Αρχική Blog Σελίδα 1739

Σαράντος Καργάκος: Ὁ μεταχουντικὸς ἐμφύλιος

2
Σαράντος Καργάκος
Η ἐθνικὴ ὁμοψυχία, ποὺ ἦταν τὸ πολιτικὸ ποθούμενο σὲ ὅλη τὴν μετακατοχικὴ περίοδο καὶ ποὺ εἶχε ἀρχίσει νὰ ἑδραιώνεται μέσα στὶς στυγνὲς καταπιεστικὲς συνθῆκες τῆς Δικτατορίας, ἄρχισε σὰν γυαλὶ νὰ ραγίζει καὶ νὰ θραύεται ἀμέσως μετὰ τὴν πτῶση της. Γιὰ τὴν ἀκρίβεια λίγους μῆνες μετὰ, ὅταν ἦλθαν ἀπέξω οἱ ἀντιστασιακοὶ τοῦ ἐξωτερικοῦ, οἱ ὁποῖοι πολεμοῦσαν τὴ Χούντα ἀπὸ τὰ «μπιστρὼ» τοῦ Παρισιοῦ! Ἡ πολιτικὴ ἀτμόσφαιρα ἄρχισε νὰ δηλητηριάζεται. Τὸ νομιμοποιημένο ΚΚΕ χωρίστηκε στὰ δύο καὶ ἄρχισε νέος ἐμφύλιος πόλεμος, τούτη τὴ φορὰ στὶς τάξεις τῆς Ἀριστερᾶς. Στὸν ἐμφύλιο αὐτὸ μετεῖχαν, καθένα μὲ δικὸ του μετερίζι, καὶ πολλὰ ἀριστερογενῆ κόμματα (ὅπως ἡ κάποτε κραταιὰ ΕΔΑ) ἤ κομματίδια. Οὐδὲποτε στὸ παρελθὸν ἀντηλλάγησαν τόσες ὕβρεις ἀπὸ Ἀριστεροὺς ἐναντίον ἄλλων Ἀριστερῶν ὅσες στὸν θλιβερὸ ἐκεῖνο καιρό. Ἡ διάσπαση ἔφθασε ὥς μέσα στὶς οἰκογένειες. Ἀδελφὸς δὲν μιλοῦσε σὲ ἀδελφὸ καὶ πατέρας σὲ γυιό. Τὰ «ἀναθεωρητὴς» ἤ «ρεβιζιονιστὴς», ἤ «ρεφορμιστὴς» ἤ «λικβινταριστὴς» πήγαιναν σύννεφο! Μέχρι καὶ τὰ μωρὰ παιδιὰ εἶχαν μάθει τὰ «καλιαρντά τῆς Ἀριστερᾶς». Κι ὅσοι συνιστοῦσαν ἑνότητα, δέχονταν πλήγματα ἀπ’ ὅλες τὶς μεριές.
Ἡ νεολαία, ποὺ ὄντως ἤθελε νὰ ἀπεγκλωβιστεῖ ἀπὸ τὰ πολιτικὰ σχήματα τῆς Δεξιᾶς καὶ γι’ αὐτὸ εἶχε ἔντονα πολιτικοποιηθεῖ, παραζαλισμένη ἀπὸ τὸν ὀρυμαγδὸ τῶν ὕβρεων, κινδύνευε νὰ ἀπολωλαθεῖ. Ἕνα πλῆθος «γρουπούσκουλα», ποὺ εἶχαν λεηλατήσει τὸ ἑλληνικὸ ἀλφάβητο, ἐμφανίζονταν σὰν κληρονόμοι τῶν ἰδεῶν τοῦ Τρότσκυ καὶ τοῦ Τσὲ Γκεβάρα! Καὶ πιὸ πολὺ τοῦ Μάο καὶ τῆς χήρας τοῦ Μάο! Κυριολεκτικὰ, ἕνας ἰδεολογικὸς καὶ λεκτικὸς κυκεώνας. Ὁ ἕνας Ἀριστερὸς κατηγοροῦσε τὸν ἄλλο σὰν «οὐρὰ τῆς Δεξιᾶς» καὶ ὁ ἄλλος τοῦ ἀπαντοῦσε ὅτι στρώνει τὸ χαλὶ γιὰ νὰ περάσει ἡ Δεξιά. Μοιραῖα οἱ τότε πολιτικοποιημένοι νεαροὶ ἔτρεχαν ἐδῶ κι ἐκεῖ σὰν φρενήρεις μαριονέτες.
Εἰλικρινὰ, ἀφοῦ πλέον ἔπεσε ἡ Δικτατορία, δὲν εἶχα πρόθεση νὰ ἀσχοληθῶ μὲ τὴν πολιτικὴ, παρὰ τὶς ἑλκυστικὲς προτάσεις ἀπὸ διάφορες παρατάξεις ποὺ εἶχα δεχθεῖ. Λόγῳ νοοτροπίας ἀπεχθανόμουν καὶ ἀπεχθάνομαι τὴν ἔνταξη. Ἀλλ’ εἰδικὰ ἐκείνη τὴν ἐποχὴ ἀπεχθανόμουν καὶ τὴν πολιτικὴ διαμάχη στὴν παλαιὰ της μορφή. Τὰ πολιτικὰ φαντάσματα τοῦ παρελθόντος εἶχαν σαρκωθεῖ καὶ ἀποσάρκωναν τὴν καινούργια ζωή. Μετὰ τὸν ἐξευτελισμὸ μας στὴν Κύπρο, εἶχα μέσα στὸ μυαλὸ μου συγκροτήσει μιὰ δικὴ μου πολιτική, μιὰ πολιτικὴ εὐρείας ἐθνικῆς συνοχῆς, ποὺ πολλοὶ μαζὶ, ξεχνώντας τις πολιτικὲς ψυχώσεις τοῦ χθὲς, νὰ ξεκινήσουμε μιὰ νὲα πορεία ἐθνικῆς ἀνορθώσεως. Μὲ λιτότητα, σκληρὴ ἐργασία, μεθοδικότητα καὶ αὐστηρὴ ἐπανεκπαίδευση νὰ ἐπιδιώξουμε τὴν ἀναδιοργάνωση τοῦ στρατοῦ, ὥστε σὲ περίπτωση νέων προκλήσεων (κι εἴχαμε ἔκτοτε πάνω ἀπὸ 2.000) νὰ προσφέρουμε ὡς ἀντίδωρο στὴν Τουρκία ἕνα ἀνταποδοτικὸ κτύπημα, νὰ ἐλευθερώσουμε τὴ Β. Κύπρο, νὰ διαμορφώσουμε νέο καθεστὼς, βάσει ὑπαρχουσῶν συνθηκῶν, γιὰ τὴν Ἴμβρο καὶ τὴν Τένεδο, νὰ ἐπιβάλουμε ἕνα καθεστὼς ἐλευθερίας γιὰ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Κωνσταντινουπόλεως καὶ γιὰ τὰ λείψανα τοῦ Ἑλληνισμοῦ ποὺ εἶχαν μείνει στὴν Πόλη, νὰ διεκδικήσουμε καὶ νὰ ἐπιβάλουμε τὸ νόμιμο δικαίωμά μας ἐπὶ τῶν 12 μιλίων κι ἔτσι νὰ κλείσουμε τοὺς Τούρκους στὴ φάκα. Ἄν εἴχαμε πετύχει τὸ τελευταῖο αὐτὸ, δὲν θὰ εἴχαμε τώρα τὸν κατακλυσμὸ τῶν προσφύγων.
Δυστυχῶς, ὁ δυναμισμὸς τοῦ λαοῦ μας, ποὺ τότε ἦταν ἀκόμη σφριγηλὸς, διοχετεύτηκε στὴν κομματικὴ ἀντιπαράθεση, ἔλειωσε μέσα στὴ σκέψη τοῦ διχασμοῦ καὶ τοῦ καταναλωτισμοῦ. Ὁ καταναλωτισμὸς ἔγινε ἡ νέα Μεγάλη Ἰδέα. Τότε εἶναι ποὺ ἐμφανίστηκαν καὶ οἱ «Ἀριστεροὶ» μὲ ποῦρο! Ἔτσι νόμιζαν πὼς γίνονταν Τσὲ Γκεβάρα…!
Κόντρα, 06/02/2016
Σαράντος Καργάκος

THE NEW YORK TIMES: Οι σύμμαχοι της Ρωσίας στην παράκαμψη των κυρώσεων – Ο ρόλος Τουρκίας και Κίνας

0

Πρόσφατα στοιχεία δείχνουν πως σημειώθηκε αύξηση της εμπορικής δραστηριότητας στους γείτονες και συμμάχους της Ρωσίας, μαρτυρώντας πως χώρες όπως η Τουρκία, η Κίνα, η Λευκορωσία, το Καζακστάν και το Κιργιστάν μπαίνουν στο «παιχνίδι» προκειμένου να βοηθήσουν τη Μόσχα

Κάτι παράξενο συνέβη με τα smartphones στην Αρμενία πέρυσι το καλοκαίρι. Οι εισαγωγές από άλλα μέρη του κόσμου στη μικρή πρώην σοβιετική δημοκρατία σημείωσαν αύξηση δεκαπλάσια της αξίας εκείνων που πραγματοποιούνταν κατά τους προηγούμενους μήνες. Ταυτόχρονα, η Αρμενία κατέγραψε «εκρηκτική» άνοδο των εξαγωγών smartphones προς τη Ρωσία, η οποία είναι σύμμαχός της και αντιμέτωπη με βαρύτατες οικονομικές κυρώσεις από τις χώρες της Δύσης.

Η προαναφερθείσα τάση ίσχυσε το 2022 και στην περίπτωση των πλυντηρίων ρούχων, των τσιπ υπολογιστών, καθώς και άλλων προϊόντων σε αρκετές ασιατικές χώρες.

Σανίδες σωτηρίας

Το γεγονός αυτό αποτελεί απόδειξη πως η Ρωσία έχει βρει ορισμένες μικρές σανίδες σωτηρίας που βοηθούν την οικονομία της να επιβιώσει.

Πρόσφατα στοιχεία δείχνουν πως υπήρξε αύξηση της εμπορικής δραστηριότητας στους γείτονες και συμμάχους της Ρωσίας, μαρτυρώντας πως χώρες όπως η Τουρκία, η Κίνα, η Λευκορωσία, το Καζακστάν και το Κιργιστάν μπαίνουν στο «παιχνίδι» προκειμένου να εφοδιάσουν τη Μόσχα με πολλά από τα προϊόντα απ’ τα οποία προσπάθησαν να την αποκλείσουν οι δυτικές χώρες ως ποινή για την εισβολή της στην Ουκρανία.

Αυτές οι κυρώσεις -οι οποίες συμπεριλαμβάνουν περιορισμούς εις βάρος των μεγαλύτερων τραπεζών της Ρωσίας, καθώς και επιβολή ορίων σε πωλήσεις τεχνολογικών προϊόντων που θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει ο στρατός της- εμποδίζουν την πρόσβαση σε σειρά αγαθών.

Παρ’ όλα αυτά, όμως, το ρωσικό εμπόριο δείχνει να έχει επανέλθει στα επίπεδα όπου βρισκόταν πριν από την εισβολή στην Ουκρανία τον Φεβρουάριο του 2022. Οι αναλυτές εκτιμούν ότι οι ρωσικές εισαγωγές έχουν ήδη ανακάμψει στα επίπεδα όπου βρίσκονταν πριν από την έναρξη του πολέμου ή ότι πρόκειται να φτάσουν εκεί σύντομα.

Αυτό μπορεί εν μέρει να οφείλεται στο ότι πολλές χώρες δυσκολεύονται να διακόψουν τις εμπορικές σχέσεις τους με τη Ρωσία. Πρόσφατη έρευνα έδειξε ότι λιγότερο από το 9% των εταιρειών που έχουν την έδρα τους στην Ευρωπαϊκή Ενωσή, ή σε κάποια από τις χώρες της Ομάδας των 7, προέβησαν σε αποεπένδυση από τις ρωσικές θυγατρικές τους. Επιπλέον, οι ναυτιλιακές εταιρείες είδαν αύξηση στη δραστηριότητα των στόλων που ίσως βοηθούν τη Ρωσία στις εξαγωγές ενέργειας, παρακάμπτοντας πιθανώς, έτσι, τους επιβεβλημένους περιορισμούς.

Επιπλέον, ενώ οι δυτικές χώρες δεν έχουν απαγορεύσει τις μεταφορές προϊόντων καταναλωτή, όπως κινητά και πλυντήρια ρούχων στη Ρωσία, ελήφθησαν άλλα, αυστηρότητα μέτρα, τα οποία αναμενόταν να πλήξουν την οικονομία της.

Τη Δευτέρα, όμως, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο δήλωσε πως αναμένει η ρωσική οικονομία να αναπτυχθεί κατά 0,3% φέτος, εκτίμηση αρκετά βελτιωμένη συγκριτικά με την προηγούμενη που έκανε λόγο για συρρίκνωση κατά 2,3%.

Το ΔΝΤ δήλωσε επίσης ότι αναμένει πως οι εξαγωγές ρωσικού αργού πετρελαίου θα παραμείνουν σχετικά ισχυρές, παρά το ισχύον πλαφόν στην τιμή του, ενώ το ρωσικό εμπόριο θα συνεχίσει να στρέφεται προς χώρες που δεν της έχουν επιβάλει κυρώσεις.

Κομβικός ο ρόλος Τουρκίας και Κίνας

Σημειώνεται ότι, μετά την εισβολή της στην Ουκρανία, η Μόσχα σταμάτησε να δημοσιεύει στοιχεία για το εμπόριο. Αλλά αναλυτές και οικονομολόγοι είναι και πάλι σε θέση να βγάλουν συμπεράσματα σχετικά με τις εμπορικές τακτικές της, εξετάζοντας τα στοιχεία άλλων χωρών που έχουν εμπορικές συναλλαγές με τη Ρωσία.

Ο Μάθιου Κλάιν, ο οποίος γράφει για οικονομικά ζητήματα και είναι ένας εκ των συγγραφέων του «Οι εμπορικοί πόλεμοι είναι ταξικοί πόλεμοι», είναι ανάμεσα σε αυτούς που έχουν εξαγάγει ορισμένα συμπεράσματα σχετικά με την «τρύπα» που άφησε η Ρωσία στη διεθνή οικονομία.

Σύμφωνα με τους υπολογισμούς του, η αξία των παγκόσμιων εξαγωγών της Ρωσίας τον Νοέμβριο ήταν μόλις 15% μικρότερη του μέσου όρου που ίσχυε πριν από την εισβολή στην Ουκρανία. Κατά πάσα πιθανότητα, οι εξαγωγές αυτές ανέκαμψαν πλήρως τον Δεκέμβριο, παρ’ όλο που πολλές χώρες δεν έχουν ακόμη δοθεί στη δημοσιότητα για τον εν λόγω μήνα, αναφέρει ο Κλάιν. «Στο μεγαλύτερο μέρος της, αυτή η ανάκαμψη οφείλεται κυρίως στην Κίνα και την Τουρκία» σημειώνει ο ίδιος.

Οι εισαγωγές και άλλων προϊόντων, όπως τα αυτοκίνητα, έχουν επίσης ανακάμψει. Επιπλέον, η Κίνα έχει αυξήσει τις εξαγωγές ημιαγωγών στη Ρωσία, ενώ οι συνολικές εισαγωγές τσιπ στη Ρωσία παραμένουν κάτω από τα επίπεδα που ίσχυαν πριν από τον πόλεμο.

Τι ισχύει για το πλαφόν στο πετρέλαιο;

Ενα πολύ βασικό ερώτημα είναι το πόσο αποτελεσματικό θα είναι το δυτικό πλαφόν στο να περιορίσει τα έσοδα της Ρωσίας από το πετρέλαιο το 2023.

Το πλαφόν επιτρέπει στη Ρωσία να πραγματοποιεί πωλήσεις σε όλο τον κόσμο, χρησιμοποιώντας δυτική ναυτιλιακή ασφάλιση και χρηματοδότηση, υπό την προϋπόθεση ότι η τιμή δεν θα υπερβαίνει τα 60 δολάρια ανά βαρέλι. Το εν λόγω όριο, το οποίο είναι στην ουσία μια εξαίρεση στις κυρώσεις των G7, είναι σχεδιασμένο έτσι ώστε να διατηρήσει σε φυσιολογικά επίπεδα τις ροές πετρελαίου στην παγκόσμια αγορά, περιορίζοντας παράλληλα τα έσοδα της Ρωσίας από αυτό. Κάποιοι αναλυτές σημειώνουν ότι η Ρωσία βρίσκει τρόπους να παρακάμπτει αυτό το μέτρο χρησιμοποιώντας πλοία που δεν έχουν δυτική ασφάλιση ή χρηματοδότηση.

Ο Αμι Ντάνιελ, διευθύνων σύμβουλος της Windward, εταιρείας δεδομένων για τον ναυτιλιακό τομέα, είπε πως είχε δει εκατοντάδες περιπτώσεις στις οποίες άνθρωποι από χώρες όπως τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, η Ινδία, η Κίνα, το Πακιστάν, η Ινδονησία και η Μαλαισία αγόρασαν πλοία προκειμένου να δημιουργήσουν κάτι που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ένα «μη δυτικό εμπορικό πλαίσιο» για τη Ρωσία. «Στην ουσία, η Ρωσία στρέφεται προς τη δυνατότητα διεξαγωγής εμπορίου εκτός (του πλαισίου) του κράτους δικαίου» τόνισε ο Ντάνιελ.

Καθημερινή

Το Βαλκανικό “σχίσμα” στα μέτωπα της Ουκρανίας: Σέρβοι με τη μισθοφορική Wagner – Κροάτες με το Τάγμα Αζόφ

0

Κόκκινη νεκροκεφαλή σε μαύρο φόντο είναι το έμβλημα της διαβόητηςομάδας μισθοφόρων «Wagner». Εδώ και χρόνια ο ιδιωτικός ρωσικός στρατός επεμβαίνει ενεργά σε συγκρούσεις σε πολλές χώρες του κόσμου σκορπώντας φόβο και τρόμο.

Μέλη της ομάδας πολεμούν πλάι και στις τακτικές ρωσικές ένοπλες δυνάμεις στην Ουκρανία. Σχεδόν ταυτόχρονα με τη ρωσική εισβολή στις 24 Φεβρουαρίου 2002 στη σερβική πρωτεύουσα Βελιγράδι έκαναν την εμφάνισή τους γκράφιτι με το έμβλημα των Ρώσων μισθοφόρων.

Στρατολογεί η ομάδα Βάγκνερ σέρβους εθελοντές για τον πόλεμο στην Ουκρανία;

Βίντεο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δείχνουν σέρβους μαχητές ενταγμένους στις τάξεις ρωσικών στρατιωτικών μονάδων στην Ουκρανία. Οι στρατιώτες μιλούν συνήθως στα σερβικά για την εκπαίδευση και τα κίνητρα συμμετοχής τους στον πόλεμο.

Μέχρι σήμερα ωστόσο οι σερβικές αρχές δεν έχουν πάρει θέση για αυτά τα βίντεο. Ίσως διότι δεν θέλουν να έρθουν σε ρήξη με το παραδοσιακά έντονο φιλορωσικό αίσθημα στη χώρα, στο οποίο οφείλεται εν πολλοίς η απόφαση του Βελιγραδίου να μην επιβάλει κυρώσεις στη Ρωσία.

 

Σέρβοι μαχητές στο πλευρό των Ρώσων

Ο ακριβής αριθμός των σέρβων μαχητών στο πλάι των Ρώσων παραμένει άγνωστος.

Η ουκρανική πρεσβεία στη Σερβία υπολόγισε το 2019 σε περίπου 300 τους Σέρβους που πολεμούσαν ήδη τότε στο πλευρό της Ρωσίας στις ανατολικές περιοχές της Ουκρανίας.

Σύμφωνα με τις αρχές ασφαλείας του Βελιγραδίου, περισσότερα από 30 άτομα έχουν καταδικαστεί για συμμετοχή στον πόλεμο της Ουκρανίας. Αυτό ωστόσο δεν εμποδίζει τις δεξιές ακραίες οργανώσεις να διαφημίζουν στα κοινωνικά δίκτυα την μισθοφορική οργάνωση Wagner .

Και Κροάτες στο πλευρό της Ουκρανίας

Από την πλευρά της η Κροατία, μέλος της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, έχει ευθυγραμμιστεί πλήρως με την πολιτική της ΕΕ έναντι της Ρωσίας.

Τόσο η κυβέρνηση στην πρωτεύουσα Ζάγκρεμπ, όσο και η πλειοψηφία των πολιτών στέκονται στο πλευρό των Ουκρανών, οι οποίοι κατέφυγαν στην Κροατία μετά τη ρωσική εισβολή στις 24 Φεβρουαρίου 2022. Στην αγορά εργασίας μάλιστα οι ουκρανοί πρόσφυγες έχουν τα ίδια δικαιώματα όπως οι κροάτες πολίτες.

  • 60% των Κροατών απορρίπτουν την εκπαίδευση Ουκρανών

Στην Ουκρανία πολεμούν και Κροάτες, κυρίως στο πλευρό των Ουκρανών.

Το πρώτο εξάμηνο του 2022 ιδιωτικά τηλεοπτικά κανάλια μετέδωσαν συνεντεύξεις με δεκάδες άτομα που είχαν ενταχθεί στις τάξεις των ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων ή βρίσκονταν καθ΄ οδόν προς την Ουκρανία για να πολεμήσουν.

Ανεπίσημα γίνεται λόγος για 70 με 80 μαχητές στην Ουκρανία με κροατική υπηκοότητα.

 

 

 

 

Παρά την αλληλεγγύη των Κροατών προς το Κίεβο, ουκρανοί στρατιώτες δεν είναι ευπρόσδεκτοι στην Κροατία.

Το κοινοβούλιο στο Ζάγκρεμπ απέρριψε κυβερνητικό αίτημα να εκπαιδευτούν στη χώρα ουκρανοί στρατιώτες στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής αποστολής EUMAM. Είχαν προηγηθεί δημοσκοπήσεις, σύμφωνα με τις οποίες σχεδόν το 60% των Κροατών απέρριπταν τα κυβερνητικά σχέδια.

Σε αντίθεση πάντως με την κροατική κυβέρνηση, ο Κροάτης πρόεδρος Ζόραν Μιλάνοβιτς υποστηρίζει δημοσίως ότι ο πόλεμος στην Ουκρανία είναι πόλεμος δι΄ αντιπροσώπων μεταξύ Ουάσιγκτον και Μόσχας. Προφανώς για το λόγο αυτό ο υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας Σεργκέι Λαβρόφ απέδωσε εύσημα στον Κροάτη προέδρο.

 

Με πληροφορίες από Deutsche Welle/Ίβιτσα Πέτροβιτς (Βελιγράδι), Σίνιτσα Μπογκντάνιτς (Ζάγκρεπ)

https://hellasjournal.com/2023/02/to-valkaniko-schisma-sta-metopa-tis-oukranias-servi-me-ti-misthoforiki-wagner-kroates-me-to-tagma-azof-photos/

Η Σουηδία απαντά στον Ερντογάν: Η θρησκεία δεν ήταν μέρος του μνημονίου που υπογράψαμε για το ΝΑΤΟ

0

Ο υπουργός Εξωτερικών της Σουηδίας Τομπίας Μπίλστρομ δήλωσε ότι η χώρα του εφαρμόζει το μνημόνιο που υπέγραψε με την Τουρκία ώστε η Άγκυρα να δώσει το πράσινο φως για την ένταξη της Σουηδίας και της Φινλανδίας στο ΝΑΤΟ, αλλά ότι οι συμβιβασμοί για την ελευθερία της έκφρασης δεν είναι μέρος του μνημονίου.

Η Άγκυρα υπέγραψε με τη Στοκχόλμη και το Ελσίνκι μνημόνιο στη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ τον περασμένο Ιούνιο για να ανοίξει ο δρόμος για την ένταξη της Σουηδίας και της Φινλανδίας στη Συμμαχία.

Αλλά μια σειρά διαδηλώσεων στη Σουηδία κατά της Τουρκίας και κατά του προέδρου της Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, καθώς και το κάψιμο του Κορανίου από έναν ακροδεξιό Δανοσουηδό πολιτικό στη σουηδική πρωτεύουσα τον περασμένο μήνα, οδήγησαν την Άγκυρα να παγώσει τις συνομιλίες για τη σουηδική ένταξη στο ΝΑΤΟ.

Ο Ερντογάν έχει θέσει τώρα την προοπτική να εγκρίνει την ένταξη της Φινλανδίας στη Συμμαχία, αλλά όχι και της Σουηδίας.

Όμως ο Μπίλστρομ δήλωσε στο πρακτορείο ειδήσεων ΤΤ ότι «η θρησκεία δεν αποτελεί μέρος της συμφωνίας» που υπογράφηκε με την Τουρκία.

Ο Σουηδός ΥΠΕΞ τόνισε ότι κατανοεί την τουρκική οργή για τα περιστατικά, τα οποία αν και νόμιμα, ήταν ασεβή. Πρόσθεσε ότι είναι πλέον απαραίτητο όλες οι πλευρές να ηρεμήσουν και ότι οι συνομιλίες με την Τουρκία θα συνεχιστούν.

Σε διπλωματική καραντίνα η Τουρκία

Μακραίνει ο κατάλογος των δυτικών χωρών που κλείνουν τις διπλωματικές τους αρχές ή εκδίδουν ταξιδιωτικές οδηγίες για την Τουρκία υπό τον φόβο τρομοκρατικής επίθεσης, τη στιγμή που ο Ερντογάν βυθίζεται σε ισλαμιστικό παραλήρημα εξάπτοντας τα πάθη και ενόψει των εκλογών.

Το μεσημέρι της Τετάρτης το γερμανικό υπουργείο Εξωτερικών ανακοίνωσε ότι το προξενείο της Γερμανίας στην Κωνσταντινούπολη θα παραμείνει σήμερα κλειστό εξαιτίας ηυξημένης απειλής για επίθεση στη μεγαλύτερη πόλη της Τουρκίας.

Η Γερμανία προειδοποίησε τους πολίτες της στην Κωνσταντινούπολη ότι ο κίνδυνος επίθεσης είναι ιδιαίτερα υψηλός στην κεντρική περιφέρεια Μπέϊογλου και γύρω από την πλατεία Ταξίμ.

Το υπουργείο ανέφερε πως η κίνηση να κλείσει το προξενείο έγινε έπειτα από «εκτίμηση των αρχών ασφαλείας» και κάλεσε τους γερμανούς πολίτες να είναι ιδιαίτερα προσεκτικοί και να αποφεύγουν τα σημεία όπου υπάρχει συγκεντρωμένο πλήθος.

Tη Δευτέρα επίσης η Ολλανδία είχε ανακοινώσει το κλείσιμο του προξενείου της.

Η σουηδική πρεσβεία στην Άγκυρα και το προξενείο στην Κωνσταντινούπολη παραμένουν επίσης κλειστά για το κοινό, ανέφερε το σουηδικό υπουργείο Εξωτερικών στο γερμανικό πρακτορείο ειδήσεων (dpa).

Παρομοίως το βρετανικό προξενείο δεν είναι ανοιχτό για το κοινό, σύμφωνα με μια ταξιδιωτική οδηγία.

Η Γερμανία, η Σουηδία, η Νορβηγία και η Δανία, καθώς και οι ΗΠΑ, είχαν ήδη προειδοποιήσει την περασμένη εβδομάδα τους πολίτες τους για αυξημένο κίνδυνο επίθεσης στην Τουρκία. Οι ΗΠΑ επικαιροποίησαν τη Δευτέρα την προειδοποίησή τους αναφέροντας συγκεκριμένα την Κωνσταντινούπολη.

Χθες το βρετανικό υπουργείο Εξωτερικών ενημέρωσε τις ταξιδιωτικές του οδηγίες συμβουλές για την Τουρκία με μια προειδοποίηση για τρομοκρατία. Ανέφερε ως αυξημένη την απειλή τρομοκρατικών επιθέσεων εναντίον εκκλησιών, συναγωγών, πρεσβειών/προξενείων και άλλων χώρων όπου συχνάζουν Δυτικοί στην Κωνσταντινούπολη, προσθέτοντας: «Το Βρετανικό Γενικό Προξενείο στην Κωνσταντινούπολη δεν είναι επί του παρόντος ανοιχτό για το κοινό για προληπτικούς λόγους», προστίθεται.

Η πρεσβεία των ΗΠΑ έχει επίσης προειδοποιήσει τους υπηκόους της για αυξημένους κινδύνους σε «μέρη που συχνάζουν οι Δυτικοί, ειδικά στις περιοχές Beyoglu, Galata, Taksim και Istiklal στην Κωνσταντινούπολη».

Σε μια κίνηση μάλλον απόγνωσης, η Τουρκία, από την πλευρά της, εξέδωσε πρόσφατα προειδοποίηση προς τους πολίτες της για επιθέσεις στην Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες…Το υπουργείο Εσωτερικών της γείτονος ανακοίνωσε μάλιστα την Κυριακή ότι τα μέτρα ασφαλείας έχουν αυξηθεί στο υψηλότερο επίπεδο «μετά τις απαίσιες ενέργειες κατά του ιερού μας βιβλίου, του Κορανίου, στη Σουηδία, την Ολλανδία και τη Δανία».

Σημειώνεται ότι δανικές, σουηδικές και ολλανδικές ακροδεξιές ομάδες έκαψαν πρόσφατα αντίγραφα του Κορανίου σε ένδειξη διαμαρτυρίας ενάντια στην απόφαση της Τουρκίας να μπλοκάρει τις υποψηφιότητες για ένταξη στο ΝΑΤΟ της Σουηδίας και της Φινλανδίας.

Σουηδία, μην ελπίζεις

Την ίδια στιγμή ο Τούρκος Πρόεδρος συντηρεί τους υψηλούς τόνους κατά της Δύσης χρησιμοποιώντας κάθε δυνατή αφορμή.

Το τελευταίο επεισόδιο στο γνωστό εκβιαστικό σίριαλ που έχει στήσει για τη διεύρυνση του ΝΑΤΟ και μάλιστα εν ώρα πολέμου, πεεριελάμβανε νέα επίθεση κατά της Σουηδίας.

Σε σημερινή του ομιλία ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δήλωσε: «Παρακολουθούμε στενά τις εξελίξεις για την επέκταση του ΝΑΤΟ και απευθύνθηκε προς τη Σουδία με ύφος νταή και ισλαμιστική ρητορική : «Σουηδία! Μην προσπαθείς άδικα. Όσο εσύ επιτρέπεις να καίνε το ιερό βιβλίο μου το Κοράνι, να το σκίζουν και να συμβαίνει αυτό υπό την προστασία σου, εμείς δεν θα λέμε ‘ναι’ στην ένταξή σας στο ΝΑΤΟ».

Ο Ερντογάν διαχώρισε πάντως το ζήτημα της ένταξης της Στοκχόλμης στο ΝΑΤΟ από αυτό του Ελσίνκι. «Στο θέμα της Φινλανδίας η άποψη μας είναι θετική, αλλά για Σουηδία είναι αρνητική. Να το ξέρετε», είπε.
Με πληροφορίες από dpa, Reuters, Balkan Insight, ΑΠΕ – ΜΠΕ
https://hellasjournal.com/2023/02/i-souidia-apanta-ston-erntogan-i-thriskia-den-itan-meros-tou-mnimoniou-pou-ipograpsame-gia-to-nato/

«Χρησμοί» Ολάντ για Ουκρανία: Ριζοσπαστικά ορθολογιστής ο Πούτιν, όχι τρελός -Περιμένει την κόπωση της Δύσης

0

Ο πρώην πρόεδρος της Γαλλίας, Φρανσουά Ολάντ, κάνεις τις προβλέψεις του για την εξέλιξη του πολέμου στην Ουκρανία και προειδοποιεί ότι η Τουρκία και η Κίνα θα επιδιώξουν να ενεργήσουν ως μεσολαβητές στη σύγκρουση.

Ο Βλαντίμιρ Πούτιν είναι ένας «ριζοσπαστικά ορθολογιστής» ηγέτης που στοιχηματίζει ότι οι δυτικές χώρες θα κουραστούν να υποστηρίζουν την Ουκρανία και θα συμφωνήσουν σε ένα τέλος της σύγκρουσης μέσω διαπραγματεύσεων που θα είναι ευνοϊκές για τη Ρωσία, δήλωσε σε συνέντευξή του στο Politico ο πρώην πρόεδρος της Γαλλίας.

Ο Ολάντ, ο οποίος υπηρέτησε από το 2012 έως το 2017, έχει αρκετή εμπειρία άμεσων επαφών με τον Πούτιν, καθώς ήταν επικεφαλής, μαζί με την πρώην καγκελάριο της Γερμανίας, Άνγκελα Μέρκελ, στο λεγόμενο σχήμα της Νορμανδίας το 2014 μετά την προσάρτηση της Κριμαίας από τη Μόσχα και την υποστήριξη των φιλορώσων αυτονομιστών στην περιοχή του Ντονμπάς.

Ολάντ: Ο Πούτιν καταλαβαίνει μόνο τη δύναμη, είναι έτοιμος να χρησιμοποιήσει βία και πέρα από την Ουκρανία
Αλλά αυτές οι προσπάθειες για διάλογο αποδείχθηκαν άκαρπες, εκθέτοντας τον Πούτιν ως έναν ηγέτη που καταλαβαίνει μόνο τη δύναμη και αμφισβητεί όλες τις μεταγενέστερες απόπειρες συνομιλιών -συμπεριλαμβανομένης μιας αμφιλεγόμενης ατομικής προσπάθειας με επικεφαλής τον σημερινό Γάλλο πρόεδρο Εμανουέλ Μακρόν, σημείωσε ο Ολάντ.

«Ο Πούτιν είναι ένα ριζοσπαστικά ορθολογικό άτομο ή ένα ορθολογικά ριζοσπαστικό άτομο, όπως θέλετε», είπε ο πρώην Γάλλος ηγέτης, όταν ρωτήθηκε εάν ο Πούτιν θα μπορούσε να επιδιώξει να διευρύνει τη σύγκρουση πέρα από την Ουκρανία. «Έχει το δικό του σκεπτικό και μέσα σε αυτό το πλαίσιο, είναι έτοιμος να χρησιμοποιήσει βία. Είναι σε θέση να καταλάβει μόνο τη δυναμική της ισχύος που μπορούμε να θέσουμε εναντίον του».

Ολάντ: Ανησυχητικό αν Τουρκία και Κίνα παίξουν τον ρόλο του διαμεσολαβητή στη σύγκρουση στην Ουκρανία
Ο Ολάντ πρόσθεσε ότι, ενόψει της επετείου ενός έτους από την πλήρη εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία στις 24 Φεβρουαρίου, ο Πούτιν θα επιδιώξει «να εδραιώσει τα κέρδη του για να σταθεροποιήσει τη σύγκρουση, ελπίζοντας ότι η κοινή γνώμη θα κουραστεί και ότι οι Ευρωπαίοι θα φοβηθούν την κλιμάκωση, έτσι ώστε να φτάσει στάδιο της προοπτικής μιας διαπραγμάτευσης».

Όμως, υπογραμμίζει, σε αντίθεση με τη δική του περίοδο διακυβέρνησης, όταν των συνομιλιών με τον Πούτιν ηγούνταν το Παρίσι και το Βερολίνο, τώρα ο ρόλος της διαμεσολάβησης είναι πιθανό να πέσει στην Τουρκία ή την Κίνα -«πράγμα που δεν θα είναι καθησυχαστικό για κανέναν», είπε ο Ολάντ.

https://www.iefimerida.gr/kosmos/olant-gia-oykrania-poytin-orthologistis-ohi-trelos”>

Αντώνης Παπαγιαννίδης: Ζητείται ΕΥΠ, ζητείται και Αστυνομία – με σοβαρούς ανθρώπους στην ευθύνη τους

2

09:51 | 01 Φεβ. 2023 

Αντώνης Παπαγιαννίδης

Υπάρχουν πράγματα που δεν θάθελε κανείς να ακούσει τον εαυτό του να τα λέει. Ακόμη περισσότερο, υπάρχουν πράγματα που δεν θάθελε να διαβάσει να τα έχει γράψει – scripta manent, βλέπετε!

Και όμως, θα το πούμε /θα το γράψουμε. Χρειαζόμαστε μιαν ΕΥΠ, και μάλιστα επειγόντως! Και χρειαζόμαστε Αστυνομία. Όχι απλώς τις δεκάδες χιλιάδες κανονικών αστυνομικών, αλλά χρειαζόμαστε την πλαισίωση υψηλών στελεχών, χρειαζόμαστε προπάντων τις υπηρεσίες αιχμής, όπως ήταν κάποια στιγμή η Αντιτρομοκρατική, σίγουρα η Οργανωμένου Εγκλήματος, είναι και θα είναι πάντοτε η Εσωτερικών Υποθέσεων  (οι καθ’ υπόθεσιν ελεγκτές όσων μας φυλάσσουν…/ απάντηση στο πάγιο quis custodiet Ipsos custodes), είναι όσο περνάει ο καιρός και ανασύρονται σε νοσηρότητες των παρακολουθήσεων και οι υπηρεσίες που γεφυρώνουν ΕΥΠ-Αστυνομία, ακόμη και με το «καπέλο» της αξιοποίησης Κοινοτικών Προγραμμάτων.

Όσο θα προχωράει – ή: δεν θα προχωράει – η διαλεύκανση του τι συνέβη τελικώς με τις παρακολουθήσεις/υποκλοπές/ «επισυνδέσεις» με την ΕΥΠ, με την δικαστική διερεύνηση να σέρνεται (νομοτύπως: η Δικαιοσύνη, ανεξάρτητη πάνω απ’ όλα, έχει ως γνωστόν τους ρυθμούς της και τις προτεραιότητές της!), με τον κοινοβουλευτικό έλεγχο να παραμένει άνευρος και κολλημένος, με τις Ανεξάρτητες Αρχές να περιέρχονται σε δεινή αμφισβήτηση, τόσο θα προκύπτει ζήτημα πειστικής λειτουργίας της ίδιας της ΕΥΠ. Και ευθύνης, ουσιαστικής ευθύνης για την λειτουργία αυτή: ΕΙΤΕ υπήρξαν ρυπαρές πρωτοβουλίες, ΕΙΤΕ κυκλώματα ρυπαρών διαρροών, θάπρεπε να έχει γίνει σαφές ότι η ΕΥΠ (πέραν των ΚΥΠατζήδικων αντανακλαστικών της, που είναι άλλης τάξεως ζήτημα) δυσλειτούργησε, εξετράπη. Οι γραφικότητες – που τις ζούμε κάθε χρόνο – των συνεστιάσεων/μπάλ μασκέ του προσωπικού της Υπηρεσίας, δεν απομακρύνουν την ουσία. Όπως δεν την απομακρύνει η – πελώρια, πέρα από την πολιτική – αναζήτηση ευθύνης/ευθυνών για την ρυπαρή συν ρυπαρή (το λένε, για διαφορετικούς λόγους, το καθένα, τα κόμματα) κατάσταση που έχει διαμορφωθεί. Και διαρκεί.

Όμως χωρίς Υπηρεσίες Πληροφοριών, που να κάνουν την δουλειά τους και όχι «δουλειές» και που να κήδονται της εθνικής ασφάλειας και όχι να την χρησιμοποιούν ως πασπαρτού (με την κάλυψη μιας ή δυο ή όσων εμφωλευμένων Εισαγγελέων δια το νομότυπον…) για βολικές παρακολουθήσεις, δεν μπορεί να λειτουργεί μια χώρα. Μια οποιαδήποτε χώρα. ΕΥΠ χρειαζόμαστε, πλην αποκαθαρμένη και λειτουργική. Και με υπεύθυνο – εδώ αρχίζουν τα δύσκολα – ο οποίος να αναδέχεται την ευθύνη, όχι να την κλωτσάει παρακάτω. Προσοχή! υπεύθυνος ήταν κάποτε ο υπουργός Δημοσίας Τάξεως, ήδη Προστασίας του Πολίτη, ήδη υπεύθυνος εχρίσθη και παραμένει ο Πρωθυπουργός.

Αφήνοντας κατά μέρος την πολιτική διάσταση με τον χειρισμό Μητσοτάκη, η αίσθηση ότι η ΕΥΠ αφέθηκε αυτάρεσκα ακαθοδήγητη – άμα υιοθετήσει κανείς την λιγότερο βαριά εκδοχή, άμα παραμερίσει τις υπόνοιες στησίματος και μείνει στην «υψηλή» αδιαφορία – είναι αφεαυτής τραυματιστική. ΕΥΠ χρειάζεται να υπάρχει. Η πυραμίδα της χρειάζεται να είναι σοβαρή: υπ’ αυτήν την έννοια, ιδιαίτερο βάρος στους ώμους των δυο νέων υποδιοικητών που καλούνται να πλαισιώσουν τον πρέσβυ Θέμι Δεμίρη, του συναδέλφου του Ι Ραπτάκη και του (μόλις προ 24ωρων αποστρατευθέντος) πρώην υπαρχηγού ΓΕΣ Γ. Κέλλη. Ενώ η υψηλή πολιτική εποπτεία της, χρειάζεται να είναι σοβαρή, να αναδέχεται την ευθύνη. Όχι  όπως είδαμε να συμβαίνει.

Ανάλογα ισχύουν και περί της Αστυνομίας. Πρώτα-πρώτα, ας αφήσουμε κατά μέρος τα καλολογικά στοιχεία στην ονομασία του σχετικού υπουργείου. Κανείς – μα κανείς! – δεν ενδιαφέρθηκε για «Προστασία του Πολίτη», καθώς ούτε καν σεβασμός του πολίτη επεκράτησε τα τελευταία χρόνια.

Αφήνοντας κατά μέρος τις πιο επιθετικές συμπεριφορές κουμπουροφόρων σωμάτων-αιχμής-τύπου ΔΙΑΣ – αφήνοντας επίσης στην άκρια τις κωμικές πρωτοβουλίες τύπου ΟΠΠΙ/Πανεπιστημιακής Αστυνομίας που σιγά-σιγά εγκαταλείπεται αφού χρειάστηκε να επιχειρεί  προστατευόμενη από ΜΑΤ ώστε να μην λιντσαριστεί,  προσθέστε και την αναποτελεσματικότητα στην εξιχνίαση των υψηλού προφίλ εγκλημάτων (δίπλα στην δολοφονία Γιώργου Καραϊβάζ, εκείνη του προ δεκαετίας Σωκράτη Γκιόλια), βάλετε και το υποτιθέμενο ξανα-άνοιγμα της υπόθεση Μαρφίν, όπου σε πρώτη φάση η δικογραφία που σχηματίσθηκε ήταν τόσο πλημμελής ώστε οδηγήθηκε σε αθωώσεις  στο ακροατήριο. Έτσι φθάνουμε στα τωρινά.

Όπου ώρες – μα ώρες! – μετά την συζήτηση στην Βουλή επί ψήφου μομφής για το (πολλαπλά) συγγενικό ζήτημα των υποκλοπών, ώρες και μετά τις κρίσεις στην Αστυνομία, «εισπράξαμε» από στηλών ΒΗΜΑΤΟΣ και δια γραφίδος Βασίλη Λαμπρόπουλου – εγγύτερου στα interna corporis του ΥΠροΠο δε γίνεται! ποτέ πληροφορία του δεν έχει αληθινά διαψευστεί… – με follow-up στο MEGA για τις συγκλονιστικές συνομιλίες υψηλών κλιμακίων της Αστυνομίας με προβεβλημένα στελέχη του οργανωμένου εγκλήματος/ της Greek Mafia. Συνομιλίες ανέμελες. Απροκάλυπτες. Διαχρονικές.

Ο υπουργός ΠροΠο δήλωσε συνολικά άγνοια – πάντως δεν διέψευσε. Έδειξε απλώς προς τις πρόσφατες αποστρατείες ως ένδειξη ξεκαθαρίσματος. Αρκεί; Το γεγονός ότι ο προκάτοχός του Μιχάλης Χρυσοχοΐδης είχε παραδώσει υπόμνημα που συνόδευε κάπου 500 φακέλους με συγκεντρωμένα στοιχεία για το  οργανωμένο έγκλημα – Μάϊο του 2021, δηλαδή προ 18μήνου – στον τότε Εισαγγελέα Α.Π. Β. Πλιωτα, μάλιστα εισηγούμενος «ενίσχυση της συνεργασίας με τις κατά τόπους Εισαγγελίες και ορθολογικότερη διαχείριση», πλην όμως και μέχρι σήμερα… μηδέν!, λέει από μόνο του πολλά.

Όσο δε κι αν συμπαθεί κανείς την θέση του Τάκη Θεοδωρικάκου ως πατέρα («συμπαθώ» υπό την έννοια συμπάσχω…) για την υπόθεση άνωθεν παρακώλυσης της σύλληψης παρέας που περιλάμβανε τον γιο του για κατοχή μικροποσότητας ναρκωτικών – με διακινηθείσες φωτογραφίες των ναρκωτικών, αλλά και των εμπλεκομένων – και μάλιστα με παρέμβαση της κορυφής της ηγεσίας της Αστυνομίας, το γεγονός και μόνο ότι (και) αυτή η υπόθεση έφθασε στην επιφάνεια ώρες μετά τις κρίσεις – τόνιζε ακόμη περισσότερο την αίσθηση του ανεξέλεγκτου. Αν δεν δούμε άμεσα να ασκούνται ποινικές διώξεις στους εμπλεκομένους, θα μείνουν πίσω βαρύτατες σκιές.

Όχι λοιπόν με πολιτικές κορώνες και επενδύσεις περί «δικαιώματος των πολιτών στην ασφάλεια», αλλά με πολύ προσγειωμένο και ουσιαστικό τρόπο, χρειαζόμαστε Αστυνομία! Πάντως στα κορυφαία και λειτουργικά καίρια κλιμάκια. Αστυνομία που να ξέρει την δουλειά της (και όχι την δουλίτσα εξυπηρετήσεων) και που να μπορεί να την κάνει (και όχι να προβαίνει σε δηλώσεις, με ιμάντα μεταβίβασης στα κανάλια τους ποικίλους συνδικαλιστές). Επικεφαλής, δε, χρειάζεται ανθρώπους που να παίρνουν πάνω τους την ευθύνη. Αφού πρώτα σπάσουν αυγά με δυσάρεστες αλλά απαραίτητες επιλογές.

Αν, δε, επαναπροσγειωθούν κάποτε και οι Υπηρεσίες Πληροφοριών στο Δημοσίας Τάξεως/ΠροΠο, τότε όποιος αναλάβει εκεί θα χρειαστεί να έχει πολλές αντοχές. Αληθινά. Όσο θα φθάνουμε στις κάλπες, θα ανεβαίνει το «Ζητείται ΕΥΠ, ζητείται και Αστυνομία».

TVX

Κ. Κεραμιδάς: Κίνδυνος και Άμυνα

0

του Κων. Κεραμιδά

Ο πόλεμος στην Ουκρανία μαίνεται. Συρράξεις και ταραχές συμβαίνουν σε πολλά μέρη της οικουμένης. Οι τάσεις δείχνουν ότι κατά πάσα πιθανότητα τα πράγματα δεν θα ειρηνεύσουν.

Η κατάσταση γίνεται πιο τεταμένη ανάμεσα σε δυτικούς και ανατολικούς, σε μεταμοντέρνους και συντηρητικούς ή παραδοσιακούς, δεν διαφαίνεται κάποια διάθεση επικοινωνίας ή συμφωνίας. Δύο τρόποι ζωής είναι σαν να συγκρούονται, από την η μία ο μεταμοντέρνος με ό,τι αυτό συνεπάγεται (αμοραλισμός, κέρδη κάποιων πλουσίων και λοιπά) από την άλλη οι νύν ή πρώην αναπτυσσόμενοι ή περιθωριοποιημένοι (πιθανώς και κάποιοι πλούσιοι οι οποίοι θέλουν να ισχυροποιηθούν ή έχουν άλλες στοχεύσεις), οι οποίοι αποσκοπούν στην απόκτηση δυνάμεως και επιρροής, πρεσβεύοντας πιο συντηρητικά ή παραδοσιακά στοιχεία.

Δεν ερωτούνται τις περισσότερες (πιθανώς και όλες) φορές τα έθνη, τα πλήθη των ανθρώπων, αν θέλουν πόλεμο ή σύγκρουση, αν θέλουν να αποστέλλονται όπλα στην μάχη της κάποτε Σκυθίας ή οποιαδήποτε άλλη μάχη, αν θέλουν τρίτο παγκόσμιο πόλεμο, αν θέλουν περαιτέρω πολιτικά και οικονομικά προβλήματα, ύφεση, περιορισμούς και απαγορεύσεις. Υποτίθεται είναι φιλελεύθερα τα καθεστώτα και όμως δεν γίνεται δημόσια διαβούλευση. Τα μέσα και ο τύπος είναι πασιφανές ότι ως επί το πλείστον προπαγανδίζουν κάποια συγκεκριμένα συμφέροντα και προάγουν συγκεκριμένες θέσεις.

Έστω ότι γίνεται πόλεμος (ό μη γένοιτο), ποιά θα είναι η συνέπεια; Τι θα απογίνουν οι περισσότεροι απλοϊκοί άνθρωποι;

Κάποτε στον πρώτο και στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο (πιθανώς μέχρι τα τέλη του εικοστού αιώνος) η κοινωνία στην Ελλάδα και διεθνώς ήτανε πολύ παραδοσιακή ακόμα, υπήρχε κάποια στοιχειώδης αλληλεγγύη, υπήρχε η κοινότητα. Η οικονομία δεν ήτανε τόσο επίπλαστη και στημένη.Η παραγωγή, η βιοτεχνία και το εμπόριο δεν ήτανε τόσο εξαρτημένα από μηχανήματα και την βιομηχανοποίηση. Ακόμα και σε αντιξοότητες υπήρχε εν τινί μέτρω αντοχή-επάρκεια-αυτάρκεια.

Ένα ακόμη ζήτημα αποτελεί η άμυνα και η προφύλαξη. Πού είναι τα καταφύγια σε περίπτωση πολέμου ή κάποιας ταραχής; Οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν πού ευρίσκονται τα καταφύγια, ούτε τί να κάνουν σε περίπτωση πολέμου ή ταραχής. Θα υπήρχε επάρκεια σε τρόφιμα, σε παροχή ενεργείας, σε φάρμακα;

Οι οπλίτες που μάχονται στην Ουκρανία φέρουν ως επί το πλείστον άρτιο εξοπλισμό. Εδώ υπάρχουν αποτελεσματικά αλεξίσφαιρα-θώρακες; υπάρχουν σύγχρονα κράνη; είναι αρκετά; Τι θα γίνει με τα τόσα ανομοιογενή πλήθη ανθρώπων που υπάρχουν στην Ελλάδα και στην Ευρώπη; Πώς θα αντιδρούσαν σε κάποια τέτοια περίπτωση;

Ο πολέμος εν πάση περιπτώσει είναι φρικτός και χαλεπός. Τα σύγχρονα όπλα είναι πολλά και ολέθρια (πυρηνικά, χημικά, βιολογικά, πυροβόλα κτλπ). Είναι ικανά να αφανίσουν έθνη, χώρες, πόλεις και χωριά. Είναι ικανά να μολύνουν για πολύ καιρό την γή και το περιβάλλον, καθιστώντας το αφιλόξενο για κατοίκηση, για καλλιέργεια, για παραγωγή, για μετακίνηση.

Είναι πολλά τα ερωτήματα και τα προβλήματα.

Είναι ευεργετικός ο συνδυασμός αγωνιστικότητος και συνέσεως.

Κωνσταντίνος Κεραμιδάς.

 

 

 

 

 

Νίκος Ιντζεσίλογλου: Ελληνισμός, Χριστιανισμός και Μικρά Ασία.

0
Mosaïque de la Déisis, Sainte-Sophie (Istanbul, Turquie)
Νίκος Ιντζεσίλογλου, Ομότιμος Καθηγητής ΑΠΘ
Με την ευκαιρία της έκδοσης ενός συλλεκτικού ημερολογίου.
Την Κυριακή 29 Ιανουαρίου 2023, η Ιστορική και Λαογραφική Εταιρεία Γιαννιτσών Ο ΦΙΛΙΠΠΟΣ έκοψε τη βασιλόπιτα και παρουσίασε το συλλεκτικό ημερολόγιο του 2023 με τίτλο “Ιεροί Ναοί της καθ’ ημάς Ανατολής” (Ιωνία, Καππαδοκία, Κωνσταντινούπολη, Πόντος), στη φιλόξενη αίθουσα “Λόφος” του Φιλίππειου στα Γιαννιτσά.

Ο επίσημος καλεσμένος κ. Νικόλαος Ιντζεσίλογλου, ομότιμος καθηγητής του ΑΠΘ, ο οποίος προλογίζει το ημερολόγιο, σε ομιλία του, που περιλαμβάνει τον πρόλογό του, αναφέρθηκε στη Μικρά Ασία και στη Μικρασιατική καταστροφή, δεδομένου του γεγονότος ότι συμπληρώθηκαν 100 χρόνια από τη Μικρασιατική καταστροφή, που είναι η μεγαλύτερη, ίσως, καταστροφή που υπέστη ο ελληνισμός στη μακραίωνη ιστορική του πορεία.

Η Μικρασιατική καταστροφή είναι, ίσως, μεγαλύτερη κι από την πτώση της Κωνσταντινούπολης του έτους 1453. Πρόκειται για μια καταστροφή, της οποίας η μνήμη διατηρείται άσβεστη, και καλλιεργήθηκε έντονα κατά το έτος 2022 με μια μεγάλη σειρά εκδηλώσεων και δραστηριοτήτων στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Μια έντονη καλλιέργεια της εθνικής μνήμης, όπως άλλωστε ταιριάζει σε ένα έθνος με χιλιάδων ετών καταγεγραμμένη ιστορία, όπως το ελληνικό, που δεν επιτρέπεται να λησμονεί ούτε τα επιτεύγματα και τα μεγαλουργήματά του, ούτε όμως και τα παθήματά του. Και να διδάσκεται από αμφότερα, ιδίως μάλιστα όταν το πάθημα συνίσταται στον ξεριζωμό ενός ολόκληρου και εκλεκτού κομματιού του ελληνισμού από τα προαιώνια προγονικά του εδάφη. Από τη Μικρασιατική πατρίδα! Κι όχι μόνο, αλλά κι από την άλλη πανάρχαια κοιτίδα του ελληνισμού, την Ανατολική Θράκη!

Και τα εδάφη της Μικράς Ασίας δεν είναι απλά και μόνο τα προαιώνια εδάφη του ελληνισμού. Εκεί στα εδάφη της Μικράς Ασίας ο ελληνικός πολιτισμός κυοφόρησε και γέννησε κατά τους αρχαίους χρόνους την ορθολογική επιστημονική σκέψη. Μεταξύ άλλων, στην Έφεσο γεννήθηκε ο διαλεκτικός φιλόσοφος Ηράκλειτος, που θεωρείται από πολλούς ακόμη και σήμερα ως ένας από τους φιλοσόφους με την πιο επίκαιρη σκέψη. Στην Αλικαρνασσό ο πατέρας της ιστορικής επιστήμης Ηρόδοτος. και μερικούς αιώνες αργότερα στην Αμάσεια του Πόντου ο ιστορικός και γεωγράφος Στράβων. Στη Μίλητο ο φυσικός επιστήμονας-φιλόσοφος Θαλής, που έβγαλε σπουδαίους μαθητές από τη σχολή του, όπως ο Αναξίμανδρος και ο Αναξιμένης, κι ο μαθητής αυτών των δύο τελευταίων Αναξαγόρας, ο οποίος μετέφερε την ορθολογική φιλοσοφική-επιστημονική σκέψη στην Αθήνα, όπου είχε μαθητές, μεταξύ άλλων και τον Σωκράτη, τον Περικλή, τον Αριστοφάνη κ.α.. Στα Τύανα της Καππαδοκίας γεννήθηκε ο νεοπυθαγόρειος φιλόσοφος και ιερέας του Ασκληπιού (δηλαδή ιατρός) Απολλώνιος ο Τυανεύς, ο οποίος λατρεύτηκε όσο λίγοι, ως ο τελευταίος μεγάλος εκπρόσωπος του αρχαίου ελληνικού πνεύματος.

Στο πλαίσιο της Ανατολικής Ρωμαϊκής (Βυζαντινής) Αυτοκρατορίας, η Μικρά Ασία υπήρξε η κοιτίδα του ακριτικού έπους, κι εκεί γεννήθηκαν μεγάλοι στρατηγοί-αυτοκράτορες και οι περισσότεροι από τους μεγαλύτερους Αγίους της χριστιανικής πίστης και της Ορθοδοξίας.

Πράγματι, στη Μικρά Ασία γεννήθηκαν, μεταξύ άλλων, οι Καππαδόκες αυτοκράτορες Μαυρίκιος, Ηράκλειος Α΄, Νικηφόρος Β΄ Φωκάς, Ιωάννης Τσιμισκής κι ο ηρωικός Ρωμανός Δ΄ Διογένης. Οι Θεόδωρος και Κωνσταντίνος Λάσκαρης της Αυτοκρατορίας της Νικαίας, και οι Μεγάλοι Κομνηνοί του Πόντου. Όπως επίσης και η Θεοφανώ που κατάγεται από την Καππαδοκία, η οποία έγινε αυτοκράτειρα της Αγίας Γερμανικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και συνέβαλε εκεί στην ανάπτυξη της παιδείας και του πολιτισμού, κατά τον δέκατο αιώνα μ.Χ..

Όσον αφορά τους μεγάλους Μικρασιάτες Αγίους, αναφέρουμε ενδεικτικά τους Καππαδόκες Πατέρες της Εκκλησίας (τον Μέγα Βασίλειο, τον αδελφό του Γρηγόριο Νύσσης, τον αδελφικό του φίλο Γρηγόριο Ναζιανζηνό ή Θεολόγο και τον Ικονίου Αμφιλόχιο), τον προστάτη της Λάρισας Αχίλλειο, τον Σάββα τον Ηγιασμένο, τον Μάμα, τον Μεγαλομάρτυρα Γεώργιο το Τροπαιοφόρο, τον Νικόλαο, την Βαρβάρα, τον Χαράλαμπο, τον Χαρίτωνα, τον Ευστράτιο, την Ιουλίτη και τον Κύρικο, τον Αυξέντιο, την Θέκλα, τη Μακρίνα, την Ιεραπόστολο Νίνα, τον Βλάσιο και τόσους άλλους (ων ουκ έστιν αριθμός) μέχρι τους πιο πρόσφατους δύο σπουδαίους Αγίους όπως ο Αρσένιος και ο Παΐσιος από τα Φάρασα της Καππαδοκίας, και πολλούς άλλους νεομάρτυρες (όπως οι Καππαδόκες Γεώργιος ο Νεαπολίτης, και Δημήτριος ο Μιστιώτης κ.α.).

Από την Καππαδοκία κατάγεται και ο μέγας εκπολιτιστής των Γερμανών, ο Θεόφιλος Ουλφίλας, που είναι εκείνος που εκχριστιάνισε, τον 4ο αιώνα μ.Χ., τα γερμανικά φύλα των Οστρογότθων, των Βησιγότθων, των Βανδάλων και των Βουργουνδών, και κατασκεύασε το γερμανικό αλφάβητο, με βάση το λατινικό και το ελληνικό, και έγραψε τα πρώτα στην ιστορία κείμενα σε γερμανική γλώσσα, μεταφράζοντας σε γερμανική γλώσσα ολόκληρη την Παλαιά Διαθήκη (εκτός από τα Βιβλία των Βασιλέων) και τα λειτουργικά βιβλία που είναι απαραίτητα για την τέλεση της Θείας Λειτουργίας.

Στα νεότερα χρόνια, και ιδίως κατά τον 19ο αιώνα και τις αρχές του 20ου αιώνα ο ελληνισμός της Μικράς Ασίας αναπτύσσεται ραγδαία και ευημερεί από κάθε άποψη και ιδίως όσον αφορά την εκπαίδευση, την οικονομία και τον πολιτισμό. Στην ανάπτυξη αυτή του ελληνισμού της Μικράς Ασίας μεγάλη είναι και η συμβολή της Εκκλησίας και του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Η χριστιανική πίστη και η σύνδεση με το Οικουμενικό Πατριαρχείο καθίστανται οι θεμέλιοι λίθοι της ρωμέϊκης-ελληνικής ταυτότητας του μικρασιατικού ελληνισμού. Μαζί και τα ελληνικά γράμματα. Ιδρύονται εκατοντάδες σωματεία, γίνονται έρανοι, μαζεύονται χρήματα, συντελούνται ευεργεσίες, κτίζονται τεράστιοι πέτρινοι Ιεροί ναοί (που υπάρχουν ακόμη και σήμερα) και σχολεία σε κάθε χωριό, όπου ζουν Έλληνες-Ρωμιοί. Δημιουργούνται μεγάλα εκπαιδευτικά ιδρύματα-συγκροτήματα στην Ιωνία (κυρίως στη Σμύρνη), στον Πόντο (κυρίως στην Τραπεζούντα), στην Καππαδοκία (κυρίως στο εκπαιδευτικό συγκρότημα «ο Φάρος της Ανατολής» της Ιεράς Μονής του Τιμίου Προδρόμου στο Ζιντζίντερε (Φλαβιανά) της επαρχίας της Καισαρείας) και αλλού.

Χαρακτηριστικά επισημαίνουμε ότι λίγο πριν την καταστροφή του 1922, η πόλη της Σμύρνης είχε περισσότερα σχολεία, περισσότερα θέατρα, περισσότερες και δυναμικότερες επιχειρήσεις, πιο αστικοποιημένο και κοσμοπολίτικο χαρακτήρα και περισσότερους Έλληνες κατοίκους από ό,τι αντίστοιχα η πρωτεύουσα της Ελλάδας, η Αθήνα.

Κι όλα αυτά τα μεγαλεία κατέρρευσαν με τη Μικρασιατική καταστροφή. Κι έγιναν οι άρχοντες κι οι νοικοκύρηδες ταπεινοί και ξεπεσμένοι πρόσφυγες. Όσοι κατάφεραν να σωθούν από την εθνοκάθαρση και τη γενοκτονία. Και των ζωντανών γέμισε η ψυχή αβάσταχτο πόνο από την απώλεια της πατρίδας, της ζωής των αγαπημένων προσώπων, την εγκατάλειψη των τάφων των προγόνων και των άταφων νεκρών. Την χαμένη περιουσία ποιος τη λογαριάζει μπροστά στον ανθρώπινο ξεπεσμό και τον μαρτυρικό θάνατο.

Ενάμιση περίπου εκατομμύριο Μικρασιάτες και θρακιώτες πρόσφυγες ήλθαν σε μια καθημαγμένη οικονομικά, διχασμένη πολιτικά και ηττημένη στρατιωτικά Ελλάδα. Επειδή όμως «ουδέν κακόν αμιγές καλού» (όπως και το αντίστροφο), αυτοί οι κυνηγημένοι από τις προγονικές εστίες τους Μικρασιάτες πρόσφυγες κατάφεραν, με περισσό κουράγιο, αδάμαστη θέληση, πλούσια γνώση και εμπειρία, ακαταπόνητη εργατικότητα και ασυναγώνιστο πνεύμα επιχειρηματικότητας, όχι μόνο να ξαναστήσουν τη ζωή τους και να διεκδικήσουν την αξιοπρέπειά τους, αλλά και να προσδώσουν ένα νέο πρωτόγνωρο, για τα μέχρι τότε ελληνικά δεδομένα, δυναμισμό στην αγροτική, βιοτεχνική και βιομηχανική παραγωγή, καθώς και στην πνευματική δημιουργία της νέας τους πατρίδας, της Ελλάδας. Και κάτι ακόμη πολύ σημαντικό: ενίσχυσαν και εξασφάλισαν σε μεγάλο βαθμό την εθνική συνοχή του ελληνικού κράτους, ιδίως στην ύπαιθρο χώρα.

Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι στον αγροτικό τομέα, σύμφωνα με έκθεση του Διομήδη, πρώτου διοικητή της τότε μόλις ιδρυθείσας Αγροτικής Τραπέζης της Ελλάδος, η αγροτική παραγωγή στην Ελλάδα σημείωσε ξαφνικά μια μεγάλη και μη προβλεπόμενη αύξηση χάρη στους αγρότες πρόσφυγες. Στον τομέα της βιοτεχνίας και της βιομηχανίας, τα πολλά και φθηνά εργατικά χέρια των προσφύγων, αλλά και η κεκτημένη από τη Μικρά Ασία εργασιακή εμπειρία, αποτέλεσαν, ιδίως στα μεγάλα αστικά κέντρα, τη βάση για μια αλματώδη ανάπτυξη της βιοτεχνικής και βιομηχανικής παραγωγής, ενώ ταυτόχρονα ο κορυφαίος Έλληνας βιομήχανος μέχρι και τη δεκαετία του 1970, υπήρξε ο Πρόδρομος Αθανασιάδης Μποδοσάκης, που γεννήθηκε στον Πόρο (Μπορ στην τουρκική γλώσσα) της επαρχίας της Νίγδης της Καππαδοκίας. Στη ναυτιλία, από τους κορυφαίους εφοπλιστές υπήρξε ο Αριστοτέλης Ωνάσης, ο οποίος γεννήθηκε στη Σμύρνη από γονείς καταγόμενους από τη Μουταλάσκη (Ταλάς στην τουρκική γλώσσα) της Καισαρείας της Καππαδοκίας. Στον τομέα της πνευματικής δημιουργίας ξεχωρίζουν προσωπικότητες όπως εκείνη του Φώτη Κόντογλου από το Αϊβαλί και του Γεωργίου Σεφέρη, που είναι ο πρώτος τιμημένος με βραβείο Νόμπελ λογοτεχνίας Έλληνας ποιητής, και ο οποίος γεννήθηκε στη Σμύρνη (με καταγωγή από την πλευρά του πατέρα του από τη Μουταλάσκη της επαρχίας της Καισαρείας της Καππαδοκίας). Ο Καππαδόκης στην καταγωγή Αβροτέλης Ελευθερόπουλος, καθηγητής φιλοσοφίας στο πανεπιστήμιο της Ζυρίχης και πρώτος καθηγητής κοινωνιολογίας σε ελληνικό πανεπιστήμιο (στο ΑΠΘ). Η ιστορικός Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ, από την Ιωνία, πρώτη γυναίκα Πρύτανης στη Σορβόννη των Παρισίων. Στον χώρο του θεάτρου, μεταξύ πολλών άλλων, ο Κάρολος Κουν κατάγεται από την Προύσα της Μ. Ασίας, όπως άλλωστε κι ο σπουδαίος καθηγητής αρχαιολογίας Μανώλης Ανδρόνικος (γνωστός ιδίως από την ανασκαφή των μακεδονικών τάφων της Βεργίνας), ενώ ο άλλος γνωστός καθηγητής αρχαιολογίας από την ανασκαφή στο Δίον της Πιερίας, ο Δημήτρης Παντερμανλής, ο οποίος υπήρξε και οργανωτής και πρώτος διευθυντής του αρχαιολογικού μουσείου της Ακρόπολης των Αθηνών, κατάγεται από την Πάνορμο (τουρκικά Πάντερμα, από όπου και το επώνυμο Παντερμανλής) της Μ. Ασίας. Στον χώρο της μουσικής, ο μεγάλος μας μουσικοσυνθέτης Μίκης Θεοδωράκης κατάγεται από την πλευρά της μητέρας του από τη Μ. Ασία. Στον χώρο του κινηματογράφου, ένας από τους μεγαλύτερους σκηνοθέτες του θεάτρου και του κινηματογράφου στον κόσμο είναι ο Ηλίας Καζάν, ο οποίος τιμήθηκε τρεις φορές με το βραβείο Όσκαρ (την τρίτη φορά για το συνολικό έργο του) και ο οποίος από μάνα και πατέρα κατάγεται από την Κερμίρα της επαρχίας της Καισαρείας της Καππαδοκίας.

Αυτή τη σπουδαία κληρονομιά, από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα έρχεται να μας θυμίσει η εκατονταετηρίδα της Μικρασιατικής καταστροφής, και να μας υπομνήσει το χρέος μας για δημιουργία και ποικιλότροπη συνεισφορά στην ελληνική πατρίδα. Κι έρχεται επίσης να μας διδάξει ότι από τα ιστορικά μας παθήματα πρέπει να παίρνουμε μαθήματα, για να αποφεύγουμε, όσο εξαρτάται από εμάς, τα σφάλματα του παρελθόντος. Κι ένα από τα βασικά μαθήματα που μας δίνει η Μικρασιατική καταστροφή είναι η αποφυγή του διχασμού του λαού και του έθνους. Η αποφυγή της διχόνοιας της δολερής, όπως την χαρακτηρίζει κι ο εθνικός μας ποιητής Διονύσιος Σολωμός. Τα υπόλοιπα, μας δίδαξε η Μικρασιατική καταστροφή ότι είναι θέματα εσωτερικής οργάνωσης, καθώς επίσης και κρατικών συμμαχιών και διεθνούς συγκυρίας.

Στους Ιερούς Ναούς της καθ’ ημάς Ανατολής (Ιωνία, Καππαδοκία, Κωνσταντινούπολη, Πόντος) με φωτογραφίες του εκπαιδευτικού κυρίου Στέφανου Ιωαννίδη και πρόλογο του Νικολάου Ιντζεσίλογλου, Ομ. Καθηγητή του ΑΠΘ,  είναι αφιερωμένο το συλλεκτικό ημερολόγιο, που παρουσιάστηκε την Κυριακή 29 Ιανουαρίου στα Γιαννιτσά . Είναι μια πολιτισμική πρωτοβουλία της πάντοτε ενεργού στα θέματα της ιστορίας και του πολιτισμού Ιστορικής και Λαογραφικής Εταιρείας Γιαννιτσών « ο Φίλιππος». Στους συντελεστές αυτού του ημερολογίου αξίζουν θερμά συγχαρητήρια!

Την ομιλία του τελείωσε ο κ. Νίκος Ιντζεσίλογλου υπενθυμίζοντας πως, σύμφωνα με την παράδοση, γεννήθηκε το έθιμο της βασιλόπιτας. Όταν στον 4ο αιώνα μ.Χ. ένας τοπικός Έπαρχος αποφάσισε να επιβάλει βαριά φορολογία στους κατοίκους της Καισαρείας της Καππαδοκίας, εκείνοι σφόδρα δυσαρεστήθηκαν και παρακάλεσαν τον Επίσκοπό τους τον Μέγα Βασίλειο να κάνει κάτι, έτσι ώστε να αλλάξει την απόφασή του ο Έπαρχος για να μη καταστραφούν οικονομικά οι Καισαρείς. Ο Βασίλειος ζήτησε από όσους είχαν τη δυνατότητα να δώσουν ο καθένας από ένα από τα χρυσαφικά και τα ασημικά που είχαν για προσωπική τους χρήση. Τα μάζεψε με την πρόθεση να τα δώσει στον Έπαρχο. Αλλ’ εν τω μεταξύ ο Έπαρχος έφυγε από την Καισάρεια, κι έτσι ο Βασίλειος, για να επιστρέψει τα κοσμήματα σ’ αυτούς που τα έδωσαν, και μη γνωρίζοντας τι έδωσε ο καθένας, ζήτησε κι έφτιαξαν πίτες, σε κάθε πίτα έβαλε κι από ένα κόσμημα, και μοίρασε τυχαία τις πίτες σε όσους είχαν δώσει κοσμήματα. Έτσι μια τυχαία μοιρασιά είναι σε μεγάλο βαθμό και μια δίκαιη μοιρασιά. Αλλά λέγεται ότι, ως εκ θαύματος, τελικά κάθε κόσμημα «έτυχε» σε εκείνον που το είχε δώσει.

Έτσι και σε εσάς, εύχομαι να βρείτε μπροστά σας και να ανταμειφθείτε για κάθε καλό που έχετε κάνει ή που θα κάνετε τη νέα χρονιά! Κατέληξε ο ομιλητής.

ΟΡΜΠΑΝ: Η Ορθοδοξία είναι η καλύτερη ελπίδα για την αναγέννηση της Ευρώπης!

1

 

Ο Rod Dreher* επικεφαλής ομάδας δημοσιογράφων συνάντησε τον πρωθυπουργό της Ουγγαρίας Viktor Orban στη Βουδαπέστη. Ακολουθεί απόσπασμα από το σχετικό άρθρο για το περιοδικό  The American Conserbative**:

Ρώτησα τον πρωθυπουργό, έναν Καλβινιστή, για την πεποίθησή του ότι η αναγέννηση του δυτικού πολιτισμού περνά μέσα από την αποκατάσταση της χριστιανικής πίστης.

«Ο χριστιανισμός δεν μπορεί να αναγεννηθεί με την πολιτική», είπε, προσθέτοντας ότι η πίστη είναι πάντα, τελικά, θέμα μεταστροφής της καρδιάς ενός ατόμου. Ωστόσο, πρόσθεσε ότι αν οι Χριστιανοί δεν ξυπνήσουν και δεν αντισταθούν στις κυρίαρχες πολιτιστικές τάσεις, η πίστη θα εξαφανιστεί.

«Η καλύτερη ελπίδα σήμερα είναι οι Ορθόδοξοι», είπε. «Δεν αμφιβάλλουν, αλλά πιστεύουν. Εμείς [προτεστάντες και καθολικοί] μαλώνουμε συνέχεια». Ο Όρμπαν συνέχισε αποκαλώντας τους Ορθόδοξους Χριστιανούς το «πιο σημαντικό απόθεμα» για να ανακτήσουν οι Χριστιανοί της Δύσης τη θρησκευτική τους βάση.

Σχολιάζοντας τη θλιβερή κατάσταση της θρησκευτικής ζωής στην Ουγγαρία, όπου σχετικά λίγοι άνθρωποι εκκλησιάζονται, ο πρωθυπουργός είπε: «Δεν έχουμε αυταπάτες για το πώς μοιάζουμε». Ωστόσο, εάν η Ευρώπη θέλει να επιβιώσει, πρέπει να επιστρέψει στην πίστη που δημιούργησε την ιερή τάξη πάνω στην οποία οικοδομήθηκε ο πολιτισμός της, πιστεύει ο Βίκτορ Όρμπαν.

«Η ανάλυσή μου είναι ότι αυτή η κοινωνική δομή που χτίστηκε τα τελευταία τριάντα χρόνια είναι εντελώς αντίθετη με την ανθρώπινη φύση», είπε. «Είναι καταδικασμένη να καταρρεύσει, αλλά ελπίζουμε όχι με Αρμαγεδδώνα».

Εάν η ηγεμονία της ιδεολογίας του φύλου και άλλες εκφάνσεις προοδευτικής τρέλας καταρρεύσουν σύντομα, τότε «η επιστροφή στην παράδοση θα είναι πολύ πιο γρήγορη από όσο μπορούμε να φανταστούμε. Αλλά πρώτα πρέπει να τις συντρίψουμε πολιτικά».

Συνεχίζοντας στη διασταύρωση θρησκείας και πολιτικής, ο κ. Όρμπαν είπε ότι δεν καταλαβαίνει πώς θα μπορούσε κανείς να είναι ένας συντηρητικός πολιτικός ηγέτης χωρίς να είναι άτομο με πραγματική πίστη. Δεν είναι τυχαίο, είπε, ότι η Ουγγαρία, η Σλοβακία και η Πολωνία ηγούνται του αγώνα για την υπεράσπιση των παραδοσιακών αξιών στην Ευρώπη. Αποτελούν μέρος μιας Ευρώπης που ελάχιστα επηρεάστηκε από τη διαβρωτική νεωτερικότητα.

Ο κορυφαίος πολιτικός σύμβουλος του πρωθυπουργού, Balazs Orban (καμία σχέση), παρενέβη, λέγοντας: «Χωρίς πίστη, η πολιτική είναι πολύ τρομακτική. Αν δεν έχεις πίστη, θα θελήσεις να δημιουργήσεις τον επίγειο παράδεισο».

Ο πρωθυπουργός είπε ότι οι πολιτικοί μπορούν να προσφέρουν στους ανθρώπους μια καλύτερη υλική ζωή, αλλά δεν είναι δουλειά τους να τους προσφέρουν μια ευτυχισμένη ζωή.

Μιλήσαμε εν συντομία για το ταξίδι του στη Ρώμη για να αποτίσει φόρο τιμής στον Βενέδικτο XVI κατά τη διάρκεια της κηδείας του πρώην Πάπα. Ο κ. Orban είπε ότι οι Ούγγροι Καλβινιστές αναγνωρίζουν ότι ο Καθολικισμός είναι απολύτως ζωτικής σημασίας για το μέλλον του Χριστιανισμού και ότι εάν η Καθολική Εκκλησία εξασθενίσει, αυτό θα είναι εις βάρος όλων των Χριστιανών. Επέστρεψε στη σημασία της θρησκευτικής αναγέννησης για την αναγέννηση του πολιτισμού και είπε ότι γι’ αυτό του άρεσε να επισκέπτεται θρησκευτικούς ηγέτες όπου κι αν ταξίδευε.

*Ο Rod Dreher είναι Αμερικανός με ενεργό δημοσιογραφία σε εφημερίδες και περιοδικά επί τριακονταετία. Σήμερα είναι ανώτερος συντάκτης στο  The American Conservative. Συνέγραψε πολλά βιβλία, όπως το How Dante Can Save Your Life, The Benedict Option και Live Not by Lies.

**Ολόκληρο το άρθρο βρίσκεται στη διεύθυνση:   https://www.theamericanconservative.com/viktor-orban-we-are-in-a-war-with-russia/

Πηγή:https://www.lesalonbeige.fr/sans-la-foi-la-politique-est-tres-effrayante-si-vous-navez-pas-la-foi-vous-voudrez-creer-le-paradis-sur-terre/

 

Ν. Βαρσακέλης: Βιολογία και Κοινωνικές Επιστήμες: Σκέψεις με αφορμή ένα Βιβλίο

0

 

Νίκος Χ. Βαρσακέλης

Καθηγητής , Τμήματος Οικονομικών Επιστημών

Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης

barsak@econ.auth.gr

Πριν από μερικές μέρες παρουσιάστηκε το βιβλίο  του Ομότιμου Καθηγητή του ΑΠΘ Ζαχαρία Σκούρα «Ταξιδεύοντας στην Εποχή του Ανθρώπου. Η Ζωή στην Ανθρωπόκαινο» από τις εκδόσεις Γερμανός. Στο βιβλίο ο συγγραφέας παρουσιάζει με γλαφυρό και απλό τρόπο την ιστορία της Βιολογίας ως επιστήμης ώστε ο μη ειδικός αναγνώστης να κατανοήσει τις διάφορες έννοιες της βιολογίας με τις οποίες, ειδικά τα τελευταία χρόνια, έχει έλθει σε επαφή. Ένα από τα ενδιαφέροντα σημεία, που αναλύει ο συγγραφέας στο βιβλίο, είναι η κακομεταχείριση που υπέστη η Δαρβινική θεωρία στην εφαρμογή της σε κοινωνικά θέματα. Παρουσιάζω πως είδα ως καθηγητής οικονομικών τα θέματα που αναλύει ο Ζαχαρίας Σκούρας.

Ο Ludwig Wittgenstein, ίσως ο σημαντικότερος φιλόσοφος του 20ου αιώνα και από τους σημαντικότερους στην ιστορία της φιλοσοφίας, σημειώνει στο εμβληματικό έργο του «Tractatus Logico Philosophicus” ότι η «φιλοσοφία δεν είναι μια από τις φυσικές επιστήμες» και στη συνέχεια «η θεωρία του Δαρβίνου δεν έχει να κάνει με τη φιλοσοφία περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη υπόθεση των φυσικών επιστημών».  Αυτή η θέση του Wittgenstein απαντά στην προσπάθεια ορισμένων κοινωνικών και ανθρωπιστικών επιστημών να θεμελιώνουν επιστημονικές θέσεις σε αρχές φυσικών επιστημών, όπως η φυσική, η χημεία, η βιολογία, κα. Προφανώς, όλες οι επιστήμες επηρεάζονται από την περιρρέουσα ατμόσφαιρα του «επιστημονικού παραδείγματος» κατά Kuhn. Όμως αυτό είναι διαφορετικό από την ανεπεξέργαστη χρησιμοποίηση μιας υπόθεσης φυσικών επιστημών στην θεμελίωση μιας θέσης κοινωνικής ή ανθρωπιστικής επιστήμης.

Από το πλέον χαρακτηριστικά παραδείγματα τέτοιας στρέβλωσης είναι αυτά που αναδεικνύει ο Ζαχαρίας Σκούρας στο ειδικό κεφάλαιο 13 με τίτλο «Ζωή-Βιολογία-Κοινωνία». Στο κεφάλαιο αναλύεται συνοπτικά η προσπάθεια ορισμένων φιλοσόφων και κοινωνικών επιστημόνων του 19ου αιώνα, όπως ο H. Spencer, να χρησιμοποιήσουν τη θεωρία της εξέλιξης για να θεμελιώσουν τις επιστημονικές θεωρίες τους περί εξέλιξης των οικονομικών και κοινωνικών συστημάτων. Ο Ζ. Σκούρας αναλύει τις θέσεις των «νεολαμαρκιστών» και των «κοινωνικών δαρβινιστών», όπως και τις θέσεις των «Λυσενκοϊστών». Όμως ο αναγνώστης, φτάνοντας στο συγκεκριμένο κεφάλαιο, έχει ήδη μελετήσει τον μηχανισμό μετασχηματισμού κατά Λαμάρκ, ο οποίος βασίζεται στην υπόθεση της κληρονομικότητας των επίκτητων χαρακτηριστικών. Βέβαια, στη βιολογία η υπόθεση Λαμάρκ έχει ήδη διαψευσθεί  από τον εμπειρικό έλεγχο κατά Mendel. Όμως αυτή η θέση της θεμελίωσης της εξέλιξης του οικονομικού και κοινωνικού συστήματος διαψεύδεται επίσης από το μεγάλο ιστορικό «πείραμα», δηλαδή την Ιστορία, τόσο την «μακρά» όσο και τη σύγχρονη. Για παράδειγμα, με βάση την λαμαρκιανή υπόθεση το άτομο, ως κοινωνικό υποκείμενο, αποκτά ορισμένα επίκτητα χαρακτηριστικά πχ. γνώση, πλούτο, κλπ. Ο απόγονοι 1ης , 2ης, 3ης κλπ. γενεάς ενός ατόμου θα έχουν κληρονομήσει αυτά τα επίκτητα χαρακτηριστικά και στη συνέχεια θα προσθέσουν τα δικά τους και ούτω καθεξής. Επομένως ο απόγονος του πλούσιου φαραώ σήμερα θα είχε σωρεύσει απίστευτο πλούτο. Ως οικονομολόγος θα σημειώσω ότι στην οικονομική ιστορία οι επόμενες γενεές μιας οικογένειας είναι συνήθως φτωχότερες σε σχέση με την γενεά που δυναμικά ξεκίνησε την οικονομική δραστηριότητα. Το ίδιο ισχύει και για τις επιχειρήσεις. Ας συγκρίνει ο αναγνώστης τη λίστα με τις 500 κορυφαίες επιχειρήσεις του1950 με την αντίστοιχη του 2022. Θα διαπιστώσει ότι οι περισσότερες από τις μεγάλες επιχειρήσεις του 1950 δεν βρίσκονται πλέον σε λειτουργία.

Και έρχομαι στην περίφημη υπόθεση του «κοινωνικού δαρβινισμού». Όπως σημειώνει ο Ζ. Σκούρας, οι οπαδοί του «κοινωνικού δαρβινισμού» προσπάθησαν να θεμελιώσουν ορισμένες υποθέσεις της κοινωνιολογίας, της οικονομίας και της πολιτικής στην φυσική επιλογή και την επιβίωση των ευπροσάρμοστων όντων. Αυτή η θέση των κοινωνικών δαρβινιστών αντίκειται στην φυσική επιλογή κατά Δαρβίνο, η οποία έχει την τυχαιότητα ως βασικό χαρακτηριστικό και επομένως δεν μπορεί να εφαρμοσθεί στην εξήγηση φαινομένων πλούτου, κοινωνικής θέσης και ανωτερότητας φυλής, όπως χρησιμοποιήθηκε από τους Ναζί. Είναι δε ενδιαφέρον ότι διανοούμενοι της αριστεράς στην Αμερική και στην Ευρώπη βάσισαν μεταπολεμικά τις υποθέσεις τους εναντίον του καπιταλισμού στον κοινωνικό δαρβινισμό. Προφανώς καμία από αυτές τα υποθέσεις δεν είχε σχέση με την εξελικτική θεωρία του Δαρβίνου, όπως βέβαια και με την θεωρία της κληρονομικότητας κατά Mende,l και για αυτόν τον λόγο ο κοινωνικός δαρβινισμός έχει χαρακτηριστεί ως «ψευδοεπιστήμη».

Η απάντηση στα παραπάνω, σύμφωνα με τον συγγραφέα, δίνεται από το σύγχρονο τρίπτυχο της επιστήμης της Βιολογίας «Γενότυπος-Περιβάλλον-Φαινότυπος». Έτσι σε αντίθεση προς τους λαμαρκιστές και τους κοινωνικούς δαρβινιστές, σύμφωνα με τους οποίους ο Αϊνστάιν θα είχε κληροδοτήσει το επίκτητο χαρακτηριστικό στους κληρονόμους, οι οποίοι θα έπαιρναν επίσης Νόμπελ και τα παιδιά των παιδιών του και ούτω καθεξής, το τρίπτυχο αυτό αποκλείει αυτήν την περίπτωση, που θα συμβεί μόνο ως τυχαίο γεγονός.

Στο κλείσιμο του βιβλίου ο Ζ. Σκούρας θέτει τους προβληματισμούς του επιστήμονα για το μέλλον του ανθρώπου στην γη, παίζοντας με ένα γράμμα: «Ανθρωπόκαινος  ή Ανθρωπόκενος Εποχή;»

*Εισήγηση κατά την παρουσίαση του βιβλίου

Ένα τέτοιο βράδυ/ξημερώματα της 31ης Ιανουαρίου 1996,

1

του Μίλτου Σαρηγιαννίδη, Αν. Καθηγητή Διεθνούς Δικαίου ΑΠΘ

Ένα τέτοιο βράδυ/ξημερώματα της 31ης Ιανουαρίου 1996, μια κοινωνία που είχε αποβλακωθεί με το καθημερινό δελτίο υγείας του ασθενούς Πρωθυπουργού στο Ωνάσειο, και κατόπιν είχε επικεντρωθεί στην κούρσα της διαδοχής του μεταξύ των δελφίνων 53-53-50, ενώ ακόμη ανέλυε τις προγραμματικές δηλώσεις του νέου Πρωθυπουργού το προηγούμενο βράδυ, αντελήφθη ότι η εσωστρέφεια και η πολιτική αποχαύνωση έχει κόστος. Η νέα κυβέρνηση δεν ήταν άπειρη, αλλά η διαχείριση της κρίσης εκείνο το βράδυ αποτελεί παράδειγμα προς αποφυγή. Ο νέος Πρωθυπουργός, αν και ήταν έμπειρος πολιτικός, στο τέλος της Κρίσης των Ιμίων βρέθηκε να ευχαριστεί με ειλικρίνεια τις ΗΠΑ από το βήμα της Βουλής, γιατί ο ίδιος δεν μπορούσε να διαχειριστεί την κρίση, είτε γιατί απλά δεν είχε τις ικανότηες είτε γιατί δεν εμπιστευόταν το πολιτικό προσωπικό της κυβέρνησής του ή/και την στρατιωτική ηγεσία. Αρκέστηκε μόνο στη φοβερή προειδοποίηση, στο πλαίσιο των προγραμματικών δηλώσεών του, πως «σε οποιαδήποτε πρόκληση η Ελλάδα θα αντιδράσει άμεσα και δυναμικά». Προφανώς, ήταν λόγια κούφια για κατανάλωση από τις πολιτικές ορντινάντσες του, που καθόλου δεν φόβισαν ούτε και ενίσχυσαν την αξιοπιστία του στην άλλη ακτή του Αιγαίου. Ο Υπουργός Εξωτερικών, ένας από τους 2-3 χειρότερους που πέρασαν από αυτή τη θέση μετά τη Μεταπολίτευση, εκείνο το κρίσιμο βράδυ προτίμησε το MEGA από το ΚΥΣΕΑ και στο τέλος τα φόρτωσε στον «στρατηγό άνεμο», ενώ ο Υπουργός Άμυνας μάλλον σκεφτόταν περισσότερο γιατί πήρε 50 στην κούρσα της διαδοχής, και βρισκόταν στη Βουλή όπου συνεδρίαζε το ΚΥΣΕΑ, χωρίς τον Διοικητή της ΕΥΠ, αντί να κατασκηνώσουν όλοι μαζί στον θάλαμο επιχειρήσεων στο Πεντάγωνο. Σε αυτή την άθλια εικόνα, να προσθέσουμε έναν δήμαρχο που αποφάσισε να κάνει υψηλή εξωτερική πολιτική στα Ίμια, και κάτι αστέρες της δημοσιογραφίας που έκαναν ρεπορτάζ έξω από τον Ναύσταθμο δίνοντας πληροφορίες για τα πολεμικά πλοία που απέπλεαν σε πραγματικό χρόνο, έτσι για να μην κουράζεται η Πρεσβεία της Τουρκίας με τη συγκέντρωση πληροφοριών. Και έναν ΑΓΕΕΘΑ που ασχολήθηκε με τη μια νησίδα των Ιμίων, αφήνοντας την άλλη διαπραγματευτικό αμανάτι στην τουρκική πλευρά. Κι αφού λοιπόν στη μια νησίδα βρίσκονταν έλληνες κομάντο και στην άλλη τούρκοι, ιδού πεδίο δόξης λαμπρό και πρόσφορο για να δώσει λύση ο «μάγος της διπλωματίας» Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ… “No ships, no troops, no flags”. Ο έλληνας Πρωθυπουργός, στη συζήτηση που ακολούθησε στη Βουλή, μίλησε για «απεμπλοκή» ενώ το σύνολο του ελληνικού στόλου ήταν αναπτυγμένο στο Αιγαίο σε θέσεις μάχης με δική μας πρωτοβουλία, και «άρνηση να καθίσουμε στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με την Τουρκία» ενώ αποδεχθήκαμε τη διαμεσολάβηση των ΗΠΑ, υποβάλλοντας το ρητορικό, πάντα κατά την άποψή του, ερώτημα «άλλαξε τίποτε;». Άλλαξε τίποτε, λοιπόν; Αυτό το ερώτημα να το σκεφθούμε σήμερα, καθώς βαδίζουμε σε παράλληλες εκλογικές περιόδους με την Τουρκία, και πολλοί, εντός και εκτός Ελλάδας προεξοφλούν μια ελληνοτουρκική κρίση. Να το σκεφθούμε λοιπόν το ερώτημα, γιατί το βράδυ της 30ης προς 31η Ιανουαρίου 1996 άλλαξαν πάρα πολλά, ενώ είχαν προηγηθεί επίσης πολλά: η θέση σε ισχύ της Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας (1994), η επικύρωσή της από την Ελλάδα (1995), το casus belli της Μεγάλης Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης (1995), η Κρίση των Ιμίων (1996), η υιοθέτηση της θεωρίας των «γκρίζων ζωνών» από την Τουρκία (1996), το Κοινό Ανακοινωθέν Σημίτη-Ντεμιρέλ στη Μαδρίτη (1997), η Υπόθεση Οτσαλάν (1999), η διπλωματία των σεισμών (1999), το Κείμενο Συμπερασμάτων του Ελσίνκι (1999) και μετά κάτι ζεϊμπέκικα. Το 1996 λοιπόν, μια τέτοια βραδιά, άλλαξαν πάρα πολλά. Κι επειδή το πολιτικό μικροκλίμα στην Ελλάδα φωνάζει εσωστρέφεια από μακριά, καλό θα ήταν οι περιπτερούχοι του λαϊκισμού να κατεβάσουν στόρια, και όλοι να δείξουν λίγη σοβαρότητα παραπάνω για τα θέματα που αφορούν στην εξωτερική πολιτική και την ασφάλεια/άμυνα της χώρας.

*Απο τη σελίδα του κ. Μ. Σαριγιαννίδη στο fb

Άρθρο του Μ. Καραγιάννη στην «Κ»: Τα διδάγματα του 1996

1

Επειτα από είκοσι επτά έτη δημοσιογραφικής και επιστημονικής έρευνας, μπορούμε με αντικειμενικότητα να αντλήσουμε ορισμένα διδάγματα από την κρίση των Ιμίων. Η Αθήνα βιάστηκε να στρατιωτικοποιήσει την αντιπαράθεση για το καθεστώς της βραχονησίδας, αφού δεν αντιλήφθηκε εγκαίρως το πραγματικό διακύβευμα

Επειτα από είκοσι επτά έτη δημοσιογραφικής και επιστημονικής έρευνας, μπορούμε με αντικειμενικότητα να αντλήσουμε ορισμένα διδάγματα από την κρίση των Ιμίων. Η Αθήνα βιάστηκε να στρατιωτικοποιήσει την αντιπαράθεση για το καθεστώς της βραχονησίδας, αφού δεν αντιλήφθηκε εγκαίρως το πραγματικό διακύβευμα. Η τουρκική ηγεσία επιδίωκε την αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας στο Ανατολικό Αιγαίο μέσω της δημιουργίας «γκρίζων ζωνών». Σε στρατηγικό επίπεδο η ελληνική πλευρά υπέπεσε σε τρία ολέθρια σφάλματα, που έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στη δυσμενή κατάληξη.

Πρώτον, ο τότε πρωθυπουργός και ο υπουργός Εξωτερικών διαχειρίστηκαν την κρίση μέσα από το πρίσμα της αντιπαλότητας με την εσωκομματική αντιπολίτευση. Η σχέση ανάμεσα στην πολιτική και στη στρατιωτική ηγεσία δεν ήταν αρμονική, όπως επίτασσε η κρισιμότητα των στιγμών. Ο πρωθυπουργός και το επιτελείο του, μαζί με τον Α/ΓΕΕΘΑ, συνεδρίαζαν σε μια αίθουσα της Βουλής και όχι στο Εθνικό Κέντρο Επιχειρήσεων. Η ΕΥΠ και ο διοικητής της παραγκωνίστηκαν με απαξιωτικό τρόπο, άνευ ουσιαστικού λόγου.

Δεύτερον, η Αθήνα εγκλωβίστηκε σε μια λογική κλιμάκωσης, δίχως να υπολογίσει τους συσχετισμούς ισχύος στο διεθνές και περιφερειακό σύστημα. Σε μια εποχή αμερικανικής παντοκρατορίας, η Αθήνα βρέθηκε απελπιστικά μόνη της, χωρίς πραγματικούς συμμάχους. Η φιλοσερβική στάση των προηγούμενων κυβερνήσεων είχε υπονομεύσει σημαντικά τη θέση της Ελλάδας μέσα στην Ε.Ε. και στο ΝΑΤΟ.

Τρίτον, η διαπραγμάτευση της Αθήνας με την Ουάσιγκτον και κατ’ επέκταση την Αγκυρα ξεκίνησε από λανθασμένη αφετηρία. Μετά τις πρώτες δύο μέρες, η ελληνική κυβέρνηση έστελνε μηνύματα ότι δεν επιθυμεί την πολεμική σύγκρουση με τη γειτονική χώρα. Ετσι όμως αποδυνάμωσε την αξιοπιστία της αποτροπής μας, που βασιζόταν στην απειλή της στρατιωτικής αντίδρασης. Με άλλα λόγια, η πολιτική ηγεσία λειτούργησε σχεδόν ερασιτεχνικά και δεν επέδειξε την πρέπουσα σοβαρότητα.

Η πολυπλοκότητα της τουρκικής απειλής ξεπερνάει τον εκλογικό κύκλο μιας κυβέρνησης. Απαιτείται μια διαφορετική στρατηγική, που θα βασίζεται σε μακροχρόνιο σχεδιασμό.

Σε καθαρά επιχειρησιακό επίπεδο, μετά την απόβαση των Τούρκων κομάντος στη δυτική Ιμια, η κυβέρνηση Σημίτη υπέστη έναν αιφνιδιασμό που άλλαξε τη δυναμική της κρίσης. Με τη δημιουργία του τετελεσμένου γεγονότος (fait accompli), η Αθήνα στέρεψε από επιλογές και αυτό έγινε αμέσως εμφανές στην άλλη πλευρά. Το γεγονός ότι οι λήπτες αποφάσεων πληροφορήθηκαν την τουρκική ενέργεια από τρίτες πηγές καταδεικνύει την κατάσταση που επικρατούσε στην Αθήνα. Επίσης, ο υποβόσκων ανταγωνισμός ανάμεσα στον Στρατό Ξηράς και στο Πολεμικό Ναυτικό δημιούργησε περιττές εντάσεις. Τέλος, δεν φαίνεται να υπήρχε ένα καλά επεξεργασμένο σχέδιο στρατιωτικής αντίδρασης για μια πρόκληση τόσο μικρής κλίμακας. Η ελληνική αποτροπή είχε σχεδιαστεί να αντιμετωπίσει το ενδεχόμενο μιας επιχείρησης τύπου «Αττίλας» 1974.

Εύλογα αναρωτιέται κανείς αν το σημερινό πολιτικό και στρατιωτικό προσωπικό της χώρας έχει διδαχθεί από τα λάθη των προκατόχων τους. Είναι αλήθεια ότι σε επιχειρησιακό επίπεδο, οι Ενοπλες Δυνάμεις βρίσκονται σε εξαιρετικό επίπεδο. Τα γεγονότα των Ιμίων λειτούργησαν αφυπνιστικά για το στράτευμα, που έχει πλέον επεξεργαστεί πολλά σενάρια για τη μορφή της επόμενης κρίσης. Η εξελισσόμενη ενίσχυση των Ειδικών Δυνάμεων είναι εντυπωσιακή και δημιουργεί ένα ανάχωμα στις τουρκικές επιδιώξεις. Η συστηματική προώθηση της διακλαδικότητας εγγυάται την αποτελεσματικότητα των Ενόπλων Δυνάμεων, αν αυτή απαιτηθεί. Η Ελλάδα σήμερα διαθέτει τα μέσα και τον σχεδιασμό για να αποκρούσει μια επιθετική ενέργεια, εφόσον κινηθεί γρήγορα και αποφασιστικά. Ωστόσο, η επιχειρησιακή μας επάρκεια και ετοιμότητα δεν είναι η μοναδική προϋπόθεση για την επιτυχημένη διαχείριση μιας στρατιωτικής κρίσης.

Σε στρατηγικό, δηλαδή πολιτικό, επίπεδο εξακολουθούν να υπάρχουν παθογένειες που μπορεί να αποδειχθούν μοιραίες για την αποτρεπτική μας στρατηγική. Η πολυπλοκότητα της τουρκικής απειλής ξεπερνάει τον εκλογικό κύκλο μιας κυβέρνησης. Απαιτείται μια διαφορετική στρατηγική που θα βασίζεται σε μακροχρόνιο σχεδιασμό και «τεχνοκρατική» προσέγγιση του προβλήματος. Ετσι κι αλλιώς, η προσωπική διπλωματία έχει ελάχιστες πιθανότητες να αποφέρει θετικά αποτελέσματα. Η ανοικοδόμηση του συστήματος εθνικής ασφάλειας συνιστά πλέον μια επιτακτική ανάγκη. Οι ελληνικές υπηρεσίες πρέπει να αποκτήσουν την εξωστρέφεια που θα τους επιτρέψει να παρέχουν στρατηγικές πληροφορίες για τον αντίπαλο. Μόνο έτσι ένα ενδεχόμενο γιουρούσι θα γίνει άτακτη υποχώρηση, ασχέτως των προθέσεων τρίτων χωρών.

Καταληκτικά, η κρίση των Ιμίων έχει πολλά να μας διδάξει. Πρέπει να μαθαίνουμε από τα λάθη και τις παραλείψεις μας, χωρίς ιδεολογικές αγκυλώσεις. Το πιο σημαντικό, όμως, είναι ότι δεν πρέπει να ξεχνάμε εύκολα αυτούς που έκαναν την υπέρτατη θυσία εκείνο το βράδυ. Πιστοί στις παραδόσεις του έθνους μας, ο Χριστόδουλος Καραθανάσης, ο Παναγιώτης Βλαχάκος και ο Εκτορας Γιαλοψός μάς υπενθύμισαν ότι «ανδρείος είναι αυτός που δεν φοβάται τον τιμημένο θάνατο».

Ο κ. Μάνος Καραγιάννης είναι καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας και Reader στη Διεθνή Ασφάλεια στο King’s College London. Το νέο του βιβλίο «Αποτροπή και άμυνα» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Παπαδόπουλου.

Καθημερινή