Αρχική Blog Σελίδα 1741

Είναι η Ελλάδα εναλλακτική σε περίπτωση ρήξης Δύσης-Τουρκίας;

1

Η επέτειος των 100 ετών από την Μικρασιατική Καταστροφή έφερε στην επιφάνεια την συζήτηση για το Ανατολικό Ζήτημα και την “λύση” που επέλεξαν οι Σύμμαχοι το 1921-22, προτιμώντας την αναβίωση του τουρκικού μορφώματος στην Μικρά Ασία από την δημιουργία ενός μείζονος ελληνικού κράτους στις δύο όχθες του Αιγαίου. Επιλογή κοντόφθαλμη και υπονομευτική της ίδιας της δυτικής κυριαρχίας στην Ανατολή, της οποίας τις συνέπειες ο Δυτικός Κόσμος αντιλαμβάνεται σήμερα σε όλη τους την έκταση.

Αν παρ’ ελπίδα η λυσσαλέα υπονόμευση των δυτικών γεωστρατηγικών συμφερόντων από την Τουρκία σήμερα (βέτο στην ένταξη Φινλανδίας-Σουηδίας στο ΝΑΤΟ, συνεργασία με Ρωσία, στάση “επιτήδειου ουδέτερου” στην ρωσοουκρανική σύρραξη κλπ.) οδηγήσει σε ρήξη της Τουρκίας με την Δύση, τότε τίθενται σοβαρά ερωτήματα για την Ελλάδα. Εφ’ όσον η Τουρκία απαξιωθεί και απομονωθεί από την Δύση, δημιουργείται γεωπολιτική “μαύρη τρύπα” στην Ανατολική Μεσόγειο.

Σε μία παρόμοια περίπτωση, η Ελλάδα –εκ των πραγμάτων και μη υπαρχούσης εναλλακτικής– αναβαθμίζεται σε σκληρό σύνορο του Δυτικού Κόσμου, πυλώνα του δυτικού συστήματος ασφαλείας και πεδίο ανάπτυξης των νατοϊκών δυνάμεων στην ευρύτερη περιοχή. Μία παρόμοια εξέλιξη θωρακίζει μεν την Ελλάδα έναντι της εξ ανατολών απειλής, αλλά ταυτόχρονα της δημιουργεί τεράστιες γεωπολιτικές ευθύνες. Άμεση προτεραιότητα θα είναι η Ελλάδα να μεταβληθεί σε ισχυρό κράτος, να υιοθετήσει το μοντέλο οργάνωσης του Ισραήλ, να αναλάβει την ευθύνη της άμυνας της Κύπρου και να συμμαχήσει στενά με το Ισραήλ (ενδεχομένως και με την Αίγυπτο).

Είναι η Ελλάδα έτοιμη να αναλάβει αυτήν την ευθύνη; Διαθέτει την κατάλληλη ηγεσία; Διαπνέεται από την αντίστοιχη βούληση; Η ελληνική κοινωνία θέλει να αναβαθμιστεί σε έναν ρόλο περιφερειακής δύναμης; Η άρχουσα τάξη της χώρας είναι σε θέση να σχεδιάσει και να υλοποιήσει ένα τέτοιο σχέδιο; Οι διανοούμενοι και η πνευματική ηγεσία μπορούν να το στηρίξουν θεωρητικά και ιδεολογικά;

Το “κλειδί” για την Ελλάδα

Ασφαλώς το κλειδί είναι η πολιτική ηγεσία. Πριν από 100 χρόνια, η Ελλάδα εκυβερνάτο από μία ιθύνουσα τάξη που είχε οδηγήσει την χώρα στην χρεωκοπία (1893) και στην στρατιωτική γελοιοποίηση (1897). Αλλά ήταν αρκετή η έλευση του Ελευθερίου Βενιζέλου στην διακυβέρνηση το 1910 για να συσπειρωθούν γύρω του τα καλύτερα, δυναμικότερα και πιο ποιοτικά στοιχεία της ελληνικής κοινωνίας και μέσα σε δύο μόλις χρόνια η Ελλάδα να εκσυγχρονισθεί και να διπλασιασθεί εδαφικά, συντρίβοντας την Οθωμανική Αυτοκρατορία.

Η αλλαγή πολιτικής ηγεσίας ήταν μεν αποτέλεσμα αντισυμβατικής πολιτειακής πρωτοβουλίας του βασιλέως Γεωργίου Α’, ο οποίος διόρισε τον Βενιζέλο Πρωθυπουργό χωρίς καν αυτός να είναι αρχηγός κόμματος. Αλλά πίσω από την μεγάλη αυτή μεταβολή υπήρχε η βούληση των Συμμάχων, οι οποίοι είχαν αποφασίσει να αποδομήσουν την Οθωμανική Αυτοκρατορία, επειδή αυτή είχε πλήρως διαβρωθεί από το γερμανικό κεφάλαιο και τις γερμανικές στρατιωτικές αποστολές.

Την αποστολή αυτή οι Αγγλογάλλοι ανέθεσαν στην μεν οθωμανική Εγγύς Ανατολή στον Λώρενς της Αραβίας, στα δε Βαλκάνια στην Βαλκανική Συμμαχία την οποία οι ίδιοι παρασκηνιακά συγκρότησαν με αιχμή την Ελλάδα και ιθύνοντα νόα τον Βενιζέλο (και στρατηγικό εγκέφαλο τον Ιωάννη Μεταξά). Η αποστολή εξετελέσθη και η Οθωμανική Αυτοκρατορία εξεδιώχθη και από τα Βαλκάνια και από την Εγγύς Ανατολή. Η φορά των πραγμάτων και ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος οδήγησαν την Ελλάδα στην Ανατολική Θράκη και στην Μικρά Ασία, αλλά η αναβίωση του Βυζαντίου ανακόπηκε τόσο από τον καθ’ ημάς Εθνικό Διχασμό όσο και από την αλλαγή πλεύσης των Συμμάχων.

Είναι ψεύδος ότι η Ελλάδα βρίσκεται σε παρακμή. Η παρακμή είναι αποτέλεσμα επιλογών του πολιτικού συστήματος. Η ελληνική κοινωνία διαθέτει εξαιρετικό δυναμικό, που διαπρέπει διεθνώς, αλλά είναι εξορισμένο από τα κέντρα λήψεως των αποφάσεων για το μέλλον της χώρας. Σε αυτά κυριαρχούν κόμματα και πρόσωπα με ολιγαρχική, πελατειακή και διαπλεκόμενη δομή, εντελώς αποτυχημένα και ακατάλληλα για να διοικήσουν την χώρα. Άλλωστε, αυτά τα κόμματα και αυτά τα πρόσωπα οδήγησαν την χώρα στην χρεωκοπία. 

Συνέχεια στο slpress.gr

Λ. Καμπουρίδης: Πως το αδιέξοδο Ερντογάν μπορεί να συμπαρασύρει και τα εθνικά μας θέματα

0

Γράφει ο Λάζαρος Καμπουρίδης, Αντιστράτηγος ε.α

Η αδυναμία του Ερντογάν να βελτιώσει τα ποσοστά του ενόψει των εκλογών της 14ης Μαϊου, φαίνεται ότι οδηγεί το τουρκοϊσλαμικό δίδυμο ΑΚΡ (Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης) – ΜΗΡ (Κόμμα Εθνικιστικής Δράσης) σε αδιέξοδο, με αποτέλεσμα η Τουρκία δεν αποκλείεται να ωθείται σε εξελίξεις οι οποίες μπορεί επηρεάσουν όχι μόνο την ίδια αλλά πιθανότατα και τη Χώρα μας.

Το αποτέλεσμα του αδιεξόδου που οδηγήθηκε η Τουρκία από την βραχύβια κυβέρνηση REFAH-YOL του ισλαμιστή Ερμπακάν και της δεξιάς – συντηρητικής Τσιλέρ {1996-1997), ήταν η ανατροπή της με το «βελούδινο» πραξικόπημα της 28ης Φεβρουαρίου του 1997, υπό τον φόβο ότι η χώρα οδηγείται στον ακραίο ισλαμισμό. Μετά από την κυβέρνηση των Ετσεβίτ – Μπαχτσελί [DSP (Κόμμα Δημοκρατικής Αριστεράς) – MHΡ] ακολούθησε η αναρρίχηση στην εξουσία του ΑΚΡ / Ερντογάν προκαλώντας νέο αδιέξοδο και την αντίδραση των στρατιωτικών οι οποίοι ηττήθηκαν μετά από μία δεκαετία εσωτερικών συγκρούσεων αφού οι νεοοθωμανιστές με τη στήριξη του Γκιουλέν επικράτησαν μέσω της αποκάλυψης μιας σειράς σκανδάλων, με κυριότερα τις υποθέσεις «ΕΡΓΚΕΝΕΚΟΝ» και «ΒΑΡΙΟΠΟΥΛΑ».

Η αποκάλυψη της τελευταίας υπόθεσης δείχνει τον τρόπο με τον οποίο οι 2 κύριες αντίπαλες ιδεολογίες στην Τουρκία δεν διστάζουν να εργαλειοποιήσουν και να χρησιμοποιήσουν ακόμη και εξωτερικά μέτωπα για να επικρατήσουν στις εσωτερικές συγκρούσεις οι οποίες μερικές φορές έχουν και χαρακτηριστικά «μάχης μέχρις εσχάτων». Σημειώνεται ότι, η στρατιωτική ελίτ το 2003 σχεδίαζε να εξέλθει από το αδιέξοδο και να απαλλαγεί από την «παρέα» του Ερντογάν μέσα από μία ελληνοτουρκική στρατιωτική αντιπαράθεση προκαλώντας πόλεμο μικρής διάρκειας 3 ημερών σε Έβρο και Αιγαίο με προβοκάτσια και κατάρριψη τουρκικού F-16 από τουρκικά πυρά, ενέργεια η οποία θα χρεωνόταν στην Ελλάδα.

Το αδιέξοδο του Ερντογάν

Για πρώτη φορά  το κόμμα του αλλά και ο ίδιος ο Ερντογάν έχουν αγγίξει τόσο χαμηλά ποσοστά. Επίσης είναι πρωτοφανές για την Τουρκία το γεγονός ότι το εκλογικό σώμα στη γείτονα δεν ανταποκρίνεται όσο θα έπρεπε στις υποσχέσεις για οικονομικές παροχές.

Ο Ερντογάν αν και έχει προχωρήσει σε μία άνευ προηγουμένου παροχολογία με κοινωνικούς και κυρίως οικονομικούς όρους, έχει αντιληφθεί ότι η νέα γενιά των ηλικιών 18-30 είναι πολύ θυμωμένη με την διακυβέρνηση ΑΚΡ, αφού πλέον τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης έχουν αλλάξει τα ήθη και τις προτεραιότητες της κοινωνίας. Επίσης, πολύ απογοητευμένο με τον Ερντογάν είναι και ένα φιλελεύθερο κομμάτι της τουρκικής κοινωνίας το οποίο «ακούμπησε» τα όνειρά του στο ΑΚΡ για μία νέα σύγχρονη Τουρκία η οποία θα «πάντρευε» τις τουρκικές παραδόσεις με δυτικά ρεύματα και ιδέες, θα σεβόταν τις μειονότητες και θα προωθούσε τα θέματα των δημοκρατικών ιδεών και ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Όλα ανατράπηκαν αφού ο Ερντογάν μετά από την απόπειρα του πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου, συμμάχησε με τους ακραίους εθνικιστές – εκφραστές του ευρασιατικού προσανατολισμού της Τουρκίας, με αποτέλεσμα πλέον η συμμαχία ΑΚΡ – ΜΗΡ να βρίσκεται σε προεκλογικό αδιέξοδο.

Εξάλλου ακόμη και η επιλογή του χρόνου των εκλογών έχει προεκλογική σκοπιμότητα, αφού επιχειρείται η εκμετάλλευση του θρησκευτικού συναισθήματος των ψηφοφόρων, καθώς η περίοδος του Ραμαζανιού (22 Μαρτίου – 20 Απριλίου), αποτελεί μία πολύ καλή ευκαιρία ώστε ο Ερντογάν λίγο πριν τις κρίσιμες εκλογές να παίξει και το χαρτί του ευαίσθητου ισλαμιστή ηγέτη, αποστέλλοντας μηνύματα όχι μόνο προς τον θρησκευόμενο Τούρκο αλλά και στους θρησκόληπτους Κούρδους μουσουλμάνους.

Ο προεκλογικά πιεσμένος Ερντογάν ο οποίος έχει αντιληφθεί ότι, είναι πλέον σοβαρό το ενδεχόμενο για την πρώτη εκλογική του ήττα, καθώς το παιχνίδι του «Επιτήδειου Ουδέτερου» μεταξύ Δύσης και Ρωσίας δεν αποδίδει στο βαθμό που θα ήθελε τα επιδιωκόμενα οφέλη από τις ΗΠΑ, οι οικονομικές υποσχέσεις δεν αποδίδουν άμεσα καρπούς και τέλος η αδυναμία να αποσπάσει εκλογικά οφέλη από τις υποσχέσεις στο Συριακό (επιστροφή Σύριων προσφύγων στη χώρα τους), αγγίζει πλέον την ιδέα να «παίξει το χαρτί» το οποίο μπορεί να αποδώσει άμεσα αποτελέσματα, δηλαδή μιας πιθανής εργαλειοποίησης της έντασης με την Ελλάδα σε συνδυασμό με μία τεχνητή κατάσταση χάους εντός Τουρκίας, εκμεταλλευόμενος τα εθνικιστικά αντανακλαστικά αποσκοπώντας στην συσπείρωση των ψηφοφόρων. Ήδη σε άρθρο τον περασμένο Αύγουστο είχαμε αναφερθεί σε πιθανή πρόκληση κατάστασης χάους στην Τουρκία από τον ίδιο τον Ερντογάν, αφού αρθρογράφος που πρόσκειται σε αυτόν μίλησε για πιθανότητα ενός νέου πραξικοπήματος.

Συμπεράσματα:

Ο Ερντογάν σε αυτές τις κρισιμότερες εκλογές της καριέρας του θα χρησιμοποιήσει όλες τις δυνατότητες ώστε να διατηρήσει τον προεδρικό θώκο.

Μία ελεγχόμενη μικρή κρίση με την Ελλάδα σε συνδυασμό με μία τεχνητή κατάσταση χάους εντός Τουρκίας θα μπορούσαν να αποτελέσουν χρήσιμα «εργαλεία» στα χέρια του Ερντογάν για να πολώσει και να κερδίσει το συντηρητικό εκλογικό σώμα ή και να αναβάλλει τις εκλογές (άρθρα 78 και 119 του Τουρκικού Συντάγματος).

Η Χώρα μας η οποία ήδη εμφανίζεται από την Άγκυρα ως η επιτιθέμενη πλευρά, μπορεί να χρησιμοποιηθεί από την σημερινή έκφραση του τουρκοϊσλαμισμού (ΑΚΡ-ΜΗΡ), στο αδιέξοδο που οδηγείται η Τουρκία ενόψει των εκλογών τις οποίες ο Ερντογάν ακόμη και εάν ηττηθεί δεν έχει σκοπό να εγκαταλείψει την εξουσία. Θυμίζουμε ότι η Άγκυρα το τελευταίο διάστημα έχει «εξυφάνει» με ιδιαίτερη επιμέλεια και επιμονή το επιχείρημα της αμυνόμενης Τουρκίας απέναντι στην Αθήνα η οποία «εμφανίζει επιθετικές διαθέσεις».

  • Δημοσιεύεται παράλληλα, στην εφημερίδα «ΤΟ ΠΑΡΟΝ της Κυριακής»

Ο Αντιστράτηγος ε.α. Λάζαρος Καμπουρίδης είναι απόφοιτος της Σχολής Εθνικής Άμυνας, κάτοχος MBA από το Nottinngham Trend University, Πτυχιούχος του Τμήματος Ιστορίας & Εθνολογίας του ΔΠΘ, και υποψήφιος Διδάκτορας του Παντείου Πανεπιστημίου, ενώ διετέλεσε μέλος της Ελληνικής Διπλωματικής Αντιπροσωπείας στην Κωνσταντινούπολη την περίοδο 1995-1999, Ακόλουθος Άμυνας στην Ελληνική Πρεσβεία στην Άγκυρα την περίοδο 2013-2017. Αποστρατεύθηκε τον Μάρτιο / 2022.

 

 

 

 

 

Κ. Κυριακόπουλος: Το ΝΑΤΟ… Η Τουρκία… Η Ιδρυτική Συνθήκη… Οι ανοησίες του “δόγματος Λουνς”… Και τα παπαγαλάκια σε εργολαβία

0

Η κλιμάκωση της Τουρκικής επιθετικότητας απέναντι στην Ελλάδα, είναι ευθέως και άρρηκτα συνδεδεμένη με την ανάδειξη της νεο-οθωμανικής αντίληψης σε κυρίαρχο στοιχείο της Τουρκικής Εξωτερικής πολιτικής…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Συνακόλουθα, ο επιθετικός αναθεωρητισμός, ως προσδιοριστικό στοιχείο με βάση το οποίο αντιλαμβάνεται η ηγεσία της Άγκυρας την συμπεριφορά αυτής της χώρας τόσο τα περιφερειακά όσο και στα διεθνή δρώμενα, είναι απόλυτα συνυφασμένος με την γενικότερη επιδίωξή της να διασφαλίσει την πλήρη γεωπολιτική της χειραφέτηση και να παγιώσει την ευρύτερη γεωστρατηγική της αυτονομία. Ως εκ τούτου, πρόκειται για μια μεταστροφή η οποία έχει μόνιμα συστημικά χαρακτηριστικά και όχι για έναν προσωρινό παροξυσμό που θα ατονήσει μετά την επικείμενη εκλογική αναμέτρηση.

Στην πατρίδα μας, αλλά και στην Διεθνή κοινότητα, υπάρχει μια δυστοκία ως προς την αποδοχή αυτής της πραγματικότητας και οι πάντες περιχαρακώνονται μέσα σε ένα περιβάλλον από κίβδηλα άλλοθι και ανυπόστατες παραδοχές, προκειμένου να ερμηνεύσουν κατά το δοκούν αυτήν την συμπεριφορά την οποία καταφανώς αδυνατούν να χαλιναγωγήσουν.

Η ακραία πολεμικού χαρακτήρα ρητορική αλλά και οι δράσεις στις οποίες καταφεύγει η Τουρκία απέναντι στην χώρα μας, είναι μια σημαντική παράμετρος, ιδιαίτερα αποκαλυπτική των Τουρκικών επιδιώξεων, οι οποίες δεν συνθέτουν απλώς μια παράλογη αντίληψη για το «πακέτο» των διμερών διαφορών τις οποίες επιδιώκει με τρόπο αυθαίρετο να εντάξει στην συγκρουσιακή ατζέντα η πολιτική ηγεσία της γειτονικής χώρας. Αυτό που αποκαλύπτουν, είναι την επιδίωξη της Άγκυρας να ακυρώσει γεωπολιτικά την Ελλάδα μέσα από την συρρίκνωση της κυριαρχίας της και των κυριαρχικών της δικαιωμάτων, προκειμένου να εισβάλει δυναμικά στην γκρίζα ζώνη της αμφισβήτησης για να ελέγξει εξ ολοκλήρου το Αιγαίο, την ΝΑ Μεσόγειο, τον ενεργειακό της πλούτο, την θαλάσσια διαδρομή αλλά και την παράκτια ζώνη τριών Ηπείρων, από την Μαύρη θάλασσα μέχρι το Γιβραλτάρ.

Στα επιτελεία της Δυτικής και πιο ιδιαίτερα της Ατλαντικής συμμαχίας, υπάρχουν στρατηγιστές οι οποίοι αντιλαμβάνονται επαρκώς το που ακριβώς είναι διατεθειμένη να την «πάει την δουλειά» η Τουρκική πολιτικοστρατιωτική ηγεσία, αλλά η πλειοψηφία όλων αυτών, για λόγους που εξηγήσαμε σε σχετικό μας άρθρο (βλέπε ΕΔΩ) αντιμετωπίζουν το «δια ταύτα», μάλλον αμήχανα και με καταφανή ατολμία εξ αιτίας της στρατηγικής ανασφάλειας που αφορά στην επόμενη μέρα στον Καύκασο, στην Κεντρική Ασία και στην Μέση Ανατολή.

Οι περισσότερο αποφασιστικοί εκπρόσωποι και τα γεράκια της Ατλαντικής συμμαχίας, τολμούν δια του κ. Τζον Μπόλτον, να θέσουν ευθέως ζήτημα σχέσης της Τουρκίας με το ΝΑΤΟ αλλά σε αυτήν την φάση τουλάχιστον φαίνεται ότι αυτή η εκδοχή αντιμετωπίζεται με επιφυλακτικότητα, σκεπτικισμό και νομικίστικους αυτοσχεδιασμούς, που προκύπτουν από την προσχηματική προσέγγιση των προβλέψεων της Ιδρυτικής «Συνθήκης του Βορείου Ατλαντικού» (ΝΑΤΟ).

Στο πλαίσιο αυτής ακριβώς της νομικίστικα προσχηματικής προσέγγισης, εξέχουσα θέση κατέχει η διαπίστωση που λέει ότι η «Συνθήκη του Βορείου Ατλαντικού» δεν συμπεριλαμβάνει καταστατικό άρθρο με τιμωρητική διάταξη για τα «απείθαρχα» μέλη. Σωστά… Αλλά αυτή είναι η μισή αλήθεια. Όπως εξ ίσου μισή ήταν και η αλήθεια σκοπιμότητας, η οποία διαπέρασε την αθλιότητα του πρώην Γραμματέα του ΝΑΤΟ Γιόζεφ Λουνς, την οποία πλήρωσε πολύ ακριβά  ο Ελληνισμός το 1974 και η οποία αθλιότητα επανήλθε ως «δόγμα Λουνς» τον Μάιο του 1980 για να αποθρασύνει πλήρως την Τουρκική πειρατική αλητεία.

Η άλλη μισή αλήθεια, εμπεριέχεται στα ίδια τα κείμενα της Ιδρυτικής «Συνθήκης» η οποία αν και συντάχτηκε το 1949 σε ένα εντελώς διαφορετικό – σε σχέση με σήμερα – γεωπολιτικό περιβάλλον, δίνει επαρκή περιγραφή για όλα όσα ΟΦΕΙΛΕΙ να κάνει το «κράτος – μέλος» του οργανισμού. Λένε λοιπόν πιο συγκεκριμένα τα άρθρα 1 και 2…

Άρθρον 1

Τα Μέρη αναλαμβάνουν, ως καθορίζεται εν τω Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, όπως διακανονίζουν πάσαν διεθνή διαφοράν εις ην ήθελον ευρέθη εμπεπλεγμένα, δι’ ειρηνικών μέσων, κατά τρόπον ώστε η διεθνής ειρήνη και ασφάλεια και η δικαιοσύνη να μη εκτεθούν εις κινδύνους, και όπως εις τας διεθνείς αυτών σχέσεις απέχουν της απειλής ή της χρησιμοποιήσεως βίας καθ’ οιονδήποτε τρόπον απάδοντα προς τους σκοπούς των Ηνωμένων Εθνών.

Άρθρον 2

Τα Μέρη θέλουν συμβάλλει εις την περαιτέρω ανάπτυξιν ειρηνικών και φιλικών διεθνών σχέσεων δια της ενισχύσεως των ελευθέρων αυτών θεσμών, δια της επιτεύξεως καλλίτερος κατανοήσεως των αρχών εφ’ ων οι θεσμοί ούτοι έχουν εδραιωθή και δια της προαγωγής συνθηκών σταθερότητος και ευημερίας, θέλουσιν επιδιώξει την εξάλειψιν των συγκρούσεων εις την διεθνή αυτών οικονομικήν πολιτικήν και θέλουσιν ενθαρρύνει την οικονομικήν συνεργασίαν μεταξύ τινών ή του συνόλου αυτών.

Και στην συνέχεα έρχεται το άρθρο 8 να αποσαφηνίσει ότι:

Άρθρον 8

Έκαστον των Μερών δηλοί ότι ουδεμία των ήδη εν ισχύι διεθνών υποχρεώσεων μεταξύ αυτού και οιουδήποτε ετέρου Μέρους ή οιασδήποτε τρίτης Δυνάμεως, αντίκειται προς τας διατάξεις της παρούσης Συνθήκης, υπόσχεται δε να μη αναλάβη οιανδήποτε διεθνή υποχρέωσιν αντι-κειμένην προς την παρούσαν Συνθήκην.

Γίνεται λοιπόν φανερό ότι τα άρθρα 1,2 αλλά και 8, περιγράφουν όλα όσα υποχρεούνται να κάνουν τα κράτη – μέλη και τα οποία φυσικά ΔΕΝ κάνει η Τουρκία η οποία με τις επιλογές, τις αποφάσεις της και τους εν γένει χειρισμούς της, παραβιάζει κατάφορα από το προοίμιο της Συνθήκης, μέχρι το σύνολο των θεμελιωδών προβλέψεών της. Οι παραβιάσεις αυτές…

  • Τοποθετούν την Τουρκία αυτοδικαίως και αυτομάτως ΕΚΤΟΣ της Ατλαντικής συμμαχίας,
  • Την καθιστούν αυτοδικαίως κρινόμενη από τα λοιπά μέλη επομένως αναστέλλουν ουσιαστικά και τυπικά την ισχύ της ψήφου της. Και…
  • Τα υπόλοιπα μέλη οφείλουν απλά να επικυρώσουν την ουσιαστική της αποπομπή, επειδή οι πρακτικές και οι επιλογές της, επιβεβαιώνουν ότι η χώρα αυτή έχει αποστασιοποιηθεί και απορρίψει στην πράξη, τον σεβασμό και την ισχύ των θεμελιωδών προβλέψεων της συμμαχίας.

Το γεγονός λοιπόν ότι η Τουρκία παραμένει ακλόνητη και ασυδοτεί, χωρίς να τολμά κάποιος να θέσει ευθέως και τυπικά το αυτονόητο ζήτημα της αποπομπής της, ΔΕΝ σχετίζεται με την ανυπαρξία ειδικού άρθρου στην Ιδρυτική συνθήκη. Η επίκληση αυτής της ανυπαρξίας, είναι ένα βολικό πρόσχημα πίσω από το οποίο συγκαλύπτεται η στρατηγική ανασφάλεια των Αμερικανών οι οποίοι έχουν επίγνωση της αδυναμίας τους και αυτό το γεγονός το αξιοποιεί περίτεχνα η Τουρκία σε μια κρίσιμη ιστορική εποχή που η Αμερικανική μονοπολική παντοκρατορία, αποκαθηλώνεται οριστικά και αμετάκλητα από την νέα Αρχιτεκτονική της Διεθνούς τάξης.

Πάμε τώρα και στην αθλιότητα του Γιόζεφ Λουνς…

Για να καταδείξουμε μεταξύ άλλων ΚΑΙ την φαιδρότητα των ισχυρισμών του, αλλά και την κατάντια της Ελληνικής πολιτικής ελίτ που επιμένει να αντιμετωπίζει ως θέσφατο μια ανοησία που θα έπρεπε ήδη να έχει σταλεί στα αζήτητα της Ιστορίας.

Τι ισχυρίστηκε λοιπόν αυτός ο τρισάθλιος ανίκανος Ολλανδός ο οποίος παρατηρούσε ως θεατής την Τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974 και επανήλθε το 1980 ως αβανταδόρος της Τουρκίας υποτιμώντας κατάφορα και την λογική και την Ελλάδα;;;

Ζήτησε «Να μην περιλαμβάνονται στην κατανομή συμμαχικών πιστώσεων «αμφισβητούμενες περιοχές, διότι δημιουργούσαν πολιτικά προβλήματα στο ΝΑΤΟ». Έτσι, αυτός ο απίθανος τύπος, επιβάλειμια άποψη η οποία βαφτίστηκε «δόγμα», σύμφωνα με την οποία το ΝΑΤΟ ΔΕΝ επεμβαίνει… ΔΕΝ συζητά… και εν τέλει ΔΕΝ κρίνει πρακτικές και συμπεριφορές μέλους της συμμαχίας οι οποίες στρέφονται σε βάρος άλλου μέλους της συμμαχίας.

Αυτήν ακριβώς την θέση φρόντισε να επικαιροποιήσει σε ένα ρεσιτάλ αυθαιρεσίας (που δυστυχώς έμεινε αναπάντητο) ο Άντερς Φογκ Ράσμουσεν ως Γραμματέας του ΝΑΤΟ το 2010 κατά την διάρκεια επίσκεψής του στην χώρα μας, δηλώνοντας πως: «Είναι βασική μας αρχή ότι το ΝΑΤΟ ως οργανισμός δεν αναμειγνύεται σε πιθανές διαφορές ανάμεσα σε συμμάχους. Θεωρούμε ότι οι σύμμαχοι πρέπει να επιλύουν τέτοια ζητήματα μόνοι τους και είμαι πεπεισμένος ότι θα τα καταφέρουν. … Είναι βασική μας αρχή, και είναι έτσι για πολλά χρόνια, να μην εκφράζει οποιαδήποτε άποψη το ΝΑΤΟ για τέτοια θέματα και να μην παρεμβαίνει σε παρόμοιες διαφορές…»

Και φυσικά στην συνέχεια, ανέλαβαν υπηρεσία τα γνωστά παπαγαλάκια τα οποία φρόντισαν να προσδώσουν «νομιμοφάνεια» σε αυτήν την υπαγορευμένη και κατάφορα φιλοτουρκικά μεροληπτική στάση, αναπαράγοντας τον φαιδρό ισχυρισμό σύμφωνα με τον οποίο στην Ιδρυτική διακήρυξη προβλέπεται ανάληψη δράσης από το ΝΑΤΟ, μόνο στην περίπτωση που μια ΝΑΤΟική χώρα δεχτεί επίθεση από άλλη μη ΝΑΤΟική χώρα. Σε διαφορετική περίπτωση το ΝΑΤΟ μένει – λένε-– απαθές και συνιστά διάλογο και συνεννοήσεις. Η αλήθεια όμως είναι εντελώς διαφορετική και αυτό επιβεβαιώνεται από τις προβλέψεις των άρθρων 5 και 6 της Συνθήκης. Πιο συγκεκρτιμένα:

Άρθρον 5

Τα Συμβαλλόμενα Μέρη συμφωνούν ότι, ένοπλος εηίθεσις εναντίον ενός ή πλειόνων εξ αυτών εν Ευρώπη ή Βορείω Αμερική θέλει θεωρηθεί επίθεσις εναντίον απάντων και, συνεπώς, συμφωνούν ότι, εν περιπτώσει τοιαύτης ενόπλου επιθέσεως, έκαστον εξ αυτών, εν τη ασκήσει του υπό του άρθρου 51 του Χάρτου των Ηνωμένων Εθνών αναγνωριζομένου δικαιώματος της ατομικής ή συλλογικής αυτοαμύνης, θα συνδράμη τα υφιστάμενα την επίθεσιν εν ή πλείονα Μέρη δια της αμέσου λήψεως, τόσον ατομικώς όσον και από συμφώνου μετά των ετέρων Μερών, των μέτρων άτινα θεωρεί αναγκαία περιλαμβανομένης της χρήσεως ενόπλου βίας προς αποκατάστασιν και διατήρησιν της ασφαλείας της περιοχής του Βορείου Ατλαντικού.

Πάσα τοιαύτη ένοπλος επίθεσις ως και παν μέτρον λαμβανόμενον συνεπεία ταύτης θα φέρωνται αμέσως εις γνώσιν του Συμβουλίου Ασφαλείας. Τα μέτρα ταύτα θα λήξουν όταν το Συμβούλιον Ασφαλείας θα έχη λάβει τα αναγκαία μέτρα προς αποκατάστασιν και διατήρησιν της διεθνούς ειρήνης και ασφαλείας.

Άρθρον 6

Προς τον σκοπόν της εφαρμογής του άρθρου 5, η ένοπλος επίθεσις εναντίον ενός ή πλειόνων Μερών λογίζεται ότι περιλαμβάνει ένοπλον επίθεσιν:

  • εναντίον του εδάφους οιουδήποτε των Μερών εν Ευρώπη ή Βορείω Αμερική, εναντίον των Αλγερινών Νομών της Γαλλίας (Στους πρώην Αλγερινούς Νομούς της Γαλλίας οι σχετικοί όροι της Συνθήκης ταύτης έχουσι καταστεί ανεφάρμοστοι από της 3 Ιουλίου 1962), εναντίον του εδάφους της Τουρκίας ή εναντίον των νήσων υπό την δικαιοδοσίαν οιουδήποτε των Μερών εν τη περιοχή του Βορείου Ατλαντικού βορείως του Τροπικού του Καρκίνου.
  • εναντίον των δυνάμεων, πλοίων ή αεροσκαφών αυτών ή οιασδήποτε άλλης περιοχής εν Ευρώπη ένθα δυνάμεις κατοχής οιοδήποτε των Μερών ήσαν στρατοπεδεμέναι κατά την χρονολογίαν ότι η Συνθήκη ετέθη εν ισχύ ή της Μεσογείου ή της περιοχής του Βορείου Ατλαντικού βορείως του Τροπικού του Καρκίνου.

Τόσο το άρθρο 5 όσο και το άρθρο 6, αν και συντάχθηκαν την δύσκολη περίοδο του 1949, πουθενά δεν προσδιορίζουν το γεωπολιτικό στρατόπεδο του επιτιθέμενου. Μιλούν για «επίθεση» χωρίς να υπεισέρχονται σε περεταίρω προσδιορισμούς. Επομένως, οποιοσδήποτε επιτεθεί σε Νατοϊκή χώρα… ΟΠΟΙΟΣΔΗΠΟΤΕ… Δηλαδή ακόμη και χώρα μέλος της συμμαχίας η ηγεσία της οποίας ενδέχεται να παραφρόνησε, θα πρέπει να βρει απέναντί του την πολιτική μηχανή του ΝΑΤΟ η οποία θα είναι αποφασισμένη να τον συντρίψει. Αυτό λέει η Συνθήκη και όχι τις ανοησίες που αναπαράγονται… Ότι δεν εξαιρείται ρητώς, σημαίνει ότι συμπεριλαμβάνεται… Τόσο απλά…

Ουδείς λοιπόν έχει την υποχρέωση να αποδεχτεί την αυθαίρετη ανοησία Λουνς ως «δόγμα», ενώ η Ελληνική πολιτική τάξη είχε την υποχρέωση ,αντί να ερωτοτροπεί σαράντα και πλέον χρόνια με έναν ερμηνευτικό τυχοδιωκτισμό, να φροντίσει έτσι ώστε από την πρώτη στιγμή να πεταχτεί στο καλάθι των αχρήστων.

Αυτά τα ολίγα. Διότι αν μη τι άλλο, καλό θα είναι τουλάχιστον μεταξύ μας να μην δουλευόμαστε…

Δ. Κωνσταντακόπουλος: Ο χρόνος των εκλογών και ο κίνδυνος πολέμου με την Τουρκία

0

Βρισκόμαστε, χωρίς αμφιβολία, στο πιο επικίνδυνο σημείο των ελληνοτουρκικών σχέσεων, τουλάχιστο μετά την κρίση των Ιμίων του 1996.

(Πρώτο από δύο άρθρα. Διαβάστε το δεύτερο εδώ)

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Βρισκόμαστε, χωρίς αμφιβολία, στο πιο επικίνδυνο σημείο των ελληνοτουρκικών σχέσεων, τουλάχιστο μετά την κρίση των Ιμίων (1996).

Το κλίμα που τώρα επικρατεί μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας είναι πρόσφορο είτε για στρατιωτικό επεισόδιο, που μπορεί όμως να έχει μείζονες επιπτώσεις, όπως και εκείνο των Ιμίων (που μας οδήγησε στη συμφωνία Χόλμπρουκ, τη Μαδρίτη, τον Οτσαλάν και το Σχέδιο Ανάν), είτε για γενικευμένη καταστρεπτική σύρραξη.

Είναι πρόσφορο γιατί αν, ακόμα και από λάθος, καταρριφθεί ένα αεροσκάφος ή βυθιστεί ένα πλοίο της μίας ή της άλλης πλευράς, η πλευρά που θα το χάσει θα βρεθεί υπό τεράστια πολιτική πίεση, ιδίως σε προεκλογική περίοδο, να απαντήσει στρατιωτικά και κλιμακώνοντας. Αυτό κινδυνεύει να θέσει τις δύο πλευρές σε αυτοτροφοδοτούμενη συγκρουσιακή τροχιά και δεν ξέρουμε πού και αν θα σταματήσει η κλιμάκωση, στο μέτρο μάλιστα που οι ΗΠΑ δεν διαθέτουν σήμερα τον ολοκληρωτικό έλεγχο της Τουρκίας που διέθεταν στο παρελθόν, ενώ η διεθνής αστάθεια αλλά και η ρευστότητα στις σχέσεις Ουάσιγκτον και Άγκυρας έχει φτάσει σε πρωτοφανή ύψη.

Τα όπλα που διαθέτουν Ελλάδα και Τουρκία σήμερα έχουν πολύ μεγαλύτερη καταστρεπτική ισχύ από ό,τι στο παρελθόν. Το κόστος μιας γενικευμένης σύρραξης θα είναι πολύ μεγαλύτερο από το ενδεχόμενο «κέρδος» ενός «νικητή». Σημειωτέον ότι η Ελλάδα έχει μόνο να χάσει από μια σύγκρουση, εκτός αν κάποιος είναι αρκετά παλαβός για να πιστεύει ότι θα πάρουμε την Πόλη ή τη Σμύρνη ή ότι θα διαλύσουμε την Τουρκία. Ευτυχώς δεν υπάρχουν σήμερα τόσοι και τόσο μουρλοί.

Καλό θα είναι επίσης όποιος θέλει να αναλύει την κατάσταση στην περιοχή μας να θυμάται και την τραγική κατάσταση της Ελλάδας, ως κοινωνίας και κράτους. Οι μόνοι που δεν τη σκέφτονται είναι το πολιτικό και εκδοτικό προσωπικό της, μεσοαστικής ή και μεγαλοαστικής κοινωνικής θέσης και ψυχολογίας, οι οποίοι όντως δείχνουν να βρίσκονται κυριολεκτικά στον κόσμο τους. Ακόμα και στις ιδιωτικές συζητήσεις τους δεν θίγεται σχεδόν ποτέ η γενική κατάσταση της χώρας, αλλά μόνο το ποιος θα κερδίσει τις επόμενες εκλογές.

Ανεξαρτήτως όμως και αυτού του παράγοντα, ένας γενικός πόλεμος μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας σήμερα δεν θα έχει νικητή. Θα έχει μόνο ηττημένους.

Πόλεμος: Κάτω από ποιους όρους και για ποιο σκοπό;

Χρειάζεται στο σημείο αυτό να ξεκαθαρίσουμε την άποψή μας για τον πόλεμο.

Φυσικά η Ελλάδα πρέπει να πάει σε πόλεμο και να χρησιμοποιήσει όλα τα μέσα στη διάθεσή της, αν η Τουρκία επιχειρήσει την κατάληψη της Θράκης, της Χίου, του Καστελόριζου ή της ελεύθερης Κύπρου. Γιατί, αν δεν το κάνει, θα παύσει να υπάρχει εντελώς ως κράτος και ο ελληνικός λαός θα γνωρίσει τη μεγαλύτερη τραγωδία της νεώτερης ιστορίας του.

Όπως έπρεπε να κάνει πόλεμο το 1974 για να σώσει την Κύπρο. Αν άλλωστε ήταν από πριν αποφασισμένη να τον κάνει, δεν θα γινόταν τίποτα στο νησί.

Βέβαια άλλο αυτό και άλλο το να επιτεθεί η Ελλάδα πρώτη, είτε γιατί έχει δήθεν «πληροφορίες» από δήθεν «συμμάχους» πως θα της επιτεθεί η Τουρκία, όπως παρ’ολίγον να συμβεί το 2018 (δες και εδώ).

Όσοι εξαίρουν (και δεν είναι λίγοι δυστυχώς, ιδίως στους αμυντικούς κύκλους) τις επιδόσεις του Ισραήλ στον «προληπτικό πόλεμο» κατά το παρελθόν, μεταφέρουν αστόχαστα στα ελληνοτουρκικά τα μοντέλα τελείως διαφορετικών κρατών σε τελείως διαφορετικές καταστάσεις. Άλλωστε, το Ισραήλ δεν έχει χρησιμοποιήσει αυτή τη μέθοδο τα τελευταία τριάντα χρόνια εναντίον των Αράβων και τον ένα πόλεμο που έκανε ευθέως κατά της Χεζμπολάχ στον Λίβανο το 2006 τον έχασε. Τους Αμερικανούς έβαλε να κάνουν τους πολέμους στη Μέση Ανατολή και αυτούς αγωνίζεται, με νύχια και με δόντια, εδώ και δύο δεκαετίες σχεδόν να σπρώξει κατά του Ιράν. Το σχέδιο όλων αυτών των πολέμων το επεξεργάστηκαν οι Νεοσυντηρητικοί, υπό την καθοδήγηση και με χρηματοδότηση του Μπέντζαμιν Νετανιάχου (βλ. την κομβικής σημασίας έκθεση A Clean Break: A New Strategy for Securing the Realm), που είχε όμως την ευφυία (και τη δυνατότητα) να κρατήσει τη χώρα του εντελώς έξω και από τις συρράξεις και από την ευθύνη για αυτές. Well done, που λένε και οι Αμερικανοί.

Μια ιστορική υπενθύμιση

Επειδή έχει πολύ κρίσιμη σημασία να θυμόμαστε όσα μας συνέβησαν, νομίζουμε καλό είναι να υπενθυμίσουμε δύο πράγματα για το πώς φτάσαμε στην κατάληψη της μισής Κύπρου το 1974, την εκδίωξη του ελληνικού πληθυσμού από τον Βορρά του νησιού και αυτό που ο πτέραρχος Κουρής ονόμασε πεντηκονταετή «ψυχρό πόλεμο» Ελλάδας και Τουρκίας. Έναν πόλεμο που συνέβαλε, λόγω του τρόπου που διεξήχθη από την Αθήνα και του χαρακτήρα της ελληνικής ολιγαρχίας, και στην κλιμάκωση της διαφθοράς και της διαπλοκής στο πολιτικό σύστημα και στην οικονομική κατάρρευση της πατρίδας μας.

Έχει αυτό σημασία, γιατί είναι οι ίδιοι βαθύτεροι παράγοντες, ιδίως η ξένη εξάρτηση, η αναπηρία του κράτους μας και οι αδυναμίες του κοινωνικού μας σχηματισμού συνολικά, που δρουν στο ιστορικό μας υπόβαθρο, προκαλώντας όμως κάθε φορά διαφορετικά αποτελέσματα, ανάλογα με τις μεταβαλλόμενες συνθήκες.

Δύο ήταν οι προϋποθέσεις για να τεθεί σε εφαρμογή το διπλό έγκλημα (χουντικό πραξικόπημα και τουρκική απόβαση) στην Κύπρο.

Η πρώτη ήταν να υπάρχει στρατιωτική δικτατορία στην Ελλάδα και για αυτό έγινε το 1967 η δικτατορία του Παπαδόπουλου, την οποία προετοίμασε η απομάκρυνση του λαοπρόβλητου πρωθυπουργού Γεωργίου Παπανδρέου το 1965 και η Αποστασία. Μία από τις πρώτες ενέργειες της χούντας του Παπαδόπουλου ήταν η απόσυρση της ελληνικής μεραρχίας από την Κύπρο.

Σημειωτέον ότι ένας Ισραηλινός αξιωματούχος που επισκέφθηκε την Ελλάδα, το 1955, για να συζητήσει το Κυπριακό με τους Έλληνες πολιτικούς, είχε την προφητική ικανότητα να προβλέψει από τότε, στην έκθεση που υπέβαλε στο ισραηλινό Υπουργείο Εξωτερικών, ότι αυτό το ζήτημα μπορεί να λυθεί μόνο όταν στην Ελλάδα κυβερνά μια κυβέρνηση που δεν θα δίνει λογαριασμό στο λαό.

Η δεύτερη προϋπόθεση ήταν ο ασφυκτικός έλεγχος όλου του ελληνικού στρατεύματος, από τον βαθμό του λοχαγού και πάνω, από τους Αμερικανούς. Έλεγχος που απεδείχθη περίτρανα, όταν ο Ιωαννίδης κατάλαβε ότι τον γέλασαν και θέλησε να επιτεθεί στην Τουρκία, για να διαπιστώσει ότι κανείς δεν τον υπάκουε πια. Ο δικτάτωρ, αναθρεμμένος στο σχολείο της εμφυλιακής και μετεμφυλιακής Ελλάδας-προτεκτοράτου, στο σχολείο δηλαδή της ΚΥΠ, της CIA, του Gladio και του ΙΔΕΑ και μην αντέχοντας να αποκηρύξει τους δασκάλους του, αυτούς στους οποίους αφιέρωσε όλη του τη ζωή και που υπηρέτησε πιστά, νομίζοντας ότι έτσι υπηρετεί την Ελλάδα, πέθανε χωρίς να μιλήσει για το τι συνέβη. Γιατί, όπως είπε, «αν μιλήσω θα γίνουν όλοι οι Έλληνες κομμουνιστές».

Από την Κύπρο στην Exxon

Το ξαναλέμε: Ασφαλώς θα πρέπει να πάμε σε πόλεμο για να υπερασπίσουμε την ελληνική επικράτεια και την ελεύθερη Κύπρο (που, κατά τρόπο εγκληματικά ανόητο, η κυβέρνηση δεν περιέλαβε στην ελληνογαλλική αμυντική συμφωνία). Γιατί είμαστε οι Έλληνες ήδη με την πλάτη στον τοίχο, όχι μόνο στα ελληνοτουρκικά, αλλά σε όλα τα «μέτωπα», την οικονομία, την κοινωνία, την ηθική και τον πολιτισμό, τη δημογραφία. Δεν αντέχουμε άλλη μεγάλη ήττα, θα διαλυθούμε εντελώς. Ούτε μπορεί να υπάρξει Ελλάδα χωρίς Αιγαίο ή χωρίς Κύπρο.

Αν όμως δεν πήγαμε σε πόλεμο για να σώσουμε τους Έλληνες της Κύπρου το 1974, θα ήταν ασφαλώς γελοίο, τυχοδιωκτικό και αυτοκτονικό συνάμα να πάμε τώρα σε πόλεμο (όπως παρ’ ολίγον να μας συμβεί το 2020) για τον ισραηλινό «αγωγό-φάντασμα» EastMed, που δεν επρόκειτο να γίνει ποτέ ή διεκδικώντας μια ΑΟΖ μέχρι τον πλανήτη Άρη, που δεν θα μας έδινε ποτέ κανένα Διεθνές Δικαστήριο (και την οποία παραχωρήσαμε οι ίδιοι, σε ένα αποκορύφωμα ασυναρτησίας, εμμέσως στην Τουρκία δια της συμφωνίας Δένδια με την Αίγυπτο, που αναγνώρισε μόνο 70% επήρεια στην Κρήτη). Ή να πάμε σε πόλεμο για να προστατεύσουμε τις γεωτρήσεις της Exxon ή γιατί κάποιοι ενδεχομένως θέλουν να τα βάλουν με το καθεστώς Ερντογάν (προσοχή, όχι με την Τουρκία την ίδια) δι’ αντιπροσώπων.

Και επειδή πολλά λέγονται εσχάτως για την Εxxon, η εταιρεία αυτή έχει ισχύ όσο πολλά κράτη μαζί, αλλά και καθοριστική επιρροή στην πολιτική των ΗΠΑ. Αν θέλουμε να παραχωρήσουμε τα κοιτάσματά μας στην εταιρεία αυτή, εννοείται ότι το λιγότερο που θα πρέπει να ζητήσει κανείς είναι να φροντίσει για την άμυνα των εκμεταλλεύσεων αυτών. Ας μην ανησυχούν οι ιθύνοντες, έχει τον τρόπο της.

Πηγή: kosmodromio.gr

CNN: Πόσο κοντά φέρνει έναν πόλεμο Δύσης-Ρωσίας η αποστολή αρμάτων μάχης στην Ουκρανία -Ειδικοί απαντούν

1

Ένα χρόνο συμπληρώνει σε λιγότερο από ένα μήνα ο πόλεμος στην Ουκρανία/Φωτογραφία AP
29/01/2023  07:10
Μια νέα ανάλυση του CNN, επιχειρεί να δώσει απάντηση στο ερώτημα κατά πόσο η απόφαση της Δύσης για την αποστολή αρμάτων μάχης στην Ουκρανία φέρνει πιο κοντά το ενεδεχόμενο γενίκευσης της σύγκρουσης.

Καταρχάς, με το αφήγημα της σύγκρουσης Δύσης-Ρωσίας μέσω Ουκρανίας, το Κρεμλίνο επιχειρεί να αποπροσανατολιστεί η συζήτηση από το γεγονός ότι η Ρωσία εξαπέλυσε απρόκλητη επίθεση στην Ουκρανία και κατέλαβε παράνομα τμήματα ενός κυρίαρχου κράτους.

Ειδικοί εξηγούν γιατί η αποστολή των αρμάτων μάχης δεν αποτελεί άμεση εμπλοκή του ΝΑΤΟ και της Δύσης στον πόλεμο.

«Ο πόλεμος (σσ. με άμεση εμπλοκή) θα απαιτούσε πλήγματα που θα πραγματοποιούνταν από δυνάμεις των ΗΠΑ ή του ΝΑΤΟ, με στολή, που θα επιτίθονταν από το έδαφος του ΝΑΤΟ εναντίον ρωσικών δυνάμεων, ρωσικού εδάφους ή του ρωσικού πληθυσμού», εξηγεί ο William Alberque, από το Διεθνές Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών.

«Οποιαδήποτε μάχη της Ουκρανίας, με οποιαδήποτε συμβατικά όπλα, εναντίον οποιωνδήποτε ρωσικών δυνάμεων, δεν είναι πόλεμος των ΗΠΑ/ΝΑΤΟ στην Ουκρανία, όσο κι αν η Ρωσία θέλει να το ισχυριστεί», προσθέτει.


Ρωσικά άρματα μάχης στην Κόκκινη Πλατεία στη Μόσχα/ Φωτογραφία AP

Οι γκρίζες ζώνες στον ΟΗΕ
Ο Alberque παραπέμπει στον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, ο οποίος ορίζει ότι τίποτα «δεν θα θίγει το εγγενές δικαίωμα της ατομικής ή συλλογικής αυτοάμυνας, εάν εκδηλωθεί ένοπλη επίθεση κατά μέλους των Ηνωμένων Εθνών, μέχρις ότου το Συμβούλιο Ασφαλείας λάβει τα αναγκαία μέτρα για τη διατήρηση της διεθνούς ειρήνης και ασφάλειας».

Η Ρωσία είναι μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ και έχει χρησιμοποιήσει το βέτο της για να εμποδίσει την καταδίκη των ενεργειών της στην Ουκρανία.

Το Κρεμλίνο προσπάθησε ασφαλώς να εκμεταλλευτεί ορισμένες γκρίζες ζώνες που είναι εγγενείς σε κάθε σύγχρονο πόλεμο για να ισχυριστεί εσφαλμένα ότι το ΝΑΤΟ είναι ο κύριος επιτιθέμενος στη σύγκρουση στην Ουκρανία.

Αυτές οι γκρίζες ζώνες μπορεί να περιλαμβάνουν τη χρήση των δυτικών μυστικών υπηρεσιών για την πραγματοποίηση επιθέσεων σε ρωσικούς στόχους.

Θα μπορούσαν επίσης να περιλαμβάνουν την κήρυξη του πολέμου κατά της τρομοκρατίας από τις ΗΠΑ και την επίκληση του άρθρου 5 του ΝΑΤΟ μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου, κατά τις οποίες η Αμερική δέχθηκε επίθεση από τρομοκράτες και όχι από ένα κράτος.

Ο γραμματέας του Συμβουλίου Ασφαλείας της Ρωσίας, Νικολάι Πατρούσεφ, υποστήριξε ότι η Δύση προσπαθεί να «καταστρέψει» τη Ρωσία. Ο Ανατόλι Αντόνοφ, πρεσβευτής της Ρωσίας στις Ηνωμένες Πολιτείες, δήλωσε ότι η αμερικανική κυβέρνηση πιέζει την Ουκρανία να «πραγματοποιήσει τρομοκρατικές επιθέσεις στη Ρωσία».

Φυσικά, όποια μικρή αξία και αν έχουν αυτοί οι αμφίβολοι ισχυρισμοί, ωχριούν μπροστά στην τεκμηριωμένη βαρβαρότητα και τις παράνομες ενέργειες των ρωσικών δυνάμεων στην Ουκρανία από τότε που ο Πούτιν διέταξε την εισβολή.


Ουκρανοί φέρουν το φέρετρο συναδέλφου τους/ Φωτογραφία AP

Χρήσιμο για τον Πούτιν το αφήγημα πόλεμος ΝΑΤΟ-Ρωσίας στην Ουκρανία
Αλλά το γεγονός ότι υπάρχουν και λαμβάνονται σοβαρά υπόψη από αναλυτές και σχολιαστές εκτός Ρωσίας, συμπεριλαμβανομένης της Ουάσινγκτον, δίνει τροφή για σκέψη.

Ο John Herbst, πρώην πρεσβευτής των ΗΠΑ στην Ουκρανία και ανώτερος διευθυντής του Κέντρου Ευρασίας στο Ατλαντικό Συμβούλιο, εξηγεί ότι η προώθηση της ιδέας ότι πρόκειται για έναν πόλεμο μεταξύ ΝΑΤΟ και Ρωσίας βοηθά να εξηγηθεί στο εσωτερικό ακροατήριο του Πούτιν γιατί η εισβολή δεν πέτυχε τόσο γρήγορα όσο ήλπιζε η Ρωσία.

«Επειδή ο ρωσικός στρατός έχει αποτύχει τόσο πολύ στην Ουκρανία, είναι χρήσιμο να εξηγείται αυτό ως αποτέλεσμα σύγκρουσης με το ΝΑΤΟ και όχι με την Ουκρανία. Αυτό βοηθά επίσης να δικαιολογήσει τα όποια βήματα μπορεί να κάνει ο Πούτιν στη συνέχεια, και η Ρωσία ήταν πολύ πρόθυμη να παίξει την ιδέα ότι αυτό μπορεί να σημαίνει ότι θα πρέπει να προχωρήσει σε πυρηνικά», δήλωσε ο Herbst στο CNN.

Ο Herbst πιστεύει ότι ο προπαγανδιστικός πόλεμος της Ρωσίας κατά της Δύσης ήταν πιο επιτυχημένος από τη στρατιωτική της εκστρατεία, με την έννοια ότι έχει προκαλέσει αξιόπιστους και λογικούς ανθρώπους στην Ουάσιγκτον να αυτοπεριοριστούν από το να υποστηρίξουν την αυξημένη στρατιωτική υποστήριξη προς την Ουκρανία, επειδή υπερεκτιμούν την προοπτική ότι ο Πούτιν θα χρησιμοποιήσει πυρηνικά όπλα, κάτι που θα ήταν καταστροφικό και για τη Ρωσία.

Αποστολή αρμάτων μάχης στην Ουκρανία/πηγή CNN
Η Μόσχα γνωρίζει ότι δεν θα μπορούσε να επιβιώσει σε αντιπαράθεση με το ΝΑΤΟ
«Δεν μπορώ να σας πω πόσοι εμπειρογνώμονες είπαν ότι πραγματικά δεν μπορούμε να παράσχουμε στην Ουκρανία ορισμένα όπλα επειδή ο Πούτιν θα χρησιμοποιήσει πυρηνικά. Αυτό που είδαμε τους τελευταίους έξι μήνες είναι Ρώσοι μελετητές να επικοινωνούν με τους συναδέλφους τους στη Δύση για να πουν ότι ο Πούτιν θα μπορούσε πραγματικά να το κάνει. Δυστυχώς, η Ουάσιγκτον και το Βερολίνο, ειδικά, επέτρεψαν κατά καιρούς να αποτραπούν από την στήριξη εξαιτίας αυτής της απειλής», λέει.

Ο λόγος για τον οποίο όσοι μελετούν εδώ και καιρό τον Πούτιν και τις κινήσεις του πιστεύουν ότι υπάρχει μικρή απειλή για κλιμάκωση της Ρωσίας σε σημείο που να προκαλεί το ΝΑΤΟ να απαντήσει με βία είναι απλά το γεγονός ότι η Μόσχα γνωρίζει ότι δεν θα μπορούσε να επιβιώσει από μια τέτοια αντιπαράθεση.

«Ένας από τους λίγους στόχους που μοιράζονται αυτή τη στιγμή η ρωσική και η αμερικανική ηγεσία είναι η αποφυγή μιας άμεσης σύγκρουσης μεταξύ των δύο δυνάμεων», λέει ο Μάλκολμ Τσάλμερς, αναπληρωτής γενικός διευθυντής στη δεξαμενή σκέψης Royal United Services Institute στο Λονδίνο.

«Η Ρωσία γνωρίζει ότι μια συμβατική αντιπαράθεση με το ΝΑΤΟ θα τελείωνε πολύ γρήγορα γι’ αυτήν. Ωστόσο, έχει κάποιο νόημα να αναβαθμίσει την ιδέα ότι είναι πρόθυμη να αναλάβει αυτό το ρίσκο, αν αυτό σημαίνει ότι μπορεί να αποσπάσει περισσότερες παραχωρήσεις από τη Δύση», προσθέτει.

Πολλοί Ευρωπαίοι αξιωματούχοι και πηγές του ΝΑΤΟ συμφώνησαν με την ανάλυση ότι το ενδεχόμενο να προχωρήσει ο Πούτιν σε πυρηνικά είναι απίθανο, αν και η πιθανότητα αυτή πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπόψη και να αποφευχθεί. Το ερώτημα είναι, να αποφευχθεί αλλά με ποιο κόστος;

Η Ουκρανία είναι πολύ πιθανό να συνεχίσει να ζητάει περισσότερα όπλα και μεγαλύτερη υποστήριξη από τους συμμάχους της όσο περισσότερο συνεχίζει ο πόλεμος. Κάθε φορά, κάθε μέλος του ΝΑΤΟ θα πρέπει να ζυγίζει αν αξίζει τον κίνδυνο ή αν η κωλυσιεργία οδηγεί σε νίκη στις αξιώσεις του Κρεμλίνου.


Η σπαρακτική εικόνα της εμπόλεμης Ουκρανίας/ Φωτογραφία AP

Σκληρά μαθήματα για ΝΑΤΟ και Δύση σε πραγματικό χρόνο
Ο Herbst πιστεύει ότι η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία λειτούργησε ως μια έντονη υπενθύμιση για το πώς είναι η αντιμετώπιση ενός επιθετικού Κρεμλίνου και ότι οι δυτικοί αξιωματούχοι είχαν προσωρινά ξεχάσει τις τακτικές της Σοβιετικής Ένωσης κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου.

«Η μαλθακότητα της Δύσης προέκυψε επειδή είχαμε ειρήνη μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων για περισσότερο από 30 χρόνια».

Καθώς ο πόλεμος εξελίσσεται, η Δύση και το ΝΑΤΟ αναγκάζονται να πάρουν σκληρά μαθήματα σε πραγματικό χρόνο.

Αλλά κάθε φορά που η Ρωσία προειδοποιεί για κλιμάκωση, είτε από την ίδια είτε από το ΝΑΤΟ, οι δυτικές πρωτεύουσες πρέπει να έχουν κατά νου το εξής: η Ρωσία είναι ο επιτιθέμενος σε αυτή τη σύγκρουση και η Δύση δεν είναι πουθενά κοντά στο να βρίσκεται σε πόλεμο με τη Ρωσία.

Και ανεξάρτητα από τους θορύβους που κάνουν οι αξιωματούχοι του Κρεμλίνου για τη Δύση που προσπαθεί να καταστρέψει τη Ρωσία, μόνο ένα κυρίαρχο κράτος έχει εισβάλει σε ένα άλλο κυρίαρχο κράτος και διεκδικεί παράνομα τμήματα της επικράτειάς του με τη βία, καταλήγει το CNN.

iefimerida.gr

Η Τουρκία απομακρύνεται από τη Δύση και το ΝΑΤΟ

0

Ο προεκλογικός αγώνας στην Τουρκία, οι αντινατοϊκές τάσεις του Ταγίπ Ερντογάν καθώς και το ενδεχόμενο αποστολής μαχητικών αεροσκαφών στην Ουκρανία στον γερμανικό Τύπο.

    Βόσπορος, Κων/πολη

Με αφορμή τη ματαίωση της επίσκεψης του προέδρου Ερντογάν στο Βερολίνο, ο γερμανικός τύπος σχολιάζει το προεκλογικό σκηνικό στην Τουρκία. «Ο συνασπισμός του Ερντογάν κυμαίνεται περί το 41% κατά μέσο όρο, γεγονός που οφείλεται κυρίως στη χρόνια κακή οικονομική πολιτική και τη διαφθορά», παρατηρεί η Tageszeitung. «Ακόμη, μετά από χρόνια υποδαύλισης των συγκρούσεων, ο Ερντογάν παίζει, όπως το έφερε η μοίρα, τον ρόλο του ειρηνοφύλακα. Αφού βοήθησε στη διαπραγμάτευση μιας συμφωνίας για τα σιτηρά μεταξύ της Ρωσίας, της Ουκρανίας και των Ηνωμένων Εθνών, ο Ερντογάν βρίσκεται τώρα και πάλι στο επίκεντρο της δράσης. Πριν από ένα χρόνο, οι αναλυτές προέβλεπαν ότι ο Ερντογάν θα έχανε σίγουρα.  Αλλά μπροστά στις εξελίξεις και με μια αμήχανη αντιπολίτευση που δεν μπορεί να δεσμευτεί σε έναν υποψήφιο, γεννιούνται και πάλι αμφιβολίες. Ανεξάρτητα από τις δημοσκοπήσεις, και μόνο η μετάθεση των εκλογών για τον Μάιο δείχνει ότι ο Ερντογάν βλέπει τη νίκη σε απόσταση αναπνοής».

Ερντογάν ΣτόλτενμπεργκΕρντογάν-Στόλτενμπεργκ τον Νοέμβριο στην Κων/πολη

Όσον αφορά στα ζητήματα του ΝΑΤΟ, πολλοί είναι βέβαιοι πως το μέλλον της Τουρκίας βρίσκεται εντός της συμμαχίας, γεγονός που γνωρίζει και η τουρκική κυβέρνηση. Ωστόσο, η Tagesspiegel εκφράζει και την άκρως αντίθετη άποψη: «Στην Τουρκία υπάρχει μια αντινατοϊκή νοοτροπία εδώ και δεκαετίες. Επιπλέον, η απόπειρα πραξικοπήματος του 2016 αποτέλεσε τομή – ο στρατός “εκκαθαρίστηκε” μαζικά από αξιωματικούς που ήταν φιλικοί προς τo ΝΑΤΟ. Εν τω μεταξύ, η ηγεσία της Τουρκίας κυριαρχείται από μια αντινατοϊκή παράταξη. […] Τέλος, με τις συμμαχίες που έχει συνάψει ο Ερντογάν με τους λεγόμενους ευρασιατικούς κύκλους, είναι σαφές πως, προκειμένου να εξασφαλίσει την πολιτική του επιβίωση και να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις των συμμάχων, η Τουρκία πρέπει να απομακρυνθεί από τη Δύση – και ο Ερντογάν είναι αποφασισμένος να ωθήσει το ΝΑΤΟ στα όρια της υπομονής του».

FAZ: Επίφοβος ο εξοπλισμός της Ουκρανίας με μαχητικά αεροσκάφη

F-35C Μαχητικά αεροσκάφη F-35C

Μετά από αίτημα του Κιέβου, τα ανατολικά κράτη-μέλη του ΝΑΤΟ εξετάζουν τον εξοπλισμό της Ουκρανίας και με μαχητικά αεροσκάφη. Τόσο η Γαλλία, όσο και οι ΗΠΑ δεν αποκλείουν το ενδεχόμενο μιας τέτοιας κίνησης. Σε συνέντευξη του στη Süddeutsche Zeitung, πάντως, ο υπουργός Άμυνας της Γερμανίας, Μπόρις Πιστόριους, δήλωσε πως «κάτι τέτοιο αποκλείεται, καθώς τα πολεμικά αεροσκάφη είναι πολύ πιο πολύπλοκα συστήματα από τα άρματα μάχης και έχουν πολύ διαφορετικό βεληνεκές και ισχύ πυρός.  Θα επιχειρούσαμε να εισέλθουμε σε διαστάσεις που εγκυμονούν πολλούς κινδύνους προς το παρόν». «Ένα χαρακτηριστικό των δυτικών παραδόσεων όπλων στην Ουκρανία κατά τους πρώτους μήνες ήταν ότι πρώτα αναμενόταν να εξεταστεί επίδραση των νέων συστημάτων. Από στρατιωτική άποψη, αυτό ήταν λογικό, όμως δεν μειώνει τον πολυδιαφημισμένο κίνδυνο κλιμάκωσης», σχολιάζει η Frankfurter Allgemeine Zeitung.

«Το πρόβλημα προκύπτει, φυσικά, και με όλα τα άλλα όπλα που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την αύξηση της πολεμικής ισχύος της Ουκρανίας. Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι το Κίεβο απαιτεί τώρα μαχητικά αεροσκάφη. Μια χώρα που δέχεται εισβολή θέλει ό,τι μπορεί να τη βοηθήσει στο πεδίο της μάχης. Παρ’ όλα αυτά, η Δύση θα πρέπει πρώτα να παρατηρήσει τι επίδραση θα έχουν οι παραδόσεις αρμάτων μάχης στο μέτωπο. Οι αναμενόμενες επιθέσεις στις οποίες πρόκειται να χρησιμοποιηθούν δεν έχουν καν αρχίσει. Δεν μπορεί κανείς να ευθυγραμμίσει τη δυτική στρατηγική μόνο με τα συμφέροντα της Ουκρανίας» καταλήγει η εφημερίδα της Φρανκφούρτης.

Απίθανη φαντάζει η δίωξη του Πούτιν από νεοσύστατο Ειδικό Δικαστήριο

ΧάγηΔιεθνές Ποινικό Δικαστήριο, Χάγη

Αρνητική στάση φαίνεται να έχουν οι υπουργοί Εξωτερικών της Ε.Ε. προς την ιδέα της Γερμανίδας ομολόγου τους για τη σύσταση Ειδικού Δικαστηρίου, με διεθνείς δικαστές και με βάση το ουκρανικό δίκαιο, για τη δίωξη Ρώσων αξιωματούχων.  «Τα κράτη συνειδητοποιούν το μεγαλύτερο πρόβλημα του σχεδίου: ότι ένα τέτοιο δικαστήριο δεν θα έχει δικαιοδοσία να διώξει την «τρόικα», δηλαδή τον Ρώσο πρόεδρο, τον πρωθυπουργό και τον υπουργό Εξωτερικών, καθώς αυτοί απολαμβάνουν απόλυτη ασυλία όταν ένα άλλο κράτος τους δικάζει βάσει ενός άλλου δικαίου. Μόνο τα υπόλοιπα μέλη του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας της Ρωσικής Ομοσπονδίας θα μπορούσαν να κατηγορηθούν», επισημαίνει η Frankfurter Allgemeine Zeitung. «Χωρίς την απαγγελία κατηγοριών σε βάρος του Πούτιν, το δικαστήριο δεν θα ήταν ασήμαντο, θα έχανε όμως από τη σπουδαιότητά του, καθώς όταν γίνεται λόγος για πράξεις επιθετικότητας, πρέπει να δικάζονται οι κύριοι επιτιθέμενοι.

[…] Ακόμη, εκφράστηκαν ανησυχίες σχετικά με το κατά πόσον ένα τέτοιο δικαστήριο θα είχε την απαραίτητη νομιμοποίηση, καθώς δεν θα πρέπει να υπάρχουν αμφιβολίες για την ανεξαρτησία του. Επί της βάσης αυτού, τα κράτη της Βαλτικής απέρριψαν την ιδέα σύστασης ενός υβριδικού δικαστηρίου, προτείνοντας αντ’ αυτού ένα δικαστήριο βάσει του διεθνούς δικαίου που θα μπορούσε να παραπέμψει σε δίκη τον Πούτιν. Ωστόσο, κάτι τέτοιο θα ήταν σχεδόν ανέφικτο, καθώς τη σύσταση αυτού του δικαστηρίου θα αποφάσιζε το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, όπου η Ρωσία έχει δικαίωμα βέτο και η παράκαμψη του οποίου είναι εξαιρετικά πολύπλοκη. Εξετάζονται περαιτέρω εναλλακτικές, όπως η σύσταση ανεξάρτητης εισαγγελικής αρχής σε συνεργασία με το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο και με έδρα τη Χάγη, ωστόσο καμία δεν φαίνεται επαρκώς ικανοποιητική προς το παρόν».

Γιώργος Πασσάς

DW

Κ. Χολέβας: ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΩΝ ΠΡΕΣΠΩΝ: ΤΕΣΣΕΡΑ ΧΡΟΝΙΑ, ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΑΠΟΤΥΧΙΕΣ

3

KΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΧΟΛΕΒΑΣ

Στις 25 Ιανουαρίου συμπληρώθηκαν 4 χρόνια από την κύρωση της Συμφωνίας των Πρεσπών. 153 Έλληνες βουλευτές ψήφισαν υπέρ μιας Συμφωνίας, η οποία υποτίθεται ότι θα έλυνε το πρόβλημα των σχέσεών μας με το κράτος των Σκοπίων. Τελικά δεν το έλυσε. Καταγράφω τέσσερις αποτυχίες της Συμφωνίας.

Πρώτη αποτυχία: Η Συμφωνία δεν έγινε ποτέ αποδεκτή στο εσωτερικό των δύο χωρών. Στην Ελλάδα επί 4 χρόνια όλες οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι οι διαφωνούντες είναι περισσότεροι από τους συμφωνούντες. Στα Σκόπια η μείζων αντιπολίτευση (VMRO-DPMNE) παραμένει αντίθετη και υπόσχεται ότι θα καταγγείλει τη Συμφωνία. Οι σχέσεις μεταξύ των λαών δεν βελτιώθηκαν. Αντιθέτως φορτίζονται  από γεγονότα όπως οι πανηγυρισμοί των Σκοπιανών επισήμων για την ίδρυση “Κέντρου Μακεδονικής Γλώσσας” στη Φλώρινα. Θυμίζω ότι υπάρχει σχετική ανακοπή από την Εισαγγελία της Φλώρινας.

Δεύτερη αποτυχία: Η Συμφωνία παραβιάζεται συστηματικά από τους βόρειους γείτονές μας. Η Μεικτή Επιτροπή Επιστημόνων που λειτουργεί από τον Σεπτέμβριο 2018 δεν επέτυχε να αλλάξει τα εθνικιστικά σχολικά βιβλία των Σκοπίων. Η Επιτροπή για τα εμπορικά σήματα δεν λειτούργησε λόγω αδιαλλαξίας των γειτόνων μας. Οι ομάδες των Σκοπίων  εμφανίζονται σε διεθνείς αγώνες με το όνομα στη φανέλα: “Μακεδονία” (χωρίς τον όρο Βόρεια). Η Ακαδημία  παραμένει “Μακεδονική Ακαδημία Τεχνών και Επιστημών- MANU” και αρνείται να εφαρμόσει τη Συμφωνία. Τα αγάλματα και οι δρόμοι με αναφορές στον Μέγα Αλέξανδρο και τον Φίλιππο παραμένουν στη θέση τους. Οι Άγιοι Κύριλλος και Μεθόδιος διεκδικούνται από τα Σκόπια και από τη Βουλγαρία χωρίς να γίνεται αναφορά στην ελληνική καταγωγή τους. Αυτές  είναι απλώς  μερικές ενδεικτικές περιπτώσεις.

Θυμίζω ότι μόνον τα δημόσια έγγραφα εσωτερικής χρήσης συνδέονται με την ενταξιακή πορεία της χώρας προς την Ε.Ε. Όλοι οι άλλοι θεσμοί και οργανισμοί όφειλαν μέσα σε αυτά τα τέσσερα χρόνια να αλλάξουν το όνομά τους. Κυβέρνηση και ιδιώτες στα Σκόπια άλλα υπόσχονται και άλλα πράττουν.

Τρίτη αποτυχία: Η Συμφωνία των Πρεσπών δεν άντεξε ούτε για λίγα χρόνια στις πιέσεις του βαλκανικού περιγύρου. Οι συντάκτες  και οι υποστηρικτές της νομίζουν ότι ζούμε σε μία περιοχή απαλλαγμένη από εθνικισμούς. Όμως η Βουλγαρία θέτει αυστηρούς όρους για να άρει το  Βέτο που αφορά την ευρωπαϊκή πορεία των Σκοπίων. Υπό την πίεση  της Βουλγαρίας η κυβέρνηση των Σκοπίων κατέθεσε στις 19 Ιουλίου 2022 μία επίσημη δήλωση στην Ευρωπαϊκή Ένωση υπογραμμίζοντας ότι: Η λεγόμενη “Μακεδονική γλώσσα” δημιουργήθηκε το 1945 (επί κομουνιστικού καθεστώτος  Τίτο) και ότι η γλώσσα αυτή βασίζεται σε διαλέκτους που ομιλούνται μόνο στα όρια του κράτους των Σκοπίων. Ουσιαστικά η δήλωση αυτή αναιρεί   καίρια σημεία της Συμφωνίας των Πρεσπών.

Τέταρτη αποτυχία: Οι υποστηρικτές της Συμφωνίας έλεγαν ότι έτσι θα απομακρύνουμε τους βόρειους γείτονες από την τουρκική επιρροή. Όμως επί 4 χρόνια βλέπουμε να συνεχίζεται η εκπαιδευτική και εξοπλιστική συνεργασία μεταξύ των στρατών της Τουρκίας και των Σκοπίων. Άλλωστε προ ολίγων ημερών ο Πρόεδρος των Σκοπίων Στέβο Πενταρόφσκι δήλωσε ότι υποστηρίζει την ενίσχυση και διεύρυνση της στρατιωτικής συνεργασίας της χώρας του με την Τουρκία.

Η Συμφωνία είναι προβληματική και επιζήμια. Αυτό δεν σημαίνει ότι μπορούμε να αποχωρήσουμε μονομερώς. Ας δώσουμε τον λόγο στους ειδικούς του Διεθνούς Δικαίου.

Άρθρο στα ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ, 28.1.2023

«Η Θεσσαλονίκη μας» – Ισραηλινοί μιλούν για την πόλη που έγινε δεύτερο σπίτι τους

4

Η καλοκαιρινή απόδραση της Λιρόν Ορλέβ στη Θεσσαλονίκη, πέρυσι, θα άλλαζε για πάντα τη ζωή της ίδιας και της οικογένειάς της.

Η καλοκαιρινή απόδραση της Λιρόν Ορλέβ στη Θεσσαλονίκη, πέρυσι, θα άλλαζε για πάντα τη ζωή της ίδιας και της οικογένειάς της. «Ερωτεύτηκα αμέσως την πόλη και τους ανθρώπους της» αναφέρει. Ακόμα θυμάται τη στιγμή που, περιμένοντας στην ουρά του αεροδρομίου στο Τελ Αβίβ, κοιτάχτηκε με τον σύζυγό της και πήραν από κοινού τη μεγάλη απόφαση.

Πλέον, η Λ. Ορλέβ, ο σύζυγός της και η 12χρονη κόρη τους δηλώνουν κάτοικοι Θεσσαλονίκης. Δεν είναι οι μοναδικοί. Συνολικά, περίπου δέκα οικογένειες Ισραηλινών έχουν μετακομίσει στη Θεσσαλονίκη το τελευταίο διάστημα, ενώ ακόμα περισσότερες έχουν επιλέξει την Αθήνα και τη Χαλκίδα, δημιουργώντας μικρές κοινότητες.

«Αυτή η τάση θα συνεχιστεί τα επόμενα χρόνια, και μάλιστα σε μεγάλο βαθμό. Το βιώνουμε και από τη δουλειά μας, την καθημερινότητά μας. Ισραηλινοί απευθύνονται συνεχώς σε εμάς για συμβουλές για το πώς μπορούν να έρθουν, να ζήσουν εδώ, αλλά και να επενδύσουν» αναφέρει ο δικηγόρος Αλκίνοος Κωνής. Οπως σημειώνει, μεταξύ των δύο λαών υπάρχουν πολλά κοινά χαρακτηριστικά στον τρόπο ζωής και στην κουλτούρα.

Ειδικά για τη Θεσσαλονίκη, οι Ισραηλινοί που αποφάσισαν να μετοικήσουν στην πόλη, συνεκτιμούν τη γεωγραφική της θέση, την Ιστορία της, στην οποία η εβραϊκή παρουσία έπαιξε νευραλγικό ρόλο, αλλά και τις προοπτικές ανάπτυξής της.

Τηλεργασία και χαμηλό κόστος ζωής

Η Λιρόν δεν έχει μετανιώσει για την επιλογή της, καθώς το μόνο που τη δυσκολεύει πλέον είναι η ελληνική γλώσσα. Η ίδια και ο άνδρας της δραστηριοποιούνταν επιχειρηματικά στην εκπαίδευση, όντας ιδιοκτήτες νηπιαγωγείων στο Ισραήλ. Πλέον, η φυσική τους παρουσία δεν είναι απαραίτητη, εργάζονται εξ αποστάσεως από τη Θεσσαλονίκη και κάθε τρεις εβδομάδες πετούν για Τελ Αβίβ. «Είναι πολύ εύκολη διαδικασία» σχολάζει. Η ίδια μάλιστα έχει ξεκινήσει ένα νέο επιχειρηματικό βήμα και στη χώρα μας με σκοπό να διευκολύνει τη μετεγκατάσταση άλλων συμπολιτών της που έχουν αποφασίσει να έρθουν στην Ελλάδα.

«Οταν ήρθα, κατάλαβα ότι έπρεπε να κάνω κάποιες διαδικασίες για να εκδώσω ΑΦΜ, για να έχω αυτοκίνητο και πολλά άλλα. Τώρα βοηθάω τις άλλες οικογένειες με όλα αυτά τα ζητήματα», αναφέρει, προσθέτοντας πως ήδη δέκα οικογένειες ζητούν τη συμβουλή της ώστε το επόμενο διάστημα να μετακομίσουν. Μάλιστα, κάποιοι εξ αυτών συνδέονται με τη Θεσσαλονίκη καθώς πρόγονοί τους ήταν Ελληνες Εβραίοι οι οποίοι άφησαν τη Θεσσαλονίκη, την άλλοτε Ιερουσαλήμ των Βαλκανίων, πριν ή μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Ενας άλλος λόγος που οι Ισραηλινοί ψηφιακοί νομάδες επιλέγουν την Ελλάδα είναι το κόστος διαβίωσης. «Για εμάς, η Ελλάδα είναι παράδεισος επειδή οι τιμές είναι πολύ χαμηλότερες. Αν θέλει να μείνει κάποιος σε μια μονοκατοικία, το κόστος είναι τουλάχιστον το μισό σε σχέση με το Ισραήλ».

«Οι άνθρωποι κάνουν τον τόπο»

Αρκετοί Ισραηλινοί, ωστόσο, όπως ο Ζοάμπι Αμπντάλα, αποφάσισαν να μετεγκατασταθούν επειδή τους έφεραν στη χώρα οι επενδύσεις που ήθελαν να πραγματοποιήσουν. Ερχόμενος το 2016 στη Θεσσαλονίκη, ο Ζ. Αμπντάλα ένιωσε αμέσως πως θα μπορούσε να ζήσει σε αυτή την πόλη χαρούμενος. «Οι άνθρωποι καθορίζουν το πόσο ωραίος είναι ο τόπος. Δεν ήξερα πριν για την πόλη της Θεσσαλονίκης, αλλά αγαπούσα πάντα την Ελλάδα, και κυρίως την ελληνική μουσική.

Μόλις προσγειώθηκα στη Θεσσαλονίκη είπα «ουάου! Είναι μια όμορφη πόλη. Οι άνθρωποι είναι μοναδικοί και ζεστοί. Ηθελα να επενδύσω στο εξωτερικό και άρχισα με τη Θεσσαλονίκη, όπου αγόρασα το πρώτο μου διαμέρισμα» περιγράφει στην «Καθημερινή».

Ο Ζοάμπι άφησε τη Ναζαρέτ και πλέον μένει μόνιμα στην Ελλάδα, την οποία αποκαλεί «δεύτερο πρώτο σπίτι» του. Στην πόλη της Θεσσαλονίκης, όπου είναι η έδρα του, έχει αποκτήσει φίλους διαφόρων εθνικοτήτων και απολαμβάνει τον τρόπο ζωής. «Βρέξει – χιονίσει, θα δεις κόσμο να διασκεδάζει έξω. Σε μια ταβέρνα μπορείς να δεις έναν ηλικιωμένο και δίπλα έναν νέο να απολαμβάνουν τη μουσική. Αυτά είναι μοναδικά στοιχεία που δεν τα βρίσκεις εύκολα σε άλλες χώρες». Εχοντας πλέον «μελετήσει» την Ιστορία της πόλης, θεωρεί πως η Θεσσαλονίκη είναι στο μεταίχμιο για να γίνει ξανά μια πολυπολιτισμική πόλη και να εκμεταλλευτεί τη γεωγραφική θέση της.

Επιβεβαιώνοντας τις παραπάνω τάσεις, ο Α. Κωνής σημειώνει πως η άφιξη των Ισραηλινών στη χώρα έχει προσελκύσει και άλλες εθνικότητες, ενώ έχει φέρει νέες ιδέες στην επιχειρηματικότητα που δεν υπήρχαν καν μέχρι τότε στο τραπέζι του real estate.

«Αγαπούν την Ελλάδα. Ενσωματώνονται στην κοινωνία και αναπτύσσονται οικονομικά» δηλώνει. Μάλιστα οι περισσότεροι Ισραηλινοί που μετακομίζουν στην Ελλάδα δεν επιλέγουν να το κάνουν μέσω του προγράμματος της «χρυσής βίζας», αλλά αξιοποιώντας άλλα είδη αδειών παραμονής.

Καθημερινή

Washington Examiner: Η Τουρκία και η Ουγγαρία θα πρέπει να αποκλειστούν από το ΝΑΤΟ

0

Tom Rogan, Συντάκτης Εθνικής Ασφάλειας & Διαδικτύου
24 Ιανουαρίου 2023 14:38
Για να είναι αξιόπιστη, μια αμυντική στρατιωτική συμμαχία απαιτεί την κοινή εμπιστοσύνη των μελών της ότι, εάν ένα μέλος δεχθεί επίθεση, τα άλλα μέλη θα της παράσχουν αποφασιστική υποστήριξη. Όποια άλλα συμφέροντα και αν έχουν με τις Ηνωμένες Πολιτείες και τους συμμάχους τους στο ΝΑΤΟ, είναι πλέον προφανές ότι η Τουρκία και η Ουγγαρία δεν μπορούν να εκπληρώσουν αυτή την προσδοκία. Και τα δύο κράτη πρέπει να αποκλειστούν από τη συμμαχία.

Αν και θα υπήρχαν νομικές περιπλοκές που εμπλέκονται σε οποιαδήποτε αναστολή, αυτό θα ήταν δυνατό. Επιπλέον, η δράση προς την αναστολή ενδέχεται να προκαλέσει σημαντικές αλλαγές στην τουρκική και την ουγγρική πολιτική.

Η πιο άμεση αιτία για την αναστολή της συμμετοχής της Τουρκίας είναι η παρεμπόδιση της Φινλανδίας και της Σουηδίας στην προσπάθειά τους να ενταχθούν στο ΝΑΤΟ. Η Τουρκία διέκοψε τις σχετικές συνομιλίες την Τρίτη ως απάντηση στις σουηδικές διαμαρτυρίες, κατά τις οποίες κάηκε ένα Κοράνι και ένα ομοίωμα του Τούρκου προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Η πιο άμεση αιτία για την αναστολή της συμμετοχής της Ουγγαρίας είναι η υπόκλιση του πρωθυπουργού της Βίκτορ Όρμπαν προς τον Ρώσο πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν και τον Κινέζο πρόεδρο Σι Τζινπίνγκ. (Παρεμπιπτόντως, η Ουγγαρία είναι το μόνο άλλο κράτος μέλος που δεν έχει επικυρώσει ακόμη την ένταξη της Φινλανδίας και της Σουηδίας.)

Η αναστολή δεν είναι ένα βήμα που πρέπει να το κάνουμε ελαφρά. Μέσω της θέσης της στο σημείο εισόδου της Μεσογείου στη Μαύρη Θάλασσα και της γειτνίασής της με τα ενεργειακά αποθέματα της Μέσης Ανατολής, η Τουρκία είναι εδώ και καιρό βασικός σύμμαχος του ΝΑΤΟ. Όπως και με την Ουγγαρία, η Τουρκία ελπίζουμε ότι μια μέρα θα αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη του ΝΑΤΟ. Ωστόσο, μια εξέταση της συνθήκης του ΝΑΤΟ σκιαγραφεί τις περιπτώσεις στις οποίες και τα δύο κράτη παραβιάζουν τις υποχρεώσεις τους.

Σύμφωνα με το άρθρο 2 της συνθήκης, ένα μέλος δεσμεύεται να «συμβάλει στην περαιτέρω ανάπτυξη ειρηνικών και φιλικών διεθνών σχέσεων ενισχύοντας τους ελεύθερους θεσμούς του».

Ούτε ο Όρμπαν ούτε ο Ερντογάν «ενισχύουν τους ελεύθερους θεσμούς τους». Αντίθετα, και οι δύο ηγέτες έχουν διευρύνει την κυριαρχία των κρατικών μέσων ενημέρωσης σε βάρος του πραγματικά ελεύθερου λόγου. Και οι δύο έχουν καταπολεμήσει τις αντίθετες φωνές της μειονότητας, πολιτικούς και ακτιβιστές και μη κυβερνητικές οργανώσεις. Ο Ερντογάν έχει ρίξει στη φυλακή εκατοντάδες δημοσιογράφους, μερικούς απλώς επειδή λέει ότι τον προσέβαλαν.

Σύμφωνα με το άρθρο 3, ένα μέλος δεσμεύεται να «διατηρήσει και να αναπτύξει την ατομική και συλλογική ικανότητα να αντιστέκεται στην ένοπλη επίθεση».

Ο Ερντογάν διέλυσε αυτή τη δέσμευση με την αγορά του ρωσικού συστήματος αεράμυνας S-400, το οποίο έχει σχεδιαστεί ειδικά για να καταστρέφει τις αεροπορικές δυνάμεις του ΝΑΤΟ. Με αυτόν τον τρόπο, ο Ερντογάν αποδυνάμωσε την αξιοπιστία του ΝΑΤΟ και έθεσε σε κίνδυνο τα αεροσκάφη του.

Ο Όρμπαν έχει κατακερματίσει αυτή τη δέσμευση με τον ενστερνισμό της δραστηριότητας των ρωσικών μυστικών υπηρεσιών και την υπονόμευση των ευρωπαϊκών κυρώσεων που επιβλήθηκαν στη Ρωσία. Αυτές οι κυρώσεις υποστηρίζουν την ασφάλεια του ΝΑΤΟ επιβάλλοντας κόστος για την επιθετικότητα του Πούτιν στην Ουκρανία και αποτρέποντας έτσι την περαιτέρω επιθετικότητα του Ρώσου ηγέτη.

Σύμφωνα με το άρθρο 8, ένα μέλος «δεσμεύεται να μην προβεί σε καμία διεθνή δέσμευση σε αντίθεση με την παρούσα Συνθήκη».

Η Τουρκία αθέτησε αυτή τη δέσμευση με την προαναφερθείσα αγορά των S-400 και την απαίτηση του Ερντογάν να εγκαταλείψει η Σουηδία τους νόμους της για την ελευθερία του λόγου και να εκδώσει ανθρώπους χωρίς να λαμβάνει υπόψη τη σωστή διαδικασία.

Εξίσου αξιοσημείωτες είναι οι απειλές του Ερντογάν προς την Ελλάδα-μέλος του ΝΑΤΟ, οι κατακτήσεις του στη Συρία και η στρατιωτική υποστήριξη του Αζερμπαϊτζάν κατά της Αρμενίας. Ναι, η Τουρκία έχει εύλογα παράπονα όσον αφορά τις κουρδικές τρομοκρατικές ομάδες στο Ιράκ και τη Συρία. Αλλά το φετίχ του Ερντογάν για αδιάκριτους βομβαρδισμούς είναι απαράδεκτο.

Η Ουγγαρία αθέτησε αυτή τη δέσμευση με την υπονόμευση των ευρωπαϊκών κυρώσεων και την υπηρεσία του Όρμπαν ως αντιβασιλέα/υπηρέτη του Πούτιν στο ΝΑΤΟ και την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Για να το τονίσουμε, μια συμμαχία δεν έχει αξία εκτός εάν τα μέλη της διατηρούν κοινή εμπιστοσύνη. Υπό τον Όρμπαν και τον Ερντογάν, η Ουγγαρία και η Τουρκία δεν μπορούν πλέον να έχουν αυτή την εμπιστοσύνη στο ΝΑΤΟ. Μέχρι να αλλάξει αυτό, πρέπει να διαχωριστούν από αυτή τη συμμαχία στην οποία τώρα κάνουν περισσότερο κακό παρά καλό.

washingtonexaminer.com

Οι Γερμανοί… προσγειώνουν την Ουκρανία: Ξεχάστε τα F-16

0

Ο Γερμανός υπουργός Άμυνας απέκλεισε την προμήθεια μαχητικών αεροσκαφών στην Ουκρανία.

Η συζήτηση για την προμήθεια μαχητικών αεροσκαφών F-16 στην Ουκρανία αναζωπυρώθηκε μετά την απόφαση των ΗΠΑ και των ευρωπαϊκών χωρών να προμηθεύσουν την Ουκρανία με άρματα μάχης.

Ωστόσο, ο υπουργός Άμυνας της Γερμανίας Μπόρις Πιστόριους δήλωσε ότι η αποστολή μαχητικών αεροσκαφών στην Ουκρανία «αποκλείεται».

«Τα μαχητικά αεροσκάφη είναι πολύ πιο πολύπλοκα συστήματα από τα άρματα μάχης και έχουν εντελώς διαφορετικό βεληνεκές και ισχύ πυρός. Θα τολμούσαμε να εισέλθουμε σε διαστάσεις από τις οποίες προς το παρόν θα προειδοποιούσα», δήλωσε ο Πιστόριους στην Süddeutsche Zeitung.

Τα αμερικανικής κατασκευής μαχητικά αεροσκάφη F-16 θα μπορούσαν να είναι η καλύτερη επιλογή για την Πολεμική Αεροπορία της Ουκρανίας, δήλωσε ο εκπρόσωπος Γιούρι Ιχνάτ κατά τη διάρκεια ενημέρωσης. Μέχρι στιγμής, οι ΗΠΑ έχουν αρνηθεί να προμηθεύσουν μαχητικά αεροσκάφη F-16 στην Ουκρανία ή να επιτρέψουν τη μεταφορά τους από τρίτες χώρες.

Στις 19 Ιανουαρίου, ο Ολλανδός υπουργός Εξωτερικών Wopke Hoekstra δήλωσε ότι η κυβέρνηση της χώρας θα εξετάσει το ενδεχόμενο να παράσχει στην Ουκρανία μαχητικά αεροσκάφη F-16 «εάν το Κίεβο το ζητήσει».

Ο πρόεδρος Βολοντίμιρ Ζελένσκι ζήτησε από τους εταίρους να δώσουν στην Ουκρανία πυραύλους μεγαλύτερου βεληνεκούς και μαχητικά F-16 κατά τη διάρκεια της ομιλίας του στη συνάντηση Ramstein-8 στη Γερμανία στις 20 Ιανουαρίου.

Η Γερμανία δεν διαθέτει F-16, αλλά ο καγκελάριος Όλαφ Σολτς δήλωσε ότι τα μαχητικά αεροσκάφη, σε γενικές γραμμές, είναι εκτός συζήτησης.

«Δεν θα υπάρξουν παραδόσεις μαχητικών αεροσκαφών στην Ουκρανία. Αυτό έγινε σαφές πολύ νωρίς, μεταξύ άλλων και από τον Αμερικανό πρόεδρο», δήλωσε ο Σολτς στο γερμανικό κοινοβούλιο στις 25 Ιανουαρίου, όπως αναφέρει το CNN.
Την περασμένη εβδομάδα, η γερμανική κυβέρνηση ανακοίνωσε την παράδοση 14 αρμάτων μάχης Leopard 2 με πυρομαχικά και δύο τεθωρακισμένων οχημάτων περισυλλογής Bergepanzer 3.

Οι Ουκρανοί πιλότοι χρειάζονται έξι μήνες για να μάθουν να πετούν τα F-16

Η Ουκρανία εκτιμά ότι οι πιλότοι της θα χρειαστούν περίπου μισό χρόνο εκπαίδευσης για να μάθουν να πετούν δυτικά μαχητικά αεροσκάφη, όπως τα αμερικανικά F-16, την ώρα που το Κίεβο εντείνει τις πιέσεις του για να εξασφαλίσει τέτοια αεροσκάφη τέταρτης γενιάς ώστε να αποκρούσει τη ρωσική εισβολή.

Ένας εκπρόσωπος της Πολεμικής Αεροπορίας, ο Γιούρι Ίχνατ, είπε ότι τα F-16 ίσως είναι η καλύτερη επιλογή για να αντικαταστήσουν τον σημερινό στόλο της Ουκρανίας. Σύμφωνα με τον Ίχνατ, ο στρατός χρησιμοποιεί σήμερα τέσσερις τύπους αεροσκαφών της σοβιετικής εποχής, κάτι που σημαίνει ότι τα αεροσκάφη αυτά είναι γηραιότερα και από την ίδια τη χώρα.

«Οι πιλότοι λένε ότι δεν έχουν πρόβλημα να πετάξουν τα F-16, θα μπορούσαν να τα μάθουν μέσα σε μερικές εβδομάδες. Το να πολεμούν με αυτά τα αεροπλάνα είναι κάτι πολύ διαφορετικό (…) Οι πιλότοι λένε ότι θα μπορούσαν να το κάνουν» μέσα σε περίπου έξι μήνες, εξήγησε.

Η Ουκρανία χρησιμοποιεί σήμερα τα αεροσκάφη της για αποστολές αναχαίτισης και για επιθέσεις σε ρωσικές θέσεις.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο αναπληρωτής σύμβουλος εθνικής ασφάλειας του Λευκού Οίκου Τζον Φάινερ είπε στο MSNBC την Πέμπτη ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα συζητούσαν την ιδέα της προμήθειας μαχητικών αεροσκαφών «πολύ προσεκτικά» με το Κίεβο και τους συμμάχους του.

Ο Ίχνατ εξήγησε ότι εκτός από τους πιλότους, θα χρειαζόταν επίσης να εκπαιδευτούν οι μηχανικοί αεροσκαφών και άλλοι ειδικοί. Είπε επίσης ότι στην Ουκρανία έχουν ήδη ξεκινήσει εργασίες σε διάφορες περιοχές για να κατασκευαστούν υποδομές αεροδρομίων για τα δυτικά αεροσκάφη.

https://www.ieidiseis.gr/kosmos/182573/oi-germanoi-prosgeionoun-tin-oukrania-ksexaste-ta-f-16

Αμερικανός πτέραρχος προειδοποιεί την ηγεσία του Πενταγώνου: «Θα έχουμε πόλεμο με την Κίνα το 2025»

0

«Θα είναι έτοιμοι τότε για να χτυπήσου την Ταϊβάν»

Ο Αμερικανός πτέραρχος Μάικλ Μίνιχαν σε υπόμνημα που κατέθεσε στο Πεντάγωνο προειδοποίησε ότι υπάρχει υψηλός κίνδυνος οι ΗΠΑ να εμπλακούν σε πόλεμο με την Κίνα το 2025 για την Ταϊβάν, καλώντας τους άνδρες του να είναι έτοιμοι για πόλεμο εκείνη την χρονιά.

«Ελπίζω πως κάνω λάθος. Το ένστικτό μου μού λέει ότι θα πολεμήσουμε το 2025», έγραψε ο Μάικλ Μίνιχαν, πτέραρχος της αμερικανικής Αεροπορίας, σε εσωτερικό υπόμνημα, την αυθεντικότητα του οποίου επιβεβαίωσε χθες Παρασκευή το αμερικανικό Πεντάγωνο στο Γαλλικό Πρακτορείο.

Ο πρόεδρος της Κίνας, ο Σι Τζινπίνγκ, θα διαθέτει «την ομάδα, το κίνητρο και την ευκαιρία» το 2025, κρίνει ο ανώτατος αξιωματικός του αμερικανικού στρατού, προβλέποντας πως οι εκλογές που θα διεξαχθούν το 2024 στη νήσο θα δώσουν στον Κινέζο ηγέτη «λόγο» να αναλάβει δράση.

Οι εκλογές του 2024 στις ΗΠΑ θα προσφέρουν εξάλλου στο Πεκίνο μια Αμερική με «αποσπασμένη προσοχή», θεωρεί επίσης.

Στο υπόμνημά του, καλεί τους άνδρες του να εκπαιδευτούν για μάχη, μεταξύ άλλων στη σκοποβολή: «Σημαδέψτε στο κεφάλι», λέει χαρακτηριστικά, προϊδεάζοντας πως ο πόλεμος αυτός θα είναι ολοκληρωτικός.

Τον Αύγουστο, η Κίνα προχώρησε σε μεγάλα στρατιωτικά γυμνάσια γύρω από την Ταϊβάν, σε επίδειξη δύναμης άνευ προηγουμένου, σε αντίποινα για την επίσκεψη που έκανε στη νήσο η Νάνσι Πελόσι, η τότε πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων.

 Η Κίνα θεωρεί τη νήσο των 24 εκατομμυρίων κατοίκων επαρχία της, που πρέπει να επανενωθεί με την ηπειρωτική χώρα.

Η νήσος έχει αποσχιστεί από το τέλος του εμφυλίου πολέμου, το 1949 καθώς εκεί κατέφυγαν οι ηττημένοι.

Η Κίνα ανησυχεί για τη σύσφιγξη των σχέσεων τα τελευταία χρόνια ανάμεσα στην Ταϊπέι και την Ουάσιγκτον, η οποία προσφέρει στην Ταϊβάν στρατιωτική βοήθεια εδώ και δεκαετίες.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/amerikanos-pterarxos-proeidopoiei-tin-igesia-tou-pentagonou-tha-exoume-polemo-me-tin-kina-to-2025/

Ολόκληρη ρωμαϊκή πόλη ανακαλύφθηκε στο Λούξορ: Με τους περιστεριώνες, τα μαγαζιά, τα εργαλεία και τα νομίσματά της

0

Η πόλη χρονολογείται από τον 2ο και 3ο αιώνα μ.Χ. και την χαρακτηρίζουν ως «την παλαιότερη και πιο σημαντική πόλη που βρέθηκε στην ανατολική όχθη του Λούξορ”.

Οι αρχαιολόγοι που εργάζονται στη νότια αιγυπτιακή πόλη Λούξορ ανακάλυψαν μια ολόκληρη ρωμαϊκή πόλη 1.800 ετών.

Ο Mοσταφά Ουαζίρι, Γενικός Γραμματέας του Ανώτατου Συμβουλίου Αρχαιοτήτων της Αιγύπτου, δήλωσε ότι η πόλη χρονολογείται από τον 2ο και 3ο αιώνα μ.Χ. και την περιέγραψε ως «την παλαιότερη και πιο σημαντική πόλη που βρέθηκε στην ανατολική όχθη του Λούξορ».

  • «Ανακαλύφθηκε ένα πλήρες οικιστικό χωριό, με δύο περιστεριώνες που βρέθηκαν για πρώτη φορά», ανακοίνωσε ο Ουαζίρι,  σε βίντεο που αναρτήθηκε στο Twitter .

 

Αυτοί οι πύργοι χρησίμευαν ως φωλιές στις οποίες εκτρέφονταν ταχυδρομικά περιστέρια, εξήγησε ο Oυαζίρι. Στη συνέχεια, τα πουλιά θα χρησιμοποιηθούν για τη μεταφορά μηνυμάτων σε άλλα μέρη της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

Οι ανασκαφές, που ξεκίνησαν τον Σεπτέμβριο, αποκάλυψαν επίσης έναν θησαυρό με εργαλεία, αγγεία και μπρούτζινα και χάλκινα  ρωμαϊκά νομίσματα.

Η ακάλυπτη πόλη βρέθηκε στο Λούξορ, μια σύγχρονη πόλη που βρίσκεται στις όχθες του Νείλου και είναι η τοποθεσία της Θήβας, της διάσημης αρχαίας αιγυπτιακής πόλης.

  • Το Λούξορ φιλοξενεί την παγκοσμίου φήμης Κοιλάδα των Βασιλέων και την Κοιλάδα των Βασιλισσών και χαρακτηρίστηκε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO το 1979.

Ο Ουαζίρι επαίνεσε την ανακάλυψη ως ένα σπάνιο εύρημα σε μια ήδη «εξαιρετική» σεζόν.

Το Λούξορ ήταν από καιρό μια τοποθεσία πλούσια σε αρχαιολογικά ευρήματα και η τελευταία ανακάλυψη αυτής της αρχαίας πόλης ακολουθεί την αποκάλυψη αρκετών τάφων μόνο μέσα στον φετινό Ιανουάριο.

Η τελευταία πλημμυρίδα ανακαλύψεων έρχεται πριν από τα πολυαναμενόμενα εγκαίνια του Μεγάλου Αιγυπτιακού Μουσείου στο Κάιρο αργότερα φέτος.

Το μουσείο θα παρουσιάσει πολλά από τα αρχαία πλούτη της χώρας, κάτι που το αιγυπτιακό Υπουργείο Τουρισμού και Αρχαιοτήτων ελπίζει ότι θα δώσει ώθηση στον κλάδο μετά την πανδημία Covid-19.

 

Με πληροφορίες από CNN

https://hellasjournal.com/2023/01/olokliri-romaiki-poli-anakalifthike-sto-louxor-me-tous-peristeriones-ta-magazia-ta-ergalia-ke-ta-nomismata-tis-videos/