Αρχική Blog Σελίδα 1960

CNN: Η συμφωνία Ρωσίας-Σερβίας για το φυσικό αέριο ίσως διαλύσει τις ελπίδες για μείωση της ρωσικής επιρροής στα Δ.Βαλκάνια

0

Η ανακοίνωση την Κυριακή από τον πρόεδρο της Σερβίας Αλεξάνταρ Βούτσιτς ότι η χώρα του έκλεισε νέα τριετή συμφωνία προμήθειας φυσικού αερίου με τη Ρωσία (Gazprom), προκάλεσε νέο πονοκέφαλο στη Δύση και κυρίως, στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Αν και η Σερβία δεν είναι κράτος μέλος της ΕΕ, αποτελεί μέρος του σχεδίου διεύρυνσης στα Δυτικά Βαλκάνια που η Ένωση βλέπει ως κλειδί για την ευρωπαϊκή ασφάλεια, πολύ περισσότερο τώρα με τον πόλεμο στην Ουκρανία.

Ειδικά η Σερβία θεωρείται κρίσιμη καθώς το μέγεθος, ο πληθυσμός και η γεωγραφική της θέση την καθιστούν γεωπολιτικά σημαντική και επιπλέον «αν θέλετε να συζητήσετε για το μέλλον της Βοσνίας ή του Κοσσυφοπεδίου, θα χρειαστείτε τη σερβική κυβέρνηση στην αίθουσα», αναφέρει χαρακτηριστικά το CNN.

Ωστόσο, η Σερβία εξαρτάται επίσης πολύ από τη Ρωσία όσον αφορά το φυσικό αέριo και επίσης συνεργάζεται στρατιωτικά με τη Μόσχα. Εν ολίγοις επωφελείται τεράστια από τη σχέση της με τη Ρωσία και ακόμη κι αν γίνει μέλος της ΕΕ στην πορεία, δεν θα θέλει να κόψει τις γέφυρες της με το Κρεμλίνο. Επίσης μπορεί να κάνει συμφωνίες με τη Ρωσία, την Κίνα και την ΕΕ ταυτόχρονα, έτσι οι Βρυξέλλες την προσέχουν ως κόρην οφθαλμού.

Θα αλλάξει στάση η ΕΕ;

Ενώ η Σερβία έχει υποστηρίξει πολλά ψηφίσματα του ΟΗΕ που καταδικάζουν τη ρωσική εισβολή, δεν έχει επιβάλει κυρώσεις στη Μόσχα ούτε έχει ευθυγραμμιστεί με τις Βρυξέλλες στο μέτωπο κατά του Πούτιν κάτι που θεωρείται αναμενόμενο από τα υποψήφια κράτη. Η νέα συμφωνία για το ρωσικό φυσικό αέριο, φοβούνται ορισμένοι αξιωματούχοι και αναλυτές της ΕΕ, μπορεί να είναι ένα πολύ μεγάλο βήμα για ορισμένα κράτη μέλη της ΕΕ.

«Εάν ολοκληρωθεί, η συμφωνία θα διέλυε τις ελπίδες όσων έβλεπαν την ευκαιρία να μειώσουν τη ρωσική επιρροή στην περιοχή», δήλωσε ο Φίλιπ Εϊντούς, αναπληρωτής καθηγητής διεθνούς ασφάλειας στο Πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου. Ο καθηγητής πιστεύει ότι ο Βούτσιτς μπορεί να επιδιώκει να έχει «και την πίτα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο».

Προβλέπει ότι ο Σέρβος πρόεδρος «σίγουρα θα διαβεβαιώσει ότι η Σερβία παραμένει στο μονοπάτι της ΕΕ, ενώ ίσως ακόμη περιμένει μια καλύτερη αντιπροσφορά από τον Γερμανό καγκελάριο, Όλαφ Σολτς». Ωστόσο, προειδοποιεί ο Εϊντούς, το στοίχημα μπορεί αυτή τη φορά να αποτύχει, καθώς η ΕΕ έχει άλλες πολιτικές προτεραιότητες αυτή τη στιγμή και η εμπιστοσύνη μεταξύ των δύο μερών μπορεί να καταστραφεί οριστικά.

Το αν αυτό σημαίνει ότι οι ενταξιακές συνομιλίες σταματούν ή ότι η ΕΕ υιοθετεί διαφορετική προσέγγιση, μένει να φανεί. Ωστόσο, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η συμφωνία για το φυσικό αέριο ήταν ένα ιδιαίτερα «πικρό ποτήρι» για τους αξιωματούχους και διπλωμάτες στις Βρυξέλλες.

«Ανησυχούμε. Η ευθυγράμμιση από χώρες εκτός ΕΕ είναι πιο σημαντική από ποτέ, για τις χώρες εντός του μπλοκ που προσπαθούν να διατηρήσουν μια γραμμή», δήλωσε στο CNN ένας ανώτερος αξιωματούχος της ΕΕ, αναφερόμενος συγκεκριμένα στην Ουγγαρία, το κράτος μέλος της ΕΕ που αντιτίθεται περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο σε μια σκληρή στάση απέναντι στη Ρωσία.

Ο Στίβεν Μπλόκμανς, διευθυντής έρευνας στο Κέντρο Μελετών Ευρωπαϊκής Πολιτικής, είπε στο CNN ότι από την αρχή του πολέμου, η ΕΕ πιέζει τρίτες χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Κίνας, να έχουν παρόμοια προσέγγιση στις κυρώσεις. Αν ακόμα και χώρες που προς το παρόν προσπαθούν να ενταχθούν στην ΕΕ παρακάμπτουν τις κυρώσεις, προσδίδουν δύναμη στις ακραίες φωνές εντός του μπλοκ να αντέξουν την πίεση από τις Βρυξέλλες για μια ισχυρή κοινή θέση έναντι της Ρωσίας».

Επηρεάζει ακόμα και την ένταξη της Ουκρανίας στην ΕΕ

Οι δυσκολίες που προκαλεί η Σερβία στις Βρυξέλλες δεν τελειώνουν στις κυρώσεις. «Όλη αυτή η κατάσταση είναι μεγάλο αγκάθι για εμάς, γιατί συνδέεται με τη συζήτηση για το εάν η Ουκρανία πρέπει ή όχι να ενταχθεί στην ΕΕ», δήλωσε ανώτερος Ευρωπαίος διπλωμάτης.

Η Ουκρανία υπέβαλε επίσημα αίτηση για ένταξη στην ΕΕ στις αρχές Μαρτίου, μια διαδικασία που μπορεί να διαρκέσει χρόνια ακόμη και στην περίπτωση που τα μέλη του μπλοκ υποστηρίζουν πλήρως την προσχώρηση της υπό ένταξη χώρας.

Πολλοί αξιωματούχοι και διπλωμάτες εξήγησαν στο CNN γιατί αυτή η συζήτηση είναι τόσο δύσκολη για την ΕΕ και τις εσωτερικές συνομιλίες για το μέλλον του μπλοκ. Ορισμένα κράτη μέλη θέλουν να επιταχύνουν τη διαδικασία για την Ουκρανία και πιστεύουν ότι η έλλειψη ευθυγράμμισης της Σερβίας με την προσέγγιση της ΕΕ σχετικά με τη Ρωσία κάνει τις χώρες που θέλουν να ευθυγραμμιστούν το συντομότερο δυνατό να τύχουν προνομιακής μεταχείρισης.

Άλλοι δεν θέλουν καθόλου την ένταξη της Ουκρανίας ή των χωρών των Δυτικών Βαλκανίων, φοβούμενοι ότι θα άλλαζαν την ισορροπία της ΕΕ, δίνοντας στα κράτη της Ανατολικής Ευρώπης περισσότερη δύναμη σε ένα μπλοκ που ιστορικά κυριαρχείται από δυτικοευρωπαϊκές χώρες όπως η Γερμανία και η Γαλλία.

Τέλος, ορισμένα κράτη μέλη λειτουργούν υπό το πρίσμα του ευρωσκεπτικισμού και θα καλωσόριζαν ένα άλλο κράτος μέλος λιγότερο «επιρρεπές» σε εκκλήσεις ορισμένων χωρών, όπως η Γαλλία, για πιο στενή σχέση του μπλοκ.

Η αβεβαιότητα που προκαλεί η Σερβία με φόντο τον πόλεμο

Η εισβολή του Πούτιν στην Ουκρανία δημιούργησε μια ευκαιρία ανασχεδιασμού του χάρτη ασφαλείας της Ευρώπης. Σε κάποιο βαθμό, οι χώρες που παραδοσιακά ευθυγραμμίζονται με τις ΗΠΑ έχουν εκμεταλλευτεί την ευκαιρία να ενισχύσουν τη δυτική ασφάλεια. Η Φινλανδία και η Σουηδία φαίνεται ότι είναι έτοιμες να ενταχθούν στο ΝΑΤΟ, ενώ άλλες, κυρίως η Γερμανία, έχουν δεσμευτεί για τεράστιες αυξήσεις στις αμυντικές δαπάνες.

Η Βρετανία, που δεν είναι πλέον μέλος της ΕΕ, έχει συνεργαστεί αποτελεσματικά με τους Ευρωπαίους συμμάχους της και έδειξε ότι -παρά το Brexit- μπορεί ακόμα να διαδραματίσει ηγετικό ρόλο σε ένα ενωμένο ευρωπαϊκό μέτωπο.

Από την άλλη πλευρά, το χάος και η αβεβαιότητα δημιουργούν επίσης ευκαιρίες για άτομα σε θέσεις όπως του Βούτσιτς. Είναι χρήσιμος για τις Βρυξέλλες και τη Μόσχα και αισθάνεται ξεκάθαρα ότι μπορεί να συνεχίσει να «παίζει» και με τις δύο πλευρές για να κερδίσει ό,τι μπορεί.

Η ΕΕ έχει αντιμετωπίσει πολλές δυσκολίες από την έναρξη της κρίσης στην Ουκρανία και το να κρατήσει ενωμένα και τα 27 κράτη μέλη της δεν ήταν εύκολη υπόθεση. Αλλά το γεγονός ότι η συμφωνία της Σερβίας για το φυσικό αέριο συνέβη την ίδια εβδομάδα που οι ηγέτες της ΕΕ συναντήθηκαν για να αποφασίσουν το εμπάργκο στο ρωσικό πετρέλαιο υπογραμμίζει τον βαθμό στον οποίο ορισμένα πράγματα απλώς δεν περνούν από τα χέρια των Βρυξελλών.

Όσο περνά ο καιρός, αυτό θα μπορούσε να γίνει ένα πολύ δύσκολο ζήτημα για το μέλλον του ευρωπαϊκού εγχειρήματος.

real.gr

Τι να κάνουμε; Μην φοβάστε, δεν πρόκειται για τον Λένιν.

2
του Παντελή Σαββίδη
Ο εξαιρετικός Αντιστράτηγος ε.α. Λάζαρος Καμπουρίδης ο οποίος υπηρέτησε αρκετά χρόνια στην Τουρκία και γνωρίζει καλά τη γειτονική χώρα, με άρθρο του στις Ανιχνεύσεις (www.anixneuseis.gr) υπογραμμίζει πως η Τουρκία τονίζει, τώρα, το θέμα της αποστρατιωτικοποίησης των νησιών (μια παλιά αξίωσή της), επειδή ο Ερντογάν θέλει να παρουσιάσει στο εσωτερικό ακροατήριό του ως επιτυχία αυτά που υποσχέθηκε ότι θα ανακτήσει η χώρα του στα 100 χρόνια απο την ίδρυσή της ως εθνικού κράτους.
Ο κ. Καμπουρίδης, επισημαίνει πως σε ό,τι αφορά την Ελλάδα η Τουρκία θέλει να έχει τον έλεγχο του μισού Αιγαίου (ανατολικά του 25ου μεσημβρινού) και κυρίαρχη παρουσία στην Ανατολική Μεσόγειο.
Με τις κρίσεις που δημιουργεί κατά καιρούς η Τουρκία επιδιώκει να προκαλέσει καταστάσεις που θα αναγκάσουν την Ελλάδα να παρακαθίσει σε διάλογο, υπο αιχμαλωσίαν ή απειλήν, ώστε να πετύχει τον στόχο της χωρίς να ρίξει τουφεκιά. Διότι η τουφεκιά, προϋποθέτει διεθνή νομιμοποίηση. Και αυτήν δεν την έχει.
Ο στρατηγός, χθές, σε τηλεοπτική εκπομπή της Δημοτικής Τηλεόρασης Θεσσαλονίκης TV-100 είπε πως σε εξομοιμείωση επιθετικής ενέργειας της Τουρκίας εναντίον ελληνικών νησιών, οι τούρκοι στρατηγοί ανέβασαν στο βήμα νομικό σύμβουλο και του ζήτησαν να αιτιολογήσει, απο άποψη δικαίου, την ενέργειά τους.
Αυτό δείχνει πως οι Τούρκοι παίρνουν υπόψη το διεθνές δίκαιο στις κινήσεις τους και, παρόλο, που το πεδίο του διεθνούς δικαίου είναι το ευνοϊκό πεδίο για την Ελλάδα, έχουν καταφέρει να κερδίσουν πόντους, σε κράτη, ακόμη και της Ε.Ε.και συμμαχικά στο ΝΑΤΟ, στην θέση τους για αποστρατιωτικοποίηση των νησιών.
Δηλαδή, και εδώ παρουσιάζεται μια σαφής υστέρηση της Ελλάδας. Δυσκολεύεται να κάνει γνωστή την θέση της και να πείσει για το δίκαιό της. Αυτά, άλλωστε υπογραμμίσθηκαν, δεόντως, απο τον πρέσβη ε.τ. Γεώργιο Αϋφαντή στην εκπομπή “Καφές της Κυριακής” της διαδικτυακής τηλεόρασης “Ανιχνεύσεις web tv”.
Εν κατακλείδι, η Ελλάδα, καλώς, αποφεύγει τις στρατιωτικές αντιπαραθέσεις χαμηλής έντασης με την Τουρκία διότι κατά την εξέλιξή τους, πάντα, κάποιος παρεισφρύει και ζητά μια λύση μέσου όρου. Αλλά πρέπει να βρει την χρυσή τομή μεταξύ αποφυγής της χαμηλής αντιπαράθεσης και της διατήρησης των δικαιωμάτων της.
Κακώς, όμως, η Ελλάδα δεν έχει αποδυθεί σε μια έξυπνη εκστρατεία ενημέρωσης των “συμμάχων” της χωρίς αδύναμα και θεολογικού χαρακτήρα χαρακτηριστικά.
Η συνολική σύλληψη του πως θα γίνει είναι θέμα των οργάνων της πολιτείας.
Η προάσπιση των δικαίων- και της ανεξαρτησίας της χώρας- προϋποθέτει ισχυρές, καλά εξοπλισμένες, επαγγελματικές ένοπλες δυνάμεις. Με νεαρούς που αναπολούν την μαμά και τον καφέ στην παραλία, ένοπλες δυνάμεις δεν δομούνται.
Η παλιά αντίληψη περί πατρίδας έχει υποχωρήσει.
Το ερώτημα των περισσοτέρων είναι “ποια πατρίδα”; Και σ αυτό βοήθησαν τα μέγιστα οι διάφορες δυνάμεις των αποδομιστών που εγκαταβιούν σε όλους τους πολιτικούς χώρους. Μηδέ της δεξιάς εξαιρουμένης που, παραδοσιακά, μας έχει ταλανίσει με τις πατριωτικές της ευαισθησίες. Στην ουσία τις ταύτιζε με τις “συμμαχικές” αλλά αυτή είναι μια άλλη συζήτηση.
Όπως προτάθηκε η έννοια της πατρίδας θα μπορούσε να αντικατασταθεί απο το “κοινό συμφέρον”.
Το τελευταίο διάστημα, διαβάζω ένα ενδιαφέρον βιβλίο για την διαμάχη Αϊνστάιν-Μπορ. Ουσιαστικά περιγράφει βήμα βήμα πως δομήθηκε η κβαντική θεωρία.
Η κρίσιμη περίοδος συνέπεσε τα χρόνια του Α!ΠΠ και στο βιβλίο περιγράφεται πως διακεκριμένοι φυσικοί, νομπελίστες ή υποψήφιοι νομπελίστες παράτησαν τα εργαστήριά τους και κατετάγησαν στον στρατό για να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους. Στις πατρίδες τους και απο τις δύο πλευρές. Κορυφαίοι επιστήμονες που συνεργάζονταν στα εργαστήρια για την πρόοδο της ανθρωπότητας βρέθηκαν σε διαφορετικά, αντίπαλα, χαρακώματα.
Ο Μόζλυ, ένας”γεννημένος πειραματιστής” ‘οπως τον χαρακτήρισε ο Ράδερφορντ, με την έναρξη του πολέμου κατετάγη στο βασιλικό μηχανικό ως αξιωματικός και σκοτώθηκε απο σφαίρα στο κεφάλι στην Καλλίπολη σε ηλικία 27 ετών. Συνέβαλε πολύ στην εξέλιξη της κβαντικής θεωρίας και σίγουρα θα κέρδιζε νόμπελ. Προτίμησε να καταταγεί στον στρατό για να υπερασπιστεί την πατρίδα του. Ενώ ο Πλάνκ ενθάρρυνε τους φοιτητές του (πρύτανης στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου) να καταταγούν στον γερμανικό στρατό. Αργότερα μετάνοιωσε αλλά ήταν αργά. Ο Αινστάιν αντέδρασε σε ένα μανιφέστο 93 γερμανών επιστημόνων μεταξύ των οποίων διάσημα ονόματα αλλά, παρά την φήμη του, η αντίδρασή του συγκέντρωσε τέσσερις υπογραφές (η μία ήταν η δική του).
Αυτός ο ρομαντικός πατριωτισμός εξέλιπε.
Μερικοί ίσως πουν καλύτερα. Αποφεύγουμε τους πολέμους. Τους αποφεύγουμε;
Πως τους αποφεύγουμε όταν ο γειτονικός λαός, οι Τούρκοι, συντάσσονται με τόσο πάθος και τέτοια αποφασιστικότητα στο πλευρό της αναθεωρητικής ηγεσίας τους; Τι κάνει έναν λαό 80 εκατομμυρίων που δεν είναι όλος ανατολίτικης νοοτροπίας να επιθυμεί πόλεμο για επέκταση και κατάληψη εδαφών γειτονικών χωρών;
Και πως αντιμετωπίζεται μια τόσο επιθετική χώρα;
Δεν αντιμετωπίζεται με τον εφεδρικό στρατό όπως είναι σήμερα ο ελληνικός. Και τα σύγχρονα οπλικά συστήματα δεν μπορεί να γίνουν κατανοητά για αποτελεσματική χρήση τους στο διάστημα μιας ολιγόμηνης θητείας. Κάτι άλλο πρέπει να σκεφθεί η πολιτεία.
Μήπως να ενέτασε σε εισαγωγικές εξετάσεις το θέμα ενός επαγγελματικού στρατού και κατα τη διάρκεια των σπουδών τους οι νέοι να μάθαιναν την πολύ καλή χρήση των νέων οπλικών συστημάτων; Διότι, πλέον, όλα θα γίνονται εξ αποστάσεως και μηχανικά.
Τέλος, ένα άλλο ζήτημα που θα ήθελα να θίξω είναι: ωραία, αγοράζουμε νέα οπλικά συστήματα. Και μαθαίνουν να τα χρησιμοποιούν καλά οι χρήστες τους.
Τι γίνεται στις περιπτώσεις που τα συστήματα αυτά έχουν λογισμικό το οποίο μπορεί να ελέγχεται απο τον παραγωγό του οπλικού συστήματος; Τι γίνεται όταν μπορεί να παρεισφρύει στην χρήση τους η παραγωγός εταιρεία, άρα το κράτος στο οποίο ανήκει; Και τι γίνεται όταν το κράτος αυτό δεν θέλει να αφήσει την κάτοχο του όπλου να το χρησιμοποιήσει;
Με απλά λόγια: μπορεί η Ελλάδα να χρησιμοποιήσει τα οπλικά συστήματα που θα αγοράσει για να προασπίσει την κυριαρχία της;
Με την Τουρκία, στα βασικά, είναι διαφορετικά. Έχει δική της αμυντική βιομηχανία και κάποια οπλικά συστήματα, όπως τα drones, τα παράγει η ίδια. Η Ελλάδα αποσύρει τα ρωσικής κατασκευής οπλικά συστήματα επειδή δεν ελέγχονται με τον τρόπο που αναφέραμε απο τις ΗΠΑ.
Εδώ, τα παιδιά που ρίχνουν βιβλιοθήκες στο πανειστήμιο έγραψαν έξω απο το γραφείο ενός καθηγητή που πειραματίζεται με drones πως είναι δολοφόνος. Και ας περιορίζονται οι πειραματισμοί σε drones που θα επιτηρούν φωτιές.
Η ανεξαρτησία και η ελευθερία ενός λαού προϋποθέτουν χαρακτηριστικά που η Ελλάδα δεν τα διαθέτει.
Γι αυτό κατήντησε δεδομένη. Αλλά ο δεδομένος είναι δούλος. Μπορεί να μην θέλετε να το πιστέψετε αλλά έτσι είναι.

Αναλυτής: Γιατί δεν στέλνει απευθείας τα όπλα στην Ουκρανία η Γερμανία;

0

  Jun 1, 2022 (ενημερώθηκε:  7:30)

«[Η Ελλάδα] θα προμηθεύσει την Ουκρανία και εμείς θα την προμηθεύσουμε με γερμανικά τεθωρακισμένα οχήματα μεταφοράς προσωπικού», δήλωσε ο Σολτς σε συνέντευξη Τύπου. [EPA-EFE/STEPHANIE LECOCQ]

«Γιατί να μην παραδώσει απευθείας στην Ουκρανία; Επειδή η παράδοση στην Ελλάδα θεωρείται λιγότερο επιζήμια για τις σχέσεις της με τη Ρωσία, στην οποία εξακολουθεί να στηρίζεται;» διερωτήθηκε ο αναλυτής Ούλριχ Σπεκ στο Twitter μετά την ανακοίνωση του Γερμανού Καγκελάριου για τη συμφωνία ανταλλαγής με την Ελλάδα.

Ο Γερμανός καγκελάριος Όλαφ Σολτς ανακοίνωσε μια συμφωνία ανταλλαγής με την Ελλάδα προκειμένου να παραδώσει όπλα στην Ουκρανία, όμως το Βερολίνο φέρεται να μην έχει εκπληρώσει αντίστοιχες συμφωνίες που είχε συνάψει προηγουμένως.

Ο Σολτς είχε διμερείς συνομιλίες με τον Έλληνα πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη στο περιθώριο της συνόδου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου την Τρίτη (31 Μαΐου) στις Βρυξέλλες.

«[Η Ελλάδα] θα προμηθεύσει την Ουκρανία και εμείς θα την προμηθεύσουμε με γερμανικά τεθωρακισμένα οχήματα μεταφοράς προσωπικού», δήλωσε ο Σολτς σε συνέντευξη Τύπου.

Οι τελικές λεπτομέρειες θα πρέπει τώρα να διευθετηθούν μεταξύ των υπουργών Άμυνας των δύο χωρών πριν από την «ταχεία» εφαρμογή τους, πρόσθεσε.

Η υποστήριξη της Ουκρανίας με όπλα περιλαμβάνει «να δοθεί η δυνατότητα σε χώρες με όπλα από την εποχή του Συμφώνου της Βαρσοβίας» να παραδώσουν τα δικά τους στην Ουκρανία, όπως η συμφωνία αλυσίδας ανταλλαγών με την Τσεχία, εξήγησε ο Σολτς.

«Τώρα έχω συμφωνήσει με τον Έλληνα πρωθυπουργό να κάνουμε το ίδιο και με την Ελλάδα».

Το ελληνικό υπουργείο Άμυνας σημείωσε ότι η Αθήνα θα παράσχει τεθωρακισμένα οχήματα μεταφοράς προσωπικού BMP-1 που αναπτύχθηκαν και κατασκευάστηκαν από τη Σοβιετική Ένωση τη δεκαετία του 1960.

Η Γερμανία είχε αρχικά πουλήσει 500 από αυτά στην Ελλάδα το 1994. Τότε, οι Έλληνες πλήρωσαν περίπου 50.000 γερμανικά μάρκα (περίπου 25.000 ευρώ) το κομμάτι. Τώρα, έχουν απομείνει λιγότερα από 200, καθώς τα υπόλοιπα έχουν πωληθεί ή καταστραφεί.

Το εντυπωσιακό είναι ότι τα άρματα που θα λάβει η Ελλάδα ως αντάλλαγμα φέρονται να είναι άρματα μάχης τύπου “Marder”, για τα οποία η κατασκευάστρια εταιρεία όπλων Rheinmetall είχε ζητήσει ανεπιτυχώς άδεια να τα πουλήσει στην Ουκρανία πριν από εβδομάδες, σύμφωνα με το Business Insider.

Πολωνία: Η Γερμανία αθέτησε τις υποσχέσεις της

Επιπλέον, αυτές οι αλυσίδες ανταλλαγών που ευνοούνται από τη γερμανική κυβέρνηση έχουν μέχρι τώρα βυθισθεί σε διαμάχες.

Την περασμένη Τρίτη (24 Μαΐου), ο Πολωνός Πρόεδρος Αντρέι Ντούντα είχε κατηγορήσει τη Γερμανία ότι αθέτησε τις υποσχέσεις της να παραδώσει άρματα μάχης στη χώρα σε αντάλλαγμα για τις αποστολές όπλων από τη Βαρσοβία στην Ουκρανία

«Δεν τήρησαν αυτή την υπόσχεση. Και ειλικρινά: είμαστε πολύ απογοητευμένοι γι’ αυτό», δήλωσε ο Ντούντα στη γερμανική εφημερίδα Welt.

Ο Σολτς δήλωσε ότι μίλησε επίσης με τον Πολωνό ομόλογό του, τον πρωθυπουργό Ματέους Μοραβιέτσκι, για το πώς θα διασφαλιστεί ότι η ανταλλαγή αλυσίδων με την Πολωνία θα προχωρήσει ομαλά.

«Και οι δύο θέλουμε να το πετύχουμε αυτό με την καλύτερη, καλή, συνεργασία», πρόσθεσε.

Στην περίπτωση παρόμοιας συμφωνίας που συνήφθη με την Τσεχία νωρίτερα αυτό το μήνα, επίσης, δεν έχει ακόμη ανακοινωθεί ημερομηνία παράδοσης των υποσχόμενων όπλων.

Αυτές οι αλυσίδες ανταλλαγών θεωρείται γενικά ότι ωφελούν την Ουκρανία, καθώς είναι πιο εξοικειωμένη με τον εξοπλισμό της σοβιετικής εποχής.

Το BMP θα μπορούσε να είναι ένα είδος «τεθωρακισμένου οχήματος μεταφοράς προσωπικού για να πάει» για τις ουκρανικές δυνάμεις, σχολίασε στρατιωτικός εμπειρογνώμονας.

Ωστόσο, ο Ουκρανός πρέσβης στο Βερολίνο, Αντρίι Μέλνικ, τόνισε ότι «κανείς δεν είχε την ιδέα να ρωτήσει τους Ουκρανούς αν χρειαζόμαστε καθόλου το παλιό υλικό».

Και οι ανησυχίες σχετικά με τη Γερμανία που παρακάμπτει τις ευθύνες της παραμένουν.

«Πρώτα απ’ όλα, είναι η ίδια η Γερμανία που πρέπει να βοηθήσει την Ουκρανία», σημείωσε ο Ντούντα.

EURACTIV.de and Sarantis Michalopoulos | Euractiv Greece | Μεταφρασμένο από Σπύρος Σιδέρης

Cold War Catastrophes the U.S. Can Avoid This Time

0

Containing Russia is a good idea. Crusading against it is not.

The Atlantic

About the author: Anatol Lieven is a senior fellow at the Quincy Institute for Responsible Statecraft and the author of Ukraine and Russia: A Fraternal Rivalry and Climate Change and the Nation State.

Whatever happens in Ukraine, America and Russia are now set for a lengthy period of intense confrontation. U.S. support for Ukraine against Russia’s invasion was entirely justified. But as the fighting goes on, America’s growing involvement in Ukraine’s war effort—including huge financial and economic aid as well as heavier and more sophisticated weapons—could evolve into a wider, direct conflict between the two great powers. This new cold war might box the United States into making an unconditional commitment, as Henry Kissinger and others have warned, to goals that are horribly dangerous and contrary to national interests.

Another look at the original Cold War’s early years, when the United States found itself drawn into several such commitments around the globe, could be a useful guide to avoiding new versions of the disasters that sometimes resulted. The U.S. policy of containment toward the Soviet Union after World War II was absolutely necessary, but what became overzealous framing of that strategy led to unnecessary conflicts and dreadful suffering in many parts of the world. Even though the Cold War did end in eventual victory for the West, the long confrontation inflicted damage on the United States itself, from which it has never recovered.

The parallels between the situation today and the start of the Cold War are not perfect. Stalinist Communism was a malignant force, with real ambitions to achieve world revolution and destroy all democratic capitalist systems. The Soviet Union, which had played by far the most important part in the defeat of Nazi Germany, was unquestionably a military superpower. The Red Army’s battalions stood ranged across the heart of Germany. The U.S.S.R. and Soviet Communism posed a genuine threat to U.S. allies and economic interests in Western Europe.

Far from being the mighty military force of the Stalin-era Soviet Union, Russia’s ground troops today seem little better than heavily armed brigands—brutal, even criminal, and a disaster for Ukraine and Ukrainians, but not a serious danger to the West. Although the war in Ukraine started as a Russian attempt to turn all of Ukraine into a client state, the defeats and failures of the Russian army have reduced its scope to a postcolonial conflict over limited territories in the country’s east and south.

As ugly as the spectacle is, these limits of scale permit a calmer, more level-headed approach to the U.S. response than seemed demanded at first, in the shocking early days of the invasion. But they’re no cause for complacency. A crucial feature of the conflict today is that it is not, as it was during the Cold War, sublimated or exported to some far-flung part of the globe: The U.S. military aid to Ukraine is taking place in a war within Europe, right on Russia’s border. Such a European theater was something that every postwar U.S. president was careful to avoid, because they all understood that a hot war in Eastern Europe would drastically raise the risk of an escalation ending in nuclear catastrophe.

In that light, the transition that took place during the second Truman administration, from George Kennan’s approach toward containing the Soviet Union to Paul Nitze’s, should be a cautionary tale to the U.S. and its allies today. Kennan’s strategy of limited and defensive containment in Europe was based on a profound understanding of the intrinsic weaknesses of the Soviet system: If Soviet expansion could be contained, he hoped, that system would eventually collapse of its own accord.

That is, of course, what did finally happen—but not before Nitze had intervened to make containment a more aggressive policy, global in scope and heavily militarized, drawing local disputes all over the world under the umbrella of the Cold War, to terribly destructive effect. In the words of the State Department’s official historian:

In 1950, Nitze’s conception of containment won out over Kennan’s. NSC 68 … called for a drastic expansion of the U.S. military budget. The paper also expanded containment’s scope beyond the defense of major centers of industrial power to encompass the entire world. “In the context of the present polarization of power,” it read, “a defeat of free institutions anywhere is a defeat everywhere.”

That National Security Council paper, NSC-68, led to the U.S. interpretation of the North Korean invasion of South Korea later that year as part of a plan for world domination ordered by Moscow, rather than a peninsular civil war. A decade later, the same misconception—coupled with the “domino theory,” which regarded any Communist success anywhere as a menacing step toward universal Soviet triumph—led America into the completely unnecessary catastrophe of Vietnam. The thinking behind NSC-68 was responsible for a series of other disastrous U.S. mistakes, such as the 1953 overthrow of the liberal nationalist government under Mohammad Mosaddegh in Iran, assorted coups and massacres in Central America, and support for several nominally anti-communist but despicable forces in Africa’s civil wars.

Although Nitze’s approach made the carnage far worse, some responsibility lies in an original flaw of the Kennan doctrine: As Walter Lippmann pointed out early on, it failed to distinguish properly between vital national interests and peripheral ones (albeit the U.S.S.R. was susceptible to making the same error). Nevertheless, the U.S. did observe the distinction at times of severe stress by refraining in both Korea and Vietnam from resorting to nuclear weapons. And fear of nuclear cataclysm, together with Kennan’s advice, influenced Dwight Eisenhower’s decision to reject John Foster Dulles’s idea of “rolling back” Soviet power in Eastern Europe by encouraging national uprisings backed by U.S. military force. This restraint was rooted in the recognition that Communist influence over Eastern Europe did touch vital Soviet interests, which Moscow would risk nuclear war to defend.

U.S. policy today is in danger of making some of the same mistakes of the early years of the Cold War. The stage is much smaller, but the danger is, in some ways, greater because the proxy war is being waged on territory that Russia considers absolutely vital to its national interest and that also borders NATO members’ land. If the U.S. were to stumble into adopting a new version of “rollback”—with Russia, standing in for the U.S.S.R., not just contained in eastern Ukraine but completely defeated, provoking unrest at home and possibly regime change—that would run a far greater risk of nuclear escalation.

The memory of the Cold War should be a warning against the danger today of a neo-Nitze doctrine of seeing every dispute involving Russia as a zero-sum struggle against an existential foe, regardless of actual U.S. interests and local realities. Sometimes, in fact, it would behoove us to note that American and Russian interests can still coincide. However foul the Assad regime in Syria, for example, we should not forget that the U.S. and Russian forces in that country are, in effect, allied against the Islamic State, which wants to destroy both Moscow and Washington. In other words, Russia backs Bashar al-Assad for similar reasons that the U.S. supports President Abdel Fattah al-Sisi in Egypt. The same pragmatic logic applies to Russian military deployments in the Sahel. We should acknowledge, too, that Russia’s critiques of some of America’s policies—notably, of its military interventions in Iraq and Libya—have proved not merely correct but, in Lippmann’s sense, an accurate guide to what would have been in U.S. interests.

Finally, a new Cold War runs the risk of finding enemies domestic as well as foreign. The specter of McCarthyism still stalks the land in a spirit of paranoia and hatred that haunts American political culture. Just as Senator Joseph McCarthy grotesquely exaggerated a negligible communist threat within America, so accusations of treasonous conduct against Americans aligned with Donald Trump’s pro-Putin stance have been overblown. Attacking political opponents as traitors is not a tactic that has worked out well for democracy. In any case, right-wing extremism is as homegrown in America as it is in Brazil, Poland, India, and indeed Russia.

None of these historical lessons argues against U.S. support for the defense of Ukraine in the face of Russia’s invasion. They do argue strongly, though, against ruling out a compromise peace in favor of a complete victory for Ukraine. Worse still would be to turn the war in Ukraine into the beginning of another militarized global crusade.

Anatol Lieven is a senior fellow at the Quincy Institute for Responsible Statecraft and the author of Ukraine and Russia: A Fraternal Rivalry and Climate Change and the Nation State.

Παντελής Οικονόμου: Πως περιορίζουμε τις ζημιές μας από τον πόλεμο

0

του Παντελή Οικονόμου*

Αθήνα, 1η Ιουνίου 2022

Η προϊστορία του δράματος, πριν και μετά το 2014, έως και την έναρξη του πολέμου είναι γνωστή. Όπως επίσης ξέρουμε πια την απάντηση στο ερώτημα αν η Ρωσία θα παρέμβει ή όχι σε περίπτωση προσέγγισης της Ουκρανίας με το ΝΑΤΟ. Ανατριχιαστικό μεν, ακριβές δε: μια χώρα σύρθηκε σε έναν άνισο πόλεμο με πολυάριθμα ανθρώπινα θύματα και ανυπολόγιστες υλικές καταστροφές για να δοκιμάσουν άλλοι τις ανοχές δικών τους αντιπάλων. Δυστυχώς, ζούμε την καταστροφή μιας ακόμα χώρας, ως συνέπεια της αδυναμίας της ηγεσίας της να διακρίνει την διαφορά μεταξύ φιλικών σχέσεων και εξάρτησης. Και ενώ πιστεύει ότι είναι «σύμμαχος», να συμπεριφέρεται ως «δορυφόρος».

Όλη αυτή η βαρβαρότητα βέβαια δεν νομιμοποιεί, πολύ περισσότερο δεν καθαγιάζει την ρωσική εισβολή. Ο πόλεμος (ούτε καν η προληπτική απειλή του) δεν μπορεί να χρησιμοποιείται για την επίλυση διακρατικών διαφορών. Η ειρηνική διευθέτηση πρέπει να επικρατήσει ως η ενδεδειγμένη μέθοδος για την διαχείριση αντιτιθέμενων εθνικών συμφερόντων. Και αν ο Ο.Η.Ε. δεν έχει τις δυνατότητες να επιβάλλει τον μη πόλεμο, ας αλλάξει ώστε να τις αποκτήσει. Ξεκινώντας, τουλάχιστον, από την δυνατότητα εφαρμογής  των αποφάσεων του Συμβουλίου Ασφαλείας του.

Αλλά αν αυτό είναι το πλαίσιο στο οποίο άρχισε ο πόλεμος στην Ουκρανία, η εν συνεχεία διαμόρφωσή του είναι ακόμα πιο απαράδεκτη. Οι Η.Π.Α. εισήγαγαν με συνοπτικές διαδικασίες και επέβαλλαν ουσιαστικά το δόγμα «εξοπλίζουμε την Ουκρανία και επιβάλλουμε κυρώσεις στην Ρωσία». Μόνο που, εκτός από ανήθικο, το δόγμα αυτό αποδεικνύεται ότι δεν αποδίδει τα αναμενόμενα σε όσους το απεργάστηκαν. Ανήθικο επειδή έχει ως αποτέλεσμα την καταστροφή ενός λαού και της χώρας του με την συνέχιση των εχθροπραξιών λόγω της καθυστέρησης μιας, αναπόφευκτης τελικά, συνθηκολόγησης των εμπολέμων. Και αναποτελεσματικό για τους εισηγητές του, με την Ρωσία, εν τω μεταξύ, να δημιουργεί όλο και περισσότερα τετελεσμένα επί του εδάφους. Έχει ακόμα ως παράπλευρο αποτέλεσμα την διαμόρφωση ενός άξονα Ρωσίας-Κίνας απέναντι στην Δύση. Και τέλος, την άνιση κατανομή του οικονομικού κόστους εφαρμογής αυτού του δόγματος, με την Ευρωπαϊκή Ένωση να το επωμίζεται σχεδόν μόνη της.

Το ερώτημα είναι αν, την ώρα που στις ίδιες τις Η.Π.Α. πληθαίνουν οι φωνές που αμφισβητούν την πολιτική τους για την Ουκρανία (από τον Noam Chomsky μέχρι τον Henry Kissinger), η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει την επίγνωση, την θέληση και την δύναμη να ζητήσει την «άμεση κατάπαυση του πυρός και μια έντιμη συμφωνία Ρωσίας-Ουκρανίας στο πλαίσιο πρωτοβουλιών του Γενικού Γραμματέα του Ο.Η.Ε.» Αν είναι, επί τέλους, σε θέση να διαψεύσει το,  εντυπωσιακά κυριολεκτικό, σύνθημα «Ε.Ο.Κ. και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο». Αν ανέχεται από σύμμαχος να ξεπέσει και αυτή σε δορυφόρο των Η.Π.Α. με αποτέλεσμα να σέρνεται σε επιλογές βλαπτικές για τα συμφέροντα της, οι οποίες δοκιμάζουν την συνοχή της. Αυτό κι’ αν είναι σταυροδρόμι για την Ευρώπη!

Στο ίδιο σταυροδρόμι βρισκόμαστε και εμείς, η Ελλάδα. Καλούμαστε, πράγματι, να βρεθούμε στην «σωστή μεριά της Ιστορίας»:

  • Να σταθούμε δίπλα στον λαό της Ουκρανίας που δοκιμάζεται.
  • Να δώσουμε καταφυγή και οργανωμένη διαβίωση στην Ελλάδα για τους ομογενείς που δοκιμάζονται από τον πόλεμο, αλλά και στήριξη της συνέχειας της εκεί παρουσίας τους.
  • Να υποστηρίξουμε την άμεση κατάπαυση του πυρός
  • Να ταχθούμε με όσους βλέπουν την Ευρώπη ως πυλώνα και όχι ως εξάρτημα της Δύσης.

Με απλά λόγια, καλούμαστε να επαναλάβουμε ότι για εμάς, «σωστή μεριά της Ιστορίας» είναι αυτή που εδράζεται στην ηθική και την νομιμότητα. Και την επιλέγουμε θαρρετά και χωρίς τερτίπια, επειδή δεν είμαστε ούτε οπαδοί άλλων, ούτε επιτήδειοι ουδέτεροι. Κυρίως επειδή αυξάνει το ειδικό βάρος μας στον κόσμο και έτσι  διευκολύνει την προάσπιση των εθνικών μας συμφερόντων.

Η μόνη ίσως θετική επίπτωση της παράτασης του πολέμου (ασφαλώς δεν ισοφαρίζει τις ζημιές από αυτήν) είναι ότι κοπάζουν και η δυτική «επικοινωνιακή καταιγίδα» για ενοχοποίηση της Ρωσίας και η άτεχνη απάντηση της άλλης πλευράς. Όλος αυτός ο, παγκοσμίων διαστάσεων, προπαγανδιστικός ορυμαγδός, με κάθε μέσο, θεμιτό και αθέμιτο, με ένα σκοπό και μόνο: να «πάρουμε θέση». Να ταχθούμε με την Ουκρανία(sic) ή με την Ρωσία. Στην πραγματικότητα να γίνουμε δηλαδή οπαδοί, τελικά αβανταδόροι της μιας ή της άλλης πλευράς. Παραγνωρίζοντας και την πραγματικότητα και τα πολλά και ποικίλα εθνικά συμφέροντα.

Αναπόφευκτο (τηλεοπτικό κυρίως) κοινό αυτού του «άγνωστου πόλεμου» και εμείς, οι Έλληνες. Οι οποίοι, όσο περνούσαν οι ημέρες, εκτός από τηλεόραση, θεαθήκαμε και τους λογαριασμούς ηλεκτρικού, φυσικού αερίου και τις τιμές στα supermarket να φουσκώνουν, όπως επίσης και τα υπόλοιπα των τραπεζικών μας λογαριασμών να ξεφουσκώνουν. Σε όσους μάλιστα από την χρεοκοπία της δεκαετίας του 2000, έμεινε η κακή συνήθεια να ρίχνουμε κλεφτές ματιές και στους εθνικούς λογαριασμούς, η προσγείωση στην πραγματικότητα είναι ακόμα πιο οδυνηρή. Και σα να μην έφθαναν όλα αυτά, η κυβέρνηση να δέχεται την προτροπή «συμμάχων» να ξηλώσουμε αμυντικά συστήματα από τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου και να τα στείλουμε στην Ουκρανία ως  στρατιωτική βοήθεια και να μην την απορρίπτει ασυζητητί. Αυτές είναι οι ζημιές μας από τον πόλεμο που καλούμαστε να περιορίσουμε.

Κανείς δεν δικαιολογείται πια, αντί να φροντίζει για την αντιμετώπιση των αρνητικών συνεπειών του πολέμου πάνω μας, να μας διχάζει για αλλότρια  συμφέροντα. Παραγνωρίζοντας ότι και οι τέσσερις μεγάλες εθνικές μας περιπέτειες των τελευταίων 100 χρόνων, η Μικρασιατική Καταστροφή, ο Εμφύλιος Πόλεμος, το Κυπριακό και η Χρεοκοπία της δεκαετίας του 2000 συνοδεύονταν από δυο εθνικές  (κυριολεκτικά) μειονεξίες μας: τους αντίστοιχους διχασμούς και τις ανοχές ή και προσκλήσεις σε επεμβάσεις του ξένου παράγοντα. Καλούμαστε να αποδείξουμε ότι τα παθήματα μας έγιναν μαθήματα. Επειδή μόνον έτσι μπορούμε να περιορίσουμε τις ζημιές μας από τον πόλεμο!

*Διετέλεσε Υπουργός σε κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ

Δημήτρης Τσαϊλάς: Ρωσία και Ιράν συνεργάζονται για να δημιουργήσουν μια νέα παγκόσμια ενεργειακή κρίση;

0

του Δημήτρη Τσαϊλά*

Τα δεξαμενόπλοια και τα φορτηγά πλοία που μεταφέρουν περί το 90% των παγκόσμιων εμπορικών ροών πετρελαίου και εμπορευμάτων, συγκλίνουν στους πλωτούς διαδρόμους και τα διάφορα στενά του πλανήτη, υποδεικνύοντας την υψίστη σημασία της γεωγραφίας στην παγκόσμια ναυτιλία. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα στους κύριους διαδρόμους ναυτιλίας στον κόσμο να υπάρχει ναυτικός συνωστισμός, ιδιαίτερα από τα στενά περάσματα (choke points). Ως άνθρωπος της θάλασσας που έχει επικεντρωθεί στη στρατηγική και ασφάλεια, θα προσπαθήσω να εξηγήσω τη ζωτική σημασία αυτών των πλωτών οδών, όχι μόνο γεωοικονομικά αλλά και γεωπολιτικά. Αυτή η γεωστρατηγική σημασία των στενών περασμάτων ναυτιλίας έρχεται στην επιφάνεια τη στιγμή που οι φρουροί της επανάστασης του Ιράν, ενήργησαν πειρατικά κατά ελληνικών πλοίων αλλά και τις απειλές περί κλεισίματος του Στενού του Ορμούζ από το Ιράν

Το Στενό του Ορμούζ είναι ένα από τα βασικά θαλάσσια σημεία του κόσμου. Αυτή η στενή θαλάσσια δίοδος συνδέει τον Ινδικό Ωκεανό με τον Αραβικό / Περσικό Κόλπο. Ιστορικά, ο θαλάσσιος αυτός διάδρομος έχει συνδέσει τον αραβικό και τον περσικό πολιτισμό με την ινδική υποήπειρο, την Ασία του Ειρηνικού και την Αμερική. Για παράδειγμα, πριν από την άνοδο των ευρωπαϊκών αυτοκρατοριών στη θάλασσα τον 15ο και 16ο αιώνα, η πορσελάνη από την Κίνα και τα μπαχαρικά από την χερσόνησο της Ινδοκίνας περνούσαν συχνά από αυτόν το στενό στο δρόμο προς την Κεντρική Ασία και την Ευρώπη.

Το Στενό του Ορμούζ διαχωρίζει το σύγχρονο ιρανικό κράτος από τις χώρες του Ομάν και των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, οι οποίες έχουν ισχυρές αμυντικές συμφωνίες με τις ΗΠΑ και τη Σαουδική Αραβία.

Όλη η εμπορική ναυτιλία από τις πετρελαιοπαραγωγές  χώρες του Κόλπου συγκλίνει στο στενό, συμπεριλαμβανομένων των εξαγωγών αργού πετρελαίου και υγροποιημένου φυσικού αερίου από το Ιράν, το Ιράκ, το Κουβέιτ, το Μπαχρέιν, το Κατάρ, τη Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Το τριάντα τοις εκατό του παγκόσμιου αργού πετρελαίου διέρχεται από αυτή την πλωτή οδό μήκους 21 μιλίων.

Αυτό το θαλάσσιο σημείο ελέγχου (choke point) μετατράπηκε σε αρένα σύγκρουσης κατά τη διάρκεια του πολέμου Ιράν-Ιράκ τη δεκαετία του 1980. Κάθε πλευρά του επονομαζόμενου «πολέμου των δεξαμενοπλοίων» προσπάθησε να υπονομεύσει τις εξαγωγές ενέργειας του άλλου. Για να αποφευχθεί η στόχευσή τους, τα πετρελαιοφόρα του Κουβέιτ μετεγράφησαν στο αμερικανικό ναυτιλιακό μητρώο. Παρά το γεγονός ότι το αργό πετρέλαιο συνεχίζει να ρέει, τα ασφάλιστρα για πλοία που κυκλοφορούν στο στενό έφτασαν στα ύψη, αυξάνοντας την τελική τιμή του προϊόντος. Αυτές οι υψηλότερες δαπάνες συμβάλλουν στις υψηλότερες τιμές των καυσίμων παγκοσμίως.

Το Ιράν δεν χρειάζεται κάποια ειδική στρατιωτική δύναμη για να εκπληρώσει την απειλή του και να διαταράξει τις εμπορικές ροές μέσω του στενού, άλλωστε το είδαμε με την πειρατική ενέργεια κατάληψης τελευταία με τα δύο ελληνικά πλοία. Θα μπορούσε επίσης κλιμακώνοντας, να βλάψει την εμπορική ναυτιλία με σχετικά φτηνούς πυραύλους κατά των πλοίων, με ταχύπλοα σκάφη και υποβρύχια. Ωστόσο τα σύγχρονα δεξαμενόπλοια και φορτηγά πλοία σε αντίθεση με τη δεκαετία του 1980, έχουν πλέον διπλά κύτη, καθιστώντας τα πιο δύσκολα να βυθιστούν.

Όμως, ακόμη οι απειλές και η μέτρια διατάραξη της εμπορικής ναυτιλίας όπως η κατάληψη των πλοίων, θα μπορούσαν να προκαλέσουν οικονομική ζημία με τη μορφή αύξησης των θαλάσσιων ασφαλίστρων, λόγω των ανησυχιών εφοδιασμού σε αργό πετρέλαιο και παιγνίων των  χρηματιστηριακών αγορών. Οπότε οι καταναλωτές είναι πιθανόν να υποφέρουν με τις ανατιμήσεις προς τα επάνω εξαιτίας της απειλής του Ιράν το οποίο εκτιμάται ότι συνεργάζεται στρατηγικά με τη Ρωσία για την αναστάτωση του διεθνούς εμπορίου καυσίμων.

Σε αυτή τη σκέψη οδηγούμαστε καθώς η μόνη διαφυγή της Ρωσίας για να βγει κερδισμένη από τον πόλεμο στην Ουκρανία και να ακυρώσει τις κυρώσεις που της επιβλήθηκαν, είναι να δημιουργήσει μια βάση διαπραγματεύσεων και να προβεί σε αμοιβαίες παραχωρήσεις. Όσο συνεχίζει αυτός ο πόλεμος γίνεται προφανές ότι οι επιχειρησιακές στρατηγικές δεν προωθούν τους αρχικούς στόχους της Ρωσίας, οπότε έχουνε τρεις εναλλακτικές ενέργειες:

  1. προθυμία για συμβιβασμό και επίτευξη συνεννόησης σχετικά με την κατάπαυση του πυρός.
  2. προσαρμογή των στόχων του πολέμου στη νέα κατάσταση που έχει προκύψει.
  3. κλιμάκωση με πιο έντονα και οδυνηρά χτυπήματα στον εχθρό, με σκοπό να υποτάξει την Ουκρανία.

Από αυτές τις επιλογές ο Πούτιν εκτιμάται ότι θα επιλέξει την τρίτη, διότι η Ρωσία πρέπει να έχει κάποια βάση για να αναγκάσει τη Δύση να εγκαταλείψει το καθεστώς των κυρώσεων. Όμως η Ρωσία επειδή δεν θεωρεί εχθρό μόνο την Ουκρανία αλλά και τη Δύση ολόκληρη, σε συνεργασία με το Ιράν προσπαθεί να διαταράξει τις θαλάσσιες επικοινωνίες. Οπότε εκτός των Ιρανικών επιθέσεων, πρέπει να αναμένουμε να απειλήσει το εμπορικό σύστημα της Δύσης. Αυτό απαιτεί στρατιωτική λύση.

Η Ρωσία πέρα της συνεργασίας με το Ιράν στον Περσικό, γνωρίζουμε ότι διαθέτει υποβρύχια κλάσης Kilo, με δυνατότητες προσβολής με τορπίλες και πυραύλους κρούζ. Στις παγκόσμιες θαλάσσιες διαδρομές υπάρχουν πολλά  choke points εκτός του Περσικού, όπου μπορούν συγκαλυμμένα να δράσουν από μεγάλες αποστάσεις παρά το ότι δεν είναι πυρηνοκίνητα, με σκοπό το κτύπημα θαλασσίων στόχων. Αντιλαμβανόμαστε ότι μια τέτοια επίθεση πως θα αναστάτωνε το διεθνές εμπόριο, και τα ναυτικά των συμμάχων πως θα χρειαζόταν να αναπτυσσόντουσαν παγκοσμίως για ανθυποβρυχιακές επιχειρήσεις.

*Υποναύαρχος ε.α.

geopolitics.iisca.eu

Γιώργος Ρωμανός: Οι Μπάιντεν, τα αμερικανικά εργαστήρια «Βιο-θανάτου» και ποιος δημιούργησε το πρώτο στην Οδησσό. Τρία έγγραφα

0

Γιώργος Ρωμανός

Συγγραφέας Αναλυτής, Ιστορικός Ερευνητής

Το παγκοσμίως κρισιμότατο ζήτημα των 26 αμερικανικών «Εργαστηρίων Βιολογικού Πολέμου» στην Ουκρανία –εκ των 336 που έχουν δημιουργήσει οι Αμερικανοί σε 30 χώρες– έχει καταγγελθεί διεθνώς και με αδιάσειστα στοιχεία μέχρι στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, στις 11/3/2022. Ωστόσο το θέμα επανέρχεται συνεχώς στην επικαιρότητα, όπως συνέβη ξανά προ λίγων ημερών με «αγνώστου τα-αυτότητας χημικό νέφος» που έγινε αισθητό στην Οδησσό μετά από αδιευκρίνιστη «έκρηξη». Τμήμα αυτής της υπόθεσης, που συνιστά σαφή απειλή γενοκτονίας για την παγκόσμια κοινωνία, αποτελεί και ο δικαστικός έλεγχος που διενεργείται [29/03/2022 η τελευταία ενημέρωση από διεθνή ΜΜΕ] από δικαστήριο του Ντελαγουέρ στις ΗΠΑ για την ενοχή του γιού του Αμερικανού προέδρου, Χάντερ Μπάιντεν, ο οποίος εμπλέκεται σε ρόλο κεντρικού χρηματοδότη των αμερικανικών «Εργαστηρίων Βιολογικού Πολέμου» στην Ουκρανία, μέσω της εταιρείας «Επενδυτικό Ταμείο -Rosemont Seneca Technology Partners (RSTP)» στην οποία ήταν επικεφαλής.

Οι πολλές και εφιαλτικές πτυχές αυτής της υπόθεσης έχουν γίνει παραδεκτές μέχρι και από την New York Times (NYT) (Σ.σ.: εφημερίδα-ναυαρχίδα των Δημοκρατικών), αλλά και τις: Wall Street Journal (WSJ), The National Pulse, POLITICO, Daily Mail, The Guardian, Reuters και άλλα διεθνούς κύρους ΜΜΕ. Παρά τις λυσσώδεις προσπάθειες κάποιων να εξαφανιστεί το θέμα αυτό δεν κρύβεται, καθώς τα σχετικά έγγραφα ντοκουμέντα είναι εκατοντάδες –τουλάχιστον.

Στην υπόθεση σύρεται και ο πατέρας του Χάντερ, Πρόεδρος Τζο Μπάιντεν, που με την εγγύηση του ονόματός του άνοιγαν οι πόρτες τραπεζών και ιδρυμάτων για τον πακτωλό χρηματοδοτήσεων του ολέθρου. Ωστόσο ο Λευκός Οίκος εμπλέκεται γενικότερα, αφού ένα τμήμα της όλης υπόθεσης έφτασε στο Κογκρέσο, 28/8/2020, και ερευνήθηκε από την Γερουσία, ως «Υπόθεση της εταιρείας Blue Star» σχετιζόμενη και με τον ρόλο της Karen Tramontano που ήταν, 1997-2001, Αναπληρωτής Διευθυντής Προσωπικού, του προέδρου Μπιλ Κλίντον. Στις καταθέσεις ενεπλάκησαν βαθέως… τα ονόματα των Geoffrey Pyatt (ως πρώην πρέσβη των ΗΠΑ στην Ουκρανία), της Cathy Novelli (Υφυπουργός Οικονομικής Ανάπτυξης, Ενέργειας και Περιβάλλοντος στο Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ, 2014 – 2017), και πολλών άλλων. Έτσι το να αποκτήσουν οι ΗΠΑ όλο και περισσότερα «Βιολογικά Όπλα», με κάθε τρόπο και κάθε κόστος αποκαλύπτει μια απύθμενη πολιτική διαπλοκή, μια πολλαπλά συντηρούμενη Λερναία Ύδρα.

Ευθέως διαπλεκόμενη είναι η CIA και το Πεντάγωνο. Όπως έγραψε (25/3/2022) η Daily Mail: «(εμπλέκονται) Εκτός από τον (αμερικανικό) στρατό, η Υπηρεσία των Ηνωμένων Πολιτειών για τη Διεθνή Ανάπτυξη (USAID), το Ίδρυμα Τζορτζ Σόρος και τα Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων (CDC) […] Η επιστημονική εποπτεία παρέχεται από κορυφαίους ερευνητικούς οργανισμούς, συμπεριλαμβανομένου του Εθνικού Εργαστηρίου του Λος Άλαμος, το οποίο αναπτύσσει πυρηνικά όπλα.» Στο άρθρο, υπάρχει κατηγορηματική σύνδεση των ΗΠΑ με το κινεζικό εργαστήριο Βιολογικών Όπλων της Γιουχάν, την επιδημία του Κορωνοϊού, ενώ διευκρινίζεται, ότι το εργαστήριο αυτό ελέγχεται από τον κινεζικό Λαϊκό Απελευθερωτικό Στρατό και εποπτεύεται από το Κομμουνιστικό Κόμμα της Κίνας.

Η Daily Mail υπογραμμίζει: «Αλλά το ερώτημα παραμένει: γιατί ο Χάντερ Μπάιντεν βρίσκεται στη μέση όλων αυτών; Γιατί βρίσκεται στο επίκεντρο ο ντροπιασμένος γιος του αντιπροέδρου (Σ.σ.: του Μπάιντεν, το 2014) –ένας τύπος χωρίς ικανότητες και χρήστης κοκαΐνης;».

Οι ΗΠΑ δεν εφαρμόζουν ούτε τον δικό τους νόμο για καταπολέμηση

των «Βιολογικών Όπλων»

Ο Δρ. Φράνσις Μπόιλ (Fransis Boyle), –καθηγητής Διεθνούς Δικαίου στο Πανεπιστήμιο του Ιλινόις και συγγραφέας, μεταξύ άλλων, του βιβλίου “Biowarfare and Terrorism”–, ο άνθρωπος που συνέταξε το 1989 και υπέγραψε μαζί με άλλους υπηρεσιακούς παράγοντες, τον «Νόμο για την Καταπολέμηση της βιο-τρομοκρατίας και των βιολογικών όπλων στις ΗΠΑ», αποδοκιμάζει το αμερικανικό αμόκ για όλο και περισσότερα «Βιολογικά Όπλα».

Ο Μπόιλ σε δηλώσεις του τονίζει: «όλα τα εργαστήρια BSL-4 (Βιολογικά Εργαστήρια Υψίστης Βιοασφάλειας) σε ΗΠΑ, Ευρώπη, Ρωσία, Κίνα, Ισραήλ, (Σ.σ.: κ.α…) δημιουργήθηκαν για να ερευνήσουν, να αναπτύξουν και να δοκιμάσουν παράγοντες βιολογικού πολέμου. Δεν υπάρχει κανένας νόμιμος επιστημονικός λόγος να έχουμε εργαστήρια BSL-4.» Ο Μπόιλ, μετά από έρευνά του στο κλειστό κύκλωμα των βιο-χρημάτων του θανάτου κατέληξε στο συμπέρασμα, ότι: «δαπανήθηκε από την κυβέρνηση των ΗΠΑ το επιβλητικό ποσό των εκατό (100) δισεκατομμυρίων δολαρίων, (μόνο) έως το 2015, για έρευνα βιολογικού πολέμου». Και συμπληρώνει: «Έχουμε πάνω από δεκατρείς χιλιάδες (13.000) «φερόμενους» επιστήμονες της επιστήμης της ζωής… οι οποίοι δοκιμάζουν βιολογικά όπλα, εδώ στις Ηνωμένες Πολιτείες. Στην πραγματικότητα αυτό μας πηγαίνει πίσω, σε κάτι πολύ χειρότερο ακόμη και από την 11η Σεπτεμβρίου, 2001.»

Ο Τζο Μπάιντεν αποκαλεί «πουτ@ν@ς γιε» τον απολύτως ελεγχόμενο από τις ΗΠΑ π. Πρόεδρο της Ουκρανίας, προκάτοχο του Ζελένσκι, και τον εκβιάζει αποτελεσματικά

Στο βίντεο που παραθέτω:

 

, ο Τζο Μπάιντεν κομπάζει χυδαία ενώπιον κοινού υψηλής διπλωματίας σε «Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων» (Council on Foreign Relations), λέγοντας ότι επισκέφθηκε 12 ή 13 (!…) φορές το Κίεβο, (γιατί τόση πίεση;). Μια από αυτές, «μεταφέροντας» ένα (1) ακόμη «εγγυημένο», όπως το αποκαλεί, δισεκατομμύριο δολάρια εκβίασε τους απολύτως αμερικανοελεγχόμενους, Πρόεδρο της χώρας Ποροσένκο και Πρωθυπουργό Γιάτσενιουκ, απαιτώντας από αυτούς την άμεση παραίτηση Ανωτάτου Εισαγγελέως της Ουκρανίας. Είπε επί λέξει στον Πρόεδρο (Ποροσένκο) «δεν θα σου δώσω το ένα (1) δισεκατομμύριο εάν δεν απολύσεις τον Εισαγγελέα σε έξη ώρες. Θα φύγω και δεν θα πάρεις το ένα (1) δισεκατομμύριο, πουτ@ν@ς γιε. (Αμέσως) Απέλυσαν τον Εισαγγελέα και τοποθέτησαν στη θέση του κάποιον που ήταν πιο «σταθερός»… (για τα αμερικανικά συμφέροντα).

Το πρώτο εργαστήριο «Βιο-θανάτου» στην Οδησσό και ποιος το δημιούργησε

Ωστόσο οι Μπάιντεν δεν είναι οι πρώτοι στην παραγωγή «Βιο-θανάτου» στην Ουκρανία, (αλλά και παγκόσμια) γιατί κάποιος άλλος τους έκλεψε τη «δόξα», το 2005…

Εντόπισα στην ιστοσελίδα The National Pulse, στις 8 Μαρτίου 2022, (Σ.σ.: όλα τα διεθνή ΜΜΕ επαναφέρουν το ζήτημα των αμερικανικών «Βιολογικών Όπλων», ενώ μαίνονται οι μάχες στην Ουκρανία) ένα άρθρο-μελέτη, της Natalie Winters, με τους εξής –επακριβώς– τίτλους και το ακόλουθο κείμενο: «ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ: Διαγραμμένες ιστοσελίδες δείχνουν ότι ο Ομπάμα πρωτοστάτησε στη δημιουργία ενός BioLab στην Ουκρανία το οποίο χειρίζεται «Ιδιαίτερα επικίνδυνα παθογόνα».

ΑΝΑΚΤΗΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟ THE NATIONAL PULSE. ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΓΕΙΡΕΙ ΣΟΒΑΡΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΤΩΝ ΗΠΑ ΣΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ, Η ΟΠΟΙΑ ΕΚΤΕΙΝΕΤΑΙ ΣΧΕΔΟΝ ΔΥΟ ΔΕΚΑΕΤΙΕΣ ΠΙΣΩ.

»Ένα διαγραμμένο άρθρο στο Διαδίκτυο που ανακτήθηκε από το The National Pulse αποκαλύπτει ότι ο πρώην Πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα πρωτοστάτησε σε μια συμφωνία που οδηγεί στην κατασκευή βιοεργαστηρίων στα οποία γίνεται διαχείριση «ιδιαίτερα επικίνδυνων παθογόνων (μικροβίων)» στην Ουκρανία.

»Η είδηση δημοσιεύτηκε την ίδια μέρα (στις 9/3/2022) όταν η Βικτόρια Νούλαντ (Υφυπουργός Εξωτερικών Πολιτικών Υποθέσεων των ΗΠΑ στην κυβέρνηση Μπάιντεν) κατέθεσε στη Γερουσία των ΗΠΑ, λέγοντας ότι ‘‘η αμερικανική κυβέρνηση ανησυχεί για τις εγκαταστάσεις βιολογικών ερευνών που θα πέσουν στα χέρια της Ρωσίας ως αποτέλεσμα της συνεχιζόμενης σύγκρουσης στην Ανατολική Ευρώπη (Ουκρανία).’’»

Ένα ακόμη ντοκουμέντο εντόπισα στο Τεύχος Νο. 818, της Εφημερίδας Outreach Journal, της Πολεμικής Αεροπορίας των Ηνωμένων Πολιτειών (USAF) που δημοσιεύτηκε στις 18/6/2010), με τίτλο: «Το Biolab ανοίγει στην Ουκρανία». Σε αυτό περιγράφεται λεπτομερώς πώς ο Ομπάμα, ενώ υπηρετούσε ως γερουσιαστής του Ιλινόις, βοήθησε καταλυτικά στη συμφωνία για την κατασκευή του πρώτου «Εργαστηρίου Βιοασφάλειας, Επιπέδου 3» στην ουκρανική πόλη της Οδησσού.

Στο άρθρο αυτό, που υπογράφεται από την Tina Redlup, υπογραμμίζεται ο ρόλος του πρώην γερουσιαστή Ντικ Λούγκαρ, ως εξής: «Ο Λούγκαρ είπε ότι τα σχέδια για την εγκατάσταση ξεκίνησαν το 2005 όταν ο ίδιος και ο τότε γερουσιαστής Μπαράκ Ομπάμα συνήψαν συνεργασία με Ουκρανούς αξιωματούχους. Ο Λούγκαρ και ο Ομπάμα βοήθησαν επίσης στο συντονισμό των προσπαθειών μεταξύ Αμερικανών και Ουκρανών ερευνητών…».[και συνεχίζει] «Μια Έκθεση του 2011 από την Επιτροπή της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των ΗΠΑ για την Πρόβλεψη των Προκλήσεων Βιοασφάλειας της Παγκόσμιας Επέκτασης των Βιολογικών Εργαστηρίων Υψηλού Ελέγχου εξήγησε πώς το εργαστήριο με έδρα την Οδησσό «είναι υπεύθυνο για τον εντοπισμό ιδιαίτερα επικίνδυνων βιολογικών παθογόνων (ιών)».

Και συνεχίζει η Tina Redlup: «Αυτό το εργαστήριο (Σ.σ.: της Οδησσού) ανακατασκευάστηκε και εξελίχθηκε τεχνικά μέχρι το επίπεδο BSL-3 μέσω μιας συμφωνίας συνεργασίας μεταξύ του Υπουργείου Άμυνας των Ηνωμένων Πολιτειών και του Υπουργείου Υγείας της Ουκρανίας που ξεκίνησε το 2005. Η συνεργασία επικεντρώνεται στην πρόληψη της εξάπλωσης τεχνολογιών, παθογόνων (ιών), και γνώση που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την ανάπτυξη βιολογικών όπλων» […].

»Ένα ιδιαίτερο έγγραφο (Σ.σ.: με τίτλο UKRAINE, Table 1. BSL-3, facilities in Ukraine) περιγράφει λεπτομερώς το δίκτυο βιοεργαστηρίων της Ουκρανίας, το Έργο Πρόληψης Βιοόπλων (και) αναφέρει με εξαιρετικές λεπτομέρειες το εύρος των παθογόνων (ιών) με τους οποίους η εγκατάσταση διεξάγει την έρευνα.

»Μεταξύ των ιών που μελέτησε το εργαστήριο ήταν ο Έμπολα και ‘‘ιοί παθογένειας’’ της ομάδας ΙΙ, με χρήση ιολογικών, μοριακών, ορολογικών μεθόδων ταχείας απόδοσης».

Η Tina Redlup καταλήγει:

«ΠΑΘΟΓΟΝΑ ΤΟΥ BIOLAB (της Οδησσού). Η ανακαλυφθείσα εγκατάσταση βιοεργαστηρίου ακολουθεί την εξαιρετικά πιεστική πρακτική της κυβέρνησης των ΗΠΑ να χρηματοδοτήσει (και στην Ουκρανία) μια επικίνδυνη έρευνα (όπως και) στη Γουχάν στο εργαστήριο του Κινεζικού Κομμουνιστικού Κόμματος που έχει στρατιωτικές διασυνδέσεις (Σ.σ.: με τον κινεζικό Λαϊκό Απελευθερωτικό Στρατό).

Η παγκόσμια κοινωνία υποκρίνεται ότι το κακό για «Εγκλήματα κατά της Ανθρωπότητος» τελείωσε με την Δίκη της Νυρεμβέργης, 20 Νοε 1945–1 Οκτ 1946, στην οποία καταδικάστηκαν ελάχιστοι…, 24, Ναζί. Όμως όπως αποδεικνύεται σήμερα η συνέχεια είναι εφιαλτικά χειρότερη.

ΡΩΣΙΑ ΚΑΙ ΤΟΥΡΚΙΑ ΣΤΟΝ ΥΒΡΙΔΙΚΟ ΠΟΛΕΜΟ

1

του Μιχαήλ Κωσταράκου*

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΥΒΡΙΔΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΥΒΡΙΔΙΚΕΣ ΑΠΕΙΛΕΣ.- ΑΠΟ ΠΟΙΟΥΣ ΕΦΑΡΜΟΖΟΝΤΑΙ, ΚΑΙ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΠΟΙΩΝ ΣΤΡΕΦΟΝΤΑΙ. ΟΙ ΡΟΛΟΙ ΡΩΣΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥΡΚΙΑΣ.

Στην πραγματικότητα, οι Υβριδικοί Πόλεμοι συνδυάζουν τη καταστροφική και αιματηρή σύγκρουση μεταξύ κρατών με τον φανατισμό, την σκληρότητα και την παρατεταμένη ένταση του ανορθόδοξου  πολέμου. Φαίνεται ότι δεν υπάρχουν σαφή όρια πολέμου και ειρήνης ή συμβατικού και ανορθόδοξου πολέμου στο Υβριδικό τοπίο.

Μετά τα παραπάνω καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι σε γενικές γραμμές οι Υβριδικές Απειλές χαρακτηρίζονται από:

      • Ικανότητα εντοπισμού και αξιοποίησης των τρωτών και των αδύνατων σημείων των επιλεγέντων και προσδιορισθέντων στόχων(συνήθως χωρών) σε όλο το φάσμα της πολιτικής, στρατιωτικής, οικονομικής, κοινωνικής και ενημερωτικής τους δραστηριότητος κυρίως όταν αυτές αναπτύσσονται με τρόπους που δεν είχαν προηγουμένως ποτέ χρησιμοποιηθεί, αναγνωρισθεί και μελετηθεί.
      • Συνδυασμός συμβατικών και αντισυμβατικών, στρατιωτικών και μη στρατιωτικών, φανερών αλλά και συγκεκαλυμμένων ενεργειών σε όλο το φάσμα των ανθρωπίνων δραστηριοτήτων. Ενα ευρύτερο σύνολο στρατιωτικών, πολιτικών, οικονομικών και πολιτικών εργαλείων και τεχνικών πληροφόρησης ή επικοινωνίας που συνήθως δεν μπορούν να ανευρεθούν και να αναγνωρισθούν ή να αποτελέσουν μέρος των παραδοσιακών εκτιμήσεων απειλών που κάνουν οι χώρες και οι υπηρεσίες πληροφοριών τους,
      • Προσπάθεια δημιουργίας σύγχυσης και ασάφειας σχετικά με την προέλευση, τη φύση και τον πραγματικό στόχο της απειλής.
      • Δυσκολία να αναγνωριστεί η  Απειλή ως Υβριδική Απειλή μέχρι να εκδηλωθεί πλήρως, με τις επιβλαβείς επιπτώσεις της  που θα έχουν ήδη αρχίσει να εκδηλώνονται από νωρίς και μειώνοντας έτσι την ικανότητα του στόχου να υπερασπιστεί έγκαιρα τον εαυτό του.
      • Συγχρονισμός των Υβριδικών μέσων με νέους πρωτοεμφανιζόμενους τρόπους και απειλές.
      • Ικανότητα διατήρησης του επιπέδου αντιπαράθεσης κάτω από οποιοδήποτε όριο συμβατικού πολέμου ή ένοπλης επίθεσης και, ως εκ τούτου, πέραν του  Χάρτη του ΟΗΕ και των διατάξεων και της δικαιοδοσίας των διεθνών Συμβάσεων, Νόμων και Συνθηκών για τον πόλεμο και τις ένοπλες συγκρούσεις ώστε τα υβριδικά θέματα να μη αποτελούν παραβάσεις των διεθνών συνθηκών, συμβάσεων και προβλέψεων των διεθνών οργανισμών.

Από την άλλη, οι Υβριδικές Απειλές δεν:

      • Καθορίζονται από τους γενεσιουργούς παράγοντες τους ή την προέλευσή τους, δεδομένου ότι όχι μόνο κράτη, αλλά και μη κρατικοί παράγοντες και ακόμη και μεμονωμένα άτομα μπορούν να θεωρηθούν σαν υπεύθυνοι δημιουργίας Υβριδικών Απειλών.
      • Σχετίζονται με κάποια συγκεκριμένη τεχνολογία, επειδή ο τεχνολογικός αυτός κατάλογος συνεχίζει να αυξάνεται με νέες εξελίξεις, καθώς καθίστανται συνεχώς διαθέσιμες νέες τεχνολογίες.
      • Στοχεύουν σε συγκεκριμένα αποτελέσματα, καθώς μια υβριδική εκστρατεία μπορεί να οδηγήσει σε διαφορετικά αποτελέσματα, όπως ανθρώπινες απώλειες, αλλαγή πολιτικών αποφάσεων, κυβερνητικές αλλαγές, κοινωνική ή οικονομική καταστροφή, αλλοιωμένη κοινή συναντίληψη του λαού κ.λπ.

Συνολικά, ίσως ο καλύτερος τρόπος για να διατυπώσουμε την έννοια της Υβριδικής Απειλής, είναι ότι αυτή θα μπορούσε να αποτελεί μια σαφή μορφή Ολοκληρωτικού Πολέμου πέρα όμως από οποιονδήποτε κλασικό ορισμό του πολέμου, και εκτός όλων των ορίων ένοπλης επίθεσης ή σύγκρουσης και πέραν όλων των διατάξεων και της δικαιοδοσίας του Διεθνούς Δικαίου.

Με βάση όλα αυτά τα ζητήματα μπορούμε να προχωρήσουμε σε έναν αρχικό ορισμό του προφίλ ποιος είναι ή πως προσδιορίζεται “ο Υβριδικός Αντίπαλος”:

“Ο Υβριδικός Αντίπαλος, επιδιώκοντας να εκμεταλλευτεί το πλήρες φάσμα των αδυναμιών του στόχου, διαθέτει την ικανότητα και την πρωτοβουλία της ταυτόχρονης κλιμάκωσης σε διαφορετικά σημεία, κατά μήκος ενός ευρέως καθορισμένου φάσματος συγκρούσεων, που υπερβαίνει κατά βούληση τα όρια οποιουδήποτε συμβατικού πεδίου μάχης, προκειμένου να στοχεύσει το κράτος ή την κοινωνία του αντιπάλου. Ταυτόχρονα, μπορεί να χρησιμοποιεί διαφορετικούς διαύλους και πληρεξούσιους για παράνομες ενέργειες, καθιστώντας συχνά σχεδόν αδύνατη όχι μόνο την αναγνώριση της προέλευσης, αλλά και τον προσδιορισμό των πραγματικών και σαφών στρατηγικών του στόχων”.

Ποιοι συγκεκριμένα  αυτοί οι αντίπαλοι, μπορεί να είναι:

      • Military or Paramilitary forces( Στρατιωτικές ή παραστρατιωτικές δυνάμεις)
      • Insurgent groups or Guerilla Units ( Ομάδες ανταρτών ή αντιφρονούντων)
      • Mercenaries or Foreign Intel.services  ( Μισθοφόροι ή μέλη ξένων υπηρεσιών πληροφοριών)
      • Political movements ( πολιτικά κινήματα)
      • Criminal organizations ( οργανισμοί του οργανωμένου εγκλήματος)
      • Transnational Corporations ( διεθνείς πολυεθνικές οργανώσεις)
      • News media( εκδοτικές ομάδες)
      • Idealists – Activists- Amateur hobbyists ( ιδεαλιστές – αντιφρονούντες- ερασιτέχνες αντιεξουσιαστές)
      • Foreign Fighters ( ξένοι ισλαμιστές πολεμιστές που επιστρέφουν στη πατρίδα τους στην Δ. Ευρώπη από τη Μ. Ανατολή)
      • Religious movements (Θρησκευτικά κινήματα)

Ολοκληρώνοντας αυτή την ιστορική αναδρομή αλλά και την προσπάθεια ορισμού, προκύπτει ένα νέο ερώτημα: Σε ποιον συγκεκριμένα μπορούν να αποδοθούν αυτές οι Υβριδικές απειλές  και ποιοι αυτοί είναι οι Υβριδικοί αντίπαλοι, μέσα στο σύγχρονο γεωπολιτικό πλαίσιο; Αν τα χαρακτηριστικά του Υβριδικού Πολέμου, όπως υποστηρίζουν κάποιοι μελετητές, «προέρχονται από την εξέταση του εχθρού», τότε ποιος είναι ο εχθρός και τι πρέπει να κάνουμε για  να τον αντιμετωπίσουμε;

Σύμφωνα με την πλέον διαδεδομένη αντίληψη της Δύσης, η Ρωσία είναι η ενσάρκωση ενός αντιπάλου  που διεξάγει Υβριδικό πόλεμο. Τα γεγονότα στη Γεωργία, την Κριμαία και την Ανατολική Ουκρανία οδήγησαν τους αξιωματούχους ασφαλείας των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ να δώσουν μεγαλύτερη προσοχή στην δυναμική συμπεριφορά της Ρωσίας και στους τρόπους που διεξάγει τις συγκρούσεις της. Το Σοβιετικό παρελθόν της Ρωσίας είναι επίσης απολύτως φανερό και συνηγορεί σ αυτή την εκτίμηση.

Πολυάριθμες πηγές πληροφοριών περιγράφουν τον «Υβριδικό Πόλεμο» δηλαδή ένα μείγμα Σκληρής και Ήπιας Ισχύος ως την προτιμώμενη μέθοδο ενέργειας του Προέδρου Πούτιν. Πράγματι, σύμφωνα με δήλωση του Πούτιν το 2006, οι προσεγγίσεις της Ρωσίας στις συγκρούσεις «πρέπει να βασίζονται στην πνευματική ανωτερότητα. Θα είναι ασύμμετρες και λιγότερο δαπανηρές.” Η πρόσφατη πολιτική του στην Ουκρανία είναι απόλυτα δηλωτική αυτής της  θέσης, αν και τελικά ολοκληρώθηκε με δυναμική στρατιωτική εισβολή, διατηρώντας όμως τα υβριδικά χαρακτηριστικά που είχε εκδηλώσει εξ αρχής,

Επιπλέον, οι δηλώσεις του Ρώσου Αρχηγού του Γενικού Επιτελείου στρατηγού Γερασίμοφ έκαναν ορισμένους δυτικούς εμπειρογνώμονες να πιστέψουν ότι η Δύση πρέπει να προσαρμοστεί στην υφιστάμενη  κατάσταση σχέσεων με τη Ρωσία η οποία μπορεί να χαρακτηρισθεί σαν ένας «μόνιμος Υβριδικός Πόλεμος» όπου «…Η Ρωσία έχει παρατηρήσει  (ή μήπως δημιουργήσει) μια τάση, να θολώνουν τα όρια μεταξύ πολέμου και ειρήνης … ενώ … ο ρόλος των μη στρατιωτικών μέσων στην επίτευξη πολιτικών και στρατηγικών στόχων σε πολλές περιπτώσεις υπερέβη τη δύναμη της  ισχύος των όπλων….».

Η Ρωσία, ωστόσο, δεν είναι η μόνη Υβριδική Απειλή που αντιλαμβάνεται η Δύση. Στο τρέχον ευρωπαϊκό περιβάλλον ασφάλειας, η άλλη σημαντική υβριδική απειλή θεωρείται ότι είναι ο Ισλαμικός Οργανισμός της Αλ Κάιντα και το Ισλαμικό Κράτος (ΙΚ) γνωστό και ως ISIS ή DAESH, καθώς και διάφορες θυγατρικές ή αδελφικές οργανώσεις ισλαμικού εξτρεμισμού ή/και τρομοκρατίας στη Μέση Ανατολή, την Αφρική και την Ασία. Ο ISIS έχει επιδείξει υψηλό επίπεδο τεχνογνωσίας, γνώσης και επαγγελματισμού σε υβριδικά θέματα, αξιοποιώντας πολύ γρήγορα, ανελέητα και αποτελεσματικά και με επιτυχία όλα τα υβριδικά εργαλεία που είχε στη διάθεσή του.

Αλλά αυτό δεν είναι αποκλειστικά ένα ευρωπαϊκό ζήτημα ή απλώς ένα ζήτημα της Μέσης Ανατολής. Η Κίνα παραμένει ένας πολύ παλιός διεθνής παίκτης που επανεμφανίστηκε πρόσφατα στην παγκόσμια σκηνή. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι τα γραπτά του Sun Tzu για τη νίκη σε πολέμους χωρίς να δίνονται μάχες ήταν το πραγματικό κίνητρο και η αναμόχλευση αυτής της μορφής πολέμου από τις κινεζικές ηγεσίες. Οι κινεζικές Υβριδικές επιχειρήσεις που διεξάγονται κατά και εντός γειτονικών χωρών (κυρίως στην Αυστραλία), υποδηλώνουν ότι το δόγμα του Πεκίνου είναι πολύ περισσότερο επιχειρησιακό από απλώς ακαδημαϊκό.

Η αντίληψη της Κίνας για τον “Οιονεί Πόλεμο” (Quasi–War), (όρος που αναφέρεται σε μια ακήρυχτη, αν και έντονα διεξαγόμενη, κυρίως ναυτική μορφή πολέμου), η οποία αποτελεί μέρος της Αντίληψης Στρατιωτικών επιχειρήσεων (Πόλεμος– Οιονεί Πόλεμος- Μη Πόλεμος), ευρέως γνωστή ως “Αντίληψη των Τριών Πολέμων”. Η αντίληψη αυτή περιλαμβάνει σαφώς νομικές, ψυχολογικές και ενημερωτικές δραστηριότητες εκτός πολέμου, ενώ ταυτόχρονα οικοδομεί εθνική Ισχύ,  αυξάνει τις συμβατικές στρατιωτικές δυνατότητες και επεκτείνει τη στρατιωτική του εμβέλεια. Μένει να δούμε σε ποια έκταση η Κίνα θα διατηρήσει το ενδιαφέρον της για τον Υβριδικό Πόλεμο όταν αποκτήσει παγκόσμια ισοτιμία με τις άλλες Μεγάλες Δυνάμεις ή ακόμα και ανωτερότητα ή θα καταφύγει σε πιο συμβατικές μορφές συγκρούσεων.

Ένας άλλος νέος και πολύ επιδέξιος Υβριδικός παίκτης προέκυψε τα τελευταία χρόνια: Η Τουρκία. Ο Πρόεδρος Ερντογάν της Τουρκίας, ως μέρος της προσπάθειάς του να αναβαθμίσει όχι μόνο την Τουρκία σε μια ισχυρή περιφερειακή δύναμη, αλλά και τον εαυτό του σε μια εξέχουσα και κυρίαρχη φυσιογνωμία στην Τουρκική ιστορία, προχώρησε σε «εργαλειοποίηση» και αργότερα σε μετατροπή σε «όπλα» των σημαντικών και κυρίαρχων υβριδικών «εργαλείων» (ή «Όπλων») τα οποία η Τουρκία έχει στην Υβριδική της «εργαλειοθήκη». Αυτά τα «εργαλεία» (ή «όπλα») είναι γνωστά για την Τουρκία ως “τα Τρία Μ» από τις αντίστοιχες αγγλικές λέξεις : (Migrants) πρόσφυγες, (Military) στρατιωτική δύναμη και (Mosques) tζαμιά. Αν και μπορούν να χρησιμοποιηθούν ανεξάρτητα, συνήθως χρησιμοποιούνται σε συνδυασμό, με το καθένα συμπληρωματικό των άλλων.

Απέναντι στην Ελλάδα, οι στρατιωτικές απειλές, οι απειλητικές δηλώσεις του Casus Belli, η στρατιωτική προβολή ισχύος και η επιθετική πολιτική, σε συνδυασμό με τις συνεχείς παραβιάσεις της εθνικής κυριαρχίας (όλα αυτά υβριδικά εργαλεία εξ ορισμού), συνδυάστηκαν με την ανεξέλεγκτη αποστολή προσφύγων και μεταναστών που παραβιάζουν τα ελληνικά και τα σύνορα της ΕΕ.

Πρόκειται για μια «Υβριδική εισβολή» που έχει σχεδιαστεί για να δημιουργεί προβλήματα τόσο στην Ελλάδα όσο και στην ΕΕ, προσπαθώντας να αναγκάσει τόσο την Αθήνα όσο και τις Βρυξέλλες να υποκύψουν στις τουρκικές γεωπολιτικές και οικονομικές απαιτήσεις.

Πάνω απ’ όλα, αυτή η «Υβριδική εισβολή» έχει τη δυνατότητα να δημιουργήσει ένα τεράστιο κοινωνικό, οικονομικό και πρόβλημα ασφάλειας στην Ελλάδα, στην ΕΕ και σε όλες τις παρακείμενες χώρες. Ο Υβριδικός χαρακτήρας αυτής της ανεξέλεγκτης μετανάστευσης, αυτής της προσφυγικής “εισβολής” εναντίον της ΕΕ στα σύνορά της, είναι αυτονόητος και πρέπει να θεωρηθεί ως Υβριδικός διότι δεν πραγματοποιείται από ένοπλους στρατιώτες αλλά από άοπλους πολίτες.

*Στρατηγός Μιχαήλ Δημητρίου Κωσταράκος
Επίτιμος Αρχηγός ΓΕΕΘΑ
π. Πρόεδρος της Στρατιωτικής Επιτροπής της ΕΕ

Το σχέδιο της Τουρκίας για μετεγκατάσταση ενός εκατομμυρίου Σύρων προσφύγων

0

 

Η Άγκυρα έχει σχέδιο να μετεγκαταστήσει ένα εκατομμύριο Σύρους πρόσφυγες σε περιοχές που «απελευθερώθηκαν» από τον τουρκικό στρατό. Η απόφαση έρχεται μετά την ανακοίνωση του «τέλους της στρατιωτικής αποστολής της Ρωσίας» στη Συρία. Μια απόφαση που σχετίζεται με τις τουρκικές εκλογές του 2023 και την τύχη του Ερντογάν.

Ο τουρκικός στρατός σχεδιάζει να καταλάβει περιοχές όπως η Μανμπίτζ, η Χασάκα και το Ταλ Ριφάτ  στη βόρεια Συρία, που διοικούνται από κουρδικές μαχητικές ομάδες, για να διευκολύνει τη μεταφορά ενός εκατομμυρίου Σύρων προσφύγων.

Ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δήλωσε ότι η μεταφορά ενός εκατομμυρίου Σύριων προσφύγων σε βάθος 30 χιλιομέτρων εντός της Συρίας θα έχει διπλό αποτέλεσμα, αποδυναμώνοντας το κυβερνών Κουρδικό Εργατικό Κόμμα (PKK) στη βορειοανατολική Συρία και αποδυναμώνοντας περαιτέρω την τρομοκρατική ομάδα ISIS.

Η αδύναμη αντίδραση της Αμερικής

Η εφημερίδα Guardian ανέλυσε την αντίδραση των ΗΠΑ και έγραψε ότι παρά τις συνέπειες της στρατιωτικής επιχείρησης για την ασφάλεια της περιοχής, το τουρκικό σχέδιο είχε «ασθενείς αντιδράσεις».

Ο Guardian τόνισε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν εκφράσει «ανησυχία» αλλά χρειάζονται την υποστήριξη της Τουρκίας για την ένταξη της Σουηδίας και της Φινλανδίας στον Οργανισμό Βορειοατλαντικής Συνθήκης του ΝΑΤΟ.

Αποχώρηση των ρωσικών στρατευμάτων από τη Συρία

Ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ δήλωσε ότι οι δυνάμεις της χώρας του στη Συρία «δεν έχουν σχεδόν καμία στρατιωτική αποστολή».

Οι δηλώσεις έγιναν αφότου ειπώθηκε ότι ο ρωσικός στρατός αποσύρει ορισμένα στρατεύματα από τη Συρία λόγω των μεγάλων απωλειών στον πόλεμο της Ουκρανίας.

«Η Ρωσία είναι κυριολεκτικά βυθισμένη στο βούρκο του πολέμου της Ουκρανίας», δήλωσε στο «Etemad Online» ο  Αλί Ακμπάρ Φαραζί, πρώην πρεσβευτής του Ιράν στη Ρουμανία, την Ουγγαρία και την Κύπρο και ειδικός του ΝΑΤΟ.

Έτσι προσκολλώνται σε οτιδήποτε για να σωθούν. «Η Ρωσία αφήνει τη Συρία στο σκοτάδι για να μπορέσει να ασκήσει πίεση στις Ηνωμένες Πολιτείες να διαταράξουν τουλάχιστον ένα μέρος της επικέντρωσης της Ουάσιγκτον στον πόλεμο της Ουκρανίας διαταράσσοντας τον στρατιωτικό ιστό και τον ιστό ασφαλείας στη Συρία».

Τουρκικές προεδρικές και βουλευτικές εκλογές

Ο κύριος λόγος για τη νέα εισβολή στη βόρεια Συρία είναι οι εκλογές του 2023. Καθώς πλησιάζει η ώρα των τουρκικών προεδρικών και βουλευτικών εκλογών τον Ιούνιο του 2023, το θέμα των Σύριων προσφύγων στην τουρκική κοινωνία γίνεται όλο και πιο σημαντικό. Ορισμένοι Τούρκοι ειδικοί είπαν ότι αυτό θα μπορούσε να καθορίσει τη μοίρα του Ερντογάν.

Ωστόσο, μια νέα στρατιωτική επιχείρηση και η δημιουργία μιας ζώνης ασφαλείας 30 χιλιομέτρων εντός της επικράτειας της Συρίας και η έναρξη ενός σχεδίου μετεγκατάστασης της Συρίας θα μπορούσαν να προσφέρουν καλύτερες συνθήκες για τον Ερντογάν, ο οποίος ηγείται της Τουρκίας για δύο δεκαετίες και αντιμετωπίζει μια ταραχώδη οικονομία και πιθανώς τις πιο δύσκολες εκλογικές προκλήσεις.

Τούρκοι αξιωματούχοι ισχυρίζονται ότι περισσότεροι από 500.000 Σύροι πρόσφυγες έχουν επιστρέψει οικειοθελώς στη Συρία τα τελευταία χρόνια. Οι αιτούντες άσυλο, ωστόσο, λένε ότι ο πραγματικός αριθμός πλησιάζει τις 80.000, πολλοί από τους οποίους έχουν επιστρέψει οικειοθελώς.

Deutsche Welle

https://www.echedoros-a.gr

 

Φόβοι του Ιράν για τη νέα τουρκική εισβολή στη Συρία

0

 

Την περασμένη Κυριακή, ο εκπρόσωπος του ιρανικού υπουργείου Εξωτερικών Σαΐντ Χατιμπαζαντέχ εξέφρασε σε δήλωση στο ιρανικό πρακτορείο «IRNA» την αντίθεση της χώρας του στην αναμενόμενη τουρκική εισβολή στη βορειοανατολική Συρία.

Ο Χατιμπαζαντέχ κάλεσε την Άγκυρα να «σεβαστεί τις συμφωνίες που επιτεύχθηκαν κατά τις διαπραγματεύσεις στην Αστάνα», είπε.

Ο Χατιμπαζαντέχ δήλωσε ότι «το Ιράν αντιτίθεται σε οποιαδήποτε στρατιωτική ενέργεια και χρήση βίας σε εδάφη άλλων χωρών για την επίλυση διμερών διαφορών», δεδομένου ότι η επιχείρηση αποτελεί «παραβίαση της εδαφικής ακεραιότητας και της εθνικής κυριαρχίας αυτών των χωρών».Σύμφωνα με πηγές, ο φόβος του Ιράν πηγάζει από τον μεγάλο κίνδυνο που εγκυμονεί η τουρκική νέα εισβολή για το ιρανικό έργο από γεωπολιτική άποψη (χερσαίος διάδρομος προς τη Λατάκια;).

Το σχέδιο του Ιράν έρχεται σε αντίθεση με την τουρκική πολιτική που αποσκοπεί στον έλεγχο περιοχών που ελέγχονται από τους αυτονομιστές στη βορειοανατολική Συρία, σημειώνει η ισραηλινή «nziv».

https://www.echedoros-a.gr

 

Χρήστου Καπούτση-Η  διεύρυνση του ΝΑΤΟ και το βέτο της Τουρκίας

0
Το κρεσέντο της τουρκικής προκλητικότητας συνεχίζεται και κλιμακώνεται επικίνδυνα. Καθημερινά πλέον και νέες  προκλητικές δηλώσεις τούρκων κυβερνητικών αξιωματούχων προστίθενται στον κατάλογο του τουρκικού αναθεωρητισμού , που επιβαρύνουν, την ήδη βεβαρημένη κατάσταση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Ωστόσο, συγκυρία, αναδεικνύει το ΝΑΤΟ και τον πόλεμο στην Ουκρανία, ένα χώρο που δύναται, να απορροφήσει τους κραδασμούς της ανθελληνικής υστερίας,  αλλάζοντας πιθανόν προτεραιότητες και ισορροπίες στα ενδότερα της συμμαχίας.  ΤΟ ΝΑΤΟ, υφίσταται έναν πρωτοφανή , στην ιστορία της Συμμαχίας, εκβιασμό από κράτος μέλος του, την Τουρκία.  Ο αναθεωρητισμός της Τουρκίας απέναντι στην Ελλάδα λαμβάνει πλέον ξεκάθαρη νατοϊκή διάσταση, καθώς η Τουρκία προσπαθεί να ανταλλάξει τη θετική της ψήφο στο ζήτημα της ένταξης της Φινλανδίας-Σουηδίας στο ΝΑΤΟ,  με την υποστήριξη των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ στην τουρκική απαίτηση,  για αποστρατιωτικοποίηση των νήσων του ανατολικού Αιγαίου, για αναγνώριση των Κατεχομένων στην Κύπρο,  για απόσπαση εδαφών από τη Συρία και το Ιράκ και για άρση του αμερικανικού εμπάργκο σε εξοπλισμούς, όπως είναι  η αναβάθμιση των τουρκικών μαχητικών F-16  και η επανεξέταση του προγράμματος των  F-35, όπου η Τουρκία ήταν συμπαραγωγός χώρα, με μια παραγγελία 100 μαχητικών , πριν αυτή ακυρωθεί  από το Κογκρέσο, επειδή προμηθεύτηκε και εγκατέστησε σε τουρκικά εδάφη,  το σύγχρονο ρωσικό πυραυλικό και αντιαεροπορικό σύστημα S-400. ΤΟ ΝΑΤΟ είναι υποχρεωμένο να χειριστεί το θέμα Τουρκία και μάλιστα σύντομα. ΤΟ ΝΑΤΟ,  είτε θα απορρίψει τον συμβιβασμό ή θα δεχτεί, αν όχι όλα, τουλάχιστον κάποια από αίτημα της Τουρκίας , ώστε να άρει το βέτο στην διεύρυνση του ΝΑΤΟ με τα Σκανδιναβικά κράτη. Είναι σαφές  ότι η Τουρκία, λόγω της Ουκρανικής κρίσης, παρουσιάζεται αναβαθμισμένη. Με τις διπλωματικές παρεμβάσεις της, αποτελεί αξιόπιστο μέρος της μεσολάβησης ΔΥΣΗΣ-ΡΩΣΙΑΣ- ΚΙΕΒΟΥ, καθώς γίνεται αποδεκτή τόσο από το Κίεβο,  όσο και από τη Μόσχα, ενώ οι ΗΠΑ-ΝΑΤΟ θεωρούν την Τουρκία ακρογωνιαίο λίθο της συνοχής στην Ν.Α. Πτέρυγας του ΝΑΤΟ.  Για αυτό ακριβώς η Τουρκία απολαμβάνει μιας ανεκτικής συμπεριφοράς από τις ΗΠΑ, τη Γερμανία και τη  Ρωσία , που την ενθαρρύνει να εκδηλώνει  ακραίες συμπεριφορές  και μεθοδεύσεις,  για επιβολή των επεκτατικών και αναθεωρητικών  πολιτικών της, στα γειτονικά κράτη, Ελλάδα, Κύπρο, Συρία , Ιράκ.

Τον διαμεσολαβητικό ρόλο της Τουρκίας, αναγνωρίζει η Ρωσία. Και για αυτό στις 8 Ιουνίου  ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών, Σεργκέι Λαβρόφ, μαζί με στρατιωτική αντιπροσωπεία,  θα επισκεφτεί την Τουρκία, προκειμένου  να συζητήσει τη δημιουργία ενός θαλάσσιου διαδρόμου, για τη μεταφορά των γεωργικών εξαγωγικών προϊόντων από τα λιμάνια  της Ουκρανίας. Είχε προηγηθεί   τηλεφωνική συνομιλία του Προέδρου της Ρωσίας Βλαντίμιρ Πούτιν  με τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Ο Πρόεδρος της Ρωσίας ,  ο δήλωσε ότι η Ρωσία είναι έτοιμη να ανοίξει τον δρόμο για τη μεταφορά σιτηρών από τα ουκρανικά λιμάνια με τη βοήθεια της Τουρκίας. Που συνιστά,  μια έμμεση εμπλοκή της Τουρκίας στην ρώσο-ουκρανική κρίση, στο πλευρό της Ρωσίας.

Home

Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ επιτίθεται στους «κυρ-Παντελήδες»

0

Από διαμαρτυρία στη Θεσσαλονίκη
ΣΟΦΙΑ ΓΙΑΝΝΑΚΑ

31/05/2022  14:39
Κάθε φορά που ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί να πλασάρει το αφήγημα για «νέα αρχή», «κεντροαριστερή στροφή» και σοσιαλδημοκρατίες, έρχεται η επικαιρότητα και το σαρώνει με ένα φύσημα.

Τα γεγονότα είναι ξεροκέφαλα: έρχονται διαρκώς και σπρώχνουν το σύστημα ΣΥΡΙΖΑ πίσω στα αδιέξοδα ενός ακτιβιστικού κινήματος διαμαρτυρίας και το απογυμνώνουν από τα χαρακτηριστικά ενός σοβαρού κεντροαριστερού κόμματος που υποτίθεται ότι επιδιώκει να γίνει.

Με άλλα λόγια, έρχονται οι βαριοπούλες και τα στειλιάρια, και διαλύονται τα όνειρα για κεντροαριστερή ηγεμονία. Η μπαχαλο-σπηλιά παίρνει το πάνω χέρι.

Πάρτε για παράδειγμα όσα έγιναν πρόσφατα με τη βιβλιοθήκη του ΑΠΘ. Μια μειοψηφία φοιτητών, οπλισμένη με κράνη, βαριοπούλες και ρόπαλα, προσπαθεί να επιβάλει στα πανεπιστήμια το δικό της «δίκιο»: δέρνει πρυτάνεις, γκρεμίζει βιβλιοθήκες, παρεμποδίζει τα μαθήματα, βρίζει τα ΜΑΤ και απειλεί καθηγητές. Και τι κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ απέναντι σε αυτό; Στηρίζει το μπάχαλο, διαμαρτύρεται όταν η αστυνομία επιβάλλει την τάξη, δεν ενοχλείται από τη διάλυση. Ο Αντώνης Λιάκος, ας πούμε, ομότιμος καθηγητής Ιστορίας και στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ, έγραψε: «Με πρόσχημα την προστασία των βιβλιοθηκών στέλνει τα ΜΑΤ στις σχολές, να βιαιοπραγούν, να δέρνουν, να σακατεύουν τα παιδιά μας». Φυσικά, κανείς δεν σακατεύτηκε στο ΑΠΘ, υγιέστατος βγήκε στα κανάλια ο νεαρός που υποτίθεται ότι υπέστη κάταγμα γνάθου. Η κλασική Φωσκολιάδα του ΣΥΡΙΖΑ, μήπως και συγκινηθεί κανένας αφελής. Αυτή είναι η μπαχαλο-σπηλιά που λέγαμε.

Εν τω μεταξύ, στον ΣΥΡΙΖΑ αντί να πάρουν το μάθημά τους με τη μεσαία τάξη που αντιμετώπιζαν εχθρικά, αποκαλώντας τους «μενουμευρωπαίους» (και την έχασαν), απλά άλλαξαν ρητορική και τους αποκαλούν πλέον #κυρπαντεληδες, διατηρώντας την εχθρικότητα. Βουλευτές, στελέχη και τρολ του ΣΥΡΙΖΑ βρίζουν νυχθημερόν τους «νοικοκυραίους κυρ-Παντελήδες» στα social media, με αφορμή τις κυβερνητικές μεταρρυθμίσεις στα πανεπιστήμια.

Και για να μην έχετε κενά, κυρ-Παντελήδες για τον ΣΥΡΙΖΑ είναι αυτοί που θέλουν βιβλιοθήκες, και προοδευτικοί αυτοί που τις γκρεμίζουν. Κυρ-Παντελήδες είναι όσοι θέλουν πανεπιστήμια χωρίς δεσμευμένους χώρους από καταληψίες, χωρίς τραμπούκους, με ευταξία και ελεγχόμενη είσοδο, με ΑΕΙ καθαρά και λειτουργικά, που βγάζουν πτυχιούχους στην αγορά.

Οι σύντροφοι του ΣΥΡΙΖΑ με το «κυρ-Παντελήδες» ειρωνεύονται τον μέσο Έλληνα. Αυτόν που εργάζεται, πληρώνει τους φόρους του, σπουδάζει τα παιδιά του. Ενώ όταν μιλάνε για το «παλικάρι», εξυμνούν τον τραμπούκο που σπάει βιτρίνες, γήπεδα, σχολεία. Οι κανονικοί άνθρωποι που θέλουν να πηγαίνουν στις δουλειές τους, να σπουδάζουν τα παιδιά τους, να χαίρονται τη ζωή τους, με ασφάλεια και σιγουριά, μπορεί να είναι ακόμη και «κυρ-Παντελήδες ζυμαρόκωλοι», σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή, βερσιόν Φιλοθέης.

Πρόκειται για μια συντονισμένη επίθεση του ΣΥΡΙΖΑ στη μεσαία τάξη, με στόχο να την απαξιώσει και να την ακυρώσει. Όσοι δεν φόρεσαν κουκούλες, δεν κράτησαν ρόπαλα με κόκκινες σημαίες, δεν έσπασαν βιτρίνες, δεν πετάνε μολότοφ, δεν βγήκαν σε πορείες υπέρ Κουφοντίνα φωνάζοντας «γεννήθηκα 17 Νοέμβρη», αυτοί είναι οι κυρ-Παντελήδες. Όλοι, δηλαδή, οι κανονικοί άνθρωποι που θέλουν τα παιδιά τους να πάνε στα πανεπιστήμια, να μπουν στις βιβλιοθήκες και να μάθουν γράμματα, αντί να παριστάνουν τον χτυπημένο αγωνιστή. Και ενώ η πλειοψηφία των Ελλήνων υπερασπίστηκε την ευταξία στα ΑΕΙ (Marc: «Ναι» στην πανεπιστημιακή αστυνομία λέει το 62,1%), οι αγωνιστές του ΣΥΡΙΖΑ βγήκαν στο βουνό: από τον Φίλη ως τον Γαβρόγλου, από τον Σκουρλέτη ως τον Μπάρκα, από τον Ηλιόπουλο ως τον Πολάκη, όλοι έβγαλαν τα επαναστατικά ξίφη από το ζωνάρι: Υποστήριξαν τους κατεδαφιστές της βιβλιοθήκης στο ΑΠΘ. Τάχθηκαν με το μέρος όσων συντηρούν μια ελεεινή αίθουσα που κατ’ ευφημισμόν ονομαζόταν στέκι. «Χίλιες φορές με τις βαριοπούλες», αποφάνθηκε η «Αυγή». «Εξάλλου, ο ρόλος τους είναι να γκρεμίζουν τα άχρηστα πράγματα», πρόσθεσε, δηλαδή τις βιβλιοθήκες. Μια Αριστερά που στηρίζει τα πιο χυδαία οπαδικά χαρακτηριστικά, υποθάλπει μια νεολαία που αποθεώνει την ανευθυνότητα και την ασυνέπεια, στηρίζει τη βαριοπούλα έναντι της θετικής προσπάθειας, το αντιεξουσιαστικό στέκι έναντι της επιστημονικής κατάρτισης των φοιτητών. Κάποιοι καίγανε βιβλία το ’33 στο Βερολίνο, οι ψεκασμένοι αντιεμβολιαστές έκαψαν βιβλία το 2021 και οι αναρχοαριστεροί κατέστρεψαν βιβλιοθήκη του ΑΠΘ το 2022. Αλλά μην τους πείτε φασίστες, είναι προοδευτικοί.

Τι κακό κάνουν οι «κυρ-Παντελήδες» και δέχονται αυτή την ανελέητη επίθεση από τον ΣΥΡΙΖΑ; Είναι γιατί δεν ακολουθούν το αφήγημά τους περί δήθεν επαναστατικότητας. Δεν πείθονται από τον Γαβρόγλου ότι τα καλά πανεπιστήμια είναι τα κατεστραμμένα πανεπιστήμια. Δεν δίνουν τις απαντήσεις που θα ‘πρεπε στις δημοσκοπήσεις για να βγάζουν πρώτο το κόμμα της Κουμουνδούρου. Δεν βγαίνουν στις πλατείες των Αγανακτισμένων για να φέρουν πίσω τον Πολάκη και τον Ραγκούση. Θέλουν μια Ελλάδα «μένουμε Ευρώπη» και όχι ένα υποκατάστατο του Μαδούρο, θέλουν ένα νέο πανεπιστήμιο για τα παιδιά τους, χωρίς ανομία και βαριοπούλες, θέλουν σοβαρούς και μορφωμένους πολιτικούς, με καλά αγγλικά. Εν ολίγοις, οι κυρ-Παντελήδες χαλάνε το αφήγημα και την προοπτική του τσαμπουκά, δεν κάθονται σούζα στον Πούτιν, δεν πείθονται με την ψευτοεπαναστατική ρητορεία.

Ωστόσο με ψόφους, πηγάδες και επίθεση στους κυρ-Παντελήδες δεν κερδίζονται εκλογές. Και δεν χρειάζονται άλλες δημοσκοπήσεις για να καταλάβουν κάποιοι ότι αυτή η τακτική είναι πολιτικά αυτοκτονική. Είναι δείγμα μια πολιτικής απόγνωσης, που οδηγεί στην επιθετικότητα, στην εχθροπάθεια και εν τέλει στο μίσος. Επειδή δεν μπορώ να σε πείσω, σε βρίζω!

iefimerida.gr