Αρχική Blog Σελίδα 1830

ΜΗΝ ΦΟΒΑΣΤΕ. Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΔΕΝ ΘΑ ΤΟΛΜΗΣΕΙ.

7
Όπως λέει και ο φίλος μου ο Σμήναρχος, η Τουρκία αποφάσισε να μείνει στο ΝΑΤΟϊκό μαντρί. Επομένως, όσο μένει δεν πρόκειται να τινάξει την συμμαχία στον αέρα. Και αν το κάνει, το Αιγαίο θα γίνει ο τάφος της.
Και επειδή οι τούρκοι είναι καιροσκόποι πριν πάρουν θέση κοιτάνε που γέρνει η πλάστιγγα. Το γεγονός ότι ο Πούτιν δεν τα πάει καλά στην Ουκρανία ενισχύει την πεποίθηση του Ερντογάν να μείνει στο ΝΑΤΟ.
Άρα, όσοι ανησυχούν για πόλεμο ας ηρεμήσουν.
Επι πλέον, ακόμη και σήμερα, που η Ελλάδα δεν έχει εξοπλισθεί με τα όπλα που παρήγγειλε είναι σε θέση να αντιμετωπίσει στρατιωτικά την Τουρκία. Ο πόλεμος είναι το κατ εξοχήν αβέβαιο φαινόμενο. Κανείς δεν ξέρει πως θα εξελιχθεί. Και με τέτοια αβεβαιότητα, ο Ερντογάν δεν θα διακινδυνέψει.
Όσα κάνει και λέει η Τουρκία σε βάρος της Ελλάδας είναι διότι έχει έρθει σε αδιέξοδο.
Ακόμη και στην Λιβύη δεν τα πάει καλά, παρά τα φαινόμενα.
Η δημόσια αντίθεση του Τσαβούσογλου με την λίβυα ΥΠΕΞ δεν μπορεί να ήταν τυχαία. Η Τουρκία δεν μπορεί να διασφαλίσει την ισχύ του τουρκολιβυκού μνημονίου ούτε και στο τμήμα της Λιβύης με το οποίο είχε καλές σχέσεις. Την Λιβύη της Τρίπολης.
Υπάρχει, δε, σε εξέλιξη σχέδιο πέντε χωρών (ΗΠΑ, της Γαλλίας, της Γερμανίας, της Ιταλίας και του Ηνωμένου Βασιλείου) για την Λιβύη που αφήνει έξω την Τουρκία.
State Department Keep Walking.
Παντελής Σαββίδης

Ο Ιταλικός Τύπος επεφύλαξε τη … χειρότερη υποδοχή στο τουρκολιβυκό μνημόνιο

0

Με άκρως επικριτικούς τόνους αναφέρεται σήμερα ο ιταλικός Τύπος στο νέο τουρκολιβυκό μνημόνιο.

Πιο αναλυτικά, η κεντροδεξιά εφημερίδα Ιl Giornale, ιδιοκτησίας του ομίλου Μπερλουσκόνι, υπογραμμίζει ότι «το κείμενο της συμφωνίας παραμένει απόρρητο, αλλά σύμφωνα με πηγές της, αφορά χρονική περίοδο πενήντα χρόνων».

«Για την Ιταλία είναι γροθιά στο στομάχι. Η χώρα μας είναι ιστορικά συνδεδεμένη με τον ενεργειακό πλούτο της Λιβύης, και βρισκόμαστε σε μια φάση ουσιαστικής δυσκολίας σε ό,τι αφορά την προμήθεια φυσικού αερίου, εξαιτίας του πολέμου στην Ουκρανία. Κοστίζει ακόμη περισσότερο στην Ελλάδα, στην Αίγυπτο και στην Κύπρο, των οποίων αμφισβητούνται εμφανώς οι οριοθετημένες ΑΟΖ τους. Η Ευρωπαϊκή Ένωση καταδίκασε την συγκεκριμένη συμφωνία», προσθέτει η εφημερίδα.

Παράλληλα, στο άρθρο ασκείται κριτική στους χειρισμούς των ιταλικών κυβερνήσεων ευρείας συμμαχίας με πρωθυπουργούς τους Τζουζέπε Κόντε και Μάριο Ντράγκι οι οποίοες, σύμφωνα με την εφημερίδα του Μιλάνου, με τις κινήσεις τους απομάκρυναν την Ιταλία από την Λιβύη.

Η ιστοσελίδα ειδικευμένη σε θέματα ενέργειας energiaoltre.it, τέλος, σημειώνει ότι «σε ενεργειακό επίπεδο, η συμφωνία αυτή είναι σαφές ότι επηρεάζει τις δραστηριότητες και τα συμφέροντα της Ιταλικής Εταιρίας Υδρογονανθράκων Eni, η οποία είναι παρούσα στη Λιβύη από το 1959 με χερσαία και υπεράκτια προγράμματα» και ότι «η τουρκική αυτή ενέργεια ζημιώνει, άλλο τόσο, και για την γαλλική Total».

Με πληροφορίες από ΑΠΕ – ΜΠΕ του ανταποκριτή Θ.Ανδρεάδη – Συγγελάκη
Ρώμη, Ιταλία

Τι έγραψε ο Μ. Κοττάκης – Το «καθεστώς Μητσοτάκη» ήδη λειτουργεί

1
Κανείς δεν διέψευσε τον Κοττάκη, επειδή προφανώς όσα γράφει ισχύουν.

Ο δημοσιογράφος και διευθυντής της «Εστίας» Μανώλης Κοττάκης είναι σαρξ εκ της σαρκός της -συντηρητικής- «παράταξης» και δεν το κρύβει. Συνομιλεί με όλες τις πλευρές της ΝΔ και έχει καλή πληροφόρηση. Γι’ αυτό όσα έγραψε είναι ανατριχιαστικά.

Το πρώτο: ο Κυριάκος Μητσοτάκης σχεδιάζει εκλογές με την κοινωνία φιμωμένη – κατά τα πρότυπα των πιο αυταρχικών καθεστώτων του πλανήτη. Δηλαδή με παρέμβασή του επιδιώκει η Gοogle και το Facebook «να μπλοκάρουν αποκαλύψεις για τις υποκλοπές».

Δεδομένου ότι η κυβέρνηση «κάνει δουλειές» μ΄ αυτές τις εταιρίες -και τις «διευκολύνει» να επενδύσουν στην Ελλάδα- η καταγγελία έχει και άλλες αποχρώσεις.

Η δεύτερη αποκάλυψη Κοττάκη αναφέρεται σε «δυο ανακριτές» που καλούν σε «ακρόαση» «σε ένα σκοτεινό δωματιάκι» στο υπόγειο του Μεγάρου Μαξίμου -που μετατρέπεται έτσι σε… «Κομαντατούρ»- όποιον θεωρείται ύποπτος για οτιδήποτε.

Ένας άλλος «μηχανισμός» ασχολείται με την παρακολούθηση των βουλευτών και «ζητάει τα ρέστα» για ό,τι γράφεται γι’ αυτούς.

Προσοχή: δεν πρόκειται για τα πειθαρχικά όργανα του κόμματος, αλλά για παρακομματικές – και για την ακρίβεια παρακρατικές διαδικασίες.

Κανείς δεν διέψευσε τον Κοττάκη, επειδή προφανώς όσα γράφει ισχύουν: Ο Πρωθυπουργός επιβάλει προσωπική αστυνόμευση στο κόμμα, την κυβέρνηση και την κοινωνία. Με άλλα λόγια, έχει ήδη εγκαταστήσει καθεστώς. Ως «κυβερνήτης».

Γ.Λ.

https://www.ieidiseis.gr/parapolitika/166316/ti-egrapse-o-m-kottakis-to-kathestos-mitsotaki-idi-leitourgei

Με την τυχόν έναρξη διαδικασίας ταχείας ένταξης της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ, η ανθρωπότητα οδηγείται σε πυρηνικό ολοκαύτωμα.

1


Λεωνίδας Χρυσανθόπουλος
Πρέσβης επί τιμή.
 
Βρεθήκατε πρόσφατα στην Αγία Πετρούπολη μαζί με τον κύριο Λαφαζάνη 
τον κύριο Καραϊσκο για ημερίδα που διοργανώθηκε στο κρατικό Πανεπιστήμιο 

της Αγίας Πετρούπολης στην μνήμη του Μ.Γλεζου. Μιλήστε μας λοιπόν για την

 επίσκεψη σας αυτή ,ποιες οι εντυπώσεις και τι αποκομίσατε;
Επίσης τα Ελληνικά ΜΜΕ κάνουν λόγο για συχνές διαμαρτυρίες Ρώσων πολιτών
 ενάντια στον πόλεμο καθώς και άρνηση στράτευσης τους σε τέτοιο μεγάλο βαθμό
 που στα σύνορα επικρατεί κυκλοφοριακή συμφόρηση εσείς ποια εικόνα είδατε  εκεί;
Είχαμε προσκληθεί από την κυβέρνηση της Αγίας Πετρούπολης για
να συμμετάσχουμε στην ημερίδα που διοργάνωσε το Πανεπιστήμιο
για τον Μανώλη Γλέζο. Ήταν η πρώτη αποστολή από τη Δύση από
την έναρξη του πολέμου. Λόγω των κυρώσεων δεν υπάρχει πλέον
απευθείας πτήση από χώρα της ΕΕ προς τη Ρωσία, κι έτσι πήγαμε
αεροπορικώς στο Ελσίνκι κι από κει οδικώς στην Αγία
Πετρούπολη. Στα σύνορα υπήρχαν μεγάλες ουρές από αυτοκίνητα
Ρώσων που επέστρεφαν στη χώρα τους ενώ οι ουρές των
εξερχομένων προς Φινλανδία ήταν πολύ μικρές. Κατά την
τριήμερη παραμονή μας στην Αγία Πετρούπολη είχαμε συζητήσεις
με μέλη της τοπικής κυβέρνησης και του κοινοβουλίου. Οι Ρώσοι
συνομιλητές μάς εξέφρασαν την ευχαρίστησή τους από την
επίσκεψη της πρώτης Αντιπροσωπείας από τη Δύση μετά το
ξέσπασμα των εχθροπραξιών στην Ουκρανία, όπως επίσης και την
έκφραση αλληλεγγύης του ρωσικού λαού προς τον ελληνικό. Από
πλευράς μας τονίσαμε ότι μια μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού
λαού τάσσεται κατά των κυρώσεων στη Ρωσία και κατά της
αποστολής όπλων στην Ουκρανία και μ’ αυτόν τον τρόπο δείχνει
ότι δεν συμφωνεί με την πολιτική της ελληνικής κυβέρνησης,
αλλά ούτε και με την πολιτική του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε.
Στη διάρκεια των συνομιλιών μας αναφέρθηκε ότι η Αγία
Πετρούπολη προσέφερε ένα άγαλμα για τα 200 χρόνια από την
Ελληνική Επανάστασης ενώ ο δήμος της Θεσσαλονίκης είχε ήδη
αποφασίσει για τον τόπο όπου θα ετοποθετείτο το άγαλμα. Το
ελληνικό ΥΠΕΞ όμως, τον Μάϊο του 2022 απαγόρευσε την
αποστολή του στην Ελλάδα. Από πλευράς μας επαναλάβαμε ότι
μια μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού τάσσεται κατά των
κυρώσεων στη Ρωσία και κατά της αποστολής όπλων στην
Ουκρανία και μ’ αυτόν τον τρόπο δείχνει ότι δεν συμφωνεί με την
πολιτική της ελληνική κυβέρνησης αλλά ούτε και με την πολιτική
του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε.
Στις συνομιλίες μας παραβρέθηκε και ο εκπρόσωπος του ρωσικού
ΥΠΕΞ στην Αγία Πετρούπολη.
Την ημερίδα που έγινε στη Σχολή Διεθνών Σχέσεων του
πανεπιστημίου παρακολούθησαν 200 περίπου φοιτητές. Εντύπωση
προκάλεσε η ομιλία ενός Ρώσου καθηγητή ο οποίος αναφέρθηκε
στο έργο και τη ζωή του Μανώλη Γλέζου με κάθε λεπτομέρεια,
όπως επίσης και στην εκτίμηση που χαίρει ο Έλληνας αγωνιστής σ’
όλη τη Ρωσία.
Οι Έλληνες ομιλητές αναφέρθηκαν στον Μανώλη Γλέζο σαν πηγή
έμπνευσης στους αγώνες εναντίον του σύγχρονου φασισμού και
στην εναντίωση του ελληνικού λαού στις κυρώσεις και στην
αποστολή όπλων από την Ελλάδα στην Ουκρανία. Τόνισαν επίσης
και τα σφάλματα της Δύσης, από το 1990 κιόλας, που οδήγησαν
στη σημερινή κατάσταση.
Η ελληνική Αντιπροσωπεία επισκέφθηκε και κατέθεσε λουλούδια
στο μνημείο Πισκαρέφσκι που βρίσκεται στο ομώνυμο νεκροταφείο
όπου είναι θαμμένοι 500.000 Ρώσοι στρατιώτες και πολίτες που

σκοτώθηκαν στην πολιορκία του Λένινγκραντ από τους Γερμανούς
(1942-1944). Συνολικά πέθαναν ή σκοτώθηκαν 1.500.000
άνθρωποι τότε.
Τα ρωσικά ΜΜΕ κάλυψαν κατά τρόπο άριστο την αποστολή μας
μεταφέροντας το μήνυμα φιλίας του ελληνικού λαού που
προσκομίζαμε.
Η ελληνική αποστολή έδωσε συνέντευξη στο ΤΑΣΣ Russia Today
και στην κρατική τηλεόραση.
Γενικά, η καθημερινή ζωή στην Αγία Πετρούπολη συνεχίζεται
ομαλά, σαν να μην υπάρχει πόλεμος. Οι άνθρωποι κυκλοφορούν
ελεύθεροι στις δουλειές τους και τις διασκεδάσεις τους, τα
εστιατόρια είναι γεμάτα ενώ τα παιδιά παίζουν χαρούμενα στα
πάρκα. Δεν είδαμε αντιπολεμικές διαδηλώσεις.
Θεωρείτε πως υπάρχουν ελπίδες να βελτιωθούν οι Ελληνορωσικες σχέσεις; 
Και πως βλέπει η Ρωσική πλευρά την Ελλάδα κατά την γνώμη σας;

 Κάτω από τις παρούσες συνθήκες δεν είναι δυνατόν να
βελτιωθούν οι διμερείς σχέσεις Ελλάδας-Ρωσίας μιας και η Ελλάδα
έχει χαρακτηριστεί ως χώρα μη φιλική από τη Ρωσία. Υπάρχουν
μικρές δυνατότητες συνεργασίας με τις περιφέρειες, εφόσον οι
περιφερειάρχες είναι πρόθυμοι να κάνουν μικρά βήματα
συνεργασίας στο οικονομικό επίπεδο. Η Ελλάδα είναι η μόνη
δυτική χώρα που δεν έχει καταγγείλει τις συμφωνίες
αδελφοποίησης με ρωσικές πόλεις όπως έχουν κάνει οι βαλτικές
χώρες, η Γερμανία, η Πολωνία κι άλλες. Συνεπώς, υπάρχει μια
μικρή δυνατότητα για περιορισμένης μορφής συνεργασία μεταξύ
των πόλεων. Οι Ρώσοι μάς βλέπουν με συμπάθεια και δεν μπορούν
να καταλάβουν πώς η Ελλάδα βρέθηκε σ’ αυτήν την κατάσταση,
να δέχεται δηλαδή στα τυφλά οδηγίες από τις ΗΠΑ.
Η καταστροφή των αγωγών στερεί από την Ρωσία ένα πολύτιμο <<όπλο>>  
ενώ παράλληλα δένει την Γερμανία διότι τώρα αυτή θα εξαρτάται από τις ΗΠΑ .
Παράλληλα η Ευρώπη πληρώνει τις κυρώσεις στην Ρωσία βυθίζεται όλο
 και περισσότερο στην κρίση.
 Διαφαίνεται λοιπόν πως η ΗΠΑ ευνοείται κατά την γνώμη σας η όχι ; 

 Βέβαια, οι ΗΠΑ ωφελούνται απ’ αυτήν την κατάσταση και γι’ αυτό
εξάλλου φτάσαμε στον πόλεμο. Αυτή τη στιγμή, η Ε.Ε. ουσιαστικά
έχει διαλυθεί αφού δεν είναι σε θέση να λύσει το ενεργειακό της
πρόβλημα, το οποίο αυτομάτως θα λυνόταν στο μεγαλύτερό του
μέρος αν εναντιωνόταν στις κυρώσεις που υπαγορεύονται από τις
ΗΠΑ.Με την τυχόν έναρξη διαδικασίας ταχείας ένταξης της Ουκρανίας
στο ΝΑΤΟ, η ανθρωπότητα οδηγείται σε πυρηνικό ολοκαύτωμα.
Είναι καιρός λοιπόν να ορθώσει η μικρή μας χώρα το
ανάστημά της, με τη δική της ψήφο, και ν’ αποτρέψει τέτοια ολική
καταστροφή. Γιατί, αναρωτιέμαι, τι όφελος θα ’χουν κι οι
ίδιες οι πολιτικές ηγεσίες από μια τέτοια εξέλιξη; Μόνο οι εταιρείες
όπλων θα ωφεληθούν.
Σχετικά με τα ελληνοτουρκικά θεωρείται πως η Τουρκία θέλει
 να προκαλέσει ένα θερμό επεισόδιο ώστε να μας βάλει στο
 τραπέζι των διαπραγματεύσεων; ότι κάνοντας διαρκώς λόγο
 για αποστρατικοποίηση των νησιών γίνεται  διεθνοποίηση 
 αυτού του θέματος και ασκείται ετσι  μεγαλύτερη πίεση στην Ελλάδα;
Και εν τέλει ευνοείται και ο Ερντογάν με την αναβολή των εκλογών ;

. Αναφορικά με το τουρκικό, η Άγκυρα έχει αποφασίσει την
κατάληψη νησιών και θα το πράξει αν ενταθούν οι πολεμικές
συγκρούσεις στην Ουκρανία. Γιατί τότε, το δικό της τόλμημα θα
φαίνεται ασήμαντο στα μάτια της διεθνούς κοινής γνώμης μπροστά
στο φλέγον ουκρανικό ζήτημα.
Η Τουρκία δεν ενδιαφέρεται τώρα, ούτε ενδιαφέρθηκε ποτέ, για
διαπραγματεύσεις. Το μότο της είναι «ο λύκος στην
αναμπουμπούλα χαίρεται».
Το θέμα είναι ότι η τουρκική ηγεσία δημοσκοπικά βρίσκεται σε
δύσκολη θέση. Τι πιο απλό ενδεχομένως λοιπόν από το να
χρησιμοποιήσει την πρόνοια το τουρκικού συντάγματος ότι οι
εκλογές αναβάλλονται σε περίπτωση πολέμου. Πόλεμο με την
Ελλάδα φυσικά.
Οι Έλληνες αλήθεια πώς είμαστε προετοιμασμένοι σε μια τέτοια
περίπτωση; Δεν είμαστε.
Δεν θα πρέπει το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη, με ήπιο
τρόπο και σταδιακά, να ενημερώσει τους πολίτες για το πού
υπάρχουν καταφύγια, στην Αθήνα και σ’ όλη τη χώρα; Οι
σήραγγες των εθνικών οδών για παράδειγμα, το μετρό (που θα
πρέπει να διαθέτει σχετικές εξυπηρετήσεις), χάπια ιωδίου για την
προστασία από τυχόν ραδιενέργεια, τι πρέπει να ’χουμε έτοιμο στο
βαλιτσάκι μας για τις πρώτες ώρες κι άλλα τέτοια; Τέτοιες
καταφυγές εξάλλου μπορεί να χρειαστούν και για πρωτόγνωρες
καιρικές συνθήκες ή αλλά άγνωστα φυσικά φαινόμενα πέρα από
έναν πόλεμο. Έχουμε ξεχάσει το «έσο έτοιμος»;
Αν δεν ληφθούν από την Πολιτεία εγκαίρως και με σύνεση
μέτρα πρόληψης και προστασίας θα παρακολουθούμε απλά
στην TV, ως συνήθως, από τον καναπέ μας τις μετρήσεις των
θυμάτων, απ’ όποια αιτία κι αν προέρχονται.
Λυπάμαι που περιγράφω στο τέλος ένα αρνητικό κλίμα. Αυτή είναι όμως
η αδήριτη πραγματικότητα και, πιστεύω, κάλλιον το προλαμβάνειν ή το
θεραπεύειν.
Απο Βίκυ  Μπαϊρακτάρη.

Αλέξανδρος  Χρυσανθακόπουλος: Πολιτικός χάρτης Ελλάδας, ταξινόμηση των κομμάτων και η ίδρυση νέου κόμματος

0

Πολιτικός χάρτης Ελλάδας, ταξινόμηση των κομμάτων και η ίδρυση νέου κόμματος

Άρθρο του Αλέξανδρου  Χρυσανθακόπουλου

Ακροδεξιά σημαίνει: ναζισμός, φασισμός, δικτατορία (Χούντα), στρατοκρατία, αντικοινοβουλευτισμός, θεσμική εκτροπή, αυταρχισμός, βία, ρατσισμός, σεξισμός, σωβινισμός, εχθροπάθεια, ξενοφοβία, δίκαιο αίματος, προβοκάτσιες. Κόμματα: Χρυσή Αυγή, Έλληνες για τη Πατρίδα, ΠΑΤΡΙΕ, Εθνικό Μέτωπο, υπερεθνικιστικές ομάδες. Στα όρια με τα ακροδεξιά κόμματα είναι η Νέα Δεξιά (Εθνική Δημιουργία) και η Ελληνική Λύση. Κατ εξοχήν κόμματα συντηρητικά και πατριδοκάπηλα, ελλαδεμπορίας και χριστιανεμπορίας.                                                                     Ακροαριστερά σημαίνει: αναρχισμός, αντιεξουσιαστική βία, αποχή από εκλογές, θεσμικό χάος, αυταρχισμός, ανθελληνικός ρατσισμός, αρνησιπατρία, εθνομηδενισμός, εχθροφιλία, ξενοφιλία, ομοφυλολατρεία, δίκαιο εδάφους (παραδόξως είναι αρχή της αποικιοκρατίας), αντιπαράθεση με το κράτος και την αστυνομία. Κόμματα: ΑνταρΣυα, ΑντιΦα, αυτόνομες ομάδες, αναρχικοί σύνδεσμοι. Αυτοπροσδιοριζόμενα αριστερά κόμματα: ΚΚΕ της κομματικής σταλινικής δικτατορίας, Μέρα 25, Πλεύση Ελευθερίας, Λ.Α.Ε- Τροτσκιστικές ομάδες. Κατ εξοχήν κόμματα ριζοσπαστικά και λαϊκίστικα, εθνοαποδομητικά και απάτριδα.                                                      Που συμφωνούν τα δύο άκρα; Η ακροδεξιά με την ακροαριστερά; Σε ένα νέο εμφύλιο, στον εθνικό διχασμό, στο αιματοκύλισμα της χώρας με τον λαό παγιδευμένο σε μια αυτοκαταστροφική σύγκρουση.                                                                                         Κεντροδεξιό κόμμα είναι η ΝΔ ο βασικός εκφραστής της μεταπρατικής αστικής τάξης που έχει υπαλληλοποιήσει στις εντολές της, όλο το διαχειριστικό κυβερνητικό πολιτικό φάσμα. Κεντροαριστερά κόμματα είναι ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΙΝΑΛ-ΠΑΣΟΚ που έχουν ενσωματωθεί στο σύστημα και υπηρετούν τους κοινούς αφεντάδες του κατεστημένου. Που συμφωνούν και ταυτίζονται η κοινοβουλευτική κεντροδεξιά με την κεντροαριστερά; Στα προτάγματα της παγκοσμιοποίησης, έχουν επίσης το ίδιο κοινωνικό μοντέλο και διαφέρουν οριακά μόνο στις οικονομικές προτεραιότητες.                                                                                                            ΝΔ –ΣΥΡΙΖΑ-ΚΙΝΑΛ ΠΑΣΟΚ είναι οι επίσημοι εκπρόσωποι της παγκοσμιοποίησης: Παγκόσμια Διακυβέρνηση (Δικτατορία), κατάργηση έθνους-κράτους, ανοιχτά σύνορα, αποεθνοποίηση, αντικατάσταση αυτοχθόνων πληθυσμών με εισαγόμενους, υγειονομική δικτατορία, κατάργηση εθνικής γλώσσας, παραχάραξη της ιστορίας, πολυπολιτισμικό χάος, πρότυπο Βαβυλωνίας -ασυνεννοησίας, αποχριστιανοποίηση με στόχο την Ορθοδοξία, ενίσχυση αιρέσεων και του ατομικού δικαιωματισμού, κατασκευή εισαγόμενων μειονοτικών κομμάτων, διάλυση της οικογένειας, υπερβολική έμφαση στους ομοφυλόφιλους, γκετοποίηση αντί για κοινωνική ενσωμάτωση των Ρομά, κατάργηση του τοπικού πολιτισμού και των εθνικών παραδόσεων και επιβολή παγκόσμιων εθίμων, οικονομικός και κοινωνικός νεοφιλελευθερισμός, παγκόσμιο νόμισμα δυνάστης το αμερικανικό δολάριο. Η εθνική τους μειοδοσία είναι απαίτηση της ιμπεριαλιστικής παγκοσμιοποίησης, γιαυτό μοιάζουν και ταυτίζονται όλο και περισσότερο! Η πολιτική μετάλλαξη και μεταμόρφωση, όπως και η εγκατάλειψη του δημοκρατικού πατριωτισμού από όλα τα κόμματα της παγκοσμιοποίησης, προξένησε τεράστια ιδεολογικοπολιτική σύγχυση ανάμεσα στους ψηφοφόρους τους και τους άφησε πολιτικά ορφανούς, μετέωρους, ακάλυπτους και ελεύθερους  να αναζητήσουν άλλη πολιτική έκφραση.                                                                                                                   Το πολιτικό κενό εκπροσώπησης στο κοινοβούλιο εντοπίζεται διακομματικά στο ευρύτατο φάσμα ανάμεσα στην δημοκρατική πατριωτική δεξιά, στο δημοκρατικό πατριωτικό κέντρο και στην πατριωτική αριστερά. Η κυρίαρχη αντίθεση δεν είναι πλέον δεξιά-αριστερά (δευτερεύουσα πλέον), αλλά παγκοσμιοποίηση- έθνος κράτος! Τα κυριότερα κόμματα ενάντια στη παγκοσμιοποίηση του δημοκρατικού πατριωτικού τόξου είναι εξωκοινοβουλευτικά: ΔΗ.ΠΑ.Κ, Πανελλήνιο Προοδευτικό Κίνημα, ΕΛ.ΚΙ.Σ, Εθνεγερσία, Κίνημα Ελευθερία, Πνοή Δημοκρατίας, Δημοκρατική Άμυνα, ΕΝΥΠΕΚΚ-Όρθια Ελλάδα, Δημοκρατική Αναγέννηση, Νίκη, Αλήθεια, Χριστιανική Δημοκρατία. Τα περισσότερα από αυτά έχουν ήδη προχωρήσει σε υπογραφές ενοποιητικής διαδικασίας για ενιαίο εθνικό ψηφοδέλτιο και περιμένουν ισότιμα και τα υπόλοιπα!  (Σημείωση. Οι όποιες  παραλήψεις και μη αναφορές σε κάποια προσωποπαγή εξωκοινοβουλευτικά κόμματα είναι «ευγενικά» σκόπιμες).

Η κοινή απάντηση των αντισυστημικών δυνάμεων στο πολιτικό πρόβλημα.

Σε ποιο πλαίσιο μπορούν να ενωθούν οι δημοκρατικές πατριωτικές δυνάμεις; Οι πολιτικά άστεγοι προέρχονται από την δυναμική και πολυπληθή λαϊκή πατριωτική δεξιά, το πατριωτικό κέντρο και πατριωτικό ΠΑΣΟΚ καθώς και από στελέχη της πατριωτικής αριστεράς. Επίσης νέα πολιτικά υποκείμενα προκύπτουν από νέα κινήματα που προέρχονται από την άρνηση της παγκόσμιας υγειονομικής δικτατορίας που αφυπνίζουν μεγάλα τμήματα του πληθυσμού, από τις  συνειδητοποιημένες δυνάμεις της ορθόδοξης παράδοσης που βιώνουν την επίθεση του διεθνούς συστήματος αποχριστιανοποίησης και από τους διαχρονικούς δημοκράτες πατριώτες που αντιστέκονται στα εθνικά ζητήματα, συνάμα σε αυτούς συμπαρατάσσονται και οι κοινωνικοί αγωνιστές των αδύναμων λαϊκών τάξεων, που βάλλονται από το υπάρχον πολιτικό κατεστημένο. Ένα νέο πολιτικό μίγμα κοινωνικής δικαιοσύνης και ευαισθησίας, με βαθιά δημοκρατικά και πατριωτικά χαρακτηριστικά που διατηρεί τις πολιτισμικές παραδόσεις και αμύνεται των συμφερόντων του ελληνισμού, συμμαχεί με τις λαϊκές παραγωγικές δυνάμεις της χώρας σε μια οικονομική, καταναλωτική και πολιτική συμμαχία εθνικής επιβίωσης. Επείγει να προωθηθεί η Πολιτική Συμφωνία και το Πρωτόκολλο Συνεργασίας που ήδη άρχισαν να προσυπογράφουν πολλά κόμματα, κινήματα, συλλογικότητες και προσωπικότητες του Δημοκρατικού Πατριωτικού Τόξου. Χαιρετίζω τον ουσιαστικό διάλογο που ξεκίνησε και γιαυτό το σκοπό ας επικοινωνήσουμε μεταξύ μας για ανταλλαγή απόψεων. Ότι αυθεντικό δημιουργείται και ενώνει τη συλλογική βάση και τις ηγεσίες είναι πάντοτε γνήσιο και τίμιο E-mail επικοινωνίας μαζί μου [email protected] ως απλού συνομιλητή και μόνο. Όσοι θέλετε επίσημη επαφή θα σας παραπέμψω απευθείας στους αξιόλογους συναγωνιστές που έχουν την πρωτοβουλία και την ευθύνη του άμεσου διαλόγου. Σημειωτέον ότι δεν πολιτεύονται ως υποψήφιοι βουλευτές!

Αποσπάσματα από συγκροτημένο κείμενο που κυκλοφορεί:

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ

Ανταποκρινόμενοι στο καθολικό αίτημα του ελληνικού λαού για ενότητα και συμπαράταξη του δημοκρατικού πατριωτικού χώρου, ενώνουμε τις δυνάμεις μας με ευθύνη και αγωνία, για την πορεία του ελληνισμού που απειλείται με εδαφικό ακρωτηριασμό, δημογραφική συρρίκνωση, ανοιχτή οικονομική χρεοκοπία, πολιτισμική αλλοτρίωση και μόνιμη υπαγωγή στα αποικιοκρατικά πρότυπα της παγκοσμιοποίησης.

Ιδρύουμε ένα νέο πολιτικό φορέα θεσπίζοντας Ισότιμη Συλλογική Ηγεσία και διδάσκοντας ένα νέο ήθος πολιτικού πολιτισμού, στον οποίο δεν χωράνε αρχηγισμοί και  κληρονομικές οικογενειοκρατίες.

Η Πατρίδα κινδυνεύει, η Δημοκρατία κατέπεσε σε αντισυνταγματικό εργαστήρι εφαρμογής των μνημονιακών εντολών του ακραίου νεοφιλελευθερισμού, ο λαός υποφέρει και απαιτεί ανάκτηση της Εθνικής, Λαϊκής και Οικονομικής Κυριαρχίας.                                                          Αποκαθιστούμε με την πρωτοβουλία μας την διασαλευμένη πολιτική τάξη, απορρίπτοντας τις λαθεμένες και επικίνδυνες επιλογές των ομοειδών συμπληρωματικών κομμάτων του σημερινού κοινοβουλευτικού φάσματος που συγκυβερνούν, ως εμφανείς και αφανείς εταίροι του συστήματος κοινωνικοοικονομικής και πολιτικής παρακμής. Επαναφέρουμε την εύρυθμη λειτουργία των θεσμών.                                                                                                Εναρμονίζουμε τη χώρα με το βηματισμό που θα την οδηγήσει στο δρόμο της ευημερίας και της δημιουργίας του ελληνικού λαού, με τρόπο αντάξιο της ιστορίας  και του μέλλοντός του.                                                                                                           Ουδεμία σχέση έχουμε αφενός με τα ακροδεξιά ναζιστικά και φασιστικά κόμματα και αφετέρου με τα ακροαριστερά και κάθε είδους εθνομηδενιστικά μορφώματα.                                                                     Συγκροτούμε ένα νέο εναλλακτικό πόλο πολιτικής εξουσίας με σκοπό να διεκδικήσουμε επάξια τη διακυβέρνηση της χώρας, που σήμερα βρίσκεται στα χέρια των συστημικών κομμάτων.

Πολιτική Συμφωνία

Οι δέκα πολιτικοί άξονες που μας ενώνουν:

1)   Η ενότητα του ελληνικού λαού και η εθνική στρατηγική επιβίωσης του ελληνισμού είναι υποχρέωση όλων των δυνάμεων, που συμπαρατάσσονται στο ενιαίο εθνικό ψηφοδέλτιο νίκης, εκπληρώνοντας το ιστορικό τους χρέος.

Επιδιώκουμε την απελευθέρωση της χώρας από τους ντόπιους και ξένους δυνάστες. Αντιστεκόμαστε στο σύστημα της εξάρτησης, υποταγής, διαπλοκής, διαφθοράς, του αντιλαϊκού και αντεθνικού κατεστημένου.

Δίνουμε τέλος στο διχασμό και τη μισαλλοδοξία. Επαναφέρουμε την εθνική περηφάνια και την αξιοπρέπεια των Ελλήνων πολιτών.

 

2)  Δεν αναγνωρίζουμε τα Σκόπια ως Μακεδονία και προχωράμε στην ακύρωση της συμφωνίας των Πρεσπών, όπου ελλοχεύουν ανιστόρητες αλυτρωτικές, αυτονομιστικές και διαμελιστικές τάσεις.

 

3) Δεν αποδεχόμαστε την συνομοσπονδία τύπου ΑΝΑΝ ως λύση του Κυπριακού, το οποίο είναι θέμα παράνομης εισβολής, κατοχής και τουρκικού εποικισμού μιας Ανεξάρτητης Δημοκρατίας. Καμία υποχώρηση στις τουρκικές διεκδικήσεις στο Αιγαίο και τα νησιά.

Ναι στην ανακήρυξη της ελληνικής ΑΟΖ στον ΟΗΕ και άμεση οριοθέτησή της με την Κύπρο. Η επέκταση των 12 μιλίων στο Αιγαίο είναι αναφαίρετο δικαίωμα μας.

 

4) Προτάσσουμε την εξόρυξη των ελληνικών υδρογονανθράκων και την αξιοποίηση όλου του ορυκτού πλούτου και ειδικά του λιγνίτη, για την παραγωγή του οικολογικού καυσίμου υδρογόνου.

 

5) Απαιτούμε άμεσα τις γερμανικές πολεμικές αποζημιώσεις και επανορθώσεις, επιστροφή του αναγκαστικού κατοχικού δανείου και των κλεμμένων αρχαιοτήτων.

 

6) Θέλουμε την Ελλάδα εθνικά κυρίαρχη, πρωταγωνίστρια της ειρήνης και της ισότιμης συνεργασίας των κρατών με αμοιβαία οφέλη, αξιοσέβαστη με κύρος και όχι υποτακτική στους διεθνείς οργανισμούς και στις συμμαχίες, όπου συμμετέχει.           Διεκδικούμε με όρους κοινωνικής δικαιοσύνης την εθνική και οικονομική ανεξαρτησία και κυριαρχία της χώρας.

 

7) Είμαστε ενάντια στην παγκοσμιοποίηση και τα σχέδια της για κατάργηση των εθνών κρατών και επιβολή οικονομικής, πολιτικής, νομισματικής, υγειονομικής δικτατορίας, υπερασπιζόμενοι τα συνταγματικά δικαιώματα των πολιτών, όπως την ελεύθερη επιλογή των ιατρικών πράξεων. Τοποθετούμαστε ενάντια στην αυθαίρετη ψηφιακή, ηλεκτρονική αριθμοποίηση και παρακολούθηση των πολιτών και την παραβίαση των ευαίσθητων προσωπικών τους δεδομένων.

 

8) Προωθούμε μια ολοκληρωμένη δημογραφική πολιτική στήριξης της ελληνικής οικογένειας και δεν αποδίδουμε στους παράνομους μετανάστες ελληνική υπηκοότητα, ζητώντας την επαναπροώθηση τους στις χώρες καταγωγής τους.

 

9) Υπερασπιζόμαστε την ελληνική γλώσσα και σεβόμενοι τις ατομικές φιλοσοφικές και θρησκευτικές πεποιθήσεις του καθένα, αποκρούουμε ταυτόχρονα την μεθοδευμένη επίθεση στην αγαπητική, συγχωρητική και αναστάσιμη ορθόδοξη χριστιανική παράδοση του λαού μας. Ο πολιτισμός μας είναι οι αξίες του ελληνικού τρόπου ζωής.

 

10) Η διάκριση των εξουσιών μεταξύ νομοθετικής, δικαστικής και εκτελεστικής εξουσίας είναι πρωτεύον μέλημα συνταγματικής μεταρρύθμισης. Μόνο έτσι η Δικαιοσύνη θα είναι πλήρως ανεξάρτητη και η Κυβέρνηση δεν θα αυθαιρετεί σε βάρος του Κοινοβουλίου.

Cyprus’s ‘State of Emergency’: Turkey’s ‘Weaponization’ of Illegal Mass Migration

0

Explainer: Τι προβλέπουν οι Συνθήκες για την άμυνα των νησιών

3

Οι όροι αποστρατιωτικοποίησης όπως αναφέρονται στις συμβάσεις της Λωζάννης (1923) και των Παρισίων (1947)

Σε μια ανάλυση διαρθρωμένη σε δώδεκα ερωτήσεις και απαντήσεις, ο καθηγητής Άγγελος Συρίγος εξηγεί τα κείμενα των διεθνών συμφωνιών που διέπουν το καθεστώς των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου και τα ερείσματα των ελληνικών θέσεων για το δικαίωμα της νόμιμης άμυνας.

1. Υπήρξαν στο παρελθόν διεθνείς συνθήκες οι οποίες περιόρισαν το δικαίωμα της Ελλάδος να εξοπλίζει ελεύθερα τα νησιά της;

Ναι. Πρόκειται για τη Συνθήκη Ειρήνης της Λωζάννης (1923) και τη Συνθήκη Ειρήνης των Παρισίων (1947). Σύμφωνα με τις προβλέψεις των συνθηκών, τα νησιά μπορούν να χωρισθούν σε τρεις διαφορετικές ομάδες:

1η ομάδα (1923): Λήμνος, Σαμοθράκη, Iμβρος, Τένεδος και Λαγούσες νήσοι.

2η ομάδα (1923): Λέσβος, Χίος, Σάμος και Ικαρία.

3η ομάδα (1947): Δωδεκάνησα.

2. Τι προβλέπεται για τις Λήμνο, Σαμοθράκη, Iμβρο, Τένεδο και τις Λαγούσες νήσους;

Προβλέπεται ολική αποστρατιωτικοποίηση. Τα άρθρα 4, 6 και 7 της Συμβάσεως περί του καθεστώτος των Στενών της Λωζάννης (1923) αναφέρουν σχετικά:

«[…] ουδέν οχυρωματικόν έργον, ουδεμία μόνιμος εγκατάστασις πυροβολικού […] ως και ουδεμία εγκατάστασις στρατιωτικής αεροναυτικής ή ναυτική βάσις δύνανται να υφίστανται εν ταις […] νήσοις.

Ουδεμία ένοπλος δύναμις δύναται να σταθμεύση εν αυταίς, εκτός των προς διατήρησιν της τάξεως αναγκαιουσών δυνάμεων αστυνομίας και χωροφυλακής. […]

Η Ελλάς δύναται να μεταφέρη τον στόλον της εντός των χωρικών υδάτων των ουδετεροποιουμένων ελληνικών νήσων, ουχί όμως και να χρησιμοποιή τα ύδατα ταύτα ως βάσιν επιχειρήσεων κατά της Τουρκίας ή διά ναυτικήν ή στρατιωτικήν συγκέντρωσιν προς τον σκοπόν τούτον».

3. Τι προβλέπεται για τις Λέσβο, Χίο, Σάμο και Ικαρία;

Στα συγκεκριμένα νησιά ετέθησαν περιορισμοί στον αριθμό των στρατιωτών και στη δημιουργία ναυτικών βάσεων και οχυρωματικών έργων (δεν περιλαμβάνονται αεροπορικές βάσεις, ούτε άλλες στρατιωτικές εγκαταστάσεις όπως ραντάρ. Στο άρθρο 13 της Συνθήκης Ειρήνης της Λωζάννης αναφέρεται ότι:

«1. Αι ειρημέναι νήσοι δεν θα χρησιμοποιηθώσιν εις εγκατάστασιν ναυτικής βάσεως ή εις ανέγερσιν οχυρωματικού τίνος έργου […].

3. Αι ελληνικαί στρατιωτικαί δυνάμεις εν ταις ειρημέναις νήσοις θα περιορισθώσι εις τον συνήθη αριθμόν των διά την στρατιωτικήν υπηρεσίαν καλουμένων, οίτινες δύνανται να εκγυμνάζωνται επί τόπου, ως και εις δύναμιν χωροφυλακής και αστυνομίας ανάλογον προς την εφ’ ολοκλήρου του ελληνικού εδάφους υπάρχουσαν τοιαύτην».

4. Τι προβλέπεται για τα Δωδεκάνησα;

Το άρθρο 14 της Συνθήκης Ειρήνης των Παρισίων (1947) προβλέπει ότι:

«Aι ανωτέρω νήσοι θα αποστρατιωτικοποιηθώσι και θα παραμείνωσιν αποστρατιωτικοποιημέναι».

5. Από πότε η Τουρκία θέτει το θέμα της αποστρατιωτικοποιήσεως των νησιών;

Η Τουρκία ισχυρίστηκε για πρώτη φορά το 1964 ότι η Ελλάδα άρχισε να παραβιάζει το καθεστώς αποστρατιωτικοποιήσεως. Μετά το 1974 επανέρχεται συστηματικά στο θέμα. Το 1990 και το 1997 συνέδεσε την ελληνική κυριαρχία επί των ανατολικών νησιών του Αιγαίου με το θέμα της αποστρατιωτικοποιήσεως. Ανέφερε ότι τα νησιά μεταβιβάσθηκαν στην Ελλάδα υπό τον όρο της αποστρατιωτικοποιήσεως. Η στρατιωτικοποίησή τους παραβιάζει τις Συνθήκες Λωζάννης και Παρισίων και επομένως θέτει εν αμφιβολία την ελληνική κυριαρχία. Τους τελευταίους μήνες επανέρχεται διαρκώς σε αυτή την άποψη.

Μετά το 1974 η Ελλάδα προέβη στις αναγκαίες αμυντικές προπαρασκευές, που θα της επιτρέψουν να ασκήσει το δικαίωμα της νόμιμης άμυνας, όπως προβλέπεται στο άρθρο 51 του Χάρτη του ΟΗΕ.

6. Ποια είναι η απάντηση για το καθεστώς κυριαρχίας;

Πρόκειται για αστείο επιχείρημα. Πουθενά στα κείμενα των συνθηκών δεν διασυνδέεται η ελληνική κυριαρχία με την αποστρατιωτικοποίηση. Τα νησιά περιήλθαν στην Ελλάδα το 1912-13, γεγονός που αποδέχθηκαν με αποφάσεις τους οι Μεγάλες Δυνάμεις και απλώς επιβεβαιώθηκε με τη Συνθήκη της Λωζάννης δημιουργώντας ένα αντικειμενικό καθεστώς. Η επιβολή όρων και προϋποθέσεων για την εδαφική κυριαρχία είναι εξαιρετικά σημαντικό γεγονός για να προκύπτει με ερμηνεία…

7. Η Ελλάδα δέχεται ότι επανα-στρατιωτικοποίησε τα νησιά;

Η Ελλάδα αποδέχεται ότι προχώρησε σε στρατιωτικοποίηση των νησιών μετά το 1974. Θεωρεί, όμως, ότι η παραβίαση των Συνθηκών της Λωζάννης και των Παρισίων είναι συμβατή με το διεθνές δίκαιο και επιβεβλημένη από τις πραγματικές συνθήκες. Οι ελληνικές θέσεις διαχωρίζουν τη Λήμνο και τη Σαμοθράκη από τα υπόλοιπα ανατολικά νησιά του Αιγαίου.

8. Τι ισχυρίζεται η Ελλάδα για Λήμνο και Σαμοθράκη;

Η Ελλάδα θεωρεί ότι το καθεστώς αποστρατιωτικοποιήσεως της Λήμνου και της Σαμοθράκης έληξε με τη Σύμβαση του Μοντραί (1936), η οποία επέτρεψε τον επανεξοπλισμό της ζώνης των Στενών στην οποία ανήκαν και τα συγκεκριμένα νησιά. Το γεγονός ότι δεν υπάρχει ρητή αναφορά στα νησιά μέσα στη Σύμβαση του Μοντραί θεωρείται από την Ελλάδα ήσσονος σημασίας, διότι στο προοίμιο της συμβάσεως αναφέρεται ρητώς ότι αυτή υποκαθιστά τη σχετική Σύμβαση της Λωζάννης για τα Στενά. Τα ίδια αποδέχθηκε ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας Ρουστού Αράς στην τουρκική Εθνοσυνέλευση και ανέφερε σε επιστολή του το 1936 ο πρέσβης της Τουρκίας στην Αθήνα προς τον Μεταξά.

Explainer: Τι προβλέπουν οι Συνθήκες για την άμυνα των νησιών-1

9. Τι επικαλείται η Ελλάδα για Λήμνο και Σαμοθράκη;

Η Ελλάδα άρχισε να εξοπλίζει το 1974 με ταχείς ρυθμούς τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου λόγω (α) της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο, (β) της ιδρύσεως στη Σμύρνη της Στρατιάς Αιγαίου (4η Στρατιά), η οποία διαθέτει μεγάλο αριθμό αποβατικών σκαφών και βρίσκεται εκτός των νατοϊκών σχεδιασμών, και (γ) της απειλής του casus belli σε περίπτωση αυξήσεως των ελληνικών χωρικών υδάτων. Η Ελλάδα προέβη στις αναγκαίες αμυντικές προπαρασκευές, που θα της επιτρέψουν να ασκήσει το δικαίωμα της νόμιμης άμυνας, όπως προβλέπεται στο άρθρο 51 του Χάρτη του ΟΗΕ: «Καμία διάταξη αυτού του Χάρτη δεν θα εμποδίζει το φυσικό δικαίωμα της ατομικής ή συλλογικής νόμιμης άμυνας, σε περίπτωση που ένα Μέλος των Ηνωμένων Εθνών δέχεται ένοπλη επίθεση, ως τη στιγμή που το Συμβούλιο Ασφαλείας θα πάρει τα αναγκαία μέτρα για να διατηρήσει τη διεθνή ειρήνη και ασφάλεια […]».

Επιπλέον η Ελλάδα θεωρεί ότι υπάρχει θεμελιώδης αλλαγή συνθηκών (ρήτρα rebus sic stantibus) από τη συνομολόγηση των Συνθηκών της Λωζάννης και των Παρισίων. Η συνέχιση του καθεστώτος αποστρατιωτικοποιήσεως θα είχε ως αποτέλεσμα τη διατάραξη της διεθνούς ειρήνης, αφού θα διευκόλυνε την εκδήλωση του τουρκικού επεκτατισμού εις βάρος των νησιών. Τέλος, η Τουρκία δεν μπορεί να επικαλείται τη Συνθήκη Ειρήνης των Παρισίων καθότι δεν ήταν συμβαλλόμενο μέρος σε αυτήν. Οι διατάξεις περί αποστρατιωτικοποιήσεως αποτελούν για την Τουρκία res inter alios acta (ζήτημα που αφορά τρίτους).

Η Τουρκία θεωρεί ότι για να ασκηθεί το δικαίωμα της νόμιμης άμυνας θα πρέπει πρώτα το κράτος να έχει γίνει στόχος ένοπλης επιθέσεως. Η Ελλάδα απαντάει ότι οι γεωγραφικές συνθήκες της περιοχής (μεγάλη απόσταση από την ηπειρωτική Ελλάδα, άμεση γειτνίαση με τις τουρκικές ακτές) θα καθιστούσαν κενή περιεχομένου τη λήψη μέτρων, αφού σημειωνόταν τουρκική επίθεση.

10. Τι λέει το διεθνές δίκαιο επί των ελληνικών επιχειρημάτων;

Η ύπαρξη απειλής δίνει το δικαίωμα της προληπτικής άμυνας (anticipatory self-defence). Τα κράτη μπορούν να προετοιμασθούν αμυντικά έναντι επικείμενης ένοπλης επιθέσεως, ακόμη και εάν αυτή δεν έχει ακόμη εκδηλωθεί. Η άποψη αυτή ενισχύθηκε μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001. Οι ΗΠΑ διατύπωσαν το δόγμα της προληπτικής αυτοάμυνας (pre-emptive self-defence) που τους δίνει το δικαίωμα να ενεργήσουν πρώτες υπερασπιζόμενες την ασφάλειά τους, χωρίς να περιμένουν πρώτα την εκδήλωση επιθετικού χτυπήματος, με την προϋπόθεση η επίθεση να είναι πραγματικά επικείμενη.

11. Μπορούμε να προσφύγουμε στο Διεθνές Δικαστήριο για το θέμα;

Η σοβαρότητα του θέματος επιβάλλει στην Ελλάδα να μη θέσει στην κρίση ενός διεθνούς δικαιοδοτικού οργάνου την ορθότητα των θέσεών της για τη στρατιωτικοποίηση των νησιών. Το διακύβευμα είναι υψηλότατο και δεν μπορεί η ελληνική πλευρά να διακινδυνεύσει έστω και τη μικρή πιθανότητα να μη γίνει δεκτή η άποψή της. Αρχικώς το 1994 και στη συνέχεια το 2015 η Ελλάδα εξαίρεσε από την αρμοδιότητα του Διεθνούς Δικαστηρίου οποιαδήποτε διαφορά συνδέεται με «στρατιωτικές δραστηριότητες και μέτρα […] για την προστασία της κυριαρχίας και της εδαφικής της ακεραιότητας, για σκοπούς εθνικής άμυνας, καθώς και για την προστασία της εθνικής της ασφάλειας».

12. Υπάρχουν παρωχημένες δια-τάξεις στις διεθνείς συνθήκες;

Πρόκειται για διεθνή κείμενα που υπεγράφησαν προ 100 ετών και περιέχουν και διατάξεις που ανταποκρίνονται στα δεδομένα άλλων εποχών. Επί παραδείγματι, στο άρθρο 6 της Συμβάσεως της Λωζάννης περί του καθεστώτος των Στενών αναφέρεται ότι ο οπλισμός των αστυνομικών δυνάμεων «δέον να αποτελήται μόνον εκ του περιστρόφου, της σπάθης, του όπλου και τεσσάρων οπλοπολυβόλων ανά εκατόν άνδρας […]». Η γραφική αναφορά στη σπάθη ανταποκρίνεται στα δεδομένα του 1923. Επιπλέον, αν και το ελληνικό κείμενο αναφέρει τέσσερα «οπλοπολυβόλα», το αυθεντικό αγγλικό κείμενο αναφέρει «four Lewis guns». Θα προκαλούσε τεράστια συγκίνηση παγκοσμίως στους συλλέκτες όπλων να δουν τον Ελληνικό Στρατό να χρησιμοποιεί στα νησιά πολυβόλα Lewis που χρησιμοποιήθηκαν ευρέως κατά τη διάρκεια του A΄ Παγκοσμίου Πολέμου…

* Ο κ. Αγγελος Συρίγος είναι αναπληρωτής καθηγητής Διεθνούς Δικαίου και Εξωτερικής Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, βουλευτής στην Α΄ Αθηνών, υφυπουργός Παιδείας.

Καθημερινή

Τι σκέφτεται η Ρωσία;

0

What Is Russia Thinking?

0

The reason for Russia’s invasion of Ukraine was clear: Moscow wanted strategic depth. Nothing Russia has done since, however, has been clear. The military has suffered several reversals, but this alone is not unexpected. Reversals are part of war, and prudent commanders anticipate and respond to them. Ideally, the responses are meant to solve or at least mitigate the problem as the war continues. Moscow is behaving as if the challenges it faces are a surprise.

Russia assumed from the beginning that it would bring overwhelming force to bear on a much weaker military. The expectation was that the Ukrainian military would fragment and thus be unable to offer much resistance. Moscow thought Ukraine believed the same. That the Kremlin was wrong isn’t the fundamental problem. The fundamental problem is that the Russian command structure, starting at the top with Vladimir Putin, didn’t banish their confidence. An invading force should be built on the assumption it is dealing with a powerful and motivated enemy, and that it needs to prepare for a tough war.

Meanwhile, Russia also did not expect the sheer amount of aid and weaponry the United States would send. It saw the U.S. as too disjointed politically and socially and with too strong an opposition to make much of a difference. The Russians have been very effective in waging psychological warfare as a key dimension of combat and engaged, as was reasonable, in creating division over the war in the United States. Moscow believed the U.S. would see the fall of Ukraine and the deployment of Russian troops to NATO’s eastern frontier as a potential recipe for another Cold War. Washington would probably want to respond but would be too fragmented to do so, or so the Russian thinking went.

These failures were evident from the outset of the war. Russia deployed three armored formations to break Ukrainian resistance, which it believed would be far inferior and isolated from American assistance. Neither was the case. The Russians were blocked by logistics problems of their own, as well as Javelin anti-tank missiles. Russian tanks froze in place or made little progress. With the Ukrainians emboldened, the Russians were forced to reevaluate their adversary.

But it seems as though they changed their tactics without changing their opinion of their enemy. Though they consolidated their forces in Donbas and fought an extended battle for control there, they didn’t advance to western Ukraine. They simply retreated toward their own border.

This was a crucial moment for Russia. It was clear that the Ukrainians were a significant and coherent fighting force, and it was clear that the United States was not going to limit its support, even as the Poles intensified the training of Ukrainians. All the while, both tactical and strategic intelligence mapped Russian forces and anticipated Russian moves. In many cases, Ukrainian forces were able to attack Russian forces at the most vulnerable point or retreat when Russian offensives appeared too costly.

It was at this point that the Russians should have reevaluated their likelihood of success. Offensive operations had had only limited success. The Ukrainian force outnumbered the Russian force and fought with discipline, while U.S. resupply and intelligence flowed. Russia retained enough potential power to alarm the West, power it ought to have used to seek peace through negotiations. In other words, Russia should have followed German Field Marshal Gerd von Rundstedt’s advice about what should be done near the end of World War II. His answer: “Make peace you fools.”

Given the confidence with which the initial attack was launched, making peace was unthinkable. All the dead, all the confidence, all of the well-spoken politicians would have been seen as a fraud. Putin has sought to turn the war from a Russian invasion to an American invasion of Russia. He has threatened nuclear war. He has mobilized truculent thousands, who may be trained by the end of winter, or perhaps never.

The most difficult part of a war is ending it without victory. The United States suffered through this in Vietnam. It is the wars that appear to be easy that are sometimes the hardest to fight and always the hardest to concede. No one doubted, in Russia or America, that World War II would be long, hard and possibly lost. Neither Russia nor the United States thought it could lose in Afghanistan.

It is an odd thing about confidence. Within the confines of reality, confidence is essential to fight a war. The hardest war to fight is the one in which the commander thinks victory is a given. When Russia started the war, it believed the mere sight of Russian tanks would scatter the Ukrainian army. Every reversal since has been dismissed by Moscow as simply an accident of war, instead of what it was: a war begun with certainty now confronting the reality of an enemy force superior to its own. Concern can be productive. Denial is the preface to desire. In war, the continued denial of reality is deadly.

Putin is responsible because he is the president. But the general staff and intelligence services share the blame. What has happened in Ukraine is a systemic breakdown of leadership that lead the country into a poorly understood war, insisting that victory is just around the corner if it simply holds the line. Wars like this usually end in political deaths. Vietnam finished Lyndon B. Johnson, World War II the Japanese and German regimes. Each fought with the hope of something turning up. It never did. The pivotal question is: What makes Russia think it can win next week when it hasn’t won in seven months? There is sometimes an answer to that kind of question, but Russian politicians are now laying blame on others for the failure. Making peace sounds easy to those who didn’t start the war.

George Friedman is an internationally recognized geopolitical forecaster and strategist on international affairs and the founder and chairman of Geopolitical Futures.

geopoliticalfutures.com

This is what nuclear war between US and Russia would look like, according to scientists

0

Ariana Baio and Greg Evans – Yesterday 1:43 PM 
 

The world has been reminded of a global war threat after Vladimir Putin claimed he isn’t ‘bluffing’ and accused the West of engaging in ‘nuclear blackmail.’

Vladimir Putin accuses west of ‘nuclear blackmail’ in rare national address

In a rare address to his nation on September 21st, Putin announced a “partial mobilisation” of around 300,000 troops to the war in Ukraine. He added: “If there is a threat to the territorial integrity of our country, and for protecting our people, we will certainly use all the means available to us – and I’m not bluffing.”

With modern technology and nuclear weapons, some wonder what a new World War would look like.

Scientists at Princeton University decided to develop this potential scenario using “independent assessments of current U.S. and Russian force postures, nuclear war plans, and nuclear weapons targets.”

The audio-visual scenario is called “Plan A” and it shows how devastating a nuclear war would be.

In the four-minute-long video, scientists play out a scenario where Russia is attempting to fight off members of NATO. At first, the war is between Western European countries and Russia but once all major cities have been bombed, the war turns between the US and Russia.

The simulation assumes that Russia would target major US cities and there are no bomb threat warnings in those major cities. In reality, civilians would know in advance if a nuclear weapon would be potentially detonated, giving some enough time to seek shelter.

Between Russia and the US alone, scientists concluded a nuclear war would kill 3.1 million people within 45 minutes.

In total, across Europe, Asia, and the US the simulation says a total of 90 million people would be killed within the first few hours of conflict and that number does not include deaths from nuclear fallout or other long-term effects.

But before you freak out and assume this is the world’s fate, the chance of a nuclear global war is fairly unlikely. Even a small-scale nuclear war between two smaller countries would have catastrophic consequences for the rest of the planet. Additionally, there are legally binding contracts between countries, including Russia, that prevent a nuclear war from occurring.

At the end of the day, a war fought with nuclear weapons is not one that can be won. However if every nuclear weapon was detonated at the same time, this is what it’d look like.

msn.com/


ΚΡΑΤΟΣ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ ( με αφορμή την χθεσινή Συμφωνία Τουρκίας Λιβύης -Τρίπολης)

2
Υπάρχει μια οδυνηρή πραγματικότητα. Το ελληνικό (αθηναϊκό, κατ εμέ) κράτος είναι περιορισμένης ευθύνης.
Έχει δικαιώματα τα οποία απορρέουν απο το Διεθνές Δίκαιο και το Δίκαιο της Θάλασσας αλλά δεν τα ασκεί. Δεν γνωρίζω αν με τον χρόνο τα χάνει αλλά σίγουρα η μη άσκησή τους τα εξασθενεί.
Αιτία γι αυτήν την αδυναμία και την απώλεια είναι ότι τα δικαιώματα αυτά δεν μπορεί να τα υποστηρίξει αν απειληθούν. Και η απειλή προέρχεται, κυρίως, απο την Τουρκία. Ή, μάλλον, αποκλειστικά απο την Τουρκία. Αλλά και στην περίπτωση της Αλβανίας, η οποία δεν απειλεί την Ελλάδα, είδαμε πως το ελληνικό κράτος με τους θεσμούς του δεν μπόρεσε, καν, να προβλέψει τις εξελίξεις μιας συμφωνίας η οποία ακυρώθηκε απο το Συνταγματικό Δικαστήριο της γειτονικής χώρας.
Το πρώτο εύλογο, και σαφές, ερώτημα που ανακύπτει είναι αν αυτή η κατάσταση θα συνεχιστεί, αν γίνει de facto κατάσταση που κάποια στιγμή πάρει και κάποια μορφή de jure.
Η ανησυχία της στήλης είναι ότι αυτό θα γίνει. Γι αυτό και το συμπέρασμα ότι πρόκειται για κράτος περιορισμένης ευθύνης.
Η ιστορία με την Τουρκία, την Λιβύη, ακόμη και την Αλβανία το δείχνει. Το κράτος δεν έχει ούτε την πολιτική, ούτε καμιάς άλλης μορφής βούληση και ικανότητα να κάνει σεβαστά τα δικαιώματά του.
Κραυγαλέα περίπτωση εκδήλωσης αδυναμίας είναι οτι δεν έχει στείλει στον ΟΗΕ ούτε τις συντεταγμένες της υφαλοκρηπίδας του η οποία, όπως λέει το υπουργείο εξωτερικών με την χθεσινή ανακοίνωσή του είναι ipso facto et ad initio, δηλαδή υπάρχει αυτοδικαίως και εξ υπαρχής, ούτε της ΑΟΖ. Γιατί; Διότι αν αμφισβητηθούν στην πράξη θα πρέπει να τα υποστηρίξει. Και η υποστήριξή τους θα χρειαστεί και στρατιωτική κινητοποίηση. Ε, αυτήν την στρατιωτική κινητοποίηση δεν την θέλει αυτό το κράτος. Αλλά εδώ που βρίσκεται χωρίς ενεργό στρατιωτική δράση δύσκολα μπορεί να κρατηθεί. Όχι, μόνο, δεν θα μπορέσει να υποστηρίξει τα δικαιώματά του αλλά ούτε και την κυριαρχία του. Ούτε την εδαφική ακεραιότητά του. Δεν είναι τυχαίο που προκαλείται καθημερινά απο την Τουρκία η οποία αμφισβητεί την κυριαρχία κατοικημένων νησιών.
Αυτή η φοβία που το πολιτικό σύστημα (πολιτικοί, επιχειρηματίες και όποιοι άλλοι το συγκροτούν) επιδεικνύει προς την Τουρκία είναι το σαράκι που τρώει τα σωθικά του κράτους και της κοινωνίας.
Δεν ξέρω αν είναι δικαιολογημένη. Αλλά, ακόμη, και αν είναι το κράτος έπρεπε να φροντίσει να αλλάξει τα δεδομένα. Κράτος είναι μια πολιτειακή υπόσταση που παρέχει, κυρίως, ασφάλεια στους πολίτες του.
Το γεγονός ότι το ελληνικό-αθηναϊκό κράτος δεν έχει πετύχει ως σήμερα να παράσχει αυτήν την ασφάλεια δείχνει πως έχει αποτύχει. Δεν έχει συγκροτηθεί στην βάση των αναγνωρισμένων κρατών. Είναι ένα κράτος περιορισμένης κυριαρχίας.
Αυτού του είδους τα κράτη δεν καταφέρνουν να επιβιώσουν.
Κολλάνε πάνω σε κάποια δύναμη για να τα προστατεύσει αλλά η δύναμη αυτή θα κοιτάξει, και πολύ καλά θα κάνει, πρωτίστως,τα δικά της συμφέροντα. Και αν έρθουν σε αντίθεση με τα συμφέροντα του κράτους- υπηρέτης, θα του ζητήσει υποχωρήσεις. Όπως έχουν κάνει επανειλημμένως οι ΗΠΑ, αλλά και η Ε.Ε. με την Ελλάδα. Οι ΗΠΑ συνέστησαν το 1995 στην Αθήνα να μην ασκήσει το δικαίωμα επέκτασης των χωρικών υδάτων της στα 12 μίλια. Δηλαδή, χωρικά ύδατα 12 μιλίων έχουν όλες οι χώρες του κόσμου πλην Ελλάδας. Πρέπει να γραφεί και στη Συμφωνία για το Δίκαιο της Θάλασσας. Ότι η συμφωνία ισχύει για όλους πλην Ελλάδας. Διότι και άλλα δικαιώματα που αφορούν το ελληνικό κράτος και τα παραχωρεί το Δίκαιο της Θάλασσας το κράτος δεν τα ασκεί. Όπως της ΑΟΖ.
Κυρίες και κύριοι το αθηναϊκό μόρφωμα στο οποίο κατέληξε μια ένδοξη Ελληνική Επανάσταση δεν μπορεί να υποστηρίξει τα συμφέροντα της χώρας και του λαού της. Δεν το θέλει, άλλωστε. Η κόκκινη γραμμή του, αν υπάρχει τέτοια γραμμή, είναι τα όρια του λεκανοπεδίου όπου ζει η εκμαυλισμένη αστική τάξη του και το σαθρό πολιτικό υπηρετικό προσωπικό της.
Ελληνικό κράτος μπορεί να γίνει. Αλλά χρειάζεται να αλλάξουν όλες οι συντεταγμένες του.
Προτιμούν να παραδοθούν παρά να τις αλλάξουν. Όπως και στις αρχές της δεκαετίας του 90. Διεκδικούσαν διεθνείς θεσμούς αλλά αν δεν τους έπαιρε η Αθήνα προτιμούσαν να τους πάρουν άλλες ξένες πόλεις παρά μια δεύτερη ελληνική.
Αυτό το κράτος δεν αλλάζει. Και το είπε πρώτος ο Κολοκοτρώνης.
Αλλά γίνονται ολοένα και περισσότεροι αυτοί που δεν το επιθυμούν.
Παντελής Σαββίδης

Ελληνοτουρκικά: Η νέα εστία έντασης στη Λιβύη και οι κινήσεις της Αθήνας

3

«Ανενεργά» και «νεκρά» σύμφωνα με τον κυβερνητικό εκπρόσωπο κ. Οικονόμου, τα τουρκολιβυκά μνημόνια ενεργοποιούν ωστόσο εκ νέου την ελληνική πλευρά που σπεύδει να διαμηνύσει προς εταίρους και συμμάχους ότι «θα υπερασπιστεί με όλα τα νόμιμα μέσα τα κυριαρχικά της δικαιώματα».

«Ανενεργά» και «νεκρά» σύμφωνα με τον κυβερνητικό εκπρόσωπο κ. Οικονόμου, τα τουρκολιβυκά μνημόνια κατανόησης έχουν ωστόσο καταφέρει ένα πράγμα: Να ενεργοποιήσουν εκ νέου την ελληνική πλευρά η οποία σπεύδει να διαμηνύσει προς εταίρους και συμμάχους πως η Ελλάδα «προτίθεται να υπερασπιστεί με όλα τα νόμιμα μέσα τα κυριαρχικά της δικαιώματα».

Πατώντας πάνω στη συμφωνία για την τμηματική οριοθέτηση ΑΟΖ που υπέγραψε με την Αίγυπτο το 2020, μια συμφωνία που «έχει συναφθεί με σεβασμό στο Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας» όπως σημειώνεται, αλλά και στο δικαίωμα σε υφαλοκρηπίδα που διατηρεί η Ελλάδα ipso facto et ad initio (αυτοδικαίως και εξ υπαρχής), η Αθήνα στέλνει το μήνυμα πως δεν πρόκειται να επιτρέψει ξένες έρευνες και γεωτρήσεις σε μη οριοθετημένα σημεία που διεκδικούνται από την Ελλάδα ως κομμάτι της ελληνικής ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας.

Η υφαλοκρηπίδα «ελλείψει διμερούς συμφωνίας ορίζεται με τη μέση γραμμή» από τις αντικείμενες ακτές, σημειώνει στην ανακοίνωσή του το υπουργείο Εξωτερικών, υπενθυμίζοντας έτσι σε Τρίπολη και Άγκυρα πως δεν γίνεται να υπάρξουν – νόμιμες βάσει του διεθνούς δικαίου – συμφωνίες οριοθέτησης θαλασσίων ζωνών νότια και ανατολικά της Κρήτης που θα αγνοούν την Ελλάδα.

Η ελληνική πλευρά θέλει, επί της ουσίας, να προλάβει/αποτρέψει κάθε επαπειλούμενη έλευση τουρκικών ερευνητικών σε διαφιλονικούμενα νερά νοτίως και ανατολικά της Κρήτης. Βάσει του μνημονίου κατανόησης που υπεγράφη χθες στην Τρίπολη της Λιβύης, τουρκικά πλωτά γεωτρύπανα και ερευνητικά πλοία θα μπορούσαν να διεξαγάγουν έρευνες για υδρογονάνθρακες στο έδαφος αλλά και στην ανοιχτή θάλασσα της Λιβύης.

«Σε πρακτικό επίπεδο η συμφωνία αυτή έχει μια ευρεία γκάμα εφαρμογής. Κατ’ αρχάς βάζει την Τουρκική Εταιρεία Πετρελαίων (ΤΡΑΟ) στη λιβυκή αγορά, στην οποία άλλοτε κυριαρχούσαν ιταλικοί και γαλλικοί κολοσσοί. Κυρίως, όμως, δίνει τη δυνατότητα στην Τουρκία να επιχειρήσει να εκβιάσει την Τρίπολη να της εκδώσει άδειες διεξαγωγής ερευνών στο βορειότερο σκέλος της “Λιβυκής” περιοχής του Τουρκολιβυκού Μνημονίου, νότια της Κρήτης, σε περιοχές δυνητικής ελληνικής κυριαρχίας», σημειώνει ο Βασίλης Νέδος στη σημερινή έντυπη «Κ».

«Αντιστεκόμαστε στην αναβίωση αυτοκρατορικών οραμάτων, στην παραβίαση των συνόρων. Ανιστόρητες ορέξεις συντρίβονται στις δικές μας κόκκινες γραμμές […] Σε εθνικό επίπεδο μένουμε σταθεροί στις σχέσεις μας. Με τα επιχειρήματα και το Διεθνές Δίκαιο. Με τα οποία συμφωνούν οι σύμμαχοί μας στην Ευρώπη και στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Ατσάλινες ασπίδες μας πάντα οι Ένοπλες Δυνάμεις. Τα σύνορά μας έχουν χρώμα γαλανό και όχι γκρίζο», δήλωσε από την πλευρά του σήμερα ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, μιλώντας στην κοινοβουλευτική ομάδα της Νέας Δημοκρατίας.

«Η χώρα μας θα αντιδράσει όπως το διεθνές δίκαιο της εξασφαλίζει. Μην ξεχνάτε ότι έχουμε κυριαρχικά δικαιώματα στην περιοχή. Έχουμε υπογράψει ΑΟΖ με την Αίγυπτο. Αυτό που προσπαθεί να κάνει η Τουρκία θίγει κυριαρχικά δικαιώματα και άλλων χωρών και είναι βέβαιο ότι δεν πρόκειται να γίνει αποδεκτό από τη διεθνή κοινότητα. Δεν θα το επιτρέψει ούτε η χώρα μας, ούτε οι σύμμαχοί μας […] Η χώρα μας θα ασκήσει τα κυριαρχικά της δικαιώματα αποτελεσματικά, αποφασιστικά, όπως ορίζει το διεθνές δίκαιο και όπως έχει και τη δυνατότητα και την επάρκεια να το κάνει », σημείωσε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Γιάννης Οικονόμου, μιλώντας στην ΕΡΤ.

Στον αντίποδα βέβαια, το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών επιμένει πως οι αντιδράσεις από την πλευρά της Ελλάδας και της ΕΕ «δεν έχουν καμία αξία και καμία σημασία» καθώς μιλάμε για ένα μνημόνιο μεταξύ κυρίαρχων κρατών που δεν επηρεάζεται από τρίτα μέρη. Σημειώνεται πως κάτι ανάλογο είχε δηλώσει και ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου χθες από την Τρίπολη της Λιβύης.

Αξίζει να σημειωθεί ωστόσο ότι όπως το 2019 έτσι και τώρα, μεγάλο μέρος των λιβυκών πολιτικών δυνάμεων αντιδρά αποκηρύσσοντας τα μνημόνια συνεργασίας με την Τουρκία.

Ελληνικές διπλωματικές πηγές υπογραμμίζουν ότι η υπογραφή του χθεσινού μνημονίου μεταξύ της κυβέρνησης εθνικής ενότητας της Λιβύης με έδρα την Τρίπολη και της Τουρκίας δεν είχε τον πανηγυρικό χαρακτήρα που προσπάθησαν να της προσδώσουν Τούρκοι αξιωματούχοι και τουρκικά ΜΜΕ.

Εστιάζουν, πιο συγκεκριμένα, σε στοιχεία όπως είναι: Η «απομάκρυνση» του αρμοδίου υπουργού Πετρελαίου της Λιβύης που σχολίασε αρνητικά το νέο τουρκολιβυκό μνημόνιο – Η αναφορά της Λίβυας ΥΠΕΞ που, κατά τη διάρκεια της χθεσινής κοινής συνέντευξης τύπου με τον Τσαβούσογλου, ανέφερε ότι το τουρκολιβυκό μνημόνιο του 2019 ακόμη δεν έχει επικυρωθεί – Και η έντονη αντίδραση του προέδρου της εκλεγμένης λιβυκής Βουλής των Αντιπροσώπων που τονίζει ότι η θητεία της κυβέρνησης εθνικής ενότητας υπό τον Ντμπέιμπα έχει λήξει και, ως εκ τούτου, δεν έχει το δικαίωμα να υπογράφει διεθνείς συμφωνίες.

Οι ανωτέρω εξελίξεις είναι ενθαρρυντικές, αλλά σε κάθε περίπτωση η Ελλάδα παραμένει σε εγρήγορση, σχολιάζουν διπλωματικές πηγές, ενώ ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Δένδιας συνεχίζει και σήμερα τον γύρο ενημερώσεων πρέσβεων των Μονίμων Μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας (χθες Γαλλία και ΗΠΑ, σήμερα Ηνωμένο Βασίλειο και Κίνα).

Σημειώνεται πως στο ίδιο πλαίσιο, ο επικεφαλής της ελληνικής διπλωματίας είχε χθες τηλεφωνική συνομιλία με τον Αιγύπτιο ΥΠΕΞ Σάμεχ Σούκρι τον οποίο αναμένεται να συναντήσει και από κοντά την προσεχή Κυριακή στο Κάιρο.

«Με βάση όσα ανακοινώθηκαν από το υπουργείο Εξωτερικών, ο πλέον σημαντικός παράγοντας στην περιοχή, η Αίγυπτος, αμφισβητεί και αυτή τη νομιμότητα της κυβέρνησης εθνικής ενότητας της Λιβύης να υπογράψει το εν λόγω μνημόνιο κατανόησης», σημειώνει σε άρθρο της η «Κ».

Καθημερινή