Σε αυτή τη γη ζουν άνθρωποι που δεν είναι άνθρωποι. Ντύνονται άνθρωποι, αλλά δεν είναι. Είδαμε πολλούς τέτοιους σε αυτό το νησί. Για παράδειγμα, οπωσδήποτε δεν θα μπορούσαν να είναι άνθρωποι αυτοί που διέπραξαν εκείνη την θηριωδία στο πλίθινο σπίτι στον Σύσκπληπο το 1974. Οπωσδήποτε δεν ήταν άνθρωποι και όσοι διέπραξαν εκείνα τα εγκλήματα στη Μαράθα, στο Παλαίκυθρο, στην Τόχνη, στην Άσσια και σε πάρα πολλά άλλα μέρη. Αφού εκπλησσόμαστε πώς μπορεί άνθρωπος να κάνει σε άνθρωπο τέτοια πράγματα, σημαίνει ότι ήταν άλλα όντα, όμως οπωσδήποτε δεν θα μπορούσαν να ήταν άνθρωποι. Μάλιστα, λίγο είναι να λέγεται πως «δεν ήταν άνθρωποι» για εκείνους που δεν μετανιώνουν καθόλου μετά που τα έκαναν αυτά και καυχιούνται και από πάνω. Όμως, έζησαν και ζουν ανάμεσά μας. Οι βασανιστές δεν είναι άνθρωποι, ούτε οι δήμιοι. Σίγουρα δεν αποκαλείται εργαζόμενους όσους κερδίζουν το ψωμί τους σφάζοντας, απαγχονίζοντας και βασανίζοντας!

Από το πρωί παρακολουθώ τα βίντεο δύο άτυχων ανθρώπων από το Μπαγκλαντές. Βρίζω ασύστολα. Με δυσκολία συγκρατιέμαι για να μην βρίσω την ώρα που γράφω αυτό το άρθρο. Όποιοι σκύβουν για τα χρήματα μπροστά στους Σαουδάραβες βασιλιάδες και πρίγκηπες που δεν διαφέρουν από τους διάβολους της κόλασης, όποιοι αρχηγοί κράτους το κάνουν αυτό, όλοι να πάνε στην κόλαση! Ποιος πήρε από τον μεσαίωνα και έφερε εδώ τα δικαστήρια της ιεράς εξέτασης; Τι καημένος το ζεύγος από το Μπαγκλαντές. Φιλήθηκαν, λέει, στην αυλή του τζαμιού στη Μέκκα; Και αυτό είναι ψέμα. Ο άνδρας φίλησε στοργικά στο μέτωπο τη γυναίκα του. Ο ποταπός Πακιστανός το είδε αυτό και το έβγαλε φωτογραφία. Και την έστειλε σε εκείνους τους ποταπούς Σαουδάραβες. Αμάν, εσύ φιλήθηκες στην αυλή του τζαμιού; Η ποινή τους είναι η εκτέλεση! Να βουλιάξει στα έγκατα της γης και η θρησκεία σας και το τζαμί σας. Θα τους κόψουν το κεφάλι με σπαθί. Έτσι διέταξε ο Θεός σας; Ένα φιλί στο μέτωπο. Και εκτέλεση! Ανήθικοι σουλτάνοι των χαρεμιών. Που πιάσατε πάτο στην ανηθικότητα. Όποιοι σάς σφίγγουν το χέρι για χάρη του πλούτου σας, είναι όλοι συνένοχοι. Καταραμένοι να είναι όλοι τους…

Έφεραν τους καημένους στην πλατεία. Ένας δήμιος με ένα κοφτερό σπαθί στο χέρι. Η νεαρή γυναίκα τοποθετείται στο έδαφος σαν πρόβατα για σφαγή. Και σηκώνει το σπαθί του κατεβάζοντάς το με δύναμη. Κυλάει στο έδαφος το κομμένο της κεφάλι. Ένα στοργικό φιλί. Και ένα κομμένο κεφάλι. Μας κάνει όλους να βιώνουμε αυτό τον αβάστακτο πόνο. Οι βρόμικοι διάβολοι των χαρεμιών. Όλοι τα κοιτάνε όλα αυτά σαν να μην ζουν στον ίδιο κόσμο με αυτούς τους διαβόλους. Έβαλαν τις άψυχες σορούς τους σε δύο φέρετρα και τις έστειλαν στο Μπαγκλαντές. Έχουν ένα κοριτσάκι οκτώ χρόνων. Κλαίει με λυγμούς πάνω από τον τάφο της μητέρας του. Το Μπαγκλαντές είναι φτωχή χώρα. Τι έχει να επιδείξει άλλωστε. Τι μπορεί να κάνει σε αυτούς τους τιποτένιους ευνούχους του χαρεμιού…Τι άλλο μπορεί να κάνει εκτός από το να εκδώσει μια διακοίνωση; Δεν είναι Αμερική, δεν είναι Αγγλία, δεν είναι Γαλλία. Ένα κακομοίρικο Μπαγκλαντές είναι, αυτό είναι όλο. Πόσο ψύχραιμα παρακολουθεί ο κόσμος αυτή τη θηριωδία. Είναι μια πολύ τρομακτική εικόνα αυτή. Θυμάμαι το μαύρο παιδί που εκτελέστηκε στην ηλεκτρική καρέκλα στην Αμερική σε ηλικία 14 ετών. Ούτε εκείνοι που το έκαναν αυτό μπορεί να είναι άνθρωποι. Πόσοι άνθρωποι που δεν είναι άνθρωποι ζουν σε αυτόν τον κόσμο. Μήπως είναι εύκολο να γράφεις κείμενο χωρίς να βρίζεις μέσα σε αυτή την κόλαση;

politis.com.cy