Αρχική Blog Σελίδα 1962

Is Turkey the new geostrategic center of gravity?

0

Opinion by Harlan K. Ullman, Opinion Contributor – Yesterday 3:00 PM 

The United States and China are the two largest global economies. The U.S. and Russia are the only two global nuclear superpowers. Yet Turkey, because of geography and Russian President Vladimir Putin’s hat trick of stupendously disastrous decisions, may be more influential than all three for the time being.

© Provided by The HillIs Turkey the new geostrategic center of gravity? 

Putin’s dastardly, unprovoked invasion of Ukraine has exposed the Russian army’s incompetence; led to what seems to be an expansion of NATO, precisely what he did not want; and precipitated a global food crisis for as many as 1 billion people.

But Turkey must agree to the accession of Finland and Sweden to NATO as required by the Washington Treaty’s stipulation of unanimity. So far, Turkey has raised strong objections to both entrants based on alleged support or recognition of the PKK — the Kurdistan Workers’ Party, which Turkey has designated a terrorist organization.

The 1936 Montreux Convention limits Black Sea access of non-riparian warships (that is, warships not belonging to states bordering on this body of water) to duration, tonnage and armaments. If a humanitarian sealift through the Dardanelles is assembled to transport vitally needed agricultural products in Odessa for global distribution to quell potential starvation and requires naval escorts, the sole enforcer is Turkey to allow or deny transit of warships.

While Turkish President Recep Tayyip Erdogan is prickly, failing to agree to the new entrants would strike a devastating blow to NATO, more so than France’s withdrawal from the military side of the alliance in 1966 under Charles de Gaulle. Putin is well aware of this situation. Doubtlessly, he will be doing his utmost to convince Erdogan to deny entry.

About some form of naval transport to ferry wheat and other agricultural products from Odessa, the obstacles are immense. Russia would only agree with a quid pro quo, such as lifting sanctions. The approaches to Odessa are mined. Ukraine would have to agree to sweeping a safe route in and out of port. And a United Nations resolution would necessarily come from the General Assembly as Russia would veto any motion in the Security Council.

Others have argued that NATO warships may be required if forcible entry were needed. But that would confront Russian naval, air and missile forces and could lead to escalation and even a war at sea. Most of Russia’s Black Sea surface fleet is old. But its Kilo class diesel submarines are formidable. Given the nature of acoustics in the Black Sea, detection would be difficult. And Russian Kalibr and other missiles have proven effective. NATO would need air cover that, because of basing, requires substantial air tanking support.

Should Turkey’s position harden about admitting Finland and Sweden or allowing NATO or third-party warships entry to the Black Sea, few good options exist. Could an abstention, as opposed to a negative vote, on NATO expansion be stretched to allow a 29-0 vote to suffice as unanimous? Probably not. And Turkey would still have to approve treaty changes.

The Montreux Convention is a historical artifact long past its sell-by date. Interestingly, of the four original signatories to the convention, including Turkey, Bulgaria and Romania, the USSR no longer exists. And newer states Georgia and Ukraine didn’t exist then. But the convention remains in force. Altering it is very unlikely as Turkey has a commanding role given the geography with the Bosporus and Dardanelles dividing the country.

About the food shortage, this could be a powerful diplomatic tool to be used against Russia. Consigning hundreds of millions to starvation is indeed a war crime. But Russia will blame Ukraine and the West for the shortages, shedding any responsibility. Whether that allegation, however outrageous, will be accepted or not by the affected regions and populations remains to be seen. In large part, U.S. and NATO diplomacy and messaging will be vital to exerting further leverage on Russia to end the war.

Another important conclusion is likely to be dismissed. The world remains interdependent, interconnected and thus hugely vulnerable to the new MAD of massive attacks of disruption. Ironically, the war in Ukraine reinforces these vulnerabilities.

In addition to the inexcusable human costs imposed by the war in Ukraine, devastating that country and killing many tens of thousands so far, NATO’s cohesion is potentially at risk. Worse, starvation looms for a significant slice of humanity. These scenarios are not new. What is new is that they are more numerous and possibly more destructive in a MAD age.

And as with COVID-19, the world was unprepared. Will we learn?

Harlan Ullman, Ph.D, is senior adviser at Washington, D.C.’s Atlantic Council and the primary author of “shock and awe.” His latest book is, “The Fifth Horseman and the New MAD: How Massive Attacks of Disruption Became the Looming Existential Danger to a Divided Nation and that World at Large.” Follow him on Twitter @harlankullman.

msn.com

Erdogan discusses Turkey’s Syria incursion plans with Putin

0

ISTANBUL — Turkish President Recep Tayyip Erdogan has discussed Ankara’s planned military operation in northern Syria and the war in Ukraine with Russia’s Vladimir Putin, Erdogan’s office said Monday.

In recent days Erdogan has said Turkey will launch a cross-border incursion against Kurdish militants in Syria to create a 30-kilometer (19-mile) deep buffer zone. He told Putin in a phone call that the frontier zone was agreed in 2019 but had not been implemented, the Turkish presidency said.

Ankara carried out an operation against the People’s Protection Units, or YPG, in October 2019. Russia, the Syrian regime and the United States also have troops in the border region.

Turkey consider the YPG to be a terrorist group linked to the outlawed Kurdistan Workers’ Party, or PKK, that has waged an insurgency against Turkey since 1984, leading to the deaths of tens of thousands of people.

However, the YPG forms the backbone of U.S.-led forces in the fight against the Islamic State group in Syria. The U.S. has not been happy with Turkey’s previous incursions into Syria.

Erdogan also told Putin that Turkey was ready to resume a role in ending the war in Ukraine, including taking part in a possible “observation mechanism” between Ukraine, Russia and the United Nations, the statement said.

Negotiations in Istanbul held in March failed to make any headway but Turkey, which has close ties to both Kyiv and Moscow, has repeatedly put itself forward as a possible mediator.

The Turkish president also called for peace in Ukraine as soon as possible and for confidence-building steps to be taken.

In Washington, the National Security Council said National Security Adviser Jake Sullivan had called Ibrahim Kalin, chief adviser to Erdogan, to discuss the two nations’ support for Ukraine, but also to voice caution about actions in Syria.

Sullivan “reiterated the importance of refraining from escalation in Syria to preserve existing ceasefire lines and avoid any further destabilization,” said Adrienne Watson, spokesperson for the National Security Council.

FILE – Turkey’s President Recep Tayyip Erdogan speaks during a news conference, in Ankara, Turkey on May 14, 2022. Within a two-week span, Turkey’s president has caused a stir by throwing a wrench in Sweden and Finland’s historic bid to join the NATO alliance, lashed out at NATO-ally Greece and announced plans for a new incursion into Syria. The Turkish leader appears to be using Turkey’s power to veto NATO’s expansion as an opportunity to air a variety of grievances against the Western nations and to force them to take action against Kurdish militants and other groups that Turkey views as terrorists.( AP Photo/Burhan Ozbilici, File)

https://www.washingtonpost.com/politics/erdogan-discusses-turkeys-syria-incursion-plans-with-putin/2022/05/30/b26a78ee-e02a-11ec-ae64-6b23e5155b62_story.html

Φιλοσοφώντας την επιστήμη

1

Ενα βιβλίο για τη σχέση δύο αλληλένδετων «κόσμων»

Ο Aλεξ Ρόζενµπεργκ (Πανεπιστήμιο Duke) ορίζει –σαφώς αμφιλεγόμενα– τη φιλοσοφία σαν την ενασχόληση, πρώτον, με ερωτήσεις στις οποίες η επιστήμη δεν μπορεί να απαντήσει και, δεύτερον, με το γιατί η επιστήμη δεν μπορεί να απαντήσει σε αυτές τις ερωτήσεις.

Ερωτήματα στα οποία δεν μπορεί να απαντήσει η επιστήμη είναι πολλών λογιών. Για παράδειγμα, μια κατηγορία είναι τα «πρώιμα» ερωτήματα που διατυπώθηκαν σε περίοδο που δεν ήταν ανεπτυγμένη επαρκώς επιστήμη που να μπορεί να δώσει απαντήσεις.

Υπάρχουν ωστόσο και πολλά ερωτήματα που προκύπτουν αφού έχει αναπτυχθεί η αντίστοιχη επιστήμη. Τέτοιου είδους ερωτήματα μπορεί να είναι οντολογικά, ασχολούνται δηλαδή αναφορικά με το τι αντικείμενα υπάρχουν στη φύση, επιστημολογικά, που έχουν να κάνουν με το τι και πώς μπορούμε να γνωρίζουμε, και μεθοδολογικά, δηλαδή με το ποιος είναι ο τρόπος να κάνουμε επιστήμη.

Με αυτού του είδους τα ζητήματα ασχολείται το πρόσφατο βιβλίο του ομότιμου καθηγητή Θεωρητικής Φυσικής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων Κ. Βαγιονάκη «Το Δάκρυ του Ντιράκ».

Αυτό το σύντομο και εξαιρετικά περιεκτικό βιβλίο εξετάζει από την πλευρά της βασικής φυσικής και κοσμολογίας οντολογικά, επιστημολογικά και μεθοδολογικά θέματα χωρίς να απαιτεί πρότερη γνώση φυσικής. Η φιλοδοξία του είναι να δώσει μια γεύση των ιδεών και του φιλοσοφικού προβληματισμού που υπάρχει πίσω από τον δυσπρόσιτο μαθηματικό φορμαλισμό της σύγχρονης επιστήμης.

Φιλοσοφώντας την επιστήμη-1

«Πρώιμα» ερωτήματα

Κάποιος μπορεί να νομίζει ότι η ανάπτυξη της επιστήμης αφήνει όλο και λιγότερο χώρο στη φιλοσοφία. Κάτι τέτοιο όμως οφείλεται μάλλον στο ότι είμαστε περισσότερο οικείοι και με έναν επιφανειακό τρόπο με «πρώιμα» ερωτήματα που ανέφερα πιο πάνω. Για παράδειγμα, οι προσπάθειες κατανόησης της δομής της ύλης από τον Θαλή ή τον Αριστοτέλη εδώ και αιώνες έχουν σταματήσει να είναι παραγωγικές, δηλαδή δεν συνεισφέρουν στη δημιουργία νέας γνώσης. Η σύγχρονη επιστήμη έχει καταδείξει ότι τα άτομα όπως τα είχε συλλάβει ο Δημόκριτος δεν υπάρχουν, και ακόμη χειρότερα ότι οι συλλογισμοί που τον είχαν οδηγήσει σε αυτά τα συμπεράσματα ήσαν πέρα για πέρα λανθασμένοι. Παρ’ όλα αυτά, ο χώρος που δίνουν στη φιλοσοφία οι επιστήμες όπως η φυσική, η χημεία, η βιολογία κ.ο.κ. είναι αχανής.

Στο «Δάκρυ του Ντιράκ» πρόθεση του συγγραφέα είναι να αναφέρει περιληπτικά ένα μικρό μέρος αυτού του χώρου. Μια πρώτη επαφή προκύπτει ήδη από τη δομή της φυσικής θεωρίας. Oλες οι θεωρίες φυσικής από τον 19ο αιώνα και μετά εμπεριέχουν οντότητες που δεν μπορούμε να τις αντιληφθούμε άμεσα με τις αισθήσεις μας. Μιλάμε για ηλεκτρόνια και κουάρκς που είναι μόνο έμμεσα παρατηρήσιμα και συνεπώς το ερώτημα που προκύπτει είναι υπό ποία έννοια μπορούμε να πούμε ότι αυτές οι οντότητες πράγματι υπάρχουν. Χρειάστηκε να φτάσουμε στις αρχές του 20ού αιώνα για να δεχθεί η κοινότητα ότι πράγματι τα άτομα υπάρχουν.

Αλλα ερωτήματα παραμένουν ακόμα αμφιλεγόμενα, όπως η φύση του χώρου και του χρόνου. Η έλευση της κβαντομηχανικής στα μέσα της δεκαετίας του ’20, ύστερα από κυοφορία 25 χρόνων, ενέπνευσε πληθώρα προβλημάτων φιλοσοφικού χαρακτήρα, τα οποία συζητούνται μέχρι σήμερα. Για πρώτη φορά έχουμε μια φυσική θεωρία στην οποία δεν υπάρχει ακόμα συμφωνία όσον αφορά το ακριβές οντολογικό περιεχόμενό της.

Η μοναδική φορά που είδαν τον Βρετανό φυσικό Πολ Ντιράκ να δακρύζει ήταν όταν έμαθε πως πέθανε ο Αϊνστάιν.

Για να κάνουμε πιο ξεκάθαρο τι εννοούμε εδώ, άλυτες διαφωνίες σχετικά με το οντολογικό περιεχόμενο της κλασικής φυσικής υπήρχαν και υπάρχουν. Υπήρχε όμως εξαρχής –και υπάρχουν καλοί λόγοι για αυτό– μια ευρύτερη συμφωνία για μια οντολογική βάση που δεν αμφισβητήθηκε παρά ελάχιστα.

Στην κβαντομηχανική δεν συνέβη αυτό ποτέ. Από την αρχή της και παρά την τεράστια επιτυχία του φορμαλισμού της στο εμπειρικό επίπεδο ήταν ασαφές αν οι διάφορες έννοιες που εισήγαγε, όπως για παράδειγμα η «κυματοσυνάρτηση», έχουν οντολογική σημασία ή απλώς εκφράζουν το τι γνωρίζουμε για το φυσικό σύστημα.

Η έρευνα στην κοσμολογία κατά τον διάσημο θεωρητικό κοσμολόγο Τζ. Ελις δεν μπορεί να γίνει χωρίς συγκεκριμένες φιλοσοφικές υποθέσεις. Πράγματι, ο τομέας αυτός βρίθει ιδιαιτεροτήτων που δεν περιορίζονται στο γεγονός ότι έχεις μόνο ένα σύμπαν και δεν μπορείς να κάνεις πειράματα παρά μόνο κάποιες παρατηρήσεις.

Η κοσμολογία είναι σήμερα πεδίο που δοκιμάζονται νέες ιδέες στη φυσική στοιχειωδών σωματιδίων – οξύμωρο δεν ακούγεται να έχεις τελικά τη σύγκλιση του ασύλληπτα μεγάλου με το ασύλληπτα μικρό;

Τελικά ποιο είναι το δάκρυ του Ντιράκ; Ο Πολ Ντιράκ ήταν μεγάλος Βρετανός φυσικός που έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη της κβαντομηχανικής, μα και επίσης ένας πολύ ιδιόρρυθμος άνθρωπος.

Στο βιβλίο αναφέρεται ότι η μοναδική φορά που είδαν τον Ντιράκ να δακρύζει ήταν όταν έμαθε πως πέθανε ο Αϊνστάιν. Ο συγγραφέας εικάζει ότι ένας από τους λόγους της συγκίνησης του Ντιράκ ήταν επειδή «με τον θάνατο του Αϊνστάιν τελείωνε μια ολόκληρη εποχή φυσικών επιστημόνων με ένα ευρύτερο υπόβαθρο και έναν βαθύτερο προβληματισμό», ιδιαίτερα όσον αφορά τον ρόλο που έπαιζε η φιλοσοφία στη δουλειά τους.

Ο Ντιράκ πέθανε το 1984, προλαβαίνοντας να δει την αρχή μιας πορείας αναβίωσης της σημασίας του φιλοσοφικού στοχασμού στην κοσμολογία με την ανθρωπική αρχή αλλά και στην κβαντομηχανική με τα πειράματα του Γάλλου φυσικού Α. Ασπέ. Εκτοτε ο ρόλος του φιλοσοφικού στοχασμού στη φυσική εντείνεται βαθμιαία, παρότι απέχει πολύ από τα προπολεμικά επίπεδα. Οι φόβοι του Ντιράκ ίσως τελικά να μη δικαιώνονται μακροπρόθεσμα, κάτι που σίγουρα θα ευχαριστούσε τον ίδιο.

* Ο δρ Νικόλαος Ρομποτής είναι λέκτωρ Σωματιδιακής Φυσικής στο Πανεπιστήμιο του Λίβερπουλ.

“Καθημερινή”

Τουρκία: Οι πέντε στόχοι πίσω από το αφήγημα της αποστρατιωτικοποίησης

0

Σε επιφυλακή η Αθήνα για άλλο ένα θερμό καλοκαίρι στα ελληνοτουρκικά. Οι επιστολές στον ΟΗΕ, οι χάρτες, οι υπερπτήσεις και οι απειλές για ανάληψη δράσης με πρόσχημα την αποστρατιωτικοποίηση.

Μιλώντας στην «Κ» πριν από ακριβώς δύο χρόνια, ο πρέσβης της Τουρκίας στην Αθήνα Μπουράκ Οζουγκέργκιν διεμήνυε πως η χώρα του πάντοτε «λέει αυτό που κάνει» και «κάνει ό,τι λέει».

Η Τουρκία, με άλλα λόγια, προαναγγέλλει όσα θα πράξει και κάνει πράξη όσα έχει προαναγγείλει. Αυτό ήταν το μήνυμα που είχε στείλει τότε ο Τούρκος διπλωμάτης, στο πλαίσιο συνέντευξης που είχε παραχωρήσει στην «Κ» και τον Βασίλη Νέδο.

Και υπό ακριβώς αυτό το ανησυχητικά απειλητικό πρίσμα του «εμείς κάνουμε όσα λέμε», θα έπρεπε να διαβαστούν και οι τελευταίες προκλήσεις από την πλευρά της Άγκυρας, που πλέον συνδέει την αποστρατιωτικοποίηση των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου με την κυριαρχία τους.

Από καλοκαίρι σε καλοκαίρι

Το περασμένο καλοκαίρι, του 2021, ήταν φαινομενικώς «ήσυχο» στο μέτωπο των ελληνοτουρκικών, ή τουλάχιστον περισσότερο ήσυχο από εκείνο που είχε προηγηθεί το 2020.

Εάν το καλοκαίρι του 2020 ήταν εκείνο του Ορούτς Ρέις, της υψίστης στρατιωτικής ετοιμότητας και των παρ’ ολίγον θερμών επεισοδίων, τότε το καλοκαίρι του 2021 ήταν εκείνο της συνάντησης Μητσοτάκη – Ερντογάν στις Βρυξέλλες (στο περιθώριο της Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ) και της «αποκατάστασης» των δεσμών Δένδια – Τσαβούσογλου (η συνέντευξη Τύπου των οποίων τον Μάιο του 2021 στην Αθήνα δεν θύμιζε σε τίποτα όσα επεισοδιακά είχαν προηγηθεί στην Άγκυρα τον Απρίλιο του ιδίου έτους).

Οι επιστολές στον ΟΗΕ

Το περασμένο καλοκαίρι δεν ήταν, βέβαια, ούτε εκείνο, απολύτως ανέφελο. Είχε τη «φιέστα» των Ερντογάν και Τατάρ Ερντογάν στο Βαρώσι, με το υπό κατοχική διοίκηση άνοιγμα τμήματος της περίκλειστης Αμμοχώστου κατά παράβαση των σχετικών ψηφισμάτων του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών (550/1984, 789/1992). Είχε όμως και μια σειρά από τουρκικές επιστολές στον ΟΗΕ – της 15ης Ιουνίου 2021 (A/75/929) και της 13ης Ιουλίου (A/75/961-S/2021/651) – μέσω των οποίων η Άγκυρα θα επιχειρούσε να συνδέσει την στρατιωτικοποίηση των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου από την Ελλάδα με την αμφισβήτηση της κυριαρχίας τους.

Σύμφωνα με την Άγκυρα, τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου παραχωρήθηκαν στην Ελλάδα με τον όρο να είναι αποστρατιωτικοποιημένα, όπερ σημαίνει όμως ότι από τη στιγμή που εκείνα έχουν στρατιωτικοποιηθεί θα πρέπει να αμφισβητηθεί και η κυριαρχία τους…

Πολλαπλές στοχεύσεις

Εν έτει 2022 πια, η Τουρκία όντως «κάνει όσα έχει πει» επαναφέροντας ξανά και ξανά το εν λόγω αφήγημα περί αποστρατιωτικοποίησης.

Ο λόγος για ένα αφήγημα το οποίο εξυπηρετεί άλλωστε την ίδια την Άγκυρα πολλαπλώς, καθώς της επιτρέπει:

  • να κρατά «ζωντανή» τη θεωρία περί «γκρίζων ζωνών»
  • να διευρύνει μονομερώς την ατζέντα των ελληνοτουρκικών πέραν της μίας διαφοράς των θαλασσίων οριοθετήσεων, ναρκοθετώντας όμως έτσι παράλληλα και τον (όποιο) δρόμο προς την Χάγη
  • να παίζει το προεκλογικό χαρτί των ξένων δυνάμεων που θέλουν το «κακό» της Τουρκίας
  • να παρουσιάζεται η ίδια ως «θιγόμενη» ενώπιον της διεθνούς κοινότητας, διεκδικώντας στήριξη
  • και να συκοφαντεί την Ελλάδα διεθνώς, παρουσιάζοντάς την ως χώρα που παραβιάζει τους όρους Συνθηκών στρατιωτικοποιώντας περιοχές που δεν θα έπρεπε.

Το υπουργείο Εξωτερικών έχει απαντήσει προ πολλού στους «τουρκικούς ισχυρισμούς περί αποστρατικοποίησης των νησιών του Αιγαίου». Οι σχετικές απαντήσεις βρίσκονται αναρτημένες και στην επίσημη ιστοσελίδα του ελληνικού ΥΠΕΞ.

Στο ίδιο πλαίσιο, η μόνιμη αντιπρόσωπος της Ελλάδας στον ΟΗΕ, Μαρία Θεοφίλη, έχει στείλει σειρά από επιστολές τους περασμένους μήνες προς τον Γενικό Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών, στις 27 Ιουλίου του 2021 (A/75/976–S/2021/684) αλλά και πιο πρόσφατα, στις 25 Μαΐου του 2022 (Ref. No. 40.1.184/AS 1487), με τις οποίες αποδομεί ένα προς ένα τα τουρκικά «επιχειρήματα» απορρίπτοντας στο σύνολό του το τουρκικό αναθεωρητικό αφήγημα.

 

Ένα τουρκικό αφήγημα το οποίο έχει καταγγείλει τις περασμένες εβδομάδες από την πλευρά του και ο Έλληνας πρωθυπουργός ενώπιον της διεθνούς κοινότητας, παρουσιάζοντας χάρτες με τις διεκδικήσεις της επονομαζόμενης «Γαλάζιας Πατρίδας» («Mavi Vatan») στις ηγεσίες των ΗΠΑ (Τζο Μπάιντεν) και της Γερμανίας (Όλαφ Σολτς).

«Η Τουρκία, με τοποθετήσεις σαν τις τελευταίες, απλώς εκτίθεται. Και αποδεικνύει σε όλους, ακόμη και στους πιο δύσπιστους, πόσο δίκαιο έχουμε όταν λέμε, ότι η Τουρκία μας απειλεί», δήλωσε σήμερα ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Δένδιας από το Σαράγιεβο το οποίο επισκέφθηκε.

Λίγες ώρες νωρίτερα, μιλώντας στο πρακτορείο Anadolu, ο Τούρκος ΥΠΕΞ Μεβλούτ Τσαβούσογλου είχε διαμηνύσει από την πλευρά του πως εάν δεν αποστρατιωτικοποιηθούν τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου, τότε «θα ξεκινήσει η συζήτηση για την κυριαρχία τους»…

Εν τω μεταξύ, βέβαια, αυτό που έχει ήδη ξεκινήσει να ανοίγει είναι η βεντάλια των αναβαθμισμένων τουρκικών προκλήσεων επί του πεδίου: οι υπερπτήσεις, οι παραβιάσεις του ελληνικού εναέριου χώρου, οι πιέσεις με όχημα το μεταναστευτικό, οι NAVTEX και οι συκοφαντικές καταγγελίες.

Ελλάδα και Τουρκία ετοιμάζονται, πια, να «μπουν» σε μια νέα καλοκαιρινή περίοδο, με φόντο έναν πόλεμο που δεν υπήρχε πέρυσι όπως είναι εκείνος στην Ουκρανία.

Η Ελλάδα έχει πλέον στα χέρια της μια νέα ανανεωμένη MDCA (Συμφωνίας Αμοιβαίας Αμυντικής Συνεργασίας Ελλάδας – ΗΠΑ) αλλά και την ελληνογαλλική συμφωνία του περασμένου Σεπτεμβρίου, που δεν υπήρχαν όταν ξεκινούσε το καλοκαίρι του 2021. Η Ελλάδα έχει, πλέον, στα χέρια της και τα πρώτα Rafale.

Η Τουρκία, από την άλλη πλευρά, εισέρχεται πλέον σε φάση προεκλογικής περιόδου με την πόλωση στο εσωτερικό να χτυπά κόκκινο ενόψει των επομένων διπλών (βουλευτικών και προεδρικών) εκλογών που μπορεί να διεξαχθούν το 2023, όπως είναι προγραμματισμένο, ή και νωρίτερα.

Σύμφωνα πάντως με τις μετρήσεις που έδωσε σήμερα στη δημοσιότητα η τουρκική MetroPOLL για τον Μάιο του 2022 (Turkey’s Pulse May 2022), οι παρατάξεις των Ερντογάν (AKP) και Μπαχτσελί (MHP) συγκεντρώνουν και οι δύο μαζί γύρω στο 40%… από σχεδόν 54% που είχαν συγκεντρώσει στις βουλευτικές του 2018.

 

Επόμενος σταθμός: η Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ που αναμένεται στα τέλη Ιουνίου στη Μαδρίτη.

“Καθημερινή”

America’s Interests in Ukraine

0

By George Friedman

Nearly every time Russia has been invaded, it has been saved by its strategic depth. Russia can’t truly be defeated without first taking Moscow, and it is a long way to Moscow. From Napoleon to Hitler, invaders from the west had to try to reach the capital city before the brutal winter came – indeed, it helped to arrive before the rains of autumn choked the roads with mud. Russia must therefore keep the starting point of an attack as far away as possible and use its army to delay its advance as much as possible.

Thus is the strategic value of Ukraine to Russia. If Ukraine remains intact, and if it becomes a part of NATO, Moscow would be less than 300 miles (480 kilometers) from the attackers. Many argue that NATO has no intention of invading. I argue that nothing is less reliable than intentions. War planners must plan on capabilities, which are much slower to change than intentions. Considerations such as the rights of sovereign nations have historically always taken a back seat to the need to guarantee the security of a nation.

Some have argued that the U.S. has no interest in Ukraine, or if it does then it’s a moral interest. The moral argument is not sufficient in the hard realities of geopolitics. I think the U.S. has a fundamental national interest in the war. The United States is secure from land invasion, so the only threats that can arise come from the oceans. Securing the seas has thus been the foundation of U.S. national security since 1900.

History backs this up. It entered World War I after the sinking of the Lusitania. The attack wasn’t the basis for entering the war, of course, but it drove home the point that the conflict would be a naval war too, and that a naval war could threaten fundamental U.S. interests. If Germany had won, it would have controlled the Atlantic, putting the eastern United States at risk.

World War II resurrected the problem. The United States was sufficiently alarmed that it agreed to the Lend-Lease Act, whereby Washington would lend the United Kingdom much-needed supplies in exchange for leasing most British bases near North America to Washington. But in a then-secret addendum, London agreed that if it was forced to surrender to Germany (not a far-fetched notion at the time) the British Navy would sail to North America. Put differently, America would help, but its help was contingent on forcing British power away from North America, as well as on a commitment, in the worst-case scenario, to turn the British navy over to the United States.

The Cold War also had a major if overlooked naval component to it. All the land-based conflicts that took place required the infusion of supplies to local forces. NATO supplies, for example, were promised by the United States, and the Soviet Union had an overwhelming interest in stopping them. In a war, Soviet submarines would pass through the GIUK gap (Greenland, Iceland and the United Kingdom), and Soviet bombers would come out of the Kola Peninsula, hitting air bases in Norway, while also shooting through the GIUK toward convoys containing aircraft carriers and massive anti-air and anti-missile capabilities. For the U.S., the Cold War was as much a naval war as a land war.

To Washington, Soviet expansion into Europe was the same as Soviet expansion into the Atlantic. If the European Peninsula were ever dominated by a single power that could consolidate its human and material resources, it might construct a naval force that could threaten North America.

For the U.S., preventing domination of the European Peninsula by any single power stops a threat before it happens. And this is the crux of its interest in Ukraine. Among other reasons, Russia invaded to limit the threat posed by NATO. Even if Russia subjugates Ukraine, there is yet another NATO ally to its west. A quick victory in Ukraine therefore raised the possibility of more military movement farther west. Russia’s handling of the war has made this outcome more unlikely, of course, but unlikely isn’t the same as impossible.

That’s because for a country like Russia there is safety in distance. It’s reasonable to assume Moscow will push as far west as it reasonably and safely can. And that is very much a threat to U.S. national security. Stopping Russia in Ukraine, with Ukrainian troops doing the fighting and the U.S. providing weapons while waging a parallel economic war, is an efficient check on Russian ambition.

Geopolitical Future

Δεν αντέχει άλλο, πάει για εκλογές το Νοέμβριο λέει η αντιπολίτευση: Ψάχνουν κοινό υποψήφιο να τελειώσουν τον Ερντογάν

0

Έξι τουρκικά κόμματα της αντιπολίτευσης εξέδωσαν κοινή δήλωση με 10 κοινές αρχές και στόχους στην προσπάθεια να αποκατασταθεί το κοινοβουλευτικό σύστημα στην Τουρκία, συζήτησαν την πιθανότητα πρόωρων εκλογών κατά τη διάρκεια συνάντησης την Κυριακή, ανέφερε το BBC Türkçe σήμερα Τρίτη.

Οι ηγέτες των κομμάτων κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η κυβέρνηση Ερντογάν μπορεί να αναγκαστεί να προχωρήσει τις εκλογές λόγω των οικονομικών προβλημάτων της χώρας. Μάλιστα αναφέρεται ως μεγάλη πιθανότητα οι εκλογές να γίνουν στις 6 ή 27 Νοεμβρίου, σύμφωνα με το BBC Türkçe.

Τα έξι κόμματα, συμπεριλαμβανομένου του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος (CHP) της αξιωματικής αντιπολίτευσης, έχουν δημιουργήσει μια συμμαχία σε κοινό σύνολο αρχών που επικεντρώνονται στην κατάργηση του προεδρικού συστήματος διακυβέρνησης στην Τουρκία που παρείχε τεράστιες εκτελεστικές εξουσίες στον πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν από το 2018.

Τα κόμματα ξεκίνησαν τις συνομιλίες πέρυσι αφού οι δημοσκοπήσεις έδειχναν ότι ο Ερντογάν και το κόμμα του,  το “Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης” (AKP), έχουν υποστεί σημαντική μείωση της δημόσιας στήριξης ενόψει των εκλογών που προγραμματίζονται για τον Ιούνιο του 2023.

  • Οι ηγέτες  των έξι κομμάτων που συγκεντρώθηκαν για τέταρτη φορά την Κυριακή, είπαν ότι το κυβερνόν AKP έδωσε εντολή στις οργανώσεις του να «ετοιμαστούν για τις εκλογές», ανέφερε το BBC Türkçe.

Ο Ερντογάν πρόκειται να διεξαγάγει προεδρικές και βουλευτικές εκλογές το αργότερο τον προσεχή Ιούνιο. Το ποσοστό της αποδοχής του έχει μειωθεί λόγω των οικονομικών προβλημάτων στη χώρα – η λίρα υποχώρησε κατά 44% έναντι του δολαρίου πέρυσι. Ο ετήσιος πληθωρισμός εκτινάχθηκε στο 70% τον περασμένο μήνα, επιβαρύνοντας ακόμη περισσότερο το βιοτικό επίπεδο.

Τα έξι κόμματα, συμπεριλαμβανομένων επίσης του εθνικιστικού “Καλού Κόμματος” (İP), του Ισλαμιστικού Κόμματος Ευτυχίας (SP), του Δημοκρατικού Κόμματος (DP), του Κόμματος του Μέλλοντος (GP) του πρώην πρωθυπουργού Αχμέτ Νταβούτογλου και του “Κόμματος Δημοκρατίας και Προόδου” (DEVA), του πρώην αντιπροέδρου της κυβέρνησης Αλί Μπαμπατσάν, διαβουλεύονται προκειμένου να υποβάλλουν στις εκλογές κοινό υποψήφιο  απέναντι στον Ερντογάν.

Η διαχείριση της οικονομίας από τον Ερντογάν, συμπεριλαμβανομένης της εντολής της κεντρικής τράπεζας να μειώσει τα επιτόκια στο 14% ταπό 19% μεταξύ Σεπτεμβρίου και Δεκεμβρίου, παρά την άνοδο των τιμών, κινητοποίησε τα κόμματα της αντιπολίτευσης να ζητήσουν πρόωρες εκλογές.

Απορρίπτοντας το κάλεσμα της αντιπολίτευσης στις αρχές του τρέχοντος έτους, ο Τούρκος πρόεδρος είπε ότι οι εκλογές θα διεξαχθούν όπως έχει προγραμματιστεί, τον Ιούνιο του 2023.

Με πληροφορίες από BBC Turkce/Ahval

https://hellasjournal.com/2022/05/pai-gia-ekloges-ton-noemvrio-o-erntogan-lene-6-kommata-tis-antipolitefsis-anazitoun-kino-ipopsifio-enantion-tou-video/

Bloomberg: Τι σημαίνει για την παγκόσμια αγορά πετρελαίου η κατάσχεση των ελληνικών πλοίων

0

Δημοσίευμα του Bloomberg σχολιάζει ότι κάθε διαμάχη με το Ιράν είναι δυνητικά σοβαρή για την παγκόσμια αγορά.

Σοβαρές προεκτάσεις για την παγκόσμια αγορά πετρελαίου έχει η κατάσχεση από το Ιράν των δύο ελληνικών πλοίων στον Περσικό Κόλπο, καθώς αυξάνει τον κίνδυνο περαιτέρω διαταραχής των μεταφορών από μια περιοχή που αποτελεί ζωτική πηγή για τον παγκόσμιο ενεργειακό εφοδιασμό, προειδοποιεί το Bloomberg.

Η ανάλυση αποδίδει την κατάσχεση των πλοίων, που το καθένα είναι φορτωμένο με περίπου 1 εκατ. βαρέλια πετρελαίου, σε αντίποινα των Φρουρών της Επανάστασης του Ιράν για τη δέσμευση του τάνκερ στην Κάρυστο.

«Η Ελλάδα είναι το έθνος με τον μεγαλύτερο στόλο πετρελαιοφόρων στον κόσμο, κάτι που καθιστά κάθε διαμάχη με το Ιράν δυνητικά σοβαρή για την παγκόσμια αγορά», τονίζει το Bloomberg. Παρομοίως, περίπου το ένα πέμπτο των ημερήσιων προμηθειών αργού διέρχεται από τα στενά του Ορμούζ, τη στενή θαλάσσια οδό που χωρίζει τον Περσικό Κόλπο από τον Ινδικό Ωκεανό και από τους αγοραστές αργού σε όλο τον κόσμο.

«Οι ναυλωτές θα πρέπει να είναι πιο προσεκτικοί», δήλωσε στο Bloomberg ο Matt Stanley της Starfuels στο Ντουμπάι. «Το Ιράν θα είναι εξαιρετικά προστατευτικό έναντι όλων των περιουσιακών στοιχείων».

Η Ελλάδα ειδοποίησε όλα τα ελληνικά πλοία να «προσαρμοστούν στην απαράδεκτη κατάσταση» όταν πλέουν στον Περσικό Κόλπο. Περίπου το 27% του παγκόσμιου στόλου πετρελαιοφόρων είναι ελληνικής ιδιοκτησίας, σύμφωνα με στοιχεία της Clarkson Research Services Ltd.

Οι τιμές του μπρεντ σημείωσαν άνοδο 0,5% περίπου στα 120 δολάρια το βαρέλι τη Δευτέρα, έχοντας σημειώσει άνοδο 1,7% την Παρασκευή.

Η κατάσχεση των πλοίων

Τα δύο δεξαμενόπλοια, το Prudent Warrior και το Delta Poseidon, καταλήφθηκαν από τις ιρανικές δυνάμεις στον Περσικό Κόλπο την Παρασκευή. Και τα δύο είναι ελληνικής ιδιοκτησίας και σημαίας και είχαν φορτώσει φορτία στο Ιράκ, σύμφωνα με στοιχεία παρακολούθησης δεξαμενόπλοιων που συγκέντρωσε το Bloomberg.

Η κατάσχεση των πλοίων ήρθε λίγο καιρό αφότου οι ελληνικές αρχές σταμάτησαν ένα δεξαμενόπλοιο υπό σημαία Ιράν και, σε συντονισμό με τις αμερικανικές αρχές που επιβάλλουν κυρώσεις στο Ιράν, κατάσχεσαν το φορτίο του.

Η κυβέρνηση Τραμπ είχε επιβάλει εκ νέου ευρείες κυρώσεις στην οικονομία και την ενεργειακή βιομηχανία του Ιράν μετά την έξοδο από την πυρηνική συμφωνία του 2015, στο πλαίσιο μίας στρατηγικής για την αποσταθεροποίηση και την αποδυνάμωση της ηγεσίας της χώρας, θυμίζει το Bloomberg.

Το Prudent Warrior μεταφέρθηκε έκτοτε στο ιρανικό λιμάνι Μπαντάρ Αμπάς με όλο το πλήρωμα και το φορτίο του, είπε στο Bloomberg ο Γιώργος Βακιρτζής, διευθύνων σύμβουλος της ιδιοκτήτριας του πλοίου, Polembros Shipping Ltd.

Προηγούμενα περιστατικά

Το Ιράν κατέλαβε ένα βρετανικό δεξαμενόπλοιο για περισσότερους από δύο μήνες το 2019 μετά τον αποκλεισμό ενός ιρανικού πετρελαιοφόρου στο Γιβραλτάρ. Και τα δύο πλοία τελικά απελευθερώθηκαν. Άλλα δεξαμενόπλοια που ανήκουν στη Βρετανία, τη Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα έχουν δεχθεί εχθρικές προσεγγίσεις εντός και γύρω από το Ορμούζ τα τελευταία χρόνια, ενώ ιρανικά πλοία έχουν χτυπηθεί στην Ερυθρά Θάλασσα.

«Ξέραμε ότι οι Ιρανοί θα έκαναν αντίποινα, το είδαμε πριν από δύο χρόνια με το σκάφος Stena», είπε ο Βακιρτζής. «Πολλά ελληνικά πλοία ανεβοκατεβαίνουν στον Κόλπο ακριβώς μπροστά από την πόρτα τους». Ο καπετάνιος ενός φορτωμένου πετρελαιοφόρου δεν μπορούσε να κάνει και πολλά για να αποφύγει τη δέσμευση από μια ομάδα που επέβαινε σε ελικόπτερο, πρόσθεσε.

Οι Φρουροί της Επανάστασης ανέλαβαν την ευθύνη και προειδοποίησαν άλλα ελληνικά σκάφη στην περιοχή, ενώ άλλα 17 ελληνικά πλοία στον Κόλπο θα μπορούσαν επίσης να κατασχεθούν.

Πηγή: moneyreview.gr

ΤΣΙΧΑΝ ΤΟΥΓΚΑΛ: Η Τουρκία φανερώνει τι πραγματικά είναι το ΝΑΤΟ

0
THE NEW YORK TIMES

Τον Απρίλιο, καθώς ο κόσμος είχε στραμμένη την προσοχή του στην εισβολή του Βλαντιμίρ Πούτιν στην Ουκρανία, ένα μέλος του ΝΑΤΟ εξαπέλυσε επίθεση σε δύο γειτονικά του εδάφη. Σε μια βομβιστική επιχείρηση, η Τουρκία στόχευσε τα στρατόπεδα των Κούρδων μαχητών στο Ιράκ και στη Συρία, προκαλώντας ζημιές σε καταφύγια, αποθήκες πυρομαχικών και βάσεις

Η Τουρκία φανερώνει τι πραγματικά είναι το ΝΑΤΟ

Τον Απρίλιο, καθώς ο κόσμος είχε στραμμένη την προσοχή του στην εισβολή του Βλαντιμίρ Πούτιν στην Ουκρανία, ένα μέλος του ΝΑΤΟ εξαπέλυσε επίθεση σε δύο γειτονικά του εδάφη. Σε μια βομβιστική επιχείρηση, η Τουρκία στόχευσε τα στρατόπεδα των Κούρδων μαχητών στο Ιράκ και στη Συρία, προκαλώντας ζημιές σε καταφύγια, αποθήκες πυρομαχικών και βάσεις. Η ειρωνεία του γεγονότος πέρασε σε μεγάλο βαθμό απαρατήρητη. Αυτό δεν προκαλεί καμία έκπληξη: Για μεγάλο χρονικό διάστημα ο δυτικός κόσμος έκανε τα στραβά μάτια στη σκληρή μεταχείριση των Κούρδων από την Τουρκία. Επί δεκαετίες, το τουρκικό κράτος διώκει την κουρδική μειονότητα –περίπου το 18% του πληθυσμού– με καταστροφικό ζήλο. Χιλιάδες έχουν χάσει τη ζωή τους και περίπου ένα εκατομμύριο έχουν εκτοπιστεί σε μια εκστρατεία σκληρής εσωτερικής καταστολής. Αλλά τα δυτικά έθνη, εκτός από μια σύντομη περίοδο όπου η κουρδική αντίσταση συγκρατούσε το ανερχόμενο Ισλαμικό Κράτος, σπάνια έδειχναν να ενδιαφέρονται.

Η μεταχείριση των Κούρδων από την Τουρκία βρίσκεται τώρα στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος – αλλά όχι επειδή οι σύμμαχοι έχουν αφυπνιστεί για την αδικία της συστηματικής καταπίεσης των Κούρδων. Αλλά αντιθέτως, επειδή η Τουρκία απειλεί ουσιαστικά να εμποδίσει την εισδοχή της Φινλανδίας και της Σουηδίας στο ΝΑΤΟ, αν δεν συμφωνήσουν να καταστείλουν τους Κούρδους μαχητές. Για τον πρόεδρο της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, που βλέπει μια ευκαιρία να εδραιώσει περαιτέρω την εθνικιστική του ατζέντα, πρόκειται για ένα τολμηρό χαρτί. Η χλιαρή αντίδραση των συμμάχων του ΝΑΤΟ μέχρι στιγμής φανερώνει ότι μπορεί να έχει επιτυχία. Oπως και να διαμορφωθεί η κατάσταση, είναι βαθιά αποκαλυπτική. Για την Τουρκία, υπογραμμίζει για άλλη μία φορά την ορμή με την οποία ο κ. Ερντογάν επιθυμεί να εξοντώσει τους Κούρδους, ενώ παράλληλα ισχυροποιεί τη χώρα ως περιφερειακή δύναμη. Για την ίδια τη Συμμαχία, το αδιέξοδο φέρνει στο φως γεγονότα που επί του παρόντος αποκρύπτονται από τη μετατροπή της σε έναν καθαρά αμυντικό οργανισμό. Το ΝΑΤΟ, το οποίο έχει επί μακρόν συναινέσει στις διώξεις των Κούρδων, απέχει πολύ από το να αποτελεί δύναμη ειρήνης. Και η Τουρκία, μέλος από το 1952, το αποδεικνύει.

Η σύγκρουση της Τουρκίας με τους Κούρδους χρονολογείται τουλάχιστον από τα τέλη του 19ου αιώνα, όταν ο οθωμανικός συγκεντρωτισμός οδήγησε σε φυλετικές εξεγέρσεις. Οι δύο πρώτες δεκαετίες της Τουρκικής Δημοκρατίας, που ιδρύθηκε το 1923, περιελάμβαναν την άρνηση της κουρδικής ταυτότητας, αυτονομίας και γλώσσας, που ήταν βασικά στοιχεία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ακολούθησαν εξεγέρσεις, οι οποίες όμως κατεστάλησαν με τη βία. Αφού παρέμεινε σε μεγάλο βαθμό αδρανής τη δεκαετία του 1940 και του 1950, η κουρδική στρατιωτική δράση γνώρισε στη συνέχεια μια αναβίωση, υπό επαναστατικές σημαίες. Το Εργατικό Κόμμα του Κουρδιστάν, ή PKK, αναδύθηκε μέσα σε αυτό το κλίμα. Η οργάνωση χαρακτηρίζεται τρομοκρατική ομάδα από την Τουρκία, τις ΗΠΑ και την Ε.Ε. – και οι μέθοδοί της είναι πράγματι βίαιες. Σε τέσσερις δεκαετίες συγκρούσεων, το PKK έχει συντελέσει στην αιματοχυσία και είναι υπεύθυνο για τον θάνατο αμάχων, καθώς και αξιωματούχων ασφαλείας. Ωστόσο, η μιλιταριστική προσέγγιση της Τουρκίας στο κουρδικό ζήτημα έχει αφήσει ελάχιστο χώρο για άλλες, πιο διαλλακτικές κουρδικές οργανώσεις.

Οι ειρηνικές μορφές κουρδικού ακτιβισμού –όπως αυτές που οργανώνονται από το νόμιμο Λαϊκό Δημοκρατικό Κόμμα ή HDP– δέχονται συνεχείς επιθέσεις, κατηγορούμενες για σύνδεση με το PKK. Η κυβέρνηση ισχυρίζεται επίσης ότι το PKK συνεργάζεται με το κίνημα Γκιουλέν, πρώην σύμμαχο του κυβερνώντος κόμματος, το οποίο η Αγκυρα κατηγορεί ότι οργάνωσε την αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος το 2016. Μέλη αυτών των δύο ομάδων είναι που ο κ. Ερντογάν απαιτεί να παραδώσουν η Σουηδία και η Φινλανδία.

Επί δεκαετίες, το τουρκικό κράτος διώκει την κουρδική μειονότητα –περίπου το 18% του πληθυσμού– με καταστροφικό ζήλο.

Πού ήταν το ΝΑΤΟ σε όλα αυτά; Της στρατιωτικής επέμβασης του 1980, που αν μη τι άλλο απολάμβανε της στήριξης της Συμμαχίας, ηγήθηκε ο Κενάν Εβρέν, επικεφαλής των δυνάμεων του ΝΑΤΟ κατά των ανταρτών. Οι δυτικές χώρες συνέχισαν να παρέχουν άπλετη υποστήριξη στις εκστρατείες κατά των Κούρδων τα επόμενα χρόνια, ακόμη και κατά τη διάρκεια των εξαιρετικά βίαιων συγκρούσεων του 1993-95. Καθώς οι εχθροπραξίες επαναλήφθηκαν τη δεκαετία του 2010, η Δύση παραμέλησε σε μεγάλο βαθμό τα εσωτερικά κύματα καταστολής και τις επαναλαμβανόμενες εισβολές της Τουρκίας στη Συρία και στο Ιράκ, όπου οι Κούρδοι αναζητούν εδώ και καιρό καταφύγιο. Εφόσον αυτή η ευνοϊκή σιωπή είναι τόσο επίμονη, γιατί ο κ. Ερντογάν επέλεξε αυτή τη συγκεκριμένη στιγμή για να κλιμακώσει τις στρατιωτικές του επιχειρήσεις; Η απάντηση είναι απλή: Οι εκλογές είναι προ των πυλών και η κυβέρνηση, που διαχειρίζεται τη χειρότερη οικονομική κρίση της χώρας εδώ και δύο δεκαετίες, υπολογίζει στον εθνικισμό ως φάρμακο για τα εθνικά δεινά. Το κυβερνών κόμμα έχει συνεπώς εντείνει τις κινήσεις του κατά των Κούρδων, με φυλακίσεις πολιτικών και δημοσιογράφων, στρατιωτικές εκστρατείες στο εξωτερικό και απαγορεύσεις συναυλιών και θεατρικών παραστάσεων στο εσωτερικό. Εάν οι ΗΠΑ πιέσουν Φινλανδία και Σουηδία να αποδεχθούν τα αιτήματα της Τουρκίας, όπως ο υπουργός Εξωτερικών Αντονι Μπλίνκεν άφησε να εννοηθεί ότι θα μπορούσε να συμβεί, αυτό θα ήταν κάτι περισσότερο από μια πολιτική νίκη. Θα ήταν ένας σπάνιος συμβολικός θρίαμβος. Οι βομβαρδισμοί και οι πολιτιστικές απαγορεύσεις δεν θα ήταν τίποτα σε σύγκριση με μια διεθνή παραδοχή, που σφραγίζεται από την ισχυρότερη χώρα του κόσμου, ότι τα κουρδικά δικαιώματα μπορούν να παραμεριστούν.

Μπαίνουμε στον πειρασμό να θεωρούμε την Τουρκία ένα εξαιρετικά πολεμοχαρές κράτος. Χαρακτηρισμένη ως ο «άρρωστος άνθρωπος της Ευρώπης» τις τελευταίες ημέρες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, η χώρα φαίνεται τώρα να είναι ο πολεμοχαρής άνθρωπος της ηπείρου. Αλλά είναι λάθος να εξετάζουμε τη χώρα μεμονωμένα. Η επιθετικότητα του κ. Ερντογάν δεν είναι μόνο δική του. Επιτρέπεται, ενθαρρύνεται και υποστηρίζεται από τα δυτικά κράτη, καθώς και από τη Ρωσία. Στην Τουρκία πρόκειται για έναν προκλητικό ισχυρισμό: Οι Αρχές θέλουν οι πολίτες τους, και ο κόσμος, να πιστέψουν ότι οι «ξένοι» και οι «εξωτερικές δυνάμεις» πάντα υποστήριζαν τον κουρδικό αυτονομισμό. Αυτή η αρκετά δημοφιλής, αλλά εξαιρετικά διαστρεβλωμένη αντίληψη της πραγματικότητας δεν λέει τίποτα για τα όπλα, την υλικοτεχνική υποστήριξη και τη συγκατάθεση που άλλες χώρες έχουν παράσχει αφειδώς στη δολοφονία των Κούρδων.

Η επιθετικότητα της Τουρκίας συνοδεύεται από την αποδοχή του ΝΑΤΟ, ακόμη και από τη συνενοχή του. Δεν έχει νόημα οι δυτικές χώρες να κάνουν κήρυγμα στην Τουρκία ή η Τουρκία να παραπονιέται για την υποκρισία της Δύσης: Βρίσκονται σε αυτό μαζί. Ο,τι κι αν συμβεί με την επέκταση της Συμμαχίας –είτε οι Κούρδοι θυσιαστούν στον βωμό της γεωπολιτικής σκοπιμότητας είτε όχι–, αυτή θα πρέπει να είναι μια στιγμή καθαρότητας. Σε έναν κόσμο πολέμου, καμία χώρα δεν έχει το μονοπώλιο της βίας.

* Ο δρ Τσιχάν Τουγκάλ είναι καθηγητής Κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Μπέρκλεϊ και γράφει συχνά για την πολιτική και την κοινωνία της Τουρκίας.

“Καθημερινή”

The New Cold War and Ukraine

0

Euripides Evriviades


Are we in a Second Cold War? And is this new Cold War more dangerous than the old one? Are the Russians seriously contemplating using tactical nuclear weapons in Ukraine, as we are repeatedly told?

Is the world today in a more dangerous state than when the two nuclear armed superpowers went ‘jaw, jaw’ during the 1962 Cuban missile crisis – when the US and Soviet people, together with the rest of the world, held their breath in those 13 days of October?

The answer is both ‘yes’ and ‘no’.

Prominent old hands in the West – practitioners, scholars and commentators – insist that yes, this evolving new Cold War is definitely more dangerous than the old one; and that yes, the war in Ukraine is more dangerous than the 1962 Cuban missile crisis. To buttress their arguments, they cite repeated Russian warnings and actions (such as the recent ICBM test by Russia, and statements by Putin and Lavrov) indicating that Moscow wants to deter the West and NATO from direct involvement in Ukraine. Even worse, they argue that Moscow and Putin may do so out of ‘desperation’ about losing the war, or even merely to avoid losing face. And if tactical nuclear weapons are used in Ukraine, then all hell may break loose.

The old Cold War lasted from 1947 to 1990. It ended with acceptance by the Soviet Union and others of the unification of Germany on 22 September 1990. The Soviet Union collapsed a year later, in December 1991. The division of Germany and the Berlin Wall constituted both the substance and the symbol of the Cold War, which, as partly a geopolitical but mainly a Manichean ideological conflict, soon became global.

Precisely because the Cold War was an ideological struggle between two ecumenical and messianic visions, it was supposed to be an endless conflict. Those of us who lived through it, especially in US universities, had been so taught. Theories to explain this ‘endless conflict’ were endless as well. But they were all bad theories. They proved bankrupt. Few were the practitioners and scholars who predicted the demise of the Cold War. But they were certainly no prophets. They were students of history with analytical skills.

The old Cold War went through three phases. The first lasted from 1947 to 1962. It is agreed that this was the most dangerous phase, with crises in Berlin and Cuba that brought the two superpowers into face-to-face confrontation. After 1962, the world witnessed a transition period – one of peaceful coexistence – and, after 1969, the Cold War entered its second phase, that of detente. Detente lasted from 1969 to 1979. Detente was critical to subsequent developments, and is particularly relevant today with the Ukraine crisis. It was during this period that multilevel channels of communication were established hierarchically and horizontally between East and West. Detente facilitated the ‘institutionalisation’ of most of the rules and regulations of the high-stakes game between the two superpowers, enabling the rational management of power politics. Detente also empowered the people on both sides of the divide. The third and final phase of the old Cold War was sophisticatedly managed until its end in 1990. The end of the Cold War was an event unprecedented in the political history of the world: a state of unprecedented power collapsed without major war.

 

Those who handled the Cold War’s repeated crises had lifelong experience of dealing with such situations, whether conventional or unconventional, frontal or proxy

Given that we face yet another war in Europe, do we today find ourselves in a more dangerous world than then? My opinion is that no, we do not. And I rest my case on the stakes of the Cuban missile crisis. In 1962, the stakes were existential, not just for the two superpowers but for the rest of the world as well. During those dark days, the two superpowers confronted each other frontally tous azimuts. They were on red alert everywhere, and not merely around Cuba. What level of nuclear alert (DEFCON – Defence Ready Condition) is the US on today on account of the Ukraine war? Certainly not the same level as it was on during the Cuban crisis.

Yet we are told in no uncertain terms that Armageddon may be just around the corner. It is part of human nature – and no doubt aided by the appropriate ideological disposition – to view an ongoing crisis as worse than one that occurred decades ago and that was resolved amicably. But in the case of Cuba, for example, we now know what the US decision-makers did not know then: that besides the nuclear-tipped missiles there were scores of tactical nuclear weapons on the island, with local Soviet commanders authorised to use them if Cuba were attacked. Soviet nuclear submarines around Cuba were also so authorised, if attacked. And in at least one case, an ‘accidental’ firing by one which was provoked by US depth chargers was averted due to the cool headedness of its commander.

How dangerous the 1962 crisis was for the US was evidenced by a poll conducted some months afterwards. Asked what they were doing during those scary days in October, the majority of the respondents said they resorted to making love – determined, one supposes, to go out with their own bang as well.

The Cuban missile crisis was resolved through artful compromise and mutual and substantial concessions by both sides. The US did not win, and the Soviets did not lose.

The Soviet Union may now be gone, but an independent communist Cuba is still there – a legacy of the 1962 compromise under which the US undertook not to attack Cuba.

Most importantly for our purposes, world peace and security were preserved, even though the two superpowers came perilously close to a nuclear war. They are not in such a position today over their proxy war in Ukraine. Cuba was the ‘mother of all’ Cold War crises, but it was not the only one. And it was President John F Kennedy who described best the existential dilemma facing the world after the Berlin Wall crisis was diplomatically resolved. It was ‘a hell of a lot better than a war’, he is reported to have said. And it was ‘talk, talk’ that resolved the 1962 crisis as well.

The old Cold War was more dangerous than what the world is facing today in and around Ukraine. But those who handled its repeated crises (including those in Korea, Vietnam, the Middle East and Afghanistan) had lifelong experience of dealing with such situations, whether conventional or unconventional, frontal or proxy. All had lived through the hell of the Second World War, and they knew from the very outset that the introduction of nuclear weapons changed the nature of war and hence the rules of the game. Clausewitz’s aphorism on politics and war held no more. Armageddon was now part of power politics. Rationality, deterrence, diplomatic back-channel, bilateral summit, multilateral conference – all combined to keep the Cold War cold. Almost by nature, Washington and Moscow got into each other’s shoes. This enabled them to handle crises that brought them into confrontation and, additionally, to handle their proxies accordingly.

 

The discipline of the old Cold War, which the superpowers exercised both towards themselves and on their proxies, now appears to be gone

The institutionalisation of many aspects of the Cold War – especially various arms control agreements – and the process of doing so through arduous and long negotiation, created a caste of high-level bureaucrats with a vested interest in peacekeeping and peace-making.  Mechanisms for avoiding accidents – of which there were many hair-raising examples during the Cold War – constituted a serious component of this endless process. But one way or another, peace and security were preserved.

The bottom line is that in the old Cold War there existed political and military leaders (and a corresponding bureaucracy) who had had experience of war and crises, who were cognisant of the stakes, and who studied and got to know their opponents in the process of managing the ‘endless conflict’. The final case in point is the handling of the last phase of the Cold War under Gorbachev and the Reagan/Bush administrations.

The evolving new Cold War, then – seemingly about Ukraine but certainly not confined there – is more dangerous than the old one because none of the constraints outlined above exist today. There may exist some rationality on the level of Joe Biden and Vladimir Putin with regards to nuclear war (as well as from countries like Germany). But that is not enough. The rest of the institutional constraints that characterised the ‘long peace’ of the old Cold War have been gradually deconstructed since 1991. The discipline of the old Cold War, which the superpowers exercised both towards themselves and on their proxies, now appears to be gone.

This is what makes the ongoing war in Ukraine more dangerous than analogous crises before. There has been, we read, no communication whatsoever between Washington and Moscow since 15 February. And the level of hostile rhetoric is going through the roof. Where will ‘jaw, jaw’ without ‘talk, talk’ lead?

If the war overspills, what would that involve? The Europeans especially – the UK included – should reflect seriously on the fact that there is yet another unnecessary war in Europe, and about their responsibilities before and now. Where are they as autonomous actors? Do they really want to have such autonomy – or to remain ‘freeloaders’ security-wise as part of an exclusive Atlanticist club? Their record so far is dismal. Worse, they are currently doubling down on the war. Do they realise that if something larger occurs, it will take place neither in Siberia nor in Alaska?

The views expressed in this Commentary are the author’s, and do not represent those of RUSI or any other institution.

Have an idea for a Commentary you’d like to write for us? Send a short pitch to [email protected] and we’ll get back to you if it fits into our research interests. Full guidelines for contributors can be found here. 

WRITTEN BY

Euripides Evriviades

View profile

Ιράν – Ελληνικά δεξαμενόπλοια: Οι χειρισμοί για το «Lana» και τα αντίποινα

0

«Σύσταση» του υπουργείου Ναυτιλίας προς τα υπό ελληνική σημαία πλοία να αποφεύγουν κατά το δυνατόν τα ύδατα αρμοδιότητας του Ιράν

Σε «έντονη σύσταση» προς τα υπό ελληνική σημαία πλοία να αποφεύγουν κατά το δυνατόν τα ύδατα αρμοδιότητας του Ιράν, κατά τον διάπλου τους στον Περσικό Κόλπο και στα στενά του Ορμούζ, προχώρησε χθες το υπουργείο Ναυτιλίας μετά την κατάληψη δύο ελληνικών δεξαμενόπλοιων από τους Φρουρούς της Επανάστασης. Σύμφωνα με πηγές από το υπουργείο Ναυτιλίας, το «Prudent Warrior» βρίσκεται αγκυροβολημένο στο ιρανικό λιμάνι Bandar Abbas, ενώ το «Delta Poseidon» παραμένει προς το παρόν στην ίδια θέση στον Περσικό Κόλπο. Τα πληρώματά τους παραμένουν στα πλοία και είναι καλά στην υγεία τους.

Εν τω μεταξύ, χθες οι Φρουροί της Επανάστασης στο Ιράν απηύθυναν προειδοποίηση ότι θα προχωρήσουν στην κατάληψη και άλλων ελληνικών τάνκερ στον Περσικό Κόλπο, αν «η Ελλάδα συνεχίσει τις παράνομες ενέργειες». Η προειδοποίηση έγινε με μορφή διαρροής σε ιρανικά μέσα ενημέρωσης, τα οποία σημείωσαν ότι αυτή την περίοδο δεκαεπτά ελληνικά πλοία βρίσκονται στον Περσικό Κόλπο και θα μπορούσαν και αυτά να κατασχεθούν.

 

Την ίδια στιγμή, πλούσιο είναι το παρασκήνιο στην υπόθεση του δεξαμενόπλοιου «Lana» (πρώην «Pegas»), το οποίο βρίσκεται εδώ και ενάμιση μήνα ελλιμενισμένο στο αγκυροβόλιο της Καρύστου. Η δέσμευση του φορτίου του πυροδότησε διπλωματική κρίση, με το Ιράν να κατάσχει τα δύο υπό ελληνική σημαία δεξαμενόπλοια ανοικτά των ακτών του.

Αρμόδιοι αξιωματούχοι με άμεση σχέση με την υπόθεση εξηγούν ότι το αμερικανικό εμπάργκο στο ιρανικό πετρέλαιο έχει ισχύ στις ΗΠΑ, όχι όμως και στην Ε.Ε. Και ως εκ τούτου θέτουν υπό αμφισβήτηση την απόφαση του Πρωτοδικείου Χαλκίδας να προχωρήσει σε κατάσχεση των 107.000 τόνων ιρανικού πετρελαίου δυνάμει του αιτήματος του αμερικανικού υπουργείου Δικαιοσύνης. Απόφαση που, εξάλλου, προκάλεσε την αντίδραση της Τεχεράνης. Οι ίδιες πηγές ενημέρωσης μάλιστα αποκάλυψαν στην «Κ» ότι το προηγούμενο διάστημα είχε επισημανθεί αρμοδίως ο κίνδυνος το Ιράν να προχωρήσει σε αντίποινα σε περίπτωση που η Ελλάδα ικανοποιούσε το αίτημα των ΗΠΑ, παρά τους σχετικούς νομικούς περιορισμούς.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Το «Lana» κατέπλευσε ρυμουλκούμενο στο αγκυροβόλιο της Καρύστου στις 14 Απριλίου. Με διάταξή της η Αρχή για το ξέπλυμα προχώρησε στη δέσμευσή του, καθώς σύμφωνα με την αρχική ενημέρωση το δεξαμενόπλοιο ανήκε σε ρωσική τράπεζα που συγκαταλέγεται στις 800 και πλέον οντότητες σε βάρος των οποίων έχουν τεθεί σε ισχύ κυρώσεις μετά τη ρωσική εισβολή. Κατόπιν ελέγχου, ωστόσο, προέκυψε ότι στα μέσα Μαρτίου, και σίγουρα πριν από τον κατάπλου του στην Κάρυστο, το δεξαμενόπλοιο είχε μεταβιβαστεί στην επίσης ρωσική εταιρεία Transmorflot, σε βάρος της οποίας πάντως δεν έχουν τεθεί σε ισχύ κυρώσεις. Ως εκ τούτου, η Αρχή για το ξέπλυμα ήρε τη διάταξη για τη δέσμευση του πλοίου, εκτιμώντας ότι δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις για κάτι τέτοιο.

«Σύσταση» του υπουργείου Ναυτιλίας προς τα υπό ελληνική σημαία πλοία να αποφεύγουν κατά το δυνατόν τα ύδατα αρμοδιό- τητας του Ιράν.

Με ορατό το ενδεχόμενο να επιτραπεί ο απόπλους του «Lana», το αμερικανικό υπουργείο Δικαιοσύνης απέστειλε στις 20 Απριλίου αίτημα δικαστικής συνδρομής ζητώντας αυτή τη φορά τη δέσμευση όχι του πλοίου, αλλά του φορτίου του. Στο σχετικό έγγραφο αναφέρεται συγκεκριμένα ότι η εισαγγελία της περιφέρειας Κολούμπια, το FBI και η υπηρεσία Ερευνών Εσωτερικής Ασφάλειας (Homeland Security Investigation – HSI) διεξάγουν έρευνα για μεταφορά ιρανικού πετρελαίου, «τα έσοδα του οποίου θα υποστηρίξουν μια ξένη τρομοκρατική οργάνωση κατά παράβαση της ποινικής νομοθεσίας των ΗΠΑ».

Το αίτημα δικαστικής συνδρομής διαβιβάστηκε στα αρμόδια υπουργεία Δικαιοσύνης και Εξωτερικών, πριν καταλήξει στο αρμόδιο (λόγω Καρύστου) Πρωτοδικείο Χαλκίδας για εκτέλεση, ήτοι να προχωρήσει στην κατάσχεση των 100.000 τόνων πετρελαίου και τη μετάγγισή τους σε δύο άλλα δεξαμενόπλοια. «Σας διαβιβάζουμε το από 20 Απριλίου 2022 κατεπείγον αίτημα δικαστικής συνδρομής του υπουργείου Δικαιοσύνης των ΗΠΑ και παρακαλούμε να μεριμνήσετε για την άμεση ικανοποίηση αυτού», αναφέρεται σε επίσημο κυβερνητικό έγγραφο που βρίσκεται στη διάθεση της «Κ».

Την 20ή Μαΐου, αντίστοιχα, το Πρωτοδικείο Χαλκίδας με έγγραφο που φέρει την ένδειξη «Ακρως εμπιστευτικόν» ζητάει από το Λιμεναρχείο Καρύστου «να προχωρήσει στην παράδοση του κατασχεμένου φορτίου από το πλοίο “Lana” σε δύο πλοία ναυλωμένα από τις αιτούσες αμερικανικές αρχές». Δυνάμει των παραπάνω και το αρχηγείο του Λιμενικού ενέκρινε με σήμα του προς το Λιμεναρχείο Καρύστου τη μετάγγιση του ιρανικού πετρελαίου σε μισθωμένα από τις ΗΠΑ δεξαμενόπλοια, παρά το γεγονός ότι η μετάγγιση πετρελαίου από ένα καράβι σε άλλο επιτρέπεται για περιβαλλοντικούς λόγους σε μόλις τρία σημεία στη χώρα: τη Λήμνο, την Πρέβεζα και την Κρήτη. Οι πληροφορίες, μάλιστα, αναφέρουν ότι ασκήθηκαν πιέσεις προκειμένου να καμφθούν οι ενστάσεις της επικεφαλής του Λιμεναρχείου επί της συγκεκριμένης διαδικασίας.

Η μετάγγιση του ιρανικού πετρελαίου από το «Lana» στα δεξαμενόπλοια «Ice Energy» και «Alkinoos» ξεκίνησε την περασμένη εβδομάδα και βρίσκεται σε εξέλιξη.

Από τα τέλη Απριλίου η οργάνωση United Against Nuclear Iran, που στελεχώνεται από πρώην αξιωματούχους της αμερικανικής CIA και αποτελεί σκληρό πολέμιο του Ιράν, είχε εκδώσει ανακοίνωση για το θέμα. Σε αυτήν, ο επικεφαλής της Mark Wallace ανέφερε «καλούμε την Ελλάδα και τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη να προχωρήσει άμεσα στη δέσμευση του “Pegas”».

“Καθημερινή”

Με αφορμή την 29η Μαϊου: το Αιγαίο ΕΙΝΑΙ ελληνική λίμνη.

1

του Στέφανου Καραβίδα*

Ιερή Μνήμη Βασιλεύουσας Κωνσταντινούπολης -και οχι «Ιστανμπούλ»- η σημερινή. Μέρα με μεγάλο ιστορικό και συναισθηματικό βάρος. Από τη μάχη του Μάτζικερτ το 1071, έως την πτώση της Πόλης, για 382 χρόνια οι Ογούζοι Τούρκοι είτε ως Σελτζούκοι, είτε ως Οθωμανοί, αποφλοίωναν μεθοδικά και επίμονα την κυριαρχία του χιλιάρμενου Ρωμαϊκού Κράτους των Ελλήνων. Αντίστοιχα, η σημερινή Τουρκία αποφλοιώνει μεθοδικά όχι τα κυριαρχικά μας δικαιώματα, αλλά το σκληρό πυρήνα της ελληνικής κυριαρχίας.

Η πρόσφατη ομιλία του Πρωθυπουργού στο αμερικανικό Κογκρέσο, ο στριμωγμένος Ερντογάν, η διολίσθηση της τουρκικής λίρας, η δημιουργία αμερικανικών βάσεων στην Ελλάδα, οι τουρκικές εκλογές του 23’, οι ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου στην Αμερική,  θα μπορούσαν ως γεγονότα, αυτά και άλλα πολλά, να είναι μέρος της ανάλυσης. Αποτελούν όμως απλά δικαιολογίες. Δικαιολογίες, όπως αντίστοιχες που εφευρίσκουμε υπό το πρίσμα της εκάστοτε τρέχουσας επικαιρότητας, για να στρουθοκαμηλίσουμε και να αρνηθούμε να δούμε την πραγματικότητα και τη μεγάλη εικόνα. Και αυτή δεν είναι άλλη από την πρόθεση της Τουρκίας να αναδειχθεί στην πέμπτη δύναμη παγκοσμίως.

Ο σημερινός επίπλαστος τουρκισμός, ως ένα κράμα του κεμαλικού εθνικισμού, του ριζοσπαστικού ισλάμ και του αποκρυφιστικού παντουρκισμού, αποτελεί πρώτο ξάδελφο του ναζισμού, που επιζητεί το «ζωτικό» του χώρο. Μόνο ο Ελληνισμός, μπορεί να ανακόψει τις προθέσεις της Τουρκίας να υλοποιήσει τον «milli misaki», τον «εθνικό όρκο» του τελευταίου οθωμανικού κοινοβουλίου (το βλέπουμε να εξελίσσεται στο Ιράκ και τη Συρία, Μοσούλη, Χαλέπι, Κιρκούκ και έπεται Θράκη και Θεσσαλονίκη).

Δυστυχώς η φύση απεχθάνεται το κενό. Σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο υπάρχει κενό προβαλλόμενης ισχύος από την πλευρά μας, το οποίο καλύπτει η Τουρκία. Πλέον δεν έχει νόημα καν το δίλημμα «κατευνασμός ή αποτροπή».  Το ζήτημα δεν είναι το εάν αλλά το πότε. Πλέον σημασία έχει η προετοιμασία. Η  Τουρκία δεν έχει τη δυνατότητα να κερδίσει στρατιωτικά την Ελλάδα εάν η Ελλάδα είναι έτοιμη και διατηρήσει την πρωτοβουλία (ΜΕ ΟΤΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΑΥΤΟ), σε μια σύγκρουση η οποία είναι πλέον αναπόφευκτη.

Οι συναντήσεις κορυφής, οι διερευνητικές, τα ζεϊμπέκικα, οι κουμπαριές και οι «χαλβάδες», το μόνο που εξυπηρετούν είναι το ΔΙΕΘΝΕΣ ΠΡΟΦΙΛ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ, τίποτα άλλο. Στη σύγκρουση που έρχεται, δε θα μας συνδράμει κανένας, πέραν ίσως της Γαλλίας και αυτό με πολλά ερωτηματικά. Είναι αυταπάτη να πιστεύουμε ότι από το εξωτερικό θα επέμβουν, προκειμένου να μας χωρίσουν. Θα είναι πολύ επικίνδυνο το πολιτικό προσωπικό, το οποίο δεν έχει κουλτούρα ασφαλείας και γνώση των στρατιωτικών δυνατοτήτων της χώρας, να βιαστεί υπό την πίεση των φοβικών του συνδρόμων, να αποδεχθεί διαμεσολάβηση, η οποία θα ανοίξει την πόρτα στην τουρκοποίηση του Αιγαίου. Η ελληνική πλευρά πρέπει να σηκώσει το τηλέφωνο μόνο αφού οι Ελληνικές ΕΔ εξασφαλίσουν το πλεονέκτημα. Και μπορούν!

Το Αιγαίο με βάση το βαρύ ιστορικό και πολιτισμικό αποτύπωμα του Ελληνισμού στις δύο ακτές του, τη γεωγραφία, αλλά και τις δυνατότητες των ελληνικών ΕΔ, είναι de facto μία ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΙΜΝΗ. Μέριμνα του ελλαδικού κράτους πρέπει να είναι επιτέλους να το κάνει και de jure. Αυτό πρέπει να είναι κατανοητό στους ακαδημαϊκούς και πολιτικούς, που εκπροσωπούν τις τουρκικές θέσεις εντός Ελλάδας, αλλά και στα πολιτικά πτώματα που επιχειρούν να αναστήσουν, προκειμένου να μεθοδευτεί καθεστώς συνεκμετάλλευσης. Το Αιγαίο στην κοσμοαντίληψη των Ελλήνων, πέρα από τους ακαδημαϊκούς νομικισμούς, είναι ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΙΜΝΗ.

*Επισμηναγός (Ι) ε.α Στέφανος Καραβίδας

Το κοινωνικό υπόβαθρο τροχοπέδη για μια καριέρα;

0

Περισσότερη διαφορετικότητα, μεγαλύτερη επιτυχία. Πολλές εταιρείες το έχουν καταλάβει και λαμβάνουν μέτρα πχ. υπέρ των γυναικών. Αλλά τι συμβαίνει με τις διακρίσεις εξαιτίας κοινωνικής προέλευσης;

    Πανεπιστημιακή αίθουσα διδασκαλίας στο Μπόχουμ

Στη Γερμανία όλες οι πόρτες ανοίγουν αρκεί να είσαι εργατικός και πρόθυμος. Ακούγεται πολύ καλό αλλά δυστυχώς δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Σε αυτά θα έπρεπε να προστεθεί και το…  «αρκεί να έχεις και την κατάλληλη καταγωγή». Συχνά αποδεικνύεται στην πράξη ότι δεν αρκεί το ταλέντο και η αφοσίωση. Αν θέλεις να ανέλθεις στα διευθυντικά επίπεδα θα πρέπει να κατανοείς τους κρυμμένους κώδικες της «ελίτ», να συμπεριφέρεσαι και να ντύνεσαι κατάλληλα, να έχεις τα «σωστά» χόμπι και να μιλάς τη «σωστή» γλώσσα. Με άλλα λόγια το κοινωνικό υπόβαθρο καθορίζει σε μεγάλο βαθμό τις ευκαιρίες στον πανεπιστημιακό και εργασιακό χώρο αλλά και τον βαθμό στον οποίο κάποιος θα βιώσει διακρίσεις.

Οι διακρίσεις ξεκινούν από νωρίς στη Γερμανία. «Παιδιά οικογενειών με πανεπιστημιακό υπόβαθρο θα πάνε σε ποσοστό άνω του 80% στο γυμνάσιο. Παιδιά οικογενειών με χαμηλότερο εκπαιδευτικό επίπεδο, σε μικρότερο ποσοστό» αναφέρει η Κωνσταντίνα Βασιλείου-Εντς, δημοσιογράφος και ιδρυτικό μέλος της συμβουλευτικής Diversity Kartell, που ζητά περισσότερη διαφορετικότητα στα ΜΜΕ.

Τι αποτελεί το κοινωνικό υπόβαθρο;

Πρακτική άσκησηΔεν έχουν όλοι οι νέοι τις ίδιες ευκαιρίες για καλές πρακτικές

Εκτός από το εκπαιδευτικό επίπεδο και η εργασία, άρα και το οικονομικό επίπεδο των γονέων, καθορίζουν επίσης το κοινωνικό υπόβαθρο. Η σχολική επιτυχία και οι διακρίσεις σε βάρος μαθητών φαίνεται ακόμη ότι επηρεάζονται και από το μεταναστευτικό υπόβαθρο, εκτιμά η Βασιλείου-Εντς.

Πολλές φορές συμβαίνει επίσης νεαρά άτομα να μην μπορούν να λάβουν οικονομική στήριξη από τους γονείς τους, όταν τη χρειάζονται, ενώ συχνά αναγκάζονται τα ίδια να βοηθήσουν οικονομικά τους γονείς τους. Αυτό σημαίνει για παράδειγμα ότι δεν μπορούν να κάνουν εύκολα μια άμισθη πρακτική άσκηση. Αντίθετα νέοι άνθρωποι από πιο προνομιούχα οικογενειακά περιβάλλοντα συνήθως έχουν καλύτερες ευκαιρίες δικτύωσης για μια καλή πρακτική άσκηση.

Άνεργοι γονείς, παιδιά χωρίς αυτοπεποίθηση

Γονείς παιδιάΗ οικονομική επιφάνεια των γονιών επηρεάζει την εξέλιξη των παιδιών

Εν ολίγοις: «Όσοι προέρχονται από φτωχές οικογένειες πρέπει να πάρουν πολύ περισσότερα ρίσκα προκειμένου να ανέλθουν κοινωνικά σε σχέση με εκείνους που γεννήθηκαν απλώς στη μεσαία τάξη ή στην ανώτατη εκπαιδευτικά κοινωνικά τάξη» αναφέρει η Βασιλείου-Εντς.

«Οι γονείς είναι άνεργοι εδώ και πάρα πολλά χρόνια, από τα μέσα της δεκαετίας του 90. Φυσικά όλο αυτό δεν τους άφησε καθόλου αυτοπεποίθηση. Αυτό επηρεάζει τα παιδιά, τα οποία επίσης αισθάνονται ίσως ότι δεν είναι σε θέση να πετύχουν τόσα πολλά», αναφέρει από την πλευρά της η Νατάλια Νεπόμνιατσα. Είναι παιδί Ουκρανών μεταναστών στη Γερμανία. Μεγάλωσε σε μια υποβαθμισμένη περιοχή της Βαυαρίας. Παρά τους καλούς βαθμούς της δεν έγινε δεκτή στο Γυμνάσιο. Παράλαυτα ολοκλήρωσε τεχνική εκπαίδευση στη Γερμανία κι έπειτα έγινε δεκτή σε μεταπτυχιακό στη Μεγάλη Βρετανία. Σήμερα εργάζεται σε γνωστή συμβουλευτική εταιρεία και έχει ιδρύει το δίκτυο Network Opportunities, το οποίο βοηθά νέους να προχωρήσουν εκπαιδευτικά και εργασιακά.

Περισσότερη κοινωνική διαφορετικότητα στις επιχειρήσεις

ΜΜΕ Δεν υπάρχει «κοινωνική διαφορετικότητα» στα γερμανικά ΜΜΕ

Οι διακρίσεις με βάση το κοινωνικό υπόβαθρο είναι λιγότερο ορατές από ό,τι άλλες διακρίσεις λόγω ηλικίας, χρώματος ή καταγωγής. Για τον λόγο αυτό είναι σημαντικό πανεπιστημιακά ιδρύματα αλλά και τα τμήματα ανθρώπινου δυναμικού να κάνουν αυτοκριτική ως προς τα κριτήρια επιλογής τους. Σύμφωνα με τη Νεπόμνιατσα αυτό ξεκινά για παράδειγμα με τις αγγελίες για εύρεση εργασίας. Το δίκτυό της προτείνει για παράδειγμα να δίνεται περισσότερη έμφαση στα ταλέντα και τις πραγματικές ικανότητες των υποψηφίων, διότι δεν είναι όλοι σε θέση να επιδείξουν πάντα εξαιρετικούς βαθμούς ή φοίτηση σε κορυφαία πανεπιστήμια.

Και τα ΜΜΕ πάντως στη Γερμανία δεν φαίνεται να προωθούν ιδιαίτερα την κοινωνική διαφορετικότητα. «Αλλά αυτό αλλάζει σε ορισμένα μέσα» παρατηρεί η Βασιλείου-Εντς. Για παράδειγμα η Ραδιοφωνία της Έσσης HR ή το δίκτυο Νοτιοδυτικής Ραδιοφωνίας SWR δεν απαιτούν πλέον απαραίτητα πτυχίο ως προϋπόθεση για πρακτική άσκηση αλλά αποδέχονται επίσης και την επαγγελματική κατάρτιση. Όσο κι αν είναι άβολο πολλές φορές για τις επιχειρήσεις, εν τέλει θα ήταν προς όφελος όλων να στηρίξουν και την κοινωνική διαφορετικότητα.

Ίνσα Βρέντε

Επιμέλεια: Δήμητρα Κυρανούδη

dw