Αρχική Blog Σελίδα 1729

NEW YORKER: Πώς ο Ερντογάν διαμόρφωσε το σκηνικό για την καταστροφική αντίδραση της Τουρκίας στον σεισμό

0

Isaac Chotiner

14 Φεβρουαρίου 2023

Ο αυταρχικός Πρόεδρος έχει γεμίσει την κυβέρνησή του με διεφθαρμένα πρόσωπα, άπειρα και υποτακτικά. Μπορεί μια γονατισμένη κοινωνία των πολιτών να καλύψει το κενό;

Την περασμένη εβδομάδα, ένας σεισμός 7,8 Ρίχτερ έπληξε την Τουρκία και τη Συρία, σκοτώνοντας περισσότερους από τριάντα χιλιάδες ανθρώπους και καταστρέφοντας πολλές πόλεις και στις δύο χώρες. Χρειάζεται μια μνημειώδης προσπάθεια ανάκαμψης, αλλά καμία από τις χώρες δεν είναι σε καλή θέση να την πραγματοποιήσει. Για περισσότερο από μια δεκαετία, η Συρία πολεμά σε έναν βάναυσο εμφύλιο πόλεμο που προκλήθηκε από τη δικτατορική διακυβέρνηση του Μπασάρ αλ Άσαντ. Η Τουρκία, υπό την Προεδρία του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, βρίσκεται σε οικονομική κρίση τα τελευταία πέντε χρόνια και υφίσταται όλο και περισσότερο  αυταρχισμό, με καταστολή δημοσιογράφων και πολιτικών αντιπάλων και αντικατάσταση βασικών κυβερνητικών προσώπων απο φίλους και την οικογένεια του Ερντογάν. Υπήρξε εκτεταμένη κριτική εντός της Τουρκίας σχετικά με τον ρυθμό της προσπάθειας ανάκαμψης, η οποία εποπτεύεται από την Υπηρεσία Διαχείρισης Καταστροφών και Έκτακτης Ανάγκης της Προεδρίας (afad)—η οποία διευθύνεται από κάποιον με μικρή εμπειρία στον τομέα. Επιπλέον, ο Ερντογάν βρίσκεται στην εξουσία για δύο δεκαετίες —πρώτα ως Πρωθυπουργός και τώρα ως Πρόεδρος—κατά τη διάρκεια των οποίων ενθάρρυνε μια τεράστια αύξηση στις κατασκευές παράλληλα με την σοκαριστικά χαλαρή επιβολή των προτύπων ασφαλείας.
Για να κατανοήσω τη σχέση μεταξύ της ηγεσίας του Ερντογάν και της τραγωδίας που εκτυλίσσεται στην Τουρκία, μίλησα, πρόσφατα, τηλεφωνικά με την Jenny White, μια κοινωνική ανθρωπολόγο και επίτιμη καθηγήτρια στο Ινστιτούτο Τουρκικών Σπουδών του Πανεπιστημίου της Στοκχόλμης. Είναι συγγραφέας πολλών βιβλίων για την πολιτική, τη θρησκεία και τον εθνικισμό στην Τουρκία. Κατά τη διάρκεια της συνομιλίας μας, συζητήσαμε εκτεταμένα πώς το κυβερνητικό στυλ και οι πολιτικές του Ερντογάν παρεμπόδισαν την ανταπόκριη στον σεισμό, γιατί ο τρόπος που προσέγγισε τον κουρδικό πληθυσμό της Τουρκίας έκανε την κρίση ιδιαίτερα τρομερή στις κουρδικές περιοχές και τι μπορεί να σημαίνει η κρίση για τις επερχόμενες εκλογές στην Τουρκία.

Πώς θα χαρακτηρίζατε την κυβέρνηση που δημιούργησε ο Πρόεδρος Ερντογάν τα τελευταία είκοσι χρόνια;
Είκοσι χρόνια είναι πολλά, επομένως η κυβέρνηση έχει περάσει από μια σειρά από μεταθέσεων. Αρχικά, όταν το AKP [το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης], υπό τον Ερντογάν, εξελέγη για πρώτη φορά, ήταν στην πραγματικότητα ένα Κόμμα που άνθρωποι από όλα τα διαφορετικά κοινωνικά στρώματα και πολιτικές απόψεις ένιωθαν ότι μπορούσαν να to ψηφίσουν, επειδή φαινόταν ότι ήταν μια ωραία αλλαγή από το προηγούμενο Κόμμα, που είχε αντιμετωπίσει τον σεισμό του 1999. [Εκείνη τη χρονιά, ένας σεισμός 7,6 Ρίχτερ στο βορειοδυτικό τμήμα της χώρας σκότωσε περισσότερους από δεκαπέντε χιλιάδες ανθρώπους.] Αυτός ήταν ένας σημαντικός λόγος που το A.K.P. εκλέχθηκε. Εξέλεξαν ένα Κόμμα που πίστευαν ότι δεν ήταν διεφθαρμένο, νοιαζόταν για τους ανθρώπους και ανακούφισε απο τις δυσκολίες, κάτι που, στην πραγματικότητα, έκανε στην αρχή.
Πήγα στην Κωνσταντινούπολη λίγο μετά την εκλογή του Ερντογάν ή την εκλογή του Κόμματός του και σκέφτηκα, Θεέ μου, έχουν πράσινα λεωφορεία—δεν έχουμε πράσινα λεωφορεία ούτε καν στη Βοστώνη. Μάζευαν τα σκουπίδια. Έκανε τα πράγματα να λειτουργούν. Η πόλη χρειαζόταν πραγματικά κάποιες υποδομές. Υπό την ηγεσία του το  AKP ενίσχυσε το μετρό, το οποίο έφερε τεράστια διαφορά σε πολύ κόσμο. Έφτιαξαν νέους δρόμους, επιτρέποντας στους ανθρώπους να πάνε στα χωριά τους σε τρεις ώρες αντί για δέκα. Αυτή ήταν μια χαρούμενη περίοδος. Πολλά άλλα πράγματα πήγαιναν στραβά, αλλά τουλάχιστον αυτό φαινόταν να πηγαίνει σωστά.
Τότε τα πράγματα άρχισαν να στρέφονται προς μια εντελώς διαφορετική κατεύθυνση. Υπάρχουν άνθρωποι που λένε, «Λοιπόν, ξέραμε από τότε τι ήταν στην καρδιά του. Απλώς το έκρυβε μέχρι να έρθει η κατάλληλη στιγμή». Νομίζω ότι θα είχε ενδιαφέρον να προσπαθήσει κανείς να εξηγήσει τι συνέβη μεταξύ 2016 και 2018, όταν τα πράγματα, πραγματικά, άλλαξαν με πολλούς τρόπους και έγινε πολύ πιο αυταρχικός και με λιγότερη ανταπόκριση στις ανάγκες του πληθυσμού.

Μια λέξη που ακούω συνέχεια για την κυβέρνηση του Ερντογάν σήμερα και τον τρόπο λειτουργίας της είναι «συγκεντρωτισμός». Καλά το σκεφτόμαστε;

Λοιπόν, ο συγκεντρωτισμός συνέβη σε μια πραγματική χρονική στιγμή: υπήρξε ένα δημοψήφισμα το 2017 στο οποίο ολόκληρο το σύστημα διακυβέρνησης άλλαξε από κοινοβουλευτικό σε προεδρικό, ένα υπερπροεδρικό σύστημα όπως το αποκαλούν. Προηγουμένως, υπήρχε ένα πιο διάσπαρτο κυβερνητικό σύστημα, με διαφορετικά υπουργεία, το κοινοβούλιο και μετά την Προεδρία, η οποία ήταν μια αδύναμη Προεδρία. Εν μία νυκτί, μεταμορφώθηκε σε Προεδρικό σύστημα όπου τα υπουργεία απενεργοποιήθηκαν και νέοι θεσμοί ξεπήδησαν.
Θυμάμαι την επόμενη μέρα που συνέβη αυτό. Ένιωθα σαν εκείνους τους ανθρώπους που είχαν περάσει τη ζωή τους μελετώντας τη Σοβιετική Ένωση, και μετά, την επόμενη μέρα που έγινε Ρωσία, όλα όσα είχαν μάθει ήταν άσχετα επειδή ολόκληρο το σύστημα είχε αλλάξει. Πήρα έναν χάρτη του νέου κυβερνητικού συστήματος. Έμοιαζε με το ηλιακό σύστημα, με την Προεδρία στη μέση, και να την περιβάλλουν, σαν πλανήτες, τα νέα κυβερνητικά γραφεία που δεν ήταν υπουργεία. Κανείς δεν ήξερε ποιος ήταν υπεύθυνος. Οι άνθρωποι σε αυτούς τους νέους κυβερνητικούς οργανισμούς δεν ήξεραν ποια ήταν η δουλειά τους.
Έτσι, για να μιλήσουμε για συγκεντρωτισμό, πρέπει να απεικονίσετε αυτόν τον χάρτη, με τον Ερντογάν στη μέση και οτιδήποτε άλλο περιφέρεται γύρω του. Η σχέση μεταξύ αυτών των πλανητών και του κεντρικού σώματος γύρω από το οποίο περιφέρονταν ήταν σε ροή, επειδή δεν είχαν ακόμη καθοριστεί οι ρόλοι. Αποδείχθηκε ότι καθορίστηκε σχεδόν εξ ολοκλήρου με όρους πίστης. Προηγούμενα ιδρύματα που είχαν κάποιο είδος προτύπων, ένα εκπαιδευτικό σύστημα που προετοίμαζε τους ανθρώπους να είναι μέλη αυτών των ιδρυμάτων—μερικά από αυτά έκλεισαν. Η στρατιωτική σχολή έκλεισε. Το σύστημα κατάρτισης των δικαστών άλλαξε.
Δεν είναι μόνο το συνηθισμένο σύστημα προστάτη-πελάτη. Όταν σκέφτεστε προστάτες και πελάτες, είναι σαν καταρράκτης. Υπάρχει κάποιος στην κορυφή, αλλά το άτομο από κάτω έχει κάποιου είδους ικανότητα να χρησιμοποιήσει αυτή τη δύναμη για να βοηθήσει κάποιον άλλο από κάτω του. Και πάει αμφίδρομα. Ζητάς μια χάρη, και ίσως κάποιος βουλευτής μπορεί να κάνει κάτι για σένα. Αυτό έχει καταρρεύσει εντελώς στην Τουρκία. Ακούγαμε ότι οι άνθρωποι που ήταν στο κοινοβούλιο, οι άνθρωποι που ήταν σε κυβερνητικά γραφεία, δεν θα έκαναν πλέον πράγματα για τους ψηφοφόρους τους επειδή φοβούνταν ότι μπορεί να έκαναν το λάθος. Ίσως βοηθούσαν κάποιον που αργότερα θα τον αποκαλούσαν Γκιουλενιστή και μετά θα είχαν πρόβλημα. [Το κίνημα Γκιουλέν, με επικεφαλής τον ιεροκήρυκα Φετουλάχ Γκιουλέν με έδρα τις ΗΠΑ, είναι ένα θρησκευτικό κίνημα που κάποτε ήταν σύμμαχος με το AKP εναντίον των κοσμικών φιλελεύθερων και του στρατού της Τουρκίας.] Ίσως έπαιρναν τη λάθος απόφαση σε μια δικαστική υπόθεση και μετά θα τους έστελναν στο περιθώριο. Όλο το σύστημα βρισκόταν σε αδιέξοδο. Ήταν παγωμένο. Κανείς δεν θα βοηθούσε κανέναν να κάνει τίποτα γιατί όλα έπρεπε να προέρχονται από το κέντρο, από τον Ερντογάν. Δεν κινήθηκε πλέον και προς τις δύο κατευθύνσεις. Ο Ερντογάν έπαιρνε αποφάσεις για τα πάντα.

Πώς έχουν εκδηλωθεί ορισμένες από αυτές τις δυναμικές στην αντίδραση της κυβέρνησης στον σεισμό;

Σκεφτείτε τη διαφθορά που αναπτύχθηκε από αυτό το σύστημα: οι κρατικές συμβάσεις δόθηκαν σε ανθρώπους που δεν ήταν απαραίτητα οι πιο κατάλληλοι, αλλά αυτοί στους οποίους οφείλατε χάρες, για να τους παράσχετε κάποια δωροδοκία. Υπήρχε απλώς τόσο πολύ κατάχρηση στον κατασκευαστικό κλάδο. Η κυβέρνηση, η οποία είχε εκδώσει κανονισμούς για το πώς θα έπρεπε να χτίζονται με ασφάλεια τα κτίρια μετά τον σεισμό του 1999, βασικά συνέχισε να εκδίδει αμνηστίες. Αν ένα καινούργιο κτίριο δεν ήταν σύμφωνα με τον κώδικα, αντί να το επιδιορθώσουν, θα χορηγούσαν αμνηστία, ή θα υπήρχε απλώς ένα μικρό τέλος τιμωρίας κάποιου είδους. Αυτές ήταν χάρες που δόθηκαν σε ανθρώπους του κατασκευαστικού κλάδου που ήταν φίλοι του AKP—απέφυγαν να ξοδέψουν επιπλέον χρήματα. Πολλά από αυτά τα κτίρια κατέρρευσαν. Ο κόσμος είναι εξαγριωμένος και μιλάει γι’ αυτό στην Τουρκία.
Το άλλο πράγμα, φυσικά, είναι ότι, όταν η υποταγή είναι το πιο σημαντικό πράγμα, η έλλειψη εξειδίκευσης δεν κάνει καμία διαφορά. Το βλέπετε και στο πανεπιστημιακό σύστημα: Ο Ερντογάν έχει βάλει τους δικούς του ανθρώπους. Ο τύπος που είναι υπεύθυνος για τις επιχειρήσεις ανακούφισης δεν έχει καμία εξειδίκευση. Τοποθετήθηκε μόλις ένα μήνα νωρίτερα. Δεν γνωρίζω. Είναι δύσκολο να περάσεις από όλα τα διαφορετικά πράγματα που πήγαν στραβά.

Οι κουρδικές περιοχές τόσο στην Τουρκία όσο και στη Συρία έχουν πληγεί πολύ σκληρά από αυτόν τον σεισμό. Νωρίτερα στη θητεία του, ο Ερντογάν, προσπάθησε να φανεί σύμμαχος των Τούρκων Κούρδων, ή τουλάχιστον όχι εχθρός τους. Αλλά φαίνεται ότι, ειδικά τα τελευταία αρκετά χρόνια, υπήρξε μια τεράστια καταστολή του Κούρδων της Τουρκίας. Πολλοί από τους τοπικούς πολιτικούς ηγέτες τους ρίχτηκαν στη φυλακή και αντικαταστάθηκαν από πιστούς του Ερντογάν. Πώς αντιλαμβάνεστε την τρέχουσα σχέση του Ερντογάν με την κουρδική κοινότητα;

Λοιπόν, η κουρδική κοινότητα είναι διαφορετική. Δεν ήταν λίγοι οι Κούρδοι που ψήφιζαν ακόμα AKP, γιατί, για παράδειγμα, ήταν ιδιαίτερα θρησκευόμενοι. Υπάρχουν επίσης πολλοί Κούρδοι που δεν τους αρέσει το PKK και απλά θέλουν ειρήνη. [Το Εργατικό Κόμμα του Κουρδιστάν (P.K.K.) είναι μια μαχητική ομάδα που πιέζει για περισσότερα δικαιώματα για την κουρδική μειονότητα της χώρας.] Υπήρχαν αρκετοί λόγοι για να ψηφίσετε υπέρ του A.K.P. Αλλά ο τρόπος με τον οποίο αυτή η κατάσταση επηρέασε τις προσπάθειες ανακούφισης είναι ότι, μετά τον σεισμό του 1999, η κυβέρνηση δεν ανταποκρίθηκε σωστά και γρήγορα. Έτσι, οι οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών άρχισαν να εργάζονται πολύ γρήγορα και έκαναν πολλές από τα βαριές εργασίες, κυριολεκτικά, από νωρίς, για να οργανώσουν βοήθεια. Αυτήν τη φορά έχουν απομείνει πολύ λίγες οργανώσεις πολιτών. Τα τελευταία δέκα χρόνια, η κυβέρνηση έκλεισε εκατοντάδες οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών, ειδικά στην κουρδική περιοχή. Είδα μια λίστα με εκείνες που είχαν κλείσει, όπως η Ένωση Κούρδων Γυναικών, για παράδειγμα. Οτιδήποτε περιελάμβανε τη λέξη «Κούρδος» έκλεισε. Πολλά άλλα έκλεισαν επίσης. Μέρος αυτού, νομίζω, είναι μια απάντηση στις διαμαρτυρίες του Γκεζί, κατά τις οποίες ο Ερντογάν έγινε πολύ καχύποπτος για ενώσεις που φοβόταν ότι οργανώνονταν εναντίον του.
Η κυβέρνηση άνοιξε νέες οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών που ελέγχονταν απο την ίδια, και απορρόφησαν τα χρήματα και τις περιουσίες αυτών που έκλεισαν. Έγινε ένα είδος απάτης. Αυτό συνέβη σε ολόκληρη τη χώρα, αλλά ιδιαίτερα στις κουρδικές περιοχές. Τώρα δεν υπάρχει συντονισμός στις σεισμογενείς περιοχές και αυτό είναι τεράστιο πρόβλημα. Εν μέρει ο λόγος είναι ότι ολόκληρη η κοινωνία των πολιτών είναι γονατισμένη. Προφανώς, υπάρχουν ακόμα άνθρωποι εκεί έξω που κάνουν πράγματα, αλλά δεν μοιάζει καθόλου με την ανταπόκριση μετά το 1999, επειδή αυτοί οι οργανισμοί απλώς δεν υπάρχουν. Ο κόσμος είναι εκεί. Οι άνθρωποι είναι όλοι εκεί έξω και σκάβουν με τα χέρια τους, αλλά δεν υπάρχει σχεδόν κανένας συντονισμός από ό,τι καταλαβαίνω.

Η Τουρκία, στην εξωτερική της πολιτική, προσπάθησε να χρησιμοποιήσει το έργο διάσωσης και ανακούφισης ως μέρος της μεγαλύτερης αποστολής της στον κόσμο. Γιατί δεν μπόρεσε να ανταποκριθεί αποτελεσματικά σε μια καταστροφή εντός των συνόρων της;

Υπάρχουν δύο μεγάλα ερωτήματα. Το πρώτο είναι: Γιατί αυτές οι οργανώσεις δεν κινητοποιήθηκαν μέχρι περίπου τριάντα ώρες μετά τον σεισμό, χρονική περίοδος όπου θα ήταν πιο πιθανό να βρείτε ανθρώπους ζωντανούς; Και δεύτερο: Γιατί δεν κινητοποιήθηκε ο Στρατός; Υπάρχει μια τεράστια βάση του στρατού κοντά σε αυτήν την περιοχή, και μόνο ένα μικρό ποσοστό του στρατού, μόνο μερικές χιλιάδες, κινητοποιήθηκε για να βοηθήσουν. Αυτή τη στιγμή υπάρχει και ανομία. Υπάρχει ένα κρυφό ρεύμα βίας κατά των Σύριων προσφύγων, οι οποίοι έχουν δαιμονοποιηθεί από την κυβέρνηση.

Ο Ερντογάν ήταν γνωστός για την κατασκευή πολλών παλατιών, δημόσιες υποδομές ή οτιδήποτε άλλο- και υπήρξαν αντιπαραθέσεις γύρω από αυτά τα έργα και την καταστροφή παλαιών κτιρίων. Μπορείτε να μιλήσετε λίγο για αυτές τις δυναμικές;

Η υποταγή αποπληρώνεται με συμβόλαια. Ο κατασκευαστικός κλάδος είναι μια μεγάλη πηγή νομιμοποίησης εσόδων από παράνομες δραστηριότητες και απλώς διακινεί χρήματα, έτσι τα κατασκευαστικά συμβόλαια δόθηκαν ως ανταμοιβές σε άτομα που ήταν πιστά σε αυτόν. Υπήρχε διαδικασία υποβολής προσφορών, αλλά έδωσε τα συμβόλαια στους ανθρώπους που ήθελε να κρατήσει στο πλευρό του. Υπάρχει τεράστιο κέρδος που εμπλέκεται σε αυτό – όχι μόνο ανταμοιβές για πίστη αλλά και μίζες. Και το λέω με τρόμο: επιστρέψτε στην οικογένεια του Ερντογάν. Όλοι το ξέρουν αυτό.
Σχεδόν ό,τι μπορεί να πουληθεί στην Τουρκία —όσον αφορά τη γη, την ακίνητη περιουσία, τα κτίρια που έχουν ληφθεί από τη δημόσια σφαίρα και ιδιωτικοποιηθεί— έχει πουληθεί. Σχεδόν εξαντλούνται οι χώροι για να χτίσουν. Ήταν απλώς μια τεράστια επιχείρηση που έβγαζε χρήματα. Η καταστροφή ιστορικών κτιρίων είναι μέρος αυτού. Είναι ένα μείγμα έλλειψης ικανότητας, έλλειψης ενδιαφέροντος για την ιστορία και επιθυμίας να μεγιστοποιήσετε το κέρδος από κάθε ακίνητο που βρίσκετε στα χέρια σας, συμπεριλαμβανομένων των ακινήτων που ιδιοποιούνται άλλοι άνθρωποι.

Θέλω να μιλήσω και για τους δημάρχους. Πολλές δημαρχίες κέρδισε το H.D.P., αυτό το πολύ προοδευτικό κουρδικό κόμμα, με αυτόν τον ηγέτη, έναν πολύ χαρισματικό άνθρωπο, τον Selahattin Demirtaş, που είναι τώρα στη φυλακή. Βασικά, η κυβέρνηση κατηγόρησε τους Κούρδους δημάρχους ότι είναι μέλη του PKK, τους συνέλαβε και έβαλε δικούς της, του AKP. Από περισσότερες από ογδόντα δημαρχίες στις κουρδικές περιοχές, έχουν απομείνει μόνο τρεις που εξακολουθούν να είναι οι αρχικοί εκλεγμένοι δήμαρχοι. Οι υπόλοιποι δεν είναι άνθρωποι που εξελέγησαν. Είναι απλώς υποστηρικτές του Κόμματος που ελέγχει την περιοχή, απο το οποίο παράγεται επίσης χρήμα.

Πώς συνδέεται αυτό με την έκρηξη των κατασκευών;

Λοιπόν, αφού κάποιος αναλάβει έναν δήμο, έχει πρόσβαση σε μεγάλο μέρος της δημόσιας περιουσίας. Μπορεί να ιδιωτικοποιηθεί.

Υπάρχουν γενικές εκλογές προγραμματισμένες για τον Μάιο. Θα μπορούσε να είναι η πιο σθεναρή πρόκληση για την διακυβέρνηση του Ερντογάν. Τι μήνυμα θα προσπαθήσει να περάσει; Ποιο όραμα για την Τουρκία πιστεύετε ότι θα προσπαθήσει να πουλήσει; Έχετε παρουσιάσει μια πολύ ζοφερή εικόνα της βασιλείας του.

Δεν είμαι σίγουρη ότι θα γίνουν εκλογές, ειλικρινά. Υπάρχει, πλέον κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Κάποτε προσπάθησα να βρω ποια θα ήταν τα πιθανά εκλογικά σενάρια, και ένα από αυτά ήταν ότι δεν θα πραγματοποιούνταν εκλογές. Αν πιστεύει ότι θα χάσει τις εκλογές, κάτι άλλο θα συμβεί.
Είναι πολύ δύσκολο να πούμε ποιο θα είναι το όραμά του, γιατί δεν έχει δώσει όραμα για μετά τους σεισμούς. Το μόνο που έχει κάνει είναι να βγει στην τηλεόραση. Υπάρχει ένα βίντεο στο οποίο κάνει μια ομιλία όπου με βλοσυρό βλέμμα απειλεί το κοινό, με σκηνικό εικόνες κυβερνητικών συνεργείων να βοηθούν τους ανθρώπους. Απειλεί το κοινό. Το μήνυμά του είναι «Γνωρίζουμε τους ανθρώπους που επικρίνουν την ανταπόκριση της κυβέρνησης και κρατάμε αυτά τα ονόματα σε ένα σημειωματάριο. Όταν έρθει η ώρα, θα ανοίξουμε αυτό το σημειωματάριο». Αυτή φαίνεται να είναι η αρχική του απάντηση.
Τελικά πήγε στην περιοχή. Μετά υπήρχε αυτή η μάλλον προσβλητική φωτογραφία του. Είχαν πάρει μερικά παιδιά που βίωσαν τον σεισμό -μπορείτε να δείτε από τα πρόσωπά τους ότι έχουν τραυματιστεί πλήρως- και τα χρησιμοποίησαν ως στηρίγματα, βάζοντάς τα μπροστά του καθώς μιλούσε στο κοινό. Οπότε και ο κόσμος αντέδρασε σε αυτό.

Δεν φαίνεται να το χειρίστηκε καλά αυτό. Αλλά αναφέρατε στην πρώτη σας απάντηση ότι πιστεύετε ότι είχε αλλάξει ριζικά σχετικά πρόσφατα και ότι οι άνθρωποι που λένε, “Ω, πάντα ήθελε να γίνει δικτάτορας”, ήταν πολύ απλοϊκοί. Είμαι περίεργος πώς πιστεύετε ότι έχει αλλάξει ως πολιτική προσωπικότητα και πώς μπορεί να το βλέπουμε αυτό τώρα.

Άλλαξε, νομίζω, ως αποτέλεσμα της αίσθησης ότι απειλήθηκε, όπως ακριβώς ανατράπηκε η Μουσουλμανική Αδελφότητα στην Αίγυπτο. Ήταν περίπου την εποχή της δικής του μεταμόρφωσης. Ταυτίστηκε πολύ έντονα με αυτό. Πίστευε ότι οι διαμαρτυρίες του Γκεζί, που αφορούσαν πραγματικά περιβαλλοντικό ζήτημα αρχικά, είχαν σκοπό να τον ανατρέψουν. Βλέπει τα πάντα με αυτό το πνεύμα. Τότε το κίνημα Γκιουλέν έγινε πολύ ισχυρό και πλούσιο και ο ανταγωνισμός αναπτύχθηκε.
Κάποια στιγμή, η αστυνομία, πιθανώς Γκιουλενιστική αστυνομία, προσπάθησε να συλλάβει μέλη της οικογένειας του Ερντογάν για διαφθορά. Όταν συνέβη αυτό ως αντίποινα το κίνημα Γκιουλέν χαρακτηρίσθηκε FETÖ, τρομοκρατικό κίνημα. Μετά άρχισε να συλλαμβάνει ανθρώπους. Η απόπειρα πραξικοπήματος του 2016, για την οποία κατηγορεί τη FETÖ, αλλά στην οποία πιθανώς εμπλέκονταν διάφορες ομάδες, ήρθε ως δώρο από τον παράδεισο, γιατί μπορούσε να την χρησιμοποιήσει ως δικαιολογία για να καταστείλει βασικά όλους όσους φοβόταν: το κίνημα Γκιουλέν, το P.K.K. Μερικές φορές οι άνθρωποι κατηγορούνταν ότι ήταν και στα δύο. Το PKK είναι μαρξιστικό και το κίνημα Γκιουλέν θρησκευτικό, επομένως είναι πολύ απίθανο να είσαι μέλος και των δύο. Είναι απλώς ταμπέλες που χρησιμοποιείτε αν θέλετε να συλλάβετε κάποιον. Υπάρχει ένα μεγάλο στοιχείο παράνοιας.
Επίσης, περιβάλλεται όλο και περισσότερο από αυτούς τους ανθρώπους του ναι, που δεν είμαι σίγουρη ότι του λένε τι πραγματικά συμβαίνει. Υπάρχει έλλειψη σύνδεσης με το κοινό. Δεν εμφανίζεται πολύ κοντά στο κοινό. Έχτισε αυτό το μεγάλο παλάτι, που τον κρατά σε μεγάλη απόσταση από κάθε είδους πλήθος. Υπάρχουν πολλά περίεργα πράγματα, όπως όταν με ένα λεωφορείο πήγε σε μια περιοχή όπου οι άνθρωποι υπέφεραν πραγματικά οικονομικά, και πέταξε πακέτα με τσάι ή μικρά φακελάκια τσάι από την πόρτα του λεωφορείου. Κάποιος ήρθε και τον παρακάλεσε για βοήθεια. Είπε ότι δεν μπορεί να ταΐσει την οικογένειά του και ούτω καθεξής. Η απάντηση του Ερντογάν ήταν «Πρέπει να πάτε να πιείτε ένα φλιτζάνι τσάι και να ηρεμήσετε». Του πήρα συνέντευξη όταν ήταν δήμαρχος της Κωνσταντινούπολης, πριν από πολλά χρόνια, και τον ακολούθησα λίγο. Άκουγε τους ανθρώπους. Έκανε πράγματα. Ύστερα, ξαφνικά, περιβάλλεται από ανθρώπους που δεν μπορούν να ολοκληρώσουν τα πράγματα, που θέλουν απλώς να είναι στο κατώφλι.

Υπάρχει κάτι άλλο για τον τρόπο λειτουργίας του τουρκικού κράτους που σκέφτεστε τις τελευταίες ημέρες;

Το θέμα των σχέσεων προστάτη-πελάτη είναι πολύ σημαντικό. Στο παρελθόν, οι απλοί άνθρωποι θα είχαν πρόσβαση σε έναν μουχτάρ, τον τοπικό αρχηγό, με τη χαμηλότερη γραφειοκρατική τάξη, ο οποίος μπορεί στη συνέχεια να προσπαθήσει να δει τον δήμαρχο ή να προσπαθήσει να δει το μέλος του κοινοβουλίου που τους εκπροσωπεί. Θα μπορούσατε να δοκιμάσετε. Είχατε μια σειρά από μονοπάτια για να προσπαθήσετε να κάνετε κάτι, να προσπαθήσετε να οργανώσετε κάτι και είχατε οργανώσεις πολιτών που μπορούσατε να απευθυνθείτε. Μόλις πάγωσε ολόκληρο αυτό το σύστημα, οι άνθρωποι ήταν βασικά μόνοι τους.
Θέλω όμως να τελειώσω με μια θετική νότα, που είναι η αίσθηση αλληλεγγύης που βλέπουμε. Οι άνθρωποι δίνουν τις βέρες τους στην προσπάθεια ανακούφισης. Δίνουν όλο τους το φαγητό. Βγάζουν τα παπούτσια τους από τα πόδια τους. Υπάρχει μια εθνική έκρηξη αλληλεγγύης, την οποία νομίζω ότι χρειαζόταν πολύ η Τουρκία. Είναι μεγάλη ανακούφιση για τον κόσμο να βλέπει ότι το έχει ακόμα αυτό, γιατί το AKP έχει πολώσει την κοινωνία σε διάφορες ομάδες που στη συνέχεια ανταγωνίζονται μεταξύ τους. Ξεσηκώνει μίσος της μιας ή της άλλης ομάδας, εναντίον των υπολοίπων, εναντίον των προσφύγων, εναντίον των Αλεβιτών, εναντίον των Κούρδων ή εναντίον των άθεων κεμαλιστών, των άθεων φιλελεύθερων. Ο Ερντογάν κατάφερε να τραβήξει αυτόν τον μοχλό πόλωσης – είχε καθιερωθεί στην τουρκική κοινωνία εδώ και πολύ καιρό, αλλά είναι δάσκαλος στην χρήση αυτού του μοχλού. Έχει γίνει λίγο δυστοπικό τα τελευταία χρόνια. Αλλά τώρα βλέπετε ότι υπάρχει αυτή η πιθανότητα να είναι ένα τουρκικό έθνος που δείχνει αλληλεγγύη σε άλλους ανθρώπους, ανεξάρτητα από το ποιοι είναι. Νομίζω ότι αυτό είναι πολύ σημαντικό πράγμα και μπορεί να είναι η μεγαλύτερη πρόκληση για τον Ερντογάν.

*Ο Isaac Chotiner είναι συντάκτης του The New Yorker, κύριος συνεργάτης του Q. & A., μιας σειράς συνεντεύξεων με δημόσια πρόσωπα της πολιτικής, των μέσων ενημέρωσης, των βιβλίων, των επιχειρήσεων, της τεχνολογίας και πολλών άλλων.

The New Yorker

Δ. Τσαϊλάς: Η «έξυπνη ισχύς» ως προσέγγιση της Ελλάδας προς την Τουρκία

0

του Δημήτρη Τσαϊλά, Υποναυάρχου ε.α.

Ξεκινώντας θα διαχωρίσουμε την σκληρή ισχύ που είναι η χρήση της στρατιωτικής βίας και επιβολή περιοριστικών ή οικονομικών μέτρων από την ήπια ισχύ που είναι η άυλη πολιτισμική «ισχύς έλξης» σύμφωνα με το διανοητή των όρων αυτών, καθηγητή Nye. Η ήπια ισχύς πάντα σύμφωνα με τον Nye, πηγάζει «πρωτίστως από τρεις πηγές: τον πολιτισμό, τις πολιτικές αξίες, όπως η δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις πολιτικές (όταν θεωρούνται νόμιμες επειδή πλαισιώνονται με επίγνωση των συμφερόντων των άλλων)». Πέρα ​​από τη σκληρή και την ήπια ισχύ πιστεύω ότι πρέπει να επιμείνουμε στην έξυπνη ισχύ, η οποία ορίζεται ως η ικανότητα ενός δρώντα να συνδυάζει στοιχεία σκληρής και ήπιας ισχύος με τρόπους που αλληλοενισχύονται έτσι ώστε οι σκοποί μας να προωθούνται αποτελεσματικά και αποδοτικά. Μολονότι η προώθηση της έξυπνης ισχύος ήταν επιτακτική ανάγκη εθνικής ασφάλειας, καθοδηγείτο τόσο από μακροπρόθεσμες διαρθρωτικές αλλαγές στις διεθνείς συνθήκες όσο και από βραχυπρόθεσμες αποτυχίες των ελληνικών κυβερνήσεων.

Επανεξετάζοντας τις πολιτικές των τελευταίων τουλάχιστον πέντε δεκαετιών, οι στρατηγικές που είχαν θεσπιστεί προηγουμένως από τον Ελληνισμό, ήταν σε μεγάλο βαθμό ανεπιτυχείς στην αποτροπή των αναθεωρητικών δραστηριοτήτων και της φιλοδοξίας της Τουρκίας να επιτύχει καθεστώς περιφερειακής δύναμης με επιρροή στο θαλάσσιο θέατρο του Αιγαίου και της Μεσογείου. Ωστόσο, η σύγχρονη καθοδήγηση στρατηγικής εθνικής ασφάλειας της Ελλάδας, καταδεικνύει ένα μικρό βήμα προς την αναζωογόνηση της θαλάσσιας κυριαρχίας του Ελληνισμού μέσω της πολυμερούς προσέγγισης για την καταπολέμηση της τουρκικής επιθετικότητας ώστε να διασφαλίσει ότι η Ελλάδα, και όχι η Τουρκία, ορίζει τη διεθνή ατζέντα. Η τρέχουσα στρατηγική της Ελλάδας δίνει έμφαση στην ενίσχυση των δεσμών με τους Συμμάχους και τους εταίρους με τη συνεργασία των δημοκρατιών του κόσμου για συλλογική ασφάλεια, την επανεπένδυση των παρακτίων κρατών της Μεσογείου στην καινοτομία για τη διατήρηση των τεχνολογικών πλεονεκτημάτων και την υπεράσπιση των δημοκρατικών αξιών στο εσωτερικό και στο εξωτερικό για την προώθηση ανοιχτών και ελεύθερων κοινωνιών για την προώθηση της ειρήνης στην περιοχή μας. Για να προχωρήσουμε ένα βήμα παραπέρα, η Ελλάδα πρέπει να στηρίζει τη συνολική της προσέγγιση στην Τουρκία με μια στρατηγική φιλελεύθερης δημοκρατίας που σέβεται το Διεθνές Δίκαιο δημιουργώντας μια νησίδα ασφαλείας που αντιμετωπίζει την άνοδο της Άγκυρας στο διεθνές σύστημα αξιοποιώντας εργαλεία «έξυπνης ισχύος». Δηλαδή, εκσυγχρονισμό του αμυντικού οπλοστασίου και ανάπτυξη στρατιωτικών ιδεών υψηλής τεχνολογίας για να κυριαρχήσει στη σφαίρα της πληροφορίας κλίνοντας την ισορροπία δυνάμεων προς το μέρος της και ενισχύοντας τις προσπάθειες ήπιας ισχύος για να προσελκύσει αμυντικές και πολιτικές συνεργασίες με τη διεθνή κοινότητα πάνω στις φιλελεύθερες αξίες της δημοκρατίας και του Διεθνούς Δικαίου.

Αυτή είναι μια αποτελεσματική προσέγγιση για δύο λόγους: πρώτον, «η ισχύς γίνεται λιγότερο προκλητική και λιγότερο καταναγκαστική», και δεύτερον, η ικανότητα της Άγκυρας να αμφισβητήσει με επιτυχία την κυριαρχία στις θαλάσσιες ζώνες έγκειται στη χρήση ασύμμετρων εργαλείων και όχι στην ρητορική πολέμου. Το δεδομένο είναι ότι ο Πρόεδρος Ερντογάν έχει διακηρύξει «τη γαλάζια πατρίδα», ενώ οι ενέργειες της Τουρκίας δείχνουν σκόπιμες προσπάθειες να «εκτοπίσουν τον Ελληνισμό από τα κυριαρχικά του δικαιώματα» και να αμφισβητήσουν τις φιλελεύθερες αξίες σε όλο το διεθνές σύστημα. Αυτή η προσέγγιση της ελληνικής «έξυπνης ισχύος» στην Τουρκία επικεντρώνεται στην αύξηση της δομής δυνάμεων, στην ιεράρχηση μιας πιο ευέλικτης και πιο ικανής δύναμης και στην ενίσχυση της ελκυστικότητας των φιλελεύθερων αξιών για την καταπολέμηση των πολυδιάστατων προκλήσεων που θέτει μια αναθεωρητική Τουρκία.

Παραδείγματα Ισχύος και η αξία της πληροφορίας

Στο βιβλίο του Nye με τίτλο “Soft Power” αναφέρει: «Η ισχύς είναι η ικανότητα να κάνεις τους άλλους να θέλουν αυτό που θέλεις αλλάζοντας τη συμπεριφορά των κρατών για να υποστηρίξεις το επιθυμητό αποτέλεσμα.» Στο παρελθόν, ο χαρακτήρας της ισχύος συσχετίστηκε στενά και με την οικονομική δύναμη, που είχε δυνατότητα χρηματοδότησης της χρήσης στρατιωτικής βίας ως παράγον σκληρής ισχύος για να εξαναγκάσει τους αντίπαλους. Βλέπουμε, ακόμη και σήμερα, οι Δυτικοί συνεχίζουν να διαμορφώνουν την οικονομική τους ισχύ επιβάλλοντας πολλές κυρώσεις στη Ρωσία ως απάντηση στην εισβολή στην Ουκρανία, ωστόσο οι Ρώσοι με πολλαπλές κυβερνοεπιθέσεις σε υποδομές της Δύσης προσπαθούν να ακρωτηριάσουν την οικονομική και στρατιωτική ικανότητα της, ενώ έχει σημειωθεί μικρή πρόοδο στην αλλαγή της επιθετικής συμπεριφοράς του Κρεμλίνου. Όπως φαίνεται στο ρωσικό παράδειγμα, αυτή η παλιά άποψη της ισχύος, δηλαδή, μια συντριπτική έμφαση στη σκληρή ισχύ για την προώθηση των συμφερόντων της Δύσης θα αποτύχει μακροπρόθεσμα ενάντια στον πολυδιάστατο κόσμο του σήμερα όπου «η ισχύς περνά από το πλούσιος σε κεφάλαιο, στους «πλούσιους σε πληροφορίες». Δεν αρκεί πλέον να έχεις μια μεγάλη στρατιωτική δύναμη ή μια οικονομία εύρωστη. Κάποιος πρέπει να μπορεί να αποκτήσει και να αναλύσει γρήγορα τις σωστές πληροφορίες για να επιτρέψει τη γρήγορη λήψη αποφάσεων και να δημιουργήσει αποτελέσματα στα οποία ο αντίπαλος δεν είναι σε θέση να ανταποκριθεί αποτελεσματικά. Η έγκαιρη απάντηση σε νέες πληροφορίες προτού μπορέσει ο αντίπαλός του να δράσει δίνει σε κάποιον το στρατηγικό πλεονέκτημα, απαραίτητο για την επίτευξη ευνοϊκής ισορροπίας δυνάμεων. Είναι η ικανότητα να αναλαμβάνουμε δράση με τους δικούς μας  όρους και να αναγκάζουμε τους αντιπάλους μας να απαντήσουν. Η πρόοδος της τεχνολογίας έχει οδηγήσει σε βελτιωμένη ψηφιοποίηση, αυξάνοντας τη σημασία των οργανωτικών δεξιοτήτων και της ευελιξίας έναντι των υλικών δυνατοτήτων.

Η πλούσια σε πληροφορίες δύναμη μπορεί να αλλάξει το τοπίο της γεωπολιτικής με έναν άλλο τρόπο, αναδεικνύοντας τη σημασία των στρατηγικών αφηγήσεων. Για παράδειγμα, με τη βοήθεια των κρατικών μέσων ενημέρωσης, των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και των χρηματοδοτήσεων προς τις διεθνείς ραδιοτηλεοπτικές εκπομπές, η Τουρκία ισχυρίστηκε ότι η Ελλάδα επιθυμεί για άλλη μια φορά να επιβάλλει τη «Μεγάλη Ιδέα». Έκανε έκκληση στη νοσταλγία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας επιμένοντας ότι ήταν μια χώρα με τουρκική εθνότητα. Παρουσίασαν την Ελλάδα ως το κακομαθημένο παιδί δίνοντας έμφαση στο παρελθόν και καταδικάζοντας τις προσπάθειες των ΗΠΑ για να επιβεβαιώσουν τη νησίδα ασφαλείας στην περιοχή. Η χρήση ταυτότητας, ιστορικών και διεθνών αφηγήσεων από την Άγκυρα για να δικαιολογήσει την τουρκική συμπεριφορά στο Αιγαίο και τη Μεσόγειο αμφισβήτησε ακόμη και την ελληνική κυριαρχία νησιών στη διεθνή κοινότητα και υπονόμευσε τις προσπάθειες της συμμαχίας.

Λόγω της αδυναμίας μας να στραφούμε σε πληροφορίες απασχόλησης ισχύος, ο Ελληνισμός δεν είχε καταφέρει να αντιμετωπίσει την τουρκική επιθετικότητα στη σφαίρα της πληροφορίας και να αντιμετωπίσει τις προσπάθειές να επηρεάσουν τα κράτη για να νομιμοποιήσουν την τουρκική ηγεσία. Από την άλλη πλευρά, μια στρατηγική δέσμευσης για την ενθάρρυνση και τη διατήρηση του διαλόγου με την τουρκική ηγεσία, ενώ προσπαθούσε να αποφευχθεί η άμεση αντιπαράθεση με την Τουρκία, αύξησε τις απαιτήσεις που καθημερινά επιδιώκουν προσθέτοντας και νέες. Με απλά λόγια, η Ελλάδα κινδύνευε να χάσει τον πόλεμο πληροφοριών και ήπιας ισχύος εναντίον της Τουρκίας και μαζί της, την κυριαρχία στις θαλάσσιες ζώνες. Επίσης η Τουρκία διεξήγαγε με επιτυχία πολυάριθμες επιχειρήσεις κυβερνοκατασκοπείας, κλέβοντας πληροφορίες για την κατασκευή προηγμένης τεχνολογίας και στρατιωτικού εξοπλισμού, μη στελεχωμένων σκαφών (Drones) για την αντιμετώπιση των πληροφοριών και του στρατιωτικού πλεονεκτήματος. Επιπλέον, η Ελλάδα βυθισμένη στην οικονομική κρίση αποτύγχανε να μεταφέρει τις αναδυόμενες τεχνολογίες στις ένοπλες δυνάμεις και οπισθοδρόμησε σε νέους τρόπους με τους οποίους αυτές οι τεχνολογίες μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για ενισχυμένο στρατιωτικό πλεονέκτημα έναντι ενός αντιπάλου.

Συμπεράσματα

Σήμερα γίνεται μια προσπάθεια να αντιστρέψουμε αυτήν την καταστροφική πορεία μέσω μιας στρατηγικής που συνδυάζει την ενίσχυση της στρατιωτικής ισχύος με την ανάπτυξη των φιλελεύθερων δημοκρατικών αξιών. Η Ελλάδα ξεκίνησε να μεγιστοποιήσει την ισχύ της σε σχέση με αυτήν της Τουρκίας για να διατηρήσει την ελληνική κυριαρχία στις θαλάσσιες ζώνες, ενώ επενδύει εκ νέου στη διάδοση των φιλελεύθερων αξιών απαιτώντας από τη διεθνή κοινότητα να πρωτοστατήσουν στην ενίσχυση της νομιμότητας του Διεθνούς Δικαίου.

Για να αποκτήσουμε ένα σαφές στρατιωτικό πλεονέκτημα έναντι της Τουρκίας, η Ελλάδα πρέπει να συνεχίσει να επενδύει σε μεγάλο βαθμό στην έρευνα και ανάπτυξη των αναδυόμενων τεχνολογιών της εποχής της πληροφορίας, όπως τεχνητή νοημοσύνη, αυτόνομα συστήματα, ρομποτική, κβαντικές επικοινωνίες, και την ταχεία ενσωμάτωσή τους στην όλες τις πτυχές της στρατιωτικής υποδομής των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων για την αύξηση της αποτελεσματικότητας των πληροφοριών που συλλέγονται και του τρόπου χρήσης τους.

Επιπλέον, η Ελλάδα πρέπει να αποκαταστήσει την Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών για να διασφαλίσουμε ότι η ελληνική ήπια ισχύς είναι «πάντα σε επίδειξη», όπου η δηλωμένη κουλτούρα και οι φιλελεύθερες αξίες της αποδεικνύονται ξεκάθαρα στις πολιτικές και τις δραστηριότητές τους για να προσελκύσουν κράτη στα ελληνικά συμφέροντα. «Αν η ισχύς του κράτους φαίνεται νόμιμη, θα συναντήσει λιγότερη αντίσταση στις επιθυμίες του. Εάν η κουλτούρα και η ιδεολογία της είναι ελκυστικές, οι άλλοι θα ακολουθήσουν πιο πρόθυμα».

Επίλογος

Παραδοσιακά, η ισχύς μετριέται με την ικανότητα των κρατών να προβαίνουν σε εξαναγκασμό χρησιμοποιώντας σκληρή ισχύ. Ωστόσο, η διάχυση της ισχύος σε μεγάλο βαθμό λόγω της αυξημένης αλληλεξάρτησης και της προηγμένης τεχνολογικής ανάπτυξης έχει καταστήσει αυτή την παραδοσιακή πηγή ισχύος λιγότερο αποτελεσματική στην επίτευξη των επιθυμητών αποτελεσμάτων. Σήμερα, δεν αρκεί να εξαναγκάσουμε τον αντίπαλο να αποδεχτεί την ελληνική κυριαρχία στις θαλάσσιες ζώνες. Ο Ελληνισμός πρέπει να είναι σε θέση να προσελκύσει και να νομιμοποιήσει αξιόπιστα τη βαθιά δέσμευση στις φιλελεύθερες δημοκρατικές αξίες. Η ανανεωμένη εστίαση της Ελλάδας στην «έξυπνη ισχύ» χρησιμοποιώντας τη σκληρή και ήπια ισχύ σε συντονισμό και συνδυασμό, μπορεί να αυξήσει την ισορροπία δυνάμεων προς όφελός της, επιβεβαιώνοντας εκ νέου την ελληνική κυριαρχία στις θαλάσσιες περιοχές του Αιγαίου και της Μεσογείου, ως μερισματούχος ειρήνης.

/geopolitics.iisca.eu/

 

Τι είχε βρει ο Ντα Βίντσι για την βαρύτητα αιώνες πριν τον Αϊνστάιν

0

A statue of Leonardo Da Vinci is at the Uffizi Gallery in Florence. It was created by Luigi Pampaloni© Παρέχεται από: Huffington Post

Σκίτσα του Λεονάρντο ντα Βίντσι υποδηλώνουν ότι κατάλαβε τη βαρύτητα πολύ πριν από τον Άλμπερτ Αϊνστάιν.

Ερευνητές από το Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Καλιφόρνια ανέλυσαν εκ νέου κάποια από τα σημειωματάρια του ιδιοφυούς καλλιτέχνη και εφευρέτη και με ανακοίνωση τους υποστηρίζουν ότι ο ντα Βίντσι κατάφερε να μοντελοποιήσει τη σταθερά της βαρύτητας με 97% ακρίβεια.

Ο Άλμπερτ Αϊνστάιν το 1907, διατύπωσε για πρώτη φορά την ιδέα ότι η βαρύτητα και η επιτάχυνση είναι το ίδιο. Η αρχή της ισοδυναμίας πρεσβεύει ότι η κίνηση ενός σώματος, όπως παρατηρείται από ένα μη αδρανειακό σύστημα αναφοράς, είναι η ίδια όπως και η κίνησή του σε ένα αδρανειακό σύστημα αναφοράς, παρουσία όμως ενός βαρυτικού πεδίου.

Ένα αιώνα με τον θάνατο του Ντα Βίντσι ο Γαλιλαίος πρότεινε ότι η απόσταση που ένα αντικείμενο ταξιδεύει είναι ανάλογη προς το τετράγωνο του χρόνου που χρειάζεται το αντικείμενο να φτάσει στο έδαφος.

Ο Αϊνστάιν ανέλυσε τις ιδέες από την αναλάκυψη του Ισαάκ Νεύτωνα ο οποίος διετύπωσε τον περίφημο Νόμο της παγκόσμιας έλξης όπου κατ΄ αυτόν: Οι ελκτικές δυνάμεις μεταξύ δύο ουρανίων σωμάτων είναι ανάλογες του γινομένου των μαζών τους και αντιστρόφως ανάλογες του τετραγώνου της μεταξύ των κέντρων μάζας τους απόστασης.

Δεν γνωρίζουμε αν ο ντα Βίντσι έκανε περαιτέρω πειράματα ή διερεύνησε αυτό το ερώτημα πιο βαθιά», αναφέρει  ο επικεφαλής της μελέτης Μόρι Γκαρίμπ, καθηγητής αεροναυπηγικής και ιατρικής μηχανικής στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Καλιφόρνια. «Αλλά το γεγονός ότι αντιμετώπιζε αυτό το πρόβλημα με αυτόν τον τρόπο – στις αρχές του 1500 – δείχνει πόσο μπροστά ήταν η σκέψη του».

Ο ντα Βίντσι ήταν ζωγράφος, αρχιτέκτονας, εφευρέτης, ανατόμος, μηχανικός και επιστήμονας. Πρωτίστως αυτοεκπαιδευμένος, γέμισε δεκάδες μυστικά τετράδια με φανταστικές εφευρέσεις και ανατομικές παρατηρήσεις. Μαζί με λεπτομερή σχέδια ανθρώπινης ανατομίας, τα σημειωματάρια του περιέχουν σχέδια για ποδήλατα, ελικόπτερα, τανκς και αεροπλάνα. Από τις περισσότερες από 13.000 σελίδες αυτών των σκίτσων που συγκεντρώθηκαν, έχουν διασωθεί λιγότερο από το ένα τρίτο.

.

.© Παρέχεται από: Huffington Post

.

Ο Γκαρίμπ κοιτούσε τα ψηφιοποιημένα αντίγραφα αυτών των σημειωματάριων για να συζητήσει τις μελέτες του ντα Βίντσι για τη δυναμική ροής με τους μαθητές του όταν παρατήρησε τα σκίτσα στις σελίδες του Codex Arundel – ένα σημειωματάριο που χρονολογείται μεταξύ 1480 και 1518. Εκεί είδε τα τρίγωνα που σχηματίζονται από σωματίδια που μοιάζουν με άμμο που χύνονται από βάζο.

«Αυτό που τράβηξε το μάτι μου ήταν όταν έγραψε το «Equatione di Moti» [που μεταφράστηκε από τους ερευνητές ως «ισοδυναμία κινήσεων»] στην υποτείνουσα ενός από τα σκιαγραφημένα τρίγωνά του – αυτό που ήταν ένα ισοσκελές ορθογώνιο τρίγωνο», είπε ο Γκαρίμπ. «Με ενδιέφερε να δω τι εννοούσε ο Λεονάρντο με αυτή τη φράση».

Ο Ντα Βίντσι προσπάθησε να διατυπώσει τις παρατηρήσεις του σε μια εξίσωση, αλλά εγκατέλειψε την προσπάθεια.

Τα ευρήματα δημοσιεύτηκαν στις 28 Νοεμβρίου 2022 στο περιοδικό Leonardo.

Huffington Post

Τζο Μπάιντεν για τα άγνωστα αντικείμενα που καταρρίφθηκαν στη βόρειο Αμερική: «Ακόμη δεν ξέρουμε τι ήταν»

0

Τι ανέφερε για τα επεισόδια των καταρρίψεων

Έκτακτο τηλεοπτικό διάγγελμα απευθύνει ο Αμερικανός πρόεδρος για τα άγνωστα αντικείμενα που καταρρίφθηκαν πάνω από τη βόρεια Αμερική τις προηγούμενες ημέρες.

Ο Αμερικανός πρόεδρος θα αναφερθεί στα τρία αντικείμενα που καταρρίφθηκαν από μαχητικά f-22 και F-16 πάνω από την Αλάσκα, πάνω από την πόλη Γιούκον του Καναδά και πάνω από τη λίμνη Χούρον.

Ο Αμερικανός πρόεδρος είπε ότι τα αντικείμενα που καταρρίφθηκαν δεν έχουν ακόμη αναγνωριστεί!) καθώς τα αναζητούν ακόμη αλλά το πιθανότερο είναι να ανήκουν, όπως είπε σε «κάποιες ιδιωτικές εταιρείες».

«Δεν υπάρχει κάτι αυτή τη στιγμή που να υποδηλώνει ότι τα αντικείμενα αυτά  σχετίζονταν με το πρόγραμμα κατασκοπευτικών αερόστατων της Κίνας ή ότι υπήρχαν οχήματα παρακολούθησης από οποιαδήποτε άλλη χώρα», είπε πιο ειδικά ο Τζο Μπάιντεν.

Ο Αμερικανός πρόεδρος πρόσθεσε: «Η τρέχουσα εκτίμηση των μυστικών υπηρεσιών είναι ότι αυτά τα τρία αντικείμενα ήταν πιθανότατα αερόστατα που συνδέονταν με ιδιωτικές εταιρείες, ψυχαγωγικά ή ερευνητικά ιδρύματα».

Πάντως, ο Τζο Μπάιντεν είπε ότι χρειάζεται να ενισχυθεί η στρατηγική αντιμετώπισης και να προσαρμοστεί στις νέες εξελίξεις.

«Να είστε σίγουροι: Αν ένα αντικείμενο αποτελεί απειλή για τον αμερικανικό λαό, θα το καταρρίψω», είπε ο Αμερικανός πρόεδρος.

 

 

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/diethnis-asfaleia/ektakto-tileoptiko-diaggelma-tzo-mpainten-gia-ta-agnosta-antikeimena-pou-katarrifthikan-sti-voreio-ameriki/

Αγριεύουν τα πράγματα στη Σερβία: Κυνήγι και συλλήψεις ακροδεξιών * Διαδήλωση για το Κόσοβο με έμβλημα “Wagner” – Aπειλούν με δολοφονία τον Βούτσιτς

0

Η αστυνομία του Βελιγραδίου, με εντολή του γενικού εισαγγελέα, άρχισε να συλλαμβάνει μέλη ακροδεξιών εξτρεμιστικών οργανώσεων που συμμετείχαν στην χθεσινοβραδινή συγκέντρωση για το Κόσοβο μπροστά από το προεδρικό μέγαρο.

  • Όπως μετέδωσε η σερβική δημόσια τηλεόραση (RTS), συλλαμβάνονται άτομα τα οποία στην συγκέντρωση εξαπέλυσαν απειλές κατά της ζωής του προέδρου της Δημοκρατίας Αλεξάνταρ Βούτσιτς.

«Όλα τα μέλη εξτρεμιστικών ομάδων που απειλούν τους κατόχους των ανώτατων κρατικών αξιωμάτων και θέτουν σε κίνδυνο την ασφάλεια των πολιτών θα διωχθούν νομικά» αναφέρεται στην ανακοίνωση που εκδόθηκε από το γραφείο του γενικού εισαγγελέα Βελιγραδίου Νέναντ Στεφάνοβιτς.

Ανησυχία προκάλεσε στις αρχές και ο εντοπισμός ενός όπλου με διόπτρα και πέντε βλήματα σε όχημα μελών ακροδεξιάς οργάνωσης, έξω από την πόλη Σρέμσκα Μίτροβίτσα.

Το όπλο βρέθηκε κρυμμένο κάτω από τα πίσω καθίσματα του αυτοκινήτου.

Οι δύο επιβαίνοντες συνελήφθησαν και όπως μεταδίδουν τα σερβικά ΜΜΕ κατά την ανάκριση παραδέχθηκαν ότι κατευθύνονταν προς το Βελιγράδι για να συμμετάσχουν στην διαδήλωση.

Αργά το βράδυ της Τετάρτης ο πρόεδρος της Δημοκρατίας Αλεξάνταρ Βούτσιτς συναντήθηκε με τους αρχηγούς των υπηρεσιών ασφαλείας της Σερβίας. Στην συνάντηση αυτή εξετάστηκε η δράση των ακροδεξιών εξτρεμιστικών οργανώσεων αλλά και η σχέση τους με ξένες υπηρεσίες πληροφοριών

Σημειώνεται ότι σε συγκέντρωση ακροδεξιών που πραγματοποιήθηκε χθες βράδυ στο Βελιγράδι, με σύνθημα την υπεράσπιση του Κοσόβου και αίτημα την απόρριψη του γαλλογερμανικού σχεδίου, ακούστηκαν απειλές κατά της ζωής του προέδρου της Δημοκρατίας αλλά και κατά της συνταγματικής τάξης.

  • Την διαδήλωση διοργάνωσε η εξτρεμιστική ρατσιστική οργάνωση «Λαϊκές περιπολίες» η οποία στο παρελθόν είχε θεωρηθεί υπεύθυνη για επιθέσεις εναντίων μεταναστών αλλά και Αθίγγανων.

Ο αρχηγός της οργάνωσης αυτής Ντάμνιαν Κνέζεβιτς, ο οποίος δημόσια διαδίδει τις σχέσεις του με την ρωσική παραστρατιωτική ομάδα «Wagner», απείλησε με γενίκευση βίαιων αντιδράσεων αν γίνει αποδεκτό το γαλλογερμανικό σχέδιο για το Κόσοβο.

«Σας το ορκίζομαι, είμαστε έτοιμοι να κάνουμε πολλά περισσότερα από το να προκαλέσουμε μόνο ταραχές» προειδοποίησε στην ομιλία του ο Κνέζεβιτς.

Στην συγκέντρωση ακούστηκαν συνθήματα υπέρ της Ρωσίας και του Πούτιν ενώ οι διαδηλωτές κρατούσαν σημαίες της Ρωσίας και κάποιοι έφεραν στα μπουφάν που φορούσαν το έμβλημα της «Wagner» και το γράμμα «Ζ» που αποτελεί το σύμβολο της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία.

 

Mε πληροφορίες από

https://hellasjournal.com/2023/02/agrievoun-ta-pragmata-sti-servia-kinigi-ke-sillipsis-akrodexion-diadilosi-gia-to-kosovo-me-emvlima-wagner-apiloun-me-dolofonia-ton-voutsits-video/

THE NEW YORK TIMES ΗΠΑ – Κίνα: Πώς τα ομιχλώδη ερωτήματα για μπαλόνια και UFO πυροδότησαν διπλωματική κρίση

0

Η εξέλιξη της θεωρίας της Ουάσιγκτον για τους αρχικούς στόχους του κινεζικού στρατού και οι νέες λεπτομέρειες που αποκαλύπτουν παρανόηση της αντίδρασης των ΗΠΑ από Κινέζους αξιωματούχους σε ιδιωτικές συναντήσεις αντικατοπτρίζουν πόσο δύσκολο είναι για την Ουάσιγκτον και το Πεκίνο να διακρίνουν η μία τις προθέσεις του άλλου

Ανώτεροι Αμερικανοί αξιωματούχοι πείθονται όλο και περισσότερο ότι το κινεζικό κατασκοπευτικό αερόστατο που καταρρίφθηκε στα ανοικτά των ακτών της Νότιας Καρολίνας στις αρχές Φεβρουαρίου επιτηρούσε καταρχήν τις στρατιωτικές βάσεις των ΗΠΑ στο Γκουάμ και τη Χαβάη, αλλά οι άνεμοι το έβγαλαν εκτός πορείας, εκτρέποντάς το στην Αλάσκα, στον Καναδά και τελικά στα ηπειρωτικά των Ηνωμένων Πολιτειών.

Η εξέλιξη της θεωρίας της Ουάσιγκτον για τους αρχικούς στόχους του κινεζικού στρατού και οι νέες λεπτομέρειες που αποκαλύπτουν παρανόηση της αντίδρασης των ΗΠΑ από Κινέζους αξιωματούχους σε ιδιωτικές συναντήσεις αντικατοπτρίζουν πόσο δύσκολο είναι για την Ουάσιγκτον και το Πεκίνο να διακρίνουν η μία τις προθέσεις του άλλου – ένα κενό που φοβούνται οι Αμερικανοί αξιωματούχοι ότι θα μπορούσε να οδηγήσει σε μεγαλύτερη δυσπιστία, σε μια ήδη τεταμένη σχέση, ή ακόμα και σε ένοπλη σύγκρουση.

Σε ένα άλλο παράδειγμα του ομιχλώδους τοπίου που δημιουργείται από τον ανταγωνισμό των υπερδυνάμεων και τις πολιτικές επιταγές, Αμερικανοί αξιωματούχοι δήλωσαν την Τετάρτη ότι πλέον όλο και περισσότερο πιστεύουν ότι τρία άγνωστα ιπτάμενα αντικείμενα που καταρρίφθηκαν πάνω από τη Βόρεια Αμερική είναι απίθανο να είναι συσκευές παρακολούθησης.

Αμερικανοί αξιωματούχοι δήλωσαν ότι εξακολουθούν να προσπαθούν να καταλήξουν σε ένα οριστικό συμπέρασμα για το τι είδους ήταν τα αντικείμενα και δεν πιστεύουν ότι θα φτάσουν σε αυτό μέχρι να συλλεχθούν περισσότερα συντρίμμια. Ορισμένοι ανώτεροι αξιωματούχοι είπαν ότι, με βάση τις προκαταρκτικές εργασίες, πιστεύουν ότι τα τρία αντικείμενα ήταν πιθανότατα σχεδιασμένα για επιστημονική ή μετεωρολογική έρευνα και είχαν πάψει να λειτουργούν, μοιάζοντας με αερομεταφερόμενα σκουπίδια.

Οι συνέπειες, ωστόσο, από το ίδιο το κατασκοπευτικό μπαλόνι συνεχίζουν να κλιμακώνουν την ένταση μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Κίνας, ακόμα και όταν νέες αποκαλύψεις γύρω από το επεισόδιο καταδεικνύουν τη βαθιά σύγχυση γύρω από το ζήτημα. Αμερικανοί αξιωματούχοι συζήτησαν αυτές τις αποκαλύψεις υπό τον όρο της ανωνυμίας λόγω ευαίσθητων πληροφοριών που λαμβάνουν και διπλωματικές διαστάσεις.

Κινέζοι αξιωματούχοι δεν έκαναν τίποτα για το αερόστατο καθώς περνούσε πάνω από τις ηπειρωτικές Ηνωμένες Πολιτείες –μεταξύ άλλων, και πάνω από σιλό πυρηνικών πυραύλων στη Μοντάνα– για μέρες αφότου ανώτεροι Αμερικανοί διπλωμάτες ήρθαν αντιμέτωποι για πρώτη φορά με Κινέζους αξιωματούχους κατ’ ιδίαν σχετικά με το ζήτημα.

Χρειάστηκαν σχεδόν τρεις ημέρες μετά το δημόσιο ξέσπασμα της κρίσης γύρω από το αερόστατο για να πουν Κινέζοι αξιωματούχοι στους ομολόγους τους των ΗΠΑ ότι οι ελεγκτές του μπαλονιού προσπαθούσαν να το επιταχύνουν ώστε να εξέλθει από τον αμερικανικό εναέριο χώρο, σε μια προφανή προσπάθεια εκτόνωσης της έντασης που μπέρδεψε τους αξιωματούχους της κυβέρνησης Μπάιντεν και έδειξε ότι κακώς το Πεκίνο είχε παρεξηγήσει τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Σε εκείνο το χρονικό σημείο, το αερόστατο έφτανε στην ακτογραμμή, το αμερικανικό κοινό και οι πολιτικοί εξέφραζαν οργή γι’ αυτό επί μέρες –κάποιοι επέκριναν τον πρόεδρο Μπάιντεν που δεν το κατέρριψε αμέσως– και οι Αμερικανοί αξιωματούχοι σκόπευαν να το εξετάσουν εξονυχιστικά για να μελετήσουν τους αισθητήρες του, ακόμα κι αν κατέληγαν να εξετάζουν μόνο τα συντρίμμια που προήλθαν από την πυραυλική κατάρριψη.

ΗΠΑ – Κίνα: Πώς τα ομιχλώδη ερωτήματα για μπαλόνια και UFO πυροδότησαν διπλωματική κρίση-1
Συλλέγοντας συντρίμμια… (©Associated Press)

Ενα μαχητικό αεροσκάφος F-22 κατέρριψε το μπαλόνι με έναν μόνο πύραυλο ώρες αργότερα, το απόγευμα της 4ης Φεβρουαρίου.

Στο μεταξύ, επιπλέον σκοτεινές ενέργειες έχουν προβληματίσει τους Αμερικανούς αναλυτές που προσπαθούν να διαβάσουν τις κινεζικές προθέσεις. Στις 28 Ιανουαρίου, όταν το αερόστατο πλησίασε τις Αλεούτιες Νήσους και τον αμερικανικό εναέριο χώρο πάνω από την Αλάσκα στην εκτός πορείας τροχιά του, η λειτουργία αυτοκαταστροφής του μπαλονιού δεν ενεργοποιήθηκε, δήλωσαν αξιωματούχοι των ΗΠΑ. Οι Κινέζοι χειριστές μπορεί να μην ήθελαν να καταστρέψουν το μπαλόνι. Είναι επίσης πιθανό να προσπάθησαν ανεπιτυχώς να ενεργοποιήσουν τον μηχανισμό αυτοκαταστροφής.

Οι χειριστές μπορεί να είχαν παρανοήσει τους ανέμους και να πίστευαν ότι τα ρεύματα θα μετέφεραν το μπαλόνι γρήγορα πάνω από την Αλάσκα και έξω από τον αμερικανικό εναέριο χώρο στον Αρκτικό ωκεανό. Ή μπορεί να είχαν αποφασίσει να επιτρέψουν στο μπαλόνι να συνεχίσει για να δουν τι είδους πληροφορίες θα μπορούσε να συλλέξει – χωρίς να προβλέπουν τη διπλωματική και πολιτική δίνη που θα προέκυπτε μόλις το μπαλόνι παρασυρόταν με τους ανέμους στις ηπειρωτικές Ηνωμένες Πολιτείες.

Ορισμένοι Αμερικανοί αξιωματούχοι λένε ότι γνωρίζουν την επιδιωκόμενη τροχιά του κατασκοπευτικού μπαλονιού εν μέρει επειδή η κυβέρνηση των ΗΠΑ παρακολουθούσε το αερόστατο από τη στιγμή της εκτόξευσής του στα τέλη Ιανουαρίου από το νησί Χαϊνάν στη νότια Κίνα –μια λεπτομέρεια που αναφέρθηκε για πρώτη φορά τη Δευτέρα από τους New York Times– και δεν το άφησε στιγμή από τα μάτια της καθώς κινείτο στον Ειρηνικό. Οι αμερικανικές υπηρεσίες παρακολουθούσαν επίσης το μπαλόνι καθώς εκείνο αγόταν και φερόταν προς διαφορετικές κατευθύνσεις από τους ανέμους, δήλωσαν αξιωματούχοι.

Μόλις το μπαλόνι ξέφυγε από την πορεία του, όπως υποψιάζονται Αμερικανοί αξιωματούχοι, οι Κινέζοι χειριστές του αερόστατου, που θα μπορούσαν να είναι εργαζόμενοι ενός μη στρατιωτικού κατασκευαστή μπαλονιών με σύμβαση με τον Λαϊκό Απελευθερωτικό Στρατό της Κίνας, φάνηκε να λαμβάνουν μια σειρά από κακές αποφάσεις.

Κινέζοι χειριστές και αξιωματούχοι δεν έλαβαν καμία άμεση δράση αφού οι δύο κορυφαίοι Αμερικανοί διπλωμάτες, ο υπουργός Εξωτερικών Αντονι Μπλίνκεν και η αναπληρώτρια υπουργός Ουέντι Σέρμαν, επέδωσαν επίσημο διάβημα προς τον ανώτερο Κινέζο διπλωμάτη, Ζου Χαϊτσάν, στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ, γύρω στις 6:30 μ.μ. την 1η Φεβρουαρίου σχετικά με το μπαλόνι, λέγοντάς του ότι η κυβέρνησή του έπρεπε να κάνει κάτι γι’ αυτό. Ο Ζου φάνηκε αιφνιδιασμένος, δήλωσαν Αμερικανοί αξιωματούχοι.

Περισσότερες από 24 ώρες αργότερα και μισή μέρα αφότου το Πεντάγωνο ανακοίνωσε την ύπαρξη του μπαλονιού, αξιωματούχοι του κινεζικού υπουργείου Εξωτερικών στο Πεκίνο μίλησαν ιδιωτικά με διπλωμάτες στην πρεσβεία των ΗΠΑ για να τους πουν ότι το μπαλόνι ήταν μια αβλαβής πολιτική συσκευή που είχε ξεφύγει από την πορεία της.

Αργότερα εκείνη την Παρασκευή, 3 Φεβρουαρίου, αφού η Κίνα εξέδωσε δημόσια δήλωση εκφράζοντας τη λύπη της και αφότου ο Μπλίνκεν ακύρωσε προγραμματισμένη επίσκεψη το Σαββατοκύριακο στο Πεκίνο, το μπαλόνι φάνηκε να επιταχύνει, δήλωσαν Αμερικανοί αξιωματούχοι.

Υπάρχουν πολλά που η κυβέρνηση των ΗΠΑ μένει ακόμη να κατανοήσει. Ενώ το μπαλόνι ήταν εξοπλισμένο με μικρούς έλικες, οι υπηρεσίες πληροφοριών των ΗΠΑ δεν πιστεύουν ότι είχε τη δύναμη να αλλάξει δραματικά ταχύτητα ή κατεύθυνση, είπαν ορισμένοι Αμερικανοί αξιωματούχοι.

Στη συνέχεια, νωρίς το Σάββατο, Κινέζοι αξιωματούχοι είπαν στους ομολόγους των ΗΠΑ ότι οι χειριστές του μπαλονιού προσπαθούσαν να του δώσουν ώθηση για να εξέλθει από τον αμερικανικό εναέριο χώρο.

Ηδη εκείνη τη στιγμή, το αερόστατο έφτανε στην ακτή του Ατλαντικού και οι αξιωματούχοι του Πενταγώνου είχαν αρχίσει να σχεδιάζουν την κατάρριψή του πάνω από τον ωκεανό.

Ενώ τα κινεζικά αερόστατα έχουν περάσει στο παρελθόν πάνω από τις ηπειρωτικές Ηνωμένες Πολιτείες, το πρόγραμμα αερόστατων της Ουάσιγκτον φαίνεται να εστιάζει στις στρατιωτικές βάσεις των ΗΠΑ στον Ειρηνικό. Οι προηγούμενες αναγνωριστικές αποστολές από τα μπαλόνια ήταν σχετικά σύντομες. Οταν, για παράδειγμα, δύο κατασκοπευτικά μπαλόνια πέρασαν τη Χαβάη, ένα παρασύρθηκε γρήγορα πάνω από ένα νησί και ένα άλλο μπήκε στον εναέριο χώρο γύρω από την περιφέρεια του νησιού, αλλά δεν πέταξε πάνω από αυτό.

Η κυβέρνηση Μπάιντεν είπε ότι το πρόγραμμα κατασκοπευτικών μπαλονιών του κινεζικού στρατού έχει στείλει αερόπλοια σε περισσότερες από 40 χώρες σε πέντε ηπείρους, παραβιάζοντας την κυριαρχία τους. Οι αξιωματούχοι των ΗΠΑ άρχισαν να μαθαίνουν για το πρόγραμμα μετά το 2020, κατά τη διάρκεια μιας ευρύτερης ανασκόπησης αγνώστων εναέριων φαινομένων. Στη συνέχεια, οι αξιωματούχοι συνειδητοποίησαν ότι ορισμένες προηγούμενες περιπτώσεις εναέριων αντικειμένων στον εναέριο χώρο των ΗΠΑ ήταν κινεζικά αερόστατα επιτήρησης.

Το Πεκίνο μπορεί να αναπτύσσει το πρόγραμμα για να συμπληρώσει τη συλλογή δορυφορικών πληροφοριών και επίσης για να έχει αντίγραφα ασφαλείας για τους δορυφόρους σε περίπτωση πολέμου με τις Ηνωμένες Πολιτείες, λένε Αμερικανοί αξιωματούχοι.

«Εχουν 260 δορυφόρους πληροφοριών σε τροχιά», είπε ο Τζον Κάλβερ, πρώην αναλυτής των υπηρεσιών πληροφοριών των ΗΠΑ για την Κίνα. «Είναι μια μεγάλη διαστημική δύναμη».

Ο Κάλβερ πρόσθεσε ότι υπήρχε ισχυρό πολιτικό κίνητρο στο κινεζικό σύστημα για ένα τέτοιο πρόγραμμα.

ΗΠΑ – Κίνα: Πώς τα ομιχλώδη ερωτήματα για μπαλόνια και UFO πυροδότησαν διπλωματική κρίση-2
©Associated Press

«Η κινεζική κυβέρνηση γνωρίζει ότι οι ΗΠΑ συνήθως στέλνουν εκατοντάδες, ίσως περισσότερα από χίλια, αναγνωριστικά αεροσκάφη στα ανοικτά των ακτών τους κάθε χρόνο», είπε. «Είναι απογοητευμένοι που δεν μπορούν να αντισταθούν. Αυτό το πρόγραμμα τους δίνει κάτι για το οποίο μπορούν να προσφέρουν για εσωτερική κατανάλωση. Αυτό είναι ένα πρόγραμμα που έχει πολιτική αξία γι’ αυτούς και έχει αξία εν καιρώ πολέμου».

Το πρόγραμμα αερόστατων βρίσκεται ακόμη σε δοκιμαστική φάση, επομένως η άντληση σημαντικών πληροφοριών, εάν υπάρχουν, που μπορούν να συγκεντρώσουν τα μπαλόνια από τις αμερικανικές βάσεις είναι σημαντική για τον κινεζικό στρατό, λένε Αμερικανοί αξιωματούχοι. Το κατασκοπευτικό μπαλόνι είχε εξοπλισμό, συμπεριλαμβανομένων κεραιών, που του επέτρεπε να συλλέγει ηλεκτρονικές επικοινωνίες και να μεταδίδει κρυπτογραφημένα σήματα σε κινεζικούς δορυφόρους. Ωστόσο, αξιωματούχοι των ΗΠΑ επιμένουν ότι το μπαλόνι δεν ανακτούσε πληροφορίες και άλλα στοιχεία που δεν μπορούν ήδη να συλλέξουν οι κινεζικοί δορυφόροι.

Τα πρώτα ευρήματα δείχνουν ότι ο μηχανισμός αυτοκαταστροφής του μπαλονιού ήταν άθικτος, λένε Αμερικανοί αξιωματούχοι. Δύτες του Πολεμικού Ναυτικού που αναζητούν συντρίμμια στα ανοιχτά της Νότιας Καρολίνας είδαν ένα καπάκι ανατίναξης που προοριζόταν να καταστρέψει το ωφέλιμο φορτίο, λέει το FBI. Οι ερευνητές που εξετάζουν τα ανακτημένα συντρίμμια θα μπορούσαν ενδεχομένως να προσδιορίσουν εάν κάποια δυσλειτουργία εμπόδισε τον μηχανισμό να επιτύχει τον σκοπό του, αν και αρκετοί αξιωματούχοι των ΗΠΑ λένε ότι πλέον υποθέτουν ότι η συσκευή ήταν λειτουργική.

Αμερικανοί αξιωματούχοι αναφέρουν ότι οι Κινέζοι πιθανότατα ήθελαν να αποφύγουν την ενεργοποίηση του μηχανισμού όταν το αερόστατο ήταν πάνω από τη στεριά, φοβούμενοι ότι τυχόν τραυματισμοί ή ζημιές που θα μπορούσε να προκαλέσει θα κλιμάκωναν την κρίση γρήγορα. Οι Κινέζοι αξιωματούχοι πιθανότατα είχαν επίσης τη δυνατότητα να ξεφουσκώσουν το μπαλόνι και να το μεταφέρουν στο έδαφος, αλλά ήθελαν να προσπαθήσουν να εμποδίσουν τους Αμερικανούς να αποκτήσουν τον εξοπλισμό επιτήρησης.

Οι δύτες του Πολεμικού Ναυτικού έχουν συλλέξει ορισμένα μέρη των αισθητήρων του μπαλονιού. Ηταν εξοπλισμένο με κάμερα και διάταξη κεραιών και όσο περισσότερα οι Αμερικανοί αξιωματούχοι μαθαίνουν για τις συσκευές τόσο περισσότερο δεν εντυπωσιάζονται με τις δυνατότητες του μπαλονιού, λένε. Σε κάθε περίπτωση, προσθέτουν, το Πεντάγωνο κλείδωσε τις επικοινωνίες και τις δραστηριότητες σε στρατιωτικές βάσεις στην τροχιά του μπαλονιού καθώς εκείνο παρασυρόταν πάνω από τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Το μπαλόνι όμως συνεχίζει να αναστατώνει τις σχέσεις των δύο μεγάλων δυνάμεων και των μεγαλύτερων οικονομιών του κόσμου, που βρίσκονται ήδη σε ένα από τα χαμηλότερα επίπεδα των τελευταίων δεκαετιών.

Οι κρίσιμοι δίαυλοι επικοινωνίας έχουν ανασταλεί. Ο υπουργός Αμυνας της Κίνας Ουέι Φένγκε αρνήθηκε να δεχθεί τηλεφώνημα από τον Αμερικανό ομόλογό του Λόιντ Οστιν αμέσως μετά την κατάρριψη της 4ης Φεβρουαρίου, όπως ανέφερε το Πεντάγωνο. Ο Μπλίνκεν δεν έχει επαναπρογραμματίσει την επίσκεψη στο Πεκίνο που ακύρωσε κατά τη διάρκεια της έντασης με το μπαλόνι. Και ο Λευκός Οίκος και το κινεζικό υπουργείο Εξωτερικών αντάλλαξαν δημόσιες επικρίσεις αυτή την εβδομάδα για τα κατασκοπευτικά τους προγράμματα.

Ισως ο μεγαλύτερος μακροπρόθεσμος αντίκτυπος προέρχεται από την εντύπωση που άφησε στους απλούς πολίτες που ακολούθησαν το έπος των μπαλονιών, δήλωσε ο Γιουέν Γιουέν Ανγκ, μελετητής της Κίνας στο Πανεπιστήμιο Johns Hopkins.

«Οταν η κοινή γνώμη θεωρήσει ότι η άλλη χώρα είναι εχθρός, αυτό παγιώνεται», είπε, «γίνεται όλο και πιο δύσκολο για τους ηγέτες στην Αμερική και την Κίνα να αμβλύνουν τις θέσεις τους και να σταθεροποιήσουν τις σχέσεις τους».

Καθημερινή

Δ. Κωνσταντακόπουλος: Γερμανία: Όχι στον πόλεμο, όχι στο ΝΑΤΟ!

0
Σε χιονοστιβάδα εξελίσσεται ήδη η συλλογή υπογραφών κάτω από το γερμανικό «Μανιφέστο για την Ειρήνη».
Σε χιονοστιβάδα εξελίσσεται ήδη η συλλογή υπογραφών κάτω από το γερμανικό «Μανιφέστο για την Ειρήνη», υπογραφές που ξεπέρασαν τις 400.000 σε διάστημα ελάχιστων 24ώρων. Ενός Μανιφέστου, που θύμισε σε μερικούς την απήχηση των πύρινων μανιφέστων της γερμανικής κομμουνιστικής αριστεράς την επαύριο του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, της Λούξεμπουργκ και του Λίμπνκεχτ, και της πολιτικο-πολιτιστικής της σύνθεσης κατά το στυλ του μεγάλου «κόκκινου προπαγανδιστή» της εποχής εκείνης (και αντισταλινικού στην εξέλιξή του κομμουνιστή), Βίλι Μίντσενμπεργκ.

Είναι πιθανό, αλλά δεν μπορούμε να το πούμε με βεβαιότητα, ότι βρισκόμαστε τώρα κοντά στο σημείο ρήξης που αφορά το ποιες ιδέες είναι ηγεμονικές σε μια δοσμένη κοινωνία, εν προκειμένω στη γερμανική (*) και επομένως έχει ήδη παραχθεί η «κρίσιμη μάζα», που είναι η αναγκαία συνθήκη για την πρόκληση μειζόνων πολιτικών ανακατατάξεων. (Η ικανή συνθήκη είναι η ύπαρξη πολιτικής ηγεσίας να αναλάβει αυτό το έργο, και κυρίως στηριζόμενη σε μαζικό κίνημα, όχι μόνο σε κινήσεις κορυφής).

Οι μισοί περίπου Γερμανοί διαφωνούν με την πολιτική της χώρας τους στο Ουκρανικό, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις. Και το πιο σημαντικό είναι ότι αυτό συμβαίνει παρά το ότι υπόκεινται στο ανελέητο φιλονατοϊκό σφυροκόπημα των μέσων ενημέρωσης και στις τοποθετήσεις της πολύ μεγάλης πλειοψηφίας της γερμανικής πολιτικής τάξης όλων των αποχρώσεων. Έχουν μορφώσει δική τους γνώμη εναντίον όλων όσων εμπιστεύονται σε όλη τους τη ζωή.

Ζάρα Βάγκενκνεχτ και Άλις Σβάρτσερ

Το Μανιφέστο έδωσαν στη δημοσιότητα η (πολύ δημοφιλής) βουλευτής της Αριστεράς Ζάρα Βάγκενκνεχτ (Sahra Wagenknecht) και η παλαίμαχη φεμινίστρια Άλις Σβάρτσερ, επικεφαλής μιας ομάδας 69 διακεκριμένων προσωπικοτήτων από εντελώς διαφορετικούς χώρους, μεταξύ των οποίων ο πρώην πρόεδρος του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος και πρώην ηγέτης του Κόμματος της Αριστεράς, Όσκαρ Λαφοντέν, ο γιος του Βίλλι Μπραντ, Πέτερ, ο άλλοτε στρατιωτικός σύμβουλος της καγκελαρίου Μέρκελ απόστρατος στρατηγός Έριχ Φατ (Vad), η θεολόγος Μαργκότ Κέσμαν, ο δημοφιλής τραγουδιστής και στιχουργός Ράινχαρτ Μέι, ο ευρωβουλευτής και επικεφαλής του σατιρικού κόμματος «Die Partei» Μάρτιν Ζόνεμπορν, ο Χριστιανοκοινωνιστής Πέτερ Γκάουβαϊλερ, ο πρώην επίτροπος της Ε.Ε. Γκίντερ Φερχόιγκεν και πολλοί άλλοι.

Και το περιεχόμενο του Μανιφέστου και η συγκέντρωση αυτών των προσωπικοτήτων και το timing, σε μια στιγμή που ο γερμανικός λαός έχει σοβαρότατες αμφιβολίες για το πού τραβάει η υπόθεση της Ουκρανίας, βλέπει να ζωντανεύουν οι χειρότεροι φόβοι της δραματικής ιστορίας του και ταπεινώνεται από τους Αμερικανούς δήθεν συμμάχους του (βλ. ανατίναξη αγωγού Nord Stream), ακόμη και από ένα φαιδρό πρόσωπο όπως ο Ζελένσκι, συνιστούν ένα εκρηκτικό κοκτέιλ, που απειλεί τη γερμανική κυβέρνηση στο σύνολό της και τη γερμανική σοσιαλδημοκρατία ειδικότερα, καθώς η κοινωνική και πολιτική βάση της αδυνατεί πια να παρακολουθήσει τον καγκελάριο. Στο κάτω κάτω, το SPD υπήρξε κάποτε το κόμμα του Βίλι Μπραντ, για να μην πάμε πιο πίσω.

Μια εκρηκτική αντίθεση έχει τώρα σχηματισθεί στη σημαντικότερη χώρα της Ευρώπης, ανάμεσα σε μια πολιτική τάξη που ελέγχεται, όπως και σε όλη την ήπειρο, από υπερατλαντικά κέντρα, δυτικές μυστικές υπηρεσίες, ολιγαρχικά συμφέροντα και το ΝΑΤΟ και σε μια κοινή γνώμη που δεν μπορεί πια να την παρακολουθήσει και έχει σοβαρότατους φόβους, ανησυχίες και διαφωνίες.

To Μανιφέστο καλεί τον Γερμανό καγκελάριο Όλαφ Σολτς να σταματήσει την «κλιμάκωση των παραδόσεων όπλων στην Ουκρανία» και να αποτρέψει το συνακόλουθο κίνδυνο πυρηνικού και παγκόσμιου πολέμου. Ζητά από τον Σολτς να ηγηθεί μιας συμμαχίας σε γερμανικό και ευρωπαϊκό επίπεδο για μια εκεχειρία και ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις.

Οι δύο συγγραφείς του Μανιφέστου, από κοινού με τον πρώην στρατιωτικό σύμβουλο της Μέρκελ στρατηγό Φατ, καλούν ταυτόχρονα σε μεγάλη συγκέντρωση το Σάββατο 25 Φεβρουαρίου, ένα χρόνο από την έναρξη του πολέμου, μπροστά από την πύλη του Βραδεμβούργου στο Βερολίνο. Οι Βάγκενκνεχτ και Σβάρτσερ αναφέρονται στους περισσότερους από 200.000 στρατιώτες και 50.000 αμάχους που πιστεύεται ότι ήδη χάθηκαν και τονίζουν ότι αν ο πόλεμος συνεχιστεί όπως τώρα, ένας ολόκληρος λαός θα πληγεί και σύντομα η Ουκρανία θα είναι μια κατεστραμμένη χώρα χωρίς πληθυσμό.

«Πολλοί άνθρωποι σε όλη την Ευρώπη φοβούνται την κλιμάκωση του πολέμου. Φοβούνται για το μέλλον τους και το μέλλον των παιδιών τους», γράφει το Μανιφέστο που αναγνωρίζει ότι ο ουκρανικός λαός επλήγη βάναυσα από τη Ρωσία και χρειάζεται αλληλεγγύη, όμως αυτή η αλληλεγγύη δεν σημαίνει, υποστηρίζει, παροχή όπλων.

«Ο πρόεδρος Ζελένσκι», γράφουν χαρακτηριστικά οι συγγραφείς του Μανιφέστου, δεν κρύβει τις επιδιώξεις του. Μετά τις υποσχέσεις για τανκς τώρα ζητάει μαχητικά αεροσκάφη, πυραύλους μεγάλου βεληνεκούς και πολεμικά πλοία. Για να κάνει τι; Να νικήσει τη Ρωσία;». «Ο Γερμανός καγκελάριος διαβεβαιώνει ακόμα ότι δεν θέλει να στείλει μαχητικά ή στρατεύματα στο έδαφος. Αλλά πόσες και πόσες ‘κόκκινες γραμμές’ δεν ξεπεράστηκαν στους τελευταίους μήνες;».

Αν η Ουκρανία επιτεθεί στην Κριμαία ο πρόεδρος Πούτιν θα διατάξει μάξιμουμ ανταπόδοση, υποστηρίζουν οι υπογράφουσες και προσθέτουν, επικαλούμενες και τις εκτιμήσεις του αρχηγού των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων (που σημειώνει ότι καμία από τις δύο πλευρές δεν μπορεί να πετύχει τους στόχους της με στρατιωτικά μέσα) ότι η Ουκρανία μπορεί να κερδίσει τη μια ή την άλλη μάχη, όχι όμως έναν πόλεμο εναντίον μιας πυρηνικής δύναμης.

Ο πόλεμος πρέπει να λήξει με διαπραγμάτευση και διαπραγμάτευση δεν σημαίνει συνθηκολόγηση, σημαίνει συμβιβασμούς και από τις δύο πλευρές, με σκοπό να αποτραπούν εκατοντάδες χιλιάδες θάνατοι, αλλά και τα ακόμα χειρότερα. Το πιστεύουμε και εμείς αυτό και το πιστεύει και ο μισός γερμανικός πληθυσμός. Είναι καιρός να μας ακούσετε».

Και το Μανιφέστο των δύο γυναικών καταλήγει:

Καλούμε τον καγκελάριο να σταματήσει την κλιμάκωση στις αποστολές όπλων. Τώρα! Πρέπει να ηγηθεί μιας ισχυρής συμμαχίας για μια εκεχειρία και για ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις σε γερμανικό και ευρωπαϊκό επίπεδο. Τώρα! Γιατί κάθε χαμένη μέρα στοιχίζει ακόμα και 1000 επιπλέον ζωές – και μας φέρνει πιο κοντά σε έναν Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Ο συμπρόεδρος της Εναλλακτικής για τη Γερμανία (AfD) Τίνο Κρουπάλα, εμφάνισε και αυτός την περασμένη εβδομάδα την «ειρηνευτική πρωτοβουλία» της δικής του κοινοβουλευτικής ομάδας. Η πρωτοβουλία αυτή είναι διατυπωμένη με πολύ εθνικιστικούς όρους, καθώς η γερμανική άκρα δεξιά δεν είναι γενικά αντίθετη στον πόλεμο κατά της Ρωσίας, είναι όμως αντίθετη στον αμερικανικό πόλεμο κατά της Ρωσίας, με το επιχείρημα-σύνθημα: «Αυτός ο πόλεμος δεν είναι δικός μας».

Πρακτικά βέβαια και τα δικά της συνθήματα είναι ανάλογα με αυτά του Μανιφέστου για την Ειρήνη. Ο Κρουπάλα δήλωσε ότι συνυπέγραψε και αυτός το Μανιφέστο, με αποτέλεσμα οι φιλο-Νατοϊκοί εχθροί της Βάγκενκνεχτ, εντός και εκτός του κόμματός της Αριστεράς να τη χτυπήσουν ως συνοδοιπόρο της άκρας δεξιάς.

Το ότι η δική τους πολιτική καθιστά δημοφιλή την άκρα δεξιά ουδόλως τους απασχολεί. Άλλωστε μήπως έχουν καμία δυσκολία οι Ευρωπαίοι «δημοκράτες», περιλαμβανομένης και της εντελώς απίθανης δικής μας κυβέρνησης, που ανέχθηκε τους Ναζί να μιλήσουν στη Βουλή, να συνεργαστούν όχι με τη mild άκρα δεξιά της AfD, αλλά με τους δολοφονικούς Ναζί της Πολιτοφυλακής του Αζόφ, τους ίδιους που φέρουν, και αρνούνται να τα βγάλουν, τα σύμβολα των μεραρχιών SS που ξεκλήρισαν το Δίστομο και τα Καλάβρυτα;

Η υπογραφή του Μανιφέστου από τόσες προσωπικότητες όλου του πολιτικού φάσματος αντανακλά την αποκρυστάλλωση μιας τάσης που διατρέχει οριζόντια τον πολιτικό κόσμο της Γερμανίας, περιλαμβανομένης και της Linke, του κόμματος της Βάγκενκνεχτ η ηγεσία του οποίου τα «μασάει» στο Ουκρανικό.

Ήδη το περασμένο Σαββατοκύριακο, πολλές οργανώσεις και τάσεις της Linke υπέβαλαν τροπολογίες, ζητώντας αποφασιστική συμμετοχή στις αντιπολεμικές διαδηλώσεις (κάτι που η ηγεσία του κόμματος απέφευγε μέχρι τώρα να κάνει) και σε αυτή της 25ης Φεβρουαρίου.

Αν το κόμμα δεν πάει σε μια τέτοια κατεύθυνση, είναι πολύ πιθανή η διάσπασή του. Ο πόλεμος εγκυμονεί μια καινούργια πολιτική δύναμη στη Γερμανία, που, αν καταφέρει να υπάρξει και να σταθεί στα πόδια της και αν την βοηθήσουν και άλλες δυνάμεις από την υπόλοιπη Ευρώπη, μπορεί να γίνει μια μεγάλη ελπίδα για την Ευρώπη, μια μεγάλη ελπίδα για την ανθρωπότητα.

(*) Ένα τέτοιο «σημείο ρήξης», «ποιοτικής αλλαγής» των ηγεμονικών ιδεών της κοινωνίας γνωρίσαμε στην Ελλάδα αρχικά με τις διαδηλώσεις των Αγανακτισμένων και κυρίως στις 28 Οκτωβρίου 2011, με τις διαδηλώσεις κατά του μνημονίου στις τελετές της εθνικής εορτής και, στο αποκορύφωμα, με την υιοθέτηση από τον Τσίπρα, κατά τη συζήτηση των προγραμματικών δηλώσεων της κυβέρνησης Παπαδήμα, της κριτικής στο PSI και το αγγλικό δίκαιο που έκανε το Κίνημα Ανεξαρτήτων Πολιτών Σπίθα. Εκεί, για πρώτη φορά, ο ΣΥΡΙΖΑ εμφανίστηκε ως το εναλλακτικό υποψήφιο εθνικό ηγετικό υποκείμενο.

Από τους σεισμούς… στην επίλυση του Κυπριακού και την «εταιρική» συνεκμετάλλευση!

1

 

[δημοσιεύτηκε 10:52-16/02/23, ανανεώθηκε 12:33-16/02/23]

Μετά τη θεομηνία που έπληξε την Τουρκία, 9400 διασώστες από 77 χώρες έσπευσαν να βοηθήσουν τον παραλυμένο τουρκικό κρατικό μηχανισμό. Η Ελλάδα και η Κυπριακή Δημοκρατία ήταν από τις πρώτες χώρες που έδειξαν αλληλεγγύη ασχέτως εάν η προσφορά της Κύπρου δεν έγινε δεκτή. «Μετά από όλα αυτά θα είναι πολύ δύσκολο να συνεχίσει ο Ερντογάν την αντιδυτική ρητορική του» δηλώνει ο Soli Özel ακαδημαϊκός στο πανεπιστήμιο Καντίρ Χας στην Κωνσταντινούπολη και πρόσθεσε ότι «ο Ερντογάν τώρα είναι σε λειτουργία επιβίωσης».

Στα ίδια μήκη κύματος και οι δηλώσεις του Δημήτρη Τριανταφύλλου, αναπληρωτή καθηγητή Διεθνών Σχέσεων στο ίδιο Πανεπιστήμιο (Καντίρ Χας): «Πρέπει να ξαναχτιστεί η εμπιστοσύνη και αυτή χτίζεται σιγά σιγά, να κάτσουμε στο τραπέζι του διαλόγου και μετά αν μπορούμε να συνεχίσουμε στα πιο ουσιαστικά ζητήματα. Αλλά όλα αυτά βασίζονται νομίζω στο πώς τα εκλαμβάνει η ίδια η Τουρκία και αφορούν γενικότερα τις σχέσεις της Τουρκίας με τη Δύση. Μην ξεχνάμε ότι και το 99 μιλάγαμε για διπλωματία των σεισμών, αλλά ήταν συνδεδεμένη αυτή η διπλωματία των σεισμών με την ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας».
Μάλιστα ο Έλληνας ακαδημαϊκός τόνισε τις επιπτώσεις που είχε ο σεισμός και στο τουρκικό στράτευμα γεγονός αλληλένδετο με τις ελληνοτουρκικές σχέσεις. «Στην παρούσα φάση νομίζω ότι και η ακύρωση της μεγάλης άσκησης [«Γαλάζια Πατρίδα»] οφείλεται στο γεγονός ότι αυτή τη στιγμή έχει άλλες ανάγκες η Τουρκία. Έχει υποστεί και ζημιές ο στρατός, τα στρατόπεδα που βρισκόντουσαν στην περιοχή. Έχει άλλες ανάγκες και νομίζω ότι δεν θέλει να προκαλέσει με μεγάλες ασκήσεις αυτή τη στιγμή» είπε.
Πέραν των φιλοδυτικών απόψεων που έτσι κι αλλιώς υπάρχουν εντός της Τουρκίας οι οποίες όμως τώρα παρουσιάζονται ως «φωνή της λογικής» -ακόμη και από ερντογανικά φερέφωνα όπως η Χουριέτ και το Αναντολού (1 και 2)-, το ίδιο το Στέιτ Ντιπάρτμεντ άδραξε την ευκαιρία σπεύδοντας να αλλάξει άρδην το κλίμα στα ελληνοτουρκικά.
Η υφυπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Κάρεν Ντόνφριντ, χαρακτήρισε «συγκινητική» την εικόνα των εναγκαλισμών Δένδια-Τσαβούσογλου. «Πιστεύω ειλικρινά ότι θύμισε σε όλους μας τις κοινές αξίες του ανθρωπισμού και νομίζω ότι αυτό είναι πραγματικά το ζητούμενο αυτή τη στιγμή. Για αυτό υπάρχουν οι σύμμαχοι, για αυτό υπάρχουν οι φίλοι. Όταν κάποιος από εμάς έχει πρόβλημα, οι υπόλοιποι πηγαίνουμε και κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε για να βοηθήσουμε» πρόσθεσε η Αμερικανίδα υφυπουργός, ξεχνώντας προφανώς ότι πριν λίγες εβδομάδες περιμέναμε τους γείτονες και «συμμάχους» να «έρθουν ένα βράδυ».
Για να γίνει όμως ακόμα πιο σαφές το πού αποσκοπούν οι ως άνω ενορχηστρωμένες προσπάθειες αλλαγής κλίματος, στην ερώτηση για το αν ο Άντονι Μπλίνκεν θα προσπαθήσει να ξεκινήσει ένας διάλογος Αθήνας-Άγκυρας, μετά την αποστολή ανθρωπιστικής βοήθειας από τη Ελλάδα αλλά και την επίσκεψη του Έλληνα ΥΠΕΞ στην Τουρκία, η Κ. Ντόνφριντ απάντησε: «Η Τουρκία και η Ελλάδα είναι και οι δύο πολύτιμοι σύμμαχοι των Ηνωμένων Πολιτειών. Και ξέρετε ότι οι ΗΠΑ έχουν επίσης παρουσία στο Αιγαίο και μας ενδιαφέρει πάντα να διασφαλίσουμε ότι οι σχέσεις μεταξύ των δύο συμμάχων μας είναι όσο πιο δυνατές μπορούν να είναι».
Φυσικά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης τις πρώτες ημέρες μετά το σεισμό έδωσε συνέντευξη στο αμερικανικό CNN δηλώνοντας ότι βρισκόμαστε σε σεισμογενές έδαφος και ότι Έλληνες και Τούρκοι είναι φίλοι, έχουμε τις διαφορές μας μεν, αλλά οι λαοί μας δεν έχουν τίποτα να χωρίσουν.
Όταν μάλιστα ερωτήθηκε σχετικά με το τηλεφώνημά του στον Ρ.Τ. Ερντογάν, είπε: «αυτές τις στιγμές κρίσης, αυτό που είναι σημαντικό είναι ότι είμαστε γείτονες και πρέπει να βοηθήσουμε ο ένας τον άλλον. Δεν είναι η πρώτη φορά που χτυπούν οι σεισμοί. Είχαμε σεισμό το 1999, που στείλαμε βοήθεια, είχαμε στην Ελλάδα και έστειλαν εκείνοι. Βάζουμε στην άκρη τις διαφορές και προσπαθούμε να απαντήσουμε στο επείγον. Βρισκόμαστε σε σεισμογενές έδαφος Έλληνες και Τούρκοι είναι φίλοι, έχουμε τις διαφορές μας, αλλά οι λαοί μας δεν έχουν τίποτα να χωρίσουν».
Ένα σχετικό αποκαλυπτικό δημοσίευμα της «Εστίας» (12/02/2023) παρατήρησε επίσης ότι το Μαξίμου έδρασε ταχύτατα, «επιδεικνύοντας σπάνια ανακλαστικά», δίνοντας το έναυσμα για την επανέναρξη του ελληνοτουρκικού διαλόγου. Ο δε υπουργός Επικρατείας Γιώργος Γεραπετρίτης -γνωστός για τις αλήστου μνήμης δηλώσεις περί 6νμ και όχι μόνο- τόνισε ότι «η τραγωδία στην Τουρκία είναι μία καλή αφορμή να επανεξεταστεί η θέση της Ελλάδας με την γείτονα χώρα και να δούμε αυτά που μας ενώνουν, όχι αυτά που μας χωρίζουν». Πρόσθεσε δε ότι «η γεωγραφία δεν θα αλλάξει αλλά πρέπει να βρούμε επιτέλους Ελλάδα και Τουρκία μια ΚΟΙΝΗ ΖΩΝΗ [-έχει σχέση άραγε με τα Νατοϊκά νησιά του πρωθυπουργού;] να προσγειωθούμε και να προχωρήσουμε τα ζητήματα που μας διχάζουν επί δεκαετίες. Και παρότι είναι εξαιρετικά πολυτελές να μιλώ για δημόσια διπλωματία ενώ η τραγωδία είναι σε εξέλιξη παρά ταύτα με μια επώδυνη δραματική αφορμή μπορούμε να δούμε τα πράγματα στην διάσταση τους».
Εν συνεχεία αποκαλύφθηκε ότι ο Γ. Γεραπετρίτης «συναντά τακτικά τον Τούρκο πρεσβευτή σε οικίες προσωπικοτήτων των Αθηνών και συζητούν ατύπως εφ’ όλης της ύλης σε χωριστό κανάλι επικοινωνίας ερήμην του Υπουργείου Εξωτερικών» ενώ παράλληλα «η διπλωματική σύμβουλος του πρωθυπουργού Άννα Μαρία Μπούρα συζητά με τον εξ απορρήτων του Προέδρου Ερντογάν Ιμπραίμ Καλίν σε διάφορες πρωτεύουσες της Ευρώπης το «μοντέλο Νταβός» με βάση το οποίο θα διεξαχθεί μετεκλογικώς ο ελληνοτουρκικός διάλογος».
Η πραγματική βόμβα όμως έπεσε όταν αναφέρθηκε ότι ο Σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας, Θάνος Ντόκος, -την ώρα που η Τουρκία προσπαθούσε να συνέλθει από το αρχικό σοκ του εγκέλαδου- έκανε λόγο για έναν «μεγάλο συνεταιρισμό κρατών» κατά τα πρότυπα της συνεργασίας Κατάρ-Ιράν «που θα συνεκμεταλλευτεί τους ενεργειακούς πόρους της Μεσογείου», επιβεβαιώνοντας τον Αμερικανό υφυπουργό Εξωτερικών Τζέφρι Πάιατ ο οποίος τον Δεκέμβριο του 2022 δήλωνε  ότι, «οι ΗΠΑ εστιάζουν στο πώς θα δημιουργήσουν μια εταιρική δυναμική για να αποφύγουμε τις διαμάχες που συνοδεύονται με ένα οικονομικό κόστος».
Ειρήσθω εν παρόδω, όσον αφορά στην ιδέα της «εταιρικής» συνεκμετάλλευσης, ο Τζο Μπάιντεν ήδη από το 2014 έλεγε ότι, «αυτός είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους ταξίδεψα πρόσφατα [σσ. Μάιο του 2014] στην Κύπρο -ο υψηλότερος αξιωματούχος των ΗΠΑ που επισκέφθηκε την Κύπρο εδώ και πέντε δεκαετίες- επειδή ήθελα να ενθαρρύνω τους Κύπριους [σσ. Κυπριακή Δημοκρατία] να αναπτύξουν τους ενεργειακούς πόρους τους σε συνεργασία με όλους -ΟΛΟΥΣ(!)- τους γείτονές τους, και να καταστεί σαφές ότι ΟΛΟΙ ωφελούνται εάν το σύνολο της Ανατολικής Μεσογείου μπορεί να συνεργαστεί για να γίνει κόμβος για τις αγορές φυσικού αερίου». Γι’ αυτό άλλωστε επιθυμούν σφόδρα να εντάξουν και την Τουρκία στο East Med Gas Forum…
Επανερχόμενοι όμως στο δημοσίευμα της «Εστίας», καταλήγει συμπεραίνοντας ότι όλα τα παραπάνω καθιστούν σαφές πως έχει ήδη γίνει η προεργασία για να καθίσουν Ελλάδα-Τουρκία στο τραπέζι του διαλόγου. Δεδομένου μάλιστα ότι υπάρχει το ισραηλολιβανικό μοντέλο οριοθέτησης ΑΟΖ με βάση την αρχή της ευθυδικίας (πάγια τουρκική θέση για την μοιρασιά που ονειρεύεται) το οποίο εκθειάζεται και παρουσιάζεται ως πανάκεια από τον ίδιο τον Κ. Μητσοτάκη και όχι μόνο (1, 2, 3 και 4).
Χάρτης Μπάιντεν: Αγωγός φυσικού αερίου από το «Αφροδίτη» προς την Τουρκία
Επειδή όμως το Αιγαίο και η Αν. Μεσόγειος αντιμετωπίζονται ενιαία από την Τουρκία, προϋπόθεση αποτελεί να επιλυθεί το Κυπριακό ώστε να μπορέσει να δρομολογηθεί αγωγός φυσικού αερίου (φ/α) από το κοίτασμα «Αφροδίτη» (10% του οποίου εμπίπτει στην ισραηλινή ΑΟΖ και αναμένεται να συναφθεί συμφωνία συνεκμετάλλευσης) προς την Τουρκία (πάγιo τουρκικό αίτημα ανταγωνιστικό του EastMed), κάτι που οι Αμερικανοί σχεδιάζουν εδώ και χρόνια και είναι αποτυπωμένος στο γνωστό χάρτη Μπάιντεν (όπως το iEpikaira έχει εξηγήσει διεξοδικά).
Χάρτης Μπάιντεν: Αγωγός φυσικού αερίου από την ισραηλινή ΑΟΖ διάμεσου της Κυπριακής προς Αλεξανδρέττα
Ισραηλινά δημοσιεύματα διέρρευσαν ότι Ρ.Τ. Ερντογάν βολιδοσκόπησε τον ισραηλινό ΥΠΕΞ Ελι Κοέν κατά την επίσκεψή του (14/02/2023) στην Άγκυρα για την εξαγωγή ισραηλινού φ/α μέσω της Τουρκίας στην Ευρώπη. Εάν μιλάμε για τον ίδιο αγωγό ή την εναλλακτική λύση κατά την οποία ο αγωγός θα διέρχεται από κυπριακή ΑΟΖ και θα κατευθύνεται υποθαλάσσια βορειοανατολικά προς την Αλεξανδρέττα (και οι δύο αγωγοί είναι αποτυπωμένοι στον χάρτη Μπάιντεν), μένει να φανεί. Όπως και να ‘χει, το τουρκικό αίτημα φαίνεται να έχει κατατεθεί. Είναι ξεκάθαρο άλλωστε ότι η γείτονα θέλει να μετατραπεί σε ενεργειακό κόμβο κρατώντας ομήρους τους παραγωγούς και τους τελικούς αποδέκτες του φ/α, αλλά αυτό σύμφωνα με τους Αμερικανούς προϋποθέτει την επίλυση του Κυπριακού.
Από την άλλη, ο νέος πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας (ΚΔ), Νίκος Χριστοδουλίδης, αμέσως μετά την ανακοίνωση της νίκης του, έδωσε το στίγμα της εξωτερικής πολιτικής του και δήλωσε ότι επείγεται για «λύση» στο Κυπριακό. Μια λύση για την οποία μας προϊδέασε πριν την εκλογή του και απ’ ότι φαίνεται θα προωθηθεί επί τη βάσει της –βρετανοτουρκικής εμπνεύσεως του 1956/57– ΔΔΟ την οποία ο κυρίαρχος λαός απέρριψε το 2004.
Εντωμεταξύ, το παρόν βήμα έγραφε μήνες πριν τις εκλογές στην ΚΔ ότι μετεκλογικά αναμένεται παρέμβαση ΕΕ-ΟΗΕ-ΗΠΑ για την επίλυση του Κυπριακού με όχημα την ενέργεια. Κάτι που επιβεβαίωσαν ο Φιλελεύθερος Κύπρου (04/12/2022), το Realnews (27/12/2022), η Εστία (31/12/2022), το Bήμα (02/01/2023), το Euronews (30/01/2023) και το Liberal (14/02/2023).
Και κλείνοντας θα υπενθυμίσουμε ότι η χρονίζουσα -και δυσεπίτευκτη λόγω της εμπόλεμης κατάστασης μεταξύ των δυο κρατών- ισραηλολιβανική οριοθέτηση ΑΟΖ οριστικοποιήθηκε αφού προηγήθηκε η καταστροφική έκρηξη στο λιμάνι της Βηρυτού, η οποία έστειλε στα τάρταρα την παραπαίουσα λιβανική οικονομία (οιοσδήποτε συσχετισμός με τους σεισμούς στην Τουρκία γίνεται υπ’ ευθύνη σας…). Ο άνθρωπος που πιστώθηκε τη συμφωνία ήταν ο Αμερικανός Ανώτερος Σύμβουλος Ενεργειακής Ασφάλειας του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, Άμος Χόκσταϊν (αρχιτέκτονας του χάρτη Μπάιντεν), ο οποίος έχει ήδη πάρει το πράσινο φως από την ΕΕ για την επίλυση του Κυπριακού με όχημα την ενέργεια… Είπε κανείς ότι οι τεκτονικές μετακινήσεις δεν μπορούν να προξενήσουν και γεωπολιτικές;

Πηγή: i-epikaira.blogspot.com

“Ομάδα Χόρχε” ή πώς πεθαίνει η αλήθεια

0

Πρόκειται για μια ομάδα υπό τον Ισραηλινό Ταλ Χανάν. “Παρεμβαίνει” και χειραγωγεί μέσω παρακολουθήσεων και ψεύτικων προφίλ εκλογικές διαδικασίες. Παρούσα και στην Ελλάδα;

    Το άρθο στη Haaretz. Οι δύο δημοσιογράφοι μίλησαν με τον Χόρχε με ψευδώνυνο

Η ερευνητική δημοσιογραφία φέρνει στο φως συγκλονιστικές λεπτομέρειες από τη δράση μιας άγνωστης μέχρι σήμερα ομάδας Ισραηλινών που από ένα μικρό και ασήμαντο γραφείο κοντά στο αεροδρόμιο του Τελ Αβίβ χρησιμοποιεί όλα τα σύγχρονα τεχνολογικά μέσα για να “παρέμβει” σε προεκλογικές διαδικασίες ή να προκαλέσει κάθε είδους ανατροπές. Αυτοαποκαλείται “Ομάδα Χόρχε”, επιτίθεται σε πολιτικούς, χακάρει λογαριασμούς, δημιουργεί ψεύτικα προφίλ στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, διεξάγει μεγάλης κλίμακας εκστρατείες παρακολούθησης, παραπληροφόρησης και ειδικές επιχειρήσεις, διασπείρει ψεύδη με απώτερο στόχο να “παρέμβει” σε εκλογές και ψηφοφορίες και να επηρεάσει το εκλογικό αποτέλεσμα για λογαριασμό των πελατών της, επιχειρηματιών αλλά και ανθρώπων από τον πολιτικό χώρο, έναντι αδράς αμοιβής.

Και στην Ελλάδα;

Αναταραχές στην πρωτεύουσα του ΤσαντΑναταραχές στην πρωτεύουσα του Τσαντ

Στην ομάδα, επικεφαλής της οποίας είναι ο Ταλ Χανάν, εργάζονται πρώην πράκτορες και στρατιωτικοί. Ηθικοί ενδοιασμοί; Κανένας. Η ομάδα Χόρχε έχει μετατρέψει το χάος σε κερδοφόρα επιχείρηση. Σύμφωνα με δικές της πληροφορίες έχει παρέμβει μέχρι στιγμής σε 33 εθνικές προεκλογικές εκστρατείες και ψηφοφορίες, μεταξύ άλλων στην Κένυα και τη Νιγηρία. Σε 27 περιπτώσεις ισχυρίζεται ότι οι παρεμβάσεις ήταν επιτυχείς. Το περιοδικό Spiegel αναφέρει ότι κατά καιρούς εμφανίστηκε και σε χώρες, όπως η Ελλάδα, η Βοσνία, η Ινδονησία και η Ουκρανία. Στα χνάρια της ομάδας “σκόνταψε” για πρώτη φορά μια διεθνής ομάδα δημοσιογράφων που οργάνωσε το μη κερδοσκοπικό γραφείο ερευνών Forbidden Stories.

Στις έρευνες του πρότζεκτ Storykillers εκτός από το SPIEGEL, την εβδομαδιαία εφημερίδα Zeit και το δεύτερο πρόγραμμα της γερμανικής τηλεόρασης ZDF, συμμετέχουν μεταξύ άλλων και ο Guardian, η Washington Post, η Le Monde καθώς και οι ισραηλινές εκδόσεις The Marker και Haaretz. Στη διαδικτυακή της σελίδα η Haaretz παρουσιάζει πολύ γλαφυρά πώς δημοσιογράφοι που έκαναν τους πελάτες συνομίλησαν μέσω Zoom με τον Ταλ Χανάν και κατάφεραν να αποσπάσουν πληροφορίες για τη δράση της. Η πρώτη επαφή έγινε ένα βράδυ του περασμένου Ιουλίου, όταν ο Μάσι Μεϊντάν, γνωστός από τον χώρο άντλησης πληροφοριών για επιχειρήσεις και μέλος την ομάδας Χόρχε, επικοινώνησε με έναν άγνωστο επιχειρηματικό σύμβουλο στα αγγλικά, αλλά με γαλλική προφορά. Ο σύμβουλος τού ανέφερε ότι εκπροσωπούσε επιχειρηματία προσκείμενο σε οικογένεια που κυβερνά γαλλόφωνη αφρικανική χώρα χωρίς να την κατονομάσει.

Μία από τις μεθόδους είναι το χακάρισμα λογαριασμώνΜία από τις μεθόδους είναι το χακάρισμα λογαριασμών

Χωρίς πολλά-πολλά είπε ότι θα γίνουν εκλογές εκεί τέλος Σεπτεμβρίου και ότι αυτές δεν μπορούν να γίνουν. Ο Μεϊντάν ανέφερε αμέσως ότι επρόκειτο για το Τσαντ. Μετά από πολλά Zoom τα ηνία των συζητήσεων παρέλαβε ο Χόρχε. Το πραγματικό του όνομα έμεινε κρυφό μέχρι τέλους. Η φωνή του ακουγόταν καθαρά, αλλά η κάμερα του Zoom έδειχνε μια θολή εικόνα. Το ίδιο επαναλήφθηκε όταν στις συνομιλίες συμμετείχαν άλλοι δύο υποτιθέμενοι σύμβουλοι του μυστηριώδους πελάτη. Ο ένας Αμερικανός, ο άλλος Ισραηλινός. Ο Χόρχε, κατά κόσμο Ταλ Χανάν, αποκάλυψε στους “πελάτες” του τα μέσα που έχει στη διάθεσή του για να επιτύχει τους σκοπούς για τους οποίους τον είχαν προσεγγίσει. Με κυβερνοεπιθέσεις, διακρατικές εκστρατείες παραπληροφόρησης, πλαστά έγγραφα, ενοχοποίηση πολιτικών αντιπάλων, διάδοση ψευδών αναφορών και κλοπή τραπεζικών εγγράφων. Σε μία από τις συναντήσεις, ο συνεργάτης του Χόρχε, ο Μεϊντάν, πρότεινε την αποσταθεροποίηση του Τσαντ ως μέσου καθυστέρησης των εκλογών. Σε μια άλλη συνάντηση εξήγησε ότι θα μπορούσε να γίνει έκρηξη σε μια αγορά της πρωτεύουσας, Ντζαμένα, για να δικαιολογηθεί η αναβολή.

Κυκεώνας παρανομίας με “κανόνες”

Ο Καναδός μεγιστάνας της μόδας Πέτερ ΝάιγκαρντΟ Καναδός μεγιστάνας της μόδας Πέτερ Νάιγκαρντ

Χωρίς περιορισμούς, ηθικές αναστολές και διακρίσεις όλα αυτά τα μέσα θα μπορούσαν να τεθούν στη διάθεση οποιουδήποτε ήταν έτοιμος να πληρώσει, ακόμη και αν η χρήση τους οδηγούσε σε άμεσο κίνδυνο ζωής. Η παρουσίαση είχε και αποκαλύψεις προς επιβεβαίωση της αποτελεσματικότητας των “μεθόδων”. Η ομάδα Χόρχε ισχυρίστηκε ότι κρυβόταν πίσω από τη διαβόητη κυβερνοεπίθεση με στόχο να σαμποτάρει το δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία της Καταλονίας το 2014.  Ότι πληρώθηκε από κάποιον πελάτη για να βοηθήσει στη σύλληψη του Καναδού μεγιστάνα της μόδας Πέτερ Νάιγκαρντ για μαστροπεία και σεξουαλική κακοποίηση.

Το κλου όμως ήταν η παρουσίαση ενός πρωτοφανούς λογισμικού διαχείρισης μιας στρατιάς από ψεύτικα προφίλ στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που μπορούν να διαδώσουν φήμες για παρενοχλήσεις, επαίνους, προτροπή σε πράξεις μίσους ή δυσφημιστικά σχόλια, ό,τι τέλος πάντως ποθεί η ψυχή του εκάστοτε πελάτη. Ο Χόρχε παραδέχτηκε ότι ορισμένες από τις “δραστηριότητές” του χρησιμοποιούνται επίσης για να διογκώσουν την αξία των κρυπτονομισμάτων.

Σε ένα μικρό και ασήμαντο γραφείο κοντά στο αεροδρόμιο του Τελ ΑβίβΣε ένα μικρό και ασήμαντο γραφείο κοντά στο αεροδρόμιο του Τελ Αβίβ

Οι αποκαλύψεις σε τέτοιο βάθος οφείλονται στο ότι ψεύτικο όνομα χρησιμοποίησε όχι μόνο ο Χόρχε, αλλά και οι συνομιλητές του. Ο Γάλλος υποτιθέμενος σύμβουλος είναι στην πραγματικότητα ο Φρεντερίκ Μετεζό, ανταποκριτής του Radio France στο Ισραήλ, ο Αμερικανός και ο Ισραηλινός σύμβουλος είναι οι συγγραφείς του αναλυτικότατου άρθρου στη Haaretz. Καρπός διεθνούς συνεργασίας 9 μηνών με δεκάδες δημοσιογράφους στη μάχη της επαλήθευσης, με όσο το δυνατόν περισσότερες λεπτομέρειες, στοιχεία από τις καταγεγραμμένες συναντήσεις με τον Χόρχε και τους συνεργάτες του. Και όμως μέσα σε αυτό το χάος της παράνομης δραστηριότητας που δεν γνωρίζει όρια και ηθικούς φραγμούς υπάρχουν και 3 κανόνες. Η ομάδα δεν αναλαμβάνει δράση στο Ισραήλ, δεν αναμειγνύεται στην αμερικανική πολιτική και δεν αναλαμβάνει δουλειές εναντίον της Ρωσίας και του Πούτιν.

Ειρήνη Αναστασοπούλου/ Haaretz/ Spiegel

DW

Δ. Κόντης: Η απόφαση των Έξι Δυνάμεων: 13 Φεβρουαρίου 1914, η Συνθήκη Ειρήνης με την Οθωμανική Αυτοκρατορία

0

 του Δημήτρη Κόντη*

Φωτογραφία:

Στις 14 Νοεμβρίου του 1913 υπεγράφη η Συνθήκη Ειρήνης των Αθηνών μεταξύ Ελλάδας και Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η συνθήκη αυτή αποκατέστησε τις διπλωματικές σχέσεις και τερμάτισε την εμπόλεμη κατάσταση μεταξύ των δύο χωρών. Δεν έδωσε όμως οριστική λύση στο θέμα των νησιών του Αιγαίου. Σύμφωνα με το άρθρο 15 οι δύο χώρες ήταν υποχρεωμένες να σεβαστούν την απόφαση των Έξι Δυνάμεων αναφορικά με τα νησιά του Αιγαίου. [1]

Τον Δεκέμβριο του 1913 ο Βενιζέλος βρισκόταν κάτω από μεγάλη πίεση. Στο μέτωπο της Β. Ηπείρου είχε δεχτεί τελεσίγραφο από την Ιταλία και την Αυστρία, ώστε να αποχωρούσε ο Ελληνικός Στρατός μέχρι τα τέλη του έτους. Οι δύο αυτές Δυνάμεις είχαν ενεργήσει ανεξάρτητα από την Ευρωπαϊκή Συμφωνία και χωρίς να περιμένουν να ολοκληρωθεί η διαδικασία καθορισμού των ελληνοαλβανικών συνόρων που ήταν σε εξέλιξη.[2] Ως προς το νησιωτικό μέτωπο, οι Τούρκοι δεν είχαν εγκαταλείψει τις αναθεωρητικές βλέψεις τους και ο Γκρέι είχε πληροφόρηση πως ορισμένες Δυνάμεις ενθάρρυναν την Τουρκία να προσπαθήσει μια ανακατάληψη της Μυτιλήνης και της Χίου.[3]

Έτσι στις 10 Δεκεμβρίου του 1913, Ο Βενιζέλος συναντήθηκε  με τον Βρετανό Πρέσβη στην Αθήνα Έλιοτ[4] και ζήτησε την βοήθεια των Βρετανών και του Γκρέι προσωπικά, ώστε να συνδεθεί η αποχώρηση του Ελληνικού Στρατού από την Β. Ήπειρο με την αναγνώριση των νησιών του ΒΑ Αιγαίου από τις Έξι Δυνάμεις και την Τουρκία.[5]

He {Venizelos} has not yet decided whether when the time comes, and he is called upon by the Powers to withdraw the Greek troops, he will do so or resign his office. He is surrounded by difficulties from above and from below, internal as well as external.” “He therefore earnestly begs that you, Sir, will see to it that the question of the islands, both those in Greek and those in Italian occupation is settled at the same time as that of the Albanian frontier. If he could come to the people and show that the islands occupied by Greece had been left to her, with the exception of Imbros and Tenedos, and that the islands occupied by Italy had been given a large autonomy, although remaining under the Turkish flag, he might be able to reconcile the nation to the abandonment of the Epirotes, although nothing could prevent local resistance.”

Sir Francis Edmund Hugh Elliot GCMG GCVO. Βρετανός πρέσβης στην Αθήνα από το 1903 μέχρι το 1917.

Ο Γκρέι δεν έχασε καιρό και στις 12 Δεκεμβρίου 1913 συνέταξε με τους συνεργάτες του στο Φόρεϊν Όφις την αποκαλούμενη «Βρετανική Πρόταση» προς υλοποίηση του αιτήματος του Βενιζέλου.[6]

Αριστερά ο επικεφαλής του Φόρεϊν Όφις το 1913, Σερ Έντουαρντ Γκρέι. Στην μέση ο μόνιμος υφυπουργός των εξωτερικών Σερ Άρθουρ Νίκολσον και δεξιά ο αναπληρωτής υφυπουργός των εξωτερικών Σερ Ερ Κρόο.

Ο Γκρέι δεν επιθυμούσε η Βρετανία να έπαιρνε την πρωτοβουλία τον κινήσεων, αλλά πίστευε πως αυτός ήταν ο μόνος τρόπος ώστε να αποφευχθεί μια καταστροφή στο Αλβανικό Ζήτημα. Ο Γκρέι γνώριζε πως από το καλοκαίρι του 1913, ο Βενιζέλος είχε δεχτεί να αποστερηθεί την Κορυτσά και τις ελληνικές περιοχές της Β. Ηπείρου βορειότερα από το ακρωτήριο του Στύλου, ώστε η Ελλάδα να έπαιρνε τα νησιά, εκτός από την Ίμβρο και την Τένεδο.[7] Είναι φανερό πως το ζήτημα της κατανομής των νησιών του Αιγαίου δεν ήταν ένα θέμα μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας αλλά ένα Ευρωπαϊκό ζήτημα που απαιτούσε να βρεθεί μια συναινετική λύση μεταξύ των Δυνάμεων. Επίσης είναι δεδομένο πως ο Βενιζέλος δεν είχε την δυνατότητα επιλογής, καθώς οι φιλικά διακείμενες προς την Ελλάδα Μ. Βρετανία και Γαλλία δεν ήταν διατεθειμένες να έρθουν σε ρήξη με τις Κεντρικές Δυνάμεις για το ζήτημα της Κορυτσάς.[8]

Η Βρετανική Πρόταση ήταν και η απέλπιδα προσπάθεια του Γκρέι να διώξει τους Ιταλούς από τα Δωδεκάνησα. Ένα από τα σημεία της πρότασης ήταν και η επιστροφή των Δωδεκανήσων στην Τουρκία υπό καθεστώς αυτονομίας και ουδετεροποίησης. Η Τουρκική δυσαρέσκεια ήταν έκδηλη, και για την σύνδεση δύο ασυσχέτιστων ζητημάτων, όπως τα αποκαλούσαν[9], και γιατί η Βρετανική πρόταση θα απαγόρευε στους Τούρκους να έχουν στρατό στα Δωδεκάνησα, διευκολύνοντας έτσι την ένωσή τους με την Ελλάδα σε μελλοντικό χρόνο.[10]

Μετά από περίπου ένα μήνα διαπραγματεύσεων, στις 14 Ιανουαρίου 1914, οι Γερμανοί και η Τριπλή Συμμαχία αποδέχτηκαν κατ’ αρχάς την Βρετανική Πρόταση, όχι όμως το σκέλος που αφορούσε στα Δωδεκάνησα.[11] Η απάντηση των Γερμανών στον Γκρέι ήταν πως τα Δωδεκάνησα παρέμεναν ένα ζήτημα που έπρεπε να διευθετηθεί μεταξύ της Τουρκίας και της Ιταλίας σύμφωνα με την Συνθήκη του Ουσύ. Το συγκεκριμένο κομμάτι της απάντησης της Τριπλής Συμμαχίας δεν ενθουσίασε τον Γκρέι που δήλωσε πως όσο οι Ιταλοί παραμένουν στο Αιγαίο, η κατάσταση θα παραμένει ανώμαλη. Παρόλα αυτά, το γεγονός πως η Τριπλή Συμμαχία αποδέχτηκε την βάση της Βρετανικής Πρότασης, να συνδεθούν δηλαδή και πάλι το νησιωτικό με το βορειοηπειρωτικό ζήτημα, χαροποίησε τον Γκρέι που ήταν πλέον έτοιμος να προχωρήσει στην σύνταξη της απόφασης των Έξι Δυνάμεων.[12]

Οι Γερμανοί και οι Ιταλοί αγανάκτησαν με τον Γκρέι και την Βρετανική Πρόταση. Ωστόσο ήταν υποχρεωμένοι να την δεχτούν, καθώς σε διαφορετική περίπτωση η συμφωνία για τα ελληνοαλβανικά σύνορα και το πρωτόκολλο της Φλωρεντίας θα καθίσταντο άκυρα.[13]

Τελικά η κοινοποίηση της απόφασης των Έξι Δυνάμεων έγινε στην Αθήνα στις 13 Φεβρουαρίου του 1914[14] και στην Κωνσταντινούπολη την επόμενη μέρα.[15] Η απόφαση όριζε πως τα νησιά του Βορειοανατολικού Αιγαίου, εκτός από την Ίμβρο, την Τένεδο και το Καστελόριζο, εκχωρούνταν στην Ελλάδα υπό τον όρο ότι θα παραμείνουν ανοχύρωτα, δεν θα χρησιμοποιηθούν για ναυτικό ή στρατιωτικό σκοπό, θα καταπολεμηθεί το λαθρεμπόριο μεταξύ των νησιών και της Μικράς Ασίας και θα δοθούν εγγυήσεις προστασίας των μουσουλμανικών μειοψηφικών πληθυσμών. Τα νησιά θα εντάσσονταν οριστικά στην Ελλάδα όταν ο ελληνικός στρατός εκκένωνε τη Βόρειο Ήπειρο και το νησί Σάσων και εφόσον η ελληνική κυβέρνηση θα έδινε την ρητή υπόσχεση ότι δεν θα αντιτάξει ούτε θα ενθαρρύνει κανενός είδους αντίσταση.

Στην απόφαση των Δυνάμεων, ύστερα από προτροπή της Γερμανίας, είχε επισυναφθεί το κείμενο του πρωτοκόλλου της Φλωρεντίας της 17ης Δεκεμβρίου του 1913 σύμφωνα με το οποίο οι πόλεις της Κορυτσάς, του Αργυροκάστρου, του Δελβίνου, του Λεσκοβικίου, των Αγίων Σαράντα, της Χιμάρας και του Πωγωνίου αποτελούσαν πλέον μέρος της Αλβανικής επικράτειας. Ο Ελληνικός Στρατός σύμφωνα με την απόφαση των Δυνάμεων βρισκόταν σε ξένο έδαφος και έπρεπε να αποχωρήσει άμεσα.

*Ο Δημήτριος-Μερκούριος Κόντης είναι συγγραφέας του βιβλίου προς δημοσίευση. «Τα Νησια του ΒΑ Αιγαιου: Επτα Απαντησεις στον Τουρκικο Αναθεωρητισμο.»

[1] Antonopoulos, S. 1917. Ai Synthikae Londinou, Voukourestiou kai Athenon (The treaties of London, Bucharest and Athens). Athens.

Το επίμαχο άρθρο, 15, ανέφερε κατά λέξη τα ακόλουθα «Τα δύο Υψηλά συμβαλλόμενα Μέρη υποχρεούνται να τηρήσωσι τας αφορώσας εις Αυτά διατάξεις της εν Λονδίνω Συνθήκης της 30ής Μαΐου 1913, συμπεριλαμβανομένων των διατάξεων του άρθρου 5 της ρηθείσης Συνθήκης».

[2] (Crampton 1974) σελ. 402.

[3] Temperley H., Gooch G. P., ed. 1926-1930. British Documents on the Origins of the War, 1898-1914. 12 vols. Lon-don., (μετέπειτα για συντομογραφία BD) X Part 1. No. 169. Sir Edward Grey to Sir E. Goschen. Foreign Office, December 12, 1913.

[4] Sir Francis Edmund Hugh Elliot GCMG GCVO. Βρετανός πρέσβης στην Αθήνα από το 1903 μέχρι το 1917.

[5] Ibid. No. 90. Sir F. Elliot to Sir Edward Grey. Athens, D. December 10, 1913. R. December 16, 1913.

[6] Ibid. No. 91. Sir Edward Grey to Sir F. Bertie. Foreign Office, December 12, 1913.

[7] BD X Part 1. No 180. Sir Edward Grey to Sir L. Mallet. Fallodon, December 23, 1913.

“As all through the Summer it was only on the understanding that Greece was to have the Islands (except Tenedos and Imbros) that we and others agreed to deprive Greece of Korytza and Stylos, there was no help for it, except to make the proposal that I did.”

[8] Kondis, Basil 2023. «Βασίλειος Κόντης: Υπήρχε η Επιλογή Β. Ήπειρος ή Νησιά του Αιγαίου για τον Βενιζέλο το 1914;» 20 Ιανουαρίου 2023. www.anixneuseis.gr

[9] Kuneralp, Sinan, ed. 2011. Ottoman Diplomatic Documents on the Origins of World War One. Vol VI The Aegean Islands Issue 1912-1914. Instanbul: The Isis Press. (μετέπειτα για συντομογραφία ODD VI) Vol VI nr. 237. Saïd Halim Pacha à Naby Bey. Constantinople, le 20 décembre 1913.

[10] ODD Vol VI nr. 247. Saïd Halim Pacha aux Anbassadeurs Ottomans en Europe. Constantinople, le 28 décembre 1913.

[11] BD X Part 1. No. 203. Memorandum communicated by Herr von Schubert. German Embassy, London, January 14, 1914.

[12]  BD X Part 1 No. 102. Sir Edward Grey to Sir M. de Bunsen. Foreign Office, December 27, 1913.

“Our proposal was intended to settle two difficult questions together which it was understood during the ambassadors’ conference were interdependent, and that agreement on one point will not be effective by itself. If therefore the question of the islands is to be shelved, for some time, the settlement of the South Albanian frontier will be imperiled.”

[13] ODD Vol VI nr. 240. Edhem Bey à Saïd Halim Pacha. Berlin, le 22 decémbre 22 1913.

[14] Ibid No. 252. Sir F. Elliot to Sir Edward Grey. Athens, D. February 13, 1914.

[15] Ibid No. 273. Sir L. Mallet to Sir Edward Grey. Constantinople, D. February 16, 1914. R. February 23, 1914.

Συνέντευξη με τον Seymour Hersh: Ο Joe Biden ανατίναξε το Nord Stream επειδή δεν εμπιστευόταν τη Γερμανία

0

berliner-zeitung.de

Ο ερευνητής δημοσιογράφος Seymour Hersh δημοσίευσε μια αμφιλεγόμενη έρευνα για την επίθεση στο Nord Stream. Μιλήσαμε μαζί του. Η συνέντευξη.

Συνέντευξη:Fabian Scheidler

Φωτογραφία: Ο δημοσιογράφος Seymour Hersh.
Ο ερευνητής δημοσιογράφος Seymour Hersh δημοσίευσε μια έρευνα σύμφωνα με την οποία οι επιθέσεις στους αγωγούς Nord Stream οργανώθηκαν από την κυβέρνηση των ΗΠΑ με την υποστήριξη της Νορβηγίας. Η αμερικανική κυβέρνηση και η CIA, μετά από ερώτηση του Χερς, αρνήθηκαν τον ισχυρισμό του. Πολλά μέσα ενημέρωσης κατηγόρησαν τον Χερς ότι δεν αποκάλυψε την ανώνυμη πηγή του, καθιστώντας τους ισχυρισμούς του μη επαληθεύσιμους. Διατυπώθηκε επίσης κριτική ότι η έρευνα ήταν ασυνεπής. Ο βερολινέζος δημοσιογράφος Fabian Scheidler μίλησε με τον Seymour Hersh για την Berliner Zeitung.

 

Κύριε Hersh, παρακαλώ αναφέρετε αναλυτικά τα ευρήματά σας. Σύμφωνα με την πηγή σας, τι ακριβώς συνέβη, ποιος συμμετείχε στην επίθεση στο Nord Stream και ποια ήταν τα κίνητρα;

Ήταν μια ιστορία που έπρεπε να ειπωθεί. Στα τέλη Σεπτεμβρίου 2022, οκτώ βόμβες επρόκειτο να πυροδοτηθούν κοντά στο νησί Bornholm στη Βαλτική Θάλασσα, έξι από τις οποίες εξερράγησαν σε μια περιοχή που είναι αρκετά επίπεδη. Κατέστρεψαν τρεις από τους τέσσερις μεγάλους αγωγούς Nord Stream 1 και 2. Ο αγωγός Nord Stream 1 παρείχε στη Γερμανία και σε άλλα μέρη της Ευρώπης πολύ φθηνό φυσικό αέριο για πολλά χρόνια. Και μετά ανατινάχτηκε, όπως και ο Nord Stream 2, και το ερώτημα ήταν ποιος το έκανε και γιατί. Στις 7 Φεβρουαρίου 2022, λίγο περισσότερο από δύο εβδομάδες πριν η Ρωσία εισβάλει στην Ουκρανία, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν είπε σε συνέντευξη Τύπου στον Λευκό Οίκο που έδωσε με τον γερμανό καγκελάριο Όλαφ Σολτς ότι οι ΗΠΑ θα σταματήσουν τον Nord Stream.

 

Ο Μπάιντεν είπε κυριολεκτικά: «Εάν η Ρωσία εισβάλει, δεν θα υπάρξει άλλο Nord Stream 2, θα βάλουμε ένα τέλος στο έργο.» Και όταν ένας δημοσιογράφος ρώτησε πώς ακριβώς σχεδίαζε να το κάνει αυτό, αφού το έργο ήταν κατά κύριο λόγο υπό γερμανικό έλεγχο, ο Μπάιντεν αμέσως είπε: «Υπόσχομαι ότι θα μπορέσουμε να το κάνουμε».

Η αναπληρώτρια υπουργός Εξωτερικών του, Βικτόρια Νούλαντ, η οποία είχε εμπλακεί βαθιά στα γεγονότα της εξέγερσης του Μαϊντάν το 2014, είχε κάνει παρόμοια δήλωση λίγες εβδομάδες νωρίτερα.

Λένε ότι η απόφαση να κλείσει ο αγωγός ελήφθη ακόμη νωρίτερα από τον Πρόεδρο Μπάιντεν. Γράφετε στο ρεπορτάζ σας ότι τον Δεκέμβριο του 2021, ο Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας Τζέικ Σάλιβαν κάλεσε μια συνάντηση της νεοσυσταθείσας ειδικής ομάδας του Μικτού Επιτελείου, της CIA, του Στέιτ Ντιπάρτμεντ και του Υπουργείου Οικονομικών. Γράφετε: «Ο Σάλιβαν ήθελε η ομάδα να καταστρώσει ένα σχέδιο για την καταστροφή των δύο αγωγών Nord Stream».

Σωλήνες για την κατασκευή του αγωγού φυσικού αερίου Nord Stream 2.
Stefan Sauer/dpa
Αυτή η ομάδα συγκλήθηκε αρχικά για να μελετήσει το πρόβλημα. Γνωρίστηκαν σε ένα πολύ κρυφό γραφείο. Ακριβώς δίπλα στον Λευκό Οίκο βρίσκεται ένα κτίριο γραφείων, το κτήριο των εκτελεστικών γραφείων, το οποίο συνδέεται με τον Λευκό Οίκο με μια υπόγεια σήραγγα. Και στην κορυφή είναι ένα γραφείο για μια μυστική εξωτερική ομάδα συμβούλων που ονομάζεται Συμβουλευτική Επιτροπή Πληροφοριών του Προέδρου. Το ανέφερα για να ειδοποιήσω τους ανθρώπους στον Λευκό Οίκο ότι έχω πληροφορίες. Συγκλήθηκε λοιπόν η σύσκεψη για να εξεταστεί τι θα κάναμε αν η Ρωσία πήγαινε σε πόλεμο.

Αυτό συνέβη τρεις μήνες πριν τον πόλεμο, πριν από τα Χριστούγεννα του 2021. Ήταν μια ομάδα υψηλού επιπέδου που πιθανότατα είχε διαφορετικό όνομα, απλά την ονόμασα Διυπηρεσιακή Ομάδα, δεν ξέρω το επίσημο όνομα αν υπήρχε. Ήταν η CIA και η Υπηρεσία Εθνικής Ασφάλειας, η οποία παρακολουθεί και τις επικοινωνίες, το Στέιτ Ντιπάρτμεντ και το Υπουργείο Οικονομικών, που παρέχει τα χρήματα. Και πιθανώς μερικές άλλες οργανώσεις που συμμετείχαν. Εκπροσωπήθηκαν επίσης οι Αρχηγοί του Μικτού Επιτελείου. Το θέμα ήταν να γίνουν συστάσεις για το πώς να σταματήσει η Ρωσία, είτε με αναστρέψιμα μέτρα όπως περαιτέρω κυρώσεις και οικονομική πίεση είτε με μη αναστρέψιμα, «κινητικά» μέτρα, π.χ. Β. Εκρήξεις.

Δεν θέλω να μπω σε λεπτομέρειες εδώ ή να μιλήσω για μια συγκεκριμένη συνάντηση γιατί πρέπει να προστατεύσω την πηγή μου. Δεν ξέρω πόσα άτομα πήραν μέρος, ξέρεις τι εννοώ;

Στο άρθρο σας, γράψατε ότι στις αρχές του 2022, η ομάδα εργασίας της CIA αναφέρθηκε στη «Διϋπηρεσιακή Ομάδα» του Σάλιβαν και είπε: «Έχουμε έναν τρόπο να ανατινάξουμε τους αγωγούς».

Είχαν τρόπο. Υπήρχαν στελέχη εκεί που ήξεραν αυτό που εμείς στην Αμερική λέμε «Ναρκοπόλεμος». Στο Ναυτικό των Ηνωμένων Πολιτειών υπάρχουν μονάδες που ασχολούνται με υποβρύχιες καταστροφές, υπάρχει και διοίκηση πυρηνικού πολέμου. Και υπάρχει μια ομάδα Υποβρυχίων καταστροφών. Η περιοχή των υποθαλάσσιων επιχειρήσεων είναι πολύ σημαντική και έχουμε εκπαιδευμένους ειδικούς σε αυτήν. Κεντρική τοποθεσία για την εκπαίδευσή τους είναι ένα θέρετρο που ονομάζεται Πόλη του Παναμά στη μέση του πουθενά στη Φλόριντα. Εκπαιδεύουμε πολύ καλά στελέχη εκεί και τους απασχολούμε σε ειδικές επιχειρήσεις. Οι υποβρύχιοι καταστροφείς έχουν μεγάλη σημασία, για παράδειγμα να καθαρίζουν φραγμένες εισόδους σε λιμάνια και να ανατινάζουν πράγματα που εμποδίζουν. Μπορείτε επίσης να ανατινάξετε υποθαλάσσιους αγωγούς πετρελαίου μιας συγκεκριμένης χώρας. Δεν είναι πάντα κοινωφελείς οι αποστολές που αναλαμβάνουν

Ήταν σαφές στην ομάδα στον Λευκό Οίκο ότι θα μπορούσαν να ανατινάξουν τους αγωγούς. Υπάρχει ένα εκρηκτικό που ονομάζεται C4 που είναι απίστευτα ισχυρό, ειδικά στο επίπεδο που χρησιμοποιούν. Μπορεί να ελυγχθεί απομακρυσμένα με υποβρύχιες συσκευές σόναρ. Αυτά τα σόναρ εκπέμπουν σήματα σε χαμηλές συχνότητες. Έτσι ήταν δυνατό, και αυτό κοινοποιήθηκε στον Λευκό Οίκο στις αρχές Ιανουαρίου, επειδή δύο ή τρεις εβδομάδες αργότερα, η υφυπουργός Εξωτερικών Βικτόρια Νούλαντ είπε ότι μπορούμε να το κάνουμε. Νομίζω ότι ήταν 20 Ιανουαρίου. Και τότε ο Πρόεδρος, όταν έκανε τη συνέντευξη Τύπου μαζί με τον Γερμανό Καγκελάριο στις 7 Φεβρουαρίου 2022, είπε επίσης ότι μπορούμε να το κάνουμε.

Ο γερμανός καγκελάριος δεν είπε τίποτα συγκεκριμένο τότε, ήταν πολύ ασαφής. Μια ερώτηση που θα ήθελα να κάνω στον Scholz εάν προήδρευα μιας κοινοβουλευτικής ακρόασης είναι η εξής: Σας έχει πει ο Joe Biden για αυτό; Σας είπε τότε γιατί ήταν τόσο σίγουρος ότι θα μπορούσε να καταστρέψει τον αγωγό; Ως Αμερικανοί, τότε δεν είχαμε σχέδιο, αλλά ξέραμε ότι είχαμε τη δυνατότητα να το κάνουμε.

Γράφετε ότι έπαιξε ρόλο η Νορβηγία. Σε ποιο βαθμό συμμετείχε η χώρα – και γιατί να κάνουν κάτι τέτοιο οι Νορβηγοί;

Η Νορβηγία είναι ένα μεγάλο ναυτικό έθνος και έχει βαθιές πηγές ενέργειας. Είναι επίσης πολύ πρόθυμοι να αυξήσουν τις προμήθειες φυσικού αερίου στη Δυτική Ευρώπη και τη Γερμανία. Και αυτό έκαναν, αύξησαν τις εξαγωγές τους. Γιατί λοιπόν να μην ενώσουμε τις δυνάμεις μας με τις ΗΠΑ για οικονομικούς λόγους; Επιπλέον, υπάρχει στη Νορβηγία έντονη εχθρότητα προς τη Ρωσία.

Το κοίτασμα πετρελαίου Johan Sverdrup στη Βόρεια Θάλασσα. 
Carina Johansen/dpa
Στο άρθρο σας γράφετε ότι συμμετείχαν οι μυστικές υπηρεσίες της Νορβηγίας και το Ναυτικό. Λέτε επίσης ότι η Σουηδία και η Δανία είχαν ενημερωθεί σε κάποιο βαθμό, αλλά δεν ήξεραν τα πάντα.

Μου είπαν: Έκαναν ό,τι έκαναν και ήξεραν τι έκαναν και καταλάβαιναν τι συνέβαινε, αλλά ίσως κανείς να μην είπε ποτέ ναι. Έχω κάνει πολλή δουλειά σε αυτό το θέμα με τους ανθρώπους με τους οποίους έχω μιλήσει. Τέλος πάντων, για να προχωρήσει αυτή η αποστολή, οι Νορβηγοί έπρεπε να βρουν το κατάλληλο μέρος. Οι δύτες, που εκπαιδεύτηκαν στην Πόλη του Παναμά, μπορούσαν να βουτήξουν μέχρι και 100 μέτρα βάθος χωρίς βαρύ εξοπλισμό. Οι Νορβηγοί μας βρήκαν ένα σημείο έξω από το νησί Bornholm στη Βαλτική Θάλασσα που είχε βάθος μόλις 260 πόδια για να επιχειρήσουμε εκεί.

Οι δύτες έπρεπε να επιστρέψουν στην κορυφή αργά, υπήρχε θάλαμος αποσυμπίεσης και χρησιμοποιήσαμε έναν Νορβηγικό κυνηγό υποβρυχίων. Μόνο δύο δύτες χρησιμοποιήθηκαν για τους τέσσερις αγωγούς. Ένα πρόβλημα ήταν πώς να αντιμετωπίσουμε τους ανθρώπους που παρακολουθούν τη Βαλτική Θάλασσα. Η Βαλτική Θάλασσα παρακολουθείται πολύ στενά, υπάρχουν πολλά δεδομένα ελεύθερα διαθέσιμα, οπότε φροντίσαμε γι’ αυτό, υπήρχαν τρία ή τέσσερα διαφορετικά άτομα σε αυτήν. Και αυτό που έγινε τότε είναι πολύ απλό. Για 21 χρόνια, ο Έκτος Στόλος μας, ο οποίος ελέγχει τη Μεσόγειο Θάλασσα και επίσης τη Βαλτική Θάλασσα, διεξάγει ναυτικές ασκήσεις του ΝΑΤΟ στη Βαλτική Θάλασσα κάθε καλοκαίρι (BALTOPS, σημείωση του συντάκτη). Στέλνουμε ένα αεροπλανοφόρο και άλλα μεγάλα πλοία σε αυτές τις ασκήσεις. Και για πρώτη φορά στην ιστορία, η επιχείρηση του ΝΑΤΟ στη Βαλτική είχε νέο πρόγραμμα. Επρόκειτο να διεξαχθεί 12ήμερη άσκηση ρίψης και ανίχνευσης ναρκών. Ορισμένα κράτη έστειλαν ομάδες ναρκών, μια ομάδα έριξε μια νάρκη και μια άλλη ομάδα ναρκών έψαξε και την ανατίναξε.

Υπήρξε λοιπόν μια στιγμή ανατινάξεων, και τότε ήταν που μπόρεσαν να λειτουργήσουν οι δύτες βαθέων υδάτων που έβαλαν τις νάρκες στους αγωγούς. Οι δύο αγωγοί απέχουν περίπου ένα μίλι μεταξύ τους, είναι λίγο κάτω από τη λάσπη του βυθού, αλλά δεν είναι δύσκολο να προσεγγιστούν και οι δύτες είχαν εξασκηθεί. Χρειάστηκαν μόνο λίγες ώρες για να τοποθετηθούν οι βόμβες.

Δηλαδή τον Ιούνιο του 2022;

Ναι, το έκαναν προς το τέλος της άσκησης. Όμως την τελευταία στιγμή ο Λευκός Οίκος έγινε νευρικός. Ο Πρόεδρος είπε ότι φοβόταν να το κάνει. Άλλαξε γνώμη και εξέδωσε νέες εντολές, δίνοντας τη δυνατότητα εξ αποστάσεως πυροδότησης των βομβών ανά πάσα στιγμή. Το κάνεις αυτό με ένα κανονικό βυθόμετρο, ένα προϊόν Raytheon παρεμπιπτόντως, πετάς πάνω από το σημείο και ρίχνεις έναν κύλινδρο. Στέλνει ένα σήμα χαμηλής συχνότητας, μπορείτε να το περιγράψετε ως ήχο φλάουτου, μπορείτε να ορίσετε διαφορετικές συχνότητες.

Ωστόσο, ο φόβος ήταν ότι οι βόμβες δεν θα λειτουργούσαν εάν έμεναν πολύ καιρό στο νερό, κάτι που στην πραγματικότητα θα έπρεπε να συμβαίνει με δύο βόμβες. Έτσι, υπήρχε ανησυχία μέσα στην ομάδα για να βρούμε τη σωστή θεραπεία και έπρεπε στην πραγματικότητα να απευθυνθούμε σε άλλες υπηρεσίες πληροφοριών, για τις οποίες επίτηδες δεν έγραψα.

Και μετά τι έγινε; Οι εκρηκτικές ύλες ήταν στη θέση τους και βρέθηκε τρόπος να ελεγχθούν εξ αποστάσεως.

Ο Τζο Μπάιντεν αποφάσισε να μην τους ανατινάξει τον Ιούνιο, ήταν πέντε μήνες πολέμου. Όμως τον Σεπτέμβριο διέταξε να γίνει. Το επιχειρησιακό επιτελείο, οι άνθρωποι που κάνουν «κινητικά» πράγματα για τις Ηνωμένες Πολιτείες, κάνουν ό,τι λέει ο Πρόεδρος και στην αρχή θεώρησαν ότι ήταν ένα χρήσιμο όπλο που θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει στις διαπραγματεύσεις. Αλλά κάποια στιγμή μετά την εισβολή των Ρώσων, και όταν ολοκληρώθηκε η επιχείρηση, το όλο θέμα έγινε όλο και πιο αποκρουστικό για τους ανθρώπους που το διαχειρίζονταν. Πρόκειται για άτομα που εργάζονται σε κορυφαίες θέσεις στις μυστικές υπηρεσίες και είναι καλά εκπαιδευμένα. Ανατίναξη στο έργο, το θεωρούσαν τρελό.

Λίγο μετά την επίθεση, αφού έκαναν ό,τι τους είπαν, υπήρξε μεγάλη οργή για την επιχείρηση και απόρριψη από τους εμπλεκόμενους. Αυτός είναι ένας από τους λόγους που έμαθα τόσα πολλά. Και θα σου πω και κάτι ακόμα. Οι άνθρωποι της Αμερικής και της Ευρώπης που κατασκευάζουν αγωγούς ξέρουν τι συνέβη. Σας λέω κάτι σημαντικό. Οι άνθρωποι που έχουν εταιρείες που κατασκευάζουν αγωγούς γνωρίζουν την ιστορία. Δεν άκουσα την ιστορία από αυτούς, αλλά γρήγορα έμαθα ότι ήξεραν.

Ο υπουργός Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών, Άντονι Μπλίνκεν.
Nathan Howard/AP
Ας επιστρέψουμε σε αυτή την κατάσταση τον περασμένο Ιούνιο. Ο πρόεδρος Τζο Μπάιντεν αποφάσισε να μην το κάνει άμεσα και το ανέβαλε.

Ο υπουργός Εξωτερικών Άντονι Μπλίνκεν δήλωσε σε συνέντευξη Τύπου λίγες ημέρες μετά την ανατίναξη των αγωγών ότι ένας σημαντικός παράγοντας της εξουσίας του αφαιρέθηκε από τον Πούτιν. Είπε ότι η καταστροφή των αγωγών είναι μια τεράστια ευκαιρία- μια ευκαιρία να στερηθεί η Ρωσία από τη δυνατότητα να χρησιμοποιήσει τους αγωγούς ως όπλο. Το θέμα ήταν ότι η Ρωσία δεν μπορούσε πλέον να πιέσει τη Δυτική Ευρώπη να τερματίσει την υποστήριξη των ΗΠΑ στον πόλεμο της Ουκρανίας. Ο φόβος ήταν ότι η Δυτική Ευρώπη δεν θα συμμετείχε πλέον.

Νομίζω ότι ο λόγος αυτής της απόφασης ήταν ότι ο πόλεμος δεν πήγαινε καλά για τη δύση και φοβούνταν τον χειμώνα που πλησίαζε. Ο Nord Stream 2 τέθηκε σε αναμονή από την ίδια τη Γερμανία, όχι απο διεθνείς κυρώσεις, και οι ΗΠΑ φοβήθηκαν ότι η Γερμανία θα άρει τις κυρώσεις λόγω ενός κρύου χειμώνα.

 

Ποια πιστεύετε ότι ήταν τα κίνητρα της επίθεσης; Η κυβέρνηση των ΗΠΑ ήταν κατά του αγωγού για πολλούς λόγους. Κάποιοι λένε ότι ήταν αντίθετη επειδή ήθελε να αποδυναμώσει τη Ρωσία ή να αποδυναμώσει τις σχέσεις μεταξύ Ρωσίας και Δυτικής Ευρώπης, ειδικά της Γερμανίας. Ίσως όμως και να αποδυναμώσει τη γερμανική οικονομία, η οποία είναι ανταγωνιστής της οικονομίας των ΗΠΑ. Οι υψηλές τιμές του φυσικού αερίου ώθησαν τις εταιρείες να μετεγκατασταθούν στις ΗΠΑ. Ποια είναι η άποψή σας για τα κίνητρα της κυβέρνησης των ΗΠΑ;

Δεν νομίζω ότι το έχουν σκεφτεί καλά. Ξέρω ότι ακούγεται περίεργο. Δεν νομίζω ότι ο υπουργός Εξωτερικών Blinken και κάποιοι άλλοι στην κυβέρνηση είναι βαθείς στοχαστές. Υπάρχουν σίγουρα άνθρωποι στις αμερικανικές επιχειρήσεις που τους αρέσει η ιδέα ότι γινόμαστε πιο ανταγωνιστικοί. Πουλάμε υγροποιημένο φυσικό αέριο (LNG) με εξαιρετικά υψηλά κέρδη, βγάζουμε πολλά χρήματα από αυτό.

Είμαι βέβαιος ότι υπήρξαν κάποιοι που σκέφτηκαν, αγόρι, αυτό θα δώσει στην αμερικανική οικονομία μια μακροπρόθεσμη ώθηση. Αλλά στον Λευκό Οίκο, νομίζω ότι είχαν πάντα εμμονή με την επανεκλογή, και ήθελαν να κερδίσουν τον πόλεμο, ήθελαν να πάρουν μια νίκη, ήθελαν να κερδίσει η Ουκρανία με κάποιο μαγικό τρόπο. Μπορεί να υπάρχουν κάποιοι που πιστεύουν ότι ίσως είναι καλύτερο για την οικονομία μας αν η γερμανική οικονομία είναι αδύναμη, αλλά αυτό είναι τρελό. Νομίζω ότι παγιδευτήκαμε σε κάτι που δεν θα λειτουργήσει, ο πόλεμος δεν θα τελειώσει καλά για αυτήν την κυβέρνηση.

Πώς πιστεύετε ότι θα μπορούσε να τελειώσει αυτός ο πόλεμος;

Δεν έχει σημασία τι σκέφτομαι. Αυτό που ξέρω είναι ότι δεν υπάρχει περίπτωση να τελειώσει αυτός ο πόλεμος όπως τον θέλουμε, και δεν ξέρω τι θα κάνουμε καθώς κοιτάμε πιο μακριά στο μέλλον. Με τρομάζει που ο Πρόεδρος ήταν διατεθειμένος να κάνει κάτι τέτοιο. Και οι άνθρωποι που διαχειρίζονταν αυτήν την αποστολή πίστευαν ότι ο Πρόεδρος γνώριζε τι έκανε στον λαό της Γερμανίας, ότι τους τιμωρούσε για έναν πόλεμο που δεν πήγαινε καλά. Και μακροπρόθεσμα, αυτό όχι μόνο θα βλάψει τη φήμη του ως Προέδρου, αλλά θα είναι και πολύ επιζήμιο πολιτικά. Θα είναι στίγμα για τις ΗΠΑ.

Ο Λευκός Οίκος φοβάται ότι μπορεί να χαθεί ο πόλεμος, ότι η Γερμανία και η Δυτική Ευρώπη θα σταματήσουν να προμηθεύουν τα όπλα που θέλουμε και ότι ο Γερμανός Καγκελάριος θα μπορούσε να επαναφέρει τον αγωγό στο δίκτυο – αυτό ήταν μια μεγάλη ανησυχία στην Ουάσιγκτον. Θα έκανα πολλές ερωτήσεις στον Καγκελάριο Scholz. Θα τον ρωτούσα τι έμαθε τον Φεβρουάριο όταν ήταν με τον Πρόεδρο. Η επιχείρηση ήταν άκρως απόρρητη και ο Πρόεδρος δεν έπρεπε να πει σε κανέναν για τις δυνατότητές μας, αλλά του αρέσει να συζητά, μερικές φορές λέει πράγματα που δεν έπρεπε να πει.

Η διαρροή αερίου Nord Stream 2 κοντά στο Bornholm στη Δανία.
Διοίκηση Άμυνας της Δανίας
Το ρεπορτάζ σας αναφέρθηκε στα γερμανικά μέσα ενημέρωσης με μάλλον επιφυλακτικό και επικριτικό τρόπο. Κάποιοι επιτέθηκαν στη φήμη σας ή είπαν ότι είχατε μόνο μία ανώνυμη πηγή και ότι δεν ήταν αξιόπιστη.

Πώς θα μπορούσα να μιλήσω για την πηγή μου; Έχω γράψει πολλά ρεπορτάζ βασισμένα σε μη αναγνωρίσημες πηγές. Αν κατονόμαζα κάποιον θα απολύονταν ή χειρότερα θα φυλακίζονταν. Ο νόμος είναι πολύ αυστηρός. Δεν έχω ξεσκεπάσει ποτέ κανέναν και φυσικά όταν γράφω λέω, όπως έχω κάνει σε αυτό το άρθρο, ότι είναι πηγή, τελεία. Με τα χρόνια, τα ρεπορτάζ μου επιβεβαιώθηκαν πάντα.

Πώς ελέγξατε τα δεδομένα σας;

Δούλεψα με τους ίδιους έμπειρους ελέγχους δεδομένων που είχα στο New Yorker για την τρέχουσα ιστορία. Φυσικά, υπάρχουν πολλοί τρόποι για να επαληθεύσω τις ασαφείς πληροφορίες μου. Οι προσωπικές επιθέσεις εναντίον μου επίσης χάνουν την ουσία. Το θέμα είναι ότι ο Μπάιντεν αποφάσισε να αφήσει τους Γερμανούς να παγώσουν αυτόν τον χειμώνα. Ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών θα προτιμούσε να δει τη Γερμανία να παγώνει παρά η Γερμανία να σταματήσει ενδεχομένως να υποστηρίζει την Ουκρανία, και αυτό για μένα είναι καταστροφικό για αυτόν τον Λευκό Οίκο.

Το θέμα είναι επίσης ότι αυτό μπορεί να εκληφθεί ως πράξη πολέμου όχι μόνο κατά της Ρωσίας αλλά και κατά των δυτικών συμμάχων, ιδιαίτερα της Γερμανίας.

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν (αριστερά) με τον διευθυντή της CIA Γουίλιαμ Μπερνς.
Samuel Corum/AFP
Θα το έβαζα πιο απλά. Οι άνθρωποι που συμμετείχαν στην επιχείρηση είδαν ότι ο Πρόεδρος ήθελε να παγώσει τη Γερμανία για τους βραχυπρόθεσμους πολιτικούς του στόχους και αυτό τους προκάλεσε φρίκη. Μιλάω για Αμερικανούς που είναι πολύ πιστοί στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η CIA, όπως το έθεσα στο άρθρο μου, λειτουργεί για την εξουσία, όχι για το σύνταγμα.

Το πολιτικό πλεονέκτημα της CIA είναι ότι ένας πρόεδρος που δεν μπορεί να περάσει τα σχέδιά του στο Κογκρέσο μπορεί να περπατήσει με τον διευθυντή της CIA στο Rose Garden του Λευκού Οίκου για να σχεδιάσει κάτι μυστικό που είναι πέρα ​​από τον Ατλαντικό – ή οπουδήποτε στον κόσμο. Αυτή ήταν πάντα η μοναδική δυνατότητα ενέργειας της CIA — με την οποία έχω πρόβλημα. Αλλά ακόμη και αυτή η κοινότητα είναι τρομοκρατημένη που ο Μπάιντεν αποφάσισε να εκθέσει την Ευρώπη στο κρύο για να υποστηρίξει έναν πόλεμο που δεν θα κερδίσει. Αυτό είναι κακό για μένα.

Γράψατε στο άρθρο σας ότι ο σχεδιασμός της επίθεσης δεν αναφέρθηκε στο Κογκρέσο, όπως είναι απαραίτητο με άλλες μυστικές επιχειρήσεις.

Το θέμα δεν αναφέρθηκε επίσης σε πολλούς εντός του στρατού. Υπήρχαν άνθρωποι αλλού που έπρεπε να έχουν ενημερωθεί αλλά δεν ενημερώθηκαν. Η επέμβαση ήταν πολύ μυστική.

Τι ρόλο παίζει για σας το θάρρος στη δουλειά σας;

Είναι γενναίο να λες την αλήθεια; Δεν είναι δουλειά μας να φοβόμαστε. Και μερικές φορές γίνεται άσχημο. Υπήρξαν στιγμές στη ζωή μου που… – ξέρεις, δεν το συζητώ. Αλλά οι απειλές δεν απευθύνονται σε ανθρώπους σαν εμένα, αλλά σε παιδιά ανθρώπων σαν εμένα. Υπήρχαν τρομερά πράγματα. Αλλά δεν ανησυχείς για αυτό, δεν μπορείς. Απλά πρέπει να κάνεις αυτό που κάνεις.

Συνέντευξη: Fabian Scheidler

Ο Seymour Hersh, γεννημένος στις 8 Απριλίου 1937 στο Σικάγο, είναι ένας από τους πιο σημαντικούς ερευνητές δημοσιογράφους στον κόσμο για περισσότερο από μισό αιώνα. Το 1970 έλαβε το βραβείο Πούλιτζερ για την αποκάλυψη των εγκλημάτων πολέμου των ΗΠΑ στο χωριό My Lai του Βιετνάμ, που προκάλεσε μεγάλη διεθνή κατακραυγή. Ήταν καθοριστικός στη διερεύνηση του σκανδάλου Γουότεργκεϊτ για τους New York Times. Το 2004 ανέφερε για τις πρακτικές βασανιστηρίων των ΗΠΑ στη φυλακή Αμπού Γκράιμπ του Ιράκ, για την οποία έλαβε το διάσημο βραβείο Polk.

Ο Fabian Scheidler σπούδασε ιστορία και φιλοσοφία και εργάζεται ως ανεξάρτητος συγγραφέας για έντυπα μέσα, τηλεόραση και θέατρο. Το 2015 εκδόθηκε το βιβλίο του The End of the Megamachine. Story of a Failing Civilization», το οποίο έχει μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες και ακολούθησε το «Chaos. Η Νέα Εποχή των Επαναστάσεων» (2017). 2021 που δημοσιεύτηκε από την Piper Verlag «Τα πράγματα από τα οποία είμαστε φτιαγμένοι. Γιατί πρέπει να ξανασκεφτούμε τη φύση και την κοινωνία». Το 2009 ο Fabian Scheidler έλαβε το βραβείο Otto Brenner Media Prize για κριτική δημοσιογραφία. www.fabian-scheidler.de

Berliner Zeitung

How Erdoğan Set the Stage for Turkey’s Disastrous Earthquake Response

0

The authoritarian President has stuffed his government with corrupt and inexperienced loyalists. Can a kneecapped civil society fill the gap?

Last week, a 7.8-magnitude earthquake struck Turkey and Syria, killing more than thirty thousand people and destroying numerous towns and cities in both countries. A monumental recovery effort is necessary, but neither country is well positioned to mount one. For more than a decade, Syria has been fighting a brutal civil war brought on by Bashar al-Assad’s dictatorial rule; Turkey, under the Presidency of Recep Tayyip Erdoğan, has been in economic crisis for the past five years, and is increasingly subject to authoritarianism, with crackdowns on journalists and political opponents, and the replacement of key governing figures with Erdoğan’s friends and family. There has been extensive criticism within Turkey over the pace of the recovery effort, which is being overseen by the Disaster and Emergency Management Presidency (afad)—itself run by someone with little experience in the field. Moreover, Erdoğan has been in power for two decades—first as Prime Minister and now as President—during which he has encouraged a huge surge in construction alongside shockingly lax enforcement of safety standards.
To understand the connections between Erdoğan’s leadership and the tragedy unfolding in Turkey, I recently spoke by phone with Jenny White, a social anthropologist and professor emerita at Stockholm University’s Institute for Turkish Studies. She is the author of many books about politics, religion, and nationalism in Turkey. During our conversation, which has been edited for length and clarity, we discussed how Erdoğan’s governing style and policies have hindered the earthquake response, why his approach to Turkey’s Kurdish population has made the crisis especially dire in Kurdish areas, and what the crisis could mean for Turkey’s upcoming election.
How would you characterize the government that President Erdoğan has created during the past twenty years?
Twenty years is a long time, so the government has gone through a number of permutations. Initially, when the A.K.P. [the Justice and Development Party], under Erdoğan, was first elected, it was actually a Party that people from all different walks of life and political views felt they could vote for, because it seemed to be a nice change from the previous Party, which had flubbed the 1999 earthquake. [That year, a 7.6-magnitude earthquake in the northwest part of the country killed more than fifteen thousand people.] That was a major reason the A.K.P. was elected. They elected a Party that they thought was not corrupt, cared about people, and got things done, which, in fact, it did at the beginning.
I went to Istanbul shortly after Erdoğan was elected, or his Party was elected, and I thought, My God, they have green buses—we don’t even have green buses in Boston. He picked up the garbage. He made things work. The city really needed some infrastructure. Under his leadership, the A.K.P. enhanced the subway, which made a huge difference to a lot of people. They built new roads, allowing people to go to their villages in three hours instead of ten. This was a happy period. Lots of other things were going wrong, but at least that seemed to be going right.
Then things started to veer off in quite a different direction. There are people who say, “Well, we knew all along what he was in his heart. He was just hiding it until the time was right.” I think that a better use of one’s time would be to try to explain what happened between 2016 and 2018, when things really flipped in a lot of ways and he became much more autocratic and less responsive.
One word I keep hearing about Erdoğan’s government today and the way it functions is “centralization.” Is that a fair way of thinking about it?
Well, the centralization occurred at an actual point in time: there was a referendum in 2017 in which the entire system of government changed from a parliamentary system to a Presidential system, a hyper-Presidential system as they call it. Beforehand, there was a more dispersed governmental system, with the state having different ministries, the parliament, and then the Presidency, which was a weak Presidency. Overnight, it became a Presidential system where ministries were disabled and new institutions sprung up.
I remember the day after this happened. I felt like those people who had spent their lives studying the Soviet Union, and then, the day after it became Russia, everything they had ever learned was irrelevant because the entire system had changed. I got a map of the new governmental system. It looked like the solar system, with the Presidency in the middle, and then surrounding it, like planets, were these new government offices that were not ministries. Nobody knew who was in charge; people in those new governmental organizations didn’t know what their jobs were.
So, to talk about centralization, you have to picture this map, with Erdoğan in the middle and everything else orbiting around him. The relationship between those planets and the central body around which they orbited was in flux, because it had yet to be defined. It turned out to be defined almost entirely in terms of loyalty. Previous institutions that had some kind of standards, an educational system that primed people for being members of those institutions—some of them were closed. The military academy was closed. The judicial training system was changed.
It’s not just the usual patron-client system. When you think of patrons and clients, it’s like a cascade. There’s someone at the top, but then the person below them has some kind of ability to use that power to help someone else below them. And it goes both ways. You ask a favor, and maybe a member of parliament can do something for you. That has broken down in Turkey completely. We were hearing that people who were in parliament, people who were in government offices, would no longer do things for their constituents because they were afraid that they might be doing the wrong thing. Maybe they were helping someone who would later be called Gülenist, and then they would be in trouble. [The Gülen movement, led by the U.S.-based preacher Fethullah Gülen, is a religious movement that was once allied with the A.K.P. against Turkey’s secular liberals and military.] Maybe they were making the wrong decision in a court case, and then they would be sent to the backwoods. The whole system was stalemated. It was frozen. No one would help anyone do anything because everything had to come from the body in the middle, from Erdoğan. It didn’t move in both directions anymore. Erdoğan was making decisions about everything.
How have some of these dynamics manifested in the government’s response to the earthquake?
Think of the corruption that developed out of this system: government contracts were given to people who were not necessarily the most competent, but the ones you owed favors to, to allow them some graft. There was just so much graft in the construction industry. The government, which had put out regulations about how buildings should be safely built after the 1999 earthquake, basically kept issuing amnesties. If a new building wasn’t up to code, instead of making them fix it, they would grant amnesty, or there was just a small punishment fee of some kind. These were favors that were given to people in the construction industry who were friends of the A.K.P.—they were saved from having to spend extra money. Many of those buildings collapsed. People are absolutely furious and talking about it in Turkey.
The other thing, of course, is that, when loyalty is the most important thing, lack of expertise makes no difference. You see that in the university system, too: Erdoğan has put his own people in. The guy in charge of the relief operations has no expertise whatsoever. He was only put in place, like, a month earlier. I don’t know. It’s hard to go through all of the different things that went wrong.
Kurdish areas in both Turkey and Syria have been hit really hard by this quake. Earlier in Erdoğan’s tenure, he tried to make himself out to be an ally of Turkish Kurds, or at least not an enemy of them. But it seems that, especially in the last several years, there’s been a huge crackdown on the Turkish Kurd population. Many of their local political leaders have been thrown in jail and replaced with Erdoğan loyalists. How do you understand Erdoğan’s current relationship with the Kurdish community?
Well, the Kurdish community is diverse. There were quite a few Kurds who still voted for A.K.P., because, for example, they were particularly religious. There are also many Kurds who don’t like the P.K.K. and just want peace. [The Kurdistan Workers’ Party (P.K.K.) is a militant group that pushes for more rights for the country’s Kurdish minority.] There were a number of reasons to vote for the A.K.P. But the way that this situation affected the relief efforts is that, after the 1999 earthquake, the government didn’t respond properly or quickly. So, civil-society organizations got into gear very quickly and did a lot of the heavy lifting, literally, early on, to organize assistance. This time, there are very few civil organizations left. During the past ten years, the government has closed down hundreds of civil-society organizations, especially in the Kurdish region. I went through a list of the ones that had been closed down, such as the Kurdish Women’s Association, for instance. Just anything with the word “Kurdish” in it was closed down. Many others were closed down, too. Part of this, I think, is a response to the Gezi protests, during which Erdoğan became very suspicious of associations that he feared were organizing against him.
Turkey, in its foreign policy, has tried to use rescue and relief work as part of its larger mission to the world. Why hasn’t it been able to respond effectively to a disaster within its own borders?
There are two big questions. The first is: Why were those organizations not mobilized until something like thirty hours after the earthquake, which is past the period of time where you would be most likely to find people alive? And second: Why was the Army not mobilized? There’s a huge Army base near this area, and only a small proportion of the military, just a few thousand, were mobilized to help. At the moment, there’s also lawlessness. There’s an undercurrent of violence against the Syrian refugees, who have been demonized by the government.
Erdoğan has been known for building a lot—palaces, public infrastructure, or whatever else—and there have been controversies around these projects, and the destruction of old buildings. Can you talk a bit about these dynamics?
Loyalty is repaid with contracts. The construction industry is a big source of money laundering and just moving money around, so the construction contracts were given as payoffs to people who were loyal to him. There was bidding, but he gave the contracts to the people whom he wanted to keep on his side. There’s huge moneymaking involved in this—not just payoffs for loyalty but kickbacks. And I say this with trepidation: go back to Erdoğan’s family. Everybody knows this.
Almost everything that can be sold in Turkey—in terms of land, real estate, buildings taken over from the public realm and privatized—has been. They’re almost running out of places to build. It was just a huge moneymaking business. The destruction of historical buildings is part of this. It’s a mixture of lack of competence, lack of interest in history, and the desire to maximize profit out of every piece of real estate you get your hands on, including real estate appropriated from other people.
I also want to talk about taking over the mayorships. A lot of mayorships were won by the H.D.P., this very progressive Kurdish party, with this leader, a very charismatic man, Selahattin Demirtaş, who is in prison now. Basically, the government went in and accused Kurdish mayors of being members of the P.K.K., arrested them, and put in their own A.K.P. people. Of more than eighty mayorships in the Kurdish area, there are only three left who are still the original elected mayors. The rest are not people who were elected. They’re just stand-ins for the Party that controls the area, which also is a moneymaking thing.
How is this connected to the construction boom, or were you going back to an earlier question?
Well, after someone takes over a municipality, they have access to a lot of the public property. It can be privatized.
There’s a general election scheduled for May. It could be the most vigorous challenge yet to Erdoğan’s rule. What message is he going to try to put forward? What vision for Turkey do you think he is going to try and sell? You’ve painted a pretty bleak picture of his reign.
I’m not sure that there will be an election, quite honestly. You’ve got a state of emergency now. I once tried to work out what the possible election results would be, and one of them was that there would be no election. If he thinks he will lose the election, there will be something else happening.
It’s very hard to say what his vision will be, because he has not given a vision of the post-earthquake scenario. All he’s done is go on television. There’s a video of him giving a talk where he glowers threateningly at the audience, with pictures of government equipment helping people in the background. He’s glowering at the audience. His message is “We know the people who are criticizing the government response, and we are keeping those names in a notebook. When the time comes, we will open that notebook.” That seems to be his initial response.
Finally, he went to the region. Then there was this rather offensive photo of him. They had taken some children who had been through the earthquake—you can see from their faces that they’re completely traumatized—and used them as props, by putting them in front of him as he’s speaking to an audience. So people also reacted to that.
He does not seem to have handled this well. But you mentioned in your first answer that you thought he’d fundamentally changed relatively recently, and that people who say, “Oh, he always wanted to be a dictator,” were being too simplistic. I’m curious how you think he’s changed as a political figure, and how we might be seeing that now.
He changed, I think, as a result of feeling that he was threatened, much like the Muslim Brotherhood in Egypt was overthrown. That was around the time of his own transformation. He identified very strongly with that. He thought that the Gezi protests, which were really about an environmental issue initially, were meant to overthrow him. He sees everything in that vein. Then the Gülen movement got too powerful and wealthy, and competition developed.
At some point, the police, probably Gülenist police, tried to arrest members of Erdoğan’s family for corruption. That started this whole cascade of tit for tat, eventually resulting in the Gülen movement being labelled FETÖ, a terrorist movement. Then he started to arrest people. The 2016 coup attempt, which he blames on FETÖ but which probably had different groups involved, came as a gift from heaven, because he could use that as an excuse to crack down on basically everybody he feared: the Gülen movement, the P.K.K. Sometimes people were accused of being in both. The P.K.K. is this kind of Marxist institution and the Gülen movement is religious, so it’s very improbable that you’re a member of both. It doesn’t matter. They’re just labels you use if you want to arrest somebody. There’s a big element of paranoia.
Also, he’s increasingly surrounded himself with these yes-people, who I’m not sure are telling him what’s really going on. There’s a lack of connectedness with the public. He doesn’t appear close to the public very much. He built this big palace, which keeps him a great distance from any kind of crowd. There are lots of strange things, such as when he drove on a bus through an area where people were really suffering economically, and he threw packets of tea, or little bags of tea, from the door of the bus. Some guy came up and begged him for help. He said he can’t feed his family and so on. Erdoğan’s response was “You should go have a cup of tea and calm down.” I interviewed him when he was the mayor of Istanbul, many years ago, and followed him around a bit. He listened to people. He got things done. Then, suddenly, he’s surrounded by people who can’t get things done, who just want to be at the trough.
Is there anything else about the way the Turkish state functions that you’ve been thinking about in the past few days?
The issue of patron-client relationships is very important. In the past, ordinary people would’ve had access to a muhtar, the local head man, with the lowest bureaucratic rank, who can then try to see the mayor, or can try to see the member of parliament who represents them. You could try. You had a number of paths to try to get something done, to try to get something organized, and you had civic organizations that you could call upon. Once that whole system was frozen, people were basically on their own.
But I want to end on a positive note, which is the sense of solidarity that we are seeing. People are giving their wedding rings to the relief effort. They’re giving all their food. They take their shoes off their feet. There is a national outpouring of solidarity, which I think was sorely needed in Turkey. It’s a big relief for people to see that they still have that, because the A.K.P. has polarized society into various groups that then compete with each other. You rile up hatred against one group or another, against the rest, against the refugees, against the Alevi, against the Kurds, or against the godless Kemalists, the godless liberals. Erdoğan has managed to pull that lever of polarization—it was built into Turkish society long ago, but he has mastered the use of that lever. It’s become a little dystopian in recent years. But now you see that there is this possibility of being a Turkish nation that has solidarity with other people, regardless of who they are. I think that’s a really important thing, and it may be the biggest challenge to Erdoğan. ♦
Isaac Chotiner is a staff writer at The New Yorker, where he is the principal contributor to Q. & A., a series of interviews with public figures in politics, media, books, business, technology, and more.