ΠΟΛΕΜΟΣ ΣΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ: Παύσατε πυρ, τώρα!

της Caroline Galacteros*, Προέδρου της δεξαμενής σκέψης Geopragma

«Κάποιοι ήθελαν αυτόν τον πόλεμο και τον προετοίμασαν!…»

Δεν είναι πλέον μια «  Ειδική Στρατιωτική Επιχείρηση  » αλλά ένας πραγματικός πόλεμος. Οι στόχοι είναι ευρύτεροι και τα μέσα επίσης. Σημαντικά. Η Μόσχα αφηνίασε μπροστά στην έκταση της δυτικής υποστήριξης προς τον ατυχή Ουκρανό πληρεξούσιο του οποίου το Κρεμλίνο υποτίμησε επίσης τον ηρωισμό των στρατευμάτων και τον εθνικισμό του πληθυσμού την περασμένη άνοιξη.

Γρήγορα πήρε το μάθημά της, με αποτέλεσμα ο ρωσικός στρατός να γνωρίσει μέσα σε λίγους μήνες πραγματική αύξηση σε ισχύ και σε αποτελεσματικότητα σε όλους τους τομείς. Στο εξής, ο Βλαντιμίρ Πούτιν, ρεαλιστής μοιρολάτρης, εξοργισμένος με τα ψέματα της  «συλλογικής Δύσης » για να σώσει τα προσχήματα δεν έχει άλλη επιλογή από το να φτάσει στο τέλος της περιπέτειας. Και όταν μάλιστα κερδίζει στο γήπεδο. Οι Αμερικανοί το ξέρουν αυτό, αλλά προτιμούν να θυσιάσουν ξεδιάντροπα τους Ουκρανούς μέχρι τη στιγμή που θα μπορέσουν να τους πουν ότι δοκίμασαν τα πάντα εκτός από το ότι πρέπει να περιορίσουν τις αξιώσεις τους και να διαπραγματευτούν. Όσο καθυστερούν, τόσο πιο επίπονη θα είναι αυτή η διαπραγμάτευση και ο εδαφικός ακρωτηριασμός σημαντικός. Μπορούν να συνεχίσουν να την αρνούνται, να αγανακτούν με αυτήν, να τη θεωρούν ανεπίτρεπτη, να προτιμούν τη φυγή προς τα μπρος, αλλά έτσι είναι. Ίσως θα έπρεπε, στις 17 Δεκεμβρίου 2021, όταν ο Βλαντιμίρ Πούτιν έστειλε στην Ουάσιγκτον, το ΝΑΤΟ και την ΕΕ τα προσχέδια συνθηκών για την αναμόρφωση της ασφάλειας στην Ευρώπη, να κάναμε τον κόπο να τα διαβάσουμε αντί να του τα πετάξουμε στα μούτρα.

Σε αυτό το ζήτημα, ένα χρόνο μετά, δεν τραυματίζεται η ρωσική αρκούδα αλλά ο αμερικανικός αετός και τα ευρωπαϊκά σπουργίτια. Η Ουκρανία έχασε αυτή τη σύγκρουση πριν από μήνες και, αν το ΝΑΤΟ δεν εμπλακεί (με όλους τους πολιτικούς και στρατιωτικούς κινδύνους που συνεπάγεται) σε μια ανοιχτή αντιπαράθεση με τη Ρωσία, το Κίεβο δεν θα μπορέσει, για πολλούς λόγους, και πρωτίστως λόγω ανθρώπινου δυναμικού και εξοπλισμού, να αντιστρέψει την ισορροπία ισχύος.

Τα μεγάλα ψέματα

Πρέπει λοιπόν να ξεφύγουμε από το ανεύθυνο ψέμα με το οποίο τρέφουμε, ιδιαίτερα στη Γαλλία, τους ευρωπαϊκούς λαούς για «την ουκρανική νίκη  » και «τη ρωσική καταστροφή» και να αρχίσουμε να ασχολούμαστε με το δράμα όπως επιβάλλεται και στο μέτρο του δυνατού. Το MΜΕ μεγάλης εμβέλειας αλλά και στρατιωτικές προσωπικότητες, είναι αλήθεια δευτερεύουσες, φέρουν γι’ αυτό στη χώρα μας μια πολύ βαριά ευθύνη. Δεν πρόκειται μόνο για ενημερωτική φτώχεια, αλλά για προπαγάνδα καθαρή και σκληρή. Όλα αυτά για να ευχαριστήσουν – στη φαντασίωσή τους για εθνική ενότητα ενάντια στη ρωσική βαρβαρότητα – τις ίδιες τις πολιτικές δυνάμεις που αρνούνται πλήρως την πραγματικότητα και πολύ λίγο γνωρίζουν τι σημαίνει πόλεμος. Εθελούσια κωφοί και τυφλοί επίσης, σε αυτό που σκέφτονται η Ρωσία και ένα μεγάλο μέρος του κόσμου για τον δυτικό ιμπεριαλισμό σε μια εποχή νέων ισορροπιών ισχύος και επιρροής: παρωχημένο, παράνομο και ανόητα πολεμικό μπροστά στην πολυπολικότητα του κόσμου.

Αντί να κραυγάζουμε «το πνεύμα του Μονάχου**», τα «δίκτυα του Κρεμλίνου στην Ευρώπη»,  η «συνωμοτική Πέμπτη Φάλαγγα», και ακόμη να ζητούμε ευθέως ένα κρατικό κυνήγι μαγισσών, αντάξιο του χειρότερου μακαρθισμού, όταν φωνές από όλες τις πολιτικές πλευρές υψώνονται για να ζητήσουν να σταματήσει αυτή η θανατηφόρα και άχρηστη κλιμάκωση το συντομότερο δυνατό (εννοείται σοβαρές συνομιλίες χωρίς προϋποθέσεις ξεκινώντας από τις θέσεις των δυνάμεων στο έδαφος, προτού αυτές επιδεινωθούν περαιτέρω για το Κίεβο), τολμώ να τους δώσω μια συμβουλή: να παρακολουθήσουν επειγόντως λοιπόν μαθήματα αγγλικών και να μπουν στον κόπο να ενημερώνονται απ’ οπουδήποτε αλλού εκτός από το ουκρανικό γενικό επιτελείο. Ας ακούσουν όχι μόνο τις επίσημες πληροφορίες από το Κίεβο, αλλά και από τη Μόσχα, ας ενδιαφερθούν επίσης για το παγκόσμιο πλαίσιο αυτής της σύγκρουσης στην Ευρώπη, για όσα λέγονται και αποφασίζονται σε Πεκίνο, Νέο Δελχί, Τεχεράνη, Ριάντ, Άγκυρα, Μπακού, Κάιρο, ακόμα και στο Βερολίνο ή τη Ρώμη! Ας διευρύνουν τον κύκλο τους και ας πάψουν να είναι στενοκέφαλοι. Κυρίως, να βρουν χρόνο να παρακολουθούν στο … YouTube, τη μισή ντουζίνα πρώην στρατιωτικών – σχεδόν όλοι τους Αμερικανοί ή Βρετανοί, όλοι πρώην μέλη των υπηρεσιών πληροφοριών – που κάθε μέρα εξηγούν λεπτομερώς τι πραγματικά συμβαίνει στο έδαφος αλλά και στο παγκόσμιο διπλωματικό επίπεδο.

Κάποιο ήθελαν τον πόλεμο… 

Η Ρωσία προτίμησε τη δυτική αποδοκιμασία από τον κίνδυνο να δει την ίδια της την ύπαρξη να κινδυνεύει από την εγκατάσταση μιας βάσης του ΝΑΤΟ κοντά στα σύνορά της. Για περισσότερα από 15 χρόνια, εξέφραζε αμέτρητες φορές τις ανησυχίες της για την ασφάλεια και σε όλα τα φόρουμ. Οι Αμερικανοί στρατηγοί τις γνωρίζουν πολύ καλά και τις έχουν χρησιμοποιήσει για να επιδιώξουν τους δικούς τους στόχους, τους οποίους έχω ήδη εξηγήσει πολλές φορές, πολύ λιγότερο καλά από τον H. Kissinger ή ακόμα και τον G. Friedman.

Η τρέχουσα κλιμάκωση καθιστά καθημερινά λιγότερο απίθανο ένα  ρωσικό τελεσίγραφο που θα αφορά άμεσα σε μια χώρα του ΝΑΤΟ και που θα δίνει το σήμα μιας γενικευμένης ανακατανομής με προβληματική  ή αποκαλυπτική διέξοδο, λαμβάνοντας υπόψη τη ρωσική τεχνολογική υπεροχή στον τομέα των υπερηχητικών όπλων. Τι περιμένουμε για να ξυπνήσουμε και να πούμε στοπ;

Υπάρχει μια άλλη εξαπάτηση στην οποία θα ήθελα να επιστρέψω, γιατί είναι πολύ σοβαρή από ευρωπαϊκή σκοπιά. Βρίσκεται στο επίπεδο των αξιών της ελευθερίας της ανεκτικότητας, της δημοκρατίας και της ισότητας που αποτελούν το θεμέλιο της μεταπολεμικής Ευρώπης και της διεκδικούμενης «ηθικής» υπεροχής της. Ο χορός των μανιασμένων πολεμοκάπηλων, που εκφράζουν το μίσος τους για τη Ρωσία, το κάνει στο όνομα αυτών των ίδιων «αξιών» που είναι δύσκολο να πιστώσουμε στην παρούσα ουκρανική κυβέρνηση, η οποία απαγόρευσε τα πολιτικά κόμματα και τα αντιπολιτευόμενα ΜΜΕ, για να μην αναφέρουμε τη ρωσική γλώσσα. Ακόμη χειρότερα, πριν χρόνια έχει ενσωματώσει στις στρατιωτικές δυνάμεις της υπερεθνικιστικές πολιτοφυλακές των οποίων ο λόγος, τα τελετουργικά και τα εμβλήματα μαρτυρούν το πανταχού παρόν αποτύπωμα μιας ιδεολογίας απαίσιας μνήμης με ανείπωτες συσχετίσεις. Στο όνομα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της ελευθερίας, η Ευρώπη, που θέλει να είναι ειρηνική και εκφραστής του Διαφωτισμού, οπλίζει και χρηματοδοτεί μια εξουσία υπονομευμένη από έναν κατ’ εξοχήν φρενήρη αντισλαβισμό με τόνους επικυριαρχίας. Αυτή η αντιστροφή των αξιών γίνεται ανυπεράσπιστη, αλλά πνίγεται από την εισβολή των ρωσικών δυνάμεων στο ουκρανικό έδαφος, η οποία είναι τόσο αδικαιολόγητη όσο και αναπόφευκτη. Μάλιστα, πολλοί Δυτικοί και Ουκρανοί ηγέτες ομολογούν ότι αυτός ο πόλεμος ήταν ωστόσο επιθυμητός και προετοιμάστηκε. Ένας πόλεμος του ΝΑΤΟ εναντίον της Ρωσίας, της Δύσης ενάντια σε ένα μεγάλο μέρος του υπόλοιπου κόσμου του οποίου η Ουκρανία είναι μόνο ο εθελοντής πληρεξούσιος και ο λαός της το θυσιασμένο θύμα.

Η Ευρώπη έχασε το δρόμο της…

Είναι ένας υπαρξιακός πόλεμος, αλλά όχι μόνο για τη Ρωσία. Είναι το μέλλον του κόσμου και των ορίων των πλανητικών δυνάμεων που διακυβεύονται στο έδαφος αυτής της κομβικής για την ασφάλεια στην Ευρώπη χώρας. Μια ασφάλεια που κάθε σκαλοπάτι κλιμάκωσης καταστρέφει κάτι περισσότερο. Σκεφτόμασταν να αποκόψουμε τη Ρωσία από την Ευρώπη μια για πάντα. Εγινε. Σκεφτόμασταν να θέσουμε την Ευρώπη υπό αμερικανική εξάρτηση στον τομέα του φυσικού αερίου. Εγινε. Κανένας Ευρωπαίος ηγέτης δεν αντέδρασε για το σαμποτάζ των αγωγών φυσικού αερίου NS 1 και 2***. Το θεμέλιο της γερμανικής βιομηχανικής ισχύος δεν υπάρχει πλέον, αλλά το Βερολίνο σιωπά. Αυτή η αυτοκτονική στάση της Ευρώπης είναι πραγματικά παραληρηματική. Ο δογματισμός και η δουλοπρέπειά μας δεν έχουν πλέον όρια. Είμαστε τώρα στην πρώτη γραμμή μιας αντιπαράθεσης που η Μόσχα δεν μπορεί πλέον να αποφύγει και προχωρούμε προς τα κεί, με το λουλούδι στο όπλο, αρκούμενοι στην εξήγηση ότι δεν είμαστε εμπόλεμοι. Ταξίδι στον Παραλογισμό.

Ναζιστικές και σατανιστικές επιρροές διατηρούνται και φαίνεται ότι ενισχύονται από την κυβέρνηση του Κιέβου.

Από εδώ και πέρα η γλάστρα με τα τριαντάφυλλα ταλαντεύεται. Αντιμέτωποι με μια στρατιωτική πραγματικότητα που έχει ακρωτηριαστεί για πάρα πολύ καιρό και έχει παραμορφωθεί από τις ανάγκες της προπαγάνδας, οι συνωμότες που καταγγέλλουν με θράσος τη συνωμοσία των τρολ του Κρεμλίνου επί ένα χρόνο πανικοβάλλονται στην επικείμενη αποκάλυψη της αλήθειας. Πρέπει να μειώσουμε εκ νέου την πίεση. Να βρούμε έναν ψευτοδιάλογο. Αλλά η εμπιστοσύνη έχει φύγει εντελώς από τη ρωσική πλευρά και κάνουμε τα πάντα ώστε η Μόσχα να μη τον θέλει, ειδικά επειδή η Ρωσία βρίσκεται αυτή τη στιγμή σε ευνοϊκή θέση και ως εκ τούτου θα συνεχίσει τουλάχιστον μέχρι την εξασφάλιση των επίσημων κερδών της (οι 4 περιφέρειες) και τη διαβεβαίωση ότι το Κίεβο δεν θα μπορέσει να διατηρήσει τον πόλεμο φθοράς του με την πάροδο του χρόνου.

Η Αμερική δεν μπορεί να κερδίσει και έχει ήδη χάσει, αλλά θέλει να διατηρήσει πάση θυσία την ψευδαίσθηση μιας πιθανής ηθικής και πολιτικής νίκης. Η Ευρώπη ακολουθεί διασπασμένη και θα χάσει τα πάντα. Η Γαλλία δεν κατάλαβε τίποτα και ακόμη λιγότερο δεν ήθελε να καταλάβει τίποτα. Περιφρονήσαμε τα σχετικά πλεονεκτήματά μας, αρνηθήκαμε να μην μπλεχθούμε. Ως συνήθως, ακολουθώντας έναν δρόμο που δεν είναι δικός μας, χάσαμε το δρόμο μας.

Το μίσος κυριαρχεί στο μυαλό με τη μισαλλοδοξία και το ψέμα. Όμως η κομματιασμένη Ουκρανία πιθανότατα θα διαμελισθεί de facto. Είναι ο λαός της που υποφέρει από την τρέλα μιας κυβέρνησης που του υποσχέθηκε ειρήνη με τη Ρωσία και το μόνο που έκανε ήταν να υποκινήσει τον πόλεμο. Είναι η νεολαία της Ουκρανίας που, όταν δεν μπόρεσε να δραπετεύσει εγκαίρως, θυσιάζεται και στέλνεται στο μέτωπο χωρίς εμπειρία σε απελπισμένες επιθέσεις που θέλουν να κρύψουν από τον κόσμο την αμετάκλητα δυσμενή ισορροπία δυνάμεων και να αντλήσουν τα αμερικανικά και τα ευρωπαϊκά δισεκατομμύρια για να γεμίσουν οι θύλακες μιας υπερδιεφθαρμένης κλίκας με αποχρώσεις φασιστικής ιδεολογίας. Δεν καταλαβαίνουμε ότι αυτό δεν προσφέρεται για υπεράσπιση, ότι ο εκπεμπόμενος και υπερβίαιος αντισλαβισμός των πολιτοφυλακών που εξαπλώθηκε στον ουκρανικό στρατό που διατηρούνταν για δεκαετίες από τις δυτικές υπηρεσίες κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου και, που στη συνέχεια, από το 2015, αφυπνίστηκε, πληρώνονταν, εκπαιδεύονταν, εξοπλίζονταν από το ίδιο το ΝΑΤΟ, δεν είναι εκεί για να σώσει την Ουκρανία, αλλά να την θυσιάσει στην αμερικανική επιθυμία να αποδυναμώσει τη Ρωσία, να την αποκόψει για πάντα από την Ευρώπη και, με τις πιο τρελές φαντασιώσεις, να καταφέρει τελικά να την αποκόψει και να τη λεηλατήσει, όπως άρχισε με τόση μαεστρία τη δεκαετία του ’90; Αυτό που δεν θέλουμε να βλέπουμε είναι ένας ελέφαντας στο δωμάτιο. Μπορεί να μας συντρίψει.

*Ἡ Caroline Galacteros-Luchtenberg εἶναι συνταγματάρχης ἐν ἀποστρατείᾳ, διδάκτωρ πολιτικῶν ἐπιστημῶν, ἐπικεφαλῆς τμήματος τῆς Σχολῆς Πολέμου, εἰδικευμένη σὲ θέματα Βαλκανίων. Ἐργάστηκε γιὰ μεγάλο χρονικὸ διάστημα στὴ στρατηγικὴ ἀξιολόγηση καὶ πρόβλεψη γιὰ τὶς κρατικὲς ὑπηρεσίες. Εἶναι ἡ δημιουργὸς καὶ διευθύντρια τῆς δεξαμενῆς σκέψης GeoPragma ποὺ εἶναι ἀφιερωμένη στὴ ρεαλιστικὴ γεωπολιτική.

**Ὑπαινιγμὸς γιὰ τὴ Συμφωνία τοῦ Μονάχου (29 Σεπτ. 1938), τὴν ὁποία ὑπέγραψαν ἡ Μεγ. Βρετανία, ἡ Γαλλία, ἡ Γερμανία καὶ ἡ Ἰταλία, μὲ τὴν ὁποία, ἐρήμην τῆς Τσεχοσλοβακίας, ἡ Σουδητία προσαρτήσθηκε στὴ Γερμανία. Ὁ Χίτλερ ὅμως δὲν ἐξευμενίστηκε: τὸ ἑπόμενο ἔτος κατέλαβε ὁλόκληρη τὴν Τσεχοσλοβακία καὶ ἄρχισε ὁ Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος.

***Το κείμενο γράφηκε πριν τις αποκαλύψεις του δημοσιογράφου Σέιμουρ Χερς ότι Αμερικανοί έκαναν το σαμποτάζ στους αγωγούς αερίου.

Μετάφραση: Ευάγγελος Δ. Νιάνιος

https://geopragma.fr/halte-au-feu-et-mort-aux-c/