Οι προβλέψεις των αρμοδίων, για την ελληνική οικονομία, αποδεικνύονται εσφαλμένες, η μία μετά την άλλη, και αναγκαστικά αναθεωρούνται εκ των υστέρων προς το χειρότερο. Ωστόσο, στο ενδιάμεσο διάστημα, «οικονομολόγοι», που έχουν προφανώς στρατευθεί από συστημικά κανάλια, και όχι μόνο, για να κατατοπίζουν τους ακροατές τους, σχετικά με την πορεία της οικονομίας, εμφανίζονται περιχαρείς, και υποστηρίζουν ανενδοίαστα, ότι «η ελληνική οικονομία πηγαίνει θαυμάσια», «καλύτερα από ότι ελπίζαμε», «πηγαίνει καλύτερα από την υπόλοιπη Ευρώπη», και «ναι, βέβαια, αναπτυσσόμαστε, και μάλιστα με ταχείς ρυθμούς».
Σήμερα, και αποκλειστικά ως προς την ουτοπία της ανάπτυξης, να υπενθυμίσω ελάχιστα προς το παρόν δεδομένα, που δυστυχώς γελοιοποιούν τους σχετικούς ισχυρισμούς:
*Το 2009, πριν από την υπογραφή των εγκληματικών μνημονίων, η Ελλάδα ήταν 14ηανάμεσα στις χώρες της ΕΕ και επικεφαλής των Τσεχία, Σλοβενία, Μάλτα, Πορτογαλία, Σλοβακία, Ουγγαρία, Κροατία, Πολωνία Εσθονία, Λιθουανία, Λετονία, Ρουμανία και Βουλγαρία. Το 2021 εμφανιζόμαστε ως η φτωχότερη χώρα της ΕΕ, εκτός της Βουλγαρίας.
*Εξαιτίας των θηριωδών απαιτήσεων των μνημονίων, έχουμε απολέσει 25% του κατά κεφαλήν ΑΕΠ μας, και από την πανδημία επιπλέον 6%, δηλαδή σύνολο 31%. Έτσι, λοιπόν, το κατά κεφαλήν εισόδημα της χώρας μας το 2009 αντιπροσώπευε το 95.3% του αντίστοιχου μέσου ευρωπαϊκού, ενώ το 2021 (τελευταία στοιχεία) έχει κατρακυλήσει στο 64,6% του αντίστοιχου μέσου ευρωπαϊκού.
Με βάση τα παραπάνω, είναι απορίας άξιον, τι είδους ομματοϋάλια διαστρέβλωσης της πραγματικότητας χρησιμοποιούν όσοι υποστηρίζουν ότι «πηγαίνουμε καλά», και μάλιστα προχωρούν και στη διαβεβαίωση περί της δήθεν «ταχύρρυθμης ανάπτυξής μας».
Μα, θα αντιτάξουν κάποιοι (αβάσιμα υπεραισιόδοξοι), εδώ μας δίνουν και έξωθεν συγχαρητήρια για την καλή μας πορεία.
Ακριβώς, τα συγχαρητήρια ανταποκρίνονται στην πιστή διαχείριση των μνημονίων, που μας τελειώνουν ως κυρίαρχο κράτος. Μας συγχαίρουν, επειδή πληρώνουμε τα ολίγα που υποστηρίζουν ότι χρωστάμε, και δεν απαιτούμε τα πολλά που μας χρωστούν.
Εμείς, ωστόσο, δεν θα έπρεπε κάποτε να αντιδράσουμε; Δεν θα έπρεπε, επιτέλους, μετά από 12 χρόνια, να συνειδητοποιήσουμε το βάθος της καταπακτής, στην οποία οδηγούμαστε;
The relationship between nations is always complex and sometimes difficult to understand. Sometimes it enters the realm of the bizarre. And then, at the most extreme level, it enters the world of balloons, unidentified objects and F-22 fighters – all converging on, as they say in Washington, lies, damn lies and press briefings. This is compounded by the fact that the likely villain, China, claims that the U.S. has intruded on Chinese territory with balloons (their word) at least 10 times. This is possible but also raises the question of why Beijing permitted so many intrusions without a whisper of rage.
According to the Pentagon, China’s spy balloons have entered the airspace of more than 40 nations in recent years. Given that these flying objects are somewhat visible from the ground, it is strange that no one noted them at least loudly enough to be noticed. The question is what the Chinese were looking for – and the Americans too, if Beijing’s counteraccusations are correct. Both countries have many spy satellites, conceived of and used to map out the locations of nuclear-capable aircraft and missiles and deployed in constellations that would detect an enemy launch. These satellites evolved into systems that can detect a wide variety of objects on the ground as well as some that can detect electronic signals.
The satellites certainly appear to be helpful in their primary mission: There has been no nuclear exchange. But as many commentators said, satellites cannot detect everything effectively. The U.S. government has not described everything the suspected Chinese balloons spied on, which is reasonable, but it leads me to wonder what additional objects China was looking for and why slow-moving high-altitude systems were needed. Obviously, they were not tasked with detecting a range of objects in real time. To provide broad coverage, large numbers of these objects – they ought to be called objects rather than balloons, since they are at least partially steered – would have to blanket the sky, remaining relatively immobile (and utterly defenseless), broadcasting data to their home base, and therefore visually and electronically detectable.
They could have been taking a closer look at objects on the ground detected by satellites. Their targets would have to be static for an extended time, since the craft are slow moving. In addition, they would have to be outdoors. Most such things are better surveyed by humans in cars or, better yet, riding bicycles and changing a tire at a strategic place.
The problem I have is imagining the mission these objects could carry out, one that would be invisible, allow loitering if needed and be able to avoid detection. There could be some highly specialized targets, but the fleet that the Chinese appear to have, and that they claim the U.S. has, seems excessive to the task. One Chinese craft was over a U.S. Air Force base that is doubtless loaded with secrets, but how many of the secrets would be visible or broadcasting in the clear?
One theoretical mission would be to divert attention. Russia is much closer to Alaska than is China. It is engaged in a war where the United States has a role, to understate it. Having large, weird craft flying over the continental United States could, in this thinking, generate panic, with the public demanding that the government focus on national defense and not Ukraine. There are a hundred diversionary functions these objects could serve for a limited time, although the result of this episode is low panic and high confusion.
The fundamental question is how objects this large, at altitudes allowing enhanced visibility, could go unnoticed if U.S. and Chinese charges are even close to true. From available information, the craft move with the grace of an elephant and could be shot down by aircraft, missile or a well-aimed slingshot. They must be stunningly advanced, which would explain why the U.S. government is withholding answers. If national security requires it, then it should be. But the price is that the U.S. government is shooting down aircraft and, knowing from the beginning that they are Chinese, is unable to tell us what it found in the wreckage.
I don’t believe these questions can be answered by assuming the relevant actors are stupid or treasonous. The objects need explaining and thus far are incomprehensible. Those favoring explanations based on stupidity or treason are welcome to. I prefer to think I am simply not capable of understanding the complex truth.
Ο εμβληματικός Ελληνοαμερικανός Αντζελο Τσακόπουλος ξεφυλλίζει την ιστορία των σχέσεων ανάμεσα στις δύο πατρίδες του.
«Γεννήθηκα στις Ρίζες, ένα μικρό χωριό έξω από την Τρίπολη, στην Τεγέα. Μια πανέμορφη τοποθεσία της Αρκαδίας. Ηρθα στην Αμερική όταν ήμουν 15 ετών, πριν από 71 χρόνια», θυμάται ο Αντζελο Τσακόπουλος.
Μία από τις σημαντικότερες προσωπικότητες της ελληνοαμερικανικής κοινότητας, ο Αντζελο Τσακόπουλος, τιμήθηκε από την «Καθημερινή», το Φόρουμ των Δελφών και το Συμβούλιο Ελληνοαμερικανικής Ηγεσίας στις αρχές της περασμένης εβδομάδας στην Ουάσιγκτον, με το βραβείο «Ηγέτης», για τη σημαντική προσφορά του στον Ελληνισμό. Λάτρης της ελληνικής παιδείας, έχει αφιερώσει πολύ χρόνο και έχει στηρίξει οικονομικά την προώθηση των ελληνικών σπουδών σε κορυφαία πανεπιστήμια της Αμερικής.
Στη συνέντευξή του στην «Κ» μιλάει για τη ζωή του και τα πρώτα του βήματα στην Αμερική, αναφέρεται στις επαφές του με Ελληνες πολιτικούς, ενώ μιλάει για τον καθοριστικό ρόλο που διαδραμάτισε κατά την κρίση των Ιμίων, όταν παρενέβη προσωπικά στον τότε πρόεδρο των ΗΠΑ, Μπιλ Κλίντον.
– Ας ξεκινήσουμε με τη ζωή σας, τα πρώτα σας βήματα ως παιδί, ως έφηβος, ως επιχειρηματίας στις ΗΠΑ.
– Γεννήθηκα στις Ρίζες, ένα μικρό χωριό έξω από την Τρίπολη στην Τεγέα. Μια πανέμορφη τοποθεσία της Αρκαδίας, στην Πελοπόννησο. Εφυγα από την Ελλάδα και ήρθα στην Αμερική όταν ήμουν 15 ετών, πριν από 71 χρόνια. Βρεθήκαμε σε μια υπέροχη χώρα η οποία μας υποδέχθηκε, εμένα και πολλούς ακόμη Ελληνες. Είχα την τύχη να πάω σχολείο στην Αμερική, καθώς η παιδεία είναι από τα σπουδαιότερα πράγματα που πρέπει να αποκτήσει κανείς. Τον πρώτο χρόνο στο Σικάγο, στο University of Illinois και στη συνέχεια τέσσερα χρόνια στην Καλιφόρνια στο Sacramento State University.
– Η σημασία που αποδίδετε στην παιδεία είναι ο λόγος για τον οποίο στηρίζετε τις ελληνικές σπουδές;
– Ακριβώς. Ο Πλάτωνας αναφέρει τα λόγια του Σωκράτη: χωρίς παιδεία, χωρίς τη λογική παιδεία, η ανθρωπότητα δεν θα επιβιώσει, θα χαθεί. Λοιπόν, εμείς στην Αμερική προσπαθούμε να προωθήσουμε όσο μπορούμε την ελληνική παιδεία. Να διδάσκουμε τη λογική. Την παιδεία του Αριστοτέλη. Την αριστοτελική λογική. Αυτό, και η γνώση της Ιστορίας φυσικά, είναι η βάση μιας καλής παιδείας. Προσπαθούμε λοιπόν να βοηθήσουμε προωθώντας την και ελπίζουμε ότι λιθαράκι λιθαράκι θα κάνουμε τη διαφορά. Προσπαθούμε να εντάξουμε τη διδασκαλία του Ελληνισμού στα πανεπιστήμια. Είναι το φως του κόσμου. Είναι το θεμέλιο.
– Πώς αποτιμάτε την πορεία των σχέσεων ΗΠΑ – Ελλάδας όλα αυτά τα χρόνια;
– Υπήρξαν εξαιρετικές για πάρα πολλά χρόνια. Οι Αμερικανοί ήρθαν να πολεμήσουν για την ελληνική ανεξαρτησία. Και οι Ελληνες υπήρξαν σύμμαχοι των ΗΠΑ σε κάθε πόλεμο. Η Αμερική το εκτιμά αυτό. Δυστυχώς, μερικές φορές η CIA παρασύρθηκε. Αλλά οι Αμερικανοί αγαπούν τον Ελληνισμό, ο οποίος υπήρξαν περίοδοι στην αμερικανική ιστορία που επηρέασε σε μεγάλο βαθμό την αμερικανική ζωή. Οπως το 1800, για σχεδόν έναν ολόκληρο αιώνα. Εκείνη την εποχή οι Αμερικανοί εκτιμούσαν τη μελέτη του Ελληνισμού. Οι σχέσεις είναι καλές και επιθυμούμε να τις διατηρήσουμε έτσι, γιατί και οι δύο χώρες πιστεύουν στην ελευθερία, στην ελευθερία της σκέψης και τη δημοκρατία.
– Εχετε ασχοληθεί με τα κοινά και στην πορεία της ζωής σας έχετε συνεργαστεί με προέδρους και μέλη του Κογκρέσου, όπως και Ελληνες πρωθυπουργούς για την προώθηση του Ελληνισμού.
– Είχα την τύχη να γνωρίσω αρκετούς από τους προέδρους και άλλους σημαντικούς ανθρώπους. Ενα από τα πρώην μέλη του Ανωτάτου Δικαστηρίου, ο Αντονι Κένεντι, είναι φίλος. Με τη γυναίκα μου τον συστήσαμε στον καπετάν Βασίλη Κωνσταντακόπουλο, πριν φτιάξει το Costa Navarino. Γνωρίστηκαν και ο καπετάν Βασίλης μάς επισκέφθηκε στις ΗΠΑ. Σε μια εκδήλωση συνάντησε τον πρόεδρο Κλίντον και ξεκίνησε να του μιλάει για τις ελληνοαμερικανικές σχέσεις. Ο Βασίλης ήταν ένας εξαιρετικός άνθρωπος, αγαπούσε την Ελλάδα με όλη του την ψυχή. Αγαπούσε τους Ελληνες και τον Ελληνισμό.
Η μορφή της ομογέ- νειας τιμήθηκε την περασμένη εβδομάδα στην Ουάσιγκτον από την «Καθημερινή» με το βραβείο «Ηγέτης».
– Ολα αυτά τα χρόνια συνεργαστήκατε με πολλούς σημαντικούς Ελληνοαμερικανούς παράγοντες του πολιτικού κόσμου, όπως ο Πολ Σαρμπάνης, ο Μάικ Δουκάκης, ο Τζον Μπραδήμας.
– Τρία πολύ ξεχωριστά, άριστα μυαλά, εξαιρετικά μορφωμένα και πολύ έξυπνα. Πρόσφεραν πολλά στην αμερικανική ζωή. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι Ελληνες συμβάλλουν θετικά στις χώρες που πηγαίνουν να παραμείνουν δημοκρατικές, ισχυρές και να αγαπούν την ελευθερία. Τα πρόσωπα που αναφέρατε βοήθησαν πολύ, καθώς και ο Πολ Τσόγκας, ο Αρτ Αγκνος, ο Τζορτζ Κρίστοφερ κ.ά.
– Η συνεργασία σας με Ελληνες πρωθυπουργούς;
– Υπήρχε ένας πολιτειακός γερουσιαστής στην Καλιφόρνια, ονόματι Νικ Πέτρις. Με μεγάλη μόρφωση στους κλασικούς και τους σύγχρονους Ελληνες. Αγαπούσε πολύ την Ελλάδα. Και επίσης ήταν πολύ κοντά στον Ανδρέα Παπανδρέου όταν δίδασκε στο UC Berkeley. Οταν δημιουργήσαμε το Κέντρο για τη Μελέτη του Ελληνισμού «Σπύρος Βασίλειος Βρυώνης», ήρθαμε να επισκεφθούμε την Ελλάδα και να μιλήσουμε με τον πρωθυπουργό και με την αντιπολίτευση. Μεταξύ άλλων ήρθαμε να μιλήσουμε στον Παπανδρέου για το πόσο σημαντικό θα ήταν για την Ελλάδα να επεκτείνει την παραμονή των βάσεων. Στη συνέχεια συναντηθήκαμε και με την αντιπολίτευση. Ο μπαμπάς Μητσοτάκης –«ο ψηλός»– ήταν αντιπολίτευση εκείνη την εποχή. Ηταν έτοιμος. Καταλάβαινε πολύ καλά τα σύνθετα ζητήματα για το πώς να επηρεάσει τους Αμερικανούς.
Κάποια στιγμή ήρθαμε και ζητήσαμε από τον Ανδρέα να αναγνωρίσει το Ισραήλ. Του είπα: «Μα τι στο καλό κάνετε; Ο υπόλοιπος κόσμος τους έχει αναγνωρίσει, είναι μια χώρα που γεννήθηκε αμέσως μετά από ένα φρικτό ολοκαύτωμα και εσείς είστε οι μόνοι που δεν τους έχετε αναγνωρίσει. Γιατί;». Δεν πήραμε ποτέ ξεκάθαρη απάντηση από τον Ανδρέα. Αλλά όταν μιλήσαμε με την αντιπολίτευση, ο Κώστας Μητσοτάκης είπε: «Την επόμενη μέρα από την εκλογή μου ως πρωθυπουργού, θα αναγνωρίσω το Ισραήλ», γιατί για την Ελλάδα είναι πολύ σημαντικό, ειδικά στην Αμερική και παγκοσμίως. Η εβραϊκή κοινότητα είναι πολύ ισχυρή. Και σκεφτόμαστε πολύ παρόμοια. Οι Εβραίοι αναγνωρίζουν ότι διδάχθηκαν από τους Ελληνες. Αυτές είναι σημαντικές σχέσεις που πρέπει να προωθούμε. Εν πάση περιπτώσει, ο Μητσοτάκης το έκανε όταν εξελέγη, αναγνώρισε αμέσως το Ισραήλ και σε ένδειξη εκτίμησης, η οικογένειά μας, ιδιαίτερα η κόρη μου, η Ελένη, και ο σύζυγός της, Μάρκος, πρότειναν τη δημιουργία μιας έδρας προς τιμήν του πρωθυπουργού στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ. Η δημιουργία εδρών σε μεγάλα πανεπιστήμια όπου διδάσκεται ο ελληνισμός, το φως του κόσμου, πρέπει να προωθείται.
– Κάποιο άλλο περιστατικό δύσκολης επικοινωνίας με την Ελλάδα;
– Θυμάμαι, υπήρχε μια εταιρεία –εκείνη την εποχή ήταν αξίας 20 δισ. δολαρίων– της λεγόμενης high-tech, η Atmel. Ηθελαν να φτιάξουν ένα μεγάλο κέντρο στην Αθήνα. Τότε, ένας υπολογιστής είχε μέγεθος μισού δωματίου και το κόστος του έφθανε τις εκατοντάδες χιλιάδες δολάρια. Είπαν θα φέρουμε τους υπολογιστές στην Ελλάδα, αλλά πρέπει να μας επιτρέψουν να δουλεύουμε 24 ώρες τo 24ωρο, σε τρεις βάρδιες των 8 ωρών, καθόλη τη διάρκεια του χρόνου. Επίσης, όταν θα στέλνουμε πακέτα στην Ελλάδα με απευθείας πτήση, πρέπει να περνούν αμέσως από το τελωνείο. Προσφέρθηκαν να πληρώσουν για έναν υπάλληλο στο τελωνείο, να δώσουν τα χρήματα στην ελληνική κυβέρνηση για να προσλάβει κάποιον για όλο το 24ωρο. Θα πλήρωναν γι’ αυτό, ώστε να μην καθυστερούν οι πληροφορίες. Αυτό ήταν το μόνο που ζήτησαν. Το παρουσίασα αυτό στον κ. Σημίτη, υπουργό τότε, και αμέσως μου λέει, είναι αδύνατον να δουλέψουν οι άνθρωποι το Πάσχα ή τα Χριστούγεννα. Αυτό, κατά τη γνώμη μου, πήγε την Ελλάδα πίσω. Θα ήταν μια τεράστια ευκαιρία για τους νέους μας. Οι νέοι της Ελλάδας είναι πάρα πολύ έξυπνα παιδιά και μπορούν να κάνουν θαυμάσια πράγματα. Και θα τα είχαν κάνει αν τους είχε δοθεί η ευκαιρία. Η Atmel πήγε στη Γαλλία και όταν άνοιξε τις εγκαταστάσεις της, τα πρωτοσέλιδα έλεγαν «οι Ελληνες επέστρεψαν»… Αλλά στη Γαλλία.
– Θυμάστε τις επαφές σας με τους νεότερους ηγέτες, Καραμανλή, Παπανδρέου, Σαμαρά, Τσίπρα, Μητσοτάκη;
– Eχουμε συναντηθεί με όλους. Oλοι μας υποδέχθηκαν ευγενικά και συνεργάστηκαν. Θυμάμαι ότι προσπαθήσαμε να πείσουμε τον Παπανδρέου να αναγνωρίσει τα πτυχία των ξένων πανεπιστημίων. Μου είναι δύσκολο να καταλάβω γιατί αυτό δεν έχει γίνει ακόμη. Συναντήσαμε απροθυμία στο να ανοίξουν εδώ παραρτήματα δυτικών πανεπιστημίων – αμερικανικών και άλλων. Μιλάμε για το Harvard, το Stanford, το UC Cal, το Georgetown. Θα έπρεπε να έχει γίνει. Διότι εδώ είναι το λίκνο του πολιτισμού. Κάναμε μεγάλη πρόοδο, αλλά είχαμε και πολλά πισωγυρίσματα στο θέμα αυτό. Αλλά δεν μπορέσαμε να το καταφέρουμε. Πολύ απογοητευτικό.
Ο Αντζελο Τσακόπουλος και η σύζυγός του Σοφία με τον τότε πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών Μπιλ Κλίντον.Με τον καπετάν Βασίλη Κωνσταντακόπουλο (αριστερά). «Ο Βασίλης ήταν ένας εξαιρετικός άνθρωπος».Τη δεκαετία του ’80 με τον Γιάννη Χαραλαμπόπουλο και τον Ανδρέα Παπανδρέου.
Η κρίση των Ιμίων
– Θυμάστε την κρίση στα Iμια, την εμπλοκή σας, τις προσπάθειές σας να αποφευχθεί μια σύρραξη;
– Ναι, τη θυμάμαι. Hταν μια πολύ δύσκολη περίοδος και ζήτησαν τη βοήθειά μου. Κάναμε ό,τι μπορούσαμε για να αποτρέψουμε τον πόλεμο, για να μη σκοτωθούν άνθρωποι χωρίς λόγο. Και ευτυχώς, το πρόβλημα λύθηκε χωρίς να γίνει πόλεμος μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας. Hταν μια πάρα πολύ δύσκολη περίοδος και δυστυχώς, αυτή η δυσκολία συνεχίζεται. Ο πρόεδρος της Τουρκίας τώρα είναι ένας βάρβαρος άνθρωπος, που εξακολουθεί να θέλει την εξουσία για πάντα. Και αυτό είναι τρομακτικό για τον κόσμο.
– Ο Μπιλ Κλίντον επηρέασε;
– Σαφώς. Ο Μπιλ Κλίντον έκανε το τηλεφώνημα. Εγινε ένα τηλεφώνημα με το οποίο ζητήθηκε να ενημερωθεί ο πρόεδρος για τις δυσκολίες και το μήνυμα μεταφέρθηκε σε αυτόν και παρενέβη αμέσως για να διασφαλίσει ότι τα πράγματα θα εξομαλυνθούν. Φαινόταν ότι οι Τούρκοι έψαχναν μια αφορμή για να ξεκινήσουν μια σύγκρουση και αυτό παραλίγο να συμβεί. Hταν μια πολύ κρίσιμη συγκυρία. Ωστόσο, εκείνη την εποχή, η Ελλάδα ήταν πολύ καλά προετοιμασμένη από μόνη της για να αποκρούσει οποιαδήποτε επίθεση των Τούρκων. Η ηγεσία της ήταν εξαιρετική. Υπήρχε ετοιμότητα. Θυμάμαι εκείνες τις συζητήσεις.
Να διδάξουμε παντού τον ελληνισμό, τη σημασία της ελεύθερης σκέψης
– Μιλήσατε για την παιδεία, καθώς και για τη σημασία της σχέσης μεταξύ των δύο χωρών. Ποιο είναι το μήνυμα προς την επόμενη γενιά Ελληνοαμερικανών;
– Να μελετήσουν τον ελληνισμό ώστε να γνωρίσουν τον εαυτό τους, το τι αντιπροσωπεύει ο ελληνισμός. Προσπαθώ να διδάξω και στα δικά μου παιδιά και εγγόνια όσο περισσότερα μπορώ και να αποτελέσω παράδειγμα. Το δεύτερο παιδί μου, η κόρη μου Ελένη, στα οκτώ της χρόνια ήρθε μια φορά από το σχολείο και μου είπε πως μια φίλη της είχε φέρει ένα χαρτί που έλεγε ότι οι πρόγονοί της είχαν καταπλεύσει στον Βράχο του Πλίμουθ στην Αμερική. Και μου λέει, “μπαμπά, δες, δεν είναι φοβερό;”. Της είπα ότι φυσικά και είναι, αλλά δεν είναι τόσο σημαντικό όσο το από πού κατάγεσαι εσύ. “Τι εννοείς”, μου είπε; Είσαι η εγγονή του Σωκράτη, του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη. Κανείς λοιπόν δεν είναι τόσο τυχερός όσο εσύ που είσαι εγγονή αυτών των ανθρώπων. Το κατάλαβε. Σπούδασε. Ηρθε στην Ελλάδα, εργάστηκε στις ανασκαφές της Τεγέας και ασχολήθηκε με την πολιτική. Σήμερα είναι αντικυβερνήτης της πολιτείας της Καλιφόρνιας. Προσπαθούμε, λοιπόν, να ιδρύουμε έδρες στα πανεπιστήμια, ώστε να βγουν πολλοί φιλέλληνες από εκεί.
– Τι πρέπει να κάνει η ελληνική διασπορά τώρα και στο μέλλον;
– Να προωθήσει την παιδεία. Αυτό είναι όλο. Η παιδεία είναι ο ήλιος, το φως της ανθρωπότητας. Ξεκίνησε από την Ελλάδα. Πρέπει, λοιπόν, να διδάξουμε τον ελληνισμό, τη σημασία της ελεύθερης σκέψης, της συμμετοχής στη ζωή μιας πόλης, ενός κράτους, μιας χώρας, και να συμμετέχουμε όλοι μας στα κοινά.
– Σας ευχαριστώ και σας συγχαίρω για το βραβείο, που θεσπίστηκε από την «Καθημερινή» για να τιμήσει έναν ηγέτη της διασποράς, και είναι περιττό να πω ότι ήσασταν φυσική επιλογή ως πρώτος αποδέκτης.
– Εγώ σας ευχαριστώ πολύ. Είναι μεγάλη τιμή και το αποδέχομαι εκ μέρους όλων των Ελληνοαμερικανών που εργάζονται, αγαπούν την Ελλάδα και μιλούν πάντα γι’ αυτήν με αγάπη. Αγαπούν την πατρίδα τους γιατί είναι το φως του κόσμου.
1.-Ο εκλογικός αγώνας στην Κύπρο εξελίχθηκε περισσότερο δύσκολα, από όσο αναμενόταν, για τον νικητή των εκλογών Νίκο Χριστοδουλίδη. Κυρίως λόγω της στάσης του πρόεδρου του ΔΗΣΥ Αβέρωφ Νεοφύτου ο οποίος ήταν ανθυποψήφιος του κ. Χριστοδουλίδη και επηρέασε ένα σημαντικό μέρος των ψηφοφόρων του κόμματος (η δεξιά στην Κύπρο). Από το ίδιο κόμμα προέρχεται και ο κ. Χριστοδουλίδης, ο οποίος μέχρι την απόφασή του να διεκδικήσει την προεδρία, διετέλεσε υπουργός εξωτερικών.
2.-Το ενδιαφέρον είναι ότι ο κ. Χριστοδουλίδης διέρρηξε τα κομματικά δεσμά και κατέβηκε υποψήφιος παρά την θέληση στελεχών του κόμματος τα οποία πρόσκεινται στον κ Αβέρωφ. Αλλά το πιο ενδιαφέρον είναι ότι οι ψηφοφόροι του κόμματος παρά τις έμμεσες συστάσεις του κ. Νεοφύτου και όσων τον υποστήριζαν, να επιλέξουν τον υποψήφιο του ΑΚΕΛ Ανδρέα Μαυρογιάννη, δεν υπάκουσαν. Προτίμησαν να ακούσουν την πολιτική τους συνείδηση.
3.-Είναι η δεύτερη φορά που ψηφοφόροι ενός μεγάλου κόμματος, όπως ο ΔΗΣΥ, δεν ακολουθούν την ηγεσία. Η πρώτη ήταν στο σχέδιο Ανάν. Αυτό δεν σημαίνει πως διαρρηγνύουν τους δεσμούς τους με το κόμμα. Αλλά διατηρούν την αυτονομία τους στις επιλογές τους. Το ερώτημα που προκύπτει είναι όταν με έναν πολιτικό φορέα διαφωνείς στα μείζονα τι είναι εκείνο που σε ενώνει; Τα ελάσσονα; Μάλλον η υποσυνείδητη διαίσθηση ότι κάπου ανήκεις λόγω ιστορικών ή άλλων καταβολών και αυτό το κάτι δεν αλλάζει. Γι αυτό όσοι στην Ελλάδα υποτιμούν την παρουσία του ΠΑΣΟΚ στο πολιτικό σκηνικό, μάλλον, θα εκπλαγούν.
4.-Η κομματική «ανταρσία» στελεχών που νοιώθουν πως έχουν κάτι να προσφέρουν και η ανταπόκριση που συναντούν στο εκλογικό σώμα δείχνει ότι οι αυστηροί δεσμοί με τον πολιτικό φορέα, σε ό,τι αφορά τις υποδείξεις του, χαλαρώνουν. Αυτό δημιουργεί μια νέα πολιτική πραγματικότητα την οποία θα αντιμετωπίσει ο κ. Χριστοδουλίδης και λόγω συστήματος είναι διαρκώς παρούσα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η συμπαγής και άβουλη πλειοψηφία στη βουλή που εγκρίνει, ασθμένως, τα νομοσχέδια ή τις όποιες κοινοβουλευτικές προτεραιότητες της κυβέρνησης δεν υπάρχει. Θα πρέπει η εκάστοτε κυβέρνηση να εξασφαλίσει κοινοβουλευτική πλειοψηφία για να περάσει τα νομοσχέδιά της. Και αυτό δίνει νόημα και περιεχόμενο στην έννοια της δημοκρατίας. Στην ελλαδική περίπτωση οι βουλευτές σηκώνουν το χέρι αγνοώντας, πολλοί, το περιεχόμενο των νομοσχεδίων. Τάσσονται αναλόγως της θέσης του κόμματος. Λειτουργούν δηλαδή ως λόχος ή ως μηχανή παραγωγής κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας.
5.-Το εδραιωμένο, στην εποχή του κοτζαμπασισμού, ελληνικό πολιτικό σύστημα δεν έχει σχέση με τέτοιες πρακτικές. Δεν φαίνεται να απασχολεί αυτή η μονολιθικότητα ούτε τα πολιτικά κόμματα (αυτό είναι φυσικό), ούτε την κοινωνία των πολιτών, ούτε τις ομάδες της κοινωνίας που διαμορφώνουν το πολιτικό και ιδεολογικό στίγμα της. Τις ιθύνουσες, δηλαδή, ομάδες. Η Κύπρος σε αυτό είναι πρωτοπόρα.
6.-Ο Νίκος Χριστοδουλίδης είναι μια αξιοπρόσεκτη πολιτική προσωπικότητα αλλά οι δυνατότητες κινήσεών του είναι περιορισμένες. Εκείνο που, κυρίως, ενδιαφέρει τον ελληνισμό, εκτός Κύπρου, είναι το εθνικό ζήτημα και εκεί οι δυνατότητες ευελιξίας και χειρισμού του λόγω πολιτικών ικανοτήτων, έχουν φθάσει στο όριό τους. Την κίνηση στην σκακιέρα την έχει η Τουρκία η οποία, παρά την καταστροφή που υπέστη δεν πρόκειται να υποχωρήσει από τις πάγιες πολιτικές διεκδικήσεις της. Μόνο στην περίπτωση που η Δύση λάβει πρωτοβουλίες ριζοσπαστικού χαρακτήρα στην περιοχή και χρειαστεί ένας δυτικός προσανατολισμός της κυβέρνησης της μεγαλονήσου, η εκλογή Χριστοδουλίδη θα έχει την σημασία της διότι είναι πιο πιθανό να κλίνει δυτικά, περισσότερο από την εναλλακτική λύση Μαυρογιάννη ο οποίος υποστηρίχθηκε από το κομμουνιστικό ΑΚΕΛ.
7.-Ο Ανδρέας Μαυρογιάννης και ως άνθρωπος και ως πολιτική παρουσία υπήρξε αξιοπρεπής. Αυτή η αίσθηση της κυπριακής κοινής γνώμης συνέβαλε στο να καταστεί η εκλογική αναμέτρηση ντέρμπυ.
8.-Για πρώτη φορά στον δημόσιο λόγο της Κύπρου ακούστηκε και η ιδέα μιας επανάκτησης των κατεχομένων με στρατιωτικά μέσα. Μια επανακατάληψη, δηλαδή, των κατεχομένων. Ήταν η θέση που διατύπωσε ο υποψήφιος Γιώργος Κολοκασίδης, του οποίου το ποσοστό στον πρώτο γύρο δεν ξεπέρασε το 1,5%. Η στρατιωτική επιλογή έχει αποκλεισθεί στην Κύπρο από το 1974, αλλά το γεγονός ότι μετά από τόσα χρόνια ακούγεται και πάλι έχει την σημασία του. Η στρατιωτική ενίσχυση και ο μη αποκλεισμός της ανακατάληψης δεν σημαίνει κατ ανάγκην πόλεμο. Περισσότερο λειτουργεί ως αποτροπή και ως ένα βαθμό μπορεί να επηρεάσει την πολιτική της Τουρκίας.
9.-Το κόμμα που ίδρυσε ο Βάσος Λυσαρίδης (Κίνημα Σοσιαλδημοκρατών ΕΔΕΚ) του οποίου ηγείται ο Μαρίνος Σιζόπουλος και το κόμμα που ίδρυσε ο Σπύρος Κυπριανού (Δημοκρατικό Κόμμα) του οποίου ηγείται ο Νίκος Παπαδόπουλος, γιός του Τάσσου Παπαδόπουλου, υποστήριξαν τον Νίκο Χριστοδουλίδη και αναμένεται να συμμετάσχουν και τα δύο στην νέα κυβέρνηση. Από την πολιτεία τους θα φανεί αν θα αποκτήσουν μια νέα, μεγαλύτερη επιρροή στο εκλογικό σώμα ή αν έχει παγιωθεί το δίπολο ΔΗΣΥ (δεξιά)-ΑΚΕΛ (αριστερά).
«Θα έχει μεγαλύτερη ανάπτυξη το 2024 από ότι η ευρωζώνη»!
Στην ανθεκτικότητα της ρωσικής οικονομίας κατά τη διάρκεια του 2022 παρά τις διεθνείς κυρώσεις και παρά τις απαιτήσεις που προκάλεσε ο πόλεμος στην Ουκρανία αναφέρεται η γαλλική εφημερίδα Le Monde, η οποία μάλιστα τονίζει το γεγονός ότι η οικονομία της Ρωσίας αποδείχθηκε πολύ πιο ισχυρή από ότι εκτιμούσαν οι Δυτικοί.
«Ένα πράγμα είναι σίγουρο. Η Ρωσία δεν υπέστη την κατάρρευση που ανακοίνωσε η Δύση και παρά την επιβολή 9 διαδοχικών κυμάτων κυρώσεων από τους Δυτικούς από τον Μάρτιο του 2022» αναφέρει η Le Monde η οποία επικαλείται την ανάλυση του ΔΝΤ τον περασμένο Ιανουάριο, βάσει της οποίας «απογοητεύθηκε η Δύση», καθώς όπως αναφερόταν η ύφεση είχε περιοριστεί στο 2,2% του ΑΕΠ έναντι του 8,5% που είχε εκτιμηθεί και προβλεπόταν από τους Δυτικούς.
Επιπλέον, προβλέπεται πως η επιχειρηματική δραστηριότητα στη Ρωσία θα αυξηθεί κατά 0,3% το 2023 και κατά 2,1% το 2024, «δηλαδή πολύ περισσότερο από το 1,6% που αναμένεται στη ζώνη του ευρώ»,αναφέρει το δημοσίευμα.
«Εάν δεν υπάρξει κάποια αντιστροφή αυτής της τάσης, τότε αυτά τα στοιχεία θα επιβεβαιώνουν την αντίσταση της χώρας» επισημαίνει η Le Monde.
Η ανθεκτικότητα της ρωσικής οικονομίας αποδεικνύει για άλλη μία φορά ότι μία οικονομία που είναι αυτάρκης σε πρώτες ύλες, ενέργεια και επιστημονικό δυναμικό είναι πρακτικά αδύνατο να χτυπηθεί.
Πολλοί στην Δύση είχαν μπερδέψει τα χρήματα που παράγονται στα χρηματιστήρια με την πραγματικότητα.
Διάφοροι παράγοντες εξηγούν αυτή τη φαινομενική ανθεκτικότητα.
Ξεκινώντας από την πολιτική της Κεντρικής Τράπεζας, η οποία σταθεροποίησε το ρούβλι από την αρχή του πολέμου και απέφυγε το ξέσπασμα του πληθωρισμού.
Η χώρα διαθέτει επίσης σημαντικά συναλλαγματικά αποθέματα που αντλούνται από μαύρο χρυσό, παρά το πάγωμα 300 δισ. δολαρίων (περίπου 281 δισ. ευρώ) στο εξωτερικό. Από τις κυρώσεις που επιβλήθηκαν μετά την ανάκτηση της Κριμαίας το 2014 , ανέπτυξε την τοπική παραγωγή (τρόφιμα, υφάσματα κ.λπ.).
Η Ρωσία έχει κερδίσει 158 δισεκατομμύρια ευρώ από τις εξαγωγές υδρογονανθράκων της.
Τα τελωνειακά στοιχεία δείχνουν επίσης μια αξιοσημείωτη αύξηση των εισαγωγών που διέρχονται από πρώην σοβιετικές δημοκρατίες όπως η Αρμενία και το Καζακστάν, ιδίως προϊόντων που περιέχουν μικροεπεξεργαστές, ενώ η Τουρκία παραμένει πύλη μέσω του Καυκάσου.
Η Κίνα παραδίδει ανταλλακτικά, μερικές φορές χρήσιμα για την αμυντική βιομηχανία. Και η συγκομιδή του σιταριού ήταν εξαιρετική το 2022.
Washington and Rome will have to be the strategic leaders in this critical region.
Russia’s brutal invasion of Ukraine is grabbing all the attention. But we need to look South, too. Neither the European Union nor NATO will be the strategic leaders in the Greater Mediterranean. Washington and Rome will have to play that role.
A stable, prosperous, peaceful Europe would be a boon to the entire transatlantic community. A free and open Greater Mediterranean is key to that goal.
One reason is energy security. The Greater Mediterranean includes North Africa, Southern Europe, the Balkans, the Black Sea, and the entrance into the Middle Corridor through the Caucasus to Central Asia. As Europe diversifies energy sources, countries will draw increasingly from North Africa, the Caucuses, and Central Asia, as well as the Middle East and the United States. A lot of those resources will flow to energy hubs in Southern Europe, and those nodes need to be protected.
Another reason is supply chains. Redundant, resilient supply chains that reduce dependencies on Russia and China and open new sources of natural resources will, in the long run, reduce risks and costs to the West. They will also spur additional commercial activity. These new supply chains, too, will pass through Southern Europe.
Stability is another issue—one threatened by illegal immigration. The population of Africa is blowing out. Uncontrolled, unregulated mass migration North would be completely destabilizing. Southern Europe needs to be a bridge and a partner for the Global South, not a gateway for chaos.
If you own a mouse, you have to play this game. No Install. Play for free.Panzer.Quest strategy game
Finally, the Greater Mediterranean will be an active arena in the great power competition—whether the West wants it or not. To counterbalance its difficulties in Ukraine, Moscow is trying to strengthen its influence in Africa, thus putting pressure on NATO’s southern flank. A close partnership between Washington and Rome in the Mediterranean basin could effectively counter this strategy, promoting the stabilization of North Africa. Meanwhile, China is always looking to fill voids. Right now, for instance, they are making a full-court press in Tunisia.
Why should Rome and Washington step in? They have common interests in addressing these problems. And, let’s face it, NATO’s top priority is going to be the eastern flank. The EU has no common foreign policy looking south, and little capacity to do much more than throwing ineffective foreign aid in all directions. Meanwhile, German leadership is moribund, and France’s has been demonstrably inept.
Italian prime minister Giorgia Meloni is ready to pick up the slack. The main objective of her foreign policy is to relaunch Italy’s role in NATO and in the Mediterranean basin. She understands the strategic importance of the southern flank in countering China’s inroads and Russia’s persistent influence in North Africa and the Sahel region. In January, Meloni made two trips to North Africa, focusing on increasing energy supplies and tackling the problem of illegal immigration. Rome is trying to reduce the import of Russian gas and forestall Moscow’s potential weaponization of African migration flows.
As such, when it comes to the Mediterranean basin, Italian foreign policy is gradually aligning itself with Washington. For instance, Meloni went to Tripoli, Libya, a few weeks after the director of the CIA met with Libyan prime minister Abdul Hamid Dbeibeh and Gen. Khalifa Haftar. During her recent visit, the Italian prime minister declared her support for the political stabilization of the North African country, a position expressed, just a few days later, also by the U.S. Secretary of State during a meeting in Cairo with the Egyptian president Abdel Fattah el-Sisi.
While focusing its attention on the Mediterranean basin and on the Middle East, Italy’s conservative government is, at the same time, relaunching transatlantic relations and confirming its support for Kiev: after all, the challenges that both the eastern and southern flanks of NATO are facing are closely interconnected.
What the United States brings to the table is presence. For instance, the United States has been granted additional access to military facilities in Greece and Romania, allowing Washington to deploy reconnaissance aircraft, missile defenses, and other security enablers that make its southern European allies far more effective. This is a much smaller and more cost-effective footprint than what the United States deployed during the Cold War to deter the Soviet Union.
Additionally, the United States can bring in foreign direct investment, mostly from the private sector, that can speed “friend-shoring.” This will help the region decrease its dependence on China and Russia while helping grow economies in Europe. Finally, the United States can bring diplomatic heft, sorting through the myriad of thorny relationship challenges in the region.
Of course, the EU and NATO will always have a role to play in southern Europe. But a bilateral effort from Washington and Rome can be the catalyst for greater stability and prosperity throughout the Greater Mediterranean.
Stefano Graziosi is an essayist and a political analyst who writes for the Italian newspaper La Verità and the weekly magazine Panorama.
A Heritage Foundation vice president, James Jay Carafano directs the think tank’s research on matters of national security and foreign relations.
EXECUTIVE SUMMARY:Israel and Greece are steadily cementing their partnership. On 31 January 2023, Nikos Dendias became the first Minister of Foreign Affairs of a member state of the European Union to visit Jerusalem since the formation of the new Israeli government. Greece could be a valuable partner for Israel at the European level as long as multidimensional Israeli-European conversations progress. Greek-Israeli economic and defense cooperation is expanding in tandem, while new opportunities for synergies are emerging. The Israeli paradigm offers important lessons for Greece in its attempt to revise its national security doctrine, settle maritime differences with Turkey, and safeguard its defense.
The victory of Benjamin Netanyahu in the November 2022 Israeli legislative election brought the architect of the Israeli-Greek friendship back to the head of government. As prime minister in 2010, Netanyahu was the first to advocate for the making of this friendship. He subsequently initiated a process that is demonstrating a high degree of resilience despite changing geopolitical conditions and political developments.
Since 2010, Greek governments of different political ideologies, from center right to center left to left, have valued Israel as a crucial partner and envisaged closer ties with the Jewish State. For its part, the Bennett-Lapid government, though short-lived, also worked to move the bilateral partnership forward in 2021 and 2022.
Current Greek Prime Minister Kyriakos Mitsotakis congratulated Netanyahu on his election victory last November and expressed his readiness to continue “the very strong relations” between the two countries. In this spirit, Greek Minister of Foreign Affairs Nikos Dendias visited Israel on 31 January 2023 and met not only with his counterpart Eli Cohen but also with Premier Netanyahu. More importantly, he became the first European foreign minister to do so since the formation of the new Israeli government. The press release of the Israeli Ministry of Foreign Affairs made reference to this being the first such visit.
Greece could be pivotal in maintaining positive momentum in relations between Israel and the European Union. Dendias’s Jerusalem visit took place only a few days after Israeli President Isaac Herzog met with President of the European Commission Ursula von der Leyen in Brussels. The importance of Israel for Europe is rising in view of the war in Ukraine. In its attempt to reduce its energy dependency on Russia, the EU signed a memorandum of understanding with Israel (and Egypt) in June 2022 to secure stable imports of natural gas. Israeli-European conversations are multifaceted and cover themes as wide-ranging as trade, agriculture, research and development, tourism, the fight against anti-Semitism, education programs, and more.
With that said, Israel-EU relations are sometimes marked by disagreement. Jerusalem tends to differs from Brussels on, for example, the way Iran’s moves should be interpreted. In an article published in Politico, President Herzog welcomed the vote in the European Parliament to blacklist Iran’s Islamic Revolutionary Guards Corps (IRGC) as a terrorist organization and commended von der Leyen for backing these calls.
In his meeting with Dendias, Cohen stressed the importance of declaring Iran’s Revolutionary Guards a terrorist organization in Europe. We are not there yet as far as such as designation is concerned. Still, Greece — a country under threat from Turkey — can certainly understand the security sensitivities of Israel, its reliable partner in the Eastern Mediterranean. Its voice at the European level will matter.
The current phase of bilateral relations finds Israel having restored diplomatic ties with Turkey. Although trust between Jerusalem and Ankara has yet to be fully regained, this new reality has generated concern in Greece. Athens will need to carefully study the security needs of Jerusalem and chart an autonomous course in their dynamic partnership.
In a recent interview with the Greek newspaper To Vima, Israeli Ambassador to Greece Noam Katz made reference to the maritime agreement between Israel and Lebanon and its potential impact on other arrangements in the Eastern Mediterranean. It will certainly be in the interests of Greece to examine this accord in detail and explore its practical implementation, if any.
Timing is crucial. Greece is looking to settle its maritime differences with Turkey while responding to threats from its neighbor and safeguarding its security. The Israeli experience could be edifying.
Dr. George N. Tzogopoulos, is a BESA writing contributor, a Lecturer at the European Institute of Nice (CIFE) and at the Democritus University of Thrace and a Senior Fellow at the Hellenic Foundation for European and Foreign Policy.
Gen. Stéphane Mille held a wide-ranging discussion with reporters, talking Ukraine, drones, nuclear deterrence and a new fighter jet strategy.
PARIS — For the French military, the war in Ukraine has thrown into stark relief the importance of ground-to-air defense, including anti-drone systems, to such an extent that the nation’s top air officer says he expects it to dominate strategic considerations for years.
“The conflict in Ukraine has brought ground-to-air defense back to the very heart of our thinking,” Gen. Stéphane Mille, chief of staff of the French Air & Space Force, told journalists earlier this week, adding that “the fight against drones, notably in preparation for next year’s Paris Olympic Games, is going to keep us busy for years.”
At the time, Mille was speaking a couple of days before the publication of a French Senate Foreign Affairs and Defense Committee report [PDF] on lessons learned from Ukraine in which Senators Cédric Perrin and Jean-Marc Todeschini also stressed that “the next [military program law] must consolidate our ground-to-air defenses and our means to fight drones.”
While the report highlights some of the French security establishments’ specific preoccupations, Mille’s discussion with reporters was wide-ranging, from the lessons from Ukraine to the value of nuclear deterrence, to France’s move towards an all-Rafale fighter jet force. Here are some highlights from both.
Revelations Regarding Anti-Drone Warfare
The daily, creative use of drones in combat may be happening on the other side of Europe, but Paris is taking note. Mille said he expected generally a greater use of drones in the future both in low intensity and high intensity conflict from here on.
The Senate report, likewise, says the “war in Ukraine has confirmed the now preeminent role played by drones, in particular the importance of having moderately priced, remotely-operated munitions considered to a certain degree as consumables just like other munitions. The Ukrainian experience shows that 90 [percent] of drones of this type are lost with an average operational life of between three to six flights.”
According to Senators Perrin and Todeschini the “means to undertake anti-drone warfare are also indispensable.”
Beyond small, “consumable” drones, France has four large, high-dollar MQ-9 Reaper unmanned air vehicle (UAV) systems in its inventory. Each system contains three Reaper aircraft, so there are 12 drones total based on the Cognac air base. Half of those have been upgraded to Block 5, which significantly improves intelligence-gathering in real time from the Block 1 standard.
Citing the nature of the fighting in Ukraine, the Senate report calls into question the usefulness of exquisite drone systems like the Reaper, known as medium altitude long endurance or MALE unmanned aerial vehicles.
Mille said the air force is examining ways they could be effectively used, but conceded they are “very useful in asymmetrical wars but given their vulnerability and their cost, they would be difficult to exploit in a symmetrical context” like when two modern armies fight each other.
Simulated Training For Complex Air Missions
Defense against drone warfare feeds into the larger mission of ground-to-air defense, which Mille said was a crucial aspect for another pillar of French defense: nuclear deterrence. France must be able to control its airspace so it can get nuclear weapons-carrying aircraft in the air.
According to the Senate report, the conflict in Ukraine demonstrates that the “nuclear deterrent is the ultimate guarantee of a nation’s security and independence,” but warns that this should not justify a lesser effort in conventional warfare.
For the time being, however, “our sovereignty relies on the air force’s ‘Permanent Posture of Security’,” Mille explained. This PPS is in fact three missions in one: detecting, identifying and intervening 24/7 to ensure the sovereignty of French air space.
The detection element, Mille said, would be renewed thanks to new radars, amongst other things. New tech is also expected to help, including the new ASN4G missile (air-sol nucléaire quatrième génération or 4th generation air-to-ground nuclear) which is expected to replace the ASMPA-R (air-sol moyenne portée amélioré rénové or upgraded improved air-to-ground midde-range) missile in about 2035.
Beyond nuclear deterrence and helping to fight potential conventional wars, the French air force also is charged with protecting the air space for major events such as the Bastille Day celebration on July 14 and next year’s Olympics.
“We have to be able to do all of this in parallel,” Mille said.
To do so, Mille said, a “huge effort” was being made to “prepare our teams for the most complex operations,” notably through simulation.
And this does not mean just sitting in a cockpit simulator but networking all simulators and mixing the virtual world with the real so that, for example, a pilot really flying a real aircraft could be given a simulated mission to undertake in parallel with virtual partners or enemies, for example.
Moving To An All-Rafale Fleet
During the discussion, Mille also noted France’s move to an all-Rafale fighter jet fleet, one of the more surprising announcements by French President Emmanuel Macron last month.
The Air & Space Force took delivery last December of its first Rafale since 2018. Another 40 will be delivered by 2025, of which 13 are expected this year. These aircraft are slowly replacing the Mirage 2000s still in the French inventory so that, just as the LPM sets out, the Air & Space Force will have an all-Rafale fleet of 185 aircraft by the middle of the 2030s when the last Mirage 2000-Ds are retired. Of the 63 currently still flying, 55 are or will be modernized to keep them operational until then.
The Mirage 2000-Cs, single-seater aircraft used for the PPS mission, stopped flying last June “but some still have a bit of potential and so could be sold,” Mille said, though he didn’t say which countries would be buying. He suggested they’d be likely used “for spare parts.”
However, even before Ukrainian President Volodymr Zelensky’s visited to Paris this week, the air force was considering the feasibility of giving these aircraft to Ukraine. But, just like any other military equipment delivered to Ukraine, four criteria will be borne in mind: a request specifically made by Ukraine; that does not escalate the conflict; that helps the resistance but cannot touch Russian ground; and that does not enfeeble the French armed forces.
After Russia’s Invasion, A ‘Change Of Mindset’
This transition to an all-Rafale fleet will keep the Air & Space Force “agile”, Mille said.
That’s a “key word” more broadly for the French military, according to the Senate report. It notes that the “closed, centralized, vertical” model of the armed forces “is outdated,” and says that one of the great strengths of the Ukrainians is their capacity to “integrate military capabilities with civilian ones” and that “good ideas can come from the summit or the base, from the military world or the civilian world: what is important is to know how to spot them.”
That agility is necessary in strategic thinking as well. The senatorial report points out that, with hindsight, the Russian war against Ukraine “is not a real surprise, strategically speaking. All the information was available.”
The problem, it says, was that the “interpretation by intelligence agencies failed. Our cognitive biases led us to overestimate the probability of hypotheses based on our own rationality and to neglect others.” It suggests that “an important effort is thus needed in the field of intelligence gathering sensors and our analyses.”
But speaking to the bigger picture, the report demands the French government “change [its] mindset: the era of ‘the dividends of peace’ is over. Democracies and authoritarian regimes have different ways of evaluating the costs/benefits of a war.”
Η αμερικανική εφημερίδα υποστηρίζει ότι η Κομισιόν έχει τη νομική υποχρέωση να δημοσιεύσει τα μηνύματα σχετικά με την αγορά από την ΕΕ 1,8 δισεκατομμυρίων δόσεων του εμβολίου κατά της Covid-19, στα τέλη του 2020. Η ΕΕ αγόρασε και από άλλες εταιρείες εκατομμύρια δόσεις που στη συνέχεια διέθεσε στα μέλη της και σε τρίτες χώρες.
Το αίτημα, όπως αναφέρει το Politico, κατατέθηκε στις 25 Ιανουαρίου, αλλά, για την ώρα, δεν έχουν δοθεί περισσότερες λεπτομέρειες. Η αμερικανική εφημερίδα δεν σχολίασε το ζήτημα, λέγοντας ότι είναι μια ανοιχτή υπόθεση, ένα από τα πολλά αιτήματα των NYT για πρόσβαση σε πληροφορίες.
Το θέμα είχε έλθει στο προσκήνιο τον Ιανουάριο του 2022 όταν η Ευρωπαία Διαμεσολαβήτρια Έμιλι Ο’Ράιλι είχε ζητήσει και αυτή να δοθούν τα μηνύματα, έπειτα από αίτημα που είχε καταθέσει δημοσιογράφος. Η Ο’Ράιλι είχε κρίνει ότι η Κομισιόν δεν ζήτησε ρητά από το γραφείο της Φον ντερ Λάιεν να αναζητήσει τα SMS.
Η επίτροπος Αξιών και Διαφάνειας, Βέρα Γιούροβα, είχε δηλώσει πάντως ότι τα SMS ίσως έχουν διαγραφεί λόγω της εφήμερης φύσης τους.
Το χρονικό της υπόθεσης
Τον Απρίλιο του 2021, οι The New York Times αποκάλυψαν ότι η Φον ντερ Λάιεν και ο Μπουρλά αντάλλασσαν μηνύματα και κλήσεις σχετικά με τις προμήθειες εμβολίων για τα κράτη-μέλη.
Δημοσιογράφος ζήτησε στη συνέχεια από την Κομισιόν πρόσβαση σε γραπτά μηνύματα και άλλα έγγραφα, αλλά η Επιτροπή δεν παρείχε κανένα από τα μηνύματα.
Σύμφωνα με την έρευνα της Διαμεσολαβήτριας η Κομισιόν δεν έψαξε τα γραπτά μηνύματα της προέδρου, κάτι που «δεν ανταποκρίνεται στις εύλογες προσδοκίες για διαφάνεια στην Επιτροπή. Οταν πρόκειται για το δικαίωμα δημόσιας πρόσβασης στα έγγραφα της ΕΕ, σημασία έχει το περιεχόμενο και όχι η συσκευή ή η μορφή. Εάν τα μηνύματα αφορούν πολιτικές και αποφάσεις της ΕΕ, θα πρέπει να αντιμετωπίζονται ως έγγραφά της».
Η Ο’Ράιλι ζήτησε μάλιστα από το γραφείο της Φον ντερ Λάιεν «περισσότερο εις βάθος έρευνα» για να ανευρεθούν τα μηνύματα αυτά και να δημοσιοποιηθεί το περιεχόμενό τους, σύμφωνα με τους κανόνες διαφάνειας που εφαρμόζονται στα έγγραφα της Ευρωπαϊκής Ενωσης.
Από δυσβάσταχτο οικονομικό βάρος συνοδεύεται η ανείπωτη τραγωδία με τους περισσότερους από 36.000 νεκρούς στην Τουρκία, μετά τους καταστροφικούς σεισμούς της 6ης Φεβρουαρίου. Η Παγκόσμια Τράπεζα έκανε χθες λόγο για «κόστος δισεκατομμυρίων δολαρίων», ενώ η Τουρκική Συνομοσπονδία Επιχειρήσεων (Turkonfed) υπολόγισε το συνολικό κόστος των ζημιών στα 84 δισ. δολάρια, εκ των οποίων τα 70,8 δισ. δολάρια αφορούν στην επισκευή χιλιάδων σπιτιών, τα 10,4 δισ. δολάρια στην απώλεια εθνικού εισοδήματος και τα 2,9 δισ. δολάρια στην απώλεια εργάσιμων ημερών.
Με τον πρόεδρο Ερντογάν να δηλώνει ότι το κράτος θα ολοκληρώσει την ανοικοδόμηση των κατοικιών εντός ενός έτους και ότι η κυβέρνηση ετοιμάζει ένα πρόγραμμα για να «να σταθεί η χώρα ξανά όρθια», η τουρκική οικονομία χρειάζεται άμεσα οικονομική βοήθεια. Μην ξεχνάμε ότι πρόκειται για μία οικονομία με πληθωρισμό άνω του 70%, αρνητικά συναλλαγματικά αποθέματα – αν εξαιρεθούν οι συμφωνίες με τις τράπεζες – και ένα νόμισμα που παραπαίει και προχθές έγραψε νέο ιστορικό χαμηλό έναντι του δολαρίου στις 18,32 λίρες/δολάριο.
Θα μπορούσε η βοήθεια να έρθει από το ΔΝΤ; Ο ίδιος ο Ερντογάν έχει επανειλημμένα απορρίψει κάθε τέτοιο ενδεχόμενο, δηλώνοντας ότι η Τουρκία δεν θα δεσμεύσει το οικονομικό της μέλλον στο ΔΝΤ. Τότε από που θα βρεθούν οι απαιτούμενοι πόροι; Η Παγκόσμια Τράπεζα ανέφερε ότι θα διαθέσει 1,8 δισ. δολάρια μόνο για την Τουρκία, αλλά οι ανάγκες είναι τεράστιες.
Είναι γνωστό ότι εδώ και χρόνια η Τουρκία διατηρεί γραμμές ρευστότητας με το Κατάρ, την Κίνα, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και τη Νότια Κορέα. Όμως οι διευκολύνσεις αυτές αφορούν στη σταθεροποίηση της λίρας καθώς μειώθηκαν δραματικά τα συναλλαγματικά αποθέματα της χώρας μετά την κρίση του 2018. Θα μπορούσε ο Ερντογάν να στρέψει το βλέμμα στην Ευρώπη ή σε δυτικούς συμμάχους λόγω της έκτακτης κατάστασης;
Το τουρκικό δημόσιο καλείται να αποπληρώσει χρέος ύψους 120 δισ. δολαρίων μέσα στη φετινή χρονιά, ενώ άμεσα πρέπει να αυξήσει τις δαπάνες με ποσό που σύμφωνα με αναλυτές του Bloomberg αντιστοιχεί στο 5,5% του ΑΕΠ, για να καλύψει τις ανάγκες των 13,5 εκατομμυρίων πολιτών (ή 15,7% του πληθυσμού της Τουρκίας) που έχουν πληγεί από τον σεισμό. Τα έργα ανοικοδόμησης σε δέκα επαρχίες αναμένεται να οδηγήσουν το δημοσιονομικό έλλειμμα της Τουρκίας στο 5% του ΑΕΠ, από 3,5% που αναμενόταν πριν τον σεισμό.
Χθες έγινε γνωστό ότι το έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών της Τουρκίας φούσκωσε στα 48,7 δισ. δολάρια το 2022 που είναι το υψηλότερο έλλειμμα από το 2013. Η εξέλιξη αυτή επιδεινώνει την ήδη κακή κατάσταση στην οποία βρίσκεται η τουρκική οικονομία. Μάλιστα, πριν από λίγους μήνες είχε γίνει γνωστό ότι ο ηγέτης της αντιπολίτευσης Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου είχε στα χέρια του έκθεση που ανέφερε ότι μετά τις εκλογές του 2023, η τουρκική οικονομία θα βρισκόταν αντιμέτωπη με τον κίνδυνο χρεοκοπίας.
Οι πληγείσες επαρχίες ευθύνονται για το 9% του ΑΕΠ της Τουρκίας, με την πιο βιομηχανική από αυτές να είναι το Γκαζιάντεπ, στα σύνορα με τη Συρία, που συνεισέφερε 0,25 ποσοστιαίες μονάδες στον ρυθμό ανάπτυξης 11,4% που εμφάνισε η Τουρκία το 2021. Είναι η 8η σε οικονομική συνεισφορά επαρχία της Τουρκίας επί συνόλου 81 επαρχιών.
Στις 28 Φεβρουαρίου θα ανακοινωθούν τα στοιχεία για την ανάπτυξη του 2022, η οποία τοποθετείται μεταξύ 6% και 7%, όμως για το 2023 οι αναλυτές δεν είχαν πριν τον σεισμό προσδοκίες για ανάπτυξη μεγαλύτερη του 3%, άσχετα αν η κυβέρνηση προβλέπει ρυθμό 5%. Δεν θα πρέπει να προκαλέσει εντύπωση αν οι διεθνείς επενδυτικοί οίκοι προχωρήσουν σε νέες υποβαθμίσεις των προβλέψεων.
Στο μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα της κυβέρνησης, προβλέπεται ότι το ΑΕΠ θα φτάσει στα 867 δισ. δολάρια το 2023, που αντιστοιχεί σε κατά κεφαλήν ΑΕΠ της τάξης των 10.071 δολαρίων. Αν ληφθεί υπόψη και η συνεχιζόμενη διολίσθηση της λίρας, τότε ο στόχος είναι ανέφικτος. Στις πληγείσες περιοχές το μέσο κατά κεφαλήν ΑΕΠ ήταν ήδη πολύ χαμηλότερο από τον εθνικό μέσο όρο και αναμένεται να υποχωρήσει περαιτέρω στα 5.000-6.000 δολάρια.
Ένας άλλος κίνδυνος σχετίζεται με τον πληθωρισμό γιατί οι πληγείσες περιοχές ευθύνονται για το 15% της αγροτικής παραγωγής της Τουρκίας και πιθανή μείωση της παραγωγής θα οδηγήσει σε άνοδο τις τιμές, με τον πληθωρισμό να παραμένει πάνω από 70% τον Ιανουάριο. Επίσης, οι μεγάλες χαλυβουργίες της Νότιας Τουρκίας αναμένεται να παραμείνουν κλειστές για εβδομάδες εξαιτίας των σεισμών. Περίπου δώδεκα εργοστάσια σε περιοχές που βρίσκονται κοντά στο επίκεντρο του σεισμού αντιστοιχούν στο 1/3 της εθνικής παραγωγής χάλυβα.
Τι έχουμε λοιπόν; Μία οικονομία που βρισκόταν ήδη σε οικονομικό αδιέξοδο, και μετά τους σεισμούς φτωχοποιείται ακόμη περισσότερο και αναζητεί πηγές εσόδων ή/και δανεισμού, όταν το κόστος δανεισμού για το τουρκικό δημόσιο από τις αγορές ξεπερνά το 11%. Σημειώνεται, τέλος, ότι το 2022 οι εξαγωγές από τις πληγείσες περιοχές ανήλθαν σε 21,5 δισ. δολάρια ή στο 8,5% των συνολικών εξαγωγών της Τουρκίας, με το Γκαζιάντεπ να έχει τη μερίδα του λέοντος.
Ο υπουργός Εξωτερικών Ίβιτσα Ντάτσιτς απάντησε χθες, σχετικά με τη δήλωση του Αλβανού πρωθυπουργού Έντι Ράμα, «πόσο θα επιτρέπεται στους Αλβανούς πολιτικούς να παραποιούν την ιστορία;».
Ο Έντι Ράμα επισκέφθηκε το Πρίζρεν και δημοσίευσε στον λογαριασμό του στο Facebook μια φωτογραφία με τη γυναίκα και τον γιο του και έγραψε ότι η αλβανική ιστορία βρίσκεται στο αέρα που υπάρχει σε αυτήν την πόλη.
Ο Ντάτσιτς, σύμφωνα με το Tanjug λέει ότι ο Ράμα ξεχνά, παραβλέπει ή, όπως λέει, σκοπίμως σιωπά ότι το Πρίζρεν ήταν η πρωτεύουσα της Σερβίας από την εποχή των αυτοκρατόρων Ντούσαν και Ούρος τον 14ο αιώνα, όπως ονομαζόταν η αυτοκρατορική πόλη ή ως «σερβική Κωνσταντινούπολη» επί αιώνες…
Μια πόλη στην οποία, υπενθυμίζει ο Ντάτσιτς, ζούσαν περισσότεροι από 10.000 Σέρβοι μέχρι πριν από 24 χρόνια και στην οποία ζουν σήμερα μόλις είκοσι.
-«Στον αέρα σήμερα στο Πρίζρεν, μπορείς να νιώσεις μόνο εθνοκάθαρση και γενοκτονία κατά του σερβικού λαού και της ιδέας της Μεγάλης Αλβανίας. Μέχρι πότε θα επιτρέπεται στους Αλβανούς πολιτικούς να παραποιούν την ιστορία;», ρώτησε ο Ντάτσιτς.
Ο Ράμα έγραψε προηγουμένως στο Facebook:
«Το Πρίζρεν σου δίνει πάντα μια ιδιαίτερη ευχαρίστηση. Η αλβανική ιστορία γίνεται αισθητή στον αέρα που αναπνέεις και οι άνθρωποι έχουν πολύ καλή ενέργεια όπου κι αν κοιτάξεις».
Η United Hatzalah, μια από τις ισραηλινές ομάδες που διεξάγουν δραστηριότητες έρευνας και διάσωσης στην περιοχή του σεισμού στην Τουρκία, ανέφερε σε δήλωση στο Twitter: «Τερματίζουμε την αποστολή διάσωσης λόγω σοβαρών απειλών ασφαλείας κατά της ισραηλινής ομάδας και η ομάδα μας θα επιστρέψει στην Ισραήλ το συντομότερο δυνατό».
Η Israel Today ανέφερε ότι μετά τις συναντήσεις με τις αρχές της χώρας, αποφασίστηκε η επιστροφή της ομάδας της United Hatzalah στο Ισραήλ. Αναφέρθηκε ότι η ισραηλινή ομάδα αποτελούμενη από 25 άτομα επέστρεψε σήμερα στο Ισραήλ με ιδιωτικό αεροπλάνο.
Ο αντιπρόεδρος της United Hatzalah, Dov Maisel, δήλωσε: «Γνωρίζαμε ότι υπήρχαν ορισμένοι κίνδυνοι στην αποστολή της ομάδας μας σε αυτήν την περιοχή της Τουρκίας, η οποία είναι πολύ κοντά στα σύνορα με τη Συρία, αλλά λάβαμε μέτρα για να μειώσουμε τις απειλές για αυτή τη σωτήρια επιχείρηση.
«Δυστυχώς, λάβαμε έγκυρες πληροφορίες σχετικά με μια επικείμενη απειλή για την ισραηλινή αντιπροσωπεία», είπε.
Μάλιστα, η εφημερίδα Yeni Akit τους χαρακτήρισε σε άρθρο της ως «μεταμφιεσμένους κατασκόπους».
Η United Hatzalah ήταν μία από τις ομάδες έρευνας και διάσωσης που ήρθαν στην Τουρκία από το Ισραήλ. Υπολογίζεται ότι περίπου 450 εργάτες έρευνας και διάσωσης ήρθαν στην Τουρκία από το Ισραήλ.
Τα σωστικά συνεργεία του αυστριακού στρατού διέκοψαν επίσης το Σάββατο τις εργασίες τους λόγω των γεγονότων που απείλησαν την ασφάλεια και στη συνέχεια συνέχισαν το έργο τους υπό την προστασία των Τούρκων στρατιωτών.
Δύο ανθρωπιστικές οργανώσεις από τη Γερμανία ανακοίνωσαν ότι σταμάτησαν τις δραστηριότητές τους στις σεισμογενείς περιοχές λόγω προβλημάτων ασφαλείας για τα μέλη τους, γράφει η Sozcu.
Σύμφωνα, εξάλλου, με την τουρκική “Teyik” οι ισραηλινές αμυντικές δυνάμεις συνεχίζουν τις προσπάθειες έρευνας και διάσωσης, όπως ανέφερε η ισραηλινή πρεσβεία.
Σημειώνεται ότι η ισραηλινή ομάδα της ιατρικής βοήθειας θα παραμείνει στη ζώνη του σεισμού για παροχή υπηρεσιών.