Αρχική Blog Σελίδα 1740

The Long Shadow of the Last Ottoman Sultan

0

How unresolved tensions between the fallen emperor and his republican successor continue to define Turkish politics today

The Long Shadow of the Last Ottoman Sultan
The last Ottoman emperor, Sultan Mehmed VI, in 1918. (ullstein bild via Getty Images)

On Nov. 17, 1922, the last sultan of the Ottoman Empire, Mehmed VI Vahideddin, fled Istanbul in the early morning hours after learning of threats to his safety, never to return. In ambulances driven by British guards, he was secreted away alongside his 10-year-old son, Prince Mehmed Ertuğrul, and escorted to the HMS Malaya battleship by Gen. Charles Harington, commander-in-chief of the Allied forces. Ottoman palace officials confirmed their ruler’s departure only hours later.

Over the following weeks, Vahideddin was in a reflective mood. He arrived in Malta on Dec. 9 and later chose the Italian Riviera as his place of exile. In the resort town of San Remo, the new Italian ruler Benito Mussolini wished the “majestic Ottoman emperor” a pleasant stay in Italy. Over the next four years, Vahideddin would carry a revolver in his pocket, fearing one of his many guests and well-wishers might assassinate him. When death came in 1926 from a blocked artery, the former emperor was penniless and deeply in debt. The Italian authorities confiscated the last Ottoman sultan’s coffin until his daughter, Sabiha Sultan, found enough money for his burial in a Damascus cemetery.

A century on, Vahideddin’s escape and death may appear to mark a catastrophic rupture in Turkish history, but they were met with cold indifference at the time. There was no coordinated effort to keep the sultan in place, though there were some isolated attempts. In India, leaders of the Khilafat (“Caliphate”) movement, who might have been expected to protect the caliph of Islam, instead defended Vahideddin’s great enemy, Mustafa Kemal Atatürk, and the National Forces he led. For anti-colonialist North African Muslims, it was Atatürk, not Vahideddin, who was an icon. Algerians in Paris plastered not Vahideddin’s but Atatürk’s photos to their walls. What average Turkish citizens made of the last sultan’s exit is unclear, but public expressions of grief were rare. Newspapers mostly repeated Atatürk’s condemnation of him. The same year the last sultan died, the Turkish National Assembly formally abolished the office of the caliph, which had been part of the Ottoman system since the 16th century. All Ottoman royals were banned from setting foot in their homeland. The Times of London celebrated “Old Turkey” passing into history with its “Byzantine bureaucracy.”

The New Turkey, too, was in a jubilant mood. “Gentlemen, if we look for the reasons for this sorrowful condition, this misery that afflicts the nation, we find it directly in the concept of the Ottoman state,” said Atatürk, who charged Vahideddin with treason, saying the sultan’s signing of the Treaty of Sèvres in 1920 had evidenced an “autocratic” system rooted in “ignorance and debauchery.” Atatürk’s right-hand man, İsmet İnönü, vowed the sultanate would never return: “If at any time a Caliph takes it into his head to interfere with the destiny of this country, we shall not fail to cut his head off.” Stripping the Ottoman royal family of its powers and prerogatives, the Turkish National Assembly declared in the fall of 1922 that, “the Ottoman Empire, with its autocratic system, has altogether collapsed.”

But has it, really? In the century that followed, the Ottoman sultanate’s stature grew with eye-watering speed in Republican Turkey. Neo-Ottomanism rose in the 1950s, thanks to revisionist histories lamenting the Ottoman collapse. A pompous state ceremony in 1953 marked the 500th anniversary of Sultan Mehmed II’s conquest of Istanbul. By 1974, male members of the Ottoman royal family were granted entry to Turkey, 22 years after female members of the dynasty had been allowed amnesty. Ankara then went further and promised to restore their Turkish citizenship. Heirs to the throne were welcomed back, treated as honored guests and interviewed by the press.

Today, the Turkish fascination with the Ottomans has turned into a global phenomenon, through period dramas based on the intrigues of the early Ottoman courts. Nor is it only in the popular imagination that the Ottoman sultans remain alive: Actual royals are still around. When Dündar Abdülkerim Osmanoğlu, the last heir to the Ottoman throne, passed away at the age of 90 in January 2021, the official announcement marking his death was issued on Twitter. “Father of our family and the Ottoman dynasty, our uncle Prince Dündar Abdülkerim Osmanoğlu passed away in Syria’s Damascus,” tweeted Orhan Osmanoğlu, another Ottoman royal. The new head of the Osmanoğlu family, Harun, is the brother of the late Dündar Abdülkerim, aged 88.

The most famous mourner of Vahideddin was the Islamist poet Necip Fazıl Kısakürek (1904-1983), who was 20 when the sultanate ended. Here was a man born into the Ottoman Empire, who lived long enough that Turkey’s current president, Recep Tayyip Erdoğan, attended his funeral. In Kısakürek’s view, Vahideddin was, in fact, the figure who launched and defended to the end the Nationalist Movement that fought off Allied forces. Kısakürek despised Atatürk’s modernizing vision and took his cue from Vahideddin’s contemporaneous defenders in the Ottoman era, who vilified the Young Turks — members of the revolutionary movement that deposed Sultan Abdülhamid II and established a constitutional government — as Jews and Freemasons with a vendetta against Islam and its caliph. Whether Kısakürek, the Turkish translator of the antisemitic text “The Protocols of Elders of Zion,” considered the last Ottoman sultan a patriot would hardly matter in normal circumstances. But it does in Erdoğan’s New Turkey. Kısakürek’s influence on the Turkish president was considerable. “The Sultan of poets” was the moniker Erdoğan applied to Kısakürek, whose funeral he attended in 1983 with his Islamist comrades, who revered him as an icon. Since 2003, when he first became Turkey’s prime minister, Erdoğan has elevated Kısakürek to a central figure of Turkish culture, with a government-funded literary prize given in his name. (After years of construction, the Atatürk Cultural Centre debuted with a Kısakürek play last fall, after also hosting a Kısakürek exhibition in the summer.)

“Be it through Erdoğan’s use of historical references in campaign speeches, or the flood of television dramas set in the Ottoman past, the empire no longer invokes the sort of negativity or condemnation often heard during the time of Atatürk,” writes Ryan Gingeras in his majestic new history book, “The Last Days of Ottoman Empire.” A professor in the Department of National Security Affairs at the Naval Postgraduate School, Gingeras is an expert on the Ottomans’ demise, having also written “Fall of the Sultanate: The Great War and the End of the Ottoman Empire 1908-1922,” published in 2016.

If the genre remains popular, it is because the tension between Vahideddin and Atatürk remains unresolved. In ways large and small, their century-old war continues to define Turkish politics today. Last September, soon after Izmir’s mayor Tunç Soyer denounced Vahideddin as a “traitor” in a speech, prosecutors opened an investigation against the opposition politician. One pro-government newspaper showed how much things have changed since 1922 by proclaiming, “anyone calling Vahideddin a traitor is a traitor.” Meanwhile, on the centenary of Vahideddin’s exile, the Turkish historian Murat Bardakçı excavated a document from the State Archives of the Presidency of Turkey and published an encrypted correspondence sent by Atatürk to the military commander Refet Bele ordering the “lynching” of the sultan by members of the public. The document was sent in the first week of November 1922. The revelations were covered widely by Turkish news websites. Another historian, Cengiz Özakıncı, pointed to parliamentary minutes from a session on Oct. 30, 1922, in which Atatürk and his comrades said they heard Vahideddin would soon “resign” and put the decision on how to “deal” with him to a vote. The result was that Vahideddin had to be dealt with properly in a legal way.

The central tension between Atatürk and Vahideddin that remains unresolved in 2023 concerns not only two clashing ideologies about how to manage a disintegrating empire but also two lineages of politicians who devoted their lives to destroying their foes. For Vahideddin’s followers, the sultanate was a venerable, time-tested system that gave Turks leeway in running their state and even restoring it one day to its former glory. For Atatürk’s followers, however, it was imperative to replace and excise the past in order to forge a modern polity. A century on, this contested legacy about the best way to save a former empire and the best people to run it remains unreconciled. At the heart of this crisis is the fundamental question of what Turkey was and could yet become. In the eyes of Atatürk, autocracy laid at the heart of the sultan’s conception of Turkey. Yet Vahideddin and his supporters said the exact same thing about the modernizing Young Turks, whose iron-fisted reign between 1913 and 1918 was much harsher than the sultan’s.

What remains unresolved, therefore, was not whether the sultanate was autocratic, but rather, which autocracy people were willing to accept: the single-party regime of the Young Turks and their republican adherents, or the paranoid style of sultans who reigned via spy networks and censorship. This puzzle of two autocracies remains, perhaps, because we view it as a binary. Stepping back, citizens and historians can contextualize the conflict through its historical conditions to better understand it, as Gingeras does in “The Last Days of the Ottoman Empire.” As well as a clash between republican and monarchical visions, the conflict concerned power and who should wield it. To reenact the struggle, by role-playing one side and demonizing the other a century later, risks turning it into a vicious cycle.

The last sultan’s predecessor, Mehmed V, experienced an era no less traumatic than Vahideddin’s. By the end of his reign (1909-1918), Istanbul stood on the brink of chaos, with basic foodstuffs in short supply, fuel stocks rationed and frequent electricity cuts. “Completely soiled, an open sewer flowing from every side” is how one minister described the imperial capital. Even the sultan’s attendants were unable to find supplies like rice. Food bound for Turkish soldiers fighting at the front during the Great War was requisitioned on the sultan’s behalf. “The slow decline of his health was, in many ways, a reflection of his household’s own dwindling fortunes,” writes Gingeras.

Vahideddin faced an uncertain future from the moment he replaced Mehmed V. On Oct. 30, 1918, just six months into his reign, the Ottoman Empire conceded defeat in the Great War. A week later, the sitting government dissolved, the grand vizier resigned, and the empire’s only political party, the Committee of Union and Progress, disbanded.

What kind of a sultan was Vahideddin? Atatürk recalled how he had to tell him to wave at onlookers when they traveled together on a train. This “unmistakably conniving” leader developed a great affection for Britain. He hoped “the noble English nation and government, emblazoned with feelings of humanity and justice, will help us to achieve our rights” after the armistice. Turkish nationalists did not share his naivete. With roots in the Young Turk movement that dethroned Sultan Abdülhamid II in 1909, the National Forces scared Vahideddin. Also scared were millions of Ottomans who suffered under the reign of the Young Turks, an era defined by repression, censorship and executions of dissidents.

Vahideddin’s brother-in-law, Damat Ferid, admired the West like his boss and shared his hatred of the Young Turks. Educated at the Sorbonne in Paris, Ferid was appointed grand vizier and used his powers to arrest hundreds of Young Turk leaders, including members of the wartime government, whom he charged with corruption and murder. Vahideddin and Ferid believed collaboration with Britain and France was the best way forward for the Ottomans. In this violent era, to declare oneself an Ottoman was to remain devoted to Vahideddin and Ferid. Millions of others sided with Atatürk, which at the time was a risky choice.

Yet, if Atatürk emerged victorious, it would be his enemies who risked retribution. Anti-Vahideddin feelings peaked when British and French troops fanned out across Istanbul after the armistice and occupied the city. While the sultan begged for Allied material support to combat the National Forces, his delegates signed the treaty in Sèvres, outside Paris, in August 1920. By September, Atatürk was privately declaring Vahideddin a traitor. A glance at the archives reveals how newspapers from 1922 called for Vahideddin’s arrest and openly branded him a traitor. “During his last public audiences at the Yıldız mosque, just outside the palace, prayers were no longer offered in his name as sultan,” writes Gingeras.

When nationalists kidnapped the pro-Vahideddin journalist Ali Kemal (the great-grandfather of former British Prime Minister Boris Johnson) and crushed his skull with hammers, the sultan’s safety became a concern. Now he, too, could conceivably be taken away and murdered. As palace loyalists sought refuge in the embassy, Vahideddin formally requested asylum from Britain’s high commissioner. “Sir, considering my life in danger in Istanbul, I take refuge with the British Government and request my transfer as soon as possible from Istanbul to another place,” he wrote, signing the letter as “caliph of the Muslims.” An exodus of palace loyalists followed: Ferid left Istanbul in late September, while Sheikh al-Islam Dürrizade Abdullah, the chief mufti who condemned Atatürk to death, fled soon after. Meanwhile, the Allied states, which had hitherto demanded the conservation of the sultanate, had a sudden change of heart. By the time he published the fifth volume of “The World Crisis” in 1931, the future British Prime Minister Winston Churchill was calling Atatürk “a Warrior Prince born to rule.”

Imperial finales are messy, and rarely provide neat closures. After the Chinese empress dowager abdicated from the Qing dynasty, Mao Zedong’s government acknowledged that dynastic rule was the core of the Chinese state. In Iran, the monarchy survived World War I; only in the 1930s did Iranians cease to call their state an empire. Yet the Ottomans seemed surprisingly mature and prepared for their imperial demise. Before Vahideddin ran for his life, Istanbul’s newspapers passionately tracked the fall of the Habsburg and Hohenzollern monarchies. Those breakups helped Ottomans face new realities. During the great fire that destroyed Izmir in 1922, Atatürk reportedly said, “Yes! Let it burn and crash down. The restoration of everything is possible.” Now the future belonged to utopians like him.

Yet Republican Turkey’s apparent triumph in doing away with Ottomanist institutions has proved illusory. A century on, Ottoman imperial symbols remain alive. Erdoğan’s vision for Turkey’s second century is a neo-Ottoman one that allows Turks to partake in the fairy tale that the empire is reborn and he, with his immense, unchecked powers, is its new sultan. Erdoğan rules Turkey by decree. From local entrepreneurs to representatives of global companies, anyone aspiring to do business in the country is required to be on good terms with “the Palace,” as Erdoğan’s presidential residence in Ankara is known.

Vahideddin’s exit was supposed to end ambiguities about Turkey’s identity. Since the 2000s, however, the ambiguity has returned and now defines Turkey’s present. As leaders, parties and political programs highlight their positions on the long-ended war between Atatürk and Vahideddin ahead of the May 2023 elections, they risk traumatizing people, particularly the Christian Greek and Armenian populations of Anatolia, who suffered unspeakable horrors because they were caught in the crossfire of last century’s great historical forces. For citizens of Turkey who are not career politicians, there is nothing to gain from reproducing the tropes of a horrific historical clash. We should, instead, consider the victims left in their wake.

newlinesmag.com

Δ. Μακροδημόπουλος: Προβληματισμοί πάνω στον αναδυόμενο ρόλο της Αλεξανδρούπολης.

0

του Δημήτρη Μακροδημόπουλου

Διαβάζουμε στον Τύπο ότι βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη η κινητικότητα σε διπλωματικό και επιχειρηματικό επίπεδο για την αναβίωση του πετρελαιαγωγού Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολης. Το σχέδιο κατασκευής του πετρελαιαγωγού  έχει τις ρίζες του στις αρχές της δεκαετίας του 1990 και είχε φθάσει σε επίπεδο υπογραφών τον Μάρτιο του 2007 στην Αθήνα με την παρουσία των πρωθυπουργών Ελλάδας, Ρωσίας, Βουλγαρίας αλλά ακυρώθηκε το 2011 ύστερα από πιέσεις της Ουάσινγκτον στη Σόφια. Ο αγωγός θα έχει την ίδια όδευση, όμως η ροή του δεν θα είναι από Βορρά προς Νότο αλλά αντίστροφη με αφετηρία την Αλεξανδρούπολη και δεν θα μεταφέρει ρωσικό πετρέλαιο αλλά από άλλες αγορές, περιλαμβανομένου του σχιστολιθικού των ΗΠΑ. Στην Αλεξανδρούπολη ήδη κατασκευάζεται ο πρώτος Τερματικός Σταθμός LNG με Πλωτή Μονάδα Αεριοποίησης αλλά και Αποθήκευσης (FSRU), με χωρητικότητα αποθηκευτικών χώρων 153.500 κ.μ. υγροποιημένου LNG εντός της θαλάσσης, που θα συνδεθεί με το Εθνικό Σύστημα Μεταφοράς Φυσικού Αερίου με υποθαλάσσιο αγωγό απέναντι από τις καλύτερες ακτές τις περιοχής, Η δυνατότητα παροχής φυσικού αερίου του FSRU θα ξεπερνά τα 5,5 δις κ.μ. ετησίως. Όμως, κατά τη συζήτηση στη Βουλή για τον πόλεμο στην Ουκρανία (1/3/2022), ο πρωθυπουργός ανακοίνωσε ότι θα κατασκευαστεί και δεύτερος τερματικός σταθμός LNG στην Αλεξανδρούπολη, την πατρότητα του οποίου μάλιστα διεκδίκησε και ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης επικαλούμενος παλαιότερη συμφωνία του με το τότε πρωθυπουργό της Βουλγαρίας Μπορίσοφ. Τα μεγέθη λοιπόν που αναφέρθηκαν για τον ένα τερματικό σταθμό θα διπλασιαστούν  και οι επιπτώσεις θα πολλαπλασιαστούν ενώ θα προστεθεί και η επιβάρυνση του πετρελαιαγωγού.

Όταν η ΕΕ, αξιοποιώντας τη διάλυση του Συμφώνου της Βαρσοβίας και της ΕΣΣΔ, θεσμοθετούσε το 1992 στα πλαίσια των «Διευρωπαϊκών Δικτύων Μεταφορών» τον άξονα ΙΧ που θα συνέδεε τη Βαλτική (Ελσίνκι) με τη Μεσόγειο (Αλεξανδρούπολη), ποιό ρόλο επιφύλασσε για την Αλεξανδρούπολη; Διότι τότε κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει τον πόλεμο στην Ουκρανία ούτε την προσπάθεια απεξάρτησης της Ευρώπης από το ρωσικό φυσικό αέριο αφού οι ΗΠΑ άρχισαν να εξάγουν σχιστολιθικό LNG μετά το 2016. Ο Διευρωπαϊκός άξονας ΙΧ δημιουργήθηκε για να αξιοποιήσει τη γεωπολιτική θέση του λιμένα Αλεξανδρούπολης, τον οποίο  αποσκοπούσε να μεταβάλλει σε κέντρο του διαμετακομιστικού εμπορίου συνδέοντας τα κράτη της ανατολικής Μεσογείου και της Βόρειας Αφρικής με τα κράτη της Ανατολικής και της Βόρειας Ευρώπης αλλά και της Μαύρης Θάλασσας. Συνέβη μάλιστα το εξής πρωτοφανές που ανέδειξε και τα μηδενικά αντανακλαστικά της Αθήνας να αξιοποιήσει τις σύγχρονες προκλήσεις και ευκαιρίες: Ποτέ καμία πόλη ή περιφέρεια της χώρας μας δεν γνώρισε σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα, σε μια μέρα θα έλεγα, δηλαδή την ημέρα υπογραφής της διάλυσης του Συμφώνου της Βαρσοβίας, τη γεωπολιτική και γεωοικονομική εκτίναξη της Αλεξανδρούπολης και της Θράκης, άσχετα αν αυτή δεν αξιοποιήθηκε επί τριάντα ολόκληρα χρόνια. Συνέβη μάλιστα το εντελώς αντίθετο. Οι βιομηχανικές ζώνες Άβαντα, Κομοτηνής, Ξάνθης, ερήμωσαν. Το λιμάνι παρέμεινε αναξιοποίητο, παρόλο που ο σιδηροδρομικός άξονας Αλεξανδρούπολης – Ελληνοβουλγαρικών συνόρων ανακαινίστηκε και εντάχθηκε στον Διευρωπαϊκό άξονα IΧ. Η Αλεξανδρούπολη, ο Έβρος και η Θράκη αποκόπηκαν σιδηροδρομικά από την υπόλοιπη χώρα, γεγονός πρωτοφανές για ευρωπαϊκή περιφέρεια. Η νεολαία, μετανάστευσε σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Δεν έγινε αντιληπτό ότι μετά το 1991, το τέλος του Ψυχρού πολέμου,  η Θράκη δεν αποτελεί την ακριτική περιοχή της χώρας με όρους εθνικής οικονομίας αλλά το δυνητικό της επίκεντρο. Το μέλλον της πόλης και της περιοχής παγιδεύτηκαν στα συμφέροντα ξένων κρατών για την αποστολή στρατιωτικών δυνάμεων του ΝΑΤΟ και ως “ενεργειακός κόμβος’. Οι προσδοκίες, επί τρεις δεκαετίες, για την ανάπτυξη της περιοχής με εφαλτήριο την εμπορική αξιοποίηση του λιμένα, που αναδεικνύονταν και από την Έκθεση της Εθνικής Τράπεζας του 2013 για τα λιμάνια της χώρας, ενταφιάστηκαν.

Όμως, θα διερωτηθείτε: η δυνατότητα άμεσης πρόσβασης στο φυσικό αέριο δεν συντελεί στην ανάπτυξη μιας περιοχής; Οπωσδήποτε μια χώρα με αναπτυγμένη βιομηχανία, όπως η Γερμανία, δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς ενέργεια. Γιαυτό μετά την έναρξη του πολέμου στην Ουκρανία αντιμετωπίζει σοβαρότατα προβλήματα. Όμως, από το 2007 που εγκαινιάστηκε το τμήμα του αγωγού ITGI μεταξύ ελληνοτουρκικών συνόρων και Κομοτηνής και ιδιαίτερα μετά τη λειτουργία του ΤΑΡ, η Θράκη και ο Έβρος δεν στερούνται φυσικού αερίου αλλά αυτό πλεονάζει. Ας μη ξεχνάμε ότι από τις αρχές Οκτωβρίου ακόμη και η Βουλγαρία προμηθεύεται φυσικό αέριο από τον ΤΑΡ μέσω του αγωγού IGB που εκκινά από τη Ροδόπη. Επομένως ολόκληρη η ποσότητα φυσικού αερίου και πετρελαίου θα προωθείται μέσω του ενεργειακού κόμβου της Αλεξανδρούπολης προς την Ευρώπη, γιαυτό δεν έχει σχέση με την ανάπτυξη της περιοχής ή τη μείωση της ανεργίας. Αντίθετα θα επιβαρύνει δραματικά τον τουρισμό, την αλιεία και το περιβάλλον και θα παγιώσει την υπανάπτυξη της Θράκης.

Μακροδημόπουλος Δημήτρης

Αλεξ/πολη – κιν. 6947-771412

24/1/2023

 

Τζέιμς Σταυρίδης στην «Κ»: Η υπομονή μας με την Τουρκία έχει όρια

2

Ως βασική παραφωνία στην ενότητα της δυτικής συμμαχίας κατά της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία αναδεικνύει τη στάση της Τουρκίας ο ναύαρχος εν αποστρατεία Τζέιμς Σταυρίδης, πρώην επικεφαλής των νατοϊκών δυνάμεων στην Ευρώπη.

Ως βασική παραφωνία στην ενότητα της δυτικής συμμαχίας κατά της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία αναδεικνύει τη στάση της Τουρκίας ο ναύαρχος εν αποστρατεία Τζέιμς Σταυρίδης.

Μιλώντας αποκλειστικά στην «Κ», ο πρώην επικεφαλής των νατοϊκών δυνάμεων στην Ευρώπη (SACEUR) μεταξύ 2009-2013 εκφράζει την ελπίδα «να μη φθάσουμε στο σημείο όπου η Συμμαχία θα είναι ουσιαστικά αναγκασμένη να επιλέξει μεταξύ της παραμονής της Τουρκίας και της ένταξης της Σουηδίας και της Φινλανδίας». Συμβουλεύει να πέσουν οι τόνοι, αλλά προειδοποιεί την Aγκυρα ότι «η υπομονή των υπόλοιπων 29 μελών του ΝΑΤΟ στο θέμα αυτό έχει τα όριά της και η υποστήριξη για την ένταξη των Σουηδών και των Φινλανδών είναι ισχυρότατη».

– Ποια είναι η άποψή σας για τη λύση που προέκυψε σχετικά με την αποστολή δυτικών τανκς στην Ουκρανία; Είστε έκπληκτος που οι ΗΠΑ έδωσαν το πράσινο φως για τα Abrams; Ηταν ο στόχος του καγκελαρίου Σολτς εξαρχής να «ηγηθεί από τα μετόπισθεν»;

– Στόχος της Γερμανίας ήταν πάντα να λάβει τη μέγιστη δυνατή συμμαχική υποστήριξη για τις παραδόσεις τανκς – και τα κατάφεραν καλά. Πέρα από τα βρετανικά τανκς τύπου Challenger, έπεισαν τις Ηνωμένες Πολιτείες να στείλουν 30 από τα πανίσχυρα Abrams. Σε αυτά θα προστεθούν δεκάδες, αν όχι εκατοντάδες, Leopard από διάφορες ευρωπαϊκές χώρες, ενδεχομένως και γαλλικά Leclerc. Μιλάμε για μια ισχυρή και ικανή δύναμη τεθωρακισμένων.

– Σας προξενεί εντύπωση η επίμονη διαφορά στην προσέγγιση απέναντι στον πόλεμο που υιοθετούν οι χώρες της δυτικής έναντι της ανατολικής Ευρώπης;

– Από τη δική μου οπτική εδώ στην Ουάσιγκτον, οι διαφορές δεν μοιάζουν μεγάλες. Η Συμμαχία στο σύνολό της κινείται ουσιαστικά ενωμένη στην κατεύθυνση της αναβάθμισης του επιπέδου της πολεμικής βοήθειας και της ικανότητας των Ουκρανών να πολεμήσουν. Η ανθρωπιστική βοήθεια ρέει ομαλά προς τους απελπισμένους αμάχους που βομβαρδίζονται με βάρβαρο τρόπο από τη Ρωσία, η οποία διαπράττει εγκλήματα πολέμου κατά συρροή. Η μόνη παρακώλυση προέρχεται από την Τουρκία, η οποία συνεχίζει να κωλυσιεργεί στο ζήτημα της επίσημης ένταξης της Φινλανδίας και της Σουηδίας στο ΝΑΤΟ. Συνολικά πάντως, η ενότητα και ο συντονισμός της δυτικής συμμαχίας είναι αξιοσημείωτα.

– Ο στρατηγός Μίλι (αρχηγός ΓΕΕΘΑ των ΗΠΑ) δήλωσε πριν από λίγες ημέρες ότι «θα είναι πολύ δύσκολο» να απομακρυνθούν οι ρωσικές δυνάμεις από το έδαφος της Ουκρανίας φέτος. Αλλοι, όπως ο στρατηγός εν αποστρατεία Μπεν Χότζες, είναι πολύ πιο αισιόδοξοι για τις προοπτικές των Ουκρανών. Εσείς, πού στέκεστε;

Η υπομονή των συμμάχων του ΝΑΤΟ για την Τουρκία έχει και όρια. Να περιμένουμε να γίνουν οι εκλογές.

– Συμφωνώ με τον στρατηγό Μίλι ότι η πλήρης απώθηση της Ρωσίας από όλα τα κατεχόμενα εδάφη θα είναι δύσκολο έργο. Δεν είναι αδύνατον, ειδικά αν συνεχιστούν οι πολύ κακές επιδόσεις του ρωσικού στρατού στον εφοδιασμό. Αλλά ειδικά στην Κριμαία οι Ρώσοι έχουν οχυρωθεί καλά και δεν έχουν σκοπό να αποχωρήσουν. Συνεπώς η δική μας δουλειά στη Δύση είναι να συνεχίσουμε να δίνουμε στους Ουκρανούς ό,τι χρειάζονται για να βρεθούν στην καλύτερη δυνατή θέση όταν έρθει η ώρα των αναπόφευκτων διαπραγματεύσεων, ελπίζω εντός του τρέχοντος έτους. Η συζήτηση που πρέπει να κάνουμε τώρα, υπό αυτό το πρίσμα, αφορά το αν θα αποσταλούν στην Ουκρανία προηγμένα μαχητικά αεροσκάφη (MIG-29, F-16), τα οποία αυτή τη στιγμή δεν διαθέτουν.

– Πόσο ανησυχείτε για το ενδεχόμενο μια ηττημένη Ρωσία να αποτελέσει πηγή παγκόσμιας αστάθειας;

– Ανησυχώ ιδιαίτερα για τη συνεχιζόμενη πορεία της Ρωσίας προς το καθεστώς ενός κράτους – παρία. Το αν θα εκδιωχθούν από όλες τις πτυχές του διεθνούς συστήματος διακυβέρνησης εξαρτάται από τις αποφάσεις που θα λάβουν. Αν –αλίμονο– ο Πούτιν επιλέξει να χρησιμοποιήσει ένα τακτικό πυρηνικό όπλο, η υποστήριξη που απολαμβάνει σε μέρος της διεθνούς κοινότητας θα εξανεμιστεί. Αν ωστόσο εμπλακεί καλόπιστα σε διαπραγματεύσεις, υπάρχει δρόμος επιστροφής για τη Ρωσία. Ας ελπίσουμε ότι θα πάρει τις σωστές αποφάσεις.

– Η Τουρκία, όπως αναφέρατε, συνεχίζει να εμποδίζει την ένταξη της Φινλανδίας και της Σουηδίας στο ΝΑΤΟ και έχει παίξει ζωτικό ρόλο στον περιορισμό των επιπτώσεων των δυτικών κυρώσεων στη Ρωσία. Στην πρόσφατη στήλη σας για το Bloomberg, γράψατε για την πιθανότητα αποχώρησης της Τουρκίας από το ΝΑΤΟ, λέγοντας ότι αυτό θα ήταν λάθος. Εξακολουθούν όμως τα οφέλη για τη Συμμαχία από τη συμμετοχή της Τουρκίας να αντισταθμίζουν το κόστος αυτής της κωλυσιεργίας και της αυτονομημένης εξωτερικής της πολιτικής; Θα είναι πιο συνεργάσιμος ο πρόεδρος Ερντογάν αν επανεκλεγεί;

– Ελπίζω να μη φθάσουμε στο σημείο όπου η Συμμαχία θα είναι ουσιαστικά αναγκασμένη να επιλέξει μεταξύ της παραμονής της Τουρκίας και της ένταξης της Σουηδίας και της Φινλανδίας. Δεν είμαστε ακόμη στο σημείο αυτό και πρέπει να περιμένουμε την ολοκλήρωση της εκλογικής διαδικασίας στην Τουρκία την προσεχή άνοιξη. Αλλά η υπομονή των υπόλοιπων 29 μελών του ΝΑΤΟ στο θέμα αυτό έχει τα όριά της και η υποστήριξη για την ένταξη των Σουηδών και των Φινλανδών είναι ισχυρότατη. Στην παρούσα φάση, το σωστό είναι να αφήσουμε να πέσει το θερμόμετρο, να δούμε τι θα συμβεί με τις τουρκικές εκλογές και μετά να αξιολογήσουμε ποιες πρέπει να είναι οι επόμενες κινήσεις μας. Σε τελική ανάλυση, είμαι σίγουρος ότι η Σουηδία και η Φινλανδία θα γίνουν μέλη του ΝΑΤΟ φέτος.

– Είστε βέβαιος ότι υπό το νέο Κογκρέσο, με τη Βουλή των Αντιπροσώπων υπό τον έλεγχο των Ρεπουμπλικανών, η υποστήριξη των ΗΠΑ προς την Ουκρανία θα συνεχιστεί αμείωτη;

– Είμαι απόλυτα πεπεισμένος για τη συνέχιση της πολιτικής υποστήριξης της Ουκρανίας σε διακομματική βάση. Παρότι θα υπάρξουν κάποιες παραφωνίες στο περιθώριο, τόσο προς τα δεξιά όσο και προς τα αριστερά, η συντριπτική πλειονότητα των νομοθετών κατανοεί ότι πρόκειται για μια μάχη ιστορική (σ.σ.: once in a generation στο πρωτότυπο) για την ελευθερία, τη δημοκρατία και το κράτος δικαίου. Το να αφεθεί η Ρωσία να εισβάλει και να κατακτήσει μια γειτονική χώρα θα ήταν ένα ανατριχιαστικό, φρικτό προηγούμενο, που θα οδηγούσε σε πολλές άλλες επιθετικές ενέργειες παγκοσμίως. Είναι καλύτερο να σταματήσουμε τη Ρωσία, παρά να ανοίξουμε την πόρτα σε αντίστοιχες συμπεριφορές ανά τον κόσμο. Είμαι σίγουρος ότι μπορούμε να κάνουμε ακριβώς αυτό.

Μια λάθος εξίσωση

– Ο μη δυτικός κόσμος, συμπεριλαμβανομένων των μεγαλύτερων χωρών (Κίνα, Ινδία, Βραζιλία), αλλά και το μεγαλύτερο μέρος της Αφρικής συνεχίζουν να βλέπουν τον πόλεμο υπό ένα πολύ διαφορετικό πρίσμα σε σύγκριση με τη δυτική συμμαχία. Πώς το εξηγείτε αυτό; Εχει κάνει αρκετά η Δύση για να πείσει ότι έχει δίκιο;

— Πολλές χώρες επιδίδονται σε μια προσπάθεια εξίσωσης της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία με την εισβολή των ΗΠΑ στο Αφγανιστάν και το Ιράκ. Πρόκειται για εντελώς διαφορετικές περιπτώσεις. Η εισβολή στο Αφγανιστάν ήταν η απάντηση των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ στις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου από τρομοκράτες, η βάση των οποίων ήταν στο Αφγανιστάν. Η εισβολή στο Ιράκ ήταν ένα λάθος, που βασίστηκε σε εσφαλμένες πληροφορίες σχετικά με την ύπαρξη πυρηνικού οπλοστασίου στη χώρα. Αξίζει βέβαια να θυμόμαστε ότι ο Σαντάμ Χουσεΐν συχνά καυχιόταν για τα όπλα που είχε στη διάθεσή του και ήταν ξεκάθαρος στο μίσος που έτρεφε για τις ΗΠΑ, εξαιτίας της ήττας του στον πρώτο Πόλεμο του Κόλπου μετά την αδικαιολόγητη εισβολή του στο Κουβέιτ. Στην περίπτωση της Ρωσίας έχουμε εισβολή χωρίς να έχει προηγηθεί καμία στρατιωτική πρόκληση, εξαιτίας της επιθυμίας κατάκτησης μιας γειτονικής χώρας πλούσιας σε φυσικούς πόρους – μια εισβολή πανομοιότυπη με την επίθεση του Σαντάμ Χουσεΐν στο Κουβέιτ. Η Δύση πρέπει να εξηγήσει πιο αποτελεσματικά τις διαφορές αυτές. Πρέπει να αναπτύξει τη βασική λογική της υπεράσπισης της Ουκρανίας ως στήριξης ενός δημοκρατικού έθνους που υπέστη άδικη επίθεση· να επισημάνει ότι δεν έχει καμία επιθυμία να εμπλακεί σε έναν ευρύτερο πόλεμο με τη Ρωσία· και να αναδείξει τις θηριωδίες των Ρώσων στην Ουκρανία: τα βασανιστήρια, τους βιασμούς, την αλόγιστη καταστροφή μη στρατιωτικών στόχων και βασικών υποδομών.

Πτώση Phantom: Συνεχίζονται οι έρευνες για τον κυβερνήτη -Τα πιθανά αίτια της τραγωδίας

0

Ο κυβερνήτης του Phantom Ευστάθιος Τσιτλακίδης και ο συγκυβερνήτης Μάριος-Μιχαήλ Τουρούτσικας
31/01/2023  07:03
Η πτώση του Phantom F4 στην Ανδραβίδα, που είχε ως συνέπεια να χάσει τη ζωή του ο συγκυβερνήτης του μαχητικού αεροσκάφους, υποσμηναγός (Ι) Μάριος-Μιχαήλ Τουρούτσικας, έχει προκαλέσει θλίψη στη χώρα, ενώ συνεχίζονται οι έρευνες για τον εντοπισμό του κυβερνήτη, σμηναγού (Ι) Ευστάθιου Τσιτλακίδη.

Τα αίτια της τραγωδίας με την πτώση του Phantom F-4 παραμένουν ακόμη άγνωστα, ενώ συνεχίζονται oι έρευνες για τον εντοπισμό του κυβερνήτη σμηναγού (Ι) Ευστάθιου Τσιτλακίδη.Φως στα αίτια της τραγωδίας προσπάθησαν να ρίξουν χθες, μιλώντας στην ΕΡΤ, ο πιλότος και εμπειρογνώμων αεροπορικών ατυχημάτων Παντελής Φραγκούλης και ο αεροναυπηγός Φαίδων Καραϊωσηφίδης.

Ο κ. Φραγκούλης είπε ότι «τα αεροσκάφη αυτά μπορεί να είναι παλαιού τύπου, έχουν όμως εκσυγχρονιστεί όλα αυτά τα χρόνια», καθώς διαθέτουν πολύ σύγχρονα ηλεκτρονικά συστήματα. «Ότι πετάει στον αέρα, υπόκεινται σε μεγάλες επιθεωρήσεις», είπε χαρακτηριστικά. Και όταν λέμε επιθεώρηση ενός αεροσκάφους, εννοούμε ότι αλλάζονται πολλά μα πάρα πολλά βασικά εξαρτήματά του. Από κει και πέρα, γίνεται ένα καινούργιο αεροσκάφος».

«Δεν ήταν μια πτήση ρουτίνας» -«Μη ασφαλή αεροπλάνα δεν πετάνε στην Ελλάδα»
Ο Παντελής Φραγκούλης εξήγησε ότι η συγκεκριμένη πτήση δεν είναι μια απλή πτήση ρουτίνας. «Γίνεται με πολύ μεγάλη ταχύτητα, με κλειστές στροφές προκειμένου να αποφεύγει διάφορα εμπόδια. Είναι μια πολύ δύσκολη πτήση», είπε.

Από την πλευρά του, ο Φαίδων Καραϊωσηφίδης επισήμανε στην ΕΡΤ ότι «τα F-4 Phantom είναι δύσκολα αεροσκάφη» και ότι πρόκειται για ένα αεροπλάνο σχεδιασμένο τη δεκαετία του ’50, εξελιγμένο στις αρχές της δεκαετίας του ’60, που τα περισσότερα συστήματα του είναι ηλεκτρομηχανικά, αλλά ασφαλή. «Μη ασφαλή αεροπλάνα δεν πετάνε, πολύ δε περισσότερο στην Ελλάδα, σε μια αεροπορία του ΝΑΤΟ, σε μια αεροπορία η οποία έχει το υψηλότερο στάνταρ ασφάλειας», σημείωσε.

Το ενδεχόμενο της τεχνικής βλάβης -Έγινε εκτίναξη του καθίσματος;
Ο κ. Καραϊωσηφίδης άφησε ανοιχτά όλα τα ενδεχόμενα για τα πιθανά αίτια της χθεσινής τραγωδίας, λέγοντας ότι δεν μπορεί να αποκλείσει «την τεχνική βλάβη, ένα απρόοπτο γεγονός», αναφέροντας περιστατικά του παρελθόντος με αεροπλάνα που χάθηκαν από απρόοπτα γεγονότα.

Όπως διευκρίνισε, «η εκτίναξη και η χρήση των καθισμάτων (των αεροσκαφών) αυτών δεν διασφαλίζει και τη διαφυγή», φέρνοντας ως παράδειγμα περιπτώσεις όπου «το μικρό ύψος, η στάση του αεροπλάνου στην εκτίναξη, η σχετική θέση με το έδαφος έχει ως αποτέλεσμα την αποτυχία αυτής της διαδικασίας».

«Υπάρχει περίπτωση να εκτινάχθηκαν τελευταία στιγμή», συμπλήρωσε μεταξύ άλλων, ο αεροναυπηγός. Σύμφωνα τον Φαίδωνα Καραϊωσηφίδη, ένα άλλο πιθανό σενάριο αποτελεί το λάθος του χειριστή του αεροσκάφους. «Ποτέ μια συντριβή, μια πτώση αεροσκάφους δεν είναι αποτέλεσμα μίας και μοναδικής αιτίας, είναι συνήθως συνδυασμός», είπε.

Δεν υπάρχει μαύρο κουτί στα Phantom F-4
Από την πλευρά του, ο κ. Φραγκούλης ξεκαθάρισε ότι δεν υπάρχει μαύρο κουτί σε αυτά τα αεροσκάφη και συμπλήρωσε ότι «από τα συντρίμμια πολλές φορές βρίσκουμε ένα μέρος της αιτίας. Είναι πολύ δύσκολο να διερευνήσουμε τις περιπτώσεις αυτές γιατί πρέπει να λάβουμε υπόψη μας πάρα πολλούς παράγοντες, ακόμα και αν ανασύρουμε το αεροσκάφος, το οποίο είναι σε 1.000 μέτρα βάθος σε εκείνο το σημείο που έχει πέσει».

Συγκλονίζει ο πατέρας του άτυχου υποσμηναγού

Συγκλονίζει ο πατέρας του υποσμηναγού Μάριου-Μιχαήλ Τουρούτσικα, που τραυματίστηκε θανάσιμα κατά την πτώση του Phantom στα ανοιχτά της Ανδραβίδας.

«Ήρθε το Σάββατο και Κυριακή μεσημέρι έφυγε. Μας χαιρέτησε κανονικά… “Γιατί φεύγεις νωρίς;”, του λέω… “Φεύγω γιατί το πρωί πετάω”. Πέταξε, και τέλος», είπε ο πατέρας του άτυχου υποσμηναγού, μιλώντας χθες στην ΕΡΤ.

«Του έλεγα εγώ “κάνε το δικό μου επάγγελμα, θα βρεις έτοιμη δουλειά να δουλέψεις, δεν θα ταλαιπωρηθείς στη ζωή σου”. “Όχι πατέρα”, μου λέει, “θα δηλώσω την Ικάρων πρώτη”. Τη δήλωσε πρώτη και πέθανε 29 χρονών… Και καταστραφήκαμε όλοι».

Πτώση F-4 Phantom: Συνεχίζονται οι έρευνες για τον εντοπισμό του σμηναγού Ευστάθιου Τσιτλακίδη
Με αμείωτο ενδιαφέρον συνεχίζονται οι έρευνες για τον εντοπισμό του 31χρονου κυβερνήτη του Phantom F-4, Σμηναγού Ευστάθιου Τσιτλακίδη, μετά την πτώση του μαχητικού που συνετρίβη ανοιχτά του Κατακόλου και οδήγησε στον θάνατο τον 29χρονο υποσμηναγό.

Οι έρευνες για τον κυβερνήτη του F-4 Phantom συνεχίστηκαν και κατά τη διάρκεια της νύχτας, με φωτοβολίδες να «σκίζουν» τον ουρανό ανοιχτά του Κατάκολου.

Μέχρι αυτή την ώρα δεν έχει εντοπιστεί κάποιο ενθαρρυντικό στοιχείο που θα αναπτερώσει τις ελπίδες για να βρεθεί ο πιλότος. Στην περιοχή επιχειρούν ένα C-130, ένα Super Puma, ένα 1 S-70 (τα Ε/Π εναλλάσσονταν κατά τη διάρκεια της νύχτας) και πλωτά μέσα του ΛΣ.

Οι δύο χειριστές είχαν πάθος με την Πολεμική Αεροπορία
Ο άτυχος 29χρονος υποσμηναγός, Μάριος-Μιχαήλ Τουρούτσικας, είχε καταγωγή από την Αρκαδία και το μεγάλο του όνειρο από μικρό παιδί ήταν να γίνει Ίκαρος. Δυστυχώς, η μοίρα τού έπαιξε πολύ άσχημο παιχνίδι, με τον ίδιο να είναι γραφτό να μπει στο πάνθεον των ηρώων Ιπταμένων που έδωσαν τη ζωή τους για την ειρήνη και την ασφάλεια στην πατρίδας.

Η ηγεσία της Πολεμικής Αεροπορίας έστειλε κλιμάκιο ψυχολόγων στις οικογένειες των χειριστών, οι οποίοι προσπαθούν με κάθε τρόπο να τους βοηθήσουν.

Και οι δύο χειριστές είχαν πάθος με την Πολεμική Αεροπορία. Ο αγνοούμενος κυβερνήτης, σμηναγός Ευστάθιος Τσιτλακίδης, κατάγεται από τη Δράμα. Ο πατέρας του είναι πρώην δασάρχης και η μητέρα του καθηγήτρια Γαλλικών.

Πώς συνέβη το μοιραίο δυστύχημα
Το διθέσιο Phantom F-4 συνετρίβη στις 10:30 το πρωί της Δευτέρας. Το αεροσκάφος -της 338 Μοίρας, της 117 Πτέρυγας Μάχης-, που εκτελούσε εκπαιδευτική πτήση, κατέπεσε στη θαλάσσια περιοχή 25 ναυτικά μίλια νότια του αεροδρομίου Ανδραβίδας.

Σύμφωνα με πληροφορίες, το αεροπλάνο, μαζί με ένα ακόμη που πετούσαν σε ζεύγος, εκτελούσαν πτήση χαμηλής ναυτιλίας, πετούσαν δηλαδή σε εξαιρετικά χαμηλό ύψος, πάνω από το ανάγλυφο αλλά και πάνω από το νερό.

Κάτω από άγνωστες -μέχρι στιγμής- συνθήκες, πιθανότατα εξαιτίας τεχνικής βλάβης που δεν επιδεχόταν επιδιόρθωση, οι πιλότοι ενημέρωσαν και έλαβαν εντολή για να εγκαταλείψουν το αεροσκάφος. Ωστόσο, φαίνεται πως κάτι τέτοιο δεν συνέβη, με αποτέλεσμα την πτώση του αεροσκάφους με τους δύο πιλότους μέσα.

Τριήμερο στρατιωτικό πένθος στις Ένοπλες Δυνάμεις
Με εντολή του υπουργού Εθνικής Άμυνας, Νίκου Παναγιωτόπουλου, κηρύχθηκε τριήμερο στρατιωτικό πένθος στις Ένοπλες Δυνάμεις, έως τις 2 Φεβρουαρίου, μετά το τραγικό γεγονός.

O αγνοούμενος κυβερνήτης συμμετείχε στη μεγαλύτερη στρατιωτική αεροπορική έκθεση παγκοσμίως
Ο έμπειρος κυβερνήτης του μοιραίου Phantom F4 της Πολεμικής Αεροπορίας, Ευστάθιος Τσιτλακίδης, που κατέπεσε και συνετρίβη σε θαλάσσια περιοχή νοτίως της Ανδραβίδας, συμμετείχε και σε μια από τις μεγαλύτερες ετήσιες στρατιωτικές αεροπορικές εκθέσεις στον κόσμο, που πραγματοποιείται τον Ιούλιο στην Αγγλία.

 

Στο Royal International Air Tattoo 2017 που πραγματοποιήθηκε στο RAF Fairford στο Σουίντον στο Ουίλτσαϊρ της Αγγλίας, συμμετείχε εκείνη την εποχή η Ελληνική Πολεμική Αεροπορία με αποστολή δύο Phantom F4E της «338 Moira» από τη βάση της Πολεμικής Αεροπορίας στην Ανδραβίδα στην Πελοπόννησο.

 

Κατά τη διάρκεια της τριήμερης εκδήλωσης στο Ηνωμένο Βασίλειο, τα δύο ελληνικά Phantom εντυπωσίασαν τους χιλιάδες παρευρισκόμενους στη στρατιωτική έκθεση. Πρόκειται για πολύ σπάνια μαχητικά, ενώ ήταν τα μόνα Phantom που εκτίθενται. Οι Έλληνες πιλότοι δέχτηκαν αρκετές ερωτήσεις από συναδέλφους, δημοσιογράφους και πολίτες.

Να σημειωθεί ότι τα Phantom F-4 είχαν έρθει πρώτη φορά στην Ελλάδα το 1972 και μια δεύτερη παραλαβή πραγματοποιήθηκε το 1977.

iefimerida.gr

Μήπως να εξεταστεί το F-22, μαζί με το F-35; Τι ανάγκασε τον Καραμανλή να φύγει απο το ΝΑΤΟ. Απόρρητο έγγραφο.

11

 

του Αιρετικού

Από ό,τι φαίνεται η Πολεμική Αεροπορία έχει αποφασίσει [ή της έχουν αποφασίσει] να αποκτήσει δύο μοίρες F-35 … όμως το F-35 δεν μπορεί να εξασφαλίσει ΑΕΡΟΠΟΡΙΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ

Το F-22 σχεδιάστηκε ως Mαχητικό Yπεροχής. (Air Superiority)
Δεν υπάρχει καλύτερο μαχητικό για Kυριαρχία στον Aέρα (Air Dominance) που να βρίσκεται, σήμερα σε υπηρεσία, απο καμία στρατιωτική δύναμη. Το Raptor στέκεται μόνο του ως το κορυφαίο. Αυτή δεν είναι μια διαπίστωση αμερικανικής υπερηφάνειας ή κάποια προπαγάνδα της αμυντικής βιομηχανίας. Το F-22 έχει ελαττώματα, έχει πτυχές που θα μπορούσαν να είναι καλύτερες και μέρη που μπορούν (και θα) βελτιωθούν. Αλλά, απλά, δεν υπάρχει τίποτα στον ουρανό σήμερα καλύτερο στην καταδίωξη και την επιτυχή επιτέλεση της αποστολής από το Raptor. Το Raptor περιλαμβάνει το F-35.
Τούτου δοθέντος [άνωθεν πολιτικός σχεδιασμός], τουλάχιστον ας ζητήσουμε η μία, απο τις δύο μοίρες που θα προμηθευθεί η ΠΑ να είναι επιπέδου AIR DOMINANCE ώστε ό,τι δεν μπορεί να κάνει το F-35 να κάνει το F-22 και αντιστρόφως!!!

Air dominance η air superiority είναι συγκριτικό χαρακτηριστικό για έναν τύπο που μπορεί να κυριαρχεί ποιοτικά και ποσοτικά από πλευράς όπλων και δυνατοτήτων, του αντιπάλου . Αν και οι δύο αντίπαλοι το έχουν δεν ισχύει το πλεονέκτημα, δεν είναι τυχαίο ότι ο όρος αποδίδεται παραδοσιακά στα αεροσκάφη που οι Αμερικανοί δεν αποδεσμεύουν για εξαγωγή. Όταν αποδεσμεύεται παύει να θεωρείται με τους παραπάνω χαρακτηρισμούς. Σήμερα η Πολεμική Αεροπορία έχει sir superiority fighter (κύριο μαχητικό υπεροχής) το Rafale. Για πόσο, εξαρτάται από τις κινήσεις του αντιπάλου.

Το f22 και το f35 είναι αυτά που το 90 ήταν το f15 και το f16.

Οι Αμερικανοί έχουν αποφασίσει να αντικατασταθεί το Raptor από το επόμενο μαχητικό αεροπορικής υπεροχής της Αμερικής μέχρι το 2030, [Ο Υπουργός Πολεμικής Αεροπορίας Frank Kendall ανακοίνωσε ότι το πρόγραμμα Next Generation Air Dominance (NGAD) προχωρά στο επόμενο στάδιο ανάπτυξης με στόχο την τοποθέτηση του επόμενου μαχητικού αεροπορικής υπεροχής της Αμερικής μέχρι το 2030. Αυτό σημαίνει πολύ πιο γρήγορα από τα περισσότερα μαχητικά προγράμματα και υποδηλώνει ότι η προσπάθεια πρέπει να εξελίσσεται πολύ καλά, πολύ πιθανόν να συνηγορεί σε αυτή την προσέγγιση].

Επίσης πρέπει να ληφθεί υπ’ όψιν ότι βρίσκεται στο τραπέζι το σενάριο η Τουρκία να εξαναγκαστεί να κάνει μία παύση από το στρατιωτικό (επιχειρησιακό) σκέλος του ΝΑΤΟ για μερικά χρόνια, δηλαδή να έχουμε ένα αντίστροφο 1974 [η απόφαση για απόσυρση από το στρατιωτικό σκέλος της Συμμαχίας ελήφθη στις 14 Αυγούστου του 1974, από την οικουμενική κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Η αποχώρηση από το στρατιωτικό σκέλος της Συμμαχίας διήρκεσε έξι χρόνια].

Σε αυτό το διάστημα, λοιπόν, της ενδεχόμενης αναστολής της συμμετοχής της στο στρατιωτικό σκέλος της Συμμαχίας, οι Τούρκοι μπορεί να υποστούν συνέπειες όπως αντίστοιχα είχε υποστεί η Ελλάδα το 1974. Γι αυτό μιλάμε για “Αντίστροφο 1974.

Η απόφαση για απόσυρση από το στρατιωτικό σκέλος της Συμμαχίας ελήφθη στις 14 Αυγούστου του 1974, από την οικουμενική κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Πρόκειται για αντίδραση της ελληνικής πλευράς στην τουρκική στρατιωτική εισβολή στην Κύπρο.

Λέγεται πως εκείνο που εξόργισε τον Καραμανλή ήταν, μεταξύ άλλων, και το έγγραφο Λούνς που δημοσιεύουμε. Το έγγραφο αυτό περιλαμβάνεται στον Φάκελλο της Κύπρου της Κυπριακής Βουλής, όχι της Ελληνικής αλλά το περιεχόμενό του δεν επιβεβαιώθηκε.

 

Ουκρανία: Ρωσική ρουλέτα με τα πυρηνικά

1

Του Παντελή Σαββίδη

Δημήτρης Δεληολάνης: Ποιος σκότωσε τον Γκράμσι

0

Το νέο βιβλίο του Δημήτρη Δεληολάνη «Ποιος σκότωσε τον Γκράμσι», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Στοχαστής, είναι έργο αναφοράς που έρχεται να προστεθεί σε μια συστηματική εκδοτική προσπάθεια για γνωριμία με το έργο του μεγάλου Ιταλού αγωνιστή και διανοητή.

Θα μπορούσε να θεωρηθεί ως ένα είδος βιογραφίας που προσεγγίζει κρίσιμα σημεία της ζωής και της δράσης του, παρουσιάζοντας πολλά σημαντικά ντοκουμέντα, μέχρι σήμερα άγνωστα, τουλάχιστον στο ελληνικό κοινό. Ωστόσο ο συγγραφέας διευκρινίζει εξαρχής πως δεν πρόκειται βιογραφία κι ότι το θέμα του είναι «το δύσκολο ιστορικό πλαίσιο μέσα στο οποίο κινήθηκε ο πολιτικός Γκράμσι και οι τραγικές συνθήκες κάτω από τις οποίες διαμορφώθηκε ο πολιτικός στοχασμός του με τη μορφή που διατυπώθηκε στα περίφημα Τετράδια της Φυλακής».

Πολλά και ενδιαφέροντα είναι και τα όσα ακολούθησαν τον θάνατο του Γκράμσι σε σχέση τόσο με το Κομμουνιστικό Κόμμα, όσο και με τις εξελίξεις στην Ιταλία. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται και στον ρόλο που έπαιξε ο Παλμίρο Τολιάτι στη διαχείριση της «διαθήκης» που άφησε με το έργο του ο Γκράμσι.

Με πλήθος στοιχείων και απόλυτη τεκμηρίωση, με γραφή που κρατά αδιάπτωτο το ενδιαφέρον, ζούμε στην πραγματικότητα όλο το δράμα στο οποίο αναφέρεται ο συγγραφέας.

Οι επιστολές του ίδιου και συντρόφων του, είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτικές κάτω από το φως των αρχείων που είδαν το φως πολλά χρόνια μετά τον θάνατό του.

Σίγουρα το «Ποιος σκότωσε τον Γκράμσι» είναι ένα βιβλίο που βοηθά να κατανοήσουμε καλύτερα τις θέσεις που έπαιρνε ο Γκράμσι, τοποθετώντας τις απόψεις μέσα στο πραγματικό ιστορικό πλαίσιο, τόσο σε ό,τι αφορά την ιταλική κοινωνία, όσο και τις εξελίξεις στο Κομμουνιστικό Κίνημα.

Δεν υπάρχει ερωτηματικό στον τίτλο του βιβλίου γιατί –όπως γράφετε– δεν φιλοδοξεί να εγείρει ερωτήματα, αλλά να δώσει απαντήσεις. Οπότε, πού καταλήγετε, ποιος σκότωσε τον Γκράμσι;

Στο βιβλίο περιλαμβάνονται όλα τα στοιχεία ώστε ο αναγνώστης να διαμορφώσει τη δική του άποψη. Φοβάμαι πως ίσως ο μεγάλος όγκος των ντοκουμέντων να δυσκολέψει την ανάγνωση. Αλλά θέλησα να πάρω αυτό το ρίσκο διότι αντιμετωπίζω το όλο θέμα με δημοσιογραφική αποστασιοποίηση και δεν θέλω να επιβάλω στον αναγνώστη τη δική μου άποψη. Ας μείνουμε στα γεγονότα: ο Γκράμσι πέθανε έγκλειστος στις φασιστικές φυλακές. Ο Μουσολίνι, που τον γνώριζε προσωπικά, ήξερε πως η υγεία του δεν του επέτρεπε να επιβιώσει μέσα στη φυλακή. Έκαναν όμως ό,τι έπρεπε οι σύντροφοί του για να τον απελευθερώσουν; Στο βιβλίο καταγράφονται λεπτομερώς όλες οι απόπειρες, αλλά και οι εντάσεις και οι συκοφαντίες που εκτόξευαν οι κομμουνιστές εναντίον του, καθώς τον θεωρούσαν ύποπτο για τροτσκισμό.

Ποια από τα ευρήματα της έρευνάς σας θεωρείτε ως τα πιο κρίσιμα για να κατανοήσουμε τι ακριβώς συνέβη σχετικά με τη φυλάκιση και τον θάνατό του;

Τα κρίσιμα στοιχεία είναι εκείνα που αναφέρονται στην κριτική του απέναντι στην πολιτική της Κομμουνιστικής Διεθνούς αναφορικά με το φασιστικό κίνημα (δηλαδή τον περιβόητο «σοσιαλφασισμό»), καθώς κι εκείνα που σχετίζονται με τη σταλινική αντίληψη του κομμουνιστικού κόμματος και του σοσιαλισμού στη Σοβιετική Ένωση. Είναι στοιχεία που περιέχονται στις επιστολές του Γκράμσι και στα Τετράδια της Φυλακής κι έγιναν γνωστά μόνον στα τελευταία χρόνια του περασμένου αιώνα.

«Ο Γκράμσι βάζει στην πρώτη θέση τις κοινωνικές σχέσεις, τις αντιλήψεις και τις συμπεριφορές της κάθε τάξης και την εκάστοτε ιδεολογική ηγεμονία επί της κοινωνίας. Επάνω σε αυτά οικοδομεί την όποια στρατηγική πολιτικής ανατροπής»

Ποια υπήρξαν τα σημεία καμπής για τη σκέψη του Γκράμσι;

Ο Γκράμσι ανήκε σε εκείνους τους στοχαστές, σοσιαλιστές πρώτα και κομμουνιστές αργότερα, που είχαν σαφέστατη αντίληψη της πολιτικής. Εννοώ πως στην πολιτική δράση τους δεν άφηναν τα όποια ιδεολογικά σχήματα να τους θαμπώσουν. Νομίζω πως η αξία του ακόμη και σήμερα βασίζεται ακριβώς σε αυτή την λαμπρή ικανότητά του να διαμορφώνει μια ξεκάθαρη πολιτική πορεία για τα κόμματα των υποτελών τάξεων.

Σε ποιο βαθμό το Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα υιοθέτησε την πολιτική που χάραξε ο Γκράμσι;

Σε μεγάλο βαθμό. Ο Τολιάτι αναγκάστηκε μεν από τις δύσκολες συνθήκες στις οποίες βρισκόταν επί φασισμού να ευθυγραμμιστεί με τους Σοβιετικούς, αλλά μόλις επέστρεψε στην Ιταλία έκανε τα πάντα για να κάνει γνωστή τη σκέψη του Γκράμσι, έστω και λογοκριμένη. Όσο για την πολιτική του Ιταλικού ΚΚ θα έλεγα πως ο Γκράμσι την επηρέασε σε βάθος όσο ο Τολιάτι ήταν ζωντανός. Μετά τον θάνατό του το 1964 συνεχίστηκαν οι αναφορές σε αυτόν, αλλά στο Ιταλικό ΚΚ ακολουθήθηκε μια άλλη κατεύθυνση.

Σήμερα μπορεί το έργο του να μας δώσει νέα δύναμη για να αντιμετωπίσουμε τη λαίλαπα του νεοφιλελευθερισμού; Σε ποιο βαθμό παραμένει επίκαιρο;

Θα έλεγα πως παραμένει επίκαιρο σε πολλά επίπεδα. Το πρωτείο της πολιτικής στο οποίο αναφέρθηκα αποτελεί πλέον ρήξη επαναστατικής φύσης με το πρωτείο της οικονομίας που πρεσβεύει ο ολέθριος νεοφιλελευθερισμός. Είναι η φράση του περιβόητου Σόιμπλε πως «τις κυβερνήσεις δεν τις καθορίζουν οι ψηφοφόροι αλλά οι αγορές». Ο Γκράμσι βάζει στην πρώτη θέση τις κοινωνικές σχέσεις, τις αντιλήψεις και τις συμπεριφορές της κάθε τάξης και την εκάστοτε ιδεολογική ηγεμονία επί της κοινωνίας. Επάνω σε αυτά οικοδομεί την όποια στρατηγική πολιτικής ανατροπής. Μια αντίληψη μακριά από κάθε οικονομικίστικη ανάγνωση του μαρξισμού, που δυστυχώς ακόμη και σήμερα κυκλοφορεί στον χώρο της Αριστεράς. Αλλά και στο ιστορικό επίπεδο θέλω να πιστεύω πως το βιβλίο αυτό συνεισφέρει στο να αποκαλυφθεί και να γίνει ευρύτερα γνωστό πως στον μεσοπόλεμο δεν παρέμειναν όλοι οι ευρωπαίοι κομμουνιστές τυφλοί μπροστά στα τραγικά λάθη της Διεθνούς και ενώπιον του αυταρχικού καθεστώτος που οικοδομείτο στη Σοβιετική Ένωση.

https://edromos.gr/dimitris-deliolanis-poios-skotose-ton-gkramsi/

«Adonai!» – Η σύγκρουση Ισραήλ- Παλαιστινίων από το 1948

0

Πρόσφατα σε μια συζήτηση με ερευνητές της ιστορίας του Ολοκαυτώματος μου περιέγραψαν τις τραγικές στιγμές που ζούσαν οι Εβραίοι στους χώρους των αερίων, οι ζωές τελείωναν το αργότερο σε 20 λεπτά μετά την ρίψη του αερίου. Οι άνθρωποι φώναζαν «Adonai!» δηλαδή «Θεέ μου» στα εβραϊκά. Οι μαρτυρίες συγκινητικές και ιδιαίτερα αυτών που μας ανέφεραν πως ο Θεός δεν έσωσε πολλούς και όσοι επέζησαν από το Ολοκαύτωμα άλλοι αναγεννήθηκαν με πείσμα και άλλοι πέθαναν και σώπασαν μέσα τους για πάντα. Κάθε χρόνο 27 Ιανουαρίου είναι η μνήμη του Ολοκαυτώματος, φέτος το 2023 ανήμερα της ημέρας μνήμης έγινε έφοδος από Ισλαμικές Οργανώσεις σε συναγωγή στην Ιερουσαλήμ και σκοτώθηκαν 7 άνθρωποι. Τις προηγούμενες μέρες το Ισραήλ επενέβη αιματηρά στην Δυτική όχθη, ένας τίτλος των New York Times μας υπενθυμίζει ότι με την ανάληψη των καθηκόντων του Νετανιάχου οι εχθροπραξίες και οι στρατιωτικές επεμβάσεις ξεκίνησαν ξανά από το Ισραήλ.
Το αν είναι δίκαιο η ύπαρξη του κράτους του Ισραήλ δεν είναι συζήτηση που να ενδέχεται να τεκμηριωθεί, το γεγονός είναι ότι το Ισραήλ υπάρχει ως κράτος διεθνώς αναγνωρισμένο από το 1948, ένα κράτος εβραϊκό όπως μας διδάσκει ο εθνικός του ύμνος, η σημαία του, ο νόμος της επιστροφής που αφορά κυρίως Εβραίους, αυτό δηλώνουν και οι αποφάσεις της Κνέσσετ από το 2009 και μετέπειτα. Αν όλα αυτά κατοχυρώνουν ένα κράτος νομιμότητας και ένα κράτος δικαίου ακόμη και οι ίδιοι οι Ισραηλινοί ακαδημαϊκοί και νομομαθείς καθημερινά θέτουν τις ανησυχίες τους πως το κράτος του Ισραήλ τελικά δεν δημιουργήθηκε για να απευθυνθεί σε όλους τους κατοίκους της Παλαιστίνης αλλά κυρίως στους Εβραίους που μετοίκησαν οικειοθελώς ή λόγω του ΒΠΠ ως επιζήσαντες του πολέμου, της αιχμαλωσίας και της εξολόθρευσης.
Το κύμα βίας όμως στην περιοχή δεν φαίνεται να έχει τέλος, ήδη ο πρώτος Αραβο-ισραηλινός πόλεμος του 1948 που κατά τους Εβραίους ονομάζεται «αγώνας για την ανεξαρτησία» ενώ για τους Παλαιστίνιους και τους Άραβες «Καταστροφή» (NAKBA) μας αφηγείται την εκ διαμέτρου άποψη για την φύση και της ζωής αλλά και των δικαιωμάτων του Ισραήλ στην περιοχή.  Το Ισραήλ λοιπόν δημιουργήθηκε το 1947 με το σχετικό Ψήφισμα του ΟΗΕ υπ’ αριθμόν 181 που αφορούσε την δημιουργία μιας «μερικής Παλαιστίνης» όπου εδαφικώς θα χωριζόταν η Παλαιστίνη σε Εβραίους και Παλαιστινίους σε διάσπαρτες γεωγραφικές περιοχές χωρίς κάποια πάντα ιστορική συνέπεια, αλλά ώστε να καλύψει τις ζώνες και τα νέα κιμπούτς και οικισμούς που θα δημιουργούνταν. Το ψήφισμα δε παρείχε ένα ειδικό καθεστώς για την Ιερουσαλήμ που όμως σε καμία περίπτωση, όπως φαίνεται και σήμερα δεν μπορούσε να δημιουργήσει ένα κλίμα ειρήνης.
Υπήρξαν τρείς Αραβο-ισραηλινοί πόλεμοι (1948, 1967 και 1973) που όμως την κατάσταση στην περιοχή καθόρισε ο πρώτος του 1948 που αύξησε την επικράτεια του Ισραήλ σε σχέση με το Ψήφισμα 181 και επέφερε τις πιο σημαντικές δημογραφικές αλλαγές. Σύμφωνα με καταγραφές ο πόλεμος του 1948 εκτόπισε 800.000 Παλαιστινίους από 500 χωριά και συνοικίες σε μεγάλες πόλεις όπου τα κατοίκησαν Εβραίοι ή έχτισαν νέα χωριά και πόλεις. Η νομική έκταση του πολέμου αυτού επέφερε μετέπειτα ρατσιστικές διακυμάνσεις για τους μη Εβραίους εντός Ισραήλ έτσι οι Παλαιστίνιοι που βρίσκονται στην Παλαιστίνη πριν το 1948 αναφέρονται ως «Παλαιστίνιοι», όσοι κατακτήθηκαν με τον δεύτερο  Αραβο-ισραηλινό πόλεμο το 1967 αναφέρονταν και νομικά στο Ισραήλ ως «υποκείμενα υπό κατάκτηση» και οι υπόλοιποι Παλαιστίνιοι γύρω στις 160.000 που ζουν εντός του Ισραήλ αναφέρονται ως Ισραηλινοί Άραβες με κοινότητες όπως οι Δρούζοι που εντάχθηκαν σχεδόν πλήρως εντός του Ισραηλινού κράτους και μάλιστα εθελοντικά υπηρετούν και στον στρατό.
Η φύση του πολέμου δεν ήταν μόνο διατακτική ώστε να αφορά το πεδίο της μάχης, υπήρξε και υπάρχει μέχρι σήμερα ένας αποκλεισμός των Παλαιστινίων από όποια πολιτική φωνή, ποινικοποίηση σε ιστορικές αναφορές όπως «ο νόμος της Nakba» όπου και όποια αναφορά στην καταστροφή της Παλαιστίνης το 1948 να θεωρείται ως τρομοκρατική, το δικαίωμα της επιστροφής «Laws of return” αφορά κυρίως Εβραίους, ενώ Παλαιστίνιοι 2ης και 3ης γενιάς δεν δύνανται να επιστρέψουν στην γη των παππούδων τους. Έρευνες που διενεργήθηκαν επί σειρά ετών από τον Εβραίο κοινωνιολόγο Sami Smooha  στο Πανεπιστήμιο της Χάιφα έδειξαν πως η πλειοψηφία των Αράβων αρνούνται να δεχθούν την ύπαρξη του Ισραήλ ως ενός καθαρά Εβραϊκού κράτους, ενώ το κουρασμένο και καταματωμένο Εβραϊκό στοιχείο του Ισραήλ σε έρευνα του Reut Institute στο Τελ Αβίβ το 2010, ένα χρόνο μετά την ανάληψη καθηκόντων από τον Νετανιάχου, ζητούσε να σταματήσει η διάκριση απέναντι στους Άραβες και τους Παλαιστινίους και να τους ενταχθούν κοινωνικά και νόμιμα στο Ισραήλ.
Το αν μπορεί να συνυπάρξουν Παλαιστίνιοι και Εβραίοι είναι ένα ερώτημα που απαντήθηκε με γνώμονα την πολιτική πραγματικότητα και φάνηκε όχι μόνο από την στάση και των δύο πλευρών απέναντι στο  Ψήφισμα 181 αλλά και στην Αραβική Πρωτοβουλία Ειρήνης που επικυρώθηκε από τον Αραβικό Σύνδεσμο το 2002 στην Σύνοδο Κορυφής της Βηρυτού και επανεγκρίθηκε στις συνόδους κορυφής του 2007 και του 2017 του Αραβικού Συνδέσμου. Η πρωτοβουλία προσπάθησε για μια εξομάλυνση των σχέσεων του αραβικού κόσμου με το Ισραήλ, με αντάλλαγμα την πλήρη αποχώρηση του Ισραήλ από τα κατεχόμενα εδάφη (συμπεριλαμβανομένης της Δυτικής Όχθης, της Γάζας, των Υψιπέδων του Γκολάν και του Λίβανου), μια «δίκαιη διευθέτηση» για τον εκτοπισμό του Παλαιστινίου πρόσφυγα που στηρίχθηκε στο ψήφισμα 194 του ΟΗΕ που λήφθηκε κατά την διάρκεια του πρώτου Αραβο-Ισραηλινού πολέμου τον Δεκέμβριο 1948 για την επιστροφή των εκτοπισμένων Παλαιστινίων προσφύγων. Η κυβέρνηση Σααρόν απέρριψε αυτή την πρωτοβουλία που αξίζει να σημειωθεί η Σαουδική Αραβία ακόμη και σήμερα την προτείνει και μάλιστα αν και υπήρξε κινητήριος δύναμη πολλάκις για την εξομάλυνση των σχέσεων με το Ισραήλ το 2021 μετά τον τραγικό Μάιο λίγο πριν την αποχώρηση Νετανιάχου ανέφερε πως όποια εξομάλυνση και αν υπάρξει αν δεν επιτευχθεί συμφωνία για την Παλαιστίνη δεν πρόκειται να αναγνωρίσει το Ισραήλ.
Το πιο πάνω ιστορικό περιεχόμενο του προβλήματος επιχειρήθηκε να αμβλυνθεί με τις Συμφωνίες του Αβραάμ τον Αύγουστο του 2020 μεταξύ Ισραήλ, ΗΑΕ και Μπαχρέιν που αναγνώρισαν επίσημα το Ισραήλ. Συμφωνίες που καθιέρωσαν επιχειρηματικά τις σχέσεις μεταξύ των τριών αυτών χωρών, οδήγησαν την μοναρχία του Μαρόκου στο να εξομαλύνει τις σχέσεις με το Ισραήλ με αντάλλαγμα τον έλεγχο επί της Δυτικής Σαχάρας καθώς και την σύμπραξη του Σουδάν ώστε να πατάξει τον ισλαμικό εξτρεμισμό. Οι Συμφωνίες κινήθηκαν αρκετά θετικά από την συγκυβέρνηση Μπένετ στο Ισραήλ στην οποία συμμετείχε και για πρώτη φορά ένα αραβικό κόμμα το Ρααμ που αν και έμεινε στην εξουσία για κάποιους μήνες επέφερε μια κάποια τάξη πολιτειακά στο Ισραήλ. Σχετική έρευνα ανέφερε χαρακτηριστικά ότι αν όλα τα αραβικά κράτη ενταχθούν στις Συμφωνίες του Αβραάμ το κέρδος από τις επιχειρήσεις και την επιχειρηματικότητα θα ανέρχεται στα $100 δις. Παρόλα ταύτα σύμφωνα με το “2019- 2020 Arab Opinion Index” του Doha Arab Center μόνο το 5% των Αράβων έχει θετική άποψη για τις Συμφωνίες του Αβραάμ ενώ το 81% έχει αρνητική άποψη και το 8% εξαιρετικά αρνητική άποψη για την προσέγγιση με το Ισραήλ. Το δε Ιράν χαρακτήρισε «άπιστους» τους Άραβες ηγέτες που υπέγραψαν τις  Συμφωνίες του Αβραάμ αφού ας μην ξεχνάμε το Μπαχρέιν μέχρι το 1971 ήταν επαρχία του Ιράν της οποίας δόθηκε από τον τελευταίο Σάχη ανεξαρτησία, η πλειοψηφία του πληθυσμού είναι Σιήτες και φοβούμενο μια εμπλοκή του Ιράν στα εσωτερικά του ζήτησε ως αντάλλαγμα για την υπογραφή των Συμφωνιών του Αβραάμ να δημιουργηθεί βάση του 5ου Αμερικάνικου Στόλου στο Μπαχρέιν για προστασία.
Τον προηγούμενο μήνα είχαμε μια από τις πιο αιματηρές επιθέσεις του Ισραηλινού στρατού στην Δυτική Όχθη, στις 27/1/2023 σκοτώθηκαν από ένοπλους 7 Εβραίοι σε συναγωγή στην Ιερουσαλήμ ανήμερα της μνήμης του Ολοκαυτώματος και ένας ανήλικος Παλαιστίνιος επιτέθηκε σε Εβραίους στην πόλη του Δαβίδ. Σκληρές εικόνες που μας παραπέμπουν στον Μάιο του 2021 όπου οι ρουκέτες της Χαμάς έφτασαν στο Τελ Αβίβ και έδειξαν πως το Ισραήλ είναι τρωτό, θύματα και θύτες της ίδιας γειτονιάς και πολύ περισσότερο εμπλεκόμενοι σε μια μεγάλη λίστα νεκρών που δεν έχει ακριβή αριθμό θυμάτων και θυτών. Και γιατί το αναφέρω όλο αυτό; Γιατί είναι πολύ σημαντικό να αντιληφθούμε τελικά τι επιζητεί το επίσημο κράτος του Ισραήλ στην εσωτερική και εξωτερική του πολιτική.
Το Ισραήλ είναι η πρώτη χώρα σε εκλογές και σε πολιτική αστάθεια στον κόσμο από το 1996 σύμφωνα με την έρευνα του Israel Democracy Institute think tank που δημοσιεύθηκε σε ισραηλινά μέσα τον Μάρτιο 2021. Η έρευνα ανέφερε πως οι Εκλογές στην Κνέσετ (Ισραηλινό Κοινοβούλιο) διεξάγονται κάθε 2,3 χρόνια κατά μέσο όρο και είναι το πιο σύντομο χρονικό διάστημα επανειλημμένων εκλογών μεταξύ 20 δημοκρατικών χωρών που εξετάστηκαν. Ως εκ τούτου η στάση του Ισραήλ στην περιοχή μπορεί να εξασφαλίζεται με μια στρατιωτική συνοχή όμως παρουσιάζει συμπτώματα μη συνεπούς συνέχειας στους στόχους του. Θα μπορούσε κανείς να πει πως το Ισραήλ ως ένα νέο κράτος που προσπαθεί να δημιουργήσει ένα έθνος στο οποίο να ανήκουν όλοι οι Εβραίοι που έφτασαν στην χώρα ειδικά μετά το 1990 και την πτώση της ΕΣΣΔ και αντιμετωπίζει δυσκολίες στο να προσδιορίσει ποιο είναι το βαθύτερο νόημα της ύπαρξης του.
Ο πρώτος πρόεδρος της χώρας ο Μπέν Γκιουριόν μιλούσε για ένα έθνος πολύ ξεχωριστό από τα υπόλοιπα το οποίο υπέφερε, εθνικιστές και στρατιωτικοί στο Ισραήλ επεσήμαναν κατά καιρούς πως οι Άραβες θέλουν να τους ρίξουν στην θάλασσα. Η σημαντική δεκαετία του 1960 στο Ισραήλ συνοδευόταν από τα ονόματα που διαβάζονταν στο κρατικό ράδιο κάθε απόγευμα στις 7.00 μ.μ. των επιζώντων του Ολοκαυτώματος που ακόμη βρίσκονταν σε χωριά ή σε νοσοκομεία ή τελικά βρίσκονταν και νεκροί, η δεκαετία του 1960 συνοδεύτηκε επίσης από την εκτέλεση του Άιχμαν ενός από τους δημιουργούς του Ολοκαυτώματος δημόσια στο Ισραήλ, ήταν όμως και μια δεκαετία που μόλις 15 χρόνια μετά την ίδρυση του Ισραήλ άνοιξαν και επίσημα οι πρώτες ψυχιατρικές κλινικές στην χώρα που δεχόντουσαν όσους επέζησαν από τα στρατόπεδα συγκεντρώσεως στην Ευρώπη και είχαν κατάθλιψη, είχαν χάσει από τα βασανιστήρια τα λογικά τους ενώ παράλληλα πολλοί εντάχθηκαν και στην Χαγκάνα το ένοπλο σώμα που κυνηγούσε τους Ναζί για να αποδώσει δικαιοσύνη με την σύλληψη τους.
Κανείς δεν διερωτήθηκε ως τότε πώς κατάφερε ένα νεοσύστατο κράτος να επιβιώσει και μάλιστα πια σε τρείς πολέμους με τους Άραβες; Το Ισραήλ κατάφερε εν μέρει λόγω του δόγματος της Περιφέρειας με το Ιράν του Σάχη και με την Τουρκία να ξεπεράσει οικονομικές και ενεργειακές κρίσεις με πετρέλαιο από το Ιράν και γεωστρατηγικούς αγωγούς στο Ειλάτ και στο Ασκελότ που σήμερα θα μεταφέρουν το πετρέλαιο των ΗΑΕ παρακάμπτοντας το Σουέζ αλλά και τον Περσικό Κόλπο. Σε αυτή την πορεία όμως το Ισραήλ έχασε την αίγλη του και επίσης έδειξε ότι έχασε και τον προσανατολισμό του. Αν η δεκαετία του 1960 ήταν μια δεκαετία που εγκαθίδρυσε το Ισραήλ μετά την νίκη στον πρώτο Αραβο-ισραηλινό πόλεμο, η δεκαετία του 1990 άλλαξε δημογραφικά το Ισραήλ. Από το 1989 ως το 2018 1,1 εκατ. Εβραίοι της πρώην ΕΣΣΔ μετακόμισαν στο Ισραήλ όπου το 70% μιλά Ρωσικά και είναι στην πλειοψηφία τους μη ιδιαιτέρως θρησκευόμενοι (Hiloni). Για να αντιληφθεί κανείς την άγνοια του Ισραήλ ως προς την επενέργεια αυτής της μετοίκισης των Εβραίων της ΕΣΣΔ στην χώρα ο μετέπειτα πρωθυπουργός Ehud Barak τον Σεπτέμβριο του 1991 που ήταν τότε ο αρχηγός των Ειδικών Δυνάμεων (IDF) της χώρας δήλωσε πως δεν αναμένει καμία προσφορά αυτού του 1.1 εκατ Εβραίων μακροχρόνια στην χώρα. Ο ίδιος διαψεύσθηκε ένα χρόνο μετά όταν οι ΗΠΑ χρησιμοποίησαν τους Ρωσοεβραίους και τους Εβραίους της ΕΣΣΔ να προβούν σε επενδύσεις στις χώρες τους και δη στο Καζακστάν και Ουζμπεκιστάν ώστε να ενεργοποιηθεί η Ισραηλινή και Αμερικάνικη εξωτερική πολιτική γύρω από την Ρωσία. Το συγκεκριμένο παράδειγμα είναι ανάλογου ύφους ώστε να αντιληφθούμε πως το Ισραήλ εκτός από το να πολεμά για να επιβιώσει δεν έχει καμία συνεπή βλέψη ως προς την εξωτερική του πολιτική ακόμη και σήμερα.
Ως εκ τούτου όταν το Ισραήλ που είναι αναγνωριζόμενο κράτος από την διεθνή κοινότητα δεν έχει την δύναμη και την δυνατότητα να επιβάλει στον εαυτό του μια στρατηγική στην εξωτερική του πολιτική μήπως τελικά η εσωτερική αναμέτρηση είναι με τον εαυτό του μιας και όχι το Παλαιστινιακό καθαυτό αλλά η ροή της πολιτικής του ζωής, η ύπαρξη πληθυσμών από όλα τα μήκη του κόσμου και η αντίληψη τελικά τι πρέπει να είναι το Ισραήλ δεν είναι κοινή για όλους;
Η προβληματική της πορείας του Ισραήλ δυστυχώς μας γεμίζει ανασφάλεια γενικότερα στην περιοχή, το κλίμα τρόμου και οι ένοπλες συγκρούσεις ωθούν χιλιάδες Ισραηλινούς εκτός Ισραήλ για ένα καλύτερο μέλλον, οι εβραϊκές κοινότητες της διασποράς εκτός και αν βρίσκονται υπό διωγμό δεν επιθυμούν την μετοίκιση (Aliyah) στο Ισραήλ, ενώ οι ορθόδοξοι Εβραίοι (Haredi) οι πλείστοι στην Ιερουσαλήμ μεγαλώνουν στα πλαίσια του Εβραϊκού Νόμου (halakha) μιλώντας για ειρήνη και ένα άοπλο Ισραήλ μακριά από το Eretz Israel (γη του Ισραήλ) και τον εθνικισμό. Η τακτική του Ισραήλ να γκρεμίζει σπίτια «μαρτύρων» του Ισλάμ που τους αναφέρει ως τρομοκράτες, η πολιτική από-αραβοποίησης και στενού μαρκαρίσματος του Ισλάμ γεννά πολλές ανησυχίες τελικά κατά πόσο το Ισραήλ αποτελεί ένα ορόσημο και φράκτη για την Δύση απέναντι στον εξτρεμισμό, ή αν η όλη στάση του με την έλλειψη πολιτικής σταθερότητας και οράματος για το που θέλει να φτάσει την εξωτερική πολιτική και τα σύνορα του πυροδοτεί ακόμη περισσότερο την ένοπλο δράση στην Μέση Ανατολή.
Η συνεχιζόμενη ρητορική εναντίον των Αράβων, οι απειλές κατά του Ιράν, το γεγονός ότι το Ισραήλ είναι το δεύτερο κράτος σε εξοπλισμούς στην περιοχή μετά την Σαουδική Αραβία με ένα πληθυσμό 6 εκατ. και η άρνηση ενός κράτους στους Παλαιστινίους εκτροχιάζει τις πιθανότητες ειρήνης αλλά και μακροχρόνιων σχεδιασμών στην περιοχή. Οι ένοπλες οργανώσεις παραμένουν σε επαγρύπνηση εκ φύσεως αναμένοντας δράση, τα μέλη των ισλαμικών οργανώσεων είναι αναλώσιμα και οι πλείστοι μεγαλώνουν για να γίνουν «μάρτυρες» από μικρή ηλικία, ο ρόλος των ενόπλων είναι η μεταφορά της αντίστασης απέναντι στο Ισραήλ και εκτός Ισραήλ όπου υπάρχουν Ισραηλινοί στόχοι και άλλωστε οι συλλήψεις στην Κύπρο το 2021 μας το αποδεικνύουν.
Τι αναμένει πια το Ισραήλ από το να καθορίσει τον ζωτικό του χώρο με ρεαλιστικά ή θρησκευτικά κίνητρα και μέχρι που μπορεί να φτάσει το μακρύ χέρι μιας επιθετικής άμυνας που τελικά προσωποποιεί τον πόλεμο: οι ισραηλινοί κτυπούν αόπλους, οι ισλαμικές οργανώσεις στοχοποιούν πολίτες! Η προσωποποίηση της νίκης και της ήττας με εκατόμβες νεκρών δεν έχει καμία διπλωματική διέξοδο, και αν κάποιος πρέπει να αποφασίσει για την λήξη της πληγής του αίματος πρέπει να είναι το κράτος που είναι επίσημα αναγνωρισμένο και έχει την δυνατότητα και να «πουλήσει» και να «αγοράσει» την ειρήνη στην πολιτική, όπως έπραξε με την Ιορδανία και την Αίγυπτο που σήμερα οι επενδύσεις, οι ακαδημαϊκές δραστηριότητες και οι σχέσεις παραμένουν σε επίπεδα ανεκτά παρόλη την μη πρόοδο στο Παλαιστινιακό.  Προσωπικά κάθε που ακούω ένα “Allah” και ένα “Adonai” μου έρχονται μνήμες πολλές εξιστορήσεων που ήταν ο λόγος η Παλαιστίνη και το Ισραήλ να θεμελιώσουν την ειρήνη μετά τον ΒΠΠ!
Ακούστε την ανάλυση της κας. Άνιφτου στην Εκπομπή Πρωινοί Τύποι του Ράδιο Πρώτο 53:37.
H Πωλίνα Άνιφτου είναι αναλύτρια Εξωτερικής πολιτικής και Επενδύσεων

Συνάντηση κορυφής Ιαπωνίας και Ελλάδας, των χωρών με τα μεγαλύτερα ποσοστά εθνικού χρέους στον κόσμο

1

Οι δύο χώρες με το μεγαλύτερο ποσοστό εθνικού χρέους σε σχέση με το ΑΕΠ τους παγκοσμίως.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει η επίσκεψη του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη στην χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου και στις συναντήσεις που θα έχει εκεί με την πολιτική ηγεσία και την επιχειρηματική κοινότητα.

Ακόμα περισσότερο ενδιαφέρον έχει ότι οι δυο χώρες κατέχουν τις δυο πρώτες θέσεις παγκοσμίως στον πίνακα των χωρών με το μεγαλύτερο ποσοστό εθνικού χρέους σε σχέση με το ΑΕΠ τους.

Η Ιαπωνία, με πληθυσμό 127.185.332 κατοίκους, έχει το υψηλότερο δημόσιο χρέος στον κόσμο με 234,18% του ΑΕΠ της, ακολουθούμενη από την Ελλάδα με 181,78%.

Το εθνικό χρέος της Ιαπωνίας ανέρχεται σήμερα σε 1.028 τρισεκατομμύρια γιεν (9,087 τρισεκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ). Το χρέος της Ελλάδας είναι στα 332.6 δισ. ευρώ (379 δισ. δολάρια)

Όπως καταλαβαίνει κανείς θα έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον η συζήτηση γύρω από τα οικονομικά.

https://www.ieidiseis.gr/parapolitika/182872/synantisi-koryfis-iaponias-kai-elladas-ton-xoron-me-ta-megalytera-pososta-ethnikoy-xreous-ston-kosmo

ΗΠΑ: Υποχρέωσαν πατέρα 16χρονου που πέθανε μετά τον εμβολιασμό του να πει ότι αιτία θανάτου ήταν ο Covid-19

0

Ο γιος του πέθανε από μυοκαρδίτιδα

Πατέρας στις ΗΠΑ που έχασε τον 16χρονο γιο του μετά από το εμβόλιο της Pfizer κατά της Covid-19 ενώ έπαιζε μπάσκετ παραδέχτηκε δημοσίως πως τον πίεσαν οι αμερικανικές αρχές ζητώντας του να δηλώσει πως ο γιος του πέθανε από Covid-19 προσφέροντάς του οικονομικά ανταλλάγματα.

Πρόκειται για τον Ernest Ramirez που προχώρησε σε αυτή την αποκάλυψη μιλώντας δημοσίως στην Καλιφόρνια.

«Η FEMA επικοινώνησε μαζί μου για να μου ζητήσει να αλλάξω την αιτία θανάτου σε Covid, ώστε να με βοηθήσουν οικονομικά», είπε χαρακτηριστικά.

Ο 16χρονος γιος του πέθανε πέντε ημέρες μετά την λήψη του εμβολίου της Pfizer.

Όπως δήλωσε χαρακτηριστικά:

«Ενώ έπαιζε μπάσκετ, ο Junior κατέρρευσε και πέθανε ακριβώς μπροστά  στα μάτια του καλύτερου φίλου του. Το ιατρικό προσωπικό προσπάθησε (να επαναφέρει) τον γιο μου, αλλά δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτα!

Την ημέρα που τελείωσε ο κόσμος μου, η αυτοψία του Junior έδειξε ότι είχε μυοκαρδίτιδα. Ο Junior ήταν ένα υγιές αγόρι που του άρεσε να παίζει μπέιζμπολ, βιντεοπαιχνίδια με τους φίλους του, απολάμβανε την ύπαιθρο, αγαπούσε το ψάρεμα.

Επτά μήνες αργότερα μετά, επικοινώνησε η FEMA μαζί μου και μου ζήτησε να αλλάξω την αιτία θανάτου του γιού μου σε κόβιντ, ώστε να μπορέσουν να με βοηθήσουν οικονομικά. Τους είπα ότι δεν θα το έκανα ποτέ».

https://www.pronews.gr/ygeia/ipa-ypoxreosan-patera-16xronou-pou-pethane-meta-ton-emvoliasmo-tou-na-pei-oti-aitia-thanatou-itan-o-covid-19/

Θα μπορούσε να είχε αποτραπεί η άνοδος του Χίτλερ;

0

Στις 30 Ιανουαρίου 1933 ο Φύρερ ορίζεται καγκελάριος. Σε μια εξαντλητική αναμέτρηση με το τότε ιστορικό και κοινωνικό γίγνεσθαι ιστορικοί εξετάζουν αυτό το – θεωρητικό – ερώτημα.

    Ο πρόεδρος του Ράιχ Χίντενμπουργκ μετά τον διορισμό του Χίτλερ ως καγκελαρίου

Στην πραγματικότητα θα μπορούσαν να είχαν πάρει άλλη τροπή οι εξελίξεις. Γιατί στις αρχές του 1930 όλα έδειχναν ότι ο Άντολφ Χίτλερ και το ναζιστικό του κόμμα NSDAP έπνεαν τα λοίσθια. Αυτό υποστηρίζει ο γερμανοϊσραηλινός συγγραφέας Νταν Ντίνερ για τη χρονική περίοδο που προηγήθηκε από την λεγόμενη κατάληψη της εξουσίας από τον Χίτλερ, στις 30 Ιανουαρίου του 1933. Ένα χρόνο πριν, το φθινόπωρο του 1932, το κόμμα και ο ηγέτης του βρίσκονταν αντιμέτωποι με σοβαρότατες αποτυχίες. Σε σημείο που ακόμη και οι ίδιοι οι Γερμανοί της εποχής εκείνης φάνηκαν να εκπλήσσονται, όταν τελικά έγινε καγκελάριος του Ράιχ. Οι συνέπειες τραγικές: 60 εκ. νεκροί σε όλον τον κόσμο, 6 εκατομμύρια Εβραίοι, Σίντι και Ρόμα διωγμένοι και εξοντωμένοι, άτομα με αναπηρίες και ομοφυλόφιλοι δολοφονημένοι. Η 30ή Ιανουαρίου του 1933 αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα σημεία καμπής της ιστορίας. „Η 30ή Ιανουαρίου 1933 έχει γίνει ένα αρχιμήδειο σημείο στη γερμανική ιστορία”, λέει ο Νταν Ντίνερ σε συνέντευξή του στη DW. „Συνέβη κάτι που μας επιτρέπει ως ιστορικούς, αλλά και ως συγχρόνους ανθρώπους, να προβούμε σε εκτιμήσεις για το διάστημα πριν και μετά. Πρόκειται ίσως για μια από τις κυριότερες και, όσον αφορά την προβολή της, σημαντικότερες ημερομηνίες – κλειδιά της γερμανικής ιστορίας του 20ού αιώνα”.

Δεν ήταν ατύχημα ο Χίτλερ

Ο καθηγητής ιστορίας Νταν ΝτίνερΟ καθηγητής ιστορίας Νταν Ντίνερ

Κι αυτό ξεκινά με τον όρο “κατάληψη της εξουσίας”, ένα σκόπιμο εφεύρημα της ναζιστικής προπαγάνδας. Στις 30 Ιανουαρίου, η εξουσία δεν καταλήφθηκε από τον Χίτλερ, αλλά παραδόθηκε στον Χίτλερ. Ο πρόεδρος του Ράιχ Πάουλ φον Χίντενμπουργκ τον διόρισε καγκελάριο. Ωστόσο, ο μεγάλης ηλικίας στρατηγός είχε αντισταθεί στον Χίτλερ για μεγάλο χρονικό διάστημα, αρνούμενος να τον κάνει καγκελάριο παρά τα καλά εκλογικά αποτελέσματα τον Αύγουστο του 1932. Επρόκειτο για μια από τις μεγαλύτερες ήττες του Χίτλερ. Ο Βρετανός ιστορικός Ίαν Κέρσοου στο βιβλίο του για τον Χίτλερ, που θεωρείται διεθνώς έργο αναφοράς, απαριθμεί τους διάφορους παράγοντες που οδήγησαν στην ανάληψη της εξουσίας από τους εθνικοσοσιαλιστές. Από τη μία πλευρά, αναφέρει, υπήρχε επί Βαϊμάρης η υπονόμευση της δημοκρατίας για τη διατήρηση ή επιβολή ιδίων οικονομικών συμφερόντων. Και αυτό παράλληλα με την τυφλή αποφασιστικότητα των ακραίων δεξιών συντηρητικών να “εξαλείψουν τη δημοκρατία και να καταστρέψουν τον σοσιαλισμό”. Κατά δεύτερον, στον απόηχο των αναταραχών λόγω της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης παρατηρήθηκε στροφή σε ένα αυταρχικό σύστημα διακυβέρνησης. Τέλος, η θέληση του Χίτλερ για εξουσία και καταστροφή υποτιμούνταν συνεχώς. “Ο Χίτλερ δεν ήταν το αναπόφευκτο αποτέλεσμα ενός γερμανικού “Sonderweg” (ιδιαίτερου δρόμου), λέει ο Κέρσοου, “αλλά ούτε και ´ένα απλό ατύχημα´. Πρέπει να δει κανείς τον Χίτλερ μέσα από το χρονικό πλαίσιο της εποχής του, πόλεμος, επανάσταση, εθνική ταπείνωση και φόβος του μπολσεβικισμού”.

30 Ιανουαρίου 1933: δεξιά από τον Χίτλερ ο Φραντς φον Πάπεν30 Ιανουαρίου 1933: δεξιά από τον Χίτλερ ο Φραντς φον Πάπεν

Κατά τον ιστορικό Νταν Ντίνερ, που έχει κάνει συγκριτικές μελέτες για το θέμα, υπάρχουν πολλοί παράγοντες που έπαιξαν καθοριστικό ρόλο. Για τον ίδιο η οικονομική κρίση και η δομή του Συντάγματος της Βαϊμάρης, στο οποίο ριζοσπαστικά κόμματα μπορούσαν να εισέλθουν γρήγορα στο κοινοβούλιο, αποτελούν πολύ σημαντικούς παράγοντες.Παρόλα αυτά υπήρξε μια αντίφαση. “Ο διορισμός του Χίτλερ ήταν ένα αιφνιδιαστικό γεγονός” επισημαίνει ο Ντίνερ. “Το NSDAP ήταν σε αδιέξοδο. Από το φθινόπωρο του 1932 εμφανίστηκαν σημάδια οικονομικής ανάκαμψης. Το NSDAP βρισκόταν σε πτώση, ενώ η οικονομία βρισκόταν σε άνοδο. Και σε αυτό ακριβώς το σημείο ο Χίτλερ διορίζεται Καγκελάριος του Ράιχ. Στην πραγματικότητα δεν έπρεπε να συμβεί”. Ο Νταν Ντίνερ ασχολείται καιρό με το ερώτημα κατά πόσον ήταν αναπόφευκτη η ανάληψη της εξουσίας από τον Χίτλερ. Το Γερμανικό Ιστορικό Μουσείο στο Βερολίνο, σε μια ασυνήθιστη έκθεση υπό την αιγίδα του, παρουσιάζει τις δυνατότητες που θα μπορούσαν να έχουν αλλάξει τον ρου της ιστορίας. Μια ασυνήθιστη προσέγγιση του ιστορικού γίγνεσθαι. Η έκθεση με τον τίτλο “Roads not taken”΄που θα διαρκέσει μέχρι τις 24 Νοεμβρίου του 2024, είναι αφιερωμένη σε τέτοια ερωτήματα. Όχι μόνο σε σχέση με το 1933, αλλά και με άλλες κεντρικές ημερομηνίες της γερμανικής ιστορίας, από το 1989 και πίσω μέχρι το 1848. “Δεν πρόκειται για εικοτολογική ιστορία”, εξηγεί ο Νταν Ντίνερ, “περισσότερο βασιζόμαστε στην πραγματικότητα για να δούμε ποια πιθανά σπέρματα δυνατοτήτων υπήρχαν, τα οποία όμως στη συνέχεια δεν μπαίνουν πλέον στην ιστορική αφήγηση”.

Αγνόησαν τους κινδύνους

Ο βρετανός ιστορικός Ίαν ΚέρσοουΟ βρετανός ιστορικός Ίαν Κέρσοου

Τα κεντρικά ιστορικά γεγονότα αναλύονται μέσα από μικροσκόπιο. Το γεγονός ότι ο Χίτλερ έγινε καγκελάριος του Ράιχ το 1933 ήταν επίσης σε μεγάλο βαθμό προϊόν μηχανορραφιών στα παρασκήνια της εξουσίας. Ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων έπαιξε καταστροφικό ρόλο σε αυτό, κυρίως ο Φραντς φον Πάπεν, ο οποίος είχε αναγκαστεί να παραιτηθεί από καγκελάριος του Ράιχ μόλις τον Νοέμβριο του 1932 και τώρα έβλεπε την ευκαιρία να ανακτήσει την εξουσία. Και όντως τα κατάφερε, γιατί στην κυβέρνηση Χίτλερ-Πάπεν-Χούγκενμπεργκ διορίστηκε στις 30 Ιανουαρίου 1933 αντικαγκελάριος. Ο φον Πάπεν ήταν έμπιστος του Χίντενμπουργκ. Τον Ιανουάριο του 1933 διαπραγματεύτηκε μαζί με τον Χίτλερ τους όρους για την καγκελαρία και μια κοινή κυβέρνηση υπό τον Χίτλερ και τελικά έπεισε τον Χίντενμπουργκ ότι αυτός ήταν ο σωστός δρόμος.

Ταυτόχρονα, κατέστη σαφές ότι ο απερχόμενος καγκελάριος του Ράιχ Κουρτ φον Σλάιχερ δεν θα μπορούσε να διατηρηθεί στην εξουσία. Τον Ιανουάριο του 1933 οι υπόλοιποι συμμετέχοντες παρασύρθηκαν από το γεγονός ότι ο Χίτλερ έκανε πίσω, φαινομενικά βέβαια, στις απαιτήσεις του ζητώντας να πάρει “μόνο” την καγκελαρία, το υπουργείο Εσωτερικών και το πρωσικό υπουργείο Εσωτερικών. Θεώρησαν ότι με την ανάληψη της εξουσίας ο Χίτλερ θα εξημερωνόταν, μια μνημειώδης πλάνη. “Υπάρχει μια φράση του Χίτλερ ότι δήθεν οι άλλοι τον ανακάλυψαν, αλλά μου προκαλεί ανατριχίλα, λες και δρουν μαγικές δυνάμεις που μετακινούν έναν άνθρωπο σε μια θέση για να αναπτύξει μετά εκρηκτική πυρηνική δύναμη” λέει ο Ντίνερ για την πορεία της ιστορίας. Η οπτική γωνία της έκθεσης καθιστά σαφές ότι η απληστία για εξουσία και τα προσωπικά συμφέροντα μεμονωμένων παραγόντων άνοιξαν επίσης τον δρόμο για να ανέβει ο Χίτλερ στην εξουσία.

Λαμπαδηδρομία / Πύλη του Βραδεμβούργου / 1933Λαμπαδηδρομία της ναζιστικής οργάνωσης “Καταιγίδα” στις 30.01.1933

Ο Νταν Ντίνερ εξετάζει επίσης την ιστορία μέσα από τον καθρέφτη ερωτημάτων του παρόντος. Γιατί στις σημερινές κρίσεις εντοπίζει κανείς παραλληλισμούς με το χθες, ακόμη και με το 1933: “Το μεγάλο πρόβλημα ήταν ότι κατέρρευσαν οι θεσμοί που εξασφάλιζαν τη δημοκρατία”, λέει ο Νταν Ντίνερ. Κι αυτό σήμαινε απώλεια ελέγχου. Στην τελική φάση της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, η διακυβέρνηση γινόταν μόνο με έκτακτα διατάγματα, το κοινοβούλιο είχε μπλοκαριστεί και ο πρόεδρος του Ράιχ Χίντενμπουργκ μπορούσε να διορίζει και να απολύει καγκελάριους κατά το δοκούν. Τι διδάγματα πρέπει να πάρουμε από αυτό σήμερα; Η απάντηση του Νταν Ντίνερ είναι απλή αλλά ουσιαστική: “Μαθαίνεις από αυτό να σέβεσαι τους θεσμούς”. Και να έχει κανείς τα μάτια ανοιχτά. Παρά το ότι η ναζιστική παραστρατιωτική οργάνωση “Καταιγίδα” το βράδυ της 30ής Ιανουαρίου του 1933 έκανε λαμπαδηδρομία επί ώρες στο νυχτερινό Βερολίνο προς την Πύλη του Βρανδεμβούργου, οι περισσότερο ούτε καν έλαβαν υπόψη τους την καταστροφή που ξεκινούσε. Μεγάλος αριθμός σοβαρών εφημερίδων δεν είδε λόγο ανησυχίας στη νέα κυβέρνηση. Μόνο λίγοι αναγνώρισαν τον κίνδυνο. Αλλά οι προειδοποιήσεις τους δεν εισακούστηκαν.

Γιούλια Χιτς

Επιμέλεια: Ειρήνη Αναστασοπούλου

DW

Δ. Τσαϊλάς: Μια μεγάλη πρόκληση στην Ελλάδα είναι το ανθρώπινο δυναμικό

0

του Δημήτρη Τσαϊλά, Υποναυάρχου ε.α.

Από οποιαδήποτε πρόκληση που θα αντιμετωπίσει η Ελλάδα, ο περιορισμός στο ανθρώπινο δυναμικό μπορεί να είναι η μεγαλύτερη. Η Ελλάδα είναι έτοιμη να αναλάβει μια άνευ προηγουμένου ενίσχυση της άμυνας, αλλά σκοπεύει να το κάνει χωρίς να αυξήσει το μέγεθος των Ανθρωπίνων Πόρων. Η πραγματικότητα της συρρίκνωσης του πληθυσμού της Ελλάδας και οι παραδοσιακές προκλήσεις για την επίτευξη των στόχων πρόληψης, θα μπορούσαν να καταστήσουν αδύνατη οποιαδήποτε πραγματική ανάπτυξη. Εκτός από την εισαγωγή μεταναστών και την αφομοίωσή τους, η στρατηγική θα μπορούσε να βασίζεται σε διάφορες προσεγγίσεις για ανεύρεση ανθρωπίνων πόρων. Όπως  αύξηση της ηλικίας συνταξιοδότησης του προσωπικού, βελτίωση των συνθηκών για τις γυναίκες, αξιοποίηση αφυπηρετησάντων για εκπαίδευση και ανάπτυξη κινήτρων σε νέους. Αυτά τα βήματα είναι λογικά, δεδομένων των περιορισμών του ανθρώπινου δυναμικού, αλλά η αποτελεσματικότητα αυτών των λύσεων είναι ανοιχτή σε συζήτηση.

Με την κρίση υπογεννητικότητας σκεφτήκαμε πρώτα να αυξήσουμε τις ηλικίες συνταξιοδότησης και να αξιοποιήσουμε ακόμη και το γερασμένο προσωπικό σε θέσεις όπου η ικμάδα είναι ζητούμενο. Υπάρχει ο σκεπτικισμός ότι αυτές οι επιλογές αδυνατίζουν την ισχύ, γεγονός που επηρεάζει αρνητικά την ικανότητα της Ελλάδας να υποστηρίξει μια περιφερειακή έκτακτη ανάγκη, επειδή το ηλικιωμένο προσωπικό αντιμετωπίζει μεγαλύτερα προβλήματα υγείας και είναι πιθανότατα λιγότερο ικανό στην ενσωμάτωση νέων τεχνολογιών από τους νεότερους ομολόγους τους.

Μια άλλη σκέψη οδήγησε στη σύναψη συμβάσεων και ανάθεση σε ιδιωτικές εταιρείες που μπορεί να λειτουργεί σε καιρό ειρήνης, όπου μπορούμε να χρησιμοποιούμε υπηρεσίες μεταφοράς με πλοία ή αεροπλάνα για να διεξάγουν ασκήσεις ή αντιμετώπιση έκτακτων αναγκών για φυσικές καταστροφές, αλλά δεν είναι σαφές πόσο ρεαλιστική θα είναι η χρήση πολιτικών δυνατοτήτων σε μια κατάσταση μάχης.

Επίσης υπάρχει η ώθηση για εισαγωγή δυνατοτήτων σε μη στελεχωμένες πλατφόρμες που θεωρείται ως μερική λύση στο ζήτημα του ανθρώπινου δυναμικού, διότι και αυτά απαιτούν προσωπικό. Στην πραγματικότητα, δεδομένης της φύσης αυτών των πλατφορμών και της ενσωμάτωσης της τεχνητής νοημοσύνης, σε συνδυασμό με άλλα στοιχεία της στρατηγικής, συμπεριλαμβανομένης της αυξανόμενης κυβερνοασφάλειας, της εκπαίδευσης χειριστών για μη στελεχωμένες πλατφόρμες, της ανάπτυξης πλοίων με πληρώματα που επικεντρώνονται στην άμυνα βαλλιστικών πυραύλων και της δημιουργίας μόνιμου κοινού επιχειρησιακού αρχηγείου διαφορετικού από το υπάρχον Μικτό Επιτελείο.

Η εύρεση επαρκούς προσωπικού μπορεί να αποδειχθεί ότι αποτελεί σημαντικό εμπόδιο για την επίτευξη των στόχων της στρατηγικής. Για παράδειγμα, σε σύγκριση με τις ελλείψεις ανθρώπινου δυναμικού σε μια μονάδα πεζικού, όπου τα καθήκοντα μπορούν να μετατοπιστούν σε άλλες μονάδες, οι ελλείψεις ανθρώπινου δυναμικού στο Πολεμικό Ναυτικό και την Πολεμική Αεροπορία θα μπορούσαν να μεταφραστούν σε προβλήματα επιχειρήσεων για πλοία και αεροπλάνα όταν αυτά τα σκάφη απαιτούν καθορισμένο αριθμό προσωπικού.

Αν και η Στρατηγική Εθνικής Άμυνας καταδεικνύει την αναγνώριση του προβλήματος του ανθρώπινου δυναμικού, δεν είναι σαφές πόσο αποτελεσματικές θα είναι οι προτεινόμενες λύσεις για την ανάπτυξη της πιο ισχυρής και αποτρεπτικής δύναμης που προβλέπουν τα έγγραφα. Εάν υπολείπονται, η εφαρμογή της στρατηγικής μάλλον είναι ανέφικτος.