Αρχική Blog Σελίδα 1961

Η ανησυχία των Κούρδων της Σουηδίας

0

της Anne-Francoise Hivert*

Η συνάντηση ήταν «εποικοδομητική» και η συζήτηση «θα συνεχιστεί». Μερικές ώρες μετά τη συνάντηση των εκπροσώπων της φινλανδικής, της σουηδικής και της τουρκικής κυβέρνησης στην Άγκυρα, στις 25 Μαΐου, το Ελσίνκι και η Στοκχόλμη ήλπιζαν να βρεθεί κοινό έδαφος ανάμεσα στις δύο πλευρές ώστε η Τουρκία να άρει τις αντιρρήσεις της για την ένταξή τους στο ΝΑΤΟ. Όμως οι διαπραγματεύσεις μπορεί να χρειαστούν εβδομάδες.
Ο Τούρκος Πρόεδρος δεν έκρυψε ότι οι επιφυλάξεις του αφορούν κυρίως τη Σουηδία, την οποία κατηγορεί ότι χρηματοδοτεί και εξοπλίζει το ΡΚΚ και τη συριακή του πτέρυγα, τις Μονάδες Προστασίας του Λαού. Η Τουρκία ζητά από τη Σουηδία να δώσει τέλος στην «πολιτική στήριξη της τρομοκρατίας», να άρει το εμπάργκο στις εξαγωγές όπλων προς την Άγκυρα και να εκδώσει 30 Κούρδους που είναι ύποπτοι για σχέσεις με το ΡΚΚ.
«Θα εξετάσουμε τον κατάλογο που μας έδωσε η Τουρκία και θα διαλευκάνουμε ορισμένες εκκρεμότητες», δήλωσε η Σουηδή πρωθυπουργός Μαγκνταλένα Άντερσον, ξεκαθαρίζοντας ότι η χώρα της δεν στέλνει ούτε χρήματα ούτε όπλα σε τρομοκρατικές οργανώσεις και ότι έχει χαρακτηρίσει το ΡΚΚ «τρομοκρατική οργάνωση» ήδη από το 1984.
Η κυβέρνησή της δέχεται πιέσεις να μην υποκύψει στον «εκβιασμό» της Άγκυρας. Πολλοί διανοούμενοι, αλλά και εκπρόσωποι των Δημοσιογράφων Χωρίς Σύνορα, διακηρύσσουν ότι δεν πρέπει σε καμιά περίπτωση να παραδοθούν στην Άγκυρα άνθρωποι που διαφωνούν απλώς με την πολιτική της.
«Πρόκειται για έναν δημαγωγό που μάχεται για την επιβίωσή του», λέει ο Κούρδος δημοσιογράφος Κούρντο Μπακσί, αναφερόμενος στον Ερντογάν. «Αν αρχίσουμε να ικανοποιούμε τις απαιτήσεις του, θα προβάλει κι άλλες».
Σύμφωνα με εκτιμήσεις, στη Σουηδία βρίσκονται 100.000 Κούρδοι, από την Τουρκία, το Ιράκ, το Ιράν, τη Συρία και τον Λίβανο. «Πολλοί από αυτούς είναι εξαιρετικά ανήσυχοι ότι μπορεί να εκδοθούν στην Τουρκία».
Η Σουηδία αποτελεί εδώ και δεκαετίες καταφύγιο πολιτικών προσφύγων, και ιδιαίτερα Τούρκων και Κούρδων που διέφυγαν από τη χώρα πρώτα μετά το πραξικόπημα του 1980 κι ύστερα μετά τις συγκρούσεις με το ΡΚΚ, τη δεκαετία του 1990, σχολιάζει ο Πάουλ Λέβιν, από το Σουηδικό Ινστιτούτο Διεθνών Σχέσεων. «Η κουρδική διασπορά είναι πολύ ενεργή και πολιτικά στρατευμένη».
Στο Κοινοβούλιο, 8 από τους 349 βουλευτές είναι Κούρδοι. Για τους Σοσιαλδημοκράτες, η κατάσταση περιπλέκεται ακόμη περισσότερο από το γεγονός ότι έχουν πραγματοποιήσει στροφή 180 μοιρών ως προς τη θέση τους για το ΝΑΤΟ. Το κόμμα είναι διχασμένο. Πολλοί φοβούνται λοιπόν ότι αν η Σουηδία εγκαταλείψει την αδέσμευτη πολιτική της, δεν θα μπορέσει να ασκεί και ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική, που περιλαμβάνει την υπεράσπιση μειονοτήτων όπως οι Κούρδοι.
Οι πιέσεις του Ερντογάν ενισχύουν επίσης τα επιχειρήματα των αντιπάλων του ΝΑΤΟ, για τους οποίους ένας από τους βασικούς λόγους της διαφωνίας τους με την υποψηφιότητα είναι η παρουσία της Τουρκίας στους κόλπους της Ατλαντικής Συμμαχίας.

(*) Η Αν-Φρανσουάζ Ιβέρ είναι ανταποκρίτρια της Monde στη Σουηδία 

(Πηγή: Le Monde) 

Η Σουηδία και η Φινλανδία να τα βρουν με τη Ρωσία όπως θέλουν εμείς με την Τουρκία

0

Το κρεσέντο της τουρκικής προκλητικότητας συνεχίζεται με αμείωτη ένταση, ενώ κάθε μέρα που περνάει προστίθενται προκλητικές δηλώσεις που συχνά συνιστούν ποιοτική κλιμάκωση μιας ήδη εξαιρετικά επιβαρυμένης κατάστασης. Η συγκυρία παρουσιάζει μια ευκαιρία στην ελληνική διπλωματία να επιχειρήσει να ταράξει με δημιουργικό τρόπο τα λιμνάζοντα ύδατα στο επίπεδο του ΝΑΤΟ, αλλάζοντας την εικόνα του αενάως διαμαρτυρόμενου για τις τουρκικές απειλές.

(Διευθυντής Μελετών στο Ινστιτούτο Αναλύσεων Ασφάλειας και Άμυνας – ΙΑΑΑ/ISDA)

Πλέον, το σύνολο σχεδόν των μέσων ενημέρωσης της Δύσης παρουσιάζουν με αρνητικό τρόπο την τουρκική συμπεριφορά. Ο πόλεμος στην Ουκρανία έχει αναδείξει το «πρόβλημα Τουρκία» σε όλες του τις διαστάσεις. Όλες οι χώρες αντιλαμβάνονται ότι η Άγκυρα είναι τύποις σύμμαχος στο ΝΑΤΟ. Στην καλύτερη περίπτωση, σύμμαχος υπό προϋποθέσεις.

Η ειδική σχέση που έχει αναπτύξει με τη Μόσχα αποτελεί μοχλό πίεσης για τη διαρκή απόσπαση ανταλλαγμάτων από τη Δύση. Παράλληλα, κλιμακώνοντας την κατάσταση στα ελληνοτουρκικά, δημιουργεί πρόβλημα σταθερότητας στην πιο ευαίσθητη πτέρυγα της Συμμαχίας, απειλώντας να την τινάξει στον αέρα ανά πάσα στιγμή.

ΤΟ ΝΑΤΟ ΠΡΟ(Σ)ΚΑΛΕΙ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ

Η υπερδεκαετής στρατηγική αμηχανία του ΝΑΤΟ απέναντι στην Τουρκία το έχει οδηγήσει σε αδιέξοδο αναφορικά με την ένταξη Σουηδίας και Φινλανδίας, αίτημα που προέκυψε ως αποτέλεσμα της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία. Η αντιμετώπιση του τουρκικού εκβιασμού είναι για μια ακόμη φορά κατευναστική. Αυτή η στάση όμως, στα μάτια των Τούρκων ερμηνεύεται ως επιβεβαίωση της αποτελεσματικότητας που έχει η στρατηγική τους για τα εθνικά τους συμφέροντα.

Όποτε το αποφασίσει, το ισλαμιστικό καθεστώς μπορεί να βραχυκυκλώσει τη Συμμαχία και να πιέσει για την απόσπαση ανταλλαγμάτων. Ο αναθεωρητισμός της Τουρκίας απέναντι στην Ελλάδα λαμβάνει πλέον ξεκάθαρη νατοϊκή διάσταση, καθώς η Τουρκία προσπαθεί να ανταλλάξει τη θετική της ψήφο στο ζήτημα της Φινλανδίας-Σουηδίας με την υποστήριξη των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ στην τουρκική απαίτηση για αποστρατιωτικοποίηση των νήσων του ανατολικού Αιγαίου, για αναγνώριση των Κατεχομένων στην Κύπρο (όπως έγραψε η βρετανική «Express»), για απόσπαση εδαφών από τη Συρία και το Ιράκ και για άρση εμπάργκο σε εξοπλισμούς.

Το βασικό ζητούμενο για την Ελλάδα είναι η ασφάλειά της. Δεν χρειαζόμαστε το ΝΑΤΟ για να μας συστήσει «να τα βρούμε πολιτισμένα» με την επεκτατική Τουρκία. Το πόσο συμβατή είναι με τις δυτικές αξίες και αρχές, η Τουρκία το απέδειξε και αυτές τις μέρες με τις κιτς φιέστες για την επέτειο της Άλωσης της Κωνσταντινούπολης. Οι σύμμαχοι… ξέχασαν ότι περιείχαν και ξεκάθαρα μηνύματα για περαιτέρω αλλαγή συνόρων.

Η “ΜΕΤΑΣΤΑΣΗ” ΤΟΥ ΠΑΙΓΝΙΟΥ ΤΩΝ ΠΑΡΑΒΙΑΣΕΩΝ
Εάν ρωσικά αεροσκάφη αρχίσουν να παραβιάζουν συστηματικά τον εναέριο χώρο της Σουηδίας και της Φινλανδίας, θα αλλάξουν και οι όροι συζήτησης του προβλήματος εντός του ΝΑΤΟ. Όποιος νομίζει ότι μπορεί να παίζει με τη φωτιά, δεν θα έχει αντίρρηση να κυνηγιούνται ρωσικά και νατοϊκά αεροσκάφη σε καθημερινή βάση! Τέτοιες καταστάσεις εξάλλου αντιμετωπίζονται τα τελευταία χρόνια στο πλαίσιο των αποστολών αστυνόμευσης του εναέριου χώρου των Βαλτικών Δημοκρατιών από αεροσκάφη χωρών-μελών του ΝΑΤΟ.

Η Αθήνα δικαιούται να δίνει πανομοιότυπες απαντήσεις στη Συμμαχία με αυτές που λαμβάνει όταν θέτει το πρόβλημα των τουρκικών παραβιάσεων. Να απαντάει, δηλαδή, ότι η Σουηδία και η Φινλανδία πρέπει να τα βρουν με τη Ρωσία! Τότε πολλοί σύμμαχοι, που άλλα μας έλεγαν τις τελευταίες δεκαετίες θα υποχρεωθούν να έλθουν αντιμέτωποι με την υποκρισία τους.

Κι αν υποτεθεί ότι προβάλλεται το επιχείρημα πως Ελλάδα και Τουρκία είναι σύμμαχοι, ενώ η Ρωσία είναι αντίπαλος, η απάντηση είναι απλή. Εάν τέτοια συμπεριφορά γίνεται ανεκτή στο εσωτερικό της Συμμαχίας, με ποια νομιμοποίηση να απαιτείται η συμμόρφωση τρίτων…

Η Ελλάδα δεν αρκεί να διαπιστώνει ότι επί μια και πλέον δεκαετία η Τουρκία παίζει το ίδιο παιχνίδι. Το μπλοκάρισμα της ένταξης Σουηδίας και Φινλανδίας δεν είναι κεραυνός εν αιθρία, όπως αναφέρει δημοσίευμα των The New York Times («For NATO, Turkey Is a Disruptive Ally»), που αποδεικνύει την ενόχληση κορυφαίων μέσων ενημέρωσης με την τουρκική στάση.

Τουλάχιστον από τον διορισμό του Δανού Ρασμούσεν το 2009, εξαιτίας της «χαλαρής» –κατά τους Τούρκους– στάσης στο θέμα με τις γελοιογραφίες του Μωάμεθ, η Άγκυρα ξεκίνησε να κάνει τη ζωή της Συμμαχίας δύσκολη. Το επεισόδιο του Μαβί Μαρμαρά το 2010 που οδήγησε σε εξαετές μπλοκάρισμα της συνεργασίας ΝΑΤΟ-Ισραήλ, ήταν το επόμενο επεισόδιο.

Η στάση του ΝΑΤΟ απέναντι στους «τρομοκράτες Κούρδους» ήταν αιτία πολύμηνης καθυστέρησης σε σχέδιο καλύτερης οχύρωσης της ανατολικής Ευρώπης. Για να ακολουθήσει το κρεσέντο προκλήσεων σε βάρος της Ελλάδας που οδήγησε στο ελληνογαλλικό αμυντικό σύμφωνο. Η Ελλάδα οφείλει να περάσει στο επόμενο βήμα, επιχειρώντας να ευθυγραμμίσει την πολιτική της με τη Γαλλία που έχει αποδείξει στην πράξη τη στάση της, όχι μόνο ρητορικά.

ΝΑ ΔΟΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΕΓΓΥΗΣΕΙΣ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ
Η πρόταση αφορά την ένταξη Σουηδίας και Φινλανδίας. Είναι μεγάλο βήμα, οπότε εξ ορισμού απαιτείται θάρρος και προσοχή. Η Σουηδία ήδη προχώρησε σε χαλάρωση του εξοπλιστικού εμπάργκο απέναντι στην Άγκυρα. Το παιχνίδι της Άγκυρας όμως πρέπει να σπάσει, εάν το ΝΑΤΟ θέλει να αποτρέψει επανεμφάνιση της τουρκικής συμπεριφοράς με κάποια άλλη αφορμή.

Η πολιτική που θα μπορούσε να επεξεργαστεί η ελληνική διπλωματία είναι να κατατεθεί ως πρόταση, να δοθούν στις δυο χώρες εγγυήσεις ασφαλείας, παρόμοιες με αυτές που ισχύουν για τις χώρες-μέλη του ΝΑΤΟ. Η έγερση ενστάσεων είναι θεμιτή στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ. ‘Όταν όμως επιχειρείται η αδρανοποίησή του για εντελώς άσχετα με την ένταξη των δυο χωρών θέματα και μάλιστα σε μια τόσο κρίσιμη συγκυρία, υπάρχει ειδοποιός διαφορά…

50 χρόνια τουρκικού επεκτατισμού μέσα σε 16 χάρτες

0

Οι τουρκικές διεκδικήσεις σε Αιγαίο, Ανατολική Μεσόγειο μετά το 1972 – Οι αποκαλυπτικοί χάρτες με τις αξιώσεις της Αγκυρας διανεμήθηκαν στις πρεσβείες και μόνιμες αντιπροσωπείες της Ελλάδας

50 χρόνια τουρκικού επεκτατισμού μέσα σε 16 χάρτες

Την αποδόμηση του τουρκικού αναθεωρητισμού, όπως αυτός έχει εξελιχθεί και κλιμακώνεται διαρκώς τα τελευταία 50 χρόνια, επιχειρεί το υπουργείο Εξωτερικών μέσα από μια σειρά 16 χαρτών, οι οποίοι είναι αποκαλυπτικοί και έχουν διανεμηθεί από προχθές σε όλες τις πρεσβείες και μόνιμες αντιπροσωπείες της Ελλάδας στο εξωτερικό.

Οπως φαίνεται από την επιλογή χαρτών που έχει κάνει η «Κ» και αποκαλύπτει σήμερα, το 1972 η Τουρκία δεν είχε εκδηλώσει απολύτως καμία διεκδίκηση που να υπονομεύει τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας σε νησιά και υφαλοκρηπίδα ή να αμφισβητεί περιοχές ευθύνης και λοιπές ζώνες δικαιοδοσίας της Αθήνας.

Κλιμάκωση απαιτήσεων

Σε εμπιστευτική επιστολή του γ.γ. του υπουργείου Εξωτερικών, Θεμιστοκλή Δεμίρη, τονίζεται ότι η αναθεωρητική στάση της Τουρκίας αρχίζει τη δεκαετία του ’70 με παραχωρήσεις αδειών για έρευνες στην ελληνική υφαλοκρηπίδα, εντάθηκε τη δεκαετία του ’80 με προσπάθεια υφαρπαγής της ευθύνης Ερευνας και Διάσωσης (SAR), ενώ τη δεκαετία του ’90 η Αγκυρα έφθασε στο σημείο να αμφισβητήσει την κυριότητα εδάφους, δηλαδή νησιών και νησίδων του Αιγαίου, περιγράφοντάς τα ως «ακαθόριστης κυριότητας». Την πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα, η Αγκυρα παραχώρησε κι άλλες άδειες ερευνών στην Ανατολική Μεσόγειο, το 2019 ακολούθησε το τουρκολιβυκό μνημόνιο και από πέρυσι έχει συνδέσει ευθέως την αποστρατιωτικοποίηση των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου με την κυριαρχία τους.50 χρόνια τουρκικού επεκτατισμού μέσα σε 16 χάρτες-150 χρόνια τουρκικού επεκτατισμού μέσα σε 16 χάρτες-2

Ο κ. Δεμίρης ζητεί από τους Ελληνες διπλωμάτες να εστιάσουν στο γεγονός ότι οι χάρτες (που εκπονήθηκαν από τη διεύθυνση Α4 Τουρκίας του υπουργείου Εξωτερικών και την Υδρογραφική Υπηρεσία του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού) συνιστούν από μόνοι τους ξεκάθαρο επιχείρημα για την τουρκική επιθετικότητα έναντι οποιουδήποτε αντικειμενικού παρατηρητή.

Ο πρώτος χάρτης απεικονίζει την κατάσταση το 1923, όταν με βάση τη Συνθήκη της Λωζάννης παραιτήθηκε από την κυριαρχία όλων των νησιών που βρίσκονται πέραν των τριών μιλίων από τις μικρασιατικές ακτές με εξαίρεση την Ιμβρο, την Τένεδο και τις Λαγούσες Νήσους.

Ο δεύτερος χάρτης απεικονίζει την κατάσταση το 1972, όταν η Τουρκία πέρα από τα 6 ναυτικά μίλια στο Αιγαίο και τα 12 ναυτικά μίλια σε Μεσόγειο και Εύξεινο Πόντο δεν διεκδικούσε τίποτα.

Ο γ.γ. του ΥΠΕΞ ζητεί από τους διπλωμάτες στις ενημερώσεις να εστιάσουν στο ότι οι χάρτες συνιστούν ξεκάθαρο επιχείρημα για την επιθετικότητα της Τουρκίας.

Ο τρίτος και ο τέταρτος χάρτης περιλαμβάνουν τις αδειοδοτήσεις από την Τουρκική Εταιρεία Πετρελαίων (ΤΡΑΟ) σε Βόρειο Αιγαίο το 1973 και μεταξύ Ρόδου και Καστελλορίζου το 1974.

Ο πέμπτος χάρτης απεικονίζει τη μονομερή διεκδίκηση του χώρου ευθύνης έρευνας και διάσωσης (SAR) μέχρι τον 25ο μεσημβρινό, δηλαδή διχοτομώντας νοητά το Αιγαίο.

Ο έκτος χάρτης προβάλλει την επίσημη υιοθέτηση εκ μέρους του τουρκικού κράτους της θεωρίας των «γκρίζων ζωνών».

Ο έβδομος χάρτης Δεμίρη περιλαμβάνει τη δημοσίευση των αδειών της TPAO για τα νότια Καστελλορίζου και Ρόδου και ο όγδοος απεικονίζει τη «Γαλάζια Πατρίδα».50 χρόνια τουρκικού επεκτατισμού μέσα σε 16 χάρτες-3

Ο ένατος περιλαμβάνει την έκταση της υφαλοκρηπίδας που διεκδικεί η Τουρκία στα ανατολικά του 28ου μεσημβρινού (από το μέσον της Ρόδου και ανατολικά) και το τουρκολιβυκό μνημόνιο.

Ο δέκατος αφορά τα διεκδικούμενα εξωτερικά όρια της τουρκικής υφαλοκρηπίδας στην Ανατολική Μεσόγειο και ο 11ος τις άδειες που έχουν εκδοθεί από την ΤΡΑΟ στην περιοχή του τουρκολιβυκού μνημονίου, ενώ ο 12ος απεικονίζει την επέκταση της περιοχής SAR, ώστε αυτή να ταυτίζεται με τα όρια της «Γαλάζιας Πατρίδας».

Ο 13ος χάρτης απεικονίζει τον καινοφανή τρόπο με τον οποίο η Τουρκία χαράσσει τη μέση γραμμή σημείων βάσης έναντι της Λιβύης αγνοώντας την ενδιάμεση ύπαρξη της… Κρήτης.

Ο 14ος χάρτης απεικονίζει την περυσινή θεωρία της αποστρατιωτικοποίησης και οι δύο τελευταίοι αποτυπώνουν το σύνολο των τουρκικών διεκδικήσεων αλλά και την απεικόνιση του 1972 με το 2022.

kathimerini.gr

Υβριδική αποτροπή στην εποχή της αβεβαιότητας

0

Δυστυχώς πληθαίνουν οι ενδείξεις ότι οι ελληνοτουρκικές σχέσεις έχουν μπει ξανά σε μια φάση έντασης. Το ερώτημα που επιτακτικά τίθεται είναι αν οδεύουμε προς μια νέα στρατιωτική κρίση ή πρόκειται απλά για μια πρόσκαιρη επιδείνωση στις διμερείς σχέσεις

Δυστυχώς πληθαίνουν οι ενδείξεις ότι οι ελληνοτουρκικές σχέσεις έχουν μπει ξανά σε μια φάση έντασης. Το ερώτημα που επιτακτικά τίθεται είναι αν οδεύουμε προς μια νέα στρατιωτική κρίση ή πρόκειται απλά για μια πρόσκαιρη επιδείνωση στις διμερείς σχέσεις. Κατ’ αρχάς, υπάρχουν δύο σημαντικοί παράγοντες που ευνοούν την κλιμάκωση της τουρκικής επιθετικότητας.

Ο πρώτος αφορά την άτυπη έναρξη της προεκλογικής περιόδου στην Τουρκία που ενισχύει την τάση εσωτερικοποίησης της εξωτερικής πολιτικής. Δεν είναι τυχαίο ότι πολλοί πολιτικοί από τα κόμματα της αντιπολίτευσης πλειοδοτούν σε δηλώσεις εναντίον της Ελλάδας. Υπάρχει μια βαθιά ριζωμένη καχυποψία για τους Ελληνες μέσα στην τουρκική κοινωνία, που κανένας οπορτουνιστής πολιτικός δεν μπορεί να αγνοήσει. Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι μια επιθετική ενέργεια οποιασδήποτε μορφής, αν στεφθεί με επιτυχία, θα ωφελήσει εκλογικά το καθεστώς Ερντογάν.

Δεύτερον, ο πόλεμος στην Ουκρανία έχει αναπόφευκτα στρέψει την προσοχή της διεθνούς κοινότητας προς τη Μαύρη Θάλασσα. Αυτή η παραδοχή, ίσως, ενθαρρύνει την τουρκική ηγεσία να προβεί σε κινήσεις με σκοπό τη δημιουργία τετελεσμένων στο Αιγαίο. Αν κρίνει κανείς από την αμηχανία που δείχνει το ΝΑΤΟ στα τουρκικά τερτίπια για την ένταξη της Φινλανδίας και Σουηδίας, η Αγκυρα πιθανόν να πιστεύει ότι έχει το περιθώριο να ασκήσει τώρα μεγαλύτερη πίεση στην Ελλάδα. Ετσι και αλλιώς, η ερντογανική Τουρκία έχει παύσει προ πολλού να συμπεριφέρεται ως νατοϊκή χώρα.

Η απαισιοδοξία για την πορεία των ελληνοτουρκικών σχέσεων τους επόμενους μήνες μετριάζεται από δύο κρίσιμους παράγοντες που απουσίαζαν στην κρίση του 2020. Ο πρώτος αφορά τη θεαματική ενίσχυση της Πολεμικής Αεροπορίας με τα υπερσύγχρονα μαχητικά Rafale και τα πρώτα εκσυγχρονισμένα F-16. Η ελληνική αεροπορική ισχύς είναι ανώτερη της τουρκικής σε ποιότητα μέσων και προσωπικού, καθιστώντας σχεδόν απαγορευτική μια επιθετική ενέργεια μεγάλη κλίμακας.

Δεύτερον, η υπογραφή της ελληνογαλλικής αμυντικής συμφωνίας άλλαξε τους συσχετισμούς ισχύος στην περιοχή. Η σημαντικότερη στρατιωτική δύναμη της Ε.Ε. δεσμεύτηκε να υποστηρίξει τη χώρα μας σε περίπτωση πολέμου, χωρίς αστερίσκους. Η αξιοπιστία του προέδρου Μακρόν θα πρέπει να θεωρείται δεδομένη, με βάση τη μέχρι τώρα στάση του στα ελληνοτουρκικά. Ταυτόχρονα, η παρουσία αμερικανικών δυνάμεων περιορίζει σημαντικά τον δυνητικό χώρο δράσης των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων. Δεδομένου ότι οι αμερικανοτουρκικές σχέσεις βρίσκονται σε ιστορικό ναδίρ, τυχόν στρατιωτικές ενέργειες εναντίον της Δυτικής Θράκης και της Κρήτης θα προκαλέσουν αυτόματα την αντίδραση της Ουάσιγκτον.

Η Αθήνα πρέπει να υιοθετήσει μια ολιστική προσέγγιση, που δεν θα περιορίζεται στην αγορά οπλικών συστημάτων και στην επίκληση του διεθνούς δικαίου.

Ωστόσο, ο τουρκικός αναθεωρητισμός είναι μια πολυεπίπεδη και δυναμική πρόκληση που δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο με συμβατική στρατιωτική ισχύ. Η Αγκυρα έχει αποκομίσει αρκετά διδάγματα από τη ρωσική στρατηγική στην Ανατολική Ευρώπη, προσαρμόζοντάς τα στη δική της πραγματικότητα. Η εργαλειοποίηση των μεταναστευτικών ροών, η παραπληροφόρηση εναντίον της χώρας μας, η προσπάθεια χειραγώγησης των μουσουλμανικών κοινοτήτων και οι επιθετικές επιχειρήσεις συλλογής πληροφοριών εντάσσονται σε μια γκρίζα ζώνη τουρκικών δραστηριοτήτων που υπονομεύουν την ελληνική κυριαρχία.

Η χώρα μας πρέπει να συγκροτήσει μια νέα υβριδική αποτροπή που να διαχωρίζει τις απειλές του αντιπάλου (συμβατικές ή ασύμμετρες) για την καλύτερη αντιμετώπισή τους και να απαντάει σε κάθε κίνηση της γειτονικής χώρας με τον ίδιο ή παραπλήσιο τρόπο. Με άλλα λόγια, η Αθήνα πρέπει να υιοθετήσει μια ολιστική προσέγγιση που δεν θα περιορίζεται στην αγορά οπλικών συστημάτων και την επίκληση του διεθνούς δικαίου. Να μας βρίσκουν πάντα έτοιμους να αυξήσουμε το κόστος των επιλογών τους, μέχρι να αλλάξουν εκείνοι την πολιτική τους.

Η επιτυχημένη αντίσταση των Ουκρανών καταδεικνύει ότι τα στρατιωτικά μέσα δεν επαρκούν από μόνα τους για την αντιμετώπιση μιας μεγάλης εξωτερικής απειλής. Ο επιτυχημένος πληροφοριακός πόλεμος προωθεί νικηφόρα αφηγήματα που κινητοποιούν την κοινωνία και συγκινούν ξένα ακροατήρια. Το υψηλό φρόνημα ενός λαού δεν είναι τεκμήριο μιλιταρισμού, αλλά απαραίτητη συνθήκη επιβίωσης. Παράλληλα, η Αθήνα πρέπει να ξεκινήσει μια συστηματική προσπάθεια για αύξηση της επιρροής μας στα σημαντικότερα κέντρα λήψης αποφάσεων. Πριν από την Ουκρανία ήταν η Κύπρος που δέχθηκε εισβολή και σήμερα είναι η Ελλάδα που υπερασπίζεται τις δημοκρατικές αξίες στην περιοχή.

Η σημερινή Τουρκία δεν μπορεί να μεταρρυθμιστεί και δεν πρόκειται να επιστρέψει στον δρόμο του εκδημοκρατισμού. Η τουρκική ηγεσία στο σύνολό της επιδιώκει την εξομάλυνση των σχέσεών της με όλες τις γειτονικές χώρες, πλην της δικής μας και της Κύπρου. Δεν είναι μια τυχαία εξέλιξη, αλλά μια δηλωτική πρόθεση για επέκταση εις βάρος του Ελληνισμού. Υπό αυτές τις συνθήκες δεν υπάρχει περιθώριο για καμία σοβαρή διαπραγμάτευση. Μόνο μια πολιτική ισχύος μπορεί να θωρακίσει τη χώρα μας τα επόμενα χρόνια. Σε διαφορετική περίπτωση, ο ισχυρός θα αποσπάσει ό,τι μπορεί και ο αδύναμος θα παραχωρήσει ό,τι πρέπει.

* Ο κ. Μάνος Καραγιάννης είναι αναπληρωτής καθηγητής Διεθνούς Ασφάλειας στο King’s College London και στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας.

“Καθημερινή”

Ο φόβος από τη Ρωσία φυλάει τα έρημα στη Δανία ;

0

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected]    www.kalkis.eu

Η με εξαιρέσεις χώρα προχωράει σήμερα σε δημοψήφισμα για τη συμμετοχή της ή μη στην αδιαμόρφωτη ακόμα κοινή πολιτική άμυνας.

Αυτό προκύπτει από το σχετικό σημερινό (1-6-2022) κοινό ρεπορτάζ του Γαλλικού Πρακτορείου Ειδήσεων και της ηλεκτρονικής έκδοσης της εφημερίδας Libération με τίτλο : «Θα επιστρέψει η Δανία στο παιχνίδι της ευρωπαϊκής αμυντικής πολιτικής;» (Le Danemark va-t-il revenir dans le jeu de la politique européenne de défense?)

Μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης  από το 1972, η Δανία έχει λάβει κατά καιρούς από τα αρμόδια κοινοτικά όργανα μια σειρά εξαιρέσεων όλα αυτά τα χρόνια :

@ αρνήθηκε να ενταχθεί στην ευρωζώνη το 2000,

@ αρνήθηκε την ενσωμάτωσή της στις εσωτερικές υποθέσεις και τις υποθέσεις δικαιοσύνης το 2015.

Ωστόσο, η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία θα την οδηγήσει μάλλον σήμερα στην ενσωμάτωσή της στην ευρωπαϊκή αμυντική πολιτική ; Το «ναι» στο δημοψήφισμα, που διεξάγεται για αυτό το θέμα αυτή την Τετάρτη, φαίνεται να είναι το φαβορί.

Η Δανή πρωθυπουργός Mette Frederiksen κατά τη διάρκεια μιας τελευταίας συζήτησης στη δανική τηλεόραση το απόγευμα της Τρίτης πριν από το δημοψήφισμα για τη συμμετοχή της χώρας στην ευρωπαϊκή αμυντική πολιτική (Philip Davali/Ritzau Scanpix. Reuters).

Σε ένα ακόμη φαινόμενο ντόμινο της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία, η Δανία ψηφίζει στο δημοψήφισμα της Τετάρτης 1 Ιουνίου 2022 την είσοδό της στην αδιαμόρφωτη ακόμα αμυντική πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης, γυρίζοντας έτσι σελίδα μετά από τρεις δεκαετίες σχετικών εξαιρέσεων. Το ΝΑΙ φαίνεται να είναι το μεγάλο φαβορί μεταξύ των 4,3 εκατομμυρίων ψηφοφόρων που καλούνται στις κάλπες, έχοντας ανέβει σε περισσότερο από το 65% της πρόθεσης ψήφου στην τελευταία δημοσκόπηση που δημοσιεύτηκε την περασμένη Κυριακή. Ωστόσο, εξακολουθεί να απαιτείται προσοχή λόγω της αναμενόμενης μεγάλης αποχής, σε μια χώρα που συνηθίζει να λέει «nej» (όχι) στα δημοψηφίσματα που αφορούν την Ευρώπη. Το τελευταίο έγινε το 2015.

«Πιστεύω με όλη μου την καρδιά ότι πρέπει να ψηφίσετε ΝΑΙ. Όταν πρέπει να πολεμήσουμε για την ασφάλεια της Ευρώπης, πρέπει να είμαστε πιο ενωμένοι με τους γείτονές μας», δήλωσε η πρωθυπουργός Mette Frederiksen κατά τη διάρκεια ενός τελευταίου τηλεοπτικού ντιμπέιτ την Κυριακή το απόγευμα. Κράτος-μέλος από το 1972, η Δανία είχε εκτοξεύσει την πρώτη βολή ευρω-σκεπτικισμού, απορρίπτοντας τη Συνθήκη του Μάαστριχτ με  50,7% το 1992, κάτι ανήκουστο τότε.

Για να αρθεί το αδιέξοδο – το οποίο απειλούσε την έναρξη ισχύος της ιδρυτικής συνθήκης σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση – η Κοπεγχάγη είχε λάβει μια σειρά εξαιρέσεων, που ονομάστηκαν «opt outs» στην ευρωπαϊκή ορολογία, και η χώρα είπε τελικά το ΝΑΙ σε μια νέα ψηφοφορία τον επόμενο χρόνο. Έκτοτε, η Δανία παρέμεινε εκτός του ευρώ –που απορρίφθηκε με δημοψήφισμα το 2000– αλλά και από την ευρωπαϊκή πολιτική για τις εσωτερικές υποθέσεις και τη δικαιοσύνη – που απορρίφθηκαν και πάλι με δημοψήφισμα το 2015 – καθώς και από την άμυνα.

Δυνάμει αυτής της τελευταίας εξαίρεσης, η σκανδιναβική χώρα –ιδρυτικό μέλος του ΝΑΤΟ– δεν μπορούσε να συμμετάσχει σε καμία στρατιωτική αποστολή της ΕΕ. Παλαιότερα οριακή, η αμυντική πολιτική των 27 έχει αρχίσει να διαμορφώνεται τα τελευταία χρόνια, ακόμα κι αν οι ιδέες ενός ευρωπαϊκού στρατού εξακολουθούν να μην ενθουσιάζουν πολλές πρωτεύουσες.

Δύο εβδομάδες όμως μετά την εισβολή στην Ουκρανία, η Δανή Πρωθυπουργός είχε ανακοινώσει συμφωνία με τα περισσότερα κόμματα του κοινοβουλίου για να υποβάλει το τέλος της εξαίρεσης μέσα από δημοψήφισμα, καθώς και σημαντικές στρατιωτικές επενδύσεις για να ξεπεραστεί ο πήχης του 2% του ΑΕΠ που επιθυμεί το ΝΑΤΟ.  Έντεκα από τα 14 κόμματα κάλεσαν τους ψηφοφόρους τους να ψηφίσουν ΝΑΙ στο δημοψήφισμα, αντιπροσωπεύοντας περισσότερα από τα τρία τέταρτα των εδρών στο Κοινοβούλιο. Οι δύο ακροδεξιοί ευρω-σκεπτικιστικοί σχηματισμοί του «Δανέζικου Λαού» (DF) και των «Νέων Συντηρητικών», καθώς και ο ριζοσπαστικός αριστερός σχηματισμός της «Λίστας της Ενότητας», έκαναν  εκστρατεία υπέρ του ΟΧΙ.

Θυμίζω τα ειρωνικά χαμόγελα των βορείων εταίρων μας (Δανών και μη), όταν ο Εμανουέλ Μακρόν έθεσε επιτακτικά την «κοινή αμυντική στρατηγική της Ευρωπαϊκής Ένωσης».

Ο φόβος φυλάει τα έρημα της Δανίας ;

 

 

 

Ο νέος υπουργός Παιδείας της Γαλλίας εκνευρίζει την ακροδεξιά

0

του Marc Bassets (*)

Υπάρχουν 27 υπουργοί στη νέα γαλλική κυβέρνηση, η πιο σφοδρή κριτική όμως ασκείται σε έναν: στον 56χρονο μαύρο ιστορικό Παπ Ντιαγιέ, που είναι ο νέος υπουργός Παιδείας. «Ο Εμανουέλ Μακρόν επέλεξε την πρόκληση, τοποθετώντας στην ηγεσία του υπουργείου Παιδείας κάποιον που υποστηρίζει μια φυλετική και ουοκιστική ιδεολογία», δήλωσε η αρχηγός της ακροδεξιάς Μαρίν Λεπέν.

Το λεξιλόγιο που χρησιμοποίησε η Λεπέν λέει τα πάντα για την ιδεολογική μάχη που διεξάγεται με λέξεις που κανείς, ούτε καν αυτοί που τις χρησιμοποιεί, δεν ξέρει τι ακριβώς σημαίνουν. Η ακροδεξιά χαρακτηρίζει τον Ντιαγιέ έναν ριζοσπάστη που καλλιεργεί αντιγαλλικά και αντιλευκά αισθήματα. Τον κατηγορεί επίσης ότι προωθεί στη Γαλλία δόγματα που προέρχονται από τη νέα Αριστερά της Γαλλίας και υπονομεύουν την κοινωνική συνοχή.

Ο Μακρόν – που στην πρώτη του θητεία κατηγορήθηκε ότι κυβερνά από τα δεξιά – ήξερε τι έκανε διορίζοντας τον Ντιαγιέ. Γιατί ο τελευταίος είναι ένα σύμβολο. Γιος ενός Σενεγαλέζου τον οποίο γνώρισε ελάχιστα και μιας Γαλλίδας, αδελφός μιας από τις γνωστότερες γαλλίδες συγγραφείς, και μέχρι πρόσφατα διευθυντής του Μουσείου Ιστορίας της Μετανάστευσης, ο νέος υπουργός είναι ένας διακεκριμένος διανοούμενος. Αποτελεί επίσης ένα σύμβολο της διαφορετικότητας, την οποία εξηγεί σε βιβλία όπως «Η μαύρη κατάσταση: δοκίμιο για μια γαλλική μειονότητα», που εκδόθηκε το 2008.

«Σε καμιά περίπτωση δεν είναι ριζοσπάστης», έλεγε το περασμένο φθινόπωρο στην El Pais η αδελφή του, η Μαρί Ντιαγιέ. Μαζί με την αδελφή του και τη μητέρα του, που ήταν δασκάλα, ο Παπ μεγάλωσε στα περίχωρα του Παρισιού και ακολούθησε τη δημόσια εκπαίδευση των ελίτ που η Γαλλία προσφέρει εδώ και δεκαετίες στους καλύτερους μαθητές της. Οι μικροί Ντιαγιέ, όπως λέει η Μαρί, δεν γνώριζαν κανέναν μαύρο στο περιβάλλον τους και δεν είχαν συνείδηση ότι ανήκουν σε κάποια συγκεκριμένη φυλή. Η Μαρί συνεχίζει να αισθάνεται έτσι. Ο Παπ, αφού σπούδασε στην Αμερική, ανακάλυψε τη φυλή του. «Επέστρεψε στη Γαλλία με τη σκέψη ότι το θέμα αυτό ενδεχομένως να έχει σημασία, όχι για τον ίδιο, αλλά για την κοινωνία».

Στη «Μαύρη κατάσταση», ο Παπ χαρακτηρίζει τη μειονότητα όχι ως μια χωριστή κοινότητα, αλλά ως ένα άθροισμα εμπειριών: όταν οι μαύροι της Γαλλίας ζητούν δικαιώματα και αξιοπρέπεια, επιδιώκουν την πλήρη αναγνώριση της γαλλικής τους ταυτότητας και ταυτοχρόνως ενισχύουν τις οικουμενικές αξίες της Δημοκρατίας. Δεν υπάρχει αντίφαση ανάμεσα σε αυτά τα δύο. Το όνειρο του Ντιαγιέ είναι οι μαύροι της Γαλλίας να γίνουν σαν τους εβραίους συμπατριώτες τους, «που είναι ελεύθεροι να είναι Εβραίοι με τον τρόπο τους, ή να μην είναι».

Οι κριτικές για τον διορισμό του δεν προέρχονται μόνο από την ακροδεξιά. Του καταλογίζουν ότι, πριν διοριστεί, είχε καταγγείλει τη ρατσιστική πολιτική της γαλλικής αστυνομίας. Η ότι είχε μιλήσει για έναν “δομικό ρατσισμό” στη Γαλλία. Η ότι σε μια συνέντευξή του στη Monde είχε πει ότι συμμερίζεται τα περισσότερα επιχειρήματα του κινήματος “ woke”: «Όπως τα επιχειρήματα του φεμινισμού, της οικολογίας και του αντιρατσισμού».

Για τη συγγραφέα Ροκαγιά Ντιαλό, ο διορισμός του Ντιαγιέ είναι ένα μήνυμα του γάλλου προέδρου στους ψηφοφόρους του Μελανσόν. «Και αυτό με ανακουφίζει».

(*) O Μαρκ Μπασέτς είναι αρθρογράφος της El Pais

(Πηγή: El Pais)

Φώτο: EPA/CHRISTOPHE PETIT TESSON

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Αλώβητο το «σούπερ μάρκετ» του Πούτιν

0
Του Μιχάλη Ψύλου
[email protected]

Τετάρτη, 01 Ιουνίου 2022 10:24
UPD:10:27
via REUTERS/SPUTNIK

Σχεδόν 100 ημέρες έχουν περάσει από τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, ο πόλεμος φθοράς καλά κρατεί και τα ταμεία του Πούτιν ξεχειλίζουν! Οκτακόσια εκατομμύρια δολάρια την ημέρα!

Τόσα μπαίνουν καθημερινά στα ταμεία του Ρωσικού «σούπερ μάρκετ» φυσικού αερίου και πετρελαίου. Γιατί αυτό είναι η Ρωσία: Ένα «τεράστιο σούπερ μάρκετ εμπορευμάτων που πουλά ό,τι χρειαζόταν ένας αχόρταγος κόσμος: Όχι μόνο ενέργεια, αλλά και σιτάρι, νικέλιο, αλουμίνιο και παλλάδιο», γράφει εύστοχα το πρακτορείο Bloomberg. Μόνο από τις εξαγωγές πετρελαίου τα έσοδα του Κρεμλίνου είναι αυξημένα κατά 50% σε σχέση με πέρυσι, σύμφωνα με την Διεθνή Υπηρεσία Ενέργειας. Το πρώτο τρίμηνο του έτους, οι ρωσικοί πετρελαϊκοί κολοσσοί είδαν τα κέρδη τους να αυξάνονται στο υψηλότερο ποσοστό εδώ και μία δεκαετία.

Αλλά και οι εξαγωγές ρωσικών σιτηρών συνεχίζονται αμείωτα και σε τιμές ρεκόρ. Ουδείς συζητά άλλωστε την επιβολή κυρώσεων στο ρωσικό σιτάρι, γιατί θα πεινάσει ο Τρίτος Κόσμος.

Δεν είναι τυχαίο λοιπόν που το πλεόνασμα του Ρωσικού ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών, υπερτριπλασιάστηκε τους πρώτους τέσσερις μήνες του έτους σε σχεδόν 96 δισεκατομμύρια δολάρια. Πρόκειται για το μεγαλύτερο πλεόνασμα εδώ και 30 χρόνια!

Το «σούπερ μάρκετ» του Πούτιν θα υποστεί φυσικά συνέπειες από το εμπάργκο δύο ταχυτήτων στο ρωσικό πετρέλαιο που αποφάσισε η Ευρωπαϊκή Ενωση, αλλά όχι τόσο όσο φανταζόμαστε. Όπως γράφει το αμερικανικό CNBC, «το ρωσικό πετρέλαιο εξακολουθεί να βρίσκει αγοραστές, τουλάχιστον προς το παρόν, καθώς διαπραγματεύεται με μεγάλη έκπτωση σε σχέση με το Brent»-κάπου 34 δολάρια φθηνότερο είναι το ρωσικό Urals από το πετρέλαιο της Βόρειας Θάλασσας. Ηδη, πεερισσότερο πετρέλαιο από ποτέ κατευθύνεται προς την Ινδία και την Κίνα, σύμφωνα με στοιχεία της υπηρεσίας αναλύσεων για τις αγορές εμπορευμάτων KPLER.

Μπορεί να έφυγαν από τη Ρωσία εκατοντάδες δυτικές εταιρείες και η οικονομία να βυθίζεται στην ύφεση- τουλάχιστον ως το 2024-αλλά ο Πούτιν τρίβει τα χέρια του, βλέποντας τα έσοδά του από τις πρώτες ύλες να αυξάνονται συνεχώς.καθώς η μείωση της προσφοράς απογειώνει τις τιμές.

Παρά το εμπάργκο, που αποφάσισε η ΕΕ, τα έσοδα της Μόσχας από το πετρέλαιο και φυσικό αέριο θα ξεπεράσουν εφέτος τα 285 δισεκατομμύρια δολάρια, σύμφωνα με εκτιμήσεις του Bloomberg Economics. Πρόκειται για αύξηση τουλάχιστον κατά 20% σε σχέση με πέρυσι.

Οι 27 φιλοδοξούν φυσικά με το μερικό εμπάργκο στη Ρωσία να σταματήσουν να χρηματοδοτούν έμμεσα τον πόλεμο του Πούτιν στο κατώφλι της Ευρώπης, αλλά οι συνέπειες φαίνεται να πλήττουν περισσότερο προς το παρόν τους Ευρωπαίους- επιχειρήσεις και νοικοκυριά.

Οι ψευδαισθήσεις της ΕΕ

Η Ευρωπαϊκή Ένωση φαίνεται να ζει με την πεποίθηση ότι θα υπάρχει πάντα κάποιος πρόθυμος να της πουλήσει φυσικό αέριο και πετρέλαιο. Αλλά η πραγματικότητα δεν είναι καθόλου προς αυτή την κατεύθυνση. Το σενάριο επιδεινώνεται από την επισιτιστική κρίση που απειλεί να πλήξει ακριβώς εκείνες τις χώρες, στην αφρικανική ακτή της Μεσογείου, στις οποίες η Ευρώπη θέλει να εγγυηθεί για τους πόρους, που δεν διαθέτει.

Δεν είναι επίσης ξεκάθαρο τι θα μπορούσε να συμβεί στην Ευρώπη εάν τα αποθέματα φυσικού αερίου ήταν στο χαμηλότερο επίπεδο αυτό το καλοκαίρι και οι κυβερνήσεις αντιμετώπιζαν τον κίνδυνο να κλείσουν επιχειρήσεις ή να αφήσουν τους πολίτες τους στο κρύο, τον επόμενο χειμώνα.

Την ώρα μάλιστα που η Ουάσιγκτον πιέζει την ΕΕ για περισσότερες κυρώσεις κατά της Ρωσίας,πολλά Αμερικανικά μέσα ενημέρωσης γράφουν ότι ο πρόεδρος  Μπάιντεν σκέφτεται να περιορίσει τις εξαγωγές  σχιστολιθικού πετρελαίου. Λιγότερο από έξι μήνες πριν τις ενδιάμεσες εκλογές στο Κογκρέσο, ο Αμερικανός πρόεδρος είναι τρομοκρατημένος από τις πολιτικές συνέπειες, που μπορεί να προκαλέσει στην Αμερική η άνευ προηγουμένου αύξηση των τιμών των καυσίμων στα πρατήρια.

Όλα όσα συμβαίνουν τις τελευταίες εβδομάδες δείχνουν ότι οι ευρωπαϊκές κυρώσεις όχι μόνο δεν αποδυνάμωσαν τη Ρωσία, η οποία έχει ατελείωτους και αναντικατάστατους φυσικούς πόρους, αλλά αντίθετα ζημίωσαν την Ευρώπη. Ισως και να μετατόπισαν προς την πλευρά του Κρεμλίνου και τη διαπραγματευτική ισχύ στο συσχετισμό δυνάμεων. Οι κυρώσεις προκαλούν αστάθεια, ανεβάζουν τις τιμές και δυστυχώς οι παραγωγοί έχουν περισσότερη ισχύ. Και οι πελάτες – δηλαδή όλοι εμείς – πολύ  λιγότερη δύναμη.

naftemporiki.gr

Κ. Κυριακόπουλος: Η επιθετική συνιστώσα του Ολοκληρωμένου Αμυντικού Αρχιπελαγικού Δόγματος

3

Ας είμαστε ξεκάθαροι. Η Τουρκία ΔΕΝ προκαλεί απλώς την Ελλάδα. Και η προσπάθεια όλων αυτών που επιμένουν να πετάνε την μπάλα στην εξέδρα προκειμένου να εξασφαλίσουν επικοινωνιακά άλλοθι στις αδιέξοδες έως και καταστροφικές επιλογές της Ελληνικής Εξωτερικής πολιτικής τις οποίες πρόχειρα και απερίσκεπτα υιοθετεί η κυβέρνηση, επιδεινώνοντας με πραγματικούς όρους την διεθνή θέση της χώρας, συνιστούν στάση συνενοχής στην επιεικέστερη των περιπτώσεων…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Η Τουρκία κλιμακώνει την επιθετικότητά της με βάση έναν πολύ συγκεκριμένο, ολιστικό σχεδιασμό κι αυτό παράγει σαφή αποτελέσματα τα οποία όμως επείγει να ανατραπούν πριν δημιουργήσουν μια νέα γενιά επικίνδυνων τετελεσμένων. Η κλιμάκωση αυτής της επιθετικότητας συντελείται σε μια περίοδο κατά την οποία η Τουρκία ενισχύει δραματικά το ειδικό περιφερειακό της βάρος έναντι πάντων. Είναι φανερό ότι δεν μιλάμε πλέον για κλιμάκωση μιας αδόκιμης και απαράδεκτης ρητορικής. Μιλάμε για την ουσιαστική αναβάθμιση ενός ξέφρενου γεωπολιτικού τυχοδιωκτισμού ο οποίος μετουσιώνεται σε έναν σταθερά αναθεωρητικό βηματισμό που θα πρέπει να θεωρείται ΜΗ αναστρέψιμος. Πολύ δε περισσότερο που η Τουρκική πολιτική ηγεσία δεν διστάζει πλέον να ομολογήσει ανοικτά ότι η ευρεία τυχοδιωκτική της ατζέντα, υποστηρίζεται πλήρως κι από την απαραίτητη επιχειρησιακή επιμελητεία. Κι αυτό με απλά λόγια σημαίνει προετοιμασία για πόλεμο.

Η περίοδος που η πατρίδα μας είχε την πολυτέλεια να ενεργοποιήσει ένα «αφήγημα ανατροπής» της Τουρκικής διπλωματικοπολιτικής αθλιότητας, έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Το πολιτικό προσωπικό στο σύνολό του, αρνήθηκε να αξιοποιήσει τις ευκαιρίες που του δόθηκαν, αρκέστηκε σε φλύαρες νουθεσίες που δεν θα μπορούσαν να οδηγήσουν πουθενά και τελικά εξαργύρωσε το όποιο Εθνικό απόθεμα αξιοπιστίας και το εξαργύρωσε επιδιδόμενο σε άθλιες, απαράδεκτες και ανεπίτρεπτες εξευμενιστικές ανοησίες.

Το «ΑΦΗΓΗΜΑ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ» πλέον δεν αρκεί. Η Τουρκική επιθετικότητα έχει αλλάξει πίστα και αυτό που επιδιώκει μέσα από αυτήν την μεταστροφή, είναι να αποδεχτούν οι πάντες ότι η οποιαδήποτε λύση προσωρινής ειρήνευσης (ή εάν θέλετε συντήρησης του καθεστώτος «ΜΗ ΠΟΛΕΜΟΥ») μπορεί να διασφαλιστεί μόνον εάν η Ελλάδα αποδεχτεί να απωλέσει κυριαρχικά δικαιώματα και να ευνουχίσει δραματικά την κυριαρχία της σε επίπεδο γεωπολιτικού σώγαμπρου, προετοιμάζοντας έτσι το έδαφος και για τον τυπικό γεωπολιτικό της ακρωτηριασμό.

Η Ελληνική κυβέρνηση εγκληματεί όσο επιμένει να εξαντλεί την ενεργητικότητά της σε λιβανωτούς υπέρ της «συμμαχικής ενότητας» και σε φτηνές παραστάσεις προκειμένου να «εξηγήσει» στους συμμάχους τα αυτονόητα για το έκτρωμα της «Γαλάζιας πατρίδας», για το αλήτικο καθεστώς των υπερπτήσεων, για την απάνθρωπη χειραγώγηση των παράνομων μεταναστών και για την «μάχη της τσιπούρας» που επιστρατεύεται προσχηματικά ακόμη και αυτή, σ αυτόν τον βρώμικο πόλεμο.

Ας τελειώσει αυτό το παραμύθι ΧΘΕΣ. Η Ελλάδα έχει απέναντί της την Τουρκική κοινωνία η οποία παραληρεί με φανατισμό υπέρ του κάθε εμμονικού τυχοδιώκτη που πλειοδοτεί σε αναθεωρητισμό και υποσχέσεις για αναβίωση της Σμύρνης και των μεγαλείων του Πορθητή. Η Ελλάδα ΔΕΝ μπορεί να συνεχίζει να παραμυθιάζει τους πολίτες της που θεωρούν ότι αρκεί να έρθουν όλα τα RAFALLE για να κάνουμε την διαφορά και ότι δεν χρειάζεται ν αλλάξει τίποτε στην λογική και στην αντίληψη της πολιτικής ηγεσίας.

Στην απέναντι πλευρά του Αιγαίου ΔΕΝ υπάρχουν ηλίθιοι που θα περιμένουν την Ελλάδα να εξασφαλίσει υπεροπλία για να πουλήσει εκδούλευση ο πρωθυπουργός στους πολίτες του. Στην απέναντι πλευρά του Αιγαίου υπάρχουν τυχοδιώκτες και μια κοινωνία παραδομένη στην ντόπα που δεν της καίγεται καρφάκι για τις αβροφροσύνες του Έλληνα πρωθυπουργού.

Η Ελλάδα λοιπόν οφείλει, όχι μονάχα να υιοθετήσει ένα Ολοκληρωμένο Αμυντικό Αρχιπελαγικό Δόγμα για το οποίο έχουμε ήδη μιλήσει αναλυτικά (δείτε περισσότερα ΕΔΩ) αλλά στο φως των νέων δεδομένων που έχουν διαμορφωθεί, οφείλει να ενισχύσει ουσιαστικά την επιθετική συνιστώσα αυτού του δόγματος, προειδοποιώντας τους πάντες και φυσικά την ίδια την Τουρκία, ότι εάν τελικά χρειαστεί να μιλήσουμε για επίδικα και για γεωπολιτικά λάφυρα σε συνθήκες ανεξέλεγκτου τυχοδιωκτισμού, αυτά ΔΕΝ θα είναι τα Ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα και η αδιαπραγμάτευτη Εθνική μας κυριαρχία.

Θα είναι ένα μεγάλο πακέτο «κεκτημένων» που η Τουρκία διασφάλισε αλλά δυστυχώς γι’ αυτήν ΔΕΝ εκτίμησε, γι’ αυτό και έφτασε η ώρα να της αφαιρεθούν οριστικά και αμετάκλητα, προκειμένου να οδηγηθούν σε θριαμβευτική δικαίωση τα Ιστορικά Δίκαια του Ελληνισμού.

Προφανώς όλα τα παραπάνω, ΔΕΝ μπορεί να είναι μια απλή επικοινωνιακή πιρουέτα, γιατί αυτό θα έχει κόστος για την χώρα και αυτό το κόστος ΔΕΝ θα πρέπει να το πληρώσει η πατρίδα μας. Όλα τα παραπάνω θα είναι προϊόν μιας ουσιαστικής μεταστροφής στον τρόπο ανάγνωσης της πραγματικότητας συνακόλουθα και στην επαναδιατύπωση του ιστορικού ρόλου του Ελληνισμού, η οποία επείγει να συντελεστεί πρωτίστως στα μυαλά των ανθρώπων. Και για να γίνει αυτό, θα πρέπει να πούμε ότι υπάρχουν τουλάχιστον 10 (δέκα) ζητήματα κλειδιά γύρω από τα οποία έχει στηθεί μια βρώμικη παραλυτική μπίζνα που αποπροσανατολίζει μαζικά τους πολίτες και αναπαράγει τα άλλοθι πάνω στα οποία ευδοκιμεί η επικίνδυνη κυβερνητική ανεπάρκεια. Τα καταγράφουμε…

Πρώτον: Υπάρχει ανάγκη να τελειώσουμε ΧΘΕΣ με τις αυταπάτες που συντηρούν το αφήγημα περί της δήθεν μη πώλησης των F-35 στην Τουρκία όπως και περί της δήθεν μη έγκρισης της πώλησης αλλά και της αναβάθμισης των F-16 στην γειτονική χώρα. Πρόκειται για ένα απολύτως φαιδρό επικοινωνιακό αφήγημα, που δεν συνάδει με τις απολύτως σαφείς και ξεκάθαρες δηλώσεις των Αμερικανών αξιωματούχων που χαρακτηρίζουν την Τουρκία ως «πολύτιμο σύμμαχο». Λυπάμαι αλλά και οι τελευταίοι εναπομείναντες αφελείς θα πρέπει να κατανοήσουν ότι με τον «πολύτιμο (και δυναμικό θα προσέθετα) σύμμαχο» αργά η γρήγορα θα επέλθει συμβιβασμός όταν αυτό απαιτήσουν οι Νατοϊκές επιχειρησιακές ανάγκες. Τότε όλα τα προσχηματικά εμπόδια πρακτικά θα έχουν αρθεί… Ο “πολύτιμος σύμμαχος” θα υπερεξοπλιστεί… Και η προσχηματική Ελληνική Εξωτερική πολιτική, για μια κόμη φορά θα έχει «κρασάρει»…

Δεύτερον: «Επιτήδειος ουδέτερος»… Ας σοβαρευτούμε… Η Τουρκία «επιτήδειος» δρων προφανώς είναι, αλλά ως «ουδέτερος» δεν μπορεί και δεν πρέπει να εκλαμβάνεται. Είναι μια «φωνή ισχύος», εφάμιλλη του ρόλου που διεκδικεί, αλλά και ένας σοβαρά σκεπτόμενος δρων που βρίσκεται σε διαρκή γεωπολιτική κινητικότητα επιδιώκοντας να χτίσει πολιτικές, γεωπολιτικές και στρατιωτικές συμμαχίες – υποθήκη στην εξυπηρέτηση των ευρύτερων σχεδιασμών του (βλέπε Αίγυπτο, Σ. Αραβία, Ισραήλ, ΗΑΕ κοκ)

Τρίτον: Διεθνές Δίκαιο… Στην διπλωματικοπολιτική ρητορική της χώρας μας, ενέχει θέση ΤΑΜΠΟΥ γύρω από την οποία το πολιτικό προσωπικό συγγράφει νουβέλες… Για την Τουρκική Εξωτερική πολιτική όμως, δεν είναι τίποτε περισσότερο παρά ένα «κίνητρο» για προσχηματικές και καιροσκοπικές προσεγγίσεις. Και για όποιον δεν αντιλαμβάνεται τι σημαίνει στην πράξη αυτή η διαπίστωση, δεν έχει παρά να δει τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίστηκαν από τους Τούρκους επιτελείς, οι καθ’ όλα ευγενικές δηλώσεις Δένδια για το χάλι στο οποίο έχει περιέλθει η Αγιά Σοφιά. Ούτε λίγο ούτε πολύ, εξελήφθησαν ως Ελληνικός αναθεωρητισμός που δικαιολογεί την ανάληψη δράσης εκ μέρους της Τουρκίας.

Τέταρτον: Η Τουρκία ΔΕΝ ανακαλεί το «γεωπολιτικό της δηλητήριο» από τον Διεθνή Δημόσιο Διάλογο. Ποτέ… Για να διαγραφεί από αυτόν τον διάλογο η επιθετική αναθεωρητική της ατζέντα, θα πρέπει να την ακυρώσει η Ελλάδα. Ας το πάρουμε επιτέλους απόφαση και κυρίως ας σταματήσουμε να συντηρούμε επ’ αυτού, ολέθριες και αντιπαραγωγικές αυταπάτες…

Για να τελειώσουν λοιπόν οι φλυαρίες με την αποστρατιωτικοποίηση των Ελληνικών νησιών, η Ελλάδα οφείλει να ενεργοποιήσει ΧΘΕΣ ένα σοβαρό εξοπλιστικό πρόγραμμα που θα εγγυάται χιλιάδες τουρκικά μνήματα και ερειπωμένες Τουρκικές πόλεις. Τα υπόλοιπα είναι κουταμάρες του Ελληνικού πολιτικού προσωπικού που επιστρατεύονται για να αποκοιμίσουν τους πολίτες.

Πέμπτον:  Η Τουρκία «σαλαμοποιεί» τον Ελληνισμό κατά την κλιμάκωση της επιθετικής στρατηγικής της, και η Ελλάδα αρνείται συστηματικά να τον αντιμετωπίσει ως ενιαίο και αδιαίρετο μέγεθος με την σοβαρότητα που απαιτείται από την Ελληνική πολιτική ηγεσία. Ακόμη και αυτά που διαδραματίζονται αυτήν την στιγμή στην Κύπρο, τόσο στην Αμμόχωστο όσο και στις Κυπριακές θάλασσες είναι αποκαλυπτικά.

Έκτον: Η Ελληνική Εξωτερική Πολιτική επιμένει να υποκρίνεται ότι δεν αντιλαμβάνεται το γεγονός ότι η Ελληνική επικράτεια ΚΑΙ πάντα ΚΑΙ τώρα, αντιμετωπίζεται ως ΧΩΡΟΣ στο περιβάλλον των συμμαχικών δομών και όχι ως ΧΩΡΑ με σύνορα απαραβίαστα εντός των οποίων δικαιούται να ασκεί πρόσκοπτα Εθνική κυριαρχία. Η χλιαρή έως ανύπαρκτη αντίδραση των Αμερικανών στην πειρατική ενέργεια της Τουρκίας με υπέρπτηση 2,5 μίλια από την Αλεξανδρούπολη, επιβεβαιώνει με τον πιο χαρακτηριστικό ίσως τρόπο πως όταν η Τουρκία αναλαμβάνει δράση για να θυμίσει την προστιθέμενη αξία της αλλά και την αυξημένη ικανότητά της να αναλάβει ρόλους στο πλαίσιο του Νατοϊκού σχεδιασμού, οι «σύμμαχοί» μας απλά σιωπούν και συστήνουν σε όλα τα εμπλεκόμενα μέρη (δηλαδή και στον μακάκα της παρέας) αυτοσυγκράτηση.

Έβδομον: Η Τουρκία οριστικοποιεί, σε ότι αφορά στις Διεθνείς διπλωματικές της προβολές, το Αιγαίο ως Τουρκικό ζωτικό χώρο. Και φυσικά «χτίζει» στην πράξη το δυναμικό background αυτού του αφηγήματος αφού παράλληλα με τις προκλήσεις, «δουλεύει» σταθερά τις ενδεδειγμένες προϋποθέσεις τόσο στην Βαλκανική όσο βεβαίως ΚΑΙ στην Λιβύη…

Όγδοον: Θα πρέπει να αναμένεται συνδυασμένος συντονισμός «χτυπημάτων». Η Τουρκία έχει ανεβάσει πάρα πολύ ψηλά τον πήχη κι αυτό σημαίνει πως δεν έχει τα περιθώρια να μην εμφανίσει κάποια σημαντική επιτυχία. Το παραπάνω ΔΕΝ είναι σχήμα λόγου. Είναι όρος επιβίωσης του Τουρκικού αφηγήματος και του Τουρκικού πολιτικού συστήματος, γι’ αυτό και η πατρίδα μας οφείλει να συνειδητοποιήσει πως μόνο όταν περάσει σε καθολική στρατηγική αντεπίθεση μπορεί να εκβιάσει και φυσικά να επιτύχει την ταπεινωτική Τουρκική αναδίπλωση. Ιδού λοιπόν η Ρόδος…

Ένατον: Οι διαρκείς αναφορές των Τούρκων επιτελών στο χρέος των 400 δις όταν μιλούν για την Ελλάδα, δεν είναι τυχαίες ούτε αποσπασματικές.  Είναι αναφορές που αποκαλύπτουν ότι στρατηγική επιδίωξη της Τουρκίας είναι η οριστική καθήλωση της χώρας μας σε καθεστώς ανατροφοδοτούμενης χρεοκρατίας.

Η Ελλάδα λοιπόν οφείλει όχι μόνο να αντικρούει επικοινωνιακά αυτήν την ρητορική. Οφείλει πάνω απ’ όλα να διεκδικήσει και να επιβάλει το δικαίωμά της να καταστεί χώρα παραγωγός του Εθνικού της πλούτου, που θα μπορεί να σχεδιάσει μια διαφορετική προοπτική για την επόμενη μέρα τόσο για την Εθνική της Οικονομία, όσο και για την ευημερία των πολιτών της, αλλά και για μια διαφορετική θέση στο περιφερειακό και Διεθνές Σύστημα…

Δέκατον: Τα ιδεολογήματα για το χρέος και την κακή οικονομική κατάσταση της Τουρκίας που δήθεν θα την οδηγήσουν σε κατάρρευση και οι ιδεοληπτικές αμπελοφιλοσοφίες για τον ρόλο των λαών που δήθεν αντιδρούν και θα χαλάσουν τα σχέδια των σκοτεινών κύκλων του Τουρκικού βαθέως κράτους, καλό θα είναι να σταματήσουν εδώ. Τίποτε απ’ όλα αυτά δεν αποτελεί βάσιμο επιχείρημα σε ότι αφορά την ουσία της δυνητικής του επίπτωσης αλλά και τίποτε απ’ όλα αυτά δεν απειλεί κατ’ ουδένα τρόπο το Τουρκικό συστημικό κατεστημένο.

Η μαύρη Οικονομία ανθεί… Ουσιαστικά μεγαλουργεί και χρηματοδοτεί αφειδώς τις ανάγκες του Τουρκικού κράτους… Και φυσικά η πλειοψηφία των Τούρκων πολιτών, ανυπομονεί να πάρει εκδίκηση για όλα όσα την έχουν πείσει ότι δικαιούται.

Συμπέρασμα: Αυτό που απαιτείται να κάνει η χώρα, είναι ΣΤΡΟΦΗ. Στροφή σε συγκεκριμένη κατεύθυνση και σε μια άλλη φιλοσοφία. Να μετατραπεί σε χώρα με διαφορετική φυσιογνωμία αποφασισμένη να προσεγγίσει διαφορετικά την πρόκληση που σχετίζεται με την στρατηγική της επιβίωση.

Στο πλαίσιο αυτής της διαφορετικής αντίληψης, η Ελλάδα οφείλει να θέσει σε καθολική αμφισβήτηση την εδαφική ακεραιότητα της Τουρκίας, επικαιροποιώντας τα Ιστορικά Δίκαια του Ελληνισμού, χτίζοντας ισχυρές συμμαχίες γύρω από την αναγκαιότητα της ανάδειξής τους, αλλά και στηρίζοντας αναφανδόν το Κουρδικό σε όλα τα διεθνή φόρα…

Γιώργος Τσουκαλάς: Ο ΠΡΩΤΟΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ

0
του Γιώργου Τσουκαλά*
«Διὰ γὰρ τὴν τῶν χρημάτων κτῆσιν πάντες οἱ πόλεμοι γίγνονται», «όλοι οι πόλεμοι γίνονται για την απόκτηση υλικών αγαθών», αποφαίνονταν ο Πλάτωνας (Φαίδων ἤ Περί Ψυχῆς, 66c). «Νεῦρα γὰρ πολέμου ὁ χρυσός», «χορδές του πολέμου, τα χρήματα», φρονούσε ο Πίνδαρος (Ολυμπιόνικοι Α’ 4). «Δεῖ δὲ χρημάτων» φώναζε ο Δημοσθένης στους Αθηναίους (Ὀλυνθιακὸς α΄ 20). Όλα για το χρήμα! Πανάρχαια στάθηκε στον δυτικό πολιτισμό, η πικρόχολη γνώση πως οι πόλεμοι είναι απλώς μαζικοί φόνοι ληστρικοί. Παρόλα αυτά, η ανθρωπότητα δεν έχει δει ποτέ ως τώρα έναν παγκόσμιο, αποκλειστικώς οικονομικό, πόλεμο των εκάστοτε αυτοκρατοριών, όπου οι άνθρωποι να μάχονταν οσημέραι και πρωταρχικώς με οικονομικά μέσα. Αν κι όλοι οι πόλεμοι εξηγούνται με οικονομικά πάθη, η μεγάλη μάχη τους ωστόσο ήταν κατ’ εξοχήν στρατιωτική. Μήπως όμως, ζούμε στην γενιά μας, τον Πρώτο Παγκόσμιο Οικονομικό Πόλεμο;
Η ΕΙΣΒΟΛΗ ΣΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ (2022), ΚΑΙ Ο ΠΟΛΕΜΟΣ «ΔΙΑ ΠΛΗΡΕΞΟΥΣΙΟΥ» (PROXY WAR) ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΡΩΣΙΑΣ.
Αρχικά, ο παγκόσμιος πόλεμος έμοιαζε πως έρχονταν θερμός, ορμώντας από τις στέπες, σαν την 22α Φεβρουαρίου 2022, η Ρωσία, ύστερα από πολυήμερα στρατιωτικά γυμνάσια στην ουκρανορωσική μεθόριο, αναγνώρισε ως ανεξάρτητα τα δυο ρωσόφωνα ψευδοκράτη, που παρανόμως σχίζονταν απ’ τα σπλάχνα της Ουκρανίας, ονόματι «Λαϊκή Δημοκρατία του Ντονέτσκ» και «Λαϊκή Δημοκρατία του Λουγκάνσκ». Την άλλη ημέρα, 23η Φεβρουαρίου 2022, η κίβδηλη «Λαϊκή Δημοκρατία του Ντονέτσκ» προσκάλεσε την Ρωσία να εισβάλλει παράνομα στην Ουκρανία, όπερ και εγένετο ακριβώς την επόμενη ημέρα, την μαύρη χαραυγή της 24ης Φεβρουαρίου 2022. Έκτοτε η Ρωσία θα καταφάει την Ουκρανία, αργά και βασανιστικά. Η μεγαλοδύναμη Δύση παρά την περιλάλητη εγγύησή της για την ασφάλεια της Ουκρανίας, στην οποία εξάλλου όμνυε για βέβαιη ένταξή της στην Βορειοατλαντική Συμμαχία (ΝΑΤΟ), τελικά δεν έκαμε ευθέως πόλεμο με την πυρηνικά παντοδύναμη Ρωσία, προτιμώντας κατ’ ουσίαν να την πολεμήσει, σ’ έναν «πόλεμο δι’ αντιπροσώπου» (proxy war), με τις στενές πλάτες του στρατού της Ουκρανίας, τον οποίο προμηθεύει με συμβατικά όπλα και πυρομαχικά, ικανά να συντηρούν το πυρ, χωρίς να σβήνουν όμως ποτέ την αναμμένη φωτιά!
ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΧΑΡΙΤΕΣ ΤΟΥ 20ου ΑΙΩΝΑ. «ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ» (ALL-OUT WAR), «ΚΑΤΕΥΝΑΣΜΟΣ» (APPEASEMENT), «ΣΥΓΚΡΑΤΗΣΗ» (CONTAINMENT).
Οι Τρεις Χάριτες, Αγλαΐα, Θάλεια και Ευφροσύνη, αν αντί για την αρχαιότητα όπου συμβόλιζαν το Κάλλος, την Γοητεία και την Γονιμότητα, απασχολούσαν την αλλοτριωμένη Οικουμένη του 20ου αιώνα, θα αντιπροσώπευαν τον «Ολοκληρωτικό Πόλεμο» (all-out war), τον «Κατευνασμό» (appeasement) και την «Συγκράτηση» (containment). Αυτές άλλωστε οι τρεις εκδοχές φαίνονταν πως ήταν τα τρία τραγικά διλήμματα της Ανθρωπότητας, την αυγή του 2022.
Ως γνωστόν, μετά την Βιομηχανική Επανάσταση (18ος-19ος αιώνας), η Ανθρωπότητα ενέδωσε στην έπαρση μιας πολυσχιδούς τεχνολογίας που αφ’ ενός μεταμόρφωσε τους πολέμους σε αχαλίνωτα, μαζικά φονικά αιματοκυλίσματα, ασύλληπτης βαρβαρότητας, ενώ αφ’ ετέρου έσπερνε την ολοκληρωτική καταστροφή του Άλλου (all-out war), όπως φανερώθηκε περίτρανα τόσο στον χαμαίζηλο Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο (1914-1918) όσο και στον απηνή Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο (1939-1945). Μετά όμως την φρενήρη είσοδο στο τρομερό σφαγείο του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, του πρώτου ολοκληρωτικού πολέμου στην παγκόσμια ιστορία, εμφανίστηκε το πρωτοφανές φαινόμενο του «κατευνασμού» (appeasement) – έτσι πρωτονομάστηκε η αμοραλιστική απροθυμία της Βρετανικής Αυτοκρατορίας και της αποικιοκρατικής Γαλλίας για την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, μέσω φοβικών υποχωρήσεων έναντι της ναζιστικής Γερμανίας του Αδόλφου Χίτλερ, προς χάριν της παγκόσμιας ειρήνης και επί σκοπώ αποφυγής νέων εκατομμυρίων νεκρών στην Ευρώπη.
Καθώς όμως η δειλία του κατευνασμού αποδείχθηκε αλυσιτελής και τέθηκε εκποδών, επακολούθησε η φρίκη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου που συγκλόνισε τον Κόσμο. Ακολούθως, μετά το 1945, το μορμολύκειο των πυρηνικών όπλων, που απομάστευσαν αυτοστιγμεί την Χιροσίμα και το Ναγκασάκι, έπλασε το διεθνές φαινόμενο της «συγκράτησης» (containment) – όπως ορίστηκε το 1947 απ’ τον George Kennan, η αμυντικογενής περιχαράκωση των υπερδυνάμεων και των υποτελών συμμάχων τους σε στεγανά στρατόπεδα, εν μέσω μιας μη στρατιωτικής, μακρόχρονης, παγκόσμιας αναμέτρησης, που επιδίωκε συν τω χρόνω την κατάρρευση του αντιπάλου εκ των ένδον. Ήταν ο Ψυχρός Πόλεμος (1945-1991), που έληξε με την νίκη της φιλελεύθερης δημοκρατίας των Η.Π.Α. έναντι του κομμουνισμού της Ε.Σ.Σ.Δ.
Την επαύριον του Ψυχρού Πολέμου, η ελεύθερη αγορά και η δημοκρατία λάγνευσαν τον Κόσμο, απ’ άκρου εις άκρον, προκαλώντας το υπερβολικό φαινόμενο που εσφαλμένα ο Francis Fukuyama συνόψισε ως «το Τέλος της Ιστορίας και ο Τελευταίος Άνθρωπος» (the End of History and the Last Man). Ανοίχτηκε έτσι διάπλεως η περίοδος της Παγκοσμιοποίησης (Globalization, 1991-2021), η οποία τελικά έληξε με μία απρόβλεπτη πολυπολικότητα αντί με μία πολλά υποσχόμενη, υπερφίαλη μονοκρατορία των Η.Π.Α., καθώς αυτή σταδιακά δολιχοδρόμησε ύστερα από την Παγκόσμια Οικονομική Κρίση (Global Financial Crisis, 2007-2008), και εν τέλει επιπόλασε ξεκάθαρα ένας τριπολικός κόσμος (Η.Π.Α., Ρωσία, Κίνα), με την οικονομική ενοποίηση της Ε.Ε., και την διάτορη ανάδειξη πολλών άλλων δυνάμεων όπως της Ινδίας, της Ινδονησίας, του Μεξικού, της Βραζιλίας και της Τουρκίας.
Τελικά, καθώς το παγκόσμιο θάμβος της υλιστικής κερδολατρίας εκφυλίστηκε, ο αιφνιδιαστικός πόλεμος στην κατατυπτόμενη Ουκρανία το 2022 έφερε το εγνωσμένο τέλος της Παγκοσμιοποίησης, μέσω της έναρξης ενός οικονομικού πολέμου. Τοιουτοτρόπως, το 2022, στις λυκαυγές μιας νέας εποχής, η Ανθρωπότητα βρέθηκε ξανά να αναλογίζεται το μέλλον της όχι με την Αγλαΐα, την Θάλεια και την Ευφροσύνη, αλλά μεταξύ του «Ολοκληρωτικού Πολέμου» (all-out war), του «Κατευνασμού» (appeasement) και της «Συγκράτησης» (containment)… Εν κατακλείδι, θα γίνονταν ένας Γ΄ Παγκόσμιος Πόλεμος ή ένας Β΄ Ψυχρός Πόλεμος εν έτει 2022;
ΜΗΤΕ Γ΄ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ, ΜΗΤΕ Β΄ ΨΥΧΡΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ.
Τον Φεβρουάριο 2022, η Ανθρωπότητα αντίκρυζε περίτρομη τον εφιάλτη του πυρηνικού ολέθρου! Κάτοχοι και νομείς, μιας μυριάδας πυρηνικών κεφαλών, η Ρωσία και οι Η.Π.Α. μπορούσαν να κάψουν ολάκερη την Γη!
Πλην όμως, αφού οι Η.ΠΑ. και η Ρωσία δεν πάτησαν το επάρατο «κουμπί» τις πρώτες ημέρες του πολέμου στην Ουκρανία, διαφάνηκε πως έκλεισε προς ώρας, μάλλον οριστικά, το αποκαλυπτικό φάσμα ενός Γ΄ Παγκοσμίου Πολέμου, όπου οι υπερδυνάμεις θα κονταροχτυπιούνταν, μέσω πυρηνικών όπλων, σε μία ολοκληρωτική αναμέτρηση (all-out war), με καταστροφικό σκοπό αμφοτέρων, την εντελή εκμηδένιση του Άλλου. Αφού αποκλείστηκε το συντριπτικό ενδεχόμενο ενός πυρηνικού Γ’ Παγκοσμίου Πολέμου, η πανικόβλητη Ανθρωπότητα θεώρησε πως έρχονταν ένας Β’ Ψυχρός Πόλεμος, όπου ένα καινούργιο Σιδηρούν Παραπέτασμα θα χώριζε τον Κόσμο, στεγανοποιώντας την επικοινωνία ανάμεσα στην Δύση και την Ρωσία.
Όμως, μήτε Ψυχρός Πόλεμος επρόκειτο να συμβεί, καθώς οι Η.Π.Α. δεν προέκριναν την στεγανοποίηση και συγκράτηση (containment) της Ρωσίας αλλά φρόνησαν πως αν άφηναν ανοιχτές θύρες, μεσοπρόθεσμα το αυταρχικό καθεστώς του Vladimir Putin θα κατέρρεε είτε λόγω του βιολογικού του τέλους και δεδομένου ότι ήταν προσωποπαγές είτε λόγω μιας χρεωκοπίας που θα πυροδοτούσε μια εσωτερική επανάσταση, που με την σειρά της θα έφερνε την φιλοδυτική αντιπολίτευση στην εξουσία – και επομένως η Δύση θα επέλαυνε, επιτέλους, στην Σιβηρία ως το μακρυνό Βλαδιβοστόκ.
Συνεπώς, δεν υπήρχε άλλος τρόπος για να κερδηθεί αυτός ο καινούργιος πόλεμος, παρά να μην άγει ούτε σε έναν πυρηνικό Γ΄ Παγκόσμιο Πόλεμο που θα κατέστρεφε τους πάντες, ούτε σε έναν εσωστρεφή Β΄ Ψυχρό Πόλεμο, που θα περιχαράκωνε το ρωσικό καθεστώς μέσω μιας αποστειρωμένης συγκράτησης (containment). Συνεπώς, δεν έλαβε χώρα ούτε «ολοκληρωτικός πόλεμος» ούτε «κατευνασμός» και «συγκράτηση», παρά τα κέρδη της Παγκοσμιοποίησης υπερκεράστηκαν με τις οικονομικές κυρώσεις και τις προσδοκώμενες απώλειες ενός καινοφανούς Παγκοσμίου Οικονομικού Πολέμου (Global Economic War, 2022 – ). Παράλληλα, τίποτε δεν απέκλειε πως πράγματι οι Υπερδυνάμεις θα συγκρούονταν στις περιφέρειές τους και στρατιωτικά μέσω πληρεξουσίων, όπως ακριβώς συνέβαινε ήδη στην Ουκρανία.
ΕΝΑΣ ΓΙΓΑΝΤΙΑΙΟΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ. ΤΟ ΔΟΓΜΑ ΤΟΥ ΣΟΚ, Η ΕΠΙΔΙΩΞΗ ΤΟΥ ΚΑΤΑΚΕΡΜΑΤΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΡΩΣΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΕΛΛΗΝΟΡΩΜΑΪΚΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ.
«A tit for tat», «ένα πλήγμα, στο πλήγμα», λέει ένα αγγλοσαξωνικό ρητό για την πολεμική εκδίκηση, κατά αντιστροφή του «do ut des» των Λατίνων, για το αμοιβαίο συμφέρον. «Cartago delenda est», «καταστρεπτέα εστίν η Καρχηδών», έλεγε ο Κάτων ο Πρεσβύτερος (Marcus Porcius Cato, 234-149 π.Χ.).
Ποιος, ποτέ, θα ανέμενε ότι η κάποτε αμοιβαίως συμφέρουσα Παγκοσμιοποίηση, θα έληγε με αυτόν τον εκδικητικό τρόπο;
Ο οικονομικός πόλεμος, είτε με την μορφή του εμπορικού αποκλεισμού (embargo), με κατασχέσεις αγαθών ενός ξένου κράτους και των υπηκόων του και απαγορεύσεις εξαγωγών και εισαγωγών, είτε υπό τον τύπο της άρνησης αγοράς αγαθών και υπηρεσιών ενός ξένου κράτους (boycott/boycottage), ποτέ δεν είχε δραστικά αποτελέσματα κατά του αντιπάλου – ο οποίος στο τέλος αναπροσάρμοζε την οικονομία του, συχνά βελτιώνοντάς την – και για αυτό πάντοτε οι εμπόλεμες κοινωνίες, παράλληλα με τον οικονομικό εξαναγκασμό, κατέφευγαν κατ’ εξοχήν στην στρατιωτική βία για να επιβάλλουν τις συνθήκες τους.
Τελικά, το μόνο βέβαιο αποτέλεσμα των οικονομικών πολέμων ήταν προσωρινά οι ζημιές και τα κέρδη μαζί με μία ψυχολογική επίπτωση στους απλούς ανθρώπους – και ποτέ μια νίκη παρόμοια με εκείνη που χάριζε η στρατιωτική σύρραξη. Παρόλ’ αυτά, η μετανεωτερική εμπειρία της Δύσης, από την περίπτωση της Ελλάδας, κατά την περίοδο 2010-2015, κατέδειξε πως στην εποχή της Παγκοσμιοποίησης, λόγω ακριβώς του πλήρους οικονομικού ανοίγματος των απροστάτευτων εθνικών οικονομιών προς τους διεθνείς δρώντες, είναι δυνατόν μία κοινωνία, ύστερα από οικονομική αντιπαράθεση, να υποστεί ένα άφατο πλήγμα, με μείωση του πληθυσμού και των γεννήσεων, και απώλεια πλούτου μέσω δραστικής μείωσης του Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος (Α.Ε.Π.) – στην περίπτωση της Ελλάδας η καταστροφή προσομοίασε με την περίοδο της Κατοχής (1940-1944) κατά την διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου – στον βαθμό που το έθνος κράτος να ηττηθεί και να αναγκαστεί να υπογράψει, ως ηττημένος λες όπως ακριβώς ύστερα από στρατιωτική σύρραξη, επαχθείς Συνθήκες Ειρήνης αντίστοιχες με αυτές της Καρχηδόνας έναντι της Ρώμης. Τι θα γίνονταν, αν ένας οικονομικός πόλεμος κηρύσσονταν στην παγκοσμιοποιημένη Ρωσία, ως τιμωρία για την εισβολή της στην Ουκρανία;
Θα επέφερε ένα συντριπτικό οικονομικό πλήγμα τέτοιο, αντίστοιχο με εκείνο που η Naomi Klein περιέγραψε πως επιφέρει ο «καπιταλισμός της καταστροφής» (destructive capitalism), προκαλώντας μία τέτοια εσωτερική αλλοτρίωση που τελικά ποδηγετεί την κοινωνία και την ηγεσία της, κατά το «δόγμα του σοκ» (the Shock doctrine), να δεχτεί να υπογράψει μία επαχθή συνθήκη, εφάμιλλη με εκείνες των ηττημένων σε στρατιωτικές συρράξεις; Αν και η Δύση, λόγω διαφορετικών συμφερόντων μεταξύ Ευρώπης και Η.Π.Α. δεν ήταν το ίδιο ομόθυμη, τελικά οι κυρώσεις επιβλήθηκαν, προκειμένου η Ρωσία να χρεωκοπήσει και το καθεστώς της να ανατραπεί (regime change) και τελικά να εκδυτικοποιηθεί (westernization).
Αμέσως, άνοιξαν οι ασκοί του Αιόλου, ακολούθησε αύξηση του ενεργειακού κόστους, στασιμοπληθωρισμός, αύξηση του κόστους δανεισμού, επισιτιστική κρίση, απαγορεύσεις εισαγωγών και εξαγωγών, κατασχέσεις περιουσιών, μείωση της ανάπτυξης και ύφεση, συναλλαγματικές ανισορροπίες, αποβολή των ρωσικών τραπεζών από το διεθνές διατραπεζικό σύστημα (SWIFT), απαγορεύσεις μετακινήσεων των πολιτών, και μια πλειάδα παρενεργειών που ξεπετάχτηκαν σαν ζιζάνια από το έδαφος της οικονομίας. Όμως, καθώς η Ευρώπη καταδυναστεύεται από σπάνι ενεργειακών πόρων, ούσα εξαρτημένη από τους άπειρους πόρους της Ρωσίας, σύντομα αναγκάστηκε να συμμορφωθεί με το ρωσικό Διάταγμα της 31ης Μαρτίου 2022 που υπέγραψε ο Vladimir Putin, σχετικά με τις πληρωμές μη φιλικών χωρών για εισαγωγές φυσικού αερίου, σε ρούβλια, σε τραπεζικό λογαριασμό που άνοιξε η Gazprombank.
Παρόλα αυτά, νέες κυρώσεις λαμβάνονται στο ρωσικό πετρέλαιο, και σίγουρα η παρτίδα δεν έχει τελειώσει, αν και προσωρινά η Ρωσία ενδυναμώθηκε από τις κυρώσεις της Δύσης. Ασφαλώς, η Ρωσία στοχεύει να αναβιώσει το ελληνορωμαϊκό σύνδρομο μεταξύ Η.Π.Α. και Ευρώπης, δηλαδή μία διάσταση αντίστοιχη με εκείνη μεταξύ των Ρωμαίων και των Ελλήνων στην δυτική αρχαιότητα, και να κερδίσει τον οικονομικό πόλεμο, παίρνοντας με το μέρος της την Ευρώπη, όμως οι Η.Π.Α. δεν έχουν πει την τελευταία τους λέξη, καθώς σκοπεύουν μεσοπρόθεσμα να παράσχουν, ακριβότερους ή όχι, πάντως εναλλακτικούς τρόπους ενεργειακής ασφάλειας της Ευρώπης.
Ταυτόχρονα, η Ρωσία αποκλείοντας το λιμάνι της Οδησσού και εγκλωβίζοντας σαράντα εκατομμύρια τόνους σιτηρών, επιδιώκει την ανατροπή των φιλοδυτικών καθεστώτων στην Αίγυπτο και τον Λίβανο, καθώς οι δύο αυτές χώρες εισάγουν σχεδόν το ήμισυ των σιτηρών από την Ουκρανία, προκειμένου σε απώτερο χρόνο να δοκιμάσει να κυριαρχήσει στην Ευρασία, έως βαθιά νότια στην Μέση Ανατολή και στην Ανατολική Μεσόγειο, ελέγχοντας την Διώρυγα του Σουέζ και τους εμπορικούς δρόμους του μεταξιού προς την Κίνα, με την οποία επιδιώκει να συμμαχήσει.
Αντίστροφα, οι Η.Π.Α. θεωρούν πως τελικά η Ρωσία θα χρεωκοπήσει λόγω της ισχνής οικονομίας της, που εκφράζεται σε ένα Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν (Α.Ε.Π.) μικρότερο από εκείνο της Ιταλίας, καθιστώντας την έναν γίγαντα με πήλινα πόδια, που σύντομα θα καταρρεύσει συμπαρασέρνοντας και το αυταρχικό καθεστώς του Vladimir Putin, άγοντας σε άνοδο στην εξουσία της φιλοδυτικής αντιπολίτευσης υπό τον Alexei Navalny, που ίσως ομοσπονδοποιήσει και κατακερματίσει βαθύτερα την ογκώδη Ρωσία, κατά την διαδικασία εκδημοκρατισμού της, επιτρέποντας τελικά τον έλεγχο των ενεργειακών πόρων και του πυρηνικού οπλοστασίου της Ρωσίας από την Δύση.
Συνεπώς, οι Η.Π.Α. θεωρούν πως η Ρωσία εύλογα θα χάσει τον οικονομικό πόλεμο, αν όχι τώρα καθώς ευνοήθηκε από την συγκυρία, πάντως σίγουρα μεσοπρόθεσμα λόγω της μικρής οικονομικής βάσης του Α.Ε.Π. της. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, λόγω τόσο των πυρηνικών όπλων που αποτρέπουν μία θερμή στρατιωτική αντιπαράθεση όσο και της τεράστιας δημογραφικής καθίζησης αμφοτέρων της Δύσης και της Ρωσίας που δεν επιτρέπει ούτε έναν ευρύ συμβατικό πόλεμο ανάμεσά τους, αυτός ο πόλεμος θα είναι ο Πρώτος Παγκόσμιος Οικονομικός Πόλεμος στην ιστορία της Ανθρωπότητας.
ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΚΑΙ Ο ΠΙΘΟΣ ΤΩΝ ΔΑΝΑΪΔΩΝ.
«Money for nothing!», «χρήματα για το τίποτα!» λέει ένα αγγλοσαξωνικό ρητό. Στην αρχαία μυθολογία, μετά την κάθοδό τους στον Άδη, οι Δαναΐδες, κόρες του Δαναού, καταδικάστηκαν να κουβαλούν και να ρίχνουν αενάως νερό σε έναν τρύπιο πιθάρι, προκειμένου να τιμωρηθούν για την δολοφονία των συζύγων τους κατά την πρώτη νύχτα του γάμου.
Κάθε πόλεμος έχει έναν νικητή, έτσι θα έχει νικητή και αυτός ο Παγκόσμιος Οικονομικός Πόλεμος που τελείωσε την Παγκοσμιοποίηση, με ηττημένη την μεγάλη προσπάθεια της Ανθρωπότητας να συνεργαστεί αρμονικά στα πλαίσια του παρόντος οικονομικού συστήματος. Εν τω μεταξύ, σοβαρά οικονομικά προβλήματα θα πλήξουν την Δύση, ενώ στις φτωχές χώρες της Αφρικής και της Ασίας έρχεται λιμός. Ίσως στο τέλος, πράγματι η Ρωσία γονατίσει και κατακερματιστεί, μπορεί και όχι, όμως στο μεσοδιάστημα θα έχει καταστραφεί οικονομικά όλος ο Κόσμος…
*Ο Γιώργος Τσουκαλάς είναι Δικηγόρος Ηλείας

5 missiles hit yards away from US troops at Iraq base: Report

0

Three mine-resistant, ambush-protected vehicles are parked at Al Asad Air Base, Iraq, Apr. 9, 2020. (U.S. Army photo by Spc. Derek Mustard)

MAY 31, 2022  

Ayn al Asad, an Iraqi airbase hosting U.S. troops, came under attack from at least five missiles on Monday, two Iraqi officials told the Associated Press.

The missile attack that landed on the sprawling Iraqi base caused minor damage to the base but no casualties. Iraqi officials, who spoke on condition of anonymity because they were not authorized to brief the media, told the Associated Press that missiles landed just a few yards from where U.S. forces are stationed on the base.

Operation Inherent Resolve (OIR), the name for the U.S.-led coalition mission in Iraq and Syria, had no public statements about Monday’s missile attack and did not immediately respond to an American Military News request for comment.

There have been other attacks on bases hosting U.S. troops in Iraq in recent months. Such attacks were previously a more regular occurrence but have become less frequent in recent months.

U.S. troops at bases in Iraq and Syria came under attack from rockets and explosive drones in January. U.S. forces shot down multiple explosive drones flying near bases hosting their troops. While no groups claimed responsibility for those attacks, they coincided with the two-year anniversary of the U.S. strike that killed Iranian Gen. Qassem Soleimani as he traveled through Baghdad with pro-Iranian paramilitary leaders. On the wings of one of the destroyed drones were the words “Leader’s revenge” and “Soleimani’s revenge.”

The U.S. Embassy in Baghdad, Iraq also came under rocket attack in January.

In March, Iranian forces launched ballistic missiles that landed near the U.S. consulate in the northern Iraqi city of Erbil. Iranian media claimed the missile strikes destroyed an Israeli spy base in the city. Rather than directly hitting either Israeli or U.S. positions in Erbil, the missiles instead damaged civilian property in the area.

President Joe Biden’s administration is still negotiating with Iran for a return to the 2015 Iran nuclear agreement, which President Donald Trump withdrew the U.S. from in 2018. The negotiations have reportedly faltered over concerns about security guarantees and sanctions.

In April, an Iranian military official said the U.S. had repeatedly offered to lift sanctions that have been placed on Iran in exchange for commitments from the Iranian side to stop pursuing revenge for Soleimani’s death. The Iranian official said Iran has rejected such offers.

americanmilitarynews.com

ΟΙ ΤΕΡΑΣΤΙΟΙ ΚΙΝΔΥΝΟΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΔΕΔΟΜΕΝΟΥ.- ΠΩΣ Η ΕΛΛΑΔΑ ΤΕΛΕΙ ΕΝ ΑΔΙΚΩ ΣΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΟΥ ΙΡΑΝΙΚΟΥ ΠΕΤΡΕΛΑΊΟΥ

8
Η εξωτερική πολιτική Μητσοτάκη και Δένδια στη βάση της αρχής του δεδομένου είναι επικίνδυνη.
Προκειμένου να ικανοποιήσει αυτήν την πολιτική η κυβέρνηση έβαλε σε μεγάλες περιπέτειες τη χώρα. Μπορεί η πολιτική αυτή να προσφέρει οφέλη στα δύο πρόσωπα που διαμορφώνουν την εξωτερική πολιτική αλλά είναι βλαπτική για τα ελληνικά συμφέροντα. Και εμάς, αυτό είναι που μας ενδιφέρει.
Όπως αποκαλύπτει η “Καθημερινή” σε ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον ρεπορτάζ με το παρασκήνιο της υπόθεσης του ιρανικού πετρελαίου, η Ελλάδα τελεί εν αδίκω.
Μάλιστα, για να ικανοποηθεί το αμερικανικό αίτημα, ασκήθηκαν πιέσεις σε υπηρεσιακά όργανα της χώρας ενώ για ένα ζήτημα υψίστης σημασίας για την εξωτερική πολιτική της Ελλάδας αφέθηκε να αποφασίσει ένας πρωτοδίκης ο οποίος είναι αμφίβολο, ακόμη, και αν κατάλαβε την υπόθεση που χειρίστηκε.
Αποτέλεσμα της δεδομένης εξωτερικής πολιτικής των δεδομένων είναι αυτήν την στιγμή το Ιράν να απαιτεί να πληρώσει η Ελλάδα το πετρέλαιο που κατασχέθηκε, διαφορετικά απειλεί να κατάσχει σε τακτά χρονικά διαστήματα απο ένα ελληνικό δεξαμενόπλοιο που πλέει στα νερά του Περσικού Κόλπου. Πέρα απο την μακροχρόνια ζημιά που έχουν υποστεί οι σχέσεις των δύο χωρών.
Παραθέτω αυτολεξεί τις σχετικές παραγράφους του ρεπορτάζ της “Καθημερινής”
“Αρμόδιοι αξιωματούχοι με άμεση σχέση με την υπόθεση εξηγούν ότι το αμερικανικό εμπάργκο στο ιρανικό πετρέλαιο έχει ισχύ στις ΗΠΑ, όχι όμως και στην Ε.Ε.
Και ως εκ τούτου θέτουν υπό αμφισβήτηση την απόφαση του Πρωτοδικείου Χαλκίδας να προχωρήσει σε κατάσχεση των 107.000 τόνων ιρανικού πετρελαίου δυνάμει του αιτήματος του αμερικανικού υπουργείου Δικαιοσύνης.
Το «Lana» κατέπλευσε ρυμουλκούμενο στο αγκυροβόλιο της Καρύστου στις 14 Απριλίου. Με διάταξή της η Αρχή για το ξέπλυμα προχώρησε στη δέσμευσή του, καθώς σύμφωνα με την αρχική ενημέρωση το δεξαμενόπλοιο ανήκε σε ρωσική τράπεζα που συγκαταλέγεται στις 800 και πλέον οντότητες σε βάρος των οποίων έχουν τεθεί σε ισχύ κυρώσεις μετά τη ρωσική εισβολή.
Κατόπιν ελέγχου, ωστόσο, προέκυψε ότι στα μέσα Μαρτίου, και σίγουρα πριν από τον κατάπλου του στην Κάρυστο, το δεξαμενόπλοιο είχε μεταβιβαστεί στην επίσης ρωσική εταιρεία Transmorflot, σε βάρος της οποίας πάντως δεν έχουν τεθεί σε ισχύ κυρώσεις.
Ως εκ τούτου, η Αρχή για το ξέπλυμα ήρε τη διάταξη για τη δέσμευση του πλοίου, εκτιμώντας ότι δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις για κάτι τέτοιο.
Με ορατό το ενδεχόμενο να επιτραπεί ο απόπλους του «Lana», το αμερικανικό υπουργείο Δικαιοσύνης απέστειλε στις 20 Απριλίου αίτημα δικαστικής συνδρομής ζητώντας αυτή τη φορά τη δέσμευση όχι του πλοίου, αλλά του φορτίου του.
Στο σχετικό έγγραφο αναφέρεται συγκεκριμένα ότι η εισαγγελία της περιφέρειας Κολούμπια, το FBI και η υπηρεσία Ερευνών Εσωτερικής Ασφάλειας (Homeland Security Investigation – HSI) διεξάγουν έρευνα για μεταφορά ιρανικού πετρελαίου, «τα έσοδα του οποίου θα υποστηρίξουν μια ξένη τρομοκρατική οργάνωση κατά παράβαση της ποινικής νομοθεσίας των ΗΠΑ».
Το αίτημα δικαστικής συνδρομής διαβιβάστηκε στα αρμόδια υπουργεία Δικαιοσύνης και Εξωτερικών, πριν καταλήξει στο αρμόδιο (λόγω Καρύστου) Πρωτοδικείο Χαλκίδας για εκτέλεση, ήτοι να προχωρήσει στην κατάσχεση των 100.000 τόνων πετρελαίου και τη μετάγγισή τους σε δύο άλλα δεξαμενόπλοια.
«Σας διαβιβάζουμε το από 20 Απριλίου 2022 κατεπείγον αίτημα δικαστικής συνδρομής του υπουργείου Δικαιοσύνης των ΗΠΑ και παρακαλούμε να μεριμνήσετε για την άμεση ικανοποίηση αυτού», αναφέρεται σε επίσημο κυβερνητικό έγγραφο που βρίσκεται στη διάθεση της «Κ».
Την 20ή Μαΐου, αντίστοιχα, το Πρωτοδικείο Χαλκίδας με έγγραφο που φέρει την ένδειξη «Ακρως εμπιστευτικόν» ζητάει από το Λιμεναρχείο Καρύστου «να προχωρήσει στην παράδοση του κατασχεμένου φορτίου από το πλοίο “Lana” σε δύο πλοία ναυλωμένα από τις αιτούσες αμερικανικές αρχές».
Δυνάμει των παραπάνω και το αρχηγείο του Λιμενικού ενέκρινε με σήμα του προς το Λιμεναρχείο Καρύστου τη μετάγγιση του ιρανικού πετρελαίου σε μισθωμένα από τις ΗΠΑ δεξαμενόπλοια, παρά το γεγονός ότι η μετάγγιση πετρελαίου από ένα καράβι σε άλλο επιτρέπεται για περιβαλλοντικούς λόγους σε μόλις τρία σημεία στη χώρα: τη Λήμνο, την Πρέβεζα και την Κρήτη.
Οι πληροφορίες, μάλιστα, αναφέρουν ότι ασκήθηκαν πιέσεις προκειμένου να καμφθούν οι ενστάσεις της επικεφαλής του Λιμεναρχείου επί της συγκεκριμένης διαδικασίας.
Η μετάγγιση του ιρανικού πετρελαίου από το «Lana» στα δεξαμενόπλοια «Ice Energy» και «Alkinoos» ξεκίνησε την περασμένη εβδομάδα και βρίσκεται σε εξέλιξη”.
Το αφήνω στην διακριτική σας ευχέρεια να κρίνετε ποιος έχει δίκαιο και αν η πολιτική των δεδομένων Μητσοτάκη και Δένδια εξυπηρετεί τα συμφέροντα της χώρας ή την βάζει σε περιπέτειες.
Την ίδια στιγμή ΗΠΑ και ΕΕ δεν παίρνουν θέση στις υπερπτήσεις της Τουρκίας πάνω απο ελληνική ηπειρωτική χώρα και επαναλαμβάνουν το ρεφρέν “βρείτε τα” ενώ η Τουρκία ασκεί μια δυναμική, αξιοπρεπή και επικίνδυνη για τα ελληνικά συμφέροντα πολιτική.
Η πολιτική του δεδομένου είναι επικίνδυνη.

Ukraine: Sleepwalking into chaos?

0

Opinion by Robert A. Manning, Opinion Contributor – Yesterday 9:30 PM  

© Provided by The Hill

Wars tend to take on a life of their own, with all sides in a cycle of action-reaction, each seeking to realize its theory of victory. As the war of attrition in Ukraine grinds on, there is an all-too familiar “mission creep” — a shift in U.S. goals from aiding Ukraine to defend and recover its sovereignty, to total victory and total defeat of Russian President Vladimir Putin and, as Secretary of Defense Lloyd Austin advised, “to weaken Russia.”

But citing the Chinese curse, my ex-boss, the late Secretary of State Colin Powell, often advised, “Be careful what you wish for, because you just might get it.” As Rep. Jason Crow (D-Colo.), echoing a popular view, put it while visiting Ukraine: The U.S. “is in this to win it.” And why not? Putin’s barbarism and Ukraine’s heroic resistance certainly merit it. But, for starters, there needs to be a recognition that there is indeed a shift in goals.

It may, indeed, be the right approach. But putting aside that the U.S. has chosen to fight this war vicariously, I have seen this sort of escalation too many times before, from Vietnam to Somalia and Libya. It rarely ends well.

One unappreciated problem is an asymmetry in goals. Ukraine needs an outcome that regains most or all of its sovereign territory and a functioning state. But Putin, whose military disaster has led him to define down his goals, only needs to control the Donbas in Eastern Ukraine and build a land bridge south to Crimea (or maybe Donbas would suffice), which he will annex and could call a ceasefire and pretend victory. The reality would likely be a protracted frozen conflict.

At the same time, Putin, who says Ukraine was never really a state, could destroy or block the vital port of Odessa and Kherson, which he already is blockading, leaving it landlocked, and bomb much of Ukraine’s infrastructure. He would then partition Ukraine, leaving its viability as a state in question.

Or there is the victory scenario, in which Ukrainian forces not only halt Putin’s offensive in the Donbas and push it back to the pre-Feb.24 invasion status quo, but fully drive Russian forces out of Ukraine, period. That would make Putin a cornered rat, one with nukes, even if deservedly so. Or in one conceivable scenario, as Kyiv mounted forces to retake the last piece, Crimea, Putin might install SS-26 nuclear-tipped tactical missiles and threaten to use them, as he considers it an attack on sovereign Russian territory.

Russia-Ukraine peace talks are ‘nowhere,’ Ukraine’s foreign minister says

Both scenarios would pose the risk of escalation. In the former, would U.S. or NATO forces escalate to push back Russian forces to prevent such a fait accompli? In the second scenario, how would U.S. or NATO forces respond if, for example, Putin fired a tactical nuke along the Polish border to disrupt NATO military aid to Ukraine? How would the U.S. or NATO respond to the Crimea-nuclear scenario mentioned above?

Biden’s reported recent comment that he would not send multiple rocket launchers to Ukraine “that could hit Russia” deepens the mystery.

But those are just the military issues. Already, unplugging Russia and disrupting Ukraine’s economy are wreaking global economic havoc. Europe is likely to plunge into recession and the U.S. also risks such a slowdown. Food crises are already beginning, as Ukraine and Russian wheat exports have halted.

From Sri Lanka and Somalia to Egypt, there are food riots and threats of famine. Fourteen nations on the Horn of Africa face starvation. And with regard to the global economy, already problematic debt crises in less developed nations are worsening due to slower growth and inflation. The International Monetary Fund has not been given additional resources to respond to potential debt defaults in many of some 80 developing nations from Argentina to Zimbabwe.

Ukraine has now become a war of grinding attrition. Serious diplomacy is unlikely until the military advantage tips on one direction or the other. But the economic pressures are mounting, additionally in Europe as it copes with some 6 million Ukrainian refugees and struggles to find ways to wean itself off Russian oil and gas.

Comments by European officials in recent weeks raise concerns of looming U.S.-EU fissures on the endgame in Ukraine. There is risk of division over key questions: how much to “weaken” and humiliate Putin (though Putin has caused much Russian self-humiliation already). Recent comments by former U.S. Secretary of State Henry Kissinger that Ukraine should give territory to Russia may reinforce European tendencies to seek compromise solutions.

While the decision about when and what to negotiate is a matter mostly for Ukraine to decide, external pressures on Kyiv may well be a growing factor. The economic havoc and European fears of having a giant North Korea next door, as well as growing fears of escalation, will be a fast growing factor in the decisionmaking of the U.S. and NATO as well as Kyiv.

Robert A. Manning is a senior fellow of the Scowcroft Center for Strategy and Security and its New American Engagement Initiative at the Atlantic Council. He was a senior counselor to the undersecretary of state for global affairs from 2001-04, a member of the U.S. Department of State policy planning staff from 2004-08 and on the National Intelligence Council strategic futures group from 2008-12. Follow him on Twitter @Rmanning4.

msn.com