Ο Ρόντρικ Μπήτον και οι Έλληνες
Erdoğan’s Bad Governance Exacerbates Turkey Quake Disaster
This is an abridged version of an article published originally under the title “Mismanagement, Waste of Funds, Corruption Aggravated Turkey’s Problems in Quake Preparedness.”
Video referenced in this article may be found in the original Nordic Monitor version.
The large-scale destruction of property and huge number of casualties in Turkey’s massive earthquakes earlier this week have exposed decades of mismanagement, nepotism and waste of funds and resources in the governance of Turkey under the corrupt regime of President Recep Tayyip Erdoğan.
The two powerful quakes, 7.7 and 7.6 magnitude according to Turkish authorities, with epicenters in the Pazarcık and Elbistan districts of the southeastern province of Kahramanmaraş, struck on Monday an area of some 110,000 square kilometers spanning 10 provinces with 13.5 million residents. According to the official tally, 20,318 people were killed and 91,511 were injured. The shortcomings in quake preparedness and major failures in responding to disasters within the critical 48-hour timeframe caused outrage and fury towards the government.
Erdoğan first came to power in 2002, propelled by two devastating earthquakes that killed about 18,000 people and injured some 50,000 in northwestern Turkey in 1999, with a promise to address corruption in the government and bolster earthquake preparedness in the country, much of which lies atop the active North Anatolian Fault.
The majority of the deaths in 1999 occurred because buildings were constructed in violation of building codes, the contractors skimped on quality in building materials for reasons of profit and public inspectors overlooked these violations for bribes and kickbacks. Erdoğan had campaigned to put a stop to these practices. He managed to sway many frustrated voters, who punished the coalition parties that were governing Turkey at the time and cast their votes for Erdogan’s newly established Justice and Development Party (AKP).
In his two-decade rule, however, Erdoğan has only made it worse and failed to take necessary steps to prepare Turkey — a country that experiences hundreds of tremors every year registering higher than 4 on the Richter scale — for the more powerful earthquakes that have been predicted by experts.
Compounding the matter further the government, in much-criticized urban development projects across the country, often ignored warnings of environmental impact and allowed the construction of lucrative residential and commercial projects in open spaces that were designated venues for people to assemble in the event of natural disasters such as earthquakes.
Shopping malls and luxury housing were built in many of the areas designated as emergency assembly points in İstanbul following the devastating earthquake in 1999. By 2015 the Erdoğan government had opened more than half of the 480 areas in İstanbul listed as assembly zones to construction of commercial and residential complexes. Other cities followed suit under the guidance and direction of the Erdoğan government.
In return Erdoğan, his family and his cronies in political and business establishments pocketed huge sums at the expense of the safety of citizens. The construction industry and government regulatory bodies have been largely complicit in the building of substandard housing for decades.
Builders and investors have managed to bribe officials from both the central government and local municipalities to allow them to ignore specifications for earthquake prevention. To maximize profits, they added more floors to the high-rise concrete buildings that have become the hallmark of Turkey’s urban landscape, increasing structural vulnerability and the possibility of compromise in the event of an earthquake.
Earthquake drills and inspections, periodically required by law, have been nothing but window dressing and served to check the box in preparedness documents filed away on the dusty shelves of government office buildings. In fact, the cities that were badly hit in the recent quakes had held such drills weeks before the disaster. The fact that 6,444 buildings collapsed in the tremors according to official records tells the tale of how ineffective these drills and inspections were.
The poor performance of the Disaster and Emergency Management Directorate (AFAD), the leading government institution that is supposed to prepare the nation for disasters and mobilize resources to respond when they occur, has also revealed major shortcomings in contingency planning, coordination and effective use of national resources in emergencies.
The Erdoğan government, notorious for its nepotism, filled all public institutions, including AFAD, with partisans based on party loyalty and ideology rather than merit. For example, AFAD’s point man, İsmail Palakoğlu, the general manager of the Disaster Response Department, which is in charge of mobilizing people and resources when a quake strikes, has no experience whatsoever in emergency management or in the field of first responders. Educated in theology, he had long worked for Turkey’s religious directorate, the Diyanet, and its affiliate Diyanet Foundation in positions that have nothing to do with disaster management. He was parachuted by Erdoğan into a key position in AFAD on March 15, 2018. He has been noticeably absent at press briefings held by AFAD to inform the public on post-quake developments.
The failure in coordination of first responders, the disorganized and often insufficient search and rescue efforts and a huge shortage of temporary shelters, food, water, heating and sanitation have laid bare the bitter fact that the government has done nothing but window dressing in terms of disaster preparedness. Most of the 268 recommendations adopted by a parliamentary investigation committee established to probe shortcomings in earthquake preparedness were not fulfilled by the Erdoğan government. Parliamentary questions submitted by opposition lawmakers in this regard were often ignored by the government.
The latest report prepared by experts at AFAD in the aftermath of a magnitude-5.9 earthquake in the Gölyaka district of Düzce province on November 23, 2022 has some shocking details regarding disaster management and preparedness. In the report AFAD experts admitted failures in responding to the quake, which claimed no deaths but injured 96 people. The key takeaways from the report include a lack of coordination, a lack of monitoring of teams and personnel assigned to the area, incorrect designation of assembly points, belated delivery of aid and personnel and a shortage of technical teams to assess damage.
The problems highlighted in the report, which was written only two-and-a-half months before the devastating quakes earlier this week, were never addressed by the government and instead were swept under the rug.
The impunity afforded those contractors who used shoddy construction techniques and materials has been a hallmark of the Erdoğan government as well. Most of those who were charged with crimes of negligence for ignoring building codes and involuntary manslaughter in the 1999 earthquakes escaped punishment under the rule of the Erdoğan government. In February 2007 the Erdoğan government simply allowed the statute of limitations expire in all ongoing cases that were filed in 1999, letting all those notorious contractors off the hook.
Those who were charged with similar negligence and related criminal offenses in violating building codes and putting public safety at risk were also protected by the government. In 2013 the Sakarya Chief Public Prosecutor’s Office indicted dozens of people including local mayor Ahmet Soğuk on charges of fraud, bribery and forgery in connection to permits issued for substandard buildings.
The police investigation had revealed that a group of people comprising building inspectors, contractors, university academics and a cement producer conspired to falsify reports for buildings that violated codes on earthquake resistance standards. The group helped obtain certificates for buildings that posed a serious risk of collapse in an earthquake by using bribery, coercion and other methods.
The case was finalized in 2018 with the acquittal of the mayor and dozens of suspects due to the interference of the AKP government, which protected the local mayor, a member of the same ruling party. Instead, the police who uncovered the fraud and referred the case to the prosecutor’s office were punished and purged from law enforcement. Police chiefs Ahmet Yaz and Mehmet Dikbaş, who exposed the network when they were working in the intelligence section of the Sakarya Police Department, were later charged with illegal wiretapping even though the wiretaps were authorized by a court and conducted in line with the law.
Some of the buildings that collapsed in Monday’s earthquakes turned out to have been constructed by companies that are very close to the ruling AKP., multiple reports stated.
The government has also failed to invest a huge fund collected under the popular name of “earthquake tax” — a tax adopted under the Democratic Left Party (DSP) government after the disastrous 1999 earthquakes. The government was not forthcoming on how to spend these funds, totaling some 88 billion Turkish lira, as of last year, and left parliamentary questions on the fate of the funds unanswered.
The Erdoğan government has also passed multiple amnesty laws in parliament under the title of İmar affı, granting occupancy permits for buildings that were constructed without the necessary permits and which violated building codes. Under the 2018 bill, endorsed and signed into law by Erdoğan, all buildings in Turkey that were constructed before December 31, 2017 were automatically granted occupancy permits in total disregard of safety measures and regardless of whether these buildings complied with building codes.
In fact Erdoğan’s party has recently submitted a new bill to parliament to offer another amnesty for buildings that were constructed without permits or authorization. If the earthquake hadn’t happened, parliament was expected to debate the bill and pass it with the majority vote of Erdoğan’s AKP and its allies.
The earthquakes in 10 provinces on Monday also raised concerns about nuclear safety since the Akkuyu nuclear power plant, under construction by Russia’s Rosatom in Mersin since 2018, is in close proximity to the earthquake zone. Critics oppose the construction on the grounds that safety and environmental impact reports, required for the permitting of plant construction and operation, were approved in a rush by the Erdoğan government.
On February 6 Russian news agencies carried reports saying that no damage was sustained at the plant due to the earthquakes and aftershocks and that the work is continuing as planned on the site. On the same day, the International Atomic Energy Agency also stated that there was no impact from the earthquakes on nuclear safety and security in Turkey, citing communications with Turkey’s Nuclear Regulatory Authority.
Abdullah Bozkurt, a Middle East Forum Writing Fellow, is a Swedish-based investigative journalist and analyst who runs the Nordic Research and Monitoring Network and is chairman of the Stockholm Center for Freedom.
Βρετανός ΥΠΑΜ: «Το 97% του ρωσικού στρατού βρίσκεται στο μέτωπο» – Wagner: «Οι Ουκρανοί δεν θα εγκαταλείψουν το Μπακχμούτ»
«Σημαντικός παράγοντας στις επιχειρήσεις το Leopard-2 – Θα μάθουμε όμως να τα καίμε»
Οι ρωσικές δυνάμεις θα μπορούσαν να καταλάβουν το Αρτεμόφσκ, γνωστό και ως Μπαχμούτ, κάποια στιγμή τον Μάρτιο ή τον Απρίλιο, δήλωσε ο Εβγκένι Πριγκόζιν, επικεφαλής της ιδιωτικής στρατιωτικής ομάδας Βάγκνερ, σε συνέντευξή του στο Russia Today την ίδια στιγμή που οι δυτικοί αναλυτές αναφέρουν ότι η Ρωσία έχει αναπτύξει σχεδόν ολόκληρο τον στρατό της στην Ουκρανία, αυξάνοντας την πίεση κατά μήκος της πρώτης γραμμής της μάχης στα ανατολικά της χώρας.
Ο Πριγκόζιν σημείωσε ότι το χρονοδιάγραμμα είναι δύσκολο να προβλεφθεί επειδή το Κίεβο συνεχίζει να λαμβάνει στρατιωτική βοήθεια από τη Δύση.
Πρόσθεσε ότι οι παραδόσεις δυτικού στρατιωτικού εξοπλισμού, όπως τα άρματα μάχης Leopard 2, θα μπορούσαν να αποτελέσουν ουσιαστικό παράγοντα στην επιχείρηση.
Ωστόσο, ο επικεφαλής της Wagner είπε ότι «θα μάθουν 100% πώς να καταστρέφουν αυτά τα άρματα και 100% θα μάθουν πώς να τις καίνε».
Ο Πριγκόζιν μίλησε επίσης για το γιατί το Κίεβο είναι τόσο επίμονο να κρατήσει το Αρτέμοβσκ. είπε στο RT ότι υπάρχουν τρεις κύριοι λόγοι:
- Είναι πολιτικό γιατί η μάχη έχει γίνει πλέον ουσιαστικά ένα νέο Στάλινγκραντ
- Για την Ουκρανία, η πόλη είναι στρατηγική, καθώς αποτελεί μέρος μιας ουκρανικής αμυντικής γραμμής 70 χιλιομέτρων
- Τρίτον, ηθικό. Όσο στέκεται το Αρτέμοβσκ, το ηθικό του ουκρανικού στρατού θα παραμένει υψηλό
Οι μάχες είναι ιδιαίτερα σκληρές στην ανατολική πόλη Μπαχμούτ, όπου οι ουκρανικές δυνάμεις αντιστέκονται στις ρωσικές κινήσεις να περικυκλώσουν την πόλη, με όλη την περιοχή να έχει λάβει μια μορφή αγώνα χαρακωμάτων και επιθέσεων μέχρι τελικής πτώσεως αντίστοιχων του Α’ ΠΠ στο Δυτικό Μέτωπο.
Ο πρόεδρος Ζελένσκι δήλωσε ότι οι μάχες στα ανατολικά εξαντλούν την ικανότητα της Ρωσίας να πραγματοποιήσει μια μεγαλύτερη επίθεση. Τόνισε, ωστόσο, ότι η κατάσταση στις ανατολικές περιοχές του Ντόνετσκ και του Λουχάνσκ παραμένει εξαιρετικά δύσκολη.
Ο Αντρίι Γιούσοβ, εκπρόσωπος της στρατιωτικής υπηρεσίας πληροφοριών της Ουκρανίας, είπε ότι οι ρωσικές δυνάμεις σπεύδουν να κερδίσουν έδαφος προτού το Κίεβο συγκεντρώσει επαρκή ισχύ για τη δική του επίθεση. «Οι Ρώσοι κατανοούν ότι η συνέχιση της ουκρανικής αντεπίθεσης και οι επιχειρήσεις για την απελευθέρωση των εδαφών μας είναι αναπόφευκτες», είπε.
«Υπολογίζουμε ότι το 97% ολόκληρου του ρωσικού στρατού βρίσκεται στην Ουκρανία», δήλωσε ο υπουργός Άμυνας του Ηνωμένου Βασιλείου Μπεν Γουάλας. «Οι ρωσικές δυνάμεις προσπαθούν να προχωρήσουν σε όλα τα μέτωπα», είπε.
Παράλληλα η Wall Street Journal αναφέρει ότι Ουκρανοί αξιωματούχοι έχουν προειδοποιήσει για μια νέα ρωσική επίθεση, που θα συμπέσει με την πρώτη επέτειο της επίθεσης της Μόσχας την επόμενη εβδομάδα.
Οι ρωσικές δυνάμεις, άλλωστε, έχουν διπλασιάσει τις επιθέσεις κατά μήκος της πρώτης γραμμής στην ανατολική Ουκρανία τις τελευταίες εβδομάδες.
https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/idioktitis-wagner-simantikos-paragontas-stis-epixeiriseis-to-leopard-2-tha-mathoume-omos-na-ta-kaime/
Ρωσία: Η κρατική Δούμα πρότεινε το κλείσιμο εννέα πρεσβειών ρωσοφοβικών χωρών
Η Ρωσία πρέπει να σταματήσει να ανέχεται τις πιο λυσσασμένες χώρες όσον αφορά τη ρωσοφοβία και να κλείσει τις πρεσβείες τους στη Μόσχα.
Αυτή η πρόταση έγινε από τον βουλευτή της Κρατικής Δούμας Αντρέι Λουγκόβοϊ αναφέρει σήμερα, 14 Φεβρουαρίου, η ιστοσελίδα «Ukraine.ru».
«Απαιτώ να σταματήσει αυτό το διπλωματικό τσίρκο και να κλείσουν οι πρεσβείες της Βρετανίας, της Πολωνίας, των χωρών της Βαλτικής, της Βουλγαρίας, της Ρουμανίας, της Σλοβακίας και της Τσεχικής Δημοκρατίας».
Ο βουλευτής κατηγόρησε τις πρεσβείες των χωρών αυτών ότι «η μόνη δουλειά τους είναι να δημιουργούν προβλήματα στη Ρωσία».
Σημειώνεται ότι όλοι οι διπλωματικοί υπάλληλοι που αποφοίτησαν από το MGIMO- Κρατικό Ινστιτούτο Διεθνών Σχέσεων της Μόσχας απολύθηκαν από το Υπουργείο Εξωτερικών της Πολωνίας.
Ο Πολωνός υπουργός Εξωτερικών Zbigniew Rau διευκρίνισε ότι η πολωνική διπλωματία είναι «απαλλαγμένη από το ρωσικό MGIMO» εδώ και περίπου δύο μήνες.
«Το Κρατικό Ινστιτούτο Διεθνών Σχέσεων της Μόσχας ήταν μια επένδυση στις δραστηριότητες του ρωσικού ιμπεριαλισμού. Αυτό είναι μέρος της σοβιετικής ήπιας δύναμης. Οι απόφοιτοι υποτίθεται ότι υπηρετούσαν το κρατικό μυαλό αυτής της αυτοκρατορίας», είπε ο Ράου.
«Μια υποδειγματική φασιστική κοινωνία χτίζεται στην Πολωνία. Η Ουκρανία είναι το δεύτερο βαγόνι σε αυτό το κολασμένο τρένο», σχολιάζει η Ukraina.ru.
Ο ΥΠΕΞ Αρμενίας ανακοίνωσε την ετοιμότητα της χώρας για πλήρη διευθέτηση των σχέσεων με την Τουρκία
Ο υπουργός Εξωτερικών της Αρμενίας, Αραράτ Μιρζογιάν, επιβεβαίωσε την ετοιμότητα και την επιθυμία της Αρμενίας για πλήρη διευθέτηση των σχέσεων με την Τουρκία, τη δημιουργία διπλωματικών σχέσεων και το πλήρες άνοιγμα των συνόρων μεταξύ Αρμενίας και Τουρκίας, αναφέρει το Armenpress.
Αυτό είπε ο Μιρζογιάν σε δήλωση που έγινε μετά από συνάντηση με τον Τούρκο υπουργό Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου στην Άγκυρα.
«Η σημερινή μας συνάντηση οφείλεται σε μια καταστροφή που στοίχισε πολλές ζωές, αλλά όντας στην Τουρκία αυτή τη δύσκολη στιγμή, θέλω για άλλη μια φορά να επιβεβαιώσω την ετοιμότητα και την επιθυμία της Αρμενίας να οικοδομήσει ειρήνη στην περιοχή, και ειδικότερα, να εξομαλύνει πλήρως τις σχέσεις με την Τουρκία , σύναψη διπλωματικών σχέσεων και πλήρες άνοιγμα των συνόρων μεταξύ Αρμενίας και Τουρκίας. Σήμερα συζητήσαμε κάποιες λεπτομέρειες αυτής της διαδικασίας, έχουμε συμφωνία για την από κοινού αποκατάσταση της γέφυρας του Άνι και τη φροντίδα της σχετικής υποδομής την παραμονή του πλήρους ανοίγματος των συνόρων», δήλωσε ο Αραράτ Μιρζογιάν.
Ο Τσαβούσογλου εξέφρασε την ελπίδα ότι η αλληλεγγύη στον ανθρωπιστικό τομέα «θα γίνει ώθηση για τη διαδικασία εξομάλυνσης των σχέσεων στον Νότιο Καύκασο». «Η πρόοδος στον διάλογο της Αρμενίας με την Τουρκία και το Αζερμπαϊτζάν θα συμβάλει στη σταθερότητα στην περιοχή. Εάν οι τρεις χώρες μας κάνουν ειλικρινή βήματα, τότε θα μπορέσουμε να επιτύχουμε μακροπρόθεσμη ειρήνη στον Νότιο Καύκασο», είπε ο Τούρκος υπουργός.
Times: Η «σιωπηλή επανάσταση» των συμμάχων του Πούτιν
Οι λονδρέζικοι Times περιγράφουν τις «αναταράξεις» στο εσωτερικό του Κρεμλίνου, την απογοήτευση των συμμάχων του και την υποχώρηση της υποταγής τους στον άλλοτε παντοδύναμο Ρώσο πρόεδρο. Τι συμβαίνει με την ιδιωτική του ζωή και τι με την κατάσταση της υγείας του
Τον Φεβρουάριο του περασμένου έτους, καθώς ο πρόεδρος Πούτιν ανακοίνωσε την εισβολή του στην Ουκρανία με μια ανατριχιαστική τηλεοπτική ομιλία, το Κρεμλίνο ήταν τόσο σίγουρο για την επιτυχία, που το πρώτο κύμα ρωσικών στρατευμάτων διατάχθηκε να πάρει μαζί του ειδικές στολές για την παρέλαση νίκης στο Κίεβο. Δεν χρειάστηκε πολύς χρόνος για να αποκαλυφθούν τα σχέδια του Πούτιν, όπως αναφέρει χαρακτηριστικά αναλυτικό ρεπορτάζ των Times του Λονδίνου.
Στη θέση των θριαμβευτικών ομιλιών στην ουκρανική πρωτεύουσα, η εικόνα του Πούτιν ως κορυφαίου στρατάρχη έχει καταρρεύσει, γράφουν οι Times, αφήνοντάς τον αναμφισβήτητα πιο αδύναμο από οποιαδήποτε άλλη στιγμή κατά τη διάρκεια της 23χρονης διακυβέρνησής του. Η αποτυχία του να εξασφαλίσει μια γρήγορη νίκη τού κόστισε τον σεβασμό και την αδιαμφισβήτητη πίστη των κορυφαίων αξιωματούχων, δήλωσε ο Γκενάντι Γκούντκοφ, πρώην συνταγματάρχης της KGB και πρώην βουλευτής που ζει εξόριστος.
«Ανόητα λάθη»

«Ο Πούτιν δεν μπορεί να κυβερνήσει το Κρεμλίνο όπως πριν. Εχει κάνει πολλά ανόητα λάθη και όλοι, από το γενικό επιτελείο των ενόπλων δυνάμεων μέχρι την ηγεσία της FSB [υπηρεσία ασφαλείας] έως τους στενούς του βοηθούς, το καταλαβαίνουν», είπε.
«[Οι αξιωματούχοι] γίνονται πιο τολμηροί και πιο θρασείς και οι εσωτερικές διαμάχες έχουν κλιμακωθεί. Δεν υπάρχει πλέον η υποταγή στον Πούτιν που υπήρχε πριν από έναν χρόνο», ανέφερε ο Γκούντκοφ, ο οποίος επικαλέστηκε συνομιλίες με συγγενείς ανθρώπων του Κρεμλίνου, βοηθούς πολιτικών προσωπικοτήτων στη Μόσχα και ανώνυμους Ρώσους μεγιστάνες. «Πρόκειται για μια σιωπηλή εξέγερση εναντίον του».
Η Τατιάνα Στανοβάγια, Ρωσίδα πολιτική αναλύτρια της οποίας η έρευνα επικεντρώνεται στο Κρεμλίνο, είπε ότι, ενώ υπάρχουν ελάχιστες πιθανότητες οι αξιωματούχοι να αποδειχθούν αρκετά γενναίοι ώστε να ασκήσουν άμεση κριτική στον Πούτιν, πολλοί είναι απογοητευμένοι από τον καταστροφικό χειρισμό του πολέμου. «Πολλοί από αυτούς τον σέβονταν», είπε. «Οχι πια».
Το βάρος στην οικονομία

Εκτός από τις υποχωρήσεις στο πεδίο της μάχης, η οικονομία της Ρωσίας επιβαρύνεται επίσης υπό το βάρος των δυτικών κυρώσεων, συμπεριλαμβανομένου του πλαφόν στο ρωσικό πετρέλαιο. Τον περασμένο μήνα η Ρωσία κατέγραψε δημοσιονομικό έλλειμμα 1,76 τρισ. ρούβλια (περίπου 22 δισ. ευρώ), το μεγαλύτερο για τον Ιανουάριο από την άνοδο του Πούτιν στην εξουσία το 2000. Οι κυρώσεις έχουν επίσης στερήσει από μέλη της ρωσικής ελίτ ξένα περιουσιακά στοιχεία, συμπεριλαμβανομένης της περιουσίας στην Ευρώπη, ενώ είναι πολύ πιο δύσκολο για τα παιδιά τους να σπουδάσουν σε γνωστά δυτικά σχολεία και πανεπιστήμια.
Παρά τις αποτυχίες που υπέστη ο στρατός του, ο Πούτιν φάνηκε να νιώθει άνετα απαντώντας σε ερωτήσεις σε ένα φόρουμ στα τέλη Οκτωβρίου, σύμφωνα με τον Λουκιάνοφ, ο οποίος συντόνισε τις συζητήσεις. «Ηταν σίγουρος και χαλαρός όσο ποτέ άλλοτε», είπε. «Δεν υπήρχε καθόλου εκνευρισμός, για όποιες ερωτήσεις κι αν έγιναν. Φαίνεται να είναι 200% σίγουρος ότι αυτό που κάνει εκείνος και η Ρωσία είναι απαραίτητο και αναπόφευκτο. Οτι είμαστε στη σωστή πλευρά της ιστορίας, ό,τι κι αν συμβεί».
Ο Λουκιάνοφ αποκάλυψε επίσης ότι πολλοί Ρώσοι πολιτικοί ήταν μπερδεμένοι για τον λόγο που το Κρεμλίνο δεν είχε ανταπαντήσει «σωστά» κατά της προμήθειας δυτικών όπλων στην Ουκρανία. Ο Πούτιν προειδοποίησε στην αρχή του πολέμου ότι οι δυτικές χώρες που προσπάθησαν να βοηθήσουν την Ουκρανία «θα αντιμετωπίσουν συνέπειες μεγαλύτερες από όσες έχουν αντιμετωπίσει στην ιστορία». Εχει επίσης απειλήσει να χρησιμοποιήσει πυρηνικά όπλα για να υπερασπιστεί τα κατεχόμενα εδάφη στην Ουκρανία, που η Ρωσία ισχυρίζεται ότι είναι δικά της.
Η πυρηνική ρητορική

Η πυρηνική ρητορική του Κρεμλίνου ήταν βασικός παράγοντας στην πρόσφατη απόφαση μιας ομάδας διεθνών επιστημόνων να μετακινήσουν τους δείκτες του Ρολογιού της Αποκάλυψης, το οποίο απεικονίζει τις απειλές για την ύπαρξη της ανθρωπότητας, στα 90 δευτερόλεπτα πριν από τα μεσάνυχτα, πιο κοντά στην ώρα μηδέν από ιδρύσεώς του το 1947.
«Η Ρωσία θα μπορούσε να είχε απαντήσει όχι μόνο με πυρηνικά όπλα, αλλά με μαζικές επιθέσεις στον κυβερνοχώρο ή στοχεύοντας οδούς ανεφοδιασμού [για δυτικά όπλα]», είπε ο Λουκιάνοφ. «Το πρόβλημα είναι ότι όσο περισσότερο η Ρωσία δεν ανταποκρίνεται τόσο πιο πιθανό είναι ότι αυτή η απάντηση θα πρέπει να είναι εξαιρετικά ισχυρή για να επιδείξει αφοσίωση στον στόχο. Οτι θα χρησιμοποιήσει το απόλυτο επιχείρημα».
Οι υπόνοιες ότι ο Πούτιν παραπλανήθηκε από τους συμβούλους του σχετικά με τα ζοφερά πραγματικά δεδομένα του πολέμου ήταν εσφαλμένες, πρόσθεσε ο Λουκιάνοφ. «Δεν έμοιαζε με άτομο που δεν γνωρίζει τι συμβαίνει. Εμοιαζε σαν να έχει [σωστές] πληροφορίες. Αλλά αυτές οι πληροφορίες δεν τον ενοχλούν και πολύ».
Μια φιγούρα σε απομόνωση

Κι ενώ κάποτε απεικονίστηκε από τη ρωσική προπαγάνδα ως ένας ευθύς άνθρωπος του λαού, ο Πούτιν είναι πλέον μια φιγούρα σε απομόνωση, σχολιάζει το δημοσίευμα. Την παραμονή των ορθοδόξων Χριστουγέννων, παρακολούθησε τη λειτουργία μόνος του σε έναν καθεδρικό ναό του Κρεμλίνου που είχε απαγορευτεί για όλους τους άλλους πιστούς. Τον Δεκέμβριο, ακύρωσε ξαφνικά την ετήσια συνέντευξη Τύπου και την ετήσια τηλεοπτική συνεδρία ερωτήσεων και απαντήσεων με τον ρωσικό λαό, καθώς και την ομιλία του για την Κατάσταση του Εθνους στο κοινοβούλιο. Οι επικριτές ισχυρίζονται ότι ο Πούτιν είναι απρόθυμος να απαντήσει σε δύσκολες ερωτήσεις για τον πόλεμο, επειδή γνωρίζει ότι δεν μπορεί να δώσει ουσιαστικές απαντήσεις.
«Εναν χρόνο μετά, ο Πούτιν δεν έχει τίποτα να απαντήσει στην κύρια ερώτηση: “Πώς βλέπει διέξοδο από την κατάσταση που δημιούργησε;”», σχολίασε στα social media ο Λεονίντ Βολκόφ, πρώην επικεφαλής βοηθός του Αλεξέι Ναβάλνι, του φυλακισμένου ηγέτη της ρωσικής αντιπολίτευσης.
«Αυτό το ερώτημα τίθεται από στρατηγούς και επιχειρηματίες: το περιβάλλον του Πούτιν δεν καταλαβαίνει για ποιον σκοπό σημειώθηκαν όλες αυτές οι απώλειες και οι στερήσεις. Αλλά ο Πούτιν δεν έχει απάντηση. Η σιωπή είναι εκκωφαντική. Και θα γίνει ακόμα πιο δυνατή».
Το ζήτημα με την υγεία του Ρώσου προέδρου

Ο Πούτιν πέρασε μεγάλο μέρος της πανδημίας κρυμμένος στα ενδιαιτήματά του στη Μόσχα και στο Σότσι. Οι επισκέπτες ήταν υποχρεωμένοι να περάσουν από απολυμαντικά «τούνελ» πριν από την είσοδο και οι αξιωματούχοι έλαβαν εντολή να τεθούν σε καραντίνα έως και 14 ημέρες προτού τους επιτραπεί να συναντήσουν τον πρόεδρο. Η διαταγή αυτοαπομόνωσης θεωρείται ότι παραμένει: ο Αντρέι Μποχάροφ, κυβερνήτης της περιφέρειας του Βόλγκογκραντ, δεν είχε εμφανιστεί δημόσια για σχεδόν δύο εβδομάδες πριν συναντήσει τον Πούτιν αυτό τον μήνα.
Τα μέτρα συμπίπτουν με τις συνεχιζόμενες εικασίες για την υγεία του Πούτιν. Οι ουκρανικές στρατιωτικές μυστικές υπηρεσίες είπαν πρόσφατα στο ABC News, επικαλούμενες ανώνυμες πηγές, ότι ο Ρώσος ηγέτης ήταν ανίατα άρρωστος με καρκίνο. Το Κρεμλίνο επιμένει ότι ο Πούτιν είναι καλά στην υγεία του, αλλά έχει ιδωθεί να κουτσαίνει δημόσια και να πιάνει τα πλάγια των τραπεζιών με το δεξί του χέρι κατά τη διάρκεια των συνομιλιών του.
Πριν από τον πόλεμο, αναφέρθηκε ότι τον επισκέφτηκε δεκάδες φορές ειδικός στον καρκίνο. Θεωρήθηκε επίσης ότι έκανε λουτρά αίματος από κέρατα ελαφιού, μια παραδοσιακή θεραπεία στην περιοχή Αλτάι της νότιας Σιβηρίας για μια σειρά από παθήσεις. Υπάρχουν φόβοι για την ψυχική κατάσταση του Πούτιν. «Αντιδρά σε εικόνες μέσα στο κεφάλι του», είχε πει ο Γκλεμπ Παβλόφσκι, πρώην σύμβουλος του Κρεμλίνου, στους Times στην αρχή του πολέμου.
Κατά τη διάρκεια της τηλεοπτικής ομιλίας του για την παραμονή της Πρωτοχρονιάς, που παραδοσιακά εκφωνείται από το Κρεμλίνο με συγκεκριμένο φόντο, ο Πούτιν στάθηκε αντ’ αυτού μπροστά σε μια σειρά ανθρώπων με σκυθρωπό πρόσωπο με στρατιωτικές στολές. Στην εννιάλεπτη ομιλία του, τη μεγαλύτερη ποτέ σε αντίστοιχο πρωτοχρονιάτικο μήνυμα, επιτέθηκε στη Δύση, κατηγορώντας την ότι χρησιμοποίησε τον πόλεμο στην Ουκρανία για να «αδυνατίσει και να διχάσει» τη Μητέρα Ρωσία.
Η μυστική ιδιωτική ζωή

Η ιδιωτική ζωή του Πούτιν παραμένει μυστική. Επισήμως, είναι ελεύθερος από το 2014 όταν χώρισε από τη Λιουντμίλα, πρώην αεροσυνοδό της Aeroflot. Ανεπίσημα, ο Πούτιν πιστεύεται ότι έχει μακροχρόνια σχέση με την Αλίνα Καμπάεβα, πρώην ολυμπιονίκη γυμνάστρια που διορίστηκε επικεφαλής εταιρείας μέσων ενημέρωσης υπέρ του Κρεμλίνου το 2014. Η Καμπάεβα, 39 ετών, έχει υποστεί κυρώσεις από τη Βρετανία, την Ευρωπαϊκή Ενωση και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Την περασμένη εβδομάδα περιέγραψε τη ρωσική κρατική τηλεόραση ως ένα «όπλο πολέμου» που ήταν συγκρίσιμο στη δύναμή της με το Καλάσνικοφ. «Ας δουλέψουμε!» είπε σε μια εκδήλωση μέσων ενημέρωσης, με το σύμβολο «Z», που είναι υπέρ του πολέμου, καρφιτσωμένο στο μαύρο της επίσημο κοστούμι.
Οι δύο ενήλικες κόρες του Πούτιν από τον γάμο του με τη Λιουντμίλα, η Μαρία Βορόντσοβα, 37 ετών, και η Κατερίνα Τιχόνοβα, 36, έχουν αμφότερες τεθεί υπό καθεστώς δυτικών κυρώσεων. Το Κρεμλίνο δεν αναγνώρισε ποτέ δημόσια τη σχέση τους με τον Πούτιν, αλλά οι ΗΠΑ δήλωσαν ότι υπάρχουν ενδείξεις ότι οι γύρω τους έχουν επωφεληθεί από την ιδιότητά τους. Η Τιχόνοβα ήταν στο παρελθόν παντρεμένη με τον Κίριλ Σαμάλοφ, έναν επιχειρηματία του οποίου η περιουσία εκτοξεύτηκε όταν έγινε γαμπρός του Πούτιν το 2013.
Ο Πούτιν πιστεύεται επίσης ότι έχει τρία παιδιά με την Καμπάεβα, αλλά η ταυτότητά τους δεν έχει επιβεβαιωθεί ποτέ. Ο Ρώσος ηγέτης πιστεύεται επίσης ότι έχει μια έφηβη κόρη που ονομάζεται Ελισαβέτα από μια σχέση που είχε κατά την πρώτη του θητεία με τη Σβετλάνα Κριβόνογκιχ, πρώην καθαρίστρια από την Αγία Πετρούπολη. Η Κριβόνογκιχ, η οποία κατέστη πλούσια μετά τη σχέση της με τον Πούτιν, τέθηκε επίσης υπό καθεστώς βρετανικών κυρώσεων.
Αγανακτισμένος… στη γωνία

Δεν υπάρχει καμία ελπίδα ότι ο Πούτιν θα μειώσει τις απώλειές του και θα αποσυρθεί από την Ουκρανία, είπε η Στανόβαγια. Οντας στη γωνία και αγανακτισμένος, είναι πεπεισμένος ότι δεν έχει άλλη επιλογή από το να προσπαθήσει να συντρίψει αυτό που θεωρεί απαράδεκτη απειλή για τη Ρωσία: μια κυβέρνησης υπέρ του ΝΑΤΟ στο Κίεβο, είπε η ίδια. Κατά την κοσμοθεωρία του Πούτιν, η Δύση φέρει την πλήρη ευθύνη για την πρόκληση του πολέμου και το τέλος της σύγκρουσης είναι ρεαλιστικά εφικτό μόνον εάν οι δυτικές χώρες αποσύρουν την υποστήριξή τους στην Ουκρανία.
«Ο Πούτιν και η ρωσική ελίτ βλέπουν αυτό τον πόλεμο ως υπαρξιακό. Εάν η Ρωσία χάσει, εάν υπάρξουν χτυπήματα στην Κριμαία, νομίζω ότι είναι ψυχολογικά προετοιμασμένη να χρησιμοποιήσει πυρηνικά όπλα», είπε ο Στανόβαγια. «Ο Πούτιν πιστεύει ότι έδωσε στην Ουκρανία πολύ χρόνο για να οπλιστεί. Τώρα πιστεύει ότι, αν δεν κάνει τίποτα, η Ρωσία θα πάψει να υπάρχει σε λίγα χρόνια. Το μόνο για το οποίο λυπάται είναι ότι δεν ξεκίνησε τον πόλεμο νωρίτερα».
Πηγή: The Times, Καθημερινή
«Πρόσκληση και πρόκληση» για την Ελληνική εθνική στρατηγική; Οι θέσεις του νέου προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας

Το αποτέλεσμα των προεδρικών εκλογών στην Κυπριακή Δημοκρατία (ΚΔ) καταμαρτύρησε τις διαχρονικές αντοχές των Ελλήνων που απορρέουν από βαθύτατα ριζωμένες παραδοχές της Ελληνικής διαχρονίας για αυτεξούσιο βίο, δημοκρατικό προσανατολισμό και αξίωση ελευθερίας. Ελευθερίας με την διττή έννοια: Προσανατολισμό προς πολιτική ελευθερία και την συλλογική ελευθερία ως ανεξαρτησία του κράτους. Κύρια χαρακτηριστικά των εξελίξεων στην Μεγαλόησο Κύπρο όπου ζει το ένα δέκατο του Ελληνισμού που αποτελεί το 82% του πληθυσμού είναι το γεγονός ότι αμφότεροι οι υποψήφιοι του δεύτερου γύρου και πρωτίστως ο εκλεγείς πρόεδρος Νίκος Χριστοδουλίδης απευθύνθηκαν ευθέως στην κοινωνία βασικά παρακάμπτοντας τα κόμματα από τα οποία προέρχονταν.
Κατ’ αρχάς, ο εκλεγείς νέος πρόεδρος ολοφάνερα είναι «προβληματισμένος» με την εδώ και πολλές δεκαετίες υποχωρητικότητα σε διαπραγματεύσεις. Οι διαρκείς υποχωρήσεις σημαίνει ότι εάν υπάρξει συμφωνία σε αυτή την βάση δεν αναιρούνται τα παράνομα τετελεσμένα της παράνομης εισβολής και κατοχής του ενός τρίτου της Επικράτειας ενός αναγνωρισμένου ανεξάρτητου κράτους μέλους του ΟΗΕ. Είναι σημαντικό να τονιστεί, ακριβώς, ότι οι άξονες των προγραμματικών του θέσεων αυτό κατά βάση επιδιώκουν, δηλαδή, να υιοθετηθούν θέσεις που αποκαθιστούν την διεθνή νομιμότητα και την διεθνή τάξη που παραβιάστηκε το 1974.
Επειδή το περιεχόμενο και οι αναπόδραστες προεκτάσεις της «Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας με πολιτική ισότητα» έχουν τύχει ανάλυσης επανειλημμένα εδώ (βλ. για παράδειγμα κλικ εδώ, εδώ και εδώ) δεν θα επεκταθούμε. Συντομογραφικά αναφέρονται τα εξής:
Πρώτον, οι διαπραγματεύσεις εξαρχής διεξάγονταν με το «πιστόλι στον κρόταφο» λόγω συνεχιζόμενης παράνομης κατοχής και παρουσίας δεκάδων χιλιάδων παράνομων τουρκικών στρατευμάτων τα οποία διαρκώς ενισχύονται. Ενώ την δεκαετία του 1990 προσανατολιστήκαμε ορθολογιστικά με την δημιουργία του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου (ΕΑΧ), έκτοτε ουσιαστικά υποβαθμίστηκε. Κύρια θέση του νέου προέδρου είναι αναβίωση του ΕΑΧ για επίτευξη στοιχειώδους αποτρεπτικών προϋποθέσεων (ισορροπία δυνάμεων). Μάλιστα, δήλωσε ότι ως προς αυτό ως υπουργός εξωτερικών βρισκόταν ήδη σε συνομιλίες με την Ελληνική κυβέρνηση.
Δεύτερον, ελισσόμενος εντός πολιτικών πεδίων όπου κυριαρχεί η συμβατική σοφία ότι δήθεν υπάρχει δεσμευτικό «διαπραγματευτικό κεκτημένο» δεν έκανε αυτό το ζήτημα άξονα του προεκλογικού αγώνα. Εν τούτοις, ορθά και ορθολογιστικά υιοθέτησε θέσεις που ευθέως και ξεκάθαρα αυτό ακριβώς υποδηλώνουν: Κύρια θέση στο πρόγραμμά του είναι ότι η λύση θα πρέπει να είναι συμβατή με το Ευρωπαϊκό νομικό κεκτημένο της ΕΕ της οποίας η ΚΔ είναι πλήρες μέλος. Για το μείζον αυτό ζήτημα που λογικά μετά το 2004 (ένταξη στην ΕΕ) έπρεπε να είναι η σημαία της Ελληνικής πλευράς στις διαπραγματεύσεις, έχουν γίνει, τονίζεται και υπογραμμίζεται, εξαιρετικά τεκμηριωμένες μελέτες («Πλαίσιο Αρχών για μια δίκαιη και βιώσιμη λύση του Κυπριακού με γνώμονα το Διεθνές και Ευρωπαϊκό Δίκαιο. Διεθνές Συμβούλιο Εμπειρογνωμόνων» και «έποικοι και εποικισμός: εγκλήματα πολέμου») τα πορίσματα των οποίων ποτέ δεν αμφισβητήθηκαν και ούτε μπορούν να αμφισβητηθούν.
Τρίτον, σε όλες τις ανάλογες και αντίστοιχες περιπτώσεις όταν αποτυγχάνουν οι διαπραγματεύσεις στις νέες διαπραγματεύσεις η συζήτηση αρχίζει από μηδενική βάση και το θύμα της παρανομίας εξαρχής και πάντα προσκολλάται στην διεθνή νομιμότητα. Ενώ λοιπόν η Τουρκική πλευρά σε κάθε νέα διαπραγμάτευση ερχόταν με νέες παράνομες αξιώσεις η Ελληνική πλευρά δεχόταν να αρχίζει να συζητά από εκεί που σταμάτησαν οι προηγούμενες. Έτσι, αυθαίρετα και παράνομα αυτό κατέγραφε ο κάθε μεσολαβητής και στην συνέχεια καλούσαν το θύμα να αρχίσει ξανά από εκεί που σταμάτησαν στην τελευταία συνάντηση. Τουτέστιν, η Ελληνική πλευρά σύρθηκε σε διαπραγματευτικό πλαίσιο που όχι μόνο είναι πλήρως αντίθετο με την διεθνή νομιμότητα αλλά επίσης α) καταργεί την ΚΔ, β) δημιουργεί ένα μη βιώσιμο κρατίδιο και γ) νομιμοποιεί τους παράνομους εποίκους αλλάζοντας τις ιστορικές δημογραφικές ισορροπίες, δ) με την «πολιτική ισότητα» σε εθνική βάση όχι μόνο καθιστά αδύνατη κάθε απόφαση αλλά και την Τουρκία επικυρίαρχο της Μεγαλονήσου και ε) δημιουργεί συνθήκες αστάθειας και νέων χειρότερων διενέξεων.
Τέταρτον, οι πιο πάνω προσεγγίσεις που η Ελληνική πλευρά δέχεται να αποτελούν βάση εδώ και καιρό μπορούν απλά να παραμεριστούν με θεμιτό νομικό και πολιτικό τρόπο: Με βάση τον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ το Συμβούλιο Ασφαλείας είναι αρμόδιο για την διεθνή τάξη και για την αναίρεση κάθε παράνομης ενέργειας. Δεν είναι αρμόδιο και δεν έχει δικαίωμα να υποδεικνύει το εσωτερικό καθεστώς ενός κυρίαρχου κράτους μέλους. Οι δε στρεβλώσεις που επέβαλε η αποικιοκρατική δύναμη φεύγοντας διορθώνονται με το Ευρωπαϊκό νομικό κεκτημένο το οποίο ο νέος πρόεδρος, όπως ήδη αναφέρθηκε, ορθά, ορθολογιστικά και νομικά θεμιτά ο νέος πρόεδρος έκανε σημαία των προεκλογικών θέσεων.
Πέμπτο, προστίθεται ότι πέραν αυτών των εύλογων και θεμιτών θέσεων που θα υιοθετούσε κάθε κράτος σε ανάλογη και αντίστοιχη περίπτωση, η Ελληνική πλευρά όπως σπανίως συμβαίνει με τις αποφάσεις του ΟΗΕ διαθέτει νομικά πανίσχυρες αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας που πάρθηκαν μετά την εισβολή (1974,1975 και 1983) και α) πάντα ισχύουν, β) είναι οι μόνες που ισχύουν ως συμβατές με τον Καταστατικό Χάρτη και γ) υποχρεωτικά εάν το απαιτήσουμε θα έπρεπε να είναι η βάση διεξόδου με όρους αποκατάστασης της διεθνούς τάξης.
Ολοκληρώνοντας χωρίς να εξαντλήσουμε το μείζον αυτό εθνικό ζήτημα διατυπώνεται η εκτίμηση ότι το αποτέλεσμα των προεδρικών εκλογών της Κύπρου αποτελεί μια μοναδική ευκαιρία στρατηγικής ανασύνταξης της Ελληνικής εθνικής στρατηγικής και υιοθέτησης θέσεων με τις οποίες λογικά και ορθολογιστικά δεν μπορεί να διαφωνήσει καμιά πολιτική τάση στην Ελλάδα και στην Κύπρο. Αυτό είναι από καιρό επιτακτικό λόγω καταιγιστικών στρατηγικών ανακατατάξεων και λόγω πρωτοφανούς όξυνσης του Τουρκικού αναθεωρητισμού. Πιο συγκεκριμένα ανασύνταξη, στρατηγικός προσανατολισμός και αποφάσεις που διασφαλίζουν ασφάλεια και περιφερειακή σταθερότητα:
Πρώτον, κάτι το οποίο ήδη άρχισε να υλοποιείται, απόκτηση επαρκούς αποτρεπτικής ισχύος και οπωσδήποτε ισορροπίας δυνάμεων σε όλα τα μέτωπα από την Θράκη και διαμέσου του Αιγαίου μέχρι την Κύπρο.
Δεύτερον, ακλόνητη διαπραγματευτική θέση η πρόταξη της διεθνούς και ευρωπαϊκής νομιμότητας ως του μόνου πλαισίου κάθε νέας συμφωνίας.
Τρίτον, «κόκκινη διαπραγματευτική γραμμή στο Κυπριακό»: Πραγματικά ανεξάρτητο, ενωμένο και γι’ αυτό βιώσιμο κράτος. Ως προς αυτό, τονίζεται το αυτονόητα γεγονός πως το Ελληνικό κράτος κινδυνεύει θανάσιμα εάν καταλυθεί η Κυπριακή Δημοκρατία και εάν παγιδευτεί στρατηγικά το ένα δέκατο του Ελληνισμού.
Τέταρτον, το κοσμοθεωρητικό πλαίσιο των στρατηγικών μας επιλογών το προσφέρει ο Ρήγας Βελεστινλής:
«Ο ελληνικός λαός είναι φίλος και σύμμαχος με όλα τα έθνη. Οι Έλληνες δεν ανακατεύονται εις την διοίκηση των άλλων εθνών, αλλά ούτε είναι εις αυτούς αποδεκτό να ανακατωθούν άλλα έθνη εις την δική τους. Δεν κάμνουν ποτέ ειρήνη με ένα εχθρό ο οποίος κατακρατεί ελληνικό τόπο».
Μόνο ένας τέτοιος πολιτικός προσανατολισμός δημιουργεί τις προϋποθέσεις για μια ορθολογιστική εθνική στρατηγική απέναντι στην Τουρκία στα αλληλένδετα πεδία της Θράκη, του Αιγαίου και της Κύπρου

=================================
Υστερόγραφο. Το πιο πάνω γράφτηκε μετά τους σεισμούς στην Τουρκία που προκάλεσε δεκάδες θανάτους πολιτών και άφησε άστεγους εκατομμύρια. Θα μπορούσε πάντως να παρατηρηθούν τα εξής: Πρώτον, εμείς εκτιμούμε ότι αποτελεί ασέβεια στους κακόμοιρους ανθρώπους που έχουν πληγεί και ενώ υποφέρουν να αρχίσουν οι υποκριτικές διπλωματικές «αγκαλιές», τα σεισμολογικά παραμιλητά για ευκαιρίες αιώνιας ειρήνης και το μαζικό ξεδίπλωμα κατευναστικών συνδρόμων που μόνο δεινά και πολέμους μπορούν να φέρουν. Δεύτερον, τέτοια φαινόμενα καταμαρτυρούν διπλωματική ακινησία και στρατηγική ανυπαρξία και απελπισμένες προσδοκίες για διάσωση από τις συνέπειες ανυπαρξίας στρατηγικής εν μέσω καταιγιστικών στρατηγικών εξελίξεων και πρωτοφανών τουρκικών αναθεωρητικών αξιώσεων. Τρίτον, παράλληλα με αυτά τα παρακμιακά φαινόμενα πλήττεται μαζικά η Ελληνική κοινωνία με κορύφωση των συνεπειών των μνημονιακών εγκλημάτων της τελευταίας ενάμιση δεκαετίας. Ως προς το τελευταίο, όταν ο ένας μετά τον άλλο οι ανώτατοι αξιωματούχοι του ΔΝΤ και της ΕΕ ομολογούν ότι καταχρέωσαν τις τράπεζες για να ωφεληθούν οι διεθνικές τράπεζες (δηλαδή οι εν πολλοίς διεθνικοί κερδοσκόποι) το Ελληνικό πολιτικό σύστημα πλήττει τους πολίτες. Ενώ εμείς λοιπόν πιο πάνω μιλάμε για εθνική στρατηγική με θέαση της μεγάλης εικόνας, στρατηγικό σχεδιασμό και ιεράρχιση των εθνικών συμφερόντων, άλλη είναι η πραγματικότητα: διπλωματία αγκαλιασμάτων, το ένα δέκατο του Ελληνισμού κείται μακράν και οι Έλληνες πολίτες μνημονιοκαταστέλλονται. Ως προς αυτά και τα συμπαρομαρτούνται αναρτήθηκε ο πίνακας των ιεραρχημένων εθνικών συμφερόντων που στην στρατηγική ανάλυση θεωρείται ότι ισχύουν για όλα τα κράτη και τα οποία ένα οποιοδήποτε κράτος δεν διασφαλίζει σημαίνει ότι παρακμάζει και ότι δεν είναι βιώσιμο.
Γιάννης Μαγκριώτης: Η ιστορία του Πολιτικού Κέντρου
του Γιάννη Μαγκριώτη, Υποψήφιου Βουλευτή Α! Θεσσαλονίκης, ΠΑΣΟΚ, πρώην Υφυπουργού Εξωτερικών.
Το Πολιτικό Κέντρο παίζει σημαντικό ρόλο, δεν ήταν όμως ομοιόμορφο, ούτε είχε τις ίδιες επιλογές και συμπεριφορά, από την περίοδο που αρχίζουν να διαμορφώνονται οι διακριτές παραγωγικές και κοινωνικές τάξεις στην χώρα μας, και αποκτούν κομματική και κοινοβουλευτική έκφραση, δηλαδή από τα τέλη του 19ου αιώνα, μέχρι σήμερα.
Αστική εκσυγχρονιστική, η πρώτη περίοδός του, με Χαρίλαο Τρικούπη και κυρίως με Ελευθέριο Βενιζέλο. Στην συνέχεια χώρος δημοκρατικών πολιτικών παραγόντων, που στηρίχτηκε στην μεταπολεμική Ελλάδα, από τον Βρετανικό και Αμερικάνικο παράγοντα, για να αντιμετωπίσει στον εμφύλιο την κομμουνιστική αριστερά, και να σταθεί ανάχωμα στις δεξιές και δοσιλογικές δυνάμεις, που ήθελαν να καταλάβουν μετεμφυλιακά το κράτος. Αντιδεξιό Δημοκρατικό, στις αρχές της δεκαετίας του 1960, για να διασπαστεί το Καλοκαίρι του 1965, με την δεξιά του πτέρυγα, με επικεφαλής τον Κωσταντίνο Μητσοτάκη, να γίνεται μέρος του βασιλικού πραξικοπήματος, εις βάρος της «Ένωσης Κέντρου» και του κεντρώου δημοκρατικού και αντιδεξιού ηγέτη της, τον Γεώργιο Παπανδρέου. Αντιχουντικό στο μεγαλύτερο μέρος του, την περίοδο της χούντας και μπροστά σε μεγάλα διλλήματα, για την συνέχειά του.
Οι δύο πετρελαϊκές κρίσεις 1971-1973, προκαλούν μεγάλα οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα, πτωχεύσεις υπερχρεωμένων επιχειρήσεων, ανεργία, ένταση της μετανάστευσης, και στασιμοπληθωρισμό. Οι εξελίξεις αυτές συμβάλουν στην ριζοσπαστικοποίηση μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας, τα οποία υιοθετούν ισχυρά κοινωνικά, δημοκρατικά και εθνικοανεξαρτησιακά αιτήματα.
Στις πρώτες εκλογές της Μεταπολίτευσης, το 1974, ο χώρος του δημοκρατικού, αντιδεξιού και ριζοσπαστικού κέντρου κατέβηκε με δυο κόμματα: α) Το δημοκρατικό αντιδεξιό, με την «Ένωση Κέντρου,» το οποίο συγκέντρωσε και το μεγαλύτερο ποσοστό, κάτι που οφείλεται στον φόβο της επιστροφής στην πολιτική ανωμαλία, την στρατιωτική σύγκρουση με την Τουρκία και στην υποστήριξη από τον ιστορικό τύπο του Κέντρου. β) Το ΠΑΣΟΚ, που εξέφρασε τα δημοκρατικά, προοδευτικά και ριζοσπαστικά τμήματα, των γενεών της Εθνικής Αντίστασης, της Αντίστασης στην χούντα και της Μεταπολίτευσης.
Ο νέος πολιτικός χάρτης, είναι προϊόν του Ψυχρού Πολέμου, της επίδρασης της παγκοσμιοποίησης με το άνοιγμα της οικονομίας, των νέων τεχνολογιών, την άνοδο του εκπαιδευτικού επιπέδου των νέων, εξελίξεις, που αλλάζουν σημαντικά τον παραγωγικό και κοινωνικό ιστό της χώρας, δημιουργώντας τα νέα κοινωνικά μεσοστρώματα. Η ταυτόχρονη ανάπτυξη των ΔΕΚΟ και της δημόσιας διοίκησης, για να καλύψει τις νέες παραγωγικές και κοινωνικές ανάγκες, αλλά και για να απορροφήσει μέρος της ανεργίας, που δημιούργησε η κατάρρευση πολλών ιδιωτικών επιχειρήσεων, δημιούργησαν μεγάλες και συμπαγείς κοινωνικές ομάδες με σημαντικό ρόλο στην οικονομία και το κράτος, οι οποίες διεκδικούσαν τόσο την βελτίωση της κοινωνικής και οικονομικής τους θέσης, όσο και συμμετοχή στην άσκηση της εξουσίας.
Ο Ανδρέας Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ, εκφράζουν αυτήν την κοινωνική συμμαχία, και μετά το 1977, όταν η προοπτική της εξουσίας είναι ορατή, απορροφά και το μεγαλύτερο μέρος της εναπομένουσας Ένωσης Κέντρου και των νεότερων στελεχών της, ενώ ένα μέρος, το συντηρητικό, αθροίζεται στην Νέα Δημοκρατία, και προσφέρει την προεδρική πλειοψηφία των 180 βουλευτών, για την εκλογή του Κωσταντίνου Καραμανλή, στο ύψιστο Πολιτειακό αξίωμα.
Η κοινωνική συμμαχία, που στήριξε την πρώτη κυβερνητική περίοδο του ΠΑΣΟΚ, εμφάνισε ρωγμές, λόγω της οριακής ανάπτυξης, σε αντίθεση με την ισχυρή αναδιανεμητική πολιτική, με αυξήσεις μισθών και συντάξεων και την ανάπτυξη του κοινωνικού κράτους, που όμως, δεν συμβάδιζε με ανάλογη ανάπτυξη της παραγωγικότητάς της.
Η βίαιη δημοσιονομική πολιτική του Κωσταντίνου Μητσοτάκη και η επιτάχυνση της Μεταπολίτευσης, μεγέθυναν τις ρωγμές στα μεσαία κοινωνικά στρώματα και στα μεσαία εισοδήματα.
Η δεύτερη κυβερνητική περίοδος του ΠΑΣΟΚ, συμπίπτει, με τον μετασχηματισμό της ΕΟΚ σε ΕΕ, την υιοθέτηση της Κοινής Νομισματικής Πολιτικής, και των δημοσιονομικών κανόνων, του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης. Είναι η εποχή που η δυναμική της παγκοσμιοποίησης αντιστρέφεται, οι χώρες της ΕΕ χάνουν μέρος της παραγωγικότητας, της ανταγωνιστικότητας και του παραγωγικού δυναμικού τους, το οποίο έχει μεταφερθεί στις χώρες χαμηλού εργατικού κόστους, ανύπαρκτου κοινωνικού κράτους και μηδενικής προστασίας της εργασίας και του περιβάλλοντος.
Η χώρα μας την περίοδο αυτή καλείτε να πετύχει πολλούς ταυτόχρονα στόχους, όπως: Την δημοσιονομική προσαρμογή, τον εκσυγχρονισμό του κράτους, την κατασκευή των αναγκαίων δημόσιων υποδομών, το άνοιγμα των αγορών και την ενίσχυση της παραγωγικότητας της οικονομίας. Οι εξελίξεις αυτές αλλάζουν τον παραγωγικό ιστό της χώρας, χωρίς να αλλάξουν όμως και το παραγωγικό μοντέλο.
Η περίοδος 2004-2009, είναι περίοδος στασιμότητας στην αρχή της και, δημοσιονομικής και παραγωγικής υποχώρησης στο τέλος της, το οποίο συμπίπτει με την χρηματοπιστωτική κρίση που δημιουργείται στις ΗΠΑ και απειλεί την ΕΕ, ιδιαίτερα τις πιο εκτεθειμένες δημοσιονομικά και παραγωγικά χώρες, με χειρότερη την δική μας.
Η δημοσιονομική κρίση που άρχισε να εκδηλώνεται το 2008, μετά την χρηματοπιστωτική κρίση στις ΗΠΑ το Φθινόπωρο του 2007, και αποκαλύφθηκε στα τέλη του 2009, με τα μνημόνια που ακολούθησαν, για να αποφύγουμε την άτακτη χρεωκοπία, συρρίκνωσαν σημαντικά την μεσαία παραγωγική τάξη και τα μεσαία εισοδήματα, αλλάζοντας ταυτόχρονα και τον κομματικό χάρτη της χώρας μας.
Σημείωση: Σε επόμενο άρθρο, θα μιλήσω, για την περίοδο 2019-2023.
Κ. Κεραμιδάς: Πνιγμός της ελευθερίας
του Κωνσταντίνου Κεραμιδά, Δημοσιογράφου
Την τελευταία δεκαετία-δωδεκαετία φαίνεται πως δεν κρατούνται ούτε τα προσχήματα, ούτε η στοιχειώδης αμεροληψία, ούτε η στοιχειώδης ευπρέπεια, ούτε η στοιχειώδης διάκριση.
Οτιδήποτε επιβάλλεται και προάγεται από την μόδα, από την τάση, ευρύτερα από το κατεστημένο πρέπει να γίνεται αποδεκτό από όλους. Τα μέσα ενημερώσεως και μαζικής δικτυώσεως φαίνεται να συμβάλλουν τα μάλα σε αυτό. Δεν είναι τυχαίο ότι από τότε που εισήχθη η τηλεόραση στις οικίες έγινε γρηγορότερος ο εκμοντερνισμός της κοινωνίας και από τότε που χρησιμοποιούνται τα μέσα μαζικής δικτυώσεως έγιναν αποδεκτές μόδες, τάσεις και τρόποι του βίου οι οποίες άλλοτε, μέχρι και πρίν λίγες δεκαετίες ήσανε αδιανόητες.
Οποιαδήποτε γνώση, γνώμη, θέση, εξήγηση, οποιοσδήποτε άλλος τρόπος ζωής ασύμβατος με ό,τι προβάλλει το κατεστημένο και η μόδα του, περιθωριοποιείται, χλευάζεται, τίθεται ως αδιάφορο, ως οπισθοδρομικό, ως στερεοτυπικό, κατηγορείται και κατακρίνεται με νεωτεριστικές ξενόφερτες φράσεις και τα τελευταία χρόνια γίνεται απόπειρα να ποινικοποιείται.
Έγινε με αφορμή την επιβολή του μνημονίου, έγινε με την Μακεδονία, έγινε με αφορμή τον κορωνοϊό. Μέχρι και κινήματα ή/και κόμματα τα οποία πιθανώς να μην εκλαμβάνονται ως βολικά περιθωριοποιούνται μέχρι και πιθανώς να απαγορεύονται. Άρα προσβάλλεται και καταπατείται εμπράκτως πια η ελευθερία γενικώς, η ελευθερία του λόγου, η ελευθερίας της εκλογής. Το χειρότερο είναι ότι αυτοί που υποστηρίζουν όλες αυτές τις επιβολές παριστάνουν τους υπερασπιστές της ελευθερίας και της προόδου. Υπάρχουν αυτοί οι οποίοι ενώ (υποτίθεται) έχουν πολιτικές διαφορές, ακόμη και διαφορετικά συμφέροντα και διαφορετική έκφραση, συγκλίνουν στην αντιχριστιανική και ανθελληνική στάση.
Σαφώς είναι αντιχριστιανική, ανθελληνική και αντικοινωνική αυτή η στάση, διότι προάγονται πρότυπα τα οποία είναι αμαρτωλά, καταλήγουν στην αποκοπή, στην απώλεια, βάσει του λόγου του Χριστού και της Εκκλησιαστικής παραδόσεως, είναι αντίθετα με την ελληνική παιδεία και το ελληνικό ήθος και διασπούν την κοινωνική συνοχή.
Δεν τίθεται ως προτεραιότητα η σχέση με τον Τριαδικό Θεό, η Εκκλησία ως μετοχή, η καλλιέργεια του σωστού ήθους, η συνοχή της κοινωνίας με βάση την οικογένεια.
Αντιθέτως σήμερα, τις τελευταίες δεκαετίες και δή τα τελευταία χρόνια, η μόνη προτεραιότητα όπως διδάσκεται από την εκπαίδευση, όπως προάγεται από την μόδα, ακόμα και από πολλούς γονείς όντες επηρεασμένοι από το συρμό είναι το υπαρξιακό βόλεμα. Κάνε ό,τι σε βολεύει λένε, άνευ κριτηρίου, άνευ ευσυνειδησίας. Γίνεται ό,τι βολεύει, γι αυτό είναι γεμάτο με εργοδοσίες (αφεντικά) που κάνουν ό,τι βολεύει, με εργαζόμενους που κάνουν ό,τι βολεύει, με πελάτες που κάνουν ό,τι βολεύει, με εκπαιδευτικούς που κάνουν ό,τι βολεύει, με άρχοντες και με αρχομένους (πολιτικούς και πολίτες) που κάνουν ό,τι βολεύει, ακόμη και με μέλη της Εκκλησίας ακόμη και διοικητικά που κάνουν ό,τι βολεύει. Ωστόσο το ατομικό βόλεμα είναι αποδεκτό όσο είναι παθητικό και δουλοπρεπές στο κατεστημένο και στην μόδα. Δηλαδή ορίζεται ο τρόπος βίου, ο τρόπος εκφράσεως, τρόπος εκλογής (και ψήφου).
Πώς να υπάρχει έστω και στοιχειωδώς ελευθερία, πώς να μην προσβάλλεται και μην καταπατείται; πώς να πηγάζει αληθινή χαρά; πώς θα λυθούν τα πάθη; Φαίνεται ότι οι πιο υπόδουλοι είναι αυτοί που νομίζουν ότι είναι απελευθερωμένοι. Διότι υπάρχουν ως δεσμώτες του κατεστημένου και του ατομικού βολέματος.
Γνώσεσθε την αλήθειαν και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς.
Εικόνα από https://pigeonpedia.com/wp-content/uploads/2021/08/dove-olive-branch.jpg?ezimgfmt=ng:webp/ngcb24.
Κωνσταντίνος Κεραμιδάς.
ΠΟΛΕΜΟΣ ΣΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ: Παύσατε πυρ, τώρα!
της Caroline Galacteros*, Προέδρου της δεξαμενής σκέψης Geopragma
«Κάποιοι ήθελαν αυτόν τον πόλεμο και τον προετοίμασαν!…»
Δεν είναι πλέον μια « Ειδική Στρατιωτική Επιχείρηση » αλλά ένας πραγματικός πόλεμος. Οι στόχοι είναι ευρύτεροι και τα μέσα επίσης. Σημαντικά. Η Μόσχα αφηνίασε μπροστά στην έκταση της δυτικής υποστήριξης προς τον ατυχή Ουκρανό πληρεξούσιο του οποίου το Κρεμλίνο υποτίμησε επίσης τον ηρωισμό των στρατευμάτων και τον εθνικισμό του πληθυσμού την περασμένη άνοιξη.
Γρήγορα πήρε το μάθημά της, με αποτέλεσμα ο ρωσικός στρατός να γνωρίσει μέσα σε λίγους μήνες πραγματική αύξηση σε ισχύ και σε αποτελεσματικότητα σε όλους τους τομείς. Στο εξής, ο Βλαντιμίρ Πούτιν, ρεαλιστής μοιρολάτρης, εξοργισμένος με τα ψέματα της «συλλογικής Δύσης » για να σώσει τα προσχήματα δεν έχει άλλη επιλογή από το να φτάσει στο τέλος της περιπέτειας. Και όταν μάλιστα κερδίζει στο γήπεδο. Οι Αμερικανοί το ξέρουν αυτό, αλλά προτιμούν να θυσιάσουν ξεδιάντροπα τους Ουκρανούς μέχρι τη στιγμή που θα μπορέσουν να τους πουν ότι δοκίμασαν τα πάντα εκτός από το ότι πρέπει να περιορίσουν τις αξιώσεις τους και να διαπραγματευτούν. Όσο καθυστερούν, τόσο πιο επίπονη θα είναι αυτή η διαπραγμάτευση και ο εδαφικός ακρωτηριασμός σημαντικός. Μπορούν να συνεχίσουν να την αρνούνται, να αγανακτούν με αυτήν, να τη θεωρούν ανεπίτρεπτη, να προτιμούν τη φυγή προς τα μπρος, αλλά έτσι είναι. Ίσως θα έπρεπε, στις 17 Δεκεμβρίου 2021, όταν ο Βλαντιμίρ Πούτιν έστειλε στην Ουάσιγκτον, το ΝΑΤΟ και την ΕΕ τα προσχέδια συνθηκών για την αναμόρφωση της ασφάλειας στην Ευρώπη, να κάναμε τον κόπο να τα διαβάσουμε αντί να του τα πετάξουμε στα μούτρα.
Σε αυτό το ζήτημα, ένα χρόνο μετά, δεν τραυματίζεται η ρωσική αρκούδα αλλά ο αμερικανικός αετός και τα ευρωπαϊκά σπουργίτια. Η Ουκρανία έχασε αυτή τη σύγκρουση πριν από μήνες και, αν το ΝΑΤΟ δεν εμπλακεί (με όλους τους πολιτικούς και στρατιωτικούς κινδύνους που συνεπάγεται) σε μια ανοιχτή αντιπαράθεση με τη Ρωσία, το Κίεβο δεν θα μπορέσει, για πολλούς λόγους, και πρωτίστως λόγω ανθρώπινου δυναμικού και εξοπλισμού, να αντιστρέψει την ισορροπία ισχύος.
Τα μεγάλα ψέματα
Πρέπει λοιπόν να ξεφύγουμε από το ανεύθυνο ψέμα με το οποίο τρέφουμε, ιδιαίτερα στη Γαλλία, τους ευρωπαϊκούς λαούς για «την ουκρανική νίκη » και «τη ρωσική καταστροφή» και να αρχίσουμε να ασχολούμαστε με το δράμα όπως επιβάλλεται και στο μέτρο του δυνατού. Το MΜΕ μεγάλης εμβέλειας αλλά και στρατιωτικές προσωπικότητες, είναι αλήθεια δευτερεύουσες, φέρουν γι’ αυτό στη χώρα μας μια πολύ βαριά ευθύνη. Δεν πρόκειται μόνο για ενημερωτική φτώχεια, αλλά για προπαγάνδα καθαρή και σκληρή. Όλα αυτά για να ευχαριστήσουν – στη φαντασίωσή τους για εθνική ενότητα ενάντια στη ρωσική βαρβαρότητα – τις ίδιες τις πολιτικές δυνάμεις που αρνούνται πλήρως την πραγματικότητα και πολύ λίγο γνωρίζουν τι σημαίνει πόλεμος. Εθελούσια κωφοί και τυφλοί επίσης, σε αυτό που σκέφτονται η Ρωσία και ένα μεγάλο μέρος του κόσμου για τον δυτικό ιμπεριαλισμό σε μια εποχή νέων ισορροπιών ισχύος και επιρροής: παρωχημένο, παράνομο και ανόητα πολεμικό μπροστά στην πολυπολικότητα του κόσμου.
Αντί να κραυγάζουμε «το πνεύμα του Μονάχου**», τα «δίκτυα του Κρεμλίνου στην Ευρώπη», η «συνωμοτική Πέμπτη Φάλαγγα», και ακόμη να ζητούμε ευθέως ένα κρατικό κυνήγι μαγισσών, αντάξιο του χειρότερου μακαρθισμού, όταν φωνές από όλες τις πολιτικές πλευρές υψώνονται για να ζητήσουν να σταματήσει αυτή η θανατηφόρα και άχρηστη κλιμάκωση το συντομότερο δυνατό (εννοείται σοβαρές συνομιλίες χωρίς προϋποθέσεις ξεκινώντας από τις θέσεις των δυνάμεων στο έδαφος, προτού αυτές επιδεινωθούν περαιτέρω για το Κίεβο), τολμώ να τους δώσω μια συμβουλή: να παρακολουθήσουν επειγόντως λοιπόν μαθήματα αγγλικών και να μπουν στον κόπο να ενημερώνονται απ’ οπουδήποτε αλλού εκτός από το ουκρανικό γενικό επιτελείο. Ας ακούσουν όχι μόνο τις επίσημες πληροφορίες από το Κίεβο, αλλά και από τη Μόσχα, ας ενδιαφερθούν επίσης για το παγκόσμιο πλαίσιο αυτής της σύγκρουσης στην Ευρώπη, για όσα λέγονται και αποφασίζονται σε Πεκίνο, Νέο Δελχί, Τεχεράνη, Ριάντ, Άγκυρα, Μπακού, Κάιρο, ακόμα και στο Βερολίνο ή τη Ρώμη! Ας διευρύνουν τον κύκλο τους και ας πάψουν να είναι στενοκέφαλοι. Κυρίως, να βρουν χρόνο να παρακολουθούν στο … YouTube, τη μισή ντουζίνα πρώην στρατιωτικών – σχεδόν όλοι τους Αμερικανοί ή Βρετανοί, όλοι πρώην μέλη των υπηρεσιών πληροφοριών – που κάθε μέρα εξηγούν λεπτομερώς τι πραγματικά συμβαίνει στο έδαφος αλλά και στο παγκόσμιο διπλωματικό επίπεδο.
Κάποιο ήθελαν τον πόλεμο…
Η Ρωσία προτίμησε τη δυτική αποδοκιμασία από τον κίνδυνο να δει την ίδια της την ύπαρξη να κινδυνεύει από την εγκατάσταση μιας βάσης του ΝΑΤΟ κοντά στα σύνορά της. Για περισσότερα από 15 χρόνια, εξέφραζε αμέτρητες φορές τις ανησυχίες της για την ασφάλεια και σε όλα τα φόρουμ. Οι Αμερικανοί στρατηγοί τις γνωρίζουν πολύ καλά και τις έχουν χρησιμοποιήσει για να επιδιώξουν τους δικούς τους στόχους, τους οποίους έχω ήδη εξηγήσει πολλές φορές, πολύ λιγότερο καλά από τον H. Kissinger ή ακόμα και τον G. Friedman.
Η τρέχουσα κλιμάκωση καθιστά καθημερινά λιγότερο απίθανο ένα ρωσικό τελεσίγραφο που θα αφορά άμεσα σε μια χώρα του ΝΑΤΟ και που θα δίνει το σήμα μιας γενικευμένης ανακατανομής με προβληματική ή αποκαλυπτική διέξοδο, λαμβάνοντας υπόψη τη ρωσική τεχνολογική υπεροχή στον τομέα των υπερηχητικών όπλων. Τι περιμένουμε για να ξυπνήσουμε και να πούμε στοπ;
Υπάρχει μια άλλη εξαπάτηση στην οποία θα ήθελα να επιστρέψω, γιατί είναι πολύ σοβαρή από ευρωπαϊκή σκοπιά. Βρίσκεται στο επίπεδο των αξιών της ελευθερίας της ανεκτικότητας, της δημοκρατίας και της ισότητας που αποτελούν το θεμέλιο της μεταπολεμικής Ευρώπης και της διεκδικούμενης «ηθικής» υπεροχής της. Ο χορός των μανιασμένων πολεμοκάπηλων, που εκφράζουν το μίσος τους για τη Ρωσία, το κάνει στο όνομα αυτών των ίδιων «αξιών» που είναι δύσκολο να πιστώσουμε στην παρούσα ουκρανική κυβέρνηση, η οποία απαγόρευσε τα πολιτικά κόμματα και τα αντιπολιτευόμενα ΜΜΕ, για να μην αναφέρουμε τη ρωσική γλώσσα. Ακόμη χειρότερα, πριν χρόνια έχει ενσωματώσει στις στρατιωτικές δυνάμεις της υπερεθνικιστικές πολιτοφυλακές των οποίων ο λόγος, τα τελετουργικά και τα εμβλήματα μαρτυρούν το πανταχού παρόν αποτύπωμα μιας ιδεολογίας απαίσιας μνήμης με ανείπωτες συσχετίσεις. Στο όνομα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της ελευθερίας, η Ευρώπη, που θέλει να είναι ειρηνική και εκφραστής του Διαφωτισμού, οπλίζει και χρηματοδοτεί μια εξουσία υπονομευμένη από έναν κατ’ εξοχήν φρενήρη αντισλαβισμό με τόνους επικυριαρχίας. Αυτή η αντιστροφή των αξιών γίνεται ανυπεράσπιστη, αλλά πνίγεται από την εισβολή των ρωσικών δυνάμεων στο ουκρανικό έδαφος, η οποία είναι τόσο αδικαιολόγητη όσο και αναπόφευκτη. Μάλιστα, πολλοί Δυτικοί και Ουκρανοί ηγέτες ομολογούν ότι αυτός ο πόλεμος ήταν ωστόσο επιθυμητός και προετοιμάστηκε. Ένας πόλεμος του ΝΑΤΟ εναντίον της Ρωσίας, της Δύσης ενάντια σε ένα μεγάλο μέρος του υπόλοιπου κόσμου του οποίου η Ουκρανία είναι μόνο ο εθελοντής πληρεξούσιος και ο λαός της το θυσιασμένο θύμα.
Η Ευρώπη έχασε το δρόμο της…
Είναι ένας υπαρξιακός πόλεμος, αλλά όχι μόνο για τη Ρωσία. Είναι το μέλλον του κόσμου και των ορίων των πλανητικών δυνάμεων που διακυβεύονται στο έδαφος αυτής της κομβικής για την ασφάλεια στην Ευρώπη χώρας. Μια ασφάλεια που κάθε σκαλοπάτι κλιμάκωσης καταστρέφει κάτι περισσότερο. Σκεφτόμασταν να αποκόψουμε τη Ρωσία από την Ευρώπη μια για πάντα. Εγινε. Σκεφτόμασταν να θέσουμε την Ευρώπη υπό αμερικανική εξάρτηση στον τομέα του φυσικού αερίου. Εγινε. Κανένας Ευρωπαίος ηγέτης δεν αντέδρασε για το σαμποτάζ των αγωγών φυσικού αερίου NS 1 και 2***. Το θεμέλιο της γερμανικής βιομηχανικής ισχύος δεν υπάρχει πλέον, αλλά το Βερολίνο σιωπά. Αυτή η αυτοκτονική στάση της Ευρώπης είναι πραγματικά παραληρηματική. Ο δογματισμός και η δουλοπρέπειά μας δεν έχουν πλέον όρια. Είμαστε τώρα στην πρώτη γραμμή μιας αντιπαράθεσης που η Μόσχα δεν μπορεί πλέον να αποφύγει και προχωρούμε προς τα κεί, με το λουλούδι στο όπλο, αρκούμενοι στην εξήγηση ότι δεν είμαστε εμπόλεμοι. Ταξίδι στον Παραλογισμό.

Ναζιστικές και σατανιστικές επιρροές διατηρούνται και φαίνεται ότι ενισχύονται από την κυβέρνηση του Κιέβου.
Από εδώ και πέρα η γλάστρα με τα τριαντάφυλλα ταλαντεύεται. Αντιμέτωποι με μια στρατιωτική πραγματικότητα που έχει ακρωτηριαστεί για πάρα πολύ καιρό και έχει παραμορφωθεί από τις ανάγκες της προπαγάνδας, οι συνωμότες που καταγγέλλουν με θράσος τη συνωμοσία των τρολ του Κρεμλίνου επί ένα χρόνο πανικοβάλλονται στην επικείμενη αποκάλυψη της αλήθειας. Πρέπει να μειώσουμε εκ νέου την πίεση. Να βρούμε έναν ψευτοδιάλογο. Αλλά η εμπιστοσύνη έχει φύγει εντελώς από τη ρωσική πλευρά και κάνουμε τα πάντα ώστε η Μόσχα να μη τον θέλει, ειδικά επειδή η Ρωσία βρίσκεται αυτή τη στιγμή σε ευνοϊκή θέση και ως εκ τούτου θα συνεχίσει τουλάχιστον μέχρι την εξασφάλιση των επίσημων κερδών της (οι 4 περιφέρειες) και τη διαβεβαίωση ότι το Κίεβο δεν θα μπορέσει να διατηρήσει τον πόλεμο φθοράς του με την πάροδο του χρόνου.
Η Αμερική δεν μπορεί να κερδίσει και έχει ήδη χάσει, αλλά θέλει να διατηρήσει πάση θυσία την ψευδαίσθηση μιας πιθανής ηθικής και πολιτικής νίκης. Η Ευρώπη ακολουθεί διασπασμένη και θα χάσει τα πάντα. Η Γαλλία δεν κατάλαβε τίποτα και ακόμη λιγότερο δεν ήθελε να καταλάβει τίποτα. Περιφρονήσαμε τα σχετικά πλεονεκτήματά μας, αρνηθήκαμε να μην μπλεχθούμε. Ως συνήθως, ακολουθώντας έναν δρόμο που δεν είναι δικός μας, χάσαμε το δρόμο μας.
Το μίσος κυριαρχεί στο μυαλό με τη μισαλλοδοξία και το ψέμα. Όμως η κομματιασμένη Ουκρανία πιθανότατα θα διαμελισθεί de facto. Είναι ο λαός της που υποφέρει από την τρέλα μιας κυβέρνησης που του υποσχέθηκε ειρήνη με τη Ρωσία και το μόνο που έκανε ήταν να υποκινήσει τον πόλεμο. Είναι η νεολαία της Ουκρανίας που, όταν δεν μπόρεσε να δραπετεύσει εγκαίρως, θυσιάζεται και στέλνεται στο μέτωπο χωρίς εμπειρία σε απελπισμένες επιθέσεις που θέλουν να κρύψουν από τον κόσμο την αμετάκλητα δυσμενή ισορροπία δυνάμεων και να αντλήσουν τα αμερικανικά και τα ευρωπαϊκά δισεκατομμύρια για να γεμίσουν οι θύλακες μιας υπερδιεφθαρμένης κλίκας με αποχρώσεις φασιστικής ιδεολογίας. Δεν καταλαβαίνουμε ότι αυτό δεν προσφέρεται για υπεράσπιση, ότι ο εκπεμπόμενος και υπερβίαιος αντισλαβισμός των πολιτοφυλακών που εξαπλώθηκε στον ουκρανικό στρατό που διατηρούνταν για δεκαετίες από τις δυτικές υπηρεσίες κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου και, που στη συνέχεια, από το 2015, αφυπνίστηκε, πληρώνονταν, εκπαιδεύονταν, εξοπλίζονταν από το ίδιο το ΝΑΤΟ, δεν είναι εκεί για να σώσει την Ουκρανία, αλλά να την θυσιάσει στην αμερικανική επιθυμία να αποδυναμώσει τη Ρωσία, να την αποκόψει για πάντα από την Ευρώπη και, με τις πιο τρελές φαντασιώσεις, να καταφέρει τελικά να την αποκόψει και να τη λεηλατήσει, όπως άρχισε με τόση μαεστρία τη δεκαετία του ’90; Αυτό που δεν θέλουμε να βλέπουμε είναι ένας ελέφαντας στο δωμάτιο. Μπορεί να μας συντρίψει.
*Ἡ Caroline Galacteros-Luchtenberg εἶναι συνταγματάρχης ἐν ἀποστρατείᾳ, διδάκτωρ πολιτικῶν ἐπιστημῶν, ἐπικεφαλῆς τμήματος τῆς Σχολῆς Πολέμου, εἰδικευμένη σὲ θέματα Βαλκανίων. Ἐργάστηκε γιὰ μεγάλο χρονικὸ διάστημα στὴ στρατηγικὴ ἀξιολόγηση καὶ πρόβλεψη γιὰ τὶς κρατικὲς ὑπηρεσίες. Εἶναι ἡ δημιουργὸς καὶ διευθύντρια τῆς δεξαμενῆς σκέψης GeoPragma ποὺ εἶναι ἀφιερωμένη στὴ ρεαλιστικὴ γεωπολιτική.
**Ὑπαινιγμὸς γιὰ τὴ Συμφωνία τοῦ Μονάχου (29 Σεπτ. 1938), τὴν ὁποία ὑπέγραψαν ἡ Μεγ. Βρετανία, ἡ Γαλλία, ἡ Γερμανία καὶ ἡ Ἰταλία, μὲ τὴν ὁποία, ἐρήμην τῆς Τσεχοσλοβακίας, ἡ Σουδητία προσαρτήσθηκε στὴ Γερμανία. Ὁ Χίτλερ ὅμως δὲν ἐξευμενίστηκε: τὸ ἑπόμενο ἔτος κατέλαβε ὁλόκληρη τὴν Τσεχοσλοβακία καὶ ἄρχισε ὁ Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος.
***Το κείμενο γράφηκε πριν τις αποκαλύψεις του δημοσιογράφου Σέιμουρ Χερς ότι Αμερικανοί έκαναν το σαμποτάζ στους αγωγούς αερίου.
Μετάφραση: Ευάγγελος Δ. Νιάνιος
https://geopragma.fr/halte-au-feu-et-mort-aux-c/
Η οδύσσεια του κοιτάσματος «Αφροδίτη», οι ηθικοί αυτουργοί και ο νέος Πρόεδρος που ήδη έδωσε στίγμα
Το κοίτασμα «Αφροδίτη» της Κυπριακής Δημοκρατίας είναι το πρώτο χρονικά (28/12/2011) αλλά και το μεγαλύτερο σε μέγεθος μεταξύ των πέντε που έχουν ήδη ανακαλυφθεί στην κυπριακή ΑΟΖ. Η οδύσσεια -αν όχι τραγωδία- του κοιτάσματος έγκειται στο γεγονός ότι εδώ και 12 ολόκληρα χρόνια παραμένει ανεκμετάλλευτο και απ’ ότι φαίνεται θα χρειαστούν τρία έτη -κατ’ ελάχιστον- πριν να αρχίσει η αξιοποίηση. Ποιός ο λόγος/οι λοιπόν πίσω από την κωλυσιεργία; Η ανάλυση παρουσιάζει στοιχεία σύμφωνα με τα οποία φαίνεται να υπάρχουν «ηθικοί αυτουργοί» πίσω από την διαμορφωθείσα κατάσταση.
![]() |
| Κοίτασμα «Αφροδίτη»: Εκτιμάται στα 4,5 τρισ. κυβικά πόδια. Βρίσκεται στο Βυθοτεμάχιο 12 της ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας |
![]() |
| Το κοίτασμα «Αφροδίτη» εκτείνεται και στην ΑΟΖ του Ισραήλ. Το ισραηλινό πεδίο ονομάζεται «Ισάι». |
![]() |
| Χάρτης Μπάιντεν: Αγωγός (με μωβ) από την ισραηλινή ΑΟΖ προς την Αίγυπτο με μωβ. Καταλήγει κάπου μεταξύ Idku και Damietta. |
| Χάρτης Μπάιντεν: Αγωγός φ/α από το κοίτασμα «Αφροδίτη» στην Τουρκία |
Πηγή: i-epikaira.blogspot.com
Θέλετε να ζήσετε περισσότερο; Ακολουθήστε τα τέσσερα μυστικά μακροζωίας των αιωνόβιων
Τα τέσσερα κοινά χαρακτηριστικά μακροζωίας των αιωνόβιων κατοίκων των Μπλε Ζωνών του πλανήτη
Δεν υπάρχει τρόπος να εξασφαλίσει κανείς τη μακροζωία, ωστόσο υπάρχουν οπωσδήποτε τρόποι να τη διεκδικήσει.
Οι πέντε «Μπλε Ζώνες» του πλανήτη
Η επιστημονική έρευνα έχει αναγνωρίσει πέντε μέρη στον κόσμο, μεταξύ αυτών και μια ελληνική τοποθεσία, όπου οι κάτοικοι μακροημερεύουν, συχνά πέραν των εκατό χρόνων. Οι περιοχές αυτές αποκαλούνται «Μπλε Ζώνες» και περιλαμβάνουν την Ικαρία, τη Σαρδηνία, την Οκινάουα της Ιαπωνίας, την πόλη Λόμα Λίντα στην Καλιφόρνια και την Νικόγια στην Κόστα Ρίκα.
Το προσδόκιμο ζωής φαίνεται να επηρεάζεται από μια σειρά παραγόντων. Σύμφωνα με κάποιες έρευνες, γενετικοί λόγοι, κοινώς τα γονίδια, επηρεάζουν κατά 25% τη μακροζωία ενός ατόμου – με τη διατροφή, το περιβάλλον, την άσκηση και άλλα χαρακτηριστικά του τρόπου ζωής να σχετίζονται με το υπόλοιπο 75%.

Όσον αφορά τη διατροφή, δεν είναι ο μόνος παράγοντας που συνδέεται με το υψηλό προσδόκιμο ζωής. Η επιστήμη έχει δείξει πως άνθρωποι που επιτυγχάνουν να μακροημερεύσουν, έχουν συνήθως ισχυρούς δεσμούς με τους φίλους και την οικογένειά τους, έχουν στόχους και σκοπό στη ζωή τους, αλλά και μια θετική στάση απέναντι στα πράγματα. Επιπλέον, ασκούνται και περνούν πολύ χρόνο σε εξωτερικούς χώρους – ασχολούμενοι με την κηπουρική και την καλλιέργεια ή απλώς συναναστρέφονται με άλλους ανθρώπους, εξηγεί ο Νταν Μπούντερ, συγγραφέας του βιβλίου «The Blue Zones American Kitchen».
Ο Μπούτνερ έχει περάσει πολλά χρόνια μελετώντας και καταγράφοντας τα ευρήματά του για τις Μπλε Ζώνες, αναλύοντας ενδελεχώς τις διατροφικές συνήθειες των κατοίκων τους. Όπως σημειώνει, παρότι η διατροφή τους διαφέρει με πολλούς τρόπους, έχει τουλάχιστον τέσσερις κοινούς παρονομαστές – τους οποίους συνοψίζει παρακάτω:
Τρώτε ένα φλυτζάνι φασόλια, μπιζέλια ή φακές ημερησίως
Τα όσπρια είναι εξαιρετικά δημοφιλή μεταξύ των ανθρώπων που ζουν στις Μπλε Ζώνες καθώς συνηθίζουν να τρώνε ποικιλία φασολιών και άλλων φυτικών τροφών, πλούσιων σε ίνες.
Η σόγια είναι βασικό μέρος της παραδοσιακής διατροφής στην Οκινάουα, όπως αντιστοίχως είναι η φάβα στη Σαρδηνία και την Ικαρία και τα μαύρα φασόλια στη Νικόγια.

Έρευνα που δημοσιεύτηκε το 2022 στην επιθεώρηση PLOS Medicine δείχνει αφενός πως ένας μέσος άνθρωπος μπορεί να κερδίσει χρόνια ζωής, αντικαθιστώντας την τυπική δυτική διατροφή με μια πιο υγιή, αφετέρου πως οι τροφές που συμβάλλουν περισσότερο στο προσδόκιμο ζωής ήταν φασόλια, αρακάς, φακές και άλλα όσπρια.
«Βρείτε τρόπο πώς θα προσθέσετε ένα φλυτζάνι φασολιών στην καθημερινή σας διατροφή. Μόλις ένα φλυτζάνι σάς δίνει το μισό της απαραίτητης ημερήσιας ποσότητας φυτικών ινών» ενθαρρύνει ο Μπούτνερ.
Φάτε μια χούφτα ξηρούς καρπούς κάθε μέρα
Οι ξηροί καρποί, πλούσιοι σε βιταμίνες, φυτικές ίνες και μεταλλικά στοιχεία, είναι άλλο ένα κοινό διατροφικό στοιχείο μεταξύ των κατοίκων των Μπλε Ζωνών.
Για παράδειγμα τα αμύγδαλα είναι εξαιρετικά δημοφιλή σε Ικαρία και Σαρδηνία, ενώ οι άνθρωποι της Νικόγια λατρεύουν τα φιστίκια, λέει ο Μπούτνερ.
Έρευνα που δημοσιεύτηκε στο JAMA Internal Medicine, βασισμένη σε δείγμα 31.000 Αντβεντιστών της Έβδομης Ημέρας, κατέδειξε πως όσοι έτρωγαν ξηρούς καρπούς πάνω από τέσσερις φορές εβδομαδιαίως, ήταν 51% λιγότερο επιρρεπείς σε καρδιακό επεισόδιο και διέτρεχαν 48% μικρότερο κίνδυνο θανάτου από καρδιαγγειακό νόσημα, σε σχέση με εκείνους που έτρωγαν όχι πάνω από μια φορά την εβδομάδα.
Πρωινό σαν βασιλιάς, μεσημεριανό σαν πρίγκιπας, βραδινό σαν άπορος
Άλλο ένα κοινό γνώρισμα των κατοίκων των Μπλε Ζωνών είναι πως καταναλώνουν το μεγαλύτερο μέρος των ημερήσιων θερμίδων τους νωρίτερα μέσα στην ημέρα.
Για παράδειγμα, οι άνθρωποι της Οκινάουα τρώνε ένα πλούσιο πρωινό και ένα μέτριο μεσημεριανό, «και σχεδόν καθόλου δείπνο» λέει ο Μπούτνερ.

Οι Αντβεντιστές που μελέτησε (σ.σ οι οποίοι βασίζουν τη διατροφή τους στις Γραφές, έχοντας ως δόγμα πως ο Θεός δημιούργησε φυτά, καρπούς και φρούτα ως ανθρώπινη τροφή και άρα η διατροφή τους είναι εξ ολοκλήρου φυτική) έτρωγαν ένα καλό πρωινό γύρω στις 10 το πρωί και ένα μέτριο γεύμα στις 16:00, «κι έτσι τελείωναν με το φαγητό της μέρας» εξηγεί ο Μπούτνερ.
Όπως λέει, σύμφωνα με τις παρατηρήσεις τους στις Μπλε Ζώνες, στις περιπτώσεις που οι άνθρωποι έτρωγαν βραδινό, αυτό ήταν αργά το απόγευμα ή νωρίς το βράδυ και σε μικρή ποσότητα.
Το μοτίβο αυτό διατροφής συμφωνεί με το βιολογικό μας ρολόι του ή τους κιρκάδιους ρυθμούς που συμβάλλουν στον αποτελεσματικότερο μεταβολισμό των γευμάτων το πρωί και νωρίς το απόγευμα. Η έρευνα δείχνει πως όσοι καταναλώνουν το μεγαλύτερο μέρος των θερμίδων τους νωρίς την ημέρα, όχι μόνο κάνουν περισσότερες καύσεις λίπους και πεινούν λιγότερο, αλλά χάνουν περισσότερο βάρος και βελτιώνουν σημαντικά τα επίπεδα χοληστερόλης και σακχάρου στο αίμα τους, σε σχέση με όσους προτιμούν να τρώνε αργά.
Φάτε με την οικογένεια
Στις Μπλε Ζώνες είναι κοινή πρακτική μεταξύ των οικογενειών να κάτσουν μαζί στο τραπέζι τουλάχιστον για ένα γεύμα την ημέρα, συνήθως το μεσημεριανό.

«Οι οικογένειες που τρώνε μαζί, τείνουν να τρώνε πιο θρεπτικά, πιο αργά και υπάρχουν έρευνες που δείχνουν πως τα παιδιά που τρώνε συλλογικά, έχουν λιγότερα προβλήματα με διατροφικές διαταραχές» λέει ο Μπούτνερ.
Επιπλέον, σύμφωνα και πάλι με έρευνες, τα παντρεμένα ζευγάρια που έχουν σε προτεραιότητα τα οικογενειακά γεύματα, καταγράφουν υψηλότερα ποσοστά συζυγικής ικανοποίησης. Οι γονείς που συνηθίζουν να τρώνε σπιτικά δείπνα με τα παιδιά τους, καταναλώνουν περισσότερα φρούτα και λαχανικά ενώ τα παιδιά τους είναι λιγότερο πιθανό να εμφανίσουν παχυσαρκία.
Παρότι δεν είμαστε σε θέση να αλλάξουμε τα γονίδιά μας, μπορούμε να αυξήσουμε τις πιθανότητες μιας μεγαλύτερης και ποιοτικότερης ζωής με σωστότερη διατροφή, προτρέπει ο Μπούτνερ που καταλήγει επικαλούμενος έναν αιωνόβιο από την Οκινάουα, τον Καμάντα Νακαζάτο, που μοιράζεται το μυστικό μακροζωίας του: «Τρώτε τα λαχανικά σας, έχετε θετική στάση ζωής, να είστε ευγενικοί στους ανθρώπους και να χαμογελάτε!».
Πηγή: Washington Post, Καθημερινή














.jpg)

