Αρχική Blog Σελίδα 2341

Θάτσερ προς Δένδια: «Η διζωνική δεν είναι όρος που χρησιμοποιείται στο διεθνές δίκαιο»

Από
anixneuseis
-
0

Αναφέρομαι στο δημοσίευμα της ιστοσελίδας «Επίκαιρα» 3.2.2021 με το χαρακτηριστικό τίτλο «Η συνείδησή μας δεν το ανέχεται – Η ιστορία θα είναι αμείλικτη με τους θιασώτες της εξελισσόμενης εθνικής τραγωδίας…». Το δημοσίευμα επικρίνει ουσιαστικά την δήλωση του Έλληνα ΥΠΕΞ κ. Ν. Δένδια ο οποίος «ξεκαθάρισε» ότι η λύση στο Κυπριακό οφείλει να βασίζεται στο «διεθνώς αποδεκτό» μοντέλο της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας, ένα μοντέλο που προκρίνει και το Ηνωμένο Βασίλειο.

Στη δε ιστοσελίδα eobserver.co.uk ο κ. Δένδιας γράφτηκε ότι έκανε αναφορά και στο… «Διεθνές Δίκαιο» και στο «Ευρωπαϊκό Δίκαιο»!
Είπε: «Η Βρετανία αποχώρησε από την Ευρωπαϊκή Ένωση, παραμένει, όμως, μια υπολογίσιμη και σημαντική δύναμη. Και οι δύο χώρες ασκούμε την εξωτερική πολιτική μας με βάση το Διεθνές Δίκαιο και τηρούμε τις συμβατικές υποχρεώσεις που απορρέουν από το διεθνές δίκαιο. Σεβόμαστε τις διεθνείς συνθήκες που υπεγράφησαν είτε πριν λίγα χρόνια είτε πριν έναν αιώνα. Προσβλέπουμε ότι οι γείτονες μας θα πράττουν το ίδιο.
Για το Κυπριακό όπου οι δύο χώρες είναι εγγυήτριες δυνάμεις, επανέλαβα την πάγια θέση μας που συμμερίζεται και η Μ. Βρετανία. Η λύση πρέπει να βασίζεται σε μια διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία, στη βάση των Ψηφισμάτων του ΣΑ των ΗΕ και συμβατή με το Ευρωπαϊκό Δίκαιο»
Ε, λοιπόν, ανιστόρητε κύριε Δένδια είναι ντροπή σας να εκφράζεστε με τέτοια αχαρακτήριστη αναίδεια εις βάρος του Κυπριακού Ελληνισμού, του μέλλοντός του και της Ελληνικότατης μας ημέτερης πατρίδας. Μάλιστα ενώπιον των Βρετανών που είναι οι άμεσα ένοχοι για την βρετανο-τουρκική, διαιρετική, ρατσιστική νέο-οθωμανικού τύπου διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας. «Οι δύο χώρες ασκούμε την εξωτερική πολιτική μας με βάση το Διεθνές Δίκαιο και τηρούμε τις συμβατικές υποχρεώσεις που απορρέουν από το διεθνές δίκαιο». Ποία εξωτερική πολιτική σας, ασκείτε βάση του «Διεθνούς Δικαίου», υποστηρίζοντας την ρατσιστική ΔΔΟ για τουρκοποίηση της Κύπρου;
1) «Διεθνώς αποδεκτό»; Ο Θεός να σας ελεήσει! Μιλήσατε ανιστόρητα με ευλαβική βρετανική εποικοδομητική ασάφεια. Επειδή είτε λόγω δουλόφρονος υποταγής στις βρετανικές απαιτήσεις είτε λόγω του ότι δεν καταδέχεστε να παραδεχθείτε ότι, ενάντια με τον ισχυρισμό μας, η ΔΔΟ είναι ανύπαρκτη στο διεθνές δίκαιο. Και είναι οξύμωρο το γεγονός ότι αναφέρεστε στο «Διεθνές Δίκαιο» και στο «Ευρωπαϊκό Δίκαιο» . Που υπάρχει απόδειξη ή ένδειξη ότι το «Ευρωπαϊκό Δίκαιο» συμφωνεί με την νέο-οθωμανική ΔΔΟ; Σας το τρίβει στα μούτρα κ. Δένδια από τον τάφο η Βρετανίδα Πρωθυπουργός Μάργκαρετ Θάτσερ, όπως και στους δικούς της δυστυχώς κυβερνώντες. Η οποία (μ. Μ. Θάτσερ) στη συνάντησή της (στα πλαίσια συνεδρίου της Κοινοπολιτείας) με τον μ. Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας Σπύρο Κυπριανού στη Λουσάκα στις 31 Ιουλίου 1979 και ώρα 17.30 τοπική, συμφώνησε με τον Κυπριανού ότι η ΔΔΟ δεν είναι όρος που χρησιμοποιείται στο διεθνές δίκαιο.
“Prime Minister agreed that it was not a term in use in international law”.
Ο Σπ. Κυπριανού της είχε πεί ότι «οι Τούρκοι μιλούσαν για «Δι-ζωνική», οι Έλληνες έλεγαν ότι δεν υπήρχε τέτοιος όρος σε κανένα σύνταγμα. «Η Πρωθυπουργός συμφώνησε ότι δεν ήταν όρος που χρησιμοποιείτο στο διεθνές δίκαιο».
2) «Μοντέλο που προκρίνει και το Ηνωμένο Βασίλειο»! Μα βέβαια και την «προκρίνει» και την «συμμερίζεται» (όπως θέλετε πείτε τε το) εφόσον το Λονδίνο ήταν που από το 1956/57 σε συνεργασία με την Άγκυρα την έβαλε μπροστά. Και την προώθησε ανοικτά και επίμονα κατά και αμέσως μετά τις δύο τουρκικές βάρβαρες εισβολές του 1974 μέχρι σήμερα!
Παραπέμπω τον κ. Δένδια και κάθε Δένδια στο άρθρο μου, που συμπτωματικά δημοσιεύθηκε την περασμένη Κυριακή στην «Σημερινή» 31.1.2021 για τις καταβολές της τουρκο/βρετανική ή αντιστρόφως ρατσιστική ΔΔΟ, δηλαδή μεταξύ Άγκυρας και Λονδίνου.
Διζωνική από τον… Ιούνιο 1957
Ιδού από πότε οι Τούρκοι απαίτησαν δύο ζώνες (ΔΔΟ) και βασίζονταν στη βοήθεια των… Ε/κ!
Παραπέμπτω ταυτόχρονα και στο αξιόλογο άρθρο του αγαπητού Φοίβου Κλόκκαρη αντιστράτηγου ε.α. “Ολέθριος Εμπαιγμός του Λαού”
Φανούλα Αργυρού
Ερευνήτρια/δημοσιογράφος/συγγραφέας
Λονδίνο. 3.2.2021

Οι περισσότεροι διαβάζουν και ΕΔΩ…

Πηγή: i-epikaira.blogspot.com

Βρετανιές και ξανά βρετανιές.

Από
anixneuseis
-
2
Στήνουν παγίδα στην Κυπριακή Δημοκρατία οι Βρετανοί
Προκειμένου να διασφαλίσει την επιβολή των βρετανοτουρκικών σχεδιασμών έρχεται σήμερα 4 Φεβρουαρίου στην Κύπρο ο Βρετανός ΥΠΕΞ, Ντομινίκ Ράαμπ. Αμέσως μετά την παράνομη επίσκεψη του Τούρκου ΥΠΕΞ Μεβλούτ Τσιαβούσογλου στα κατεχόμενα.
Μοναδικός στόχος των Βρετανών να συρθεί η κυβέρνηση της ΚΔ στην πενταμερή όπου θα επέλθει το τέλος. Αυτό βέβαια δεν είναι δύσκολο μιας και ΑΚΕΛ, ΔΗΣΥ και άλλα κόμματα επιθυμούν διακαώς την πενταμερή. Στην πενταμερή οι πιέσεις θα είναι ασφυκτικές και οι εκβιασμοί αφόρητοι. Οι Τούρκοι θα επιμένουν σε λύση δύο κρατών, αλλά θα «υποχωρήσουν» σε λύση συνομοσπονδίας, την οποία ασμένως θα αποδεχθούν οι κυβερνώντες και όσοι τους στηρίζουν αλλά και οι οπαδοί της όποιας λύσης. Αυτό το έκτρωμα θα το παρουσιάσουν στον λαό, ψευδόμενοι και αλληλο-καλυπτόμενοι ως μεγάλη επιτυχία λύσης ΔΔΟ με καλό περιεχόμενο.
Ήδη η συνωμοσία αποδίδει καρπούς καθώς Αθήνα και Λευκωσία έχουν πέσει στην παγίδα των Βρυξελλών και του Βερολίνου που εξωραΐζοντας την εικόνα της σημερινής Τουρκίας μας οδηγούν σε συνομιλίες με την κατοχική χώρα και την ίδια στην ΕΕ. Το άμεσο όφελος της Τουρκίας θα είναι η επίλυση του Κυπριακού με βάση τις δικές της επιδιώξεις και ο έλεγχος των δύο κρατιδίων, του βόρειου και του νότιου. Αυτό είναι διασφαλισμένο.

Άγκυρα: «Ευχαριστούμε το Βερολίνο» – Γερμανία: Δεν συντρέχει σήμερα λόγος κυρώσεων στην Τουρκία

Από
anixneuseis
-
1
Θανάσης Αργυράκης   03-02-2021 19:39

Ο Ακάρ χαρακτήρισε τη γερμανική στάση ως υπόδειγμα για τους υπόλοιπους Ευρωπαίους

Τις «ευχαριστίες» της Άγκυρας στο Βερολίνο, απηύθυνε ο υπουργός Άμυνας της Τουρκίας, ο οποίος επισκέφθηκε χτες τη γερμανική πρωτεύουσα, για να δηλώσει σήμερα ότι, τελικώς, οι απόψεις Γερμανίας και Τουρκίας συμπίπτουν σε πολλά θέματα(!) και να πει ότι η συνεργασία των δύο χωρών στον τομέα των εξοπλισμών θα συνεχιστεί.

Την ίδια στιγμή, ο Γερμανός υπουργός Εξωτερικών, Χάϊκό Μάας (σοσιαλδημοκρατικό κόμμα), SPD), ο οποίος πρόσφατα επισκέφθηκε την Αγκυρα, είπε ότι, όσο υπάρχει «εποικοδομητικός διάλογος» μεταξύ της Ελλάδας και της Τουρκίας, καθώς και ανάμεσα στην ΕΕ και την Τουρκία, δεν θεωρεί «πως υπάρχει λόγος να συνεχίσει να ανακινείται το θέμα των κυρώσεων».

Οι κυρώσεις στις καλένδες;

Σε συνέδριο που διεξήχθη διαδικτυακά, με θέμα «Ευρώπη 2021», ο Γερμανός υπουργός Εξωτερικών είπε: «Έχουμε πάρει μια απόφαση στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο που αναφέρει πως, εάν οι προκλήσεις και η αντιπαράθεση στην Ανατολική Μεσόγειο δεν σταματήσουν, τότε θα υπάρξουν κάποια στιγμή κυρώσεις σε βάρος της Τουρκίας. Οσο υπάρχει όμως εποικοδομητικός διάλογος δεν υπάρχει λόγος να συνεχίσει να ανακινείται το θέμα των κυρώσεων».

Να σημειωθεί ότι και πρόσφατα, μετά τη συνεδρίαση των υπουργών Εξωτερικών της ΕΕ, ο Χ.Μάας είχε πει πως οι κυρώσεις σε βάρος της Τουρκίας μπαίνουν στην «κατάψυξη» μέχρι νεωτέρας.

Βέβαια, η θέση της ΕΕ περί κυρώσεων στην Τουρκία ακούγεται ήδη από τον Οκτώβριο του 2020, κατά την τότε Σύνοδο Κορυφής της. Ωστόσο, η λήψη συγκεκριμένων αποφάσεων μετετέθη στη συνέχεια, για τη Σύνοδο Κορυφής του Δεκεμβρίου. Αλλά και εκεί ουδεμία σχετική απόφαση ελήφθη. Τώρα, λοιπόν, έχει μετατεθεί για τη Σύνοδο Κορυφής του Μαρτίου του 2021.

Μέχρι στιγμής, πάντως, επισήμως λίστα με συγκεκριμένες κυρώσεις δεν έχει κατατεθεί στα αρμόδια όργανα της ΕΕ από τον -αρμόδιο να την συντάξει- Επίτροπο για θέματα εξωτερικής πολιτικής της ΕΕ, Ζοζέπ Μπορέλ.

«Ευχαριστούμε το Βερολίνο»

Από τη μεριά του, ο υπουργός Άμυνας της Τουρκίας, Χουλουσί Ακάρ, κατά τη διάρκεια δηλώσεών του, προσπάθησε να προβάλλει μια εξιδανικευμένη εικόνα στις γερμανο-τουρκικές σχέσεις.

Να σημειωθεί πως, παρ’ ότι είχε συμφωνηθεί ότι οι υπουργοί Αμυνας Γερμανίας και Τουρκίας, μετά τη συνάντησή τους, στο Βερολίνο, θα προβούν σε κοινές δηλώσεις, τελικώς αυτές ακυρώθηκαν. Πιθανώς, και οι δύο πλευρές δεν αισθάνονταν ιδιαίτερα βολικά, δεδομένου του βομβαρδισμού ερωτήσεων που, ενδεχομένως, θα ακολουθούσε.

Πόσο μάλλον, όταν, ειδικά τα κόμματα της γερμανικής αντιπολίτευσης, οι Πράσινοι και η Αριστερά, έχουν ανεβεί στα … κάγκελα, ζητώντας από τη γερμανική κυβέρνηση να επιβληθούν απαγορεύσεις στις εξαγωγές γερμανικών οπλικών συστημάτων στην Τουρκία.

Ειδικότερα, ο Χ. Ακάρ, ευχαρίστησε τη Γερμανία, διότι, όπως είπε, «τήρησε μία στάση συνέπειας και αρχών» στο θέμα των ελληνο-τουρκικών. Και πρόσθεσε: «Μπορούμε να το πούμε ξεκάθαρα. Κατά τη διάρκεια της προεδρίας της στην ΕΕ, οι επαφές της κ. Μέρκελ με τον πρόεδρό μας ήταν πράγματι πολύ καθησυχαστικές».

Κοντολογίς, χαρακτήρισε τη γερμανική στάση ως υπόδειγμα για τους υπόλοιπους Ευρωπαίους, εκφράζοντας μάλιστα την ευχή(!) ότι «θα αποτελέσει παράδειγμα για τα κράτη-μέλη τόσο της ΕΕ όσο και του ΝΑΤΟ, αλλά και για άλλες χώρες».

Επιπλέον, αφήνοντας σαφώς να εννοηθεί ότι Βερολίνο και Αγκυρα έχουν ανοικτό δίαυλο συνεννοήσεων και, ενδεχομενως, κάνουν συγκεκριμένους σχεδιασμούς, πρόσθεσε ότι η κινητικότητα που αναπτύσσεται αυτή την περίοδο από ευρωπαϊκής και τουρκικής πλευρών, «θα έχει θετικό αντίκτυπο την προσεχή περίοδο, εντός του πλαισίου που χάραξε ο πρόεδρός μας στις επαφές του με την καγκελάριο, Μέρκελ».

Είπε, επίσης, ότι η Χριστιανοδημοκράτης πολιτικός (CDU), Αννεγκρέτ Κραμπ-Καρρεμπάουερ, τον υποδέχτηκε «πολύ εγκάρδια» και ήταν «ανοικτή» στις συζητήσεις στα θέματα άμυνας και ασφάλειας.

Πολύ περισσότερο, σημείωσε πως «στο τέλος της συνάντησης, διαπιστώσαμε με ικανοποίηση ότι είχαμε παρόμοιες απόψεις σε πολλά θέματα». Εξέφρασε, δε, την εκτίμηση ότι «στη βάση αυτής της συνάντησης, θα γίνουν κάποια συγκεκριμένα βήματα, τις επόμενες μέρες, ειδικά σε θέματα άμυνας και ασφάλειας».

Ο ίδιος επισήμανε, ακόμα, ότι η Αγκυρα αναμένει πως αυτή η θετική στάση, ιδιαίτερα του Βερολίνου, «θα μετατραπεί σε συγκεκριμένα βήματα τις προσεχείς περιόδους. Αναμένουμε θετικές εξελίξεις σε άλλα ζητήματα, συμπεριλαμβανομένων πολιτικών και οικονομικών ζητημάτων, ιδίως ζητημάτων άμυνας και ασφάλειας», είπε.

Εξοπλιστικές μπίζνες

Οσον αφορά το θέμα των εξαγωγών γερμανικών οπλικών συστημάτων προς την Τουρκία, στο φόντο των διαμαρτυριών, μάλιστα, γερμανικών κομμάτων για επιβολή εμπάργκο όπλων, ο Χ.Ακάρ προσπάθησε να εμφανίσει μια εξωραϊσμένη εικόνα.

Η Τουρκία, δήλωσε, «έχει πολύ στενή συνεργασία με τη Γερμανία για διάφορα οπλικά συστήματα, εξοπλισμό και ανταλλακτικά που χρειάζονται οι τουρκικές Ενοπλες Δυνάμεις. Υπ’ αυτήν την έννοια, αναμένουμε θετικές εξελίξεις την προσεχή περίοδο».

Να σημειωθεί πως ένα από τα «φλέγοντα» θέματα, το οποίο, εκτός των γερμανικών κομμάτων της αντιπολίτευσης, θέτει και η Αθήνα, είναι το «πάγωμα» του προγράμματος κατασκευής έξι υποβρυχίων τύπου 214 για το τουρκικό Πολεμικό Ναυτικό.

Ακρως ενδιαφέρουσα, ωστόσο, ήταν η αναφορά του Χ. Ακάρ στα μη επανδρωμένα αεροσκάφη (UAV) που παράγει η Τουρκία. Σε αυτό το θέμα, ουσιαστικά ο Τούρκος υπουργός κάλεσε τη Γερμανία σε συνεργασία για την παραγωγή τους.

Η Τουρκία, είπε ο Χ. Ακάρ, «έχει φτάσει σε ένα σημαντικό σημείο στην παραγωγή UAV. Έχουμε πει ότι μπορούμε να συνεχίσουμε τη συνεργασία μας σε πολλά θέματα, περιλαμβανομένων των UAV».

Να σημειωθεί πως νευραλγικής σημασίας τμήματα του τουκρικού UAV, «Μπαϋρακτάρ», προέρχονται από βρετανικές εταιρείες.

Ελληνο-τουρκικά με γερμανική διαμεσολάβηση

Από τη μεριά της, η Κραμπ-Καρρεμπάουερ, χτες, αναφερόμενη στα ελληνο-τουρκικά και την Ανατολική Μεσόγειο, καθώς και την έναρξη των διερυενητικων επαφών των δύο πλευρών, επανέλαβε ότι η Γερμανία διαδραματίζει «ρόλο διαμεσολαβητή».

Οπως είναι γνωστό, η τουρκική πλευρά έχει δημοσίως ισχυριστεί ότι η Ελλάδα οδηγήθηκε στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων κατόπιν «παρεμβάσεων» του Βερολίνου και της Ουάσιγκτον.

Για τα ελληνο-τουρκικά, ο Χ. Ακάρ επέμεινε σε συνομιλίες στο ΝΑΤΟ, σε επίπεδο στρατιωτικών αντιπροσωπειών της Ελλάδας και της Τουρκίας.

Μετά από επαφές που είχε, όπως είπε, ο Τ.Ερντογάν με τον γενικό γραμματέα του ΝΑΤΟ, Γενς Στόλτεμπεργκ, είναι αναγκαία η «έναρξη συναντήσεων, στο πλαίσιο του μηχανισμού αποφυγής συγκρούσεων», κάτι που «θα συμβάλει στην επίλυση προβλημάτων στην Ανατολική Μεσόγειο και στο Αιγαίο».

Ο ίδιος ανέφερε πως «έχουν γίνει μέχρι στιγμής 8 συναντήσεις. Αναμένουμε να συνεχιστούν. Αναμένουμε από την Ελλάδα να επιδείξει λίγο περισσότερο ενδιαφέρον σε αυτό το ζήτημα».

Σε προ ημερών δηλώσεις του, εκτίμησε ότι οι συναντήσεις αυτές θα ξεκινήσουν εντός του Φεβρουαρίου. Επισήμως, ωστόσο, η Αθήνα αποφεύγει να προβεί στην οποιαδήποτε διευκρίνιση σχετικά με το ζήτημα.

Στο «πακέτο» του, επίσης, ο Χ.Ακάρ πρόθεσε και τις επαφές για τα Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης (ΜΟΕ).

«Εχουν γίνει κινήσεις -είπε- στο πλαίσιο ΜΟΕ. Δύο εξ αυτών (σ.σ. των παλαιότερων συναντήσεων) πραγματοποιήθηκαν στην Αθήνα και μία στην Άγκυρα. Για την τέταρτη είμαστε έτοιμοι να είμαστε οικοδεσπότες. Αναμένουμε από τους Έλληνες να έρθουν στην Άγκυρα για τη συνέχιση των συναντήσεων. Είμαστε πολύ πρόθυμοι γι’ αυτό».

«Επιστημονικές» μελέτες η στρατιωτική εισβολή

Αναφερόμενος στις επιθετικές κινήσεις της Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο, με στόχο την Ελλάδα, την Κύπρο και άλλες χώρες της περιοχής, ο Χουλουσί Ακάρ προσπάθησε να διασκεδάσει τις εντυπώσεις, και, ούτε λίγο ούτε πολύ, χαρακτήρισε τις «εισβολές» του τουρκικού στόλου ακόμα και εντός των ελληνικών χωρικών υδάτων, πλησίων του Καστελόριζου, ως … «επιστημονική έρευνα».

«Δεν υπάρχει τίποτα πέρα από τις τεχνικές και επιστημονικές μελέτες που έκαναν τα ερευνητικά μας σκάφη», δήλωσε ο Ακάρ, όταν του επισημάνθηκε ότι τόσο η ΕΕ όσο και η Γερμανία ζητούν την αποκλιμάκωση στην Ανατολική Μεσόγειο.

Και στη συνέχεια, κατά το προσφιλές προπαγανδιστικό αφήγημα της Αγκυρας, κατήγγειλε την Ελλάδα διότι, εκδίδοντας Navtex, δεσμεύει για στρατιωτικές ασκήσεις θαλάσσιες περιοχές, κ.ο.κ.

Κούρδοι-Λιβύη

Οταν, πάντως, του επισημάνθηκε ότι η γερμανική πλευρά, χτές, ανέφερε ότι, κατά τη συνάντηση Καραμπάουερ – Ακάρ, συζητήθηκαν «και δύσκολα θέματα», ο Τούρκος υπουργός Αμυνας, αφού χαρακτήρισε τη Γερμανία ως «πολύ στενή φίλη, συνεργάτιδα και σύμμαχο», υποστήριξε ότι οι δύο πλευρές «ανταλλάξαμε πολύ ειλικρινείς, φιλικές, και ξεκάθαρες απόψεις» για:

– «Την FETÖ (σ.σ. Γκιουλενιστές) και ότι το YPG (σ.σ. οι Κούρδοι της Συρίας που μάχονται τους τζιχαντιστές – συμμάχους της Αγκυρας) δεν διαφέρει από το PKK (σ.σ. Εργατικό Κόμμα Κουρδιστάν).

– «Την επιχείρηση, «Ειρήνη» (σ.σ. ευρωπαϊκή ναυτική επιχείρηση στη Μεσόγειο για την εφαρμογή των αποφάσεων του ΟΗΕ για εμπάργκο όπλων προς τη Λιβύη) έχει ως συνέπεια την τιμωρία της αναγνωρισμένης από τον ΟΗΕ κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας».

Δηλαδή, της «κυβέρνησης – μαριονέτας της Αγκυρας, στην Τρίπολη, με την οποία η Τουρκία υπέγραψε το ψευδεπίγραφο μνημόνιο οριοθέτησης της τουρκο-λιβυκής ΑΟΖ

Σχέσεις ΝΑΤΟ-Τουρκίας

Ο Χ. Ακάρ, τέλος, δεν παρέλειψε να διαφημίσει τον ρόλο και τη βαρύτητα της Τουρκίας για το ΝΑΤΟ. Πόσο μάλλον, όταν αυξάνονται οι επικρίσεις σε βάρος της, τόσο από τις ΗΠΑ, όσο και στους κόλπους του ΝΑΤΟ, είτε για την αγορά ρωσικών οπλικών συστημάτων, είτε για την εισβολή στη Συρία, τον Καύκασο και τη Λιβύη.

Απαντώντας, ουσιαστικά, στις επικρίσεις, χαρακτήρισε την Τουρκία ως «ειλικρινή» και «αξιόπιστο σύμμαχο» του ΝΑΤΟ, προσθέτοντας ότι «έχουμε εκπληρώσει όλες τις υποχρεώσεις μας ως μέλος του ΝΑΤΟ και συνεχίζουμε να το κάνουμε».

Σημείωσε, ακόμα, ότι η Τουρκία «είναι από τους κορυφαίους συμμάχους και εταίρους του ΝΑΤΟ όσον αφορά τη δύναμη των στρατευμάτων, τις επιχειρήσεις και τις ασκήσεις αλλά και την οικονομική υποστήριξη».

Θανάσης Αργυράκης

Ο Θανάσης Αργυράκης είναι δημοσιογράφος με μακρόχρονη εμπειρία στο διπλωματικό ρεπορτάζ και το ρεπορτάζ άμυνας.

lawandorder.gr

Γιατί ο Μπάιντεν δεν μπορεί (ακόμη) να κυβερνήσει

Από
anixneuseis
-
0

Από την ανάληψη της εξουσίας ο πρόεδρος Μπάιντεν ασκεί τα καθήκοντά του υπογράφοντας πληθώρα προεδρικών διαταγμάτων. Αλλά να κυβερνήσει στηριζόμενος στα νομοθετικά σώματα δεν μπορεί παρά το ότι διαθέτει την πλειοψηφία.

    
default

Επικριτές του νέου Αμερικανού προέδρου κατηγορούν τους Δημοκρατικούς ότι κυβερνούν με προεδρικά διατάγματα και όχι μέσω κοινοβουλευτικών διαδικασιών. Ο Λευκός Οίκος απαντά ότι ο Μπάιντεν «δεν έχει καιρό για χάσιμο, προκειμένου να ανταποκριθεί με τη λήψη ιστορικών μέτρων στην υλοποίηση των υποσχέσεων που έδωσε στον αμερικανικό λαό». Στις 14 ημέρες που βρίσκεται στο Οβάλ Γραφείο ο Μπάιντεν υπέγραψε 28 διατάγματα, 4 φορές περισσότερα από τον προκάτοχό του στο ίδιο διάστημα. Εκτός αυτών υπάρχουν και οι διακηρύξεις και τα μνημόνια, που έχουν εκτελεστικό χαρακτήρα.

Ανθεκτικοί στο χρόνο οι νόμοι, τα διατάγματα όχι

Ο Ρεπουμπλικάνος πρώην επικεφαλής της πλειοψηφίας Μιτς Μακ Κόνελ εμπόδισε πολλές νομοθετικές πρωτοβουλίες να φτάσουν προς ψήφιση.Ο Ρεπουμπλικάνος πρώην επικεφαλής της πλειοψηφίας Μιτς Μακ Κόνελ εμπόδισε πολλές νομοθετικές πρωτοβουλίες να φτάσουν προς ψήφιση.

Παρόλα αυτά η κυβέρνηση Μπάιντεν δεν μπορεί να κυβερνήσει, αν και οι Δημοκρατικοί έχουν την πλειοψηφία και στα δύο σώματα του Κογκρέσου. Αλλά γιατί άραγε; Για να δούμε πρώτα πώς ο νέος πρόεδρος κινήθηκε μέχρι τώρα. Εν ριπή οφθαλμού έλαβε μέτρα κατά της πανδημίας και την κλιματική αλλαγή, παράλληλα «διόρθωσε» πολλές αποφάσεις του Τραμπ. Προχθές το βράδυ δρομολόγησε, βάζοντας την υπογραφή του κάτω από 3 διατάγματα, την αναθεώρηση της περιοριστικής πολιτικής του προκατόχου του για τη μετανάστευση. Το πλεονέκτημα αυτών των διαταγμάτων από την οπτική γωνία του προέδρου είναι ότι μπορεί να τα εκδώσει χωρίς την έγκριση του κοινοβουλίου. Το μειονέκτημα: Δεν έχουν διάρκεια ζωής, επειδή δεν έχουν εγκριθεί από τα δύο νομοθετικά σώματα, Βουλή Αντιπροσώπων και Γερουσία. Το μειονέκτημα γίνεται πιο σαφές σε ότι αφορά ένα διάταγμα του Ιανουαρίου του 1985, από τον τότε πρόεδρο Ρόναλντ Ρέηγκαν. Προέβλεπε ότι ξένες οργανώσεις βοήθειας στηρίζονται στις ΗΠΑ μόνο όταν δεσμεύονται ότι δεν κάνουν αμβλώσεις και δεν υποβοηθούν σε θέματα αμβλώσεων. Όλοι οι επόμενοι πρόεδροι από το Δημοκρατικό κόμμα απομακρύνθηκαν από αυτήν την πρακτική. Και όλοι οι Ρεπουμπλικάνοι Πρόεδροι την επανέφεραν.

Οι νόμοι έχουν πολύ μεγαλύτερη διάρκεια ισχύος από ότι τα διατάγματα, που ο κάθε διάδοχος στο Λευκό Οίκο μπορεί να τα «διορθώσει» με μια υπογραφή. Οι νόμοι προσφέρουν επίσης σημαντική ασφάλεια δικαίου. Κάθε ομοσπονδιακό δικαστήριο των ΗΠΑ μπορεί να θέσει προσωρινά εκτός ισχύος προεδρικά διατάγματα και μάλιστα σε ολόκληρη την επικράτεια. Την εμπειρία απέκτησε ήδη και ο Μπάιντεν. Την περασμένη εβδομάδα ομοσπονδιακός δικαστής στο Τέξας αποδέχθηκε αίτημα του εκεί υπουργού Δικαιοσύνης από το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα και έθεσε εκτός ισχύος ένα από τα δύο προεδρικά διατάγματα της κυβέρνησης Μπάιντεν που αφορούσαν στην απαγόρευση απελάσεων. Η δυσκολία των νομοθετικών πρωτοβουλιών έγκειται στο εντεινόμενο κλίμα πολιτικής πόλωσης ανάμεσα στα δύο κόμματα με αποτέλεσμα να αποτυγχάνει η έγκρισή τους σε ένα από τα δύο νομοθετικά σώματα.

Η ιδιομορφία με τον λεγόμενο κανόνα Filibuster

«Nεκροταφείο της προόδου» τα δύο νομοθετικά σώματα;«Nεκροταφείο της προόδου» τα δύο νομοθετικά σώματα;

Στην περασμένη κοινοβουλευτική περίοδο η Γερουσία αναδείχθηκε σε θεσμό αποκλεισμού σχεδίων νόμου υπό τον Ρεπουμπλικανό επικεφαλής της πλειοψηφίας Μιτς Μακ Κόνελ. Μάλιστα εμπόδισε ακόμη και πολλές νομοθετικές πρωτοβουλίες να φτάσουν προς ψήφιση. Στο μεταξύ ο Μακ Κόνελ είναι επικεφαλής της μειοψηφίας στη Γερουσία. Οι Δημοκρατικοί ελέγχουν εκτός από τη Βουλή των Αντιπροσώπων και τη Γερουσία με οριακή πλειοψηφία. Και τα δύο κόμματα διαθέτουν από 50 γερουσιαστές. Σε περίπτωση ισοψηφίας η ψήφος της αντιπροέδρου Κάμαλα Χάρις, που είναι επίσης πρόεδρος της Γερουσίας, έχει αποφασιστική σημασία. Αλλά κι αυτό δεν αρκεί για να αποδυναμώσει τον λεγόμενο κανόνα Filibuster, των κωλυσιεργιών και καθυστερήσεων, που ισχύει πάνω από 100 χρόνια. Και στα δύο νομοθετικά σώματα αρκεί απλή πλειοψηφία για την ψήφιση νόμων. Στη Γερουσία όμως με τον κανόνα Filibuster υπάρχει μια ιδιαιτερότητα, που προβλέπει ότι για να ξεκινήσει η ψηφοφορία σε συνηθισμένα νομοσχέδια θα πρέπει να εγκριθεί από πλειοψηφία 60 εκ των 100 γερουσιαστών.

Με μια ειδική διαδικασία (reconciliation) εξαιρέθηκαν ορισμένα νομοθετήματα που αφορούν στον προϋπολογισμό. Θα είναι πιθανόν και ο δρόμος που θα επιλέξει ο Μπάιντεν για να περάσει το πακέτο οικονομικής στήριξης 20 τρις δολαρίων χωρίς την ψήφο των Ρεπουμπλικανών. Χρειάζονται όμως όλες οι ψήφοι των Δημοκρατικών στη Βουλή των Αντιπροσώπων και τη Γερουσία. Το νόημα του λεγόμενου κανόνα Filibuster είναι ότι σε οριακές πλειοψηφίες το κόμμα που πλειοψηφεί θα πρέπει να αναζητήσει πλειοψηφίες. Στην πραγματικότητα όμως οδηγεί στο να μένουν στο χρονοντούλαπο πολλές νομοθετικές πρωτοβουλίες. Στην αποχαιρετιστήρια ομιλία του ο πρώην γερουσιαστής Τομ Γιουντάλ τάχθηκε υπέρ της κατάργησης του Filibuster με το επιχείρημα ότι συνέβαλε στο να μετατραπεί το Κοινοβούλιο σε «νεκροταφείο της προόδου». «Δεν είμαι ο πρώτος, και φυσικά ούτε ο τελευταίος που το ζητά τελειώνοντας τη θητεία του, αλλά η Γερουσία είναι διαλυμένη».

Καν Μέρει/dpa

Επιμέλεια: Ειρήνη Αναστασοπούλου

DW

Multilateral Cooperation for Global Recovery

Από
anixneuseis
-
0

EMMANUEL MACRON, ANGELA MERKEL, MACKY SALL, ANTÓNIO GUTERRES, CHARLES MICHEL, URSULA VON DER LEYEN

We should not be afraid of a post-pandemic world that will not be the same as the status quo ante. We should embrace it and use all appropriate fora and available opportunities to make it a better world by advancing the cause of international cooperation.

PARIS – In September 2000, 189 countries signed the “Millennium Declaration,” shaping the principles of international cooperation for a new era of progress toward common goals. Emerging from the Cold War, we were confident about our capacity to build a multilateral order capable of tackling the big challenges of the time: hunger and extreme poverty, environmental degradation, diseases, economic shocks, and the prevention of conflicts. In September 2015, all countries again committed to an ambitious agenda to tackle global challenges together: the UN 2030 Agenda for Sustainable Development.

Our world has experienced diverging trends, leading to increased prosperity globally, while inequalities remain or increase. Democracies have expanded at the same time that nationalism and protectionism have seen a resurgence. Over the past decades, two major crises have disrupted our societies and weakened our common policy frameworks, casting doubt on our capacity to overcome shocks, address their root causes, and secure a better future for generations to come. They have also reminded us of how interdependent we are.

The most serious crises call for the most ambitious decisions to shape the future. We believe that this one can be an opportunity to rebuild consensus for an international order based on multilateralism and the rule of law through efficient cooperation, solidarity, and coordination. In this spirit, we are determined to work together, with and within the United Nations, regional organizations, international fora such as the G7 and G20, and ad hoc coalitions to tackle the global challenges we face now and in the future.

Health is the first emergency. The COVID-19 crisis is the greatest test of global solidarity in generations. It has reminded us of an obvious fact: in the face of a pandemic, our health safety chain is only as strong as the weakest health system. COVID-19 anywhere is a threat to people and economies everywhere.

The pandemic calls for a strong coordinated international response that rapidly expands access to tests, treatments, and vaccines, recognizing extensive immunization as a global public good that must be available and affordable for all. In this regard, we fully support the unique global platform Access to COVID-19 Tools (ACT) Accelerator, launched by the World Health Organization and G20 partners in April.

To deliver on its mission, the ACT-Accelerator urgently needs wider political and financial support. We also promote the free flow of data between partners and the voluntary licensing of intellectual property. In the longer term, we also need an independent and comprehensive evaluation of our response to draw all the lessons of this pandemic and better prepare for the next one. The WHO has a central role to play in this process.

The emergency is also environmental. Ahead of the UN Climate Change Conference (COP26) in Glasgow in November, we must enhance our efforts to tackle climate change and make our economies more sustainable. By early 2021, countries accounting for more than 65% of global greenhouse-gas emissions are likely to have made ambitious commitments to carbon neutrality. All national governments, businesses, cities, and financial institutions should now join the global coalition for reducing CO2 emissions to net zero according to the Paris climate agreement – and start implementing concrete plans and policies.

The pandemic has caused the world’s worst economic crisis since World War II. Recovery of a strong and stable world economy is a fundamental priority. Indeed, the current crisis is threatening to undo the progress we have made over two decades in fighting poverty and gender inequality. Inequalities are threatening our democracies by undermining social cohesion.

No doubt, globalization and international cooperation have helped billions of people escape poverty; but nearly half the world’s population still struggles to meet basic needs. And within many countries, the gap between rich and poor has become unsustainable, women still do not enjoy equal opportunity, and many people need to be reassured about the benefits of globalization.

As we help our economies overcome the worst recession since 1945, it remains our core priority to ensure rules-based free trade as an important engine of inclusive, sustainable growth. We must, therefore, strengthen the World Trade Organization and fully use the potential of international trade for our economic recovery. At the same time, protection of the environment and health as well as social standards must be placed at the heart of our economic models while ensuring the necessary conditions for innovation.

We need to ensure that the global recovery reaches everybody. That means stepping up our support to developing countries, particularly in Africa, by building on and going beyond existing partnerships such as the G20’s Compact with Africa and its joint effort with the Paris Club within the Debt Service Suspension Initiative. It is crucial to further support those countries in reducing their debt burden and ensure sustainable financing for their economies, using the full scope of international financial instruments such as the International Monetary Fund’s reserve asset, the special drawing rights (SDRs).

The rise of new technologies has been a great asset for progress and inclusion, contributing to the openness and resilience of societies, economies, and states, while proving lifesaving during the pandemic. Yet, almost half the world’s population – and more than half the world’s women and girls – remain offline and unable to access their benefits.

Moreover, the considerable power of new technologies can be misused to limit the rights and freedoms of citizens, to spread hatred, or to commit serious crimes. We need to build on existing initiatives and involve the relevant stakeholders toward effectively regulating the Internet in order to create a safe, free, and open digital environment, where the flow of data in a trusted environment is guaranteed. Benefits must accrue especially to the most disadvantaged including by addressing the tax challenges of the digitalization of the economy and combating harmful tax competition.

Finally, the health crisis interrupted the education of millions of children and students. We must keep the promise to provide education for all and to equip the next generation with understanding for basic skills and science, as well as an understanding of different cultures, tolerance and acceptance of pluralism, and respect for freedom of conscience. Children and youth are our future, and their education is key.

To meet these challenges, multilateralism is not just another diplomatic technique. It shapes a world order and is a very specific way of organizing international relations based on cooperation, the rule of law, collective action, and shared principles. Rather than pitting civilizations and values against one another, we must build a more inclusive multilateralism, respecting our differences as much as our common values enshrined in the Universal Declaration of Human Rights.

The world after COVID-19 will not be the same again. Let us make use of different fora and opportunities such as the Paris Peace Forum to work toward tackling these challenges with a clear vision. We invite political, economic, religious, and thought leaders to contribute to this global conversation.

At the Paris Peace Forum on November 12 last year, French President Emmanuel Macron and other world leaders launched a global discussion on forging a new consensus for the post-COVID-19 world. This discussion is continuing through an ongoing debate published by Project Syndicate and its member newspapers worldwide.

“The pandemic should be the wake-up call for a more equal, inclusive, and sustainable world. Thus, making the vaccine a public good could lay the foundation of a fairer international order.”
Pascal Lamy, President of the Paris Peace Forum

“We need to create the conditions for a fairer and more resilient post-COVID-19 world. At the Paris Peace Forum, world leaders, the heads of international organizations, NGO activists, and representatives from the business world started a debate on the updated principles that should guide us. This discussion will now continue, with the aim of reaching a consensus on what should happen when our current global predicament comes to an end.”
Justin Vaïsse, Director-General of the Paris Peace Forum

The Russian Military’s Lessons Learned in Syria

Από
anixneuseis
-
0

 

The Russian Armed Forces are applying lessons learned from their experience in Syria to shape their development into a flexible and effective global expeditionary force. The Kremlin identifies its deployment to Syria as the prototypical example of future war—an expeditionary deployment to support a coalition-based hybrid war. The United States must understand this learning and adaptation to confront the Kremlin effectively.

 

This report makes several important and unique contributions to the field that are of great importance to US national security policymaking:

 

·     The Russian military is using lessons learned managing an ad hoc coalition and proxy forces in Syria to inform preparations to coordinate formal coalitions in future wars including against the US and its allies.

 

·     The Russian military assesses enabling its commanders to make better decisions faster than their opponents is increasingly the deciding factor in modern conflict, and is effectively leveraging learning from Syria to close its current capability gap with Western militaries by investing in modernized communications technologies and promoting creativity and initiative throughout its officer corps.

 

·     The Russian Armed Forces have a unique conception of the future of war and necessary modernization priorities which create unique strengths and weaknesses, different from the modernization priorities of the United States or other competitors such as China.

 

·     The Kremlin optimized its deployment to Syria to instill combat experience throughout the Russian military and is carrying out a generational effort to instill its lessons learned throughout the force.

 

The report further recommends that the United States should take several steps to counteract the application of Russia’s lessons from Syria to the global competition with the US. These are:

 

·     The US should not underestimate the Kremlin’s intent and capability to conduct expeditionary deployments modeled on its intervention in Syria.

 

·     The US must maintain a global, flexible force posture to confront the Russian military threat, which is not confined to Europe.

 

·     The US should prioritize improving its ability to contest Russia’s improving command and control capabilities.

 

·     The US and its allies should develop methods to disrupt enemy coalitions, a task the US has not had to conduct in recent wars.

 

·     The US and its allies must avoid increasingly outdated assessments of Russian command culture rooted in the Soviet era to counter the increasingly flexible Russian military.

 

·     The US and its allies should maintain sanctions pressure to deprive the Kremlin of the resources necessary to implement costly acquisitions programs.

 

 

Read the executive summary and download the full report here.

 

Military Learning and the Future of War

 

This paper is the fourth installment in ISW’s new series on military learning and the future of war. This series explores the ways the United States along with Russia, China, and other potential US adversaries are learning from ongoing geopolitical competition and military engagements. The papers included in the series examine the ways these evolutions in the operating environment provide opportunities for experimentation and the testing of new technologies, capabilities, and approaches to war.

 

You can read the first three papers in this series here on our website:

 

·     People’s Warfare against COVID-19: Testing China’s Military Medical and Defense Mobilization Capabilities by Elsa Kania

 

·     Russian Hybrid Warfare by Mason Clark

 

·     Putin’s Offset: The Kremlin’s Geopolitical Adaptations since 2014 by Nataliya Bugayova

 

Learn more about the project and the inspiration behind it from ISW’s President Kimberly Kagan: Military Learning & The Future of War

 

Download the latest report

 

The Military Learning and Future of War project is an important component of ISW’s new General Jack Keane Center for National Security. The Center aims to help shape informed national security policy by providing decision-makers with continuous, timely, accurate, and independent analysis as well as superior insight on military activities vital to US national security. Learn more about the Center here.

 

 

About the Author

 

Mason Clark is the Russia Team Lead and Research Analyst on the Russia and Ukraine portfolio at the Institute for the Study of War. His work focuses on Russian military adaptation and learning in Syria. Mason received his B.A. in International Studies with a focus on Russia and US Foreign Policy from American University’s School of International Service. His work has been cited by Task & Purpose, Defense One, the Kyiv Post, the New York Times, and others. He has briefed multiple senior military and civilian decision-makers on Russian military development and the Kremlin’s global campaigns. Mason received a B.A. with Honors in International Studies with a focus on US Foreign Policy and Russian from American University’s School of International Service.

Ο νηφάλιος Ματαρέλα και οι άλλοι…

Από
anixneuseis
-
0

Η σεβάσμια μορφή του προέδρου Σέρτζιο Ματαρέλα ξεχωρίζει στον κυκεώνα της ιταλικής κυβερνητικής κρίσης. Θα καταφέρει όμως ο εγκρατής πρόεδρος να τιθασεύσει τους πρωταγωνιστές της κρίσης;

    
Italien | Präsident Sergio Mattarella

Το πολιτικό μέλλον της Ιταλίας αποφασίζεται (ή έστω συναποφασίζεται) σε επιβλητικές αίθουσες με χρυσοποίκιλτους τοίχους και πολύτιμα μάρμαρα. Το Κυρηνάλιο Μέγαρο που είχε αναγερθεί τον 16ο αιώνα ως παπική κατοικία, είναι η έδρα του προέδρου της Ιταλικής Δημοκρατίας Σέρτζιο Ματαρέλα και σημείο αναφοράς για επίδοξους πρωθυπουργούς. Ασφαλώς δεν αποφασίζει μόνος του ο Ματαρέλα ποιος θα σχηματίσει κυβέρνηση, αλλά όσο το Κοινοβούλιο και τα πολιτικά κόμματα παραλύουν από τις συνεχείς αντιπαραθέσεις τόσο αναδεικνύεται η υπερκομματική μορφή και ο ρυθμιστικός ρόλος του προέδρου.

Κυρηνάλιο, εξωτερική άποψηΚυρηνάλιο, εξωτερική άποψη

“Ο πρόεδρος καλείται να σταματήσει ένα τρένο, το οποίο οδεύει προς την καταστροφή”, είναι το χαρακτηριστικό σχόλιο του περιοδικού L’ Espresso. Η μορφή του Ματαρέλα σε ρόλο μηχανοδηγού γίνεται τόσο οικεία στους Ιταλούς, όσο και η διαχρονική πολιτική κρίση με τις συνεχείς εναλλαγές κυβερνήσεων. Ο ίδιος ο Ματαρέλα στα 79 του χρόνια, με επτά χρόνια θητείας στο Κυρηνάλιο, έχει δει πολλούς πρωθυπουργούς να έρχονται και να φεύγουν. Μόλις έναν χρόνο και πέντε μήνες άντεξε η τελευταία ιταλική κυβέρνηση υπό τον Τζιουζέπε Κόντε. Κάτι λιγότερο είναι η μέση διάρκεια ζωής για οποιαδήποτε ιταλική κυβέρνηση. 66 κυβερνήσεις έχει γνωρίσει η Ιταλία μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και έπεται συνέχεια.

Στον Ρομπέρτο Φίκο ο κλήρος  

Ο Ρομπέρτο Φίκο δεν κατάφερε τελικά να βρει ικανή πλειοψηφίαΟ Ρομπέρτο Φίκο δεν κατάφερε τελικά να βρει ικανή πλειοψηφία

Πάνω από 30 ώρες κράτησαν οι διερευνητικές συνομιλίες του Σέρτζιο Ματαρέλα με όλα τα πολιτικά κόμματα στο Κυρηνάλιο μετά την αποχώρηση Κόντε. Αρχικά ο πρόεδρος έδωσε διερευνητική εντολή για τον σχηματισμό κυβέρνησης στον πρόεδρο της Βουλής Ρομπέρτο Φίκο, με την σαφή προειδοποιήση ότι θα πρέπει να ορκιστεί το ταχύτερο δυνατόν μία νέα κυβέρνηση που θα μπορεί να αντιμετωπίσει τις τρεις μεγάλες κρίσεις που διέρχεται η χώρα: την υγειονομική, την κοινωνική αλλά και την οικονομική κρίση. Ο Φίκο προσπάθησε να φέρει και πάλι σε ένα τραπέζι τους ισχυρογνώμονες πρωταγωνιστές του παλαιού κεντροαριστερού κυβερνητικού συνασπισμού, αλλά μάλλον δεν τα κατάφερε. Τις τελευταίες ώρες ακούγεται και πάλι το όνομα του πρώην διοικητή της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας Μάριο Ντράγκι. Ο Ματαρέλα κατά πάσα πιθανότητα θα τον δεχθεί στο Κυρηνάλιο την Τετάρτη και αυτή η συνάντηση αναμένεται με μεγάλο ενδιαφέρον.

Διεκδικεί ο Ματαρέλα έναν πιο ισχυρό ρόλο για την Προεδρία από ό,τι συμβαίνει σε άλλες χώρες; Ο Τομπίας Μόρσελ, διευθυντής του γραφείου του γερμανικού πολιτικού Ιδρύματος Φρίντριχ Έμπερτ στη Ρώμη, πιστεύει ότι ο ρόλος του Ματαρέλα είναι “απολύτως συγκρίσιμος” με εκείνον που είχε διαδραματίσει ο Γερμανός πρόεδρος Φρανκ Βάλτερ Στάινμαιερ στις δύσκολες μετεκλογικές διαπραγματεύσεις του 2017. Μετά το αδιέξοδο που είχε παρουσιαστεί στις διαβουλεύσεις μεταξύ Χριστιανοδημοκρατών, Φιλελευθέρων και Πρασίνων, ο Στάινμαιερ είχε πιέσει τους πρωταγωνιστές να αναζητήσουν και άλλες “εναλλακτικές λύσεις” πριν καταφύγουν σε νέες εκλογές. Έτσι προέκυψε εκ νέου ένας “μεγάλος συνασπισμός” Χριστιανοδημοκρατών και Σοσιαλδημοκρατών υπό την Άνγκελα Μέρκελ.

Στάση αναμονής από τον Μπερλουσκόνι

Σεβασμό στις αποφάσεις του προέδρου υπόσχεται ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι“Σεβασμό” στις αποφάσεις του προέδρου υπόσχεται ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι

Ο Τομπίας Μόρσελ θεωρεί ότι στην παρούσα φάση ο Ιταλός πρόεδρος Ματαρέλα διαδραματίζει ρόλο “πολύ ενεργό, αλλά παράλληλα ουδέτερο και υπερκομματικό”, θέλοντας να αποφύγει τη διεξαξωγή νέων εκλογών σε μία χώρα ιδιαίτερα επιβαρυμένη από την πανδημία. Αξιοσημείωτο είναι ότι η Κεντροδεξιά, η οποία έχει ζητήσει επανειλλημμένα εκλογές, αποφεύγει να επικρίνει τους χειρισμούς Ματαρέλα. “Τις αποφάσεις του προέδρου δεν τις αξιολογούμε, απλώς τις χαιρετίζουμε με σεβασμό”, δηλώνει χαρακτηριστικά ο πρώην πρωθυπουργός και επικεφαλής της Forza Italia Σίλβιο Μπερλουσκόνι.

Ο πρόεδρος που δεν διστάζει

Από το Δημοκρατικό Κόμμα στο Italia Viva, ο Ματέο Ρέντσι συνεχίζει να διεκδικεί πρωταγωνιστικό ρόλο στα πολιτικά πράγματα της ΙταλίαςΑπό το Δημοκρατικό Κόμμα στο Italia Viva, ο Ματέο Ρέντσι συνεχίζει να διεκδικεί πρωταγωνιστικό ρόλο στα πολιτικά πράγματα της Ιταλίας

Ο Βολφάνγκο Πικολί, επικεφαλής του Ινστιτούτου Τενέο στις Βρυξέλλες, εκτιμά ότι ο Ματαρέλα είναι έμπειρος νομικός, νηφάλιος, αλλά και αποφασισμένος να παρέμβει, όταν αυτό κριθεί απαραίτητο. Για παράδειγμα το 2018 είχε βάλει βέτο στην ανάληψη του υπουργείου Οικονομικών από τον ευρω-σκεπτικιστή Πάολο Σαβόνα στην πρώτη κυβέρνηση Κόντε. Έναν χρόνο αργότερα, όταν η ακροδεξιά Λέγκα του Ματέο Σαλβίνι “τα έσπασε” με τον Κόντε, ο Ματαρέλα παρενέβη για μία ακόμη φορά με διορθωτικές κινήσεις για να αποφευχθεί ο πολιτικός εκτροχιασμός. “Η ασταθής πολιτική κατάσταση στην Ιταλία, ιδιαίτερα τα τελευταία 20 χρόνια, δείχνει ότι ο πρόεδρος παραμένει πολιτικός παίκτης, ακόμη και όταν επιδεικνύει εγκράτεια και υπερκομματική διάθεση”, λέει ο Πικολί, ο οποίος θεωρεί ότι ιδιαίτερα η εξάσθενηση των παραδοσιακών πολιτικών κομμάτων στις αρχές της δεακετίας του ’90 έχει αναδείξει τον εν δυνάμει ρυθμιστικό ρόλο του προέδρου.

Στη σημερινή συγκυρία ένα ακόμη προσόν του Ματαρέλα είναι ότι γνωρίζει πολύ καλά τον πρωταγωνιστή της τελευταίας κυβερνητικής κρίσης. Πρόκειται για τον σοσιαλδημοκράτη Ματέο Ρέντσι, πρώην πρωθυπουργός και νυν επικεφαλής του μικρότερου κόμματος Italia Viva, που αποχώρησε από την κυβέρνηση Κόντε στις 13 Ιανουαρίου μετά από αντιπαραθέσεις για την αξιοποίηση του Ταμείου Ανάκαμψης. Ως πρωθυπουργός το 2015 ο Ρέντσι είχε προτείνει ο ίδιος την υποψηφιότητα του Σέρτζιο Ματαρέλα για την προεδρία της Δημοκρατίας.

Πέτρα Καμίνσκι, Γιοχάνες Νόιντεκερ (DPA)

Επιμέλεια: Γιάννης Παπαδημητρίου

DW

Ολο και πιο αυταρχικός ο Ερντογάν, δεν εμπιστεύεται πλέον ούτε την ηγεσία του στρατού του

Από
anixneuseis
-
0

Του ΜΙΧΑΛΗ ΨΥΛΟΥ

Φοιτητές του Πανεπιστημίου της Κωνσταντινούπολης διαμαρτύρονται εναντίον των πολιτικών του Ταγίπ Ερντογάν. EPA, SEDAT SUNA

Οσοι εθελοτυφλούν με την νέα «επίθεση γοητείας» του Τούρκου Προέδρου Ταγίπ Ερντογάν προς την Ευρώπη, ας ρίξουν μια ματιά στα δραματικά γεγονότα που εξελίσσονται αυτές τις ημέρες στο περίφημο Πανεπιστήμιο του Βοσπόρου:

Εκατοντάδες αστυνομικοί εισέβαλαν στο Πανεπιστήμιο τη Δευτέρα και συνέλαβαν 159 φοιτητές και ακαδημαϊκούς , καθώς συνεχίζονται εδώ και τέσσερις εβδομάδες οι διαμαρτυρίες για τον διορισμό ως Πρύτανη ενός κομματικού φίλου του Ερντογάν ,με αμφίβολα επιστημονικά προσόντα.

Το πρόσχημα αυτή τη φορά ήταν ότι μεταξύ των διαδηλωτών ήταν και κάποια μέλη της κοινότητας ΛΟΑΤ , που έβαλαν το σύμβολο του «Ουράνιου Τόξου» δίπλα σε μια μουσουλμανική εικόνα, σε έκθεση φωτογραφίας των διαμαρτυρόμενων φοιτητών .
Κραδαίνοντας τα ρόπαλα ,οι αστυνομικοί διέλυσαν τη συνέντευξη Τύπου που έδιναν εκείνη την ώρα φοιτητές και ακαδημαϊκοί ,καταγγέλλοντας τον διορισμό του Πρύτανη.

Πλήρη κάλυψη στην άγρια αστυνομική επιχείρηση παρείχε φυσικά ο υπουργός Εσωτερικών , Σουλεϊμάν Σοϊλού ,αλλά χρησιμοποιώντας ένα λεξιλόγιο που τρομάζει: «Μπορούμε να ανεχτούμε τους διεστραμμένους ΛΟΑΤ που προσβάλλουν το Ισλάμ;

Όχι. Μπορούμε να ανεχτούμε τους διεστραμμένους ΛΟΑΤ που εισέβαλαν στο Πρυτανικό κτίριο; Φυσικά όχι» έγραψε στο λογαριασμό του στο twitter ο Τούρκος υπουργός Εσωτερικών, επιχειρώντας βέβαια να συκοφαντήσει τις στα μάτια της συντηρητικής κοινής γνώμης τις φοιτητικές κινητοποιήσεις που δήθεν υπονομεύουν «τη Μεγάλη και Ισχυρή Τουρκία».

Το σύνθημα για την αστυνομική επιχείρηση στο διασημότερο Πανεπιστήμιο της Τουρκίας είχε δώσει βέβαια ο ακροδεξιός εταίρος του Ερντογάν, Ντεβλέτ Μπαχτσελί , οποίος είχε χαρακτηρίσει «παράσιτα» τους διαμαρτυρόμενους φοιτητές.

«Κάθε είδους παράσιτα και αναρχικές ομάδες έχουν φωλιάσει στις πύλες αυτού του πανεπιστημίου και επιδιώκουν να πνίξουν την Τουρκία» δήλωσε ο ηγέτης του νεοφασιστικού κόμματος της «Εθνικιστικής Δράσης» λίγες ώρες πριν την επέμβαση της αστυνομίας. Και ότι λέει ο ακροδεξιός κυβερνητικός εταίρος ,από τον οποίο εξαρτάται η πολιτική επιβίωση του Ερντογάν, είναι πλέον νόμος στην Γείτονα.

  • «Να καταστραφεί η …ολιγαρχία του Πανεπιστημίου»

Στην ίδια και χειρότερη γραμμή κινείται φυσικά ο φιλο-Ερντογανικός Τύπος εξαπολύοντας απειλές κατά των φοιτητών. Η Yeni Safak ανακάλυψε ότι « ενώ οι αρχές απαγόρευσαν τις μαζικές συγκεντρώσεις λόγω της πανδημίας, οι …προβοκάτορες, χρησιμοποιώντας τον διορισμό του Πρύτανη ως πρόσχημα, επιτέθηκαν στους αστυνομικούς στο Πανεπιστήμιο του Βοσπόρου φωνάζοντας συνθήματα όπως:

«Εξω η αστυνομία , το πανεπιστήμιο ανήκει σε εμάς». Φυσικά, φυσικά!Στη “δημοκρατία αλά Ερντογάν”, τα πανεπιστήμια είναι …ιδιοκτησία της αστυνομίας!

Επαινώντας την εισβολή της αστυνομίας, η αρθρογράφος της Sabah, Χιλάλ Καπλάν κραυγάζει ότι πρέπει « να καθαρίσουμε το πανεπιστήμιο του Βοσπόρου από την αμερικανική επιρροή».

Όπως λέει ,«Αμερικανοί πρυτάνεις διοικούσαν το Πανεπιστήμιο του Βοσπόρου μέχρι το 1971 ,αλλά τα τελευταία 40 χρόνια η διοίκησή του πέρασε στα χέρια ενός κλειστού κυκλώματος, μιας ελίτ που λειτουργούσε το ίδρυμα με δήθεν δημοκρατικό τρόπο» γράφει η αρθρογράφος της Sabah,επικαλούμενη ως παράδειγμα «αυταρχισμού» την απαγόρευση της ισλαμικής μαντήλας .

Η Χιλάλ Καπλάν υποστηρίζει ότι οι αντιδράσεις φοιτητών και ακαδημαϊκών οφείλονται στο γεγονός ότι «ο νόμιμος διορισμός του Πρύτανη από τον Πρόεδρο Ερντογάν διαταράσσει αυτή την αποστειρωμένη διαδικασία. Συνεπώς, η ολιγαρχία του Πανεπιστημίου του Βοσπόρου θα καταστραφεί». Ανατριχιαστικές εκφράσεις και προτροπές ,που δυστυχώς απηχούν πλήρως την εικόνα του καθεστώτος Ερντογάν σήμερα, που …γοητεύει την Ευρώπη ,αλλά και ικανοποιεί και κάποιους στην Ελλάδα ,αφού κλείνουν τα μάτια και νοιάζονται μόνο αν το σεισμογραφικό Oruc Reis παραμένει αγκυροβολημένο στην Αττάλεια. Λες και δεν γνωρίζουν ότι η επιθετική εξωτερική πολιτική της Τουρκίας είναι αντανάκλαση της εσωτερικής πολιτικής!

  • Μύδροι από την τουρκική αντιπολίτευση

Η αστυνομία εμπόδισε βέβαια βουλευτές της αντιπολίτευσης να εισέλθουν στο Πανεπιστήμιο στη διάρκεια της επιχείρησης ,ενώ ο δήμαρχος της Κωνσταντινούπολης, Εκρέμ Ιμάμογλου κατηγόρησε την κυβέρνηση για τις «αυθαίρετες» συλλήψεις στο Πανεπιστήμιο. «Οι νέοι δεν μπορούν να συλλαμβάνονται επειδή κάποιος το θέλησε .Πρέπει στη χώρα μας να παρέχουμε ισότητα, ελευθερία , να μην αφήνουμε κανέναν πίσω ,αλλά να έχουν όλοι ίσες ευκαιρίες» έγραψε ο Ιμάμογλου στο Twitter.

Ο ηγέτης του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης ,Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου τόνισε ότι «είναι απαράδεκτο οι νέοι να συλλαμβάνονται ,επειδή υπερασπίζονται τα πανεπιστήμια, την αξία και τη δικαιοσύνη».

Ο Αχμέτ Νταβούτογλου, πρώην πρωθυπουργός και Πρόεδρος πλέον του Κόμματος του Μέλλοντος ,τόνισε ότι «αυτό που συνέβη στο Πανεπιστήμιο του Βοσπόρου είναι ανησυχητικό. Είναι κοινό καθήκον της κοινωνίας να προστατεύει το περιβάλλον της ακαδημαϊκής ελευθερίας στα πανεπιστήμια μας. Τα προβλήματα επιλύονται με συζήτηση και όχι με συλλήψεις».

Την άμεση απελευθέρωση των συλληφθέντων φοιτητών ζήτησε και ο πρώην υπουργός Εξωτερικών και ηγέτης πλέον του αντιπολιτευόμενου κόμματος, DEVA, Αλί Μπαμπατσάν.

Φωνή βοώντος …Η κυβέρνηση Ερντογάν θα καταφεύγει όλο και περισσότερο στον αυταρχισμό και στη βία για να παραμείνει στην εξουσία, καθώς η καθημερινότητα των Τούρκων πολιτών γίνεται όλο και πιο δύσκολη. Ο βουλευτής του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος (CHP), Μουχαρέμ Ερκέκ κάλεσε βέβαια «τους ανθρώπους που ζουν στο Παλάτι, να κοιτάζουν και γύρω τους, όταν υπάρχουν άνθρωποι που αναζητούν τροφή σε κάδους απορριμμάτων, νέοι που αυτοκτονούν απελπισμένοι από την ανεργίας και παιδιά που κοιμούνται πεινασμένα». Δεν ακούει πλέον ο Τούρκος Πρόεδρος Ερντογάν αυτές τις φωνές. Είναι άλλωστε πολύ μακρινή ανάμνηση γι` αυτόν τα φτωχικά παιδικά του χρόνια στην εργατογειτονιά του Κασίμπασα , στην Κωνσταντινούπολη.

«Το μισαλλόδοξο καθεστώς του Παλατιού βλέπει τη θεραπεία στην καταπίεση, στην κράτηση και στην παρέμβαση στους χώρους ελευθερίας Όπως όλα τα καταπιεστικά καθεστώτα», λέει ο επίσης βουλευτής του CHP, Οζγκέρ Εζέλ . «Στην ιστορία της ανθρωπότητας, όσοι θέλησαν να φιμώσουν τη νεολαία, ηττήθηκαν αργά ή γρήγορα» προσθέτει και ο συνάδελφός του Ενγκίν Αλτάι.

  • “Εχθρός” και η ηγεσία του στρατού;

Ο Ερντογάν έχει φτάσει άλλωστε στο σημείο να μην εμπιστεύεται πλέον ούτε την ηγεσία των τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων. Την περασμένη εβδομάδα εξέδωσε προεδρικό διάταγμα και κατέθεσε στη Βουλή νομοσχέδιο με το οποίο αλλάζει τον νόμο περί επιστράτευσης και πολέμου, που ισχύει από το 1938.

Με τον νέο νόμο ο Τούρκος πρόεδρος δεν θα χρειάζεται τη σύμφωνη γνώμη του Αρχηγού του Γενικού Επιτελείου για την αποστολή, για παράδειγμα, τουρκικού στρατού στο εξωτερικό, αλλά μόνο του υπουργού Αμυνας- στην συγκεκριμένη περίπτωση του σκληροπυρηνικού Χουλουσί Ακάρ.

Ο Ερντογάν ,όταν ανέλαβε την εξουσία πριν 18 χρόνια ,εισήγαγε ορισμένες συνταγματικές και νομικές μεταρρυθμίσεις που απαιτούσε η Ευρωπαϊκή Ένωση, για να περιοριστεί η εξουσία του στρατού. Μετά το αποτυχημένο στρατιωτικό πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 2016, ο έλεγχος του Ερντογάν στον στρατό ενισχύθηκε σημαντικά, όπως λέει ο Τούρκος στρατιωτικός εμπειρογνώμονας Ισμέτ Ακσά.

Τώρα ο Τούρκος Πρόεδρος στερεί όλες τις κρίσιμες αρμοδιότητες από το Επιτελείο και τις δίνει στον στενό του συνεργάτη, υπουργό Αμυνας, Ακάρ.Η απόφαση αυτή ώθησε μάλιστα τον γνωστό δημοσιογράφο Μουγιεσέρ Γιλντλιζ να αναρωτηθεί : «Μήπως παει για εκκαθάριση και ο αρχηγός του Γενικού Επιτελείου;»

Hellas Journal

Ελληνοτουρκικά : Τα «βαθιά νερά» των διερευνητικών επαφών και η «χίμαιρα» των κυρώσεων

Από
anixneuseis
-
0
Αθανασόπουλος Άγγελος Αλ.

Χωρίς εκπλήξεις ο πρώτος γύρος, σε πιο δύσκολα ζητήματα εισέρχονται οι συζητήσεις από τον επόμενο – Η Σύνοδος Κορυφής της ΕΕ, το ομιχλώδες διεθνές πλαίσιο και οι επιλογές της Αθήνας – Γιατί ο Ευρωπαίοι δεν θέλουν όξυνση των σχέσεων με την Αγκυρα

Η κυβέρνηση θα βρεθεί ενώπιον πολύ δύσκολων αποφάσεων στις ελληνοτουρκικές και ευρωτουρκικές σχέσεις, καθώς ο χρόνος προς τη Σύνοδο Κορυφής του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου (25-26 Μαρτίου) έχει αρχίσει να μετράει ανάποδα και οι διερευνητικές επαφές θα εισέλθουν σε πιο «βαθιά νερά» από τον επόμενο – 62ο – γύρο και μετά. Το σημείο είναι κομβικό από πολλές απόψεις. Η Ευρωπαϊκή Ενωση (ΕΕ) βρίσκεται βυθισμένη στην αβεβαιότητα που προκαλεί, από υγειονομική και οικονομική άποψη, η πανδημία και το τελευταίο πράγμα που θα επιθυμούσαν οι Βρυξέλλες και οι μεγάλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες είναι να τεθεί ξανά εκτός ελέγχου η σχέση με την Τουρκία.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες βιώνουν μια ανάλογη, εσωστρεφή, κατάσταση λόγω του κορωνοϊού, ενώ παράλληλα θα χρειαστεί κάποιο χρονικό διάστημα μέχρι το νέο επιτελείο επί θεμάτων εξωτερικής πολιτικής να διαμορφώσει συγκροτημένη πολιτική έναντι της Τουρκίας.

Σε αυτό το ομιχλώδες πλαίσιο, η Αθήνα θα κληθεί να πραγματοποιήσει δύσκολες επιλογές που δεν θα μπορούν να περιορίζονται σε ένα «διπλωματικό κατενάτσιο» μέχρι να βρεθεί η απόλυτα κατάλληλη στιγμή – που συνήθως δεν έρχεται ποτέ – για να κλείσουν μέτωπα. Αλλωστε, εφησυχασμός δεν μπορεί να υπάρξει, καθώς η ΕΕ και οι ΗΠΑ θα συντονιστούν στο θέμα «Τουρκία», όπως προκύπτει από την πρόσφατη επικοινωνία του Τζέικ Σάλιβαν, συμβούλου Εθνικής Ασφαλείας του προέδρου Τζο Μπάιντεν με τον Μπγιόρν Ζάιμπερτ, τον επικεφαλής του γραφείου της προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν. Εξέλιξη αναμένεται και στο Κυπριακό, όπου σύμφωνα με τις υπάρχουσες ενδείξεις, η άτυπη πενταμερής διάσκεψη προγραμματίζεται για το πρώτο δεκαήμερο του Μαρτίου στη Νέα Υόρκη.

Η συνάντηση στο Ντολμαμπαχτσέ

Ο πολυδιαφημισμένος 61ος γύρος των διερευνητικών επαφών, που πραγματοποιήθηκε την περασμένη Δευτέρα 25 Ιανουαρίου στο επιβλητικό Ντολμαμπαχτσέ δεν έκρυβε εκπλήξεις για όσους έχουν γνώση του σχετικού φακέλου. Οι δύο πλευρές προσήλθαν στη συζήτηση με βάση τις κλασικές θέσεις τους και μόνο αφελείς θα ανέμεναν ότι θα υπήρχε κάποια δραματική εξέλιξη. Είναι σαφές ότι το κρίσιμο σημείο με την επανεκκίνηση των επαφών αυτών βρίσκεται στο αν κάποιος βλέπει το ποτήρι μισογεμάτο ή μισοάδειο και στην ανάγκη να υπάρχει ένας σταθερός δίαυλος επικοινωνίας μεταξύ Αθήνας και Αγκυρας ώστε να αποσυμπιέζεται η συσσωρευόμενη ένταση.

Σημειώνεται ότι ακόμα και σε περιόδους κυβερνήσεων που δεν χαρακτηρίζονταν «φιλικές» προς τις διερευνητικές επαφές, όπως π.χ. η κυβέρνηση Κώστα Καραμανλή την περίοδο 2004-2009 ή η κυβέρνηση Αντώνη Σαμαρά την περίοδο 2012-2014 (όταν η Τουρκία ξεκίνησε την τακτική των ερευνών εντός της κυπριακής ΑΟΖ με το σκάφος «Barbaros», με αποτέλεσμα να επιδιωχθεί η εκτόνωση της κατάστασης μέσω της έλευσης στην Αθήνα του τότε τούρκου πρωθυπουργού Αχμέτ Νταβούτογλου και της πραγματοποίησης του 3ου Ανωτάτου Συμβουλίου Συνεργασίας τον Δεκέμβριο του 2014), οι διερευνητικές επαφές δεν διακόπηκαν. Οσο για το «παιχνίδι των λέξεων» σχετικά με το αν οι διερευνητικές επαφές είναι διαπραγματεύσεις, άτυπες συνομιλίες ή διαβουλεύσεις, πρόκειται μάλλον για μια συζήτηση άνευ νοήματος.

Οι δυσκολίες των διερευνητικών

Από το 1976 ως το 1980 η Αθήνα και η Αγκυρα είχαν εκτενέστατες συνομιλίες επί όλων των προκαταρκτικών ζητημάτων πριν από μια πιθανή προσφυγή για την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, οπότε ο εγκλωβισμός σε εσωστρεφείς λογικές δεν βοηθά κανέναν. Αναμφίβολα, η υπόθεση των χωρικών υδάτων θα βρεθεί στο τραπέζι τόσο για το Αιγαίο Πέλαγος όσο και για την Ανατολική Μεσόγειο, αλλά στο σημείο αυτό θα πρέπει να αναζητηθούν καινοτόμες λύσεις προς άρση του αδιεξόδου.

Αναμφίβολα, η ατμόσφαιρα έχει πλέον επιβαρυνθεί σημαντικά έπειτα από ένα θερμό καλοκαίρι λόγω της «επιθετικής» πολιτικής της Αγκυρας. Ουδείς στο Μέγαρο Μαξίμου ή στο υπουργείο Εξωτερικών λειτουργεί με αφέλεια. Η παρουσία του Ιμπραχίμ Καλίν, εκπροσώπου Τύπου της τουρκικής Προεδρίας και εξ απορρήτων συμβούλου για θέματα εξωτερικής πολιτικής του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, στο Ντολμαμπαχτσέ αιφνιδίασε πολλούς.

Ωστόσο, η τουρκική πλευρά είχε ενημερώσει ήδη από το Σάββατο 23 Ιανουαρίου, όπως «Το Βήμα» πληροφορείται, την Αθήνα (μέσω των κατάλληλων διπλωματικών διαύλων) τόσο για την αλλαγή του τόπου διεξαγωγής της συνάντησης όσο και για την παρουσία του κ. Καλίν – που μάλλον θέλησε να δείξει ποιος κάνει «κουμάντο» στην τουρκική πλευρά. Δεν είναι πάντως σαφές αν ο κ. Καλίν θα έλθει και στην Αθήνα όπου προβλέπεται να πραγματοποιηθεί ο επόμενος γύρος, αν και κάτι τέτοιο ίσως  δημιουργούσε μια δυσκολία διαχείρισης της παρουσίας του στην ελληνική πλευρά.

Οι κυρώσεις και η «θετική ατζέντα»

Η εξέλιξη των διερευνητικών επαφών δεν μπορεί όμως να ιδωθεί αποκομμένη από τις εξελίξεις στο ευρωτουρκικό μέτωπο. Οι πρόσφατες συναντήσεις που πραγματοποίησε ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Δένδιας στις Βρυξέλλες, όπου μετέβη την περασμένη Δευτέρα 25 Ιανουαρίου για να συμμετάσχει στο Συμβούλιο Εξωτερικών Υποθέσεων, είχαν ως σκοπό να ευαισθητοποιηθούν έτι περαιτέρω οι κοινοτικοί εταίροι περί των ελληνικών θέσεων. Ωστόσο, οι οιωνοί δεν είναι οι καλύτεροι δυνατοί σύμφωνα με τις υπάρχουσες πληροφορίες και η επιμονή στην αναπαραγωγή προβλέψεων του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας δεν μοιάζει επαρκής. Αυτή τη στιγμή, ο διπλωματικός αστερισμός που διαμορφώνεται δεν είναι ευνοϊκός σε σχέση με την «καραμέλα» περί κυρώσεων που ορισμένοι τόσο εντός της ΝΔ όσο και εντός του ΣΥΡΙΖΑ αναμασούν καθημερινά. «Αν μετά από την καλή απόφαση στα Συμπεράσματα του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου του περασμένου Οκτωβρίου βρεθήκαμε αντιμέτωποι με τόσο ισχυρές αντιδράσεις τον Δεκέμβριο, αντιλαμβάνεστε ότι σήμερα οι ισορροπίες είναι ακόμα δυσκολότερες» παραδέχεται διπλωματική πηγή με άριστη γνώση των συσχετισμών.

Σε όλες τις συναντήσεις του κ. Δένδια με τον ύπατο εκπρόσωπο της ΕΕ για την εξωτερική πολιτική Ζοζέπ Μπορέλ όσο και με την ομάδα του προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Σαρλ Μισέλ (με τον επικεφαλής του γραφείου του και «sherpa» Φρεντερίκ Μπερνάρ και τη βασική σύμβουλό του επί εξωτερικής πολιτικής Μάριεμ βαν ντεν Χέιβελ), κατέστη σαφές ότι, αν και δεν υπάρχει απόλυτη εμπιστοσύνη στις τουρκικές προθέσεις και στην όψιμη «επίθεση γοητείας» εκ μέρους της Αγκυρας, ουδείς επιθυμεί όξυνση.

Οι συζητήσεις περί «θετικής ατζέντας» περιστρέφονται γύρω από μια επικαιροποίηση της Δήλωσης ΕΕ-Τουρκίας της 18ης Μαρτίου 2016 για το Μεταναστευτικό. Στο κείμενο της Δήλωσης περιέχονται όλα τα συστατικά της θετικής ατζέντας, όπως η αναθεώρηση της Τελωνειακής Ενωσης, η απελευθέρωση στη χορήγηση θεωρήσεων για τούρκους πολίτες, ακόμα και το άνοιγμα ενταξιακών κεφαλαίων. Προς το παρόν, στο τραπέζι βρίσκεται η ιδέα για χορήγηση άλλου ενός γενναιόδωρου χρηματοδοτικού πακέτου ύψους περίπου 5 δισ. ευρώ στην Τουρκία ώστε να εξακολουθήσει να κρατά πρόσφυγες στο έδαφός της, όμως οι υπόλοιπες λεπτομέρειες παραμένουν αδιευκρίνιστες.

Η τουρκική νότα, η Βέρνη και η απόφαση του 1976

Ενδεικτική των δυσκολιών που θα αντιμετωπίσει η Αθήνα στις διερευνητικές επαφές ήταν η κίνηση της Αγκυρας, την οποία αποκάλυψε «Το Βήμα» την περασμένη Κυριακή, να στείλει ρηματική διακοίνωση στις 17 Δεκεμβρίου σχετικά με την έκδοση NAVTEX από την ελληνική πλευρά για επιστημονικές έρευνες και υποβρύχιες ενέργειες πόντισης καλωδίων από ένα ελληνικό και δύο ιταλικά σκάφη – χωρίς όμως να αναφέρεται σε συγκεκριμένες περιοχές. Η τουρκική πλευρά επανήλθε μάλιστα, όπως «Το Βήμα» πληροφορείται, με δεύτερη ρηματική διακοίνωση στις 24 Δεκεμβρίου. Η περιοχή στην οποία αναφερόταν η Τουρκία θεωρείται, πέραν πάσης αμφισβητήσεως, ότι βρισκόταν είτε εντός ελληνικών χωρικών είτε εντός ελληνικής υφαλοκρηπίδας ακόμη και σε πιθανή μελλοντική οριοθέτηση και αυτό επισημαίνεται στην απαντητική ρηματική διακοίνωση της Αθήνας στις 13 Ιανουαρίου. Ωστόσο, η Τουρκία χρησιμοποιεί στις διακοινώσεις της δύο σημεία που προκαλούν προβληματισμό στους γνωρίζοντες, ακόμη και αν η Αγκυρα τα επικαλείται επιλεκτικά με σκοπό την αποχή και των δύο πλευρών από σχετικές ενέργειες. Το πρώτο αφορά τις προβλέψεις του Πρακτικού της Βέρνης και το δεύτερο την εντολή (order) του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης του Σεπτεμβρίου 1976 μετά την ελληνική προσφυγή για ασφαλιστικά μέτρα.

Το έγγραφο Λάντρουτ και η διαμόρφωση συναλλακτικής σχέσης

H ΕΕ κινείται ξεκάθαρα σε λογική διαμόρφωσης ειδικής – συναλλακτικής – σχέσεως με την Τουρκία. Ιδιαίτερα διαφωτιστικές είναι, όπως αποκαλύπτουν στο «Βήμα» υψηλόβαθμες κοινοτικές πηγές, οι σχετικές επισημάνσεις απόρρητου εγγράφου που απέστειλε στις Βρυξέλλες πριν από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο του περασμένου Δεκεμβρίου ο επικεφαλής της Αντιπροσωπείας της Κομισιόν στην Αγκυρα Νικολάους Μάγερ-Λάντρουτ. Ο γερμανός διπλωμάτης δεν είναι τυχαία περίπτωση, καθώς την περίοδο 2010-2015 διετέλεσε ειδικός σύμβουλος επί ευρωπαϊκών θεμάτων και «sherpa» της καγκελαρίου Ανγκελα Μέρκελ. Στο έγγραφό του, ο Μάγερ-Λάντρουτ περιγράφει αναλυτικά τόσο την εξωτερική πολιτική της Τουρκίας όσο και τη στρατηγική που πρέπει να ακολουθήσει η ΕΕ, η οποία πρέπει να είναι αυστηρά «συναλλακτική» (transactionalist). Στο υπουργείο Εξωτερικών δεν λείπουν μάλιστα αυτοί που θεωρούν ότι η Αθήνα πρέπει να κινηθεί σε μια λογική να… ξεμπροστιάσει όσους εντός ΕΕ επιθυμούν προώθηση μιας θετικής ατζέντας στις ευρωτουρκικές σχέσεις.

Από τη μία πλευρά, έχει ξεκινήσει στο γραφείο του αναπληρωτή υπουργού Εξωτερικών Μιλτιάδη Βαρβιτσιώτη μια μελέτη των Εκθέσεων Προόδου της Τουρκίας για την πενταετία 2015. Κρίνοντας πάντως από την τελευταία έκθεση του 2020, αυτή θα μπορούσε εύκολα να ονομαστεί έκθεση… οπισθοδρόμησης (backsliding), καθώς καταγράφεται υποχώρηση σε σειρά τομέων και ιδιαίτερα στα ανθρώπινα δικαιώματα και στις ατομικές ελευθερίες. Θα είχε ενδιαφέρον αν η ελληνική πλευρά τασσόταν υπέρ του ανοίγματος των ενταξιακών κεφαλαίων 23 και 24 ή ακόμα και αν υποστήριζε την επικαιροποίηση της Τελωνειακής Ενωσης (η συζήτηση περί αναστολής της αποτελεί πολύ δύσκολο στόχο, αλλά η καταγραφή και διόρθωση των τουρκικών παραβιάσεων είναι πολύ πιο ευκταία επιδίωξη) ή και της απελευθέρωσης των θεωρήσεων. Αναμφίβολα, αρκετά κράτη-μέλη θα έπρεπε να πάψουν να κρύβονται πίσω από πιθανές ελληνικές αντιρρήσεις. Σύμφωνα με εκτιμήσεις, η Ελλάδα θα μπορούσε να είναι και ωφελημένη από την ενίσχυση των διασυνοριακών συναλλαγών με τη γειτονική χώρα και ενδεχομένως να μπορούσε να συνδέσει την πρόοδο στα πεδία αυτά με την πρόοδο στις ελληνοτουρκικές συνομιλίες.

Το Βήμα

Η Γερμανία συντηρεί την κατοχή της Κύπρου

Από
anixneuseis
-
0
Ìå ôïí Ðñüåäñï ôçò ÊõðñéáêÞò ÂïõëÞò ÃéáííÜêç ÏìÞñïõ óõíáíôÞèçêå ôçí Ôñßôç 25 Óåðôåìâñßïõ 2012 ï Ðñüåäñïò ôçò ÅëëçíéêÞò Äçìïêñáôßáò ÊÜñïëïò Ðáðïýëéáò (EUROKINISSI/ÃÉÙÃÏÓ ÊÏÍÔÁÑÑÉÍÇÓ)
Του Γιαννάκη Λ. Ομήρου

Εδώ και 18 μήνες εισήχθησαν από την Τουρκία και σταθμεύουν στην κατεχόμενη Κύπρο και πιο συγκεκριμένα στην περιοχή Κυθρέας  40 Γερμανικά άρματα μάχης τύπου «Λέοπαρτ». Δηλαδή από μια χώρα – μέλος της Ε.Ε. εισήχθησαν βαρέα  οπλικά συστήματα για τη συντήρηση της τουρκικής στρατιωτικής κατοχής σε μια χώρα επίσης μέλος της Ε.Ε. Την Κυπριακή Δημοκρατία.

Πρόκειται για απίστευτη πρόκληση μιας ευρωπαϊκής χώρας, εταίρου της Κυπριακής Δημοκρατίας. Πρόκειται για κατάφωρη παραβίαση μιας εκ των θεμελιωδών αρχών της ευρωπαϊκής οικογένειας, αυτή της αλληλεγγύης μεταξύ των χωρών – μελών. Με πολύ απλά λόγια ένα ευρωπαϊκό κράτος, και μάλιστα το ισχυρότερο, απροκάλυπτα συναυτουργεί στο έγκλημα της κατοχής ενός άλλου ευρωπαϊκού κράτους. Τη στιγμή που αναμένουμε από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο επιβολή κυρώσεων προς την Τουρκία για τις επιθετικές της ενέργειες σε βάρος της Κύπρου. Άκρον άωτον ψευδαισθήσεων! Αν δεν είμαστε σε θέση να επιβάλουμε στη Γερμανία το αυτονόητο, δηλαδή να υποχρεώσει την Τουρκία να αποσύρει πάραυτα τα Γερμανικής προέλευσης 40 άρματα μάχης από την κατεχόμενη Κύπρο, έχουμε αυταπάτες ότι αυτή η χώρα, η Γερμανία, θα επιτρέψει την επιβολή κυρώσεων στην Τουρκία;

Αλλά το μέγα θέμα που εγείρεται είναι τί εμείς πράττουμε στα πλαίσια των διμερών μας σχέσεων με τη Γερμανία και ιδιαίτερα στο πλαίσιο των ευρωπαϊκών συλλογικών θεσμικών οργάνων για να επαναφέρουμε σε τάξη –ευρωπαϊκή και διεθνή έννομη τάξη- την αδικοπραγούσα Ομοσπονδιακή Γερμανία.

  1. Σε ποια διαβήματα σε διμερές διπλωματικό επίπεδο έχουμε προβεί προς τη Γερμανία. Προς τη Καγκελαρία, προς τα Υπουργεία Εξωτερικών και Άμυνας της Γερμανίας. Εκλήθη, έστω, ο Πρέσβης της Γερμανίας στη Λευκωσία στον οποίο να γίνει αυστηρό διάβημα;
    • Ηγέρθη το θέμα της Γερμανικής αυτής παραβίασης της ευρωπαϊκής νομιμότητας προς τον Ύπατο Εκπρόσωπο της Ε.Ε. για θέματα εξωτερικής πολιτικής, ασφάλειας και άμυνας Τζοσέφ Μπορέλ;
  • Ετέθη το ίδιο  αυτό θέμα στο Συμβούλιο Υπουργών Εξωτερικών της Ε.Ε.;
  • Ετοιμάζεται ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας να εγείρει, προ ημερησίας διατάξεως, στο επικείμενο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο του Μαρτίου τη Γερμανική αυτή κολοσσιαία πρόκληση και να απαιτήσει την άμεση συμμόρφωση του Γερμανού Εταίρου μας προς την ευρωπαϊκή νομιμότητα;

Είναι θλιβερό το γεγονός ότι η παρέλευση 46 χρόνων από την τουρκική εισβολή του 1974 έχει σε τέτοιο βαθμό μειώσει τα αντανακλαστικά  μας σε τέτοιο βαθμό. Σε σημείο να μην θεωρούμε μέγιστο θέμα μια τόσο εξόφθαλμη πρόκληση ενός κράτους – μέλους της Ε.Ε. Για την οποία έπρεπε να «κινήσουμε γην και ουρανό» απαιτώντας άμεση απόσυρση από την Κύπρο οπλικών συστημάτων κράτους-εταίρου μας προς συντήρηση της παράνομης στρατιωτικής κατοχής της πατρίδας μας.

Υπάρχει απάντηση;

Πρώην Προέδρου Βουλής των Αντιπροσώπων

anoixtoparathyro.gr

Έχει στρατηγική η κυβέρνηση για τις διερευνητικές;

Από
anixneuseis
-
0

του Γιάννη Μαγκριώτη*

Τα τελευταία χρόνια έχουν αλλάξει τα γεωπολιτικά δεδομένα της ευρύτερης γειτονιάς μας. Αυτό συνέβη λόγω των διεθνών οικονομικών και γεωπολιτικών αλλαγών, και των περιφερειακών διαφοροποιήσεων.

Οι ΗΠΑ παραμένουν η πιο ισχυρή χώρα στον κόσμο σε όλους τους κρίσιμους τομείς, έχασαν όμως την απόλυτη οικονομική, τεχνολογική και στρατιωτική κυριαρχία, λόγω των τεκτονικών ανατροπών που δημιούργησε η παγκοσμιοποίηση της οικονομίας. Γιαυτό, η χώρα που άνοιξε τον δρόμο της νέας παγκοσμιοποίησης της οικονομίας, τα τελευταία χρόνια, με έμφαση

την περίοδο Τράμπ, έκανε μεγάλα βήματα αναδίπλωσης σε όλους τους τομείς. Από δύναμη που προωθούσε την παγκόσμια συνεργασία, αποχώρησε από πολλά πεδία διεθνούς συνεργασίας, και κυρίως υπονόμευσε την θεσμική λειτουργία της, πιστεύοντας ότι, μπορεί να κερδίσει και πάλι την απόλυτη κυριαρχία στον κόσμο, επιβάλλοντας μονομερείς επιλογές σε κάθε χώρα ξεχωριστά, αφού η κάθε χώρα απέναντί της μόνη, είναι πολύ πιο αδύναμη απ’ ότι μέσα από τις διεθνείς και

περιφερειακές συνεργασίες. Οι δύο πόλοι που ήθελε να αποδυναμώσει είναι η ΕΕ και η Κίνα, αφού και με τους δύο έχει αρνητικό εμπορικό ισοζύγιο.

Αυτές οι εξελίξεις ευνόησαν την Τουρκία, η οποία αξιοποιώντας τα γεωπολιτικά κενά της αναδίπλωσης των ΗΠΑ, την υπονόμευση των δυο ισχυρών συμμαχιών της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, προσπάθησε να πετύχει μεγάλους βαθμούς αυτονομίας απέναντί τους και με βάση κυρίως την οικονομική ισχύ που είχε αποκτήσει, να διεκδικήσει ρόλο περιφερειακής ηγεμονεύουσας δύναμης, από την οποία θα εξαρτάται η νέα γεωπολιτική και οικονομική ισορροπία της περιοχής.

Η Τουρκία δεν χωράει στα στενά κοστούμια της Συνθήκης της Λοζάνης και του ψυχρού πολέμου.

Ο Ερντογάν είναι ο δημιουργός και ο εκφραστής αυτής της στρατηγικής, το εκφράζει πιο προσωπικά, ενώ οι Κεμαλικοί, πιο θεσμικά.

Πρόσφατα πάλι καυχήθηκε ότι, η νέα Τουρκία βρίσκεται στρατιωτικά σε έξι χώρες και καμιά απόφαση δεν μπορεί να ληφθεί σε αυτές χωρίς την συμμετοχή της. Αυτό το τονίζει ιδιαίτερα για όλα τα ανοικτά θέματα της Ανατολικής Μεσογείου, ειδικά το Κυπριακό, το Μεσανατολικό και τις ενεργειακές εξελίξεις.

Ο νεοθωμανισμός και ο εθνικισμός είναι οι εσωτερικές συγκολλητικές ουσίες που αλληλοσυμπληρώνονται, ειδικά τώρα που η οικονομία της είναι σε κρίση και αναπτύσσεται η λαϊκή δυσφορία.

Εάν αυτή είναι η στρατηγική του Ερντογάν και της Τουρκίας, ποιους στόχους έχει θέση για την Τουρκία και την προσωπική του αγιοποίηση, που πρέπει να πετύχει την επόμενη πενταετία, και αφορούν την χώρα μας και την Κύπρο;

α. Να μην αξιοποιηθούν οι υδρογονάνθρακες στην Κύπρο, για να ελέγχει τις εξελίξεις στο νησί, και την ανατολική Μεσόγειο.

β. Να μην συγκροτηθεί μια ενεργειακή συνεργασία στην Ανατολική Μεσόγειο χωρίς αυτήν, που θα περιορίζει το στρατηγικό πλεονέκτημα της διέλευσης των αγωγών φυσικού αερίου από αυτήν, τόσο από ανατολικά, όσο και από βόρεια, προς την μεγάλη ευρωπαϊκή αγορά, και θα αναβαθμίζει Κύπρο και Ελλάδα.

Η Τουρκία θέλει να εξαρτάται η ΕΕ από αυτήν σε τρεις κρίσιμους τομείς, τον ενεργειακό, τον γεωπολιτικό και τον μεταναστευτικό-προσφυγικό, και να ενισχύσει την οικονομική συνεργασία με την ΕΕ.

Η Τουρκία έχει σημαντικές οικονομικές συνεργασίες με τις περισσότερες χώρες της ΕΕ, και ειδικά τις μεγάλες. Αυτές τις συνεργασίες θέλουν να τις ενισχύσουν και οι δύο πλευρές, λόγω του ότι είναι μεγάλη αγορά, είναι επενδυτικός προορισμός χαμηλού κόστους, προσφέρει μεγάλες επενδυτικές ευκαιρίες, και πρόσβαση στην αγορές τις ευρύτερης περιοχής.

Πότε και γιατί ξεκίνησε η επιθετική αναθεωρητική πολιτική της Τουρκίας;

Άρχισε την επιθετική της πολιτική από το 2011 με τον εμφύλιο στην Συρία. Το 2017, όταν έκλεισε τα προβλήματα με την Συρία και την Ρωσία, στράφηκε δυτικά, πρώτα στην Κύπρο και μετά στην Ελλάδα.

Το νεοθωμανικό δόγμα της ήπιας ισχύος και των μηδενικών προβλημάτων με τους γείτονές της, αντικαταστάθηκε με την προβολή και την άσκηση ισχύος. Το 2016, η εκλογή Τράμπ έλυσε τα χέρια του Ερντογάν, για την γεωπολιτική και στρατιωτική επέκταση της Τουρκίας.

Η Τουρκία σήμερα έχει τρία ανοικτά θέματα, την οικονομική κρίση, την εκλογή Μπάιντεν και την απειλή κυρώσεων από τις ΗΠΑ και την ΕΕ, που πρέπει να τα διευθετήσει στο προσεχές μέλλον.

Οι κυρώσεις που συζητά η ΕΕ δεν την ενοχλούν ιδιαίτερα, όπως και οι κυρώσεις του 2018, λόγω των παραβιάσεων των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Κύπρου. Την ενοχλεί το κακό κλίμα με την ΕΕ, γιατί την επηρεάζει οικονομικά, και οι στρατιωτικές κυρώσεις των ΗΠΑ, λόγω των S-400, που είναι ουσιαστικές. Ποια θα είναι η στάση των ΗΠΑ και της ΕΕ και ποια πρέπει να είναι η νέα στρατηγική της Ελλάδας;

Ο Ερντογάν θα πάει τις διερευνητικές τουλάχιστον μέχρι την Σύνοδο Κορυφής του Μαρτίου και μετά βλέπει. Συνεπώς η πίεση από την ΕΕ έχει εξουδετερωθεί. Ο νέος Πρόεδρος των ΗΠΑ, με ανοικτά τα θέματα της πανδημίας, της οικονομικής και κοινωνικής κρίσης που εξελίσσεται, του εσωτερικού διχασμού, και των μεγάλων ρηγμάτων που άφησε στις διεθνείς σχέσεις των ΗΠΑ η πολιτική Τράμπ, λίγα περιθώρια άμεσων και αποτελεσματικών παρεμβάσεων έχει στην περιοχή μας στο προσεχές μέλλον, πέραν των καλών προθέσεων.

Συνεπώς η χώρα μας πρέπει να διαμορφώσει μια στρατηγική για το 2021, και μια στρατηγική πενταετίας. Πρέπει να κάνει δυο καθοριστικές επιλογές:

  1. Θα αντιμετωπίσει κατάματα την Τουρκία ή θα υπογράφει περιφερειακές διμερείς συμφωνίες, οι οποίες δεν τις προσφέρουν σημαντικά γεωπολιτικά ερείσματα, ενώ πολλές φορές δημιουργούν κακό προηγούμενο, όπως η αποδοχή της περιορισμένης επήρειας των νησιών στην διαμόρφωση της ΑΟΖ.

Οι διμερείς, ακόμη και οι πολυμερείς στην περιοχή, είχαν νόημα μέχρι το 2017, όταν η Τουρκία ήταν απασχολημένη με τα νοτιοανατολικά της σύνορα, μετά το 2017, όταν η Τουρκία στράφηκε δυτικά, όλα τα δεδομένα έχουν αλλάξει.

  1. Θα επιταχύνει τις διερευνητικές και τον διάλογο με την Άγκυρα, με στόχο την διευθέτηση μέσω συμβιβασμών και ποιων συμβιβασμών, και ανεξάρτητα που θα γίνουν αυτοί ή θα τις επιβραδύνει κερδίζοντας χρόνο, αναζητώντας καταλληλότερη συγκυρία;

Για την πρώτη επιλογή δεν φαίνεται τόσο η κυβέρνηση, όσο και η αντιπολίτευση να είναι έτοιμες, ενώ η ΕΕ και οι ΗΠΑ θα το ήθελαν πολύ, η δεύτερη είναι ασφαλής για την κυβέρνηση, δεν ξέρω αν είναι για την χώρα.

Μέχρι στιγμής ο Ερντογάν έχει πετύχει να σταματήσει το ενεργειακό πρόγραμμα της Κύπρου, να αδρανοποιήσει το ενεργειακό πρόγραμμα της χώρας μας, και να μας οδηγήσει σε ένα βραχυπρόθεσμο πρόγραμμα εξοπλισμών που ξεπερνά τα 10 δις ευρώ.

Επανέναρξη του ενεργειακού προγράμματος της Κύπρου, και έναρξη του ενεργειακού προγράμματος της χώρας μας στην περιοχή του Αιγαίου και της ανατολικής Μεσογείου δύσκολα θα υπάρξουν, χωρίς να βρούμε απέναντι και στρατιωτικά την Τουρκία, και με αμφίβολη, αυτή φορά, την στάση των συμμάχων και εταίρων μας.

*Ο Γιάννης Μαγκριώτης διετέλεσε υφυπουργός εξωτερικών.

 

Εξι πρόσωπα «κλειδιά» στην κυβέρνηση των ΗΠΑ για τα ελληνοτουρκικά

Από
anixneuseis
-
0

ΟΥΑΣΙΓΚΤΟΝ-ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ. Ποιοι θα είναι οι άνθρωποι-κλειδιά στη νέα αμερικανική κυβέρνηση, οι οποίοι θα χειρισθούν τις ελληνικές υποθέσεις, αλλά και όλη την περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου; Ο ίδιος ο πρόεδρος γνωρίζει πρόσωπα και πράγματα και ασφαλώς θα έχει δική του εικόνα και ανάμειξη. Καθώς όμως μπαίνουν στη θέση τους τα κομμάτια του παζλ, είναι προφανές πως μια ομάδα πέντε έμπειρων αξιωματούχων θα διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο μαζί με τον «άγνωστο Χ», τον διπλωμάτη που θα αναλάβει υφυπουργός Ευρωπαϊκών Υποθέσεων.

Αντονι Μπλίνκεν: ο άνθρωπος του Μπάιντεν στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ

exi-prosopa-kleidia-stin-kyvernisi-ton-ipa-gia-ta-ellinotoyrkika0
Φωτ. REUTERS/Carlos Barria/Pool

Ο υπουργός Εξωτερικών Αντονι Μπλίνκεν γνωρίζει καλά τις ελληνικές υποθέσεις, καθώς είχε υπηρετήσει στο Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας επί Κλίντον. Ηταν από τους ανθρώπους που έγραψαν την περίφημη ομιλία του Κλίντον όταν επισκέφθηκε επίσημα την Αθήνα το 1999, με την οποία ζήτησε συγγνώμη για την αμερικανική στάση έναντι της δικτατορίας. Ο Μπλίνκεν συνόδευσε μάλιστα τότε τον πρόεδρο στο ταξίδι του και είχε στο γραφείο του στη δυτική πτέρυγα του Λευκού Οίκου ένα κάδρο με αναμνηστικά από την επίσκεψη, που ήταν, βασικά, σπασμένα γυαλιά και τούβλα από τα επεισόδια που έγιναν τότε στην Αθήνα. Είναι προσεκτικός στις εκφράσεις του, αλλά και εξαιρετικά σαφής όταν θέλει. Ως ένας από τους στενότερους και επί μακρύτερο διάστημα συνεργάτης του νέου προέδρου, ο Μπλίνκεν εμπνέει εμπιστοσύνη ότι θα μιλάει εξ ονόματος του προέδρου και θα είναι σε συντονισμό με την πολιτική του – κάτι που δεν ισχύει πάντα μεταξύ του Στέιτ Ντιπάρτμεντ και του Λευκού Οίκου. Το ίδιο υποσχέθηκε ότι θα επιδιώξει και με το Κογκρέσο, τη θεσμική σημασία του οποίου γνωρίζει από πρώτο χέρι, αφού ήταν ο επικεφαλής του προσωπικού των Δημοκρατικών στην επιτροπή εξωτερικών υποθέσεων της Γερουσίας, όταν πρόεδρος της επιτροπής ήταν ο Τζο Μπάιντεν. Από την εποχή που ήταν σύμβουλος για την Ευρώπη του Μπιλ Κλίντον και αργότερα, ως σύμβουλος του αντιπροέδρου Μπάιντεν και στη συνέχεια αναπληρωτής σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας του προέδρου Ομπάμα, ο Μπλίνκεν γνωρίζει καλά κάποια από τα στελέχη της ομογένειας.

Τζέικ Σάλιβαν: από το παρασκήνιο στο επίκεντρο της πολιτικής

exi-prosopa-kleidia-stin-kyvernisi-ton-ipa-gia-ta-ellinotoyrkika1
Φωτ. REUTERS/Joshua Roberts

Ο σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας Τζέικ Σάλιβαν είναι ο λιγότερο γνωστός, αλλά ίσως ο πιο σημαντικός συνεργάτης του νέου προέδρου. Το τρομερό παιδί του αμερικανικού πολιτικού συστήματος εξελίχθηκε τόσο γρήγορα, που στα 45 του είναι από τους νεότερους συμβούλους Εθνικής Ασφαλείας που έχουν αναλάβει ποτέ αυτή τη θέση. Από τον ρόλο του στον Λευκό Οίκο, θα είναι εκ των πραγμάτων «ο αντ’ αυτού» στα ζητήματα που χρήζουν της προσοχής του προέδρου και κρίσιμος συνομιλητής στις έκτακτες περιπτώσεις που απαιτούν την άμεση παρέμβασή του. Παρακολουθούσε την ελληνική κρίση χρέους ως σύμβουλος της Χίλαρι Κλίντον όταν εκείνη ήταν υπουργός Εξωτερικών και ως σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας του αντιπροέδρου Μπάιντεν όταν εκείνος προήχθη σε αναπληρωτή σύμβουλο Εθνικής Ασφαλείας του προέδρου Ομπάμα. Στο πλαίσιο των προσπαθειών του αντιπροέδρου για μία λύση στο Κυπριακό, γνωρίστηκε με την ελληνοαμερικανική κοινότητα και θεωρείται από τους εμπνευστές της στρατηγικής σχέσης των ΗΠΑ με την Κύπρο. Ηδη έχει δώσει ένα στίγμα του ρόλου του ως το σημαντικότερο κανάλι επικοινωνίας με τον Λευκό Οίκο, επικοινωνώντας με τον Ισραηλινό ομόλογό του, αλλά και με τον επικεφαλής του γραφείου της προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, με τον οποίο συμφώνησε να συνεργαστούν σε ζητήματα κοινής ανησυχίας όπως η Κίνα και η Τουρκία.

Βικτόρια Νούλαντ: η επιστροφή της αποφασιστικής διπλωμάτη

exi-prosopa-kleidia-stin-kyvernisi-ton-ipa-gia-ta-ellinotoyrkika2
Φωτ. REUTERS/Valentyn Ogirenko/File Photo

Ως Νο 3 στο υπουργείο Εξωτερικών, η υφυπουργός Πολιτικών Υποθέσεων Βικτόρια Νούλαντ θα έχει την ευρεία εποπτεία για όλες τις περιοχές του πλανήτη – αλλά, με δεδομένη την εμπειρία της στην περιοχή μας, οι κατευθύνσεις της αναμένεται να έχουν ειδικό βάρος, ιδίως όπου θεωρεί ότι εμπλέκεται και η Ρωσία. Η κ. Νούλαντ έχει χειριστεί τον φάκελο του Κυπριακού και είχε κρίσιμο παρασκηνιακό ρόλο στο κοινό ανακοινωθέν των ηγετών των δύο κοινοτήτων το 2014, που επανεκκίνησε τις διαπραγματεύσεις και άνοιξε τον δρόμο για την επίσκεψη Μπάιντεν στην Κύπρο – την πιο υψηλόβαθμη επίσκεψη Αμερικανού αξιωματούχου μέχρι σήμερα. Ως υφυπουργός Εξωτερικών για την Ευρώπη και την Ευρασία, η κ. Νούλαντ χειρίστηκε επίσης την ελληνική κρίση χρέους και τη μεταναστευτική κρίση, ενώ είχε στενή συνεργασία και με τον τότε πρέσβη των ΗΠΑ στην Ουκρανία Τζέφρεϊ Πάιατ – τον οποίο εκείνη ήταν που έστειλε στην Ελλάδα, σύμφωνα τουλάχιστον με τα όσα φέρεται να έχει πει η ίδια σε Ελληνα αξιωματούχο.

Φιλ Γκόρντον: γνώστης των ελληνοτουρκικών

exi-prosopa-kleidia-stin-kyvernisi-ton-ipa-gia-ta-ellinotoyrkika3

Είναι βετεράνος των ευρωπαϊκών υποθέσεων και είχε συνοδεύσει τη Χίλαρι Κλίντον στο ταξίδι της στην Ελλάδα. Αναλαμβάνει βοηθός σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας της αντιπροέδρου Κάμαλα Χάρις. Γνωρίζει σε βάθος τις ελληνοτουρκικές σχέσεις και είναι προσωπικός φίλος του Μπλίνκεν.

Αμάντα Σλόουτ και Μόλι Μοντγκόμερι: μια νέα γενιά αξιωματούχων

exi-prosopa-kleidia-stin-kyvernisi-ton-ipa-gia-ta-ellinotoyrkika4

Ως αρμόδια για την Ευρώπη στο Εθνικό Συμβούλιο Ασφαλείας, η Αμάντα Σλόουτ θα συνεργάζεται στενά με τον Τζέικ Σάλιβαν για τις συμβουλές της προς τον πρόεδρο, ενώ θα είναι στην πρώτη γραμμή της επικοινωνίας μεταξύ του Λευκού Οίκου και της ελληνικής κυβέρνησης. Θεωρείται ότι είναι πάρα πολύ κοντά με τον νέο πρόεδρο και είναι ο άνθρωπος που του κανόνισε όλα τα τηλεφωνήματα με ξένους ηγέτες μετά την εκλογή του.

Η κ. Σλόουτ ανήκει στη νέα γενιά των διεθνολόγων, που προσεγγίζει την αμερικανική εξωτερική πολιτική με συνθετικό τρόπο – είναι ενδεικτικό ότι συμμετείχε σε μια έκθεση Αμερικανών και Ευρωπαίων με κοινά συμπεράσματα και προτάσεις πολιτικής που αναλυτές εκτιμούν ότι θα αξιοποιήσει η νέα κυβέρνηση. Ως αναλύτρια στο Brookings υποστήριξε την εποικοδομητική σχέση με την Τουρκία, ωστόσο κατά καιρούς φαίνεται να έχει υιοθετήσει άκριτα κάποια από τα πιο αμφιλεγόμενα επιχειρήματα της γείτονος. Αυτό δεν σημαίνει πάντως ότι δεν έχει ένα κοφτερό, πολιτικό μυαλό. Ως βοηθός υφυπουργός Εξωτερικών για θέματα Ευρασίας, η κ. Σλόουτ ασχολήθηκε με το Κυπριακό αρκετά ώστε να σχηματίσει άποψη: μιλώντας σε σεμινάριο στο Χάρβαρντ το 2018, εκτίμησε πως το Κυπριακό είναι ένα «νεκροταφείο διπλωματών» για όσους επιχείρησαν να λύσουν το ζήτημα.

exi-prosopa-kleidia-stin-kyvernisi-ton-ipa-gia-ta-ellinotoyrkika5

Το χαρτοφυλάκιο Ε.Ε. και Δυτικής Ευρώπης, που συμπεριλαμβάνει την Ελλάδα και την ευρύτερη περιοχή, έχει περάσει ήδη στην πρώην διπλωμάτη και συνεργάτιδα του αντιπροέδρου Μπάιντεν κατά την προεκλογική του εκστρατεία Μόλι Μοντγκόμερι, η οποία επίσης έχει μια δυναμικά ανερχόμενη πορεία, όμως διατηρεί χαμηλούς τόνους.

Η Μοντγκόμερι είχε συνεργασθεί για μικρό διάστημα με τον Πάιατ στην πρεσβεία της Αθήνας πριν πάει στο γραφείο του αντιπροέδρου Πενς.
Και φυσικά, ο «άγνωστος Χ» που θα βρίσκεται στην πρώτη γραμμή στην περιοχή μας είναι ο επόμενος υφυπουργός Εξωτερικών για την Ευρώπη και την Ευρασία, ο οποίος εκτιμάται ότι θα προέρχεται από τους διπλωμάτες καριέρας. Που μπορεί να μην είναι και εντελώς άγνωστος…

kathimerini.gr

1...2,3402,3412,342...3,038Σελίδα 2,341 από 3,038