεια, καθώς ο πολιτικός δεν χρειάζεται να είναι άγιος (άλλωστε δεν υπάρχει στην πολιτική χώρος για αναμάρτητους), αλλά οφείλει να γνωρίζει ότι η εξουσία δεν τον απαλλάσσει από την ευθύνη, ούτε και το «να τον στείλουν στο σπίτι του» αντί της φυλακής είναι ποινή. Δεν του επιτρέπεται να θεωρεί το ψέμα προσόν, την εξαπάτηση τεχνική και την έλλειψη αυτοσεβασμού επαγγελματική αναγκαιότητα. Μολονότι, ένα τέτοιο προφίλ πολιτικού προτιμάται από τους επικεφαλής των κομμάτων στο πλαίσιο της «ηγεσίας» τους για να διατηρούν τον έλεγχο της κομματικής τους αγέλης.

Η βολική δικαιολογία «έτσι κάνουν όλοι» δεν είναι και ηθική, γιατί –τελικά- το ζήτημα δεν είναι αν ο πολιτικός έχει δικαίωμα να λέει ψέματα, αλλά αν εμείς έχουμε αποφασίσει να του αναγνωρίσουμε αυτό το δικαίωμα. Στον βαθμό δε, στον οποίο το έχουμε αποφασίσει, τότε το πρόβλημα δεν βρίσκεται πλέον μόνο σ’ αυτόν που χρησιμοποιεί το ψέμα για καριέρα και πλουτισμό, αλλά και σ’ εμάς που μάθαμε να το αποδεχόμαστε.

Το αξίωμα δεν καθαγιάζει τον άνθρωπο, ούτε η ψήφος εξαγνίζει την πράξη, αλλά και το κοστούμι δεν μετατρέπει τον απατεώνα σε πολιτικό. Αντίθετα, όταν η εξαπάτηση γίνεται συνειδητή μέθοδος άσκησης και διατήρησης της εξουσίας, τότε η πολιτική ιδιότητα δεν αποτελεί ελαφρυντικό. Αποτελεί επιβαρυντική ευθύνη και η φυλακή είναι η μόνη οδός προς την εξιλέωση.

ΕΔΕΣΣΑ : ΜΕ ΕΠΙΤΥΧΙΑ Η ΟΜΙΛΑ ΤΟΥ Γ. ΠΑΠΑΠΡΟΔΡΟΜΟΥ ΓΙΑ ΤΟΝ «ΚΥΒΕΡΝΟΧΩΡΟ & ΤΗΝ ΤΕΧΝΗΤΗ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ» – ΦΩΤΟ

0

 

Έδεσσα: Με μεγάλη επιτυχία η ημερίδα για τον Κυβερνοχώρο και την Τεχνητή Νοημοσύνη

Με μεγάλη επιτυχία και παρουσία πλήθους κόσμου πραγματοποιήθηκε στην Έδεσσα η ημερίδα με θέμα «Κυβερνοχώρος – Προκλήσεις του σήμερα στα θέματα Ασφάλειας και Άμυνας στην εποχή της Τεχνητής Νοημοσύνης», με κεντρικό ομιλητή τον Αντιστράτηγο ε.α. Γεώργιο Παπαπροδρόμου, και πρώην Διευθυντή της Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος.
Η εκδήλωση διοργανώθηκε από τη 2η Μηχανοκίνητη Μεραρχία Πεζικού Έδεσσας με την αιγίδα της Ιεράς Μητρόπολης Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας, της Διεύθυνσης Αστυνομίας Πέλλας, της Διεύθυνσης Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Πέλλας και της Δημόσιας Κεντρικής Βιβλιοθήκης Έδεσσας και πραγματοποιήθηκε στην κατάμεστη Αίθουσα Τελετών της Ιεράς Μητρόπολης Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας.
Ο κ. Παπαπροδρόμου αναφέρθηκε στις σύγχρονες προκλήσεις του κυβερνοχώρου, στην αξιοποίηση της Τεχνητής Νοημοσύνης, αλλά και στους κινδύνους που αντιμετωπίζουν καθημερινά πολίτες, επιχειρήσεις και δημόσιοι οργανισμοί από τις ηλεκτρονικές απάτες και τις κυβερνοεπιθέσεις.
Την ημερίδα παρακολούθησαν εκπρόσωποι της τοπικής αυτοδιοίκησης, ο Αντιπεριφεριάρχης ΠΕ Πέλλας, ο Δήμαρχος ο Διοικητής της ΙΙας Μεραρχίας, ο Διευθυντής της Διεύθυνσης Αστυνομίας Πέλλας, δημοτικοί σύμβουλοι, καθώς και εκπρόσωποι φορέων συλλόγων και πολίτες.
Η εκδήλωση ανέδειξε με ιδιαίτερα ουσιαστικό τρόπο την ανάγκη για ενημέρωση, ψηφιακή παιδεία και σωστή χρήση της τεχνολογίας, καθώς η κυβερνοασφάλεια αποτελεί πλέον ζήτημα που αφορά όλους μας.
Η ασφάλεια σήμερα δεν περιορίζεται μόνο στον φυσικό κόσμο. Περνά και μέσα από την οθόνη του κινητού και του υπολογιστή μας.
Η θεματολογία απευθύνθηκε σε ένα ευρύ κοινό: επαγγελματίες, επιχειρηματίες, εκπαιδευτικούς, μαθητές και φοιτητές, αλλά και σε κάθε πολίτη που χρησιμοποιεί καθημερινά το διαδίκτυο και τις ψηφιακές υπηρεσίες. ότι την ομιλία την παρακολούθησαν και Αξιωματικοί του Στρατού της Μεραρχίας Όπως επίσης και αρκετός κόσμος, ο οποίος τίμησε με την παρουσία του. Σχετικό βίντεο από την ομιλία θα το δημοσιεύσουμε μόλις το ετοιμάσουμε.

 

   3e66f451-02f7-4adc-bdf3-a40f580e1a0b  8c61a1b9-d055-4d1b-9ca1-3c34a3809b38 23404fb2-95ef-4caf-80ce-c0ab9cdac1e3  128393da-6ef4-4d55-be99-347087dfe5f2  11921826-d888-47ee-b569-6d4e32db335a  16843892-37da-4bbd-a018-4f301828953b  bd618068-4877-464a-b89e-f419594403d0  cfe290d7-c387-4ee9-a1b2-5fa1d6f4ee4f
1db1e94f-9662-4b99-8d63-b758e2b49ec8  2032b5ff-9fca-4328-95e3-a3c552a536bb  18496b3b-afa9-4621-8fe0-206d598d96ab  af796671-40aa-4e73-bf86-9f7aed1e4a52  bd618068-4877-464a-b89e-f419594403d0 f4ce7e1e-f1de-4d2c-9eca-f6d2612b4646 f4ce7e1e-f1de-4d2c-9eca-f6d2612b4646

tastv.gr

ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΖΗΜΑΣ: Η ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ ΤΗΣ ΝΥΡΕΜΒΕΡΓΗΣ

0

Κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Επίκεντρο  

«Την 1η Οκτωβρίου 1946, στις εννέα το πρωί ώρα Γερμανίας, τα βλέμματα της ανθρωπότητας ήταν στραμμένα στη Νυρεμβέργη. Η δίκη των ηγετικών στελεχών των Ναζί είχε ολοκληρωθεί ύστερα από ακροαματική διαδικασία που διήρκεσε έναν χρόνο παρά τέσσερις ημέρες, και η ώρα της ετυμηγορίας είχε φτάσει.

Ο Βρετανός δικαστής Λόρενς ανέβηκε στο βήμα για να ανακοινώσει τις ποινές. Η αγχόνη, λίγα μέτρα μακριά από την αίθουσα του δικαστηρίου, ετοιμαζόταν».

Ογδόντα χρόνια ακριβώς από την ολοκλήρωση της πολύκροτης δίκης, τέτοιες μέρες, το βιβλίο του Σταύρου Τζίμα, που μόλις κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Επίκεντρο στη Θεσσαλονίκη, αναμοχλεύει την ιστορική μνήμη και καταγράφει το σήμερα στην πόλη και στη Γερμανία, με τη μορφή ενός εκτενέστατου επιτόπιου ρεπορτάζ.

Ο συγγραφέας ταξίδεψε ως ρεπόρτερ στη Νυρεμβέργη, όπου στα νεανικά του χρόνια έζησε περιστασιακά ως παιδί μεταναστών, και μεταφέρει στο βιβλίο του όσα είδε και όσα του είπαν άνθρωποι για τη δίκη που συγκλόνισε τον κόσμο, στέλνοντας στην αγχόνη ή στη φυλακή τους πρωτεργάτες των ναζιστικών εγκλημάτων.

Η αφετηρία του βιβλίου βρίσκεται σε δημοσιογραφική έρευνα που έκανε με αφορμή την επέτειο της Δίκης της Νυρεμβέργης και παρουσιάστηκε σε ειδική έκδοση της Καθημερινής.

Ο Τζίμας αναφέρει ότι, έφηβος τότε, ιδέα δεν είχε ότι η πόλη αυτή κουβαλούσε ένα τόσο βαρύ ιστορικό φορτίο· ότι σε ένα από τα κτίριά της είχε γραφτεί ο επίλογος της μεγαλύτερης ευρωπαϊκής τραγωδίας του 20ού αιώνα.

Το μόνο που ήξερε ήταν ότι η ετοιμόρροπη οικοδομή όπου ζούσαν Έλληνες –ανάμεσά τους και οι γονείς του–, Τούρκοι, Γιουγκοσλάβοι και άλλοι μετανάστες έφερε τα σημάδια «από την εποχή του Χίτλερ».

Μισό και πλέον αιώνα αργότερα επέστρεψε, «ψαγμένος» πια, για να αναζητήσει τα ίχνη αυτής της ιστορίας στους τόπους όπου λατρεύτηκε και υμνήθηκε ο εθνικοσοσιαλισμός.

Το αρχικό ρεπορτάζ, ωστόσο, δεν του αρκούσε.

Εμπλούτισε την έρευνά του με νέες μαρτυρίες, αρχειακό υλικό, συνομιλίες και γνώμες ιστορικών και ανθρώπων της Νυρεμβέργης για το σήμερα, μετατρέποντάς την σε βιβλίο, καθώς, όπως σημειώνει, στην ελληνική βιβλιογραφία υπάρχουν αρκετές μελέτες για τη Δίκη καθαυτή, αλλά για τον απόηχο και τον αντίκτυπό της στο σήμερα ο ίδιος δεν βρήκε κάποιο έργο.

Ρεπορτάζ και όχι ακαδημαϊκή ιστορία

Ο συγγραφέας ξεκαθαρίζει εξαρχής ότι σκοπός του δεν ήταν να γράψει ακαδημαϊκή ιστορία. Προσεγγίζει το θέμα ως δημοσιογράφος: επισκέπτεται τους χώρους της Δίκης, με κορυφαίο την «Αίθουσα 600», όπου διεξήχθη η ακροαματική διαδικασία και η οποία σήμερα είναι μουσείο, και περιδιαβαίνει τα μνημεία του ναζιστικού μεγαλείου, όπως το στάδιο των παρελάσεων, το κτίριο όπου ψηφίστηκαν οι περιβόητοι φυλετικοί «Νόμοι της Νυρεμβέργης», τα στέκια των Ναζί κ.ά.

Το αποτέλεσμα είναι ένα εκτενές ρεπορτάζ που αναζητά τη συνάντηση του παρελθόντος με το παρόν.

Τα ερωτήματα που διατρέχουν το βιβλίο είναι λιτά, αλλά ουσιαστικά: Τι θυμάται σήμερα η Νυρεμβέργη από τον ρόλο της ως «Μέκκα του εθνικοσοσιαλισμού»;

Πώς αντιμετωπίζει η πόλη τη Δίκη που την κατέστησε επί έναν χρόνο κέντρο του παγκόσμιου ενδιαφέροντος;

Και πώς διαχειρίζεται αυτή την κληρονομιά σε μια περίοδο κατά την οποία οι συζητήσεις για τη μνήμη, την ταυτότητα και το παρελθόν επανέρχονται με ένταση στη γερμανική δημόσια σφαίρα;

Έχει αποτινάξει από πάνω της η Νυρεμβέργη τον φοβερό «λεκέ» του ναζισμού; Και τι ψηφίζει σήμερα;

Σε γενικότερο επίπεδο: ποιο αποτύπωμα άφησε στο μεταπολεμικό διεθνές ποινικό δίκαιο η «μητέρα των δικών»;

Ο Τζίμας παραθέτει ακόμη στο βιβλίο του άγνωστες ή ελάχιστα γνωστές ιστορίες που εξακολουθούν να «αιωρούνται» σήμερα στους χώρους του μεσαιωνικού δικαστικού μεγάρου, όπως:

– Πώς πλούτισε ο Αμερικανός δήμιος, αρχιλοχίας Τζον Γουντς, που κρέμασε τους Ναζί;

– Ποια ήταν η πανέμορφη νεαρή που «τρέλανε» το δικαστήριο και γιατί έγινε διάσημη ανά τον πλανήτη;

– Γιατί οι Αμερικανοί φρουροί σάπισαν στο ξύλο τον Γκέρινγκ;

– Γιατί, παραμονές του απαγχονισμού, οι Αμερικανοί έπαιζαν τις νύχτες μπάσκετ στον χώρο της εκτέλεσης;

– Ποιος ήταν ο μεγιστάνας Ναζί που έγινε μεταπολεμικά… πρόξενος της Ελλάδας στη Νυρεμβέργη;

– Τι γύρευε στη Νυρεμβέργη ο Αντρέι Βισίνσκι, ο σοβιετικός εισαγγελέας των Δικών της Μόσχας (1936), που έστειλε στο απόσπασμα και στα γκουλάγκ εκατοντάδες χιλιάδες διαφωνούντες με τον Στάλιν, και πώς αναστάτωσε… μεθυσμένος τους συμμάχους;

– Και μια τυχαία συνάντηση του συγγραφέα, στη διάρκεια του οδοιπορικού του, με τον… Βίλι Μπραντ.

Ο πρόλογος του Ευάγγελου Βενιζέλου και οι εισαγωγές των καθηγητών πανεπιστημίου και ιστορικών ερευνητών Στράτου Δορδανά, Αντώνη Κλάψη και Μανόλη Κούμα δίνουν στο οδοιπορικό του Τζίμα τη μεγάλη εικόνα για το τότε και το σήμερα.

Τα είκοσι τέσσερα κεφάλαια του βιβλίου κινούνται σε τρεις βασικούς άξονες:

Ο πρώτος αφορά την ίδια τη Δίκη: τη συγκρότηση του δικαστηρίου, την ατμόσφαιρα της εποχής, την Αίθουσα 600, τους δημοσιογράφους που κάλυψαν τη διαδικασία, τους ειδικούς που συμμετείχαν σε αυτήν και τα πρόσωπα που έμειναν στη σκιά της μεγάλης αφήγησης, όπως η Ελληνίδα που συμμετείχε στην ανάκριση του Χέρμαν Γκέρινγκ.

Ο δεύτερος άξονας είναι η ίδια η πόλη. Ο συγγραφέας περιηγείται στους χώρους των ναζιστικών συγκεντρώσεων, στα μνημειώδη οικοδομήματα του καθεστώτος και στα σημεία όπου χιλιάδες οπαδοί του Χίτλερ συμμετείχαν στις τελετουργίες του εθνικοσοσιαλισμού. Το ενδιαφέρον του δεν περιορίζεται στην αρχιτεκτονική· εστιάζει στον τρόπο με τον οποίο ένας τόπος διαχειρίζεται τα τραύματα της ιστορίας του. Η Νυρεμβέργη παρουσιάζεται ως ένα ζωντανό εργαστήριο δημόσιας μνήμης, όπου το παρελθόν δεν αποκρύπτεται, αλλά εκτίθεται, ερευνάται και συζητείται.

Ο τρίτος άξονας αφορά το σήμερα. Οι Νόμοι της Νυρεμβέργης, η Νύχτα των Κρυστάλλων, η αποναζιστικοποίηση, η άνοδος της ακροδεξιάς και η σχέση των νεότερων γενεών με το Ολοκαύτωμα φωτίζονται μέσα από διαφορετικές φωνές και συχνά αντικρουόμενες προσεγγίσεις γύρω από τη μνήμη, την ευθύνη και την ιστορική συνείδηση.

Ο μάρτυρας που μίλησε για τη Θεσσαλονίκη

Για τον Έλληνα αναγνώστη, ένα από τα πιο συγκλονιστικά κεφάλαια είναι εκείνο που αφορά την εξόντωση των Εβραίων της Θεσσαλονίκης.

Στις 3 Ιανουαρίου 1946 κατέθεσε στη Νυρεμβέργη ο Ντίτερ Βισλιτσένι, στενός συνεργάτης του Άντολφ Άιχμαν και βασικός μάρτυρας κατηγορίας για την τεκμηρίωση του σχεδίου εξόντωσης των Εβραίων της Ευρώπης. Περιέγραψε με ανατριχιαστική ψυχρότητα τον μηχανισμό των εκτοπισμών και τη λειτουργία της «Τελικής Λύσης», αναφερόμενος εκτενώς και στη Θεσσαλονίκη.

Σύμφωνα με την κατάθεσή του, το 1943 έλαβε εντολή να μεταβεί στην πόλη για να «λυθεί το εβραϊκό ζήτημα». Λίγους μήνες αργότερα δόθηκε η διαταγή για τη μεταφορά των Εβραίων της Θεσσαλονίκης και της Μακεδονίας στο Άουσβιτς. Ο ίδιος μίλησε για περίπου 54.000 ανθρώπους που εκτοπίστηκαν, ενώ, όταν ρωτήθηκε τι απέγιναν, παραδέχθηκε ότι οδηγήθηκαν στους θαλάμους θανάτου.

Η κατάθεσή του περιλάμβανε επίσης στοιχεία για τη λεηλασία των περιουσιών των Εβραίων και τη μεταφορά των χρημάτων τους σε ειδικό λογαριασμό στην Τράπεζα της Ελλάδος.

Μετά τη Νυρεμβέργη ο Βισλιτσένι παραδόθηκε στις τσεχοσλοβακικές αρχές, δικάστηκε και εκτελέστηκε το 1948. Ο Άιχμαν εντοπίστηκε αργότερα στην Αργεντινή, μεταφέρθηκε στο Ισραήλ και απαγχονίστηκε το 1962. Ο Άλοϊς Μπρούνερ, αντίθετα, κατάφερε να διαφύγει και δεν λογοδότησε ποτέ ενώπιον της δικαιοσύνης.

Το Mein Kampf στη Θεσσαλονίκη και οι μαρτυρίες που έζησαν την Ιστορία από μέσα

Το βιβλίο περιλαμβάνει συγκλονιστικές μαρτυρίες ανθρώπων που έζησαν τη Δίκη, όπως η Αλεξάνδρα Ανδρούσσου, που συμμετείχε στις ανακρίσεις των κατηγορουμένων για εγκλήματα πολέμου Ναζί ως δακτυλογράφος και διερμηνέας του Γάλλου ανακριτή Πιερ Μουνιέ και εκ της θέσεώς της «μοιράστηκε» επί πολλές ώρες το κελί με τους Γκέρινγκ, Κάιτελ, Ρόζενμπεργκ κ.ά. Αλλά και η Σαρλότ Κνόμπλοχ, που στην τρυφερή ηλικία των μόλις επτά χρόνων βίωσε την αγριότητα της «Νύχτας των Κρυστάλλων».

Για επίλογο, ο Σταύρος Τζίμας επέλεξε να αφηγηθεί ένα απρόσμενο περιστατικό.

Το βιβλίο ολοκληρώνεται με την ιστορία ενός αντιτύπου του Mein Kampf που βρέθηκε εγκαταλελειμμένο στο κέντρο της Θεσσαλονίκης την επομένη της αποχώρησης των Γερμανών, τον Οκτώβριο του 1944.

Το βιβλίο περισυνελέγη από έναν νεαρό φοιτητή της Νομικής και μέλος της ΕΠΟΝ, όχι από ιδεολογική συγγένεια, αλλά από βιβλιοφιλικό ενδιαφέρον.

Το αντίτυπο διατηρήθηκε «κρυφίως» επί δεκαετίες στο πίσω μέρος της βιβλιοθήκης του και γίνεται η αφορμή για μια ευρύτερη αναδρομή στην τύχη του πιο γνωστού κειμένου του ναζισμού μετά τον πόλεμο.

Ο Τζίμας παρακολουθεί την πορεία του βιβλίου από τη μεταπολεμική απαγόρευση στη Βαυαρία έως την κριτική επιστημονική επανέκδοσή του το 2016, η οποία συνοδεύτηκε από εκτενή σχολιασμό που αποδομούσε τις ναζιστικές θεωρίες και το ιστορικό τους υπόβαθρο.

Η δικαιοσύνη των νικητών;

Το βιβλίο δεν αποφεύγει ούτε το πιο επίμονο ερώτημα που συνοδεύει τη Δίκη της Νυρεμβέργης από την πρώτη ημέρα: κατά πόσο υπήρξε μια μορφή «δικαιοσύνης των νικητών». Το ζήτημα τίθεται ήδη από την εισαγωγή του Στράτου Δορδανά και λειτουργεί ως υπόμνηση ότι ακόμη και οι πιο εμβληματικές στιγμές της ιστορίας παραμένουν ανοιχτές σε κριτική εξέταση.

Ταυτόχρονα, όμως, αναδεικνύεται η αδιαμφισβήτητη συμβολή της Δίκης στη διαμόρφωση του σύγχρονου διεθνούς δικαίου: η έννοια των εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας, η ατομική ευθύνη για κρατικά εγκλήματα και η απόρριψη της επίκλησης των «άνωθεν εντολών» ως υπερασπιστικού επιχειρήματος αποτελούν κληρονομιές που εξακολουθούν να καθορίζουν τη διεθνή έννομη τάξη.

Ο Σταύρος Τζίμας ελπίζει, όπως αναφέρει, να βρει ο αναγνώστης το βιβλίο του «ενδιαφέρον, τουλάχιστον όχι κουραστικό».

Η πραγματικότητα είναι ότι το έργο του πετυχαίνει κάτι περισσότερο. Συνδυάζει τη δημοσιογραφική ματιά με την ιστορική γνώση και μετατρέπει τη Νυρεμβέργη από τόπο μνήμης σε καθρέφτη του παρόντος.

Ή, όπως σημειώνεται χαρακτηριστικά στο οπισθόφυλλο: «Σε μια εποχή που η ακροδεξιά ανεβαίνει ξανά στη Γερμανία, η Κληρονομιά της Νυρεμβέργης πατά στα ίχνη της δίκης που άλλαξε τον κόσμο για να μοιραστεί με τους αναγνώστες μια ανήσυχη ματιά στο παρόν».

Ο Σταύρος Τζίμας γεννήθηκε στον Αυλότοπο Σουλίου Θεσπρωτίας και είναι απόφοιτος του Πανεπιστημίου Μακεδονίας. Δημοσιογραφία στο επαγγελματικό επίπεδο ασκεί από τις αρχές της δεκαετίας του ’80. Ξεκίνησε από την εφημερίδα ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ και συνέχισε στα ΝΕΑ και το ΒΗΜΑ, την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ και το ΑΘΗΝΑΪΚΟ-ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟ ΕΙΔΗΣΕΩΝ (ΑΠΕ-ΜΠΕ), ενώ διετέλεσε και συνεργάτης της Σουηδικής Ραδιοφωνίας. Είναι ειδικευμένος σε θέματα Βαλκανίων και Νοτιοανατολικής Ευρώπης, κάλυψε τους πολέμους στη Γιουγκοσλαβία και την κατάρρευση του «σοσιαλιστικού μπλοκ». Έχει εκδώσει άλλα τέσσερα βιβλία: Στον αστερισμό του εθνικισμού- οι ελληνοαλβανικές σχέσεις στη μετα-Χότζα εποχή, Η κατάρρευση της Γιουγκοσλαβίας και οι ελληνικές φαντασιώσεις, Κρυφές πτυχές του Μακεδονικού Ζητήματος και Η σφαγή της Κεφαλονιάς και ο εφτάψυχος Ιταλός. Διετέλεσε επί δέκα και πλέον χρόνια επικεφαλής του γραφείου Θεσσαλονίκης της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ και εξακολουθεί να προΐσταται της Διεύθυνσης Μακεδονίας-Θράκης του ΑΠΕ-ΜΠΕ. Έχει βραβευτεί από τα ιδρύματα Μπότση και Ελένης Βλάχου, όπως και από το ίδρυμα Συμφιλίωσης της Αλβανίας για τα ρεπορτάζ του γύρω από τις αιματηρές βεντέτες στον αλβανικό Βορρά.

 

Ι. Αλμπάνης: Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΜΗΤΗΡ ΠΑΣΩΝ ΤΩΝ ΛΕΓΟΜΕΝΩΝ ΙΝΔΟΕΥΡΩ-ΠΑΪΚΩΝ ΓΛΩΣΣΩΝ.

13

 

 

Ιωάννης Αλμπάνης Επίλαρχος ε.α Τάξεως 1966 Σχολής.Ευελπίδων.

Λαβών αφορμήν από αναρτηθέντος εις τάς ΑΝΙΧΝΕΥΣΕΙΣ άρθρου τού Στρατηγού Ηλία Λιοντάρη σχετικώς μέ τήν άς μοί επιτραπή «κατάντιαν» τής Ελληνικής γλώσσης υπό τών Μ.Μ.Ε και κυρίως υπό τού πλείστου τών Δημοσιογράφων ιδία τών τηλεοπτικών Καναλιών θ’ αποπειραθώ το μέν να υμνήσω ΑΥΤΗΝ το δε καταγράψω τούς υπευθύνους και τά αίτια τής ώς είρηται «κατάντιας» ΑΥΤΗΣ δηλ. τής Ελληνικής γλώσσης.

Όμως μή απορήσητε διατί δύο έκ τής Σχολής των Ευελπίδων εφηβιόθεν ορμώμενοι καταγιγνόμεθα μέ θέματα καταδήλως και έκ πρώτης όψεως εκτός τού αντίκειμένου μας διότι θα υπενθυμήσω ότι ούτε ο ανασκά-ψας το Ιλιον τής Τρωάδος (Τροία) Ερίκος Σχλήμαν ήτο αρχαιολόγος αλλά είς απλούς έμπορος τής Γερμανίας αλλά λάτρις τού Ομήρου ούτε ο Μιχαήλ Βέντρις τηλεγραφητής τής Βρετανίας κατά τον Β’ Παγκόσμιον πόλεμον ήτο γλωσσολόγος αλλά σφόδρα Ελληνομαθής απεκρυπ-τογράφησεν τήν Μυμηναϊκήν ή άλλως Γραμμικήν Β’ γραφήν αγαγών τήν Ελληνικήν Ιστορίαν 500 έτη εις βάθος χρόνου ούτε οι Ιατρός Δ.Σαμοθ-ράκης και Διδάσκαλος Αγγ.Ποιμενίδης ήσαν αρχαιολόγοι εντοπίσαντες κι’ ανασκάψαντες αφ’ εαυτών και ιδίοις κόποις και ευθύναις πλήθος αρχαιολογικών χώρων προπολεμικώς εις τήν Θράκην ώστε σήμερον η Αρχαιολογική Κοινότης με σεβασμόν ν’ αναφέρηται εις αυτούς.Απλώς μετά τού Στρατηγού Λεοντάρη γαλουχηθέντες μέ τά Εθνικά Νάματα εν τή Σχολή τών Ευελπίδων εγινόμεθα έτι ευαισθητητότεροι όταν ορώμεν αισχράν,αναίτιον και επί τούτω κακοποίησιν τού μεγίστου κι’ απασ-τράπτοντος τών αδαμάντων τών κοσμούντων το ΕΛΛΗΝΙΚΟΝ ΕΘΝΟΣ αυτού τής ΓΛΩΣΣΗΣ ΤΟΥ.Ως έκ τούτου πέμπω πρός τον αρθρογράφον Στρατηγόν Ηλίαν Λιοντάρην έκ βαθέων τά θερμότερα τών συγχαρη-τηρίων διά το αναρτηθέν άρθρον του το μέν διά το πλήρες αυτού το δε διά τήν τόλμην τήν σήμερον ημέραν τής παρακμής τών πάντων να ομιλή διά τήν ΕΛΛΗΝΙΚΗΝ ΓΛΩΣΣΑΝ.Ταύρος εισελθών εν υαλοπολείω θα ηδύνατο χαρακτηρισθή η ρηθείσα ανάρτησίς του καθό πρό ετών ο διαπρεπής και Ελληνολάτρης Καθηγητής τής Στατικής-Υδραυλικής τού Μετσοβείου Πολυτεχνείου,Ακαδημαϊκός και τήν 10ετίαν τού 1950 πρωταθλητής Ευρώπης,Μεσογειακών και Βαλκανικών αγώνων εις τήν Δισκοβολίαν Αντώνης Κουνάδης αποπειραθείς ν’ αναχαιτίση τήν μετά τήν μεταπολίτευσιν λαίλαπαν εξαφανισμού τής ωραιοτέρας και μητέρας όλων τών γλωσσών τού Κόσμου τής ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ,τής μοναδικής αναγνωριζομένης υπό τών Η/Υ ερρίφθησαν οι πάντες να τον λοιδω-ρήσουν ώς αναρμόδιον τή έπιστήμη του ν’ ασχολήται μετά γλωσσικών θεμάτων.Ενεκεν τούτων λοιπόν ανεμνήσθην και τινών τών ούτως ειπείν «ιερών τεράτων» τού Ελληνικού πνεύματος τί έγραφον διά τήν γλώσσαν μας:

1.Ποιητής και Νομπελίστας Γ.Σεφέρης:«Από την εποχή πού μίλησε ο Ομηρος ώς τά σήμερα,μιλούμε,ανασαίνουμε και τραγοδούμε την ίδια γλώσσα» και προσέθετεν .Ο Θεός μας χάρισε μία γλώσσα ζωντανή,

εύρωστη,πεισματάρα,χαριτωμένη που αντέχει μολονότι έχουν εξαπο-λυθή όλα τά θεριά να την φάνε»

2.Ι.Θεοδωρακόπουλος Φιλόσοφος-Ακαδημαϊκός.«Η γλώσσα των Ελλήνων από την εποχή τού Ομήρου είναι μία κι’ αδιαίρετη».

3.Ο Οδ.Ελύτης ποιητής,Νομπελίστας όταν ουσιαστικώς κατηργήθησαν τά Αρχαία Ελληνικά εις τά Γυμνάσια.

«Εγώ ξέρω ότι υπάρχει μία γλώσσα η ενιαία Ελληνική όπως εξελίχτηκε από τά αρχαία και πού έπρεπε να είναι το μεγάλον καμάρι μά και στήριγμα.Οι ρίζες της είναι εκεί στά Αρχαία και θλίβομαι πού καταργή-θηκαν στο Γυμνάσιον».

4.Ο αείμνηστος Καθηγητής τού ΑΠΘ Κακριδής Πατριάρχης υπέρμαχος τής καθιερώσεως τής ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ τό 1984 έξη (6) έτη από τής καθιερώσεως τής ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ ώς επισήμου γλώσσης τού Κράτους θα δηλώση.«Η γλώσσα μας αργοπεθαίνει,τής λείπει το οξυγόνον δηλ.τά Αρχαία Ελληνικά.Μόνον όποιος γνωρίζει αρχαία Ελληνικά μπορεί να γράφη και να μιλά σωστά την ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΤΙΚΗ».

Και ναί μέν ημπορεί να επανήλθον μερικώς κάποια κείμενα των Αρχαίων εις τήν διδασκαλίαν εις τά Λύκεια αλλά κι’ αυτά όμως από μεταφράσεις χωρίς Συντακτικόν,Γραμματικήν,Ετυμολογικόν δηλ.τής όλης δομής της.

5.Ο Ισπανός εξέχον Ελληνιστής Francisco Adrados.

«Η Ελληνική μαζί μέ την Κινεζική είναι γλώσσες μέ συνεχή ζώσα παρουσία και πορεία στον ίδιο χώρο από τούς ίδιους λαούς 4000 χρόνια μέ γραπτή παράδοση 3.500 ετών.».

6.Τό 1986 πρότασις τών Ισπανών Ευρωβουλευτών αναγνωρίσεως τής Αρχαίας Ελληνικής γλώσσης ώς «Ευρωπαϊκής Διεθνούς Γλώσσης και ως μητέρας όλων τών γλωσσών καθό αύται είναι διάλεκτοι αυτής και ότι αυτή είναι η μοναδική τήν οποίαν οι Κουμπιούτερ προχωρημένης τεχνολογίας ημπορούν να δεχθούν νοηματικώς.Ολαι αι άλλαι γλώσσαι απορρίπτονται από τά Κουμπιούτερ ώς σημειολο-γικαί.Μόνον από τήν Ελληνικήν αποδέχονται τήν Μαθημάτικήν της δομήν και πάνω αφ’ όλα τήν αρμονικήν και γεωμέτρικήν της έκφρασιν και απεικόνισιν.Καί ιδιατέραν μνείαν έκαμον εις τάς Πελασγικάς πρωτολέξεις και προσφήματα ώς λ.χ ΤΗΛΕ,ΛΑΝΔΗ,ΗΤΤΟΣ,ΙΟΝ.κ.λπ.

Τήν θεωρούν μάλιστα και ατέρμονα δηλ.μή οριακή γλώσσα,απειροσ-τική,ώς Συμπατικόν δηλ.ηχητικόν δρώμενον.Τέλος διά τήν εξέλεξιν νέων επιστημών όπως Κυβερνητική,Πραγματιστική,Γνωσιολογική πού προσπαθούν μέσω Υπολογιστών ν’ αναπτύξουν εσχάτως ευρίσκουν λεκτικά αναπτύγματα και νοητικάς εκφραστικάς μόνον εις τήν Ελληνικήν γλώσσαν..».Καί όμως μή εκπλαγήτε.Δέν εγένετο αποδεκτή από το Ευρωπαϊκόν Κοινοβούλιον επειδή ουδείς τών τότε Ελλήνων Ευρωβουλευτών ηδύνατο να εκφέρη γνώμην και υποστηρίξη τήν πρότασιν διό καί ΟΥΔΕΙΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΥΡΩΒΟΥΛΕΥΤΩΝ ΕΨΗΦΙΣΕΝ ΥΠΕΡ.Αιδώς Νεοέλληνες τής μεταπολιτευτικής δήθεν ΔΗΜΟΚΡΑ-ΤΙΑΣ.Ασχετοι,απαίδευτοι τής Ελληνικής παιδείας αλλ’ όμως σαφείς και γνήσιοι θιασώται τής Νέας Τάξεως Πραγμάτων,Λέσχης Μπίλντιμπεργκ και «κάθε άλλου Διεθνούς ανθελληνικού συναπαντήματος» θα έλεγεν ο αγνός Ελληνικός λαός.

Ας ίδωμεν μερικά παραδείγματα συνεχείας τής γλώσσης μας.

(1).Ο Αχιλλεύς απευθυνόμενος εις την μητέραν του Θέτιδα λέγει ότι αισθάνεται «άχθος αρούρης=το βάρος τής γής».Καί ναί με σήμερον δέν χρησιμοποιούμεν μεμονωμένως την λέξιν ΑΧΘΟΣ=βάρος αλλά χρησιμο-ποιούμεν την λέξιν ΑΧΘΟΦΟΡΟΣ όπως επίσης ουδείς χρησιμοποιεί την λέξιν ΑΡΟΥΡΑ=γή αλλά λέγομεν ΑΡΟΥΡΑΙΟΣ,ΑΡΟΤΡΟΝ κ.λπ.

(2).Σπανίως κάποιος λεγει ΥΔΩΡ αλλά ΝΕΡΟ.Ομως το νερό προέρχεται  από το ΝΕΑΡΟΝ ΥΔΩΡ και κοπέντος το ΥΔΩΡ παρέμεινεν το ΝΕΑΡΟΝ=ΝΕΡΟΝ.Ολοι όμως λεγομεν ΥΔΡΑΓΩΓΕΙΟΝ,ΥΔΡΟΠΛΑΝΟΝ,

ΥΔΡΟΒΙΟΝ κ.α με πρώτον συνθετικόν το ΥΔΩΡ.

(3).Ουδείς σήμερον χρησιμοποεί τη λέξιν ΑΥΔΗ=ΦΩΝΗ.Χρησιμοποιού-μεν όμως τάς λέξεις ΑΝΑΥΔΟΣ=ΑΦΩΝΟΣ.

(4).Πολλαί λέξεις αρχίζουν μέ το πρόθεμα ΑΛΕΞΙ όπως ΑΛΕΞΙΚΕΡΑΥ-ΝΟΝ,ΑΛΕΞΙΣΦΑΙΡΟΝ,ΑΛΕΞΙΠΤΩΤΟΝ κ.α αφού το ΑΛΕΞΙ προέρχεται από το Ομηρικόν ρήμα ΑΛΕΞΩ=ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΩ.

(5).ΒΡΥΧΙΑ κατά τον Ομηρον είναι βαθέα ύδατα διό και λέγομεν ΥΠΟΒΡΥΧΙΟΝ.

(6).ΔΟΡΠΟΝ=ΔΕΙΠΝΟΝ διό και λέγομεν ΕΠΙΔΟΡΠΙΟΝ.

(7).ΦΡΗΝ-ΛΟΓΙΚΗ διό και σήμερον έχομεν το ΑΦΡΩΝ,ΣΩΦΡΩΝ,ΕΞΩΦ-ΡΕΝΙΚΟΣ,ΦΡΕΝΟΒΛΑΒΗΣ

Πλήθος άλλων φράσεων θα ηδυνάμεθα να καταγράψωμεν τόσον από την Αρχαίαν μας όσον και την λογίαν Καθαρεύουσαν όπως όταν λέγωμεν «Θεού θέλοντος,ούτως εχόντων τών πραγμάτων (γενική απόλυτος).Θεός φυλάξοι (Ευκτική),ειρήσθω έν παρόδω (προστα-κτική),λόγου χάριν κ.α

Όμως διατί άμα τή μεταπολιτεύσει ήχθημεν εις τοιαύτην παρακμήν τής γλώσσης μας υπό των Πολιτικών Κομμάτων ψηφισάντων καταστρεπ-τικούς τής γλώσσης μας Νόμους;

Πρό αυτού ίδετε τί έλεγεν διά το Ελληνικόν Εθνος ο Κίσσινκγκερ ΥΠΕΞ τών ΗΠΑ,Γεν.Γραμματεύς τής Τριμερούς Ροκφέλλερ,τής Νέας Τάξεως Πραγμάτων και νεκροθάπτης τού Κυπριακού το 1974 εις το Ξενοδοχείον ΠΛΑΖΑ* τής Ν.Υόρκης κατά το Δείπνον άκουσον-άκουσον τής Αμερικα-νοτουρκικής φιλίας:

«Πρέπει και ταχέως να πλήξωμεν τήν γλώσσαν,τήν Θρησκείαν,τά Ιστορικά και Πνευματικά αποθέματά του ώστε να εξουδετερώσωμεν τήν όποιαν πιθανότητα να διακριθή,αναπτυχθή,επικρατήση διά να μή μας παρενοχλή εις τήν Ανατ.Μεσόγειον πού έχει μεγάλην Στρατιωτικήν σημασίαν διά τάς ΗΠΑ…»

Ούτω πώς λοιπόν εν τω πλαισίω τούτω το 1974 επανελθόντες** υπό τού ΥΠΕΞ ΗΠΑ Κίσσινγκερ μέσω τού Κυπριακού οι Ελληνες Πολιτικοί θα έδει να τηρήσουν τά υπησχημένα ή μάλλον τά εντεταλμένα υπ’ αυτού μεταξύ των οποίων και τήν εξαφάνισιν σταδιακώς STEP TO STEP=ΒΗΜΑ ΠΡΟΣ ΒΗΜΑ τής γλώσσης μας πράγμα όπερ μετά θρησκευτικής ευλα-βείας το ετήρησαν και συνεχίζουν να το τηρούν μέ επιπρόσθετα ώς Γάμον ομοφυλοφίλων,WOKE ANTZENTA κ.α.Ιδετε λοιπόν πώς εγένετο τούτο:

..α.Η αρχή εγένετο υπό τού Γ.Ράλλη το 1976 καθιερώσαντος ώς επισή-μου γλώσσης τού Κράτους τήν ΔΗΜΟΤΙΚΗΝ αντί τής από το 1832 ισχυούσης αδιαταράκτως απλής λογίας Καθαρευούσης αλλά και τής Δημοτικής όμως όλον αυτό τό διάστημα υπαρχούσης ελευθέρως εις τήν Ποίησιν,Πεζογραφίαν,καθομιλουμένην και διδασκομένην εις το Δημο-τικόν Σχολείον.

Όμως τούτ’ αυτόν ίσχυεν ανέκαθεν και συνεχίζει και σήμερον να ισχύη και εν Γερμανία τουτέστιν να συνυπάρχη τόσον η ούτως ειπείν Γερμα-νική Καθαρεύουσα ώς επίσημος τού Κράτους γλώσσα όσον και η Καθο-μιλουμένη καθό τόσον τό Συντακτικόν όσον και η Γραμματική είναι παρεμφερή τής Αρχαίας Ελληνικής π.χ γράφουν και λέγουν–εις το επανιδείν ή εν τώ συνειλόντι ειπείν ή θέτουν πολλάκις το ρήμα εις το τέλος τής φράσεως κ.α

Όμως η Νεοδημοτική πρωτοεισαχθείσα το 1976 ώς έχει εξελιχθή σήμερον μετά ημίσεως αιώνος διαδρομής ουσιαστικώς εις ουδένα κανόναν Γραμματικής,Συντακτικού και Ετυμολογικού υπόκειται μ’ αποτέλεσμα ο καθείς να γράφη όπως και ό,τι θέλει διό ΚΑΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΛΑΘΟΣ Ορθογραφικόν,Γραμματολογικόν και Ετυμολογικόν.Ετσι ακού-ομεν να λέγηται ή γράφεται λ.χ οι ανθρώποι αντί τού ορθού άνθρωποι ή Κορίννα αντί Κόριννα ή οι υπαλλήλοι αντί τού υπάλληλοι ή  λάτρευα εννοώντας και αόριστον και παρατατικόν αντί τών ορθών ελάτρευσα=αόριστος συγκεκριμένον χρόνον και φοράν αλλά και ελάτρευον=παρατατικός διαρκείας πολλάς φοράς ή δέχθηκα αντί των ορθών εδέχθην=αόριστος μίαν συγκεκριμένην φοράν χρονικώς και εδεχόμην=παρατατικός πολλάς φοράς,διάρκεια κ.α.

.Ομως καταργουμένης τής Καθαρευούσης επόμενον ήτο εξ αυτής να μειωθή και η διδασκαλία τών Αρχαίων αλλά και το μάθημα από πρωτεύον εις τά Γυμνάσια να μεταπίπτη εις αυτό τών δευτερευόντων πλήν Λυκείων κι’ αυτών τής διδασκαλίας να γίγνηται έκ μεταφράσεων και μόνον εις το τί είπεν ο Δημοσθένης,ο Λυσίας,ο Ισοκράτης κ.α κι’ όχι Συντακτικώς,Γραμματικώς πώς το διετύπωσεν δηλ.τήν κυρίαν δομήν τής γλώσσης μας Συντακτικώς και Γραμματικώς.

.β.Ακολουθεί το 1982 υπό τής Βουλής Ν.207/1982 με τήν κωμικήν πλειονοψηφίαν παρόντων ένδεκα (11) Βουλευτών και κατ’ άλλους τεσσαράκοντα (40) μόνον τού ΠΑΣΟΚ μεταμεσονυκτίως δι’ ανατάσεως τής χειρός η κατάργησις τού πολυτονικού.Αιδώς και καταισχύνη. «Εξεστιν τοίς πολιτικάντοις ασχημονείν και γελοιοποιείν πάν ιερόν και όσιον τού Εθνους».Ιδού τι εδήλωσαν επιφανείς τινές τότε διανοού-μενοι.

Ο Δημήτρης Χόρν το απεκάλεσεν ΥΒΡΙΝ,ο Κορνήλιος Καστοριάδης έγραψεν «Αυτοί οι Κριαράς και τά λοιπά κτήνη,τά τετράποδα πού δεν γνωρίζουν τί σημαίνει γλώσσα»,ο Νικηφόρος Βρετάκος έγραψεν ότι «υπερτιμήθη ότι θα εβοηθούντο οι μαθηταί εις τάς πρώτας τάξεις»,ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος «Εγκλημα στυγνόν,εξεπίτηδες γενόμενον υπ’ ανθελλήνων έξωθεν εξηρτημένων» κ.α

.γ.Μετ’ ολίγον (step to step=βήμα πρός βήμα είχε διατάξει ο Κίσσιν-γκερ) καταργείται αυτοδικαίως και το (ν) και (ς) και μαζί μ’ αυτά και η αιωνία Λαϊκη παροιμία αποδίδουσα το ακριβέστατον και πλήρες τού λόγου «Τού τά είπε ή έγραψεν μέ το (ν) και (ς)».

Και ο μεγάλος Ελύτης θα γράψη τότε:«Κανένας Ηρώδης δέν θα τολμού-σε να διατάξη τέτοια γενοκτονία όπως αυτή τών τελικών (ν) και (ς)»

 .δ.Καί προκειμένου τότε κάποιοι των πολιτικών μεταξύ των οποίων καί μία κυρία ηγετικόν στέλεχος Πολιτικού Κόμματος σήμερον το μέν εκμεταλευομένη τήν «αναμπομπούλαν» τής στιγμής το δε προκειμένου τύχη ευσήμων υπό τής Νέας Τάξεως Πραγμάτων και τήν ακούση η Μπίλντεμπεργκ δια να τήν ανταμείψη έρριψεν τήν ιδέαν καθιερώσεως τής Λατινικής γραφής***.Ομως αι φωναί αυταί τότε περί Λατινικού αλφαβήτου ημπορεί μέν να μή εισηκούσθησαν πρός στιγμήν ώς επίσημος γραφή όμως επεκράτησαν ανά τήν Ελλάδα αφού το μέν και εις το τελευταίον χωρίον αναρτώνται πινακίδες εις τά καταστήματα γεγραμμέναι μέ το Λατινικόν Αλφάβητον και Ξενικήν Ορολογίαν (SUPER MARKET,FAST FOOD κ.α) το δε ακόμη και αυτή αύτη η ιδία εκάστοτε Κυβέρνησις να κάμη χρήσιν ξενοφέρτων φράσεων ή λέξεων.Ούτω πώς κατά τήν πανδημίαν τού Cο-19 είδομεν ο αρχαιολόγος και δήθεν φανατικός Ελληνιστής αρμόδιος υπουργός να επιβάλη τάς ξενοφέρτους φράσεις όπως το take away αντί το παίρνεις τόν καφέ στο χέρι και φεύγεις,δεν κάθεσαι ή το Lock Down αντί το εγκλεισμός=περιορισμός κ.α.Ουδεμία Κυβέρνησις ακόμη και ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ εις τήν Ελληνικήν ιστορίαν απο το 1832 κι’ εντεύθεν διενοήθη αλλά και ούτε ετόλμησεν ποτέ ακόμη και το 1946-49 μενομένου τού Κομμουνιστικού Ανταρτο-πολέμου να εγκλείση–περιορίση τον λαόν ει μή μόνον η νύν υπό τού λαού εκλεγείσα υποτίθεται ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ Κυβέρνησις εν ονόματι τής δήθεν προστασίας τής ζωής τού Ελληνικού λαού αδιαφόρως εάν έκ των μετέπειτα Ευρωπαϊκών Στατιστικών η Ελλάς έρχεται πρώτη εις θανάτους Cο-19 με 45.000 και πλέον.Μάλιστα υπήρξαν και κάποιοι έτι περισσότερον άφρονες κι’ εντεταλμένοι έκ ξένων ώς είρηται Κέντρων αποφάσεων οποίοι εκμεταλευόμενοι το μέν ότι η Αγγλική είναι η πλέον Διεθνώς διαδεδομένη γλώσσα το δε επειδή χρησιμοποιούμεν εις τήν καθομιλουμένην ξενικάς φράσεις να μεταπέσωμεν εις τήν Αγγλικήν ώς επισήμου τού Κράτους γλώσσης!!!O TEMPORA,O MORES=Ω ΚΑΙΡΟΙ ,Ω ΗΘΗ!!!

.ε.Τέλος όσον ούπω μή νομίσητε επειδή έθανεν ο Κίσσινγκερ ότι δέν θα έλθη στιγμή καταργήσεως τών τεσσάρων Ι,Η,ΟΙ,ΕΙ εις ένα (Ι),των δύο Ο Ω εις ένα (Ο) τά δύο Ε,ΑΙ εις ένα (Ε).Καί ο λαός κομματικοποιημένος πλήρως ευχαρίστως θα τα’ αποδεχθή επειδή θα το έχει είπει το κόμμα.

Όμως.Δέν απεδέχθη το όνομα ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ δια τά Σκόπια,δέν απεδέχθη ότι τά ΙΜΙΑ είναι γκρίζα και ότι η Τουρκία έχει ζωτικά συμφέροντα εις το Αιγαίον,δέν απεδέχθη ότι εχρεωκοπήσαμεν χωρίς να λογοδοτήση κάποιος τών Κυβερνησάντων,δέν αποδέχεται επί 50 έτη αι Κυβερνήσεις του να μή προβαίνουν εις εξορύξεις Υδρογονανθράκων Διεθνώς και Επισήμως επιβεβαιωμένων,δέν απεδέχθη τήν εγκατάλειψιν τού Λιγνί-του τώρα αμέσως ενώ η Γερμανία έλαβεν παράτασιν μέχρις τού 2038 και η Πολωνία αορίστως μέχρις εξαντληθούν τά κοιτάσματα τού λιγνίτου της περί το 2058,δεν αποδέχεται η Κύπρος πού προμηθεύηται από τήν Ελλάδα Πετρελαιοειδή η βενζίνη να έχη 1,65 και ημείς 2,20;Δεν αποδέχεται λαός 10 εκατομυρίων να έχωμεν 300 βουλευτάς ενώ αι ΗΠΑ των 370 εκατομ.νά έχη 650 (βουλευτάς+Γερουσιαστάς),η Τουρκία των 80 εκατομ.νά έχη 550,η Γερμανία των 90 εκατομ. 450 κ.α;

Αφού λοιπόν όλα αυτά και πλείστα άλλα σοβαρότατα και ουσιώδη τα’ αποδέχεται λόγω τής κομματικοποιήσεώς του διατί να μή αποδεχθή να γράφη Εγό,Πινό,τρόγο,μιτέρα,λιτουργία,τιμί,ανθρόπι.κ.α;

 Επωδός:Ο Ελληνικός λαός βομβαρδισμένος κι’ αφιονισμένος μετά τήν μεταπολίτευσιν μέ τήν λέξιν ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΝ και θρησκειοποιημένος όσον ουδείς έτερος λαός εις τον Κόσμον με τά ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΚΟΜΜΑΤΑ και τών προσώπων πού εκάστοτε τά εκπροσωπούν (Αρχηγός=Μωϋσής,Βου-λευταί=Αγιοι,Οσιοι) είναι ικανός χάριν αυτών ν’ αποδεχθή ακόμη και ότι η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΕΙΝΑΙ ΜΟΓΓΟΛΙΚΗΣ ή ΑΛΛΟΥ ΤΙΝΟΣ ΤΗΣ ΥΠΟ-ΣΑΧΑΡΙΟΥ ΑΦΡΙΚΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΜΑ αρκεί πού το είπε το κόμμα του.

Είδετε όταν καθιερούντο αι ώς είρηται τραγικαί μετατροπαί τής γλώσσης μας το 1976 και 1982 να διαμαρτύρηται ο λαός;Αντιθέτως εχαίροντο και ηλάλαζον διότι δεν θα έχωμεν πλέον ορθογραφίαν,τονισ-μόν,Γραμματικήν και Συντακτικόν και θα γράφωμεν όπως θέλομεν,ό,τι  θέλομεν χωρίς συνέπειαν ή μάλλον πιθανόν ν’ ησθάνετο ότι τά άθλια πού θα λέγωμεν και γράφωμεν άνευ Γραμματικής και Συντακτικού να εκλαμβάνωνται ώς Μοντερνισμός αφού κι’ οι άλλοι λαοί δεν έχουν τόνους,Συντακτικόν Γραμματικήν κ.λπ.!!!Αντελήφθητε ανθρώποι και όχι άνθρωποι;Αντελήφθητε προηγούμενα τί έγραψα και όχι προηγουμένως;

Ο λαός απαθής σφυρίζει αδιάφορα επειδή όλα αυτά τά αντεθνικά και άθλια διαπράττονται υπό τών Θρησκειοποιημένων Πολιτικών Κομμά-των αφού κατά τόν Ισοκράτην ο λαός είναι όμοιος των Κυβερνώντων και μάλιστα προσπαθεί να τούς ομοιάση.

Ισοκράτης πρός Νικοκλέα:

.α.Πργ.31.Το ήθος τών κυβερνωμένων είναι ίδιον μέ τό τών Κυβερ-νώντων=Αρχ.Το τής πόλεως όλης ήθος ομοιούται τοίς άρχουσι και

.β.Πργ.36.Ο λαός συμπεριφέρεται αναλόγως μέ τούς άρχοντας.

.Αρχ..ότι φιλεί το πλήθος εν τούτοις τοίς επιτηδεύμασιν τον βίον διάγειν εν οίς άν τούς άρχοντας τούς αυτούς ορώσιν».

    .γ.Πρός Νικοκλή Κύπριοι Πργ.36 «Το πλήθος συνηθίζει να ρυθμίζη τήν ζωήν του σύμφωνα μ’ αυτήν τών Κυβερνώντων».

Νά λοιπόν διατί έχομεν τήν σημερινήν κατάντιαν τής ΩΡΑΙΟΤΕΡΑΣ ΚΑΙ ΜΗΤΕΡΑΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΓΛΩΣΣΩΝ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΗΣ ακριβώς επειδή ο λαός σφόδρα κομματικοποιημένος ουδόλως αντέδ-ρασεν επειδή έτσι απεφάσισεν ο εκάστοτε Μεσίας Αρχηγός τού κόμματος και οι υπ’ αυτόν Αγιοι και Οσιοι,βουλευταί!!ΚΑΤΑΘΛΙΒΟΜΑΙ.

ΕΠΕΞΗΓΉΣΕΙΣ.

*.Ο Κίσσινγκερ ερωτηθείς υπό τού διαπρεπεστάτου τής Ν.Υόρκης Δημοσιογράφου αειμνήστου Ηλία Δημητρακοπούλου αλλά και της Εφημ. «Εθν.Κήρυξ Ν.Υόρκης» δέν διέψευσεν τά ώς άνω επιτιμητικά διά τήν Ελλάδα ρηθέντα εις το Ξενοδοχείον ΠΛΑΖΑ τής Ν.Υόρκης.

**.Τό ότι ο Κίσσινγκερ επανέφερεν μέσω Κυπριακού τούς πολιτικούς εν Ελλάδι το μέν ουδεπώποτε ημφισβητήθη υπό τινός το δε εξ αποκρυπτογραφηθέντων αρχείων τού ΝΑΤΟ (Βλ.Αθ.Στριγάς Παγκόσμιοι Εντολοδόται) αποκαλύπτεται ο Κίσσινγκερ ν’ ανακοινοί τήν 18 Ιουλίου 1974 εις τον Επιτελάρχην τού ΝΑΤΟ Στρατηγόν Χουήζερ ότι επαναφέρει εις τήν Ελλαδα τον Καραμανλή κι’ εκείνος να τού απαντά:

 «Όταν εις έναν λαόν επιβάλληται ώς ηγέτης πολιτικάντης από το παρελθόν και πατερναλιστής τότε ο λαός αυτός δεν έχει μέλλον ή τουλάχιστον τού δρομολο-γείτα το μέλλον».

***.Τό Λατινικόν αλφάβητον είναι τά αρχαίον Χαλκιδικόν το οποίον παραλαβόντες μετέπειτα από τούς Χαλκιδαίους κατοίκους τής Ελληνικής αποικίας Κύμης τής Κατω Ιταλίας οι Ρωμαίοι το έχρισαν ώς Λατινικόν.