Αρχική Blog Σελίδα 1718

Ο Β.Πούτιν συγκαλεί εκτάκτως το Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας μετά την επίθεση στο Μπριάνσκ – Θα κηρύξει νέα επιστράτευση;

0

Θεόφραστος Ανδρεόπουλος 

Ακυρώθηκε προγραμματισμένο ταξίδι του Ρώσου προέδρου στον Καύκασο

Ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν συγκάλεσε χθες Πέμπτη έκτακτη συνεδρίαση του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας το οποίο θα διεξαχθεί σήμερα, στον απόηχο της τρομοκρατικής επίθεσης Ουκρανών δολιοφθορέων στη Μπριάνσκ, στο νοτιοδυτικό τμήμα της Ρωσικής Ομοσπονδίας.

Προγραμματισμένο ταξίδι του κ. Πούτιν στον Καύκασο ακυρώθηκε λόγω αυτής της επίθεσης.

Ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου Ντμίτρι Πεσκόφ, ερωτηθείς από δημοσιογράφους εάν η συνεδρίαση του ΣΕΑ θα μπορούσε να σημάνει αλλαγή της φύσης αυτής της «ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης», απάντησε «δεν γνωρίζω, δεν μπορώ να πω».

Ομάδες Oυκρανών δολιοφθορέων αποτελούμενες από 40 άνδρες εισήλθαν χθες σε ρωσικό έδαφος στην περιοχή του Mπριάνσκ όπου πυροβόλησαν και σκότωσαν Ρώσους πολίτες ενώ πήραν άμαχους για ομήρους στο χωριό Sushany, στην ίδια περιφέρεια.

Οι 40 Ουκρανοί χωρισμένοι σε δύο ομάδες πέρασαν τα σύνορα στην περιοχή του Klimovsky.

Το τι ακριβώς θα εξεταστεί στο Συμβούλιο δεν είναι σαφές. Δίνει και παίρνει για καιρό σεναριολογία που θέλει τη Ρωσία να κηρύσσει επισήμως τον πόλεμο στην Ουκρανία, κάτι που θα επέτρεπε στο Κρεμλίνο να κηρύξει περαιτέρω επιστράτευση, να στείλει προσκλητήρια σε εκατομμύρια στρατεύσιμους.

Από τη συνεδρίαση κατά ορισμένες εκτιμήσεις θα μπορούσε να προκύψει λήψη μέτρων προς την κήρυξη πολέμου και προς τη μετακίνηση σε κεντρικά ελεγχόμενη οικονομία — δηλαδή μετατροπή της σε πολεμική οικονομία.

Ο κ. Πούτιν καταδίκασε την τρομοκρατική επίθεση χθες σε χωριό της Μπριάνσκ. Επρόκειτο «για ακόμη μια τρομοκρατική ενέργεια, ακόμη ένα έγκλημα».

Παράλληλα χθες ο Ρώσος πρώην πρόεδρος Ντμίτρι Μεντβέντεφ, νυν αντιπρόεδρος του ΣΕΑ, προειδοποίησε ξανά το NATO εναντίον της παράδοσης μαχητικών αεροσκαφών στην Ουκρανία και συντήρησής τους στην Πολωνία, διαμηνύοντας πως αυτό θα εκλαμβανόταν στη Μόσχα ως κήρυξη πολέμου εναντίον της Ρωσίας.

«Οποιοσδήποτε αποφασίσει την παράδοση (…) τέτοιου εξοπλισμού, μέσων καταστροφής», καθώς και «οι ξένοι μισθοφόροι και οι στρατιωτικοί εκπαιδευτές» θα θεωρούνταν σε τέτοια περίπτωση «θεμιτοί στρατιωτικοί στόχοι», διεμήνυσε.

Ο πρόεδρος Πούτιν, επέρριψε ευθύνες για τη χθεσινή επίθεση απευθείας στην ουκρανική ηγεσία στο Κίεβο, και μίλησε για ενέργεια νεοναζιστικού τύπου.

Επανέλαβε τις κατηγορίες πως η Ουκρανία προσπαθεί να αναθεωρήσει την Ιστορία και να εξαλείψει τη ρωσική γλώσσα στην επικράτειά της. «Αλλά, επαναλαμβάνω: δεν θα τα καταφέρουν και θα τους συντρίψουμε».

https://www.pronews.gr/kosmos/diethnis-politiki/o-v-poutin-sygkalei-ektaktos-to-symvoulio-ethnikis-asfaleias-tou/

 

Τι θα επιδιώξει ο νέος Πρόεδρος της Κύπρου. Ολόκληρη η ομιλία του

0

 

Κύριε Πρόεδρε της Δημοκρατίας, Kυρία Πρόεδρε της Βουλής, Κυρίες και Κύριοι Υπουργοί, Κυρίες και Κύριοι Βουλευτές, Bαθύτατα συγκινημένος βρίσκομαι σήμερα ενώπιον σας για την επίσημη διαβεβαίωσή μου ως o 8ος Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Με σεβασμό στη λαϊκή εντολή και νομιμοποίηση που ο Κυπριακός λαός μου έδωσε στις εκλογές, δηλώνω έτοιμος να αναλάβω τη διακυβέρνηση της χώρας, εκφράζοντας την πλήρη επίγνωση, της αναγκαίας από μέρους μου απόλυτης αφοσίωσης στο Κράτος, στους Θεσμούς του, στους Πολίτες και στο ευρύτερο Δημόσιο Συμφέρον βάσει των προνοιών του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας και των ισχυόντων Νόμων.

Αντιλαμβάνομαι πλήρως τη βαριά ιστορική ευθύνη την οποία και αναλαμβάνω με υπερηφάνεια, δέος και αποφασιστικότητα.

Ευρισκόμενος σήμερα, σε αυτό το εμβληματικό κτήριο για τη νενομισμένη διαβεβαίωση, επιτρέψετε μου καταρχάς να εκφράσω τον απεριόριστο σεβασμό μου προς τον κυρίαρχο Κυπριακό Λαό αλλά και προς όλους εσάς, τους αντιπροσώπους του, τους εκφραστές και προασπιστές της λαϊκής βούλησης στο ανώτατο νομοθετικό όργανο.

Σας διαβεβαιώ ότι στο πλαίσιο του οράματος μου για την Κύπρο του αύριο, ο ρόλος της Βουλής των Αντιπροσώπων ως του εκφραστή και προστάτη του δημοσίου συμφέροντος θα είναι απόλυτα σεβαστός και καταλυτικός και ως ο Πρώτος της εκτελεστικής εξουσίας θα πράξω το παν για αγαστή συνεργασία και σύμπραξη.

Ως εκ τούτου, σας αντικρίζω όλους ως βασικούς θεσμικούς συνεργάτες και πολύτιμους εταίρους στην κοινή προσπάθεια με στόχο να οδηγήσουμε την Κύπρο στην επόμενη μέρα, να την κάνουμε ισχυρότερη, δικαιότερη, ασφαλέστερη, ευημερούσα για το σύνολο του λαού της, με ισότητα και ισονομία, με ευκαιρίες χωρίς διακρίσεις, που θα νοιάζεται για τους αδύνατους και θα προστατεύει περισσότερο όσους το έχουν ανάγκη.

Είναι σημαντικό να μην λησμονούμε, αλλά να έχουμε επίγνωση, ότι μετά από σχεδόν 63 χρόνια επίπονης πορείας από τη γέννηση του κράτους, τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα του 1955-1959 που είχε προηγηθεί, την ανεξαρτησία και την κρατική ενηλικίωση που δυστυχώς σημαδεύτηκε τραγικά από την τουρκική εισβολή του 1974 και την κατοχή, τις συνέπειες της οποίας ο λαός μας βιώνει ως σήμερα, διανύσαμε ως κράτος ακανθώδεις αποστάσεις. Ο Κυπριακός λαός είναι ως εκ τούτου πολλαπλά δοκιμαζόμενος.

Αντιμετωπίσαμε τεράστιες προκλήσεις στην προσπάθεια θεμελίωσης και προάσπισης της κρατικής υπόστασης, της ασφάλειας, της οικονομικής ανάπτυξης και της κοινωνικής ευημερίας με την πληγή του μεγάλου εθνικού μας προβλήματος ακόμη ανοικτή και τον κυπριακό λαό να μην απολαμβάνει στην ολότητά τους τις βασικές ελευθερίες και τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Παρά τις τραγικές κοινωνικο-οικονομικές και πολιτικές συνέπειες της τουρκικής εισβολής και συνεχιζόμενης κατοχής, η Δημοκρατία μας άντεξε χάριν της αντίστασης, της επιμονής και ανθεκτικότητας που επέδειξαν οι πολίτες της, και των αγώνων της πολιτικής ηγεσίας για ισχυρή αναγνώριση από μέρους της διεθνούς κοινότητας, η οποία και ενδυναμώθηκε με την ένταξη της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση και τη συμπερίληψη της οικονομίας της στον σκληρό ευρωπαϊκό πυρήνα της ευρωζώνης.

Kυρία Πρόεδρε της Βουλής των Αντιπροσώπων, Απευθύνομαι προσωπικά σε εσάς, ως της δεύτερης τη τάξει πολιτειακού αξιωματούχου της Κυπριακής Δημοκρατίας, για να επισημάνω ότι είναι η πρώτη φορά που στο πηδάλιο του κράτους βρίσκονται εκπρόσωποι της μεταπολεμικής γενιάς.

Δεν έχω καμία αμφιβολία ότι αντιλαμβάνεστε και εσείς, όπως και εγώ, τη σημασία αυτής της διαπίστωσης, όχι μόνο ως προς τον συμβολισμό, αλλά πρωτίστως ως προς την ουσία εφόσον ειδικότερα οι νέες γενιές προσβλέπουν και προσδοκούν από εμάς να τους θεμελιώσουμε την ελπίδα, να τους δώσουμε σε επίπεδο ποιότητας ζωής, το μέλλον που τους αξίζει, να αφήσουμε πίσω πρακτικές και προσεγγίσεις του παρελθόντος, να ηγηθούμε ως θετικά πρότυπα.

Το βάρος είναι μεγάλο και η ευθύνη τεράστια για αυτό και η δουλειά θα πρέπει να είναι συλλογική, με αλληλοσεβασμό, αγαστή συνεργασία και ωφέλιμες πάντα για τον λαό συνέργειες που θα επιφέρουν τις απαιτούμενες τομές και μεταρρυθμίσεις σε όλους τους καίριους τομείς βάσει της αρχής της ισότητας και του σεβασμού των πανανθρώπινων αξιών και ελευθεριών. Θέλω να σας διαβεβαιώσω για την ειλικρινή μου επιθυμία για παραγωγική συνεργασία, σε όλα τα επίπεδα, τόσο για την εύρυθμη λειτουργία του κράτους όσο και για την προάσπιση των συμφερόντων της χώρας μας και του λαού μας σε διεθνές επίπεδο.

Η Βουλή των Αντιπροσώπων αποτελεί εξάλλου βασικό πυλώνα του πολιτεύματός μας. Πέραν του νομοθετικού της ρόλου, εντέλλεται από το Σύνταγμα να ασκεί έλεγχο εξ ονόματος του κυρίαρχου λαού. Η Κυβέρνησή μου θα τηρήσει ευλαβικά κάθε υποχρέωση έναντι της Βουλής, μέσα σε πνεύμα συνεργασίας, με απόλυτο σεβασμό στην αρχή διάκρισης εξουσιών και στο ρόλο ενός εκάστου.

Γνώμονάς μας θα είναι το δημόσιο συμφέρον, όχι ως μια αφηρημένη έννοια αλλά ως η πολύ συγκεκριμένη απαράβατη αρχή ότι η ιεράρχησή μας έχει στην ανώτατη πυραμίδα την προώθηση και εξυπηρέτηση των δικαιωμάτων όλων των πολιτών της Κυπριακής Δημοκρατίας. Από αυτούς τους πολίτες, ανεξαρτήτως ιδεολογικής, πολιτικής, κοινωνικής, οικονομικής προέλευσης, έλκουμε την εξουσία και νομιμοποίησή μας, αυτούς οφείλουμε να υπηρετούμε και σε αυτούς πρέπει να είμαστε πάντοτε σε θέση να λογοδοτούμε. Την ίδια στιγμή, για τη στέρεη οικοδόμηση της εθνικής ενότητας είναι απαραίτητη η ευρεία συνεννόηση σε πολιτικό επίπεδο μέσα στο θεσμικό πλαίσιο που προβλέπει το Σύνταγμα της χώρας μας.

Μεταξύ της εκτελεστικής εξουσίας και της νομοθετικής, της Προεδρίας της Δημοκρατίας και της Βουλής των Αντιπροσώπων, οφείλουμε να πετύχουμε μια λειτουργική συνεργασία προστιθέμενης δημοκρατικής αξίας: Για πιο αποτελεσματική άσκηση του νομοθετικού ρόλου αλλά και του κοινοβουλευτικού ελέγχου και για καλύτερη διακυβέρνηση της χώρας βάσει των απαιτούμενων νομοθετικών μεταρρυθμίσεων που θα μας πάρουν στο αύριο που επιθυμούμε.

Κυρίες και Κύριοι, Επιτρέψτε μου, σε αυτή την επίσημη πρώτη, ενώπιον της Βουλής των Αντιπροσώπων, να αναφερθώ ενδεικτικά σε ορισμένες μόνο από τις νέες πρακτικές που ως Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας επιθυμώ να εφαρμόσω σε σχέση κυρίως με τη συνεργασία με τη Βουλή, και τις οποίες προτίθεμαι να συζητήσω αναλυτικά με την Πρόεδρο και τους Αρχηγούς των Κοινοβουλευτικών Κομμάτων εντός των επόμενων βδομάδων.

Στόχος είναι η από κοινού επίτευξη της αναβάθμισης της θεσμικής συνεργασίας μέσα από συγκεκριμένες ενέργειες προς όφελος του πολίτη:

  • Ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας θα απευθύνομαι σε ετήσια βάση στη Βουλή των Αντιπροσώπων για να παρουσιάζω το νομοθετικό πρόγραμμα της Κυβέρνησης του επόμενου έτους αλλά και τον απολογισμό του νομοθετικού έργου της Κυβέρνησης του προηγούμενου έτους.
  • Παράλληλα, θα συγκαλώ τακτικά συναντήσεις με την Πρόεδρο της Βουλής και τους Αρχηγούς των Κοινοβουλευτικών Κομμάτων για ανταλλαγή απόψεων και αλληλοενημέρωση σχετικά με τις πολιτικές προτεραιότητες της χώρας, την πορεία υλοποίησης και τον ρόλο του νομοθετικού έργου.
  • Οι Υπουργοί της Κυβέρνησης θα πράττουν ανάλογα, συνεργαζόμενοι στενά με τους Προέδρους και τα μέλη των αντίστοιχων Κοινοβουλευτικών Επιτροπών, ώστε να υπάρχει στενή συνεργασία στον προγραμματισμό και διαμόρφωση του νομοθετικού έργου που θα προτείνει η εκτελεστική εξουσία.
  • Για βελτίωση της Δημόσιας Διαβούλευσης με τα εμπλεκόμενα και τα ενδιαφερόμενα μέρη που επηρεάζονται από την εισαγωγή νέων νομοθετικών προνοιών, επεξεργαζόμαστε τρόπους για τη διασύνδεση της διαβούλευσης που γίνεται κατά τη διαμόρφωση των νομοσχεδίων με τη διαβούλευση που γίνεται κατά τη συζήτησή τους στις Κοινοβουλευτικές Επιτροπές.

Πέραν των όσων έχω προαναφέρει και θέλοντας να δώσω και ένα στίγμα της προεδρίας μου, επιτρέψτε μου να επισημάνω και κάτι που θεωρώ ως ιδιαίτερα σημαντικό:

Ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας θα επιζητώ τον μέγιστο και διαρκή δυνατόν έλεγχο. Για αυτό τον λόγο προτίθεμαι, σε συνεννόηση με την Υπηρεσία Εσωτερικού Ελέγχου της Κυπριακής Δημοκρατίας, να εγκαθιδρύσω το ενωρίτερο, στην Προεδρία, πρότυπη Μονάδα Εσωτερικού Ελέγχου και Δεοντολογίας.

Βεβαίως ο πιο ισχυρός έλεγχος για τον Πρόεδρο και την Κυβέρνηση θα πρέπει να είναι ο Κοινοβουλευτικός Έλεγχος, για αυτό και η Βουλή θα πρέπει να διασφαλίσει ότι θα είναι συνεχής και αποτελεσματικός. Αυτή η συνεχής επιτήρηση θα είναι υποβοηθητική και διορθωτικής φύσεως ώστε να μπορεί η εκτελεστική εξουσία να ανταποκρίνεται καλύτερα στην αποστολή της.

Κυρίες και Κύριοι,

Τα άδεια έδρανα των Τουρκοκυπρίων βουλευτών σε αυτή την αίθουσα, είναι ένα από τα πολλά πειστήρια που μαρτυρούν τον ακρωτηριασμό που υφίσταται το Κράτος μας. Έναν ακρωτηριασμό που δεν επιτρέπει την πραγματική θεμελίωση συνθηκών ειρήνης και ασφάλειας, αλλά ούτε και την εφαρμογή των βασικών ελευθεριών και ανθρωπίνων δικαιωμάτων όλων των Κυπρίων.

Είναι για αυτό που επιθυμώ σήμερα να επαναλάβω ενώπιόν σας τη διαβεβαίωση ότι κορυφαία προτεραιότητά μου αποτελεί η επίλυση του Κυπριακού εντός του συμφωνημένου πλαισίου, ώστε να γίνει επιτέλους η πατρίδα μας ένα επανενωμένο, ελεύθερο, σύγχρονο, ευρωπαϊκό κράτος, η κοινή πατρίδα ευημερίας και ασφάλειας για όλους τους νόμιμους πολίτες του, χωρίς καμιά διάκριση.

Δεν έχω φυσικά ψευδαισθήσεις. Γνωρίζω ότι την ίδια ακριβώς διαβεβαίωση έδωσαν όλοι οι προκάτοχοί μου, τους οποίους μνημονεύω με σεβασμό: Τον πρώτο Πρόεδρο, Αρχιεπίσκοπο Μακάριο, τον Σπύρο Κυπριανού, τον Γιώργο Βασιλείου, τον Γλαύκο Κληρίδη, τον Τάσσο Παπαδόπουλο, τον Δημήτρη Χριστόφια και τον απερχόμενο πρόεδρο Νίκο Αναστασιάδη.

Όλοι τους αποχώρησαν από την Προεδρία χωρίς να πετύχουν το ειλικρινές όραμα της ελευθερίας και της επανένωσης για την πατρίδα μας αν και το ήθελαν με όλο τους το είναι. Και αυτό γιατί οι αξιώσεις της τουρκικής πλευράς ήταν πέραν των δικών μας ορίων και πέραν των ορίων που η δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα επιβάλλουν για κάθε σύγχρονη, δημοκρατική χώρα και τους πολίτες της.

Παρά τους συμβιβασμούς που έγιναν διαχρονικά από τη δική μας πλευρά ακόμη και μετά τον ιστορικό συμβιβασμό της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας, ο τουρκικός μαξιμαλισμός δεν επέτρεψε την ευόδωση καμίας προσπάθειας κατά τρόπο που να διασφαλίζει τα συμφέροντα όλων των νόμιμων κατοίκων της χώρας και κανενός άλλου χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η δική μας πλευρά δεν περιέπεσε ποτέ σε κανένα σφάλμα ή παράληψη.

Την περασμένη εβδομάδα είχα την πρώτη ανεπίσημη συνάντηση με τον Τουρκοκύπριο ηγέτη, στον οποίο εξέφρασα την ξεκάθαρή μου θέση ότι η παρούσα κατάσταση πραγμάτων δεν μπορεί να αποτελεί τη λύση του Κυπριακού προβλήματος και θα κάνω ό,τι είναι ανθρωπίνως δυνατόν ώστε να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για επανέναρξη του διαλόγου στη βάση του συμφωνημένου πλαισίου για αναζήτηση λύσης Διζωνικής, Δικοινοτικής Ομοσπονδίας.

Μετέφερα και στον Ειδικό Αντιπρόσωπο του Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών την ειλικρινή μου βούληση για διάλογο. Τις επόμενες μέρες θα αναλάβω πρωτοβουλίες, στη βάση των θέσεων που ανέπτυξα προεκλογικώς, για σπάσιμο του αδιεξόδου, για πρωταγωνιστική εμπλοκή της ΕΕ στο ανώτατο επίπεδο, πάντοτε στο πλαίσιο των καλών υπηρεσιών του ΓΓ των ΗΕ.

Από το επίσημο βήμα της Βουλής των Αντιπροσώπων, απευθύνομαι σήμερα και στους Τουρκοκύπριους συμπατριώτες μας, για να τους στείλω το μήνυμα ότι η λύση που επιδιώκουμε θα υπηρετήσει τα συμφέροντα όλων των Κυπρίων, διότι η ασφάλεια και η ευημερία όλων μας είναι συνυφασμένη και αλληλένδετη για να μπορέσουμε να ζήσουμε ειρηνικά στην κοινή μας πατρίδα χωρίς συρματοπλέγματα και κατοχικό στρατό, χωρίς ξένες εγγυήσεις. Μόνο έτσι θα διασφαλίσουμε το μέλλον των παιδιών μας χωρίς να κτίζουμε πάνω στην άμμο.

Με τη λύση του Κυπριακού, η Κυπριακή Δημοκρατία θα μετεξελιχθεί για να αποτελέσει το κοινό μας σπίτι εντός της μεγάλης ευρωπαϊκής οικογένειας. Αυτή είναι η λύση που οραματιζόμαστε. Απευθύνομαι επίσης στους πρόσφυγές μας, τους εγκλωβισμένους μας, τους παθόντες, τους συγγενείς των αγνοουμένων μας, όλους αυτούς που υποφέρουν από τα τραύματα της εισβολής και της συνεχιζόμενης κατοχής, διαβεβαιώνοντάς τους ότι παραμένουν στην προμετωπίδα της προσπάθειάς μας για τερματισμό της κατοχής και επανένωση της πατρίδας μας.

Δεν θα μπορούσα φυσικά να μην απευθυνθώ στους εκπροσώπους των τριών θρησκευτικών ομάδων, που είναι παρόντες, για να στείλω μήνυμα σεβασμού και εκτίμησης στους συμπατριώτες μας, Μαρωνίτες, Αρμενίους και Λατίνους των οποίων οι ανησυχίες και προσδοκίες είναι και δικές μας.

Τέλος, θα ήθελα να κάνω ιδιαίτερη αναφορά στους απόδημους μας, στην ομογένειά μας με τους οποίους είχα την ευλογία να συνεργαστώ, διαβεβαιώνοντάς τους για την ειλικρινή μου επιθυμία για περαιτέρω σύσφιξη των δεσμών μας.

Κύριοι Αρχηγοί των κοινοβουλευτικών κομμάτων,

Προτίθεμαι να συγκαλέσω σύντομα το Εθνικό Συμβούλιο για να μοιραστώ μαζί σας τις σκέψεις μου για εκσυγχρονισμό και αναβάθμιση του Σώματος ώστε να γίνει αποδοτικότερο και πιο αποτελεσματικό, έχοντας την απαιτούμενη επιστημονική και τεχνοκρατική υποστήριξη, όπως επιβάλλουν οι αυξημένες απαιτήσεις της εποχής και τα νέα δεδομένα. Όπως επιβάλλει η ειλικρινής μας βούληση για συνολική λύση του κυπριακού στη βάση του συμφωνημένου πλαισίου και με τρόπο ευρωπαϊκό, λειτουργικό και βιώσιμο, με σεβασμό στις αρχές της ΕΕ και το ευρωπαϊκό κεκτημένο.

Προς αυτό τον σκοπό αναμένω και τη δική σας εποικοδομητική συνδρομή. Επαναλαμβάνω για μια ακόμη φορά ότι σας αντικρίζω ως θεσμικούς συνεργάτες και πολύτιμους εταίρους. Το Κυπριακό είναι ζήτημα υπαρξιακό. Έχει επηρεάσει καταλυτικά το παρελθόν των γονιών μας, αγγίζει το παρόν μας, καθορίζει το μέλλον των παιδιών μας. Η μη επίλυσή του αποτελεί τροχοπέδη που εμποδίζει την μακροπρόθεσμη και ανθεκτική ευημερία και ασφάλεια της Κύπρου. Γι’ αυτό και πρέπει να κάνουμε το παν για να το λύσουμε. Το χρωστούμε σε αυτούς που έφυγαν με τον πόθο της επιστροφής, το οφείλουμε σε αυτούς που θα έρθουν και έχουν το δικαίωμα να ζήσουν σε μια πατρίδα ειρηνική, ασφαλή και ευημερούσα.

Κυρίες και Κύριοι,

Στο διεθνές και παγκόσμιο γίγνεσθαι κυριαρχεί σήμερα η παράνομη εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, ένα τραγικό γεγονός που λαμβάνει χώρα στην καρδιά της Ευρώπης και προκαλεί αλυσιδωτές πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές επιπτώσεις. Η Κυπριακή Δημοκρατία, βιώνοντας η ίδια τέτοιου είδους συμπεριφορές, συνένωσε δυνάμεις με αυτούς που προτάσσουν το Δίκαιο. Ένωσε τη φωνή της με όσους ζητούν τον τερματισμό της κατοχής εδαφών μιας ανεξάρτητης και κυρίαρχης χώρας.

Για την Κύπρο, που είναι και η ίδια θύμα παράνομης εισβολής και συνεχιζόμενης κατοχής δεν υπήρξε και δεν υπάρχει οποιοδήποτε δίλημμα. Στεκόμαστε ανεπιφύλακτα μαζί με τους εταίρους μας δίπλα στο δοκιμαζόμενο λαό της Ουκρανίας. Αυτό υπαγορεύει το Δίκαιο αλλά και η συνείδησή μας. Η ένταξη μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση ορίζει τον προσανατολισμό της εξωτερικής πολιτικής της Κυπριακής Δημοκρατίας, και αυτό που επιδιώκουμε είναι να είναι η Κύπρος ένας αξιόπιστος και δημιουργικός εταίρος, με ουσιαστική συμβολή στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι. Σε αυτό το πλαίσιο θα επιδιώξουμε την περαιτέρω εμβάθυνση των σχέσεών μας με όλες τις γειτονικές χώρες, ενώ θα επενδύσουμε ακόμη περισσότερο στην ανάπτυξη των δεσμών με τις Ηνωμένες Πολιτείες και, βεβαίως, θα εργαστούμε δημιουργικά με σημαντικούς δρώντες στην Ασία.

Σημείο αναφοράς στην εξωτερική μας πολιτική αποτελούν φυσικά οι σχέσεις μας με την Ελλάδα, η οποία παραμένει ο στενότερος, φυσικός και ανιδιοτελής διαχρονικός μας σύμμαχος. Πρόθεσή μου είναι η περαιτέρω σύσφιξη των σχέσεων Αθηνών-Λευκωσίας σε όλα τα επίπεδα, ο εκσυγχρονισμός των τρόπων συνεργασίας και αλληλοϋποστήριξης, και η αξιοποίηση συνεργειών εντός της ΕΕ αλλά και με τρίτες χώρες.

Σε λίγες μέρες θα έχω την τιμή να συναντηθώ με τον Έλληνα Πρωθυπουργό, στην πρώτη μου επίσημη επίσκεψη στο εξωτερικό ως Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, στον οποίο θα αναπτύξω συγκεκριμένα κάποιες πρώτες σκέψεις για αντιμετώπιση κοινών προκλήσεων που έχουμε ενώπιόν μας, αλλά και ενίσχυση της συνεργασίας μας, ειδικότερα στον τομέα της άμυνας και της ασφάλειας. Παραλαμβάνουμε μια υγιή οικονομία η οποία χαρακτηρίζεται από δημοσιονομική πειθαρχία, σταθερό χρηματοπιστωτικό σύστημα και μια σειρά διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων. Θα συνεχίσουμε στην ίδια πορεία και θα χτίσουμε σε αυτά που ήδη επιτεύχθηκαν, αποφεύγοντας την παροχολογία και διαφυλάσσοντας τη δημοσιονομική πειθαρχία. Στόχος μας η βελτίωση της κοινωνικής συνοχής και της ανάπτυξης.

Με μια δημοσιονομική πολιτική η οποία θα είναι πλήρως εναρμονισμένη με αυτή της ΕΕ και ειδικά της ευρωζώνης όπου ισχύουν αυστηροί δημοσιονομικοί κανόνες. Με ένα σταθερό χρηματοπιστωτικό σύστημα, απαραίτητη παράμετρος για μια υγιή και ισχυρή οικονομία που θα επιτρέπει, ανάμεσα σε άλλα, μια ουσιαστική και στοχευμένη κοινωνική πολιτική για τους ευάλωτους συμπατριώτες μας. Κρίσιμο εργαλείο για την οικονομία αποτελεί και η συνέχιση διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων και η πλήρης απορρόφηση των ευρωπαϊκών κονδυλίων για την πράσινη και ψηφιακή μετάβαση.

Ο ενεργειακός πλούτος της Κύπρου δημιουργεί τις προϋποθέσεις για να ενισχύσουμε τις συνεργασίες σε πολιτικό και οικονομικό επίπεδο. Η Κυπριακή Δημοκρατία θα αναπτύξει και θα υλοποιήσει το ενεργειακό της πρόγραμμα στη βάση των κυριαρχικών της δικαιωμάτων.

Ο ενεργειακός σχεδιασμός της χώρας μας δεν στρέφεται εναντίον κανενός και αναφέρομαι ειδικά στην Τουρκία. Η Κύπρος αναγνωρίζεται διεθνώς ως παράγοντας ασφάλειας και σταθερότητας στην περιοχή της ανατολικής Μεσογείου. Διατηρεί άριστες σχέσεις με όλες τις χώρες της περιοχής και στη μεγάλη εικόνα που έχουμε υπόψη μας, η Τουρκία θα μπορούσε να έχει θέση. Για να γίνει κάτι τέτοιο θα πρέπει και η Τουρκία να επιδείξει την απαραίτητη βούληση, να σεβαστεί το διεθνές δίκαιο και να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις της έναντι της Κυπριακής Δημοκρατίας, που αποτελούν υποχρεώσεις έναντι και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η εμμονή σε ξεπερασμένες αντιλήψεις, που εδράζονται στο μεγαλοϊδεατισμό, όπως επίσης αναθεωρητικές και επεκτατικές πολιτικές, αποτελούν τροχοπέδη όχι μόνο για την Κύπρο αλλά και για την ευρύτερη περιοχή και τα συμφέροντα της ΕΕ.

Κυρία Πρόεδρε, Κυρίες και Κύριοι,

Για να μπορεί ένας ηγέτης να διεκδικεί με προοπτική επιτυχίας για τα συμφέροντα του λαού του, για να είναι όσο πιο ισχυρή, βάσει των δικών του δυνάμεων και δεδομένων, η διαπραγματευτική του θέση είτε σε συνομιλίες επίλυσης ενός μεγάλου προβλήματος όπως το κυπριακό, είτε σε διεθνές επίπεδο για οικοδόμηση ισχυρών διεθνών δεσμών που θα φέρουν στη χώρα πόρους και εξωτερική ενίσχυση, θα πρέπει καταρχάς να έχει ευτυχισμένους πολίτες. Καμία μάχη δεν κερδήθηκε και κανένας αγώνας δεν δικαιώθηκε ενόσω οι πρωταγωνιστές δυσπραγούσαν.

Δεν αρέσκομαι στα μεγάλα λόγια.

Δεν θα γενικολογήσω, ούτε θα προβώ σε υποσχέσεις αμφιβόλου αντικρίσματος.

Θα μιλήσω απλά, ειλικρινά και ανθρώπινα: Προσβλέπω και θα εργασθώ για να κάνω τη ζωή των συνανθρώπων μας καλύτερη. Για να τους κάνω πιο ευτυχισμένους και περήφανους. Όχι μόνο επειδή το αξίζουν αλλά και επειδή αυτό θα ενισχύσει την κρατική μας υπόσταση, αυτό εμμέσως αλλά καθοριστικά θα ενισχύσει την Κύπρο σε όλες, τις μεγάλες διεκδικήσεις.

Για αυτό και στο επίκεντρο των προτεραιοτήτων μας είναι ο Άνθρωπος και το ευ ζην του, και αυτό θα ζητήσω από τους υπουργούς και τους άλλους κρατικούς αξιωματούχους, που θα αναλάβουν αύριο τα καθήκοντά τους.

Ο Άνθρωπος στο επίκεντρο όλων των Πολιτικών μας.

Ο Άνθρωπος και το ευρύτερο δημόσιο συμφέρον, βασικό στοιχείο μιας ισχυρής και υπερήφανης Κύπρου. Άλλωστε η ουσιαστική αντιμετώπιση των σημαντικών προκλήσεων της καθημερινότητας αποτελεί το πεδίο μέσα από το οποίο οι πολίτες θα κρίνουν εάν η πολιτική ηγεσία ανταποκρίνεται στις ανάγκες των καιρών, στις ελπίδες και τις προσδοκίες τους.

Το Πρόγραμμα Διακυβέρνησης που διαμορφώσαμε μαζί με την κοινωνία περιλαμβάνει συγκεκριμένες προτάσεις που αφορούν την καθημερινότητα, τις οποίες είμαστε πανέτοιμοι να εφαρμόσουμε και να υλοποιήσουμε, ΓΙΑ

τη σύντομη ανακούφιση των συμπολιτών μας με στοχευμένα οικονομικά μέτρα,

την επίλυση σημαντικών εργασιακών ζητημάτων που εκκρεμούν ώστε να διαφυλαχθεί η εργατική ειρήνη,

την επίλυση προβλημάτων στην παιδεία,

τις διορθωτικές κινήσεις στον τομέα της υγείας πάντα εντός του πλαισίου του ΓΕΣΥ,

την αναγέννηση του πρωτογενούς τομέα στη χώρα μας,

την επίσπευση του ψηφιακού μετασχηματισμού και της τεχνολογικής αναβάθμισης της Δημόσιας Υπηρεσίας,

την προαγωγή του πολιτισμού, των τεχνών και των γραμμάτων.

Το Πρόγραμμα Διακυβέρνησης έχει ορίζοντα πενταετίας και έχουμε συγκεκριμένο προγραμματισμό που θα οδηγήσει στη βελτίωση της ποιότητας ζωής για όλους τους πολίτες, για τις γυναίκες και για τους άντρες, για τις οικογένειες, για τους πολύτεκνους και τους μονογονείς, για τους ανάπηρους, για τους εργαζόμενους, για τους επιχειρηματίες, για τους νέους, για τους ηλικιωμένους, για τα παιδιά, για τους μαθητές και για τους φοιτητές, που αποτελούν το προζύμι για το μέλλον της χώρας μας. Βλέπω από τώρα την Κύπρο στην οποία θέλω να φτάσω.

Γνωρίζω πολύ καλά τι έργο θα ήθελα να αφήσω πίσω μου όταν και εγώ θα ολοκληρώνω τη θητεία μου. Θα είμαι ευτυχής εάν καταφέρω, μέσα από τον εκσυγχρονισμό νομοθεσιών, δομών και υπηρεσιών να μπορέσουμε να καταπολεμήσουμε συνολικά τη διαφθορά, την ευνοιοκρατία, την αναξιοκρατία και την εξυπηρέτηση των πολιτών με βάση τις γνωριμίες. Δεν περιποιεί τιμή σε κανέναν μας όταν χρειάζεται να παρέμβει κάποιος για να μπορέσει ένας πολίτης να έχει το αυτονόητο: μια αναγκαία υπηρεσία υγείας, ένα επίδομα στην ώρα του, μια άδεια για να κάνει τη δουλειά του, μια θέση εργασίας.

Στόχος είναι να καταφέρουμε να διορθώσουμε το σύστημα, σε όλους τους βασικούς τομείς, ώστε σε αυτό τον τόπο να μην χρωστάει κανένας σε κανένα και να υπάρχουν ίσες ευκαιρίες για όλους.

Στόχος επίσης είναι να λύσουμε καθημερινά προβλήματα που ταλαιπωρούν χιλιάδες συμπολίτες μας, από το κυκλοφοριακό, την απουσία σύγχρονων και φιλικών προς το περιβάλλον μέσων μαζικής συγκοινωνίας, την έλλειψη υπηρεσιών που να διευκολύνουν γονείς, εργαζόμενες μητέρες και ανάπηρους.

Στόχος είναι καλύτερα δημόσια σχολεία, πράσινες πόλεις, πιο ποιοτικές υπηρεσίες υγείας με κέντρα αποκατάστασης αλλά και απεξάρτησης και ψυχικής υγείας.

Επιπλέον, μια από τις επείγουσες προκλήσεις που καλούμαστε να διαχειριστούμε χωρίς χάσιμο χρόνου και που επηρεάζει επίσης δυσμενώς την καθημερινότητα του Κύπριου πολίτη, είναι το μεταναστευτικό. Όλοι αντιλαμβανόμαστε τις επιπτώσεις αυτού του σύνθετου προβλήματος, το οποίο γίνεται εξαιρετικά πολύπλοκο γιατί έχει στο επίκεντρό του ανθρώπινες ζωές τις οποίες οφείλουμε να προστατεύσουμε.

Είναι αλήθεια ότι τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει σημαντικές βελτιώσεις στο άκαμπτο και δαιδαλώδες σύστημα ασύλου και μετανάστευσης, το οποίο επέτρεπε καταχρήσεις. Ωστόσο, το πρόβλημα παραμένει και είναι δυσανάλογο για τα μεγέθη της Κύπρου. Η προσπάθειά μας θα επικεντρωθεί στην επίσπευση των διαδικασιών εξέτασης των αιτήσεων ασύλου ώστε να αυξηθούν οι επιστροφές. Ο πυρήνας του προβλήματος, πέραν της εργαλειοποίησης του ανθρώπινου πόνου από πλευράς Τουρκίας, βρίσκεται στην εντύπωση ότι η Κύπρος είναι ελκυστικός μεταναστευτικός προορισμός και σε μια επιδοματική πολιτική που απαιτεί επαναξιολόγηση. Αυτό θα προσπαθήσουμε να το αλλάξουμε, με σεβασμό προς όλες τις διεθνείς μας υποχρεώσεις.

Ως προς τη Δικαστική Εξουσία, γνωρίζω ότι έγιναν σημαντικότατα βήματα προς την κατεύθυνση του εκσυγχρονισμού της δικαιοσύνης, χάριν στη συνεργασία με τις άλλες δύο εξουσίες, την Εκτελεστική και τη Νομοθετική.

Η Κυπριακή Δικαιοσύνη το 2023 βρίσκεται ενώπιον μιας μεγάλης πρόκλησης, που δεν είναι άλλη από την υλοποίηση των σημαντικών διαρθρωτικών νομοσχεδίων που ψηφίστηκαν το 2022, ανοίγοντας τον δρόμο για την ουσιαστική μεταρρύθμιση που θα έχει αλυσιδωτές θετικές επιπτώσεις στην Κυπριακή πολιτειακή και κοινωνική ζωή. Από τα νομοσχέδια επείγει να περάσουμε στην πράξη, ώστε ο νομικός κόσμος αλλά πρωτίστως ο πολίτης και οι επιχειρήσεις να αντιληφθούν σταδιακά την ουσιαστική αλλαγή, ειδικότερα στο χρόνο εκδίκασης νέων υποθέσεων που θα ενισχύσει το κράτους δικαίου, την αποτροπή των αδικημάτων και την εφαρμογή της δικαιοσύνης.

Η μακρά περίοδος εκδίκασης υποθέσεων και η μεγάλη διάρκεια που απαιτείται για απονομή της δικαιοσύνης, πέραν του δυσανάλογου κόστους για το κράτος, συνιστά άρνηση δικαιοσύνης.

Το ίδιο σημαντική θεωρούμε τη μεταρρύθμιση της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, η οποία μπήκε στις ράγες και ο χρόνος μετρά αντίστροφα για την εφαρμογή της, τον Ιούνιο του 2024, όταν θα διεξαχθούν οι εκλογές για την Τοπική Αυτοδιοίκηση. Οι επόμενοι μήνες είναι καθοριστικοί για το μεγάλο αυτό βήμα. Πρόκειται για μια σημαντική τομή, η οποία θα απαιτήσει θέληση, άοκνη προσπάθεια, μεθοδικότητα και προγραμματισμό από όλους τους εμπλεκομένους.

Σε κάποια άλλα πεδία, αυτό της φορολογικής μεταρρύθμισης, του συνταξιοδοτικού, καθώς και για άλλα θέματα που χρειάζεται η εισαγωγή νέων προσεγγίσεων και νέων διαδικασιών, θα προχωρήσουμε αμέσως με τεχνοκρατική υποστήριξη ειδικών σε σημαντικές αλλαγές.

Θα το επαναλάβω και σήμερα:

Δεν έχω το μαγικό ραβδί για άμεσες λύσεις.

Έχω όμως την ειλικρινή πολιτική βούληση,

Έχω το πλάνο και τον σχεδιασμό,

Έχω την μεθοδικότητα,

την επιμονή και την εργατικότητα και γνωρίζω τις σύγχρονες μεθόδους για υλοποίηση πολιτικών.

Έχω επιπλέον την επίγνωση ότι όταν οι πολίτες ενός κράτους Δεν ευημερούν και Δεν είναι ευτυχισμένοι, ούτε να διεκδικήσουν μπορούν ούτε να οραματιστούν ένα καλύτερο μέλλον.

Ο μόνος τρόπος για να είμαστε επίκαιροι και πρωτοπόροι σε ένα κόσμο που αλλάζει διαρκώς είναι να εξελισσόμαστε

Πιο γρήγορα,

Πιο εύστοχα και

Πιο αποτελεσματικά.

Κυρίως όμως, ως Κράτος και ως Οργανισμοί, ως Πολιτικοί και ως Επαγγελματίες, πρέπει να μάθουμε να εξελισσόμαστε και να βελτιωνόμαστε.

Κύριε Πρόεδρε,

Κυρία Πρόεδρε,

Κυρίες και Κύριοι,

Τόσο εσείς όσο και εγώ βρισκόμαστε εδώ επειδή μας επέλεξε ο κυρίαρχος κυπριακός λαός. Επειδή μας εμπιστεύθηκαν οι πολίτες και εναπόθεσαν σε εμάς τις ελπίδες τους για ένα καλύτερο μέλλον. Θέσαμε τον εαυτό μας στην κρίση του λαού και επιλεγήκαμε για να κάνουμε έργο και να αποχωρήσουμε με θετικό πρόσημο όχι για την προσωπική μας ζωή αλλά για τους πολίτες όταν για τον καθένα μας φτάσει το πλήρωμα του χρόνου. Για μήνες ολόκληρους μίλησα με την κοινωνία, με απλούς πολίτες σε όλη την ελεύθερη Κύπρο αλλά και στην Καρπασία και τα μαρωνίτικα χωριά μας. Άκουσα απόψεις, προβλήματα, ανησυχίες, προσδοκίες σε πόλεις και χωριά. Πριν ολοκληρώσω το πρόγραμμα μου συνομίλησα αναλυτικά με οργανωμένα σύνολα, φορείς, κοινωνικούς εταίρους.

Υπέβαλα συγκεκριμένες προτάσεις και στις 12 Φεβρουαρίου έλαβα ισχυρή λαϊκή εντολή για να συστήσω μια κυβέρνηση ευρείας κοινωνικής αποδοχής που μέσω της συνένωσης δυνάμεων και της αξιοποίησης ικανών προσωπικοτήτων, τεχνοκρατών και πολιτικών, θα ανταποκριθεί στις προσδοκίες του κυπριακού λαού, θα δημιουργήσει ελπίδα και προοπτική, θα επιδιώξει την επανένωση της Κύπρου, θα ανασυντάξει το κράτος, θα βελτιώσει την ποιότητα ζωής των Κυπρίων σε όλους τους βασικούς τομείς, ενισχύοντας την ίδια στιγμή το αίσθημα δικαιοσύνης, αξιοκρατίας και ισότητας.

Μπορώ να σας μεταφέρω με βεβαιότητα ότι όλοι οι πολίτες της Κύπρου έχουν μια συγκεκριμένη προσδοκία από εμένα, τους συνεργάτες μου, αλλά και Όλους Εσάς: από όποιο κόμμα και αν προερχόμαστε, από όποια επαρχία και αν καταγόμαστε, όποια ηλικία και αν έχουμε,

ΝΑ είμαστε ενωμένοι,

ΝΑ είμαστε στοχοπροσηλωμένοι,

ΝΑ είμαστε επικεντρωμένοι στην επίλυση των προβλημάτων της καθημερινότητας και στην αντιμετώπιση των μεγάλων εθνικών προκλήσεων.

Η εθνική ενότητα, ΝΑΙ, αποτελεί μια ιστορική αναγκαιότητα.

Έχουμε κάθε στιγμή ευθύνη για την ενίσχυση του Κράτους μας. Για την ασφάλειά του.

Έχουμε ευθύνη για μια ευημερούσα, για το σύνολο των πολιτών της, Κύπρο.

Έχουμε ευθύνη να δημιουργήσουμε για τους νέους μας το μέλλον που τους αξίζει και να τους εμπνεύσουμε να γίνουν οι ίδιοι ενεργοί πολίτες και να εμπλακούν στα κοινά.

Για αυτό και οφείλουμε, όσοι πολιτευόμαστε και εμπλεκόμαστε στο δημόσιο βίο, κάθε στιγμή να εργαζόμαστε με μοναδικό γνώμονα το συμφέρον του λαού και της πατρίδας, ώστε να μπορέσουμε να ανταποδώσουμε στο ελάχιστο την εμπιστοσύνη που στο πρόσωπό μας επέδειξε ο Κύπριος πολίτης, μη λησμονώντας λεπτό την προσωρινότητα της εξουσίας και της ανάγκης να παραχθεί έργο ωφέλιμο πριν την ημερομηνία λήξης.

Και αν για τον απερχόμενο Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, κ. Νίκο Αναστασιάδη, που ανέλαβε την Κύπρο, και αυτό οφείλουμε να το αναγνωρίσουμε όλοι, μέσα στη δίνη της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης και στα όρια της χρεωκοπίας, η μεγάλη πρόκληση στην οποία ανταποκρίθηκε με επιτυχία, ήταν η οικονομική ανασύνταξη της Κύπρου, για μένα σήμερα, ανάμεσα σε άλλα, το μεγάλο στοίχημα λέγεται εκσυγχρονισμός, διαφάνεια, λογοδοσία, ευημερία, ελπίδα και προοπτική για όλους τους πολίτες.

Με σεβασμό στους παλαιότερους αλλά και ειλικρινή αγάπη προς την πατρίδα και τους νεότερους, με πίστη στις δυνάμεις μας αλλά και στην απόλυτη ανάγκη για ελπίδα και προοπτική, σήμερα, στην επίσημη πρώτη της μεγαλύτερης πράξης στη ζωή ενός πολιτικού, αναλαμβάνω την ευθύνη να οδηγήσω την Κύπρο σε αυτό που ΟΛΟΙ οραματιζόμαστε:

Σε τόπο καλύτερο, φωτεινότερο, δικαιότερο και πιο ελπιδοφόρο.

Στο μέτρο του ανθρωπίνως δυνατού, με προσήλωση στο καθήκον, με αφοσίωση και με πλήρη διαφάνεια, διαβεβαιώ ενώπιον της Βουλής των Αντιπροσώπων της Κυπριακής Δημοκρατίας, ότι θα πορευτώ με μόνο γνώμονα το δημόσιο συμφέρον, την Κύπρο, την υπέροχη πατρίδα μας και θα είμαι Πρόεδρος Όλων των Κυπρίων.

Σας ευχαριστώ πολύ

 

Βρέθηκε τελικά ο ένοχος της τραγωδίας των Τεμπών, ο σταθμάρχης!

12

Η ελληνική κοινωνία πρέπει να διεκδικήσει την πολιτική της ελευθερία εάν δεν θέλει να θρηνήσει και άλλα θύματα του τύπου της Μάνδρας, του Ματιού ή των Τεμπών

Τελικά βρέθηκε ο ένοχος της νέας τραγωδίας στα Τέμπη τη φορά αυτή. Ο σταθμάρχης. Δεν αντελήφθη ότι στα δυο του χέρια ακουμπούσε όλη η Ελλάδα και άφησε τον εαυτό του να υποπέσει στο αδίκημα της «κακιάς ώρας». Σύσσωμη η πολιτική ηγεσία από το σύνολο των κομμάτων με κορυφαία την Πρόεδρο του κράτους (της δημοκρατίας, λέει!) εκφράζει τη συντριβή της, υπόσχεται να αποκαλύψει τα αίτια και να τιμωρήσει παραδειγματικά τον πρωταίτιο της καταστροφής. Ήδη ο κέρβερος της δικαιοσύνης, ο γνωστός από το παρελθόν του κ. Ντογιάκος, έχει επιληφθεί προκειμένου να χυθεί άπλετο φως στην τραγωδία.

Πριν από λίγες ημέρες η εφημερίδα «κυριακάτικη Καθημερινή» είχε αποφανθεί ότι μία άλλη πλευρά της ελληνικής κακοδαιμονίας είναι η ελληνική κοινωνία. Αυτή παρασύρει την πολιτική ηγεσία στον όλεθρο εμποδίζοντάς την να εγγράψει στον σκοπό του κράτους το συμφέρον της χώρας. Ο μακρινός Χαρίλαος Τρικούπης έδωσε γραμμή στο επιχείρημα: «για να πάει μπροστά η Ελλάδα», είπε, «πρέπει ο πολιτικός να ελευθερωθεί του πολίτη».

Ώστε για όλα τα δεινά της χώρας και του ελληνισμού ένοχος είναι ένας: η ελληνική κοινωνία και ένα έκαστο από τα μέλη της. Η μεν κοινωνία διότι τραβάει από το μανίκι την πολιτική τάξη και δεν την αφήνει να εκπληρώσει τον δημόσιο σκοπό του κράτους. Τα δε μέλη επειδή, όπως στην περίπτωση του σταθμάρχη, τους ανατίθεται η τύχη της χώρας (εν προκειμένω της ασφάλειας του σιδηροδρομικού δικτύου) και επιδεικνύουν εγκληματική αδιαφορία. Δεν θα είχα δυσκολία να διευρύνω το σκεπτικό αυτό και να αποδεχθώ ότι φταίνε και οι επιβάτες/θύματα του τρένου που απερίσκεπτα δεν συνεκτίμησαν την «κακιά ώρα» ώστε να μετακινηθούν με «Μαζεράτι» ή κάτι ανάλογο.

Παρουσιάζεται, έτσι, το φαινόμενο σύσσωμη η πολιτική τάξη της χώρας, από καταβολής του ελλαδικού κράτους, να φιλοδοξεί να αφήσει έργο πίσω της, να ανατάξει τη χώρα και τον ελληνισμό στον δρόμο που χάραξαν οι πρόγονοί της από τον Θεμιστοκλή και τον Περικλή, τον Μέγα Αλέξανδρο και τους επιγόνους έως τους Βυζαντινούς Μακεδόνες και τον Καποδίστρια, όμως εντέλει να υποκύπτει στην αυτοκαταστρεπτική μανία που έχει καταλάβει την ελληνική κοινωνία.

Εύλογα, λοιπόν, όλοι μαζί οι πολιτικοί μέντορες της χώρας και μαζί τους οι μύριοι όσοι συνοδοιπόροι τους στον αγώνα τον καλό νομιμοποιούνται να επιδείξουν με κλαυθμούς και οδυρμούς τη συντριβή και την αγανάκτησή τους μπροστά στους νεκρούς, θύματα του δράστη σταθμάρχη. Με τον ίδιο θρηνώδη τρόπο έκλαψαν όλες τις παρελθούσες καταστροφές του ελληνισμού οι ηγήτορες του αθηναϊκού κράτους. Για να μη μακρύνουμε στο απώτερο παρελθόν, ας θυμηθούμε τη λεηλασία και/ή την απαξίωση της Ολυμπιακής, της κραταιάς Πυρκάλ, του ΟΤΕ, της ΔΕΗ, της Λάρκο, των Νοσοκομείων, των Πανεπιστημίων και γενικότερα του εκπαιδευτικού συστήματος, των φυλακών, της εκ συστήματος ερήμωσης της υπαίθρου, της αποκαθήλωσης των συνεταιρισμών, της παράδοσης του αρχαιολογικού κεφαλαίου βορά στην αρχαιοκαπηλία, των πλείστων όσων «πακέτων Ντελόρ», της αποξένωσης, της διασποράς από την ελληνική πατρίδα και του δημόσιου αγαθού στη διαπλοκή και στη διαφθορά και εντέλει την ξεδιάντροπη λεηλασία της χώρας από τη δεκαετία του 1980 που κόστισε την εξορία 2 εκατομυρίων Ελλήνων και την παράδοσή της στους δανειστές και στη διεθνή των αγορών για να την αποτελειώσουν.

Η άποψη αυτή που καλά κρατεί δηλώνει ότι αν το κράτος έχει μεταβληθεί σε γάγγραινα στο σώμα της ελληνικής κοινωνίας υπαίτια είναι η ίδια και ένα έκαστο των μελών της που δεν συναισθάνονται το καθήκον τους και θέτουν σε δοκιμασία τις καλές προθέσεις του κομματικού συστήματος και του ομόλογου πολιτικού προσωπικού.

Ευλόγως, επομένως, ένας ολόκληρος κομματικός στρατός έχει επιστρατευθεί καθώς πλησιάζουν οι εκλογές για να εγκαλεί όσους διακινούν την ιδέα της αποχής ότι ρίχνουν νερό στον μύλο των εχθρών της «αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας» και, αν δεν είναι χουντικοί, επιδιώκουν να αποφύγουν τις ευθύνες τους ενώπιον του τόπου. Επομένως, μία είναι η λύση για τη σωτηρία της χώρας, η μόνη ικανή να αποτρέψει ασύμμετρες καταστροφές, όπως αυτή της σιδηροδρομικής τραγωδίας των Τεμπών: να τιμωρηθεί παραδειγματικά ο ένοχος σταθμάρχης και να συνταχθούμε με την ψήφο μας πίσω από την κομματική στέγη και τις πολύφερνες ηγεσίες της. Για να μας σώσουν από τον κακό εαυτό μας.

Αυτό άλλωστε προτείνουν οι πάσης φύσεως δεοντολογούντες, διδάσκοντας ότι είναι ζήτημα παιδείας (του λαού) και ευθύνης ενός εκάστου και όχι του πολιτικού συστήματος. Αν, επομένως, η δεοντολογία δεν πέτυχε τον στόχο της επί δύο αιώνες δεν είναι επειδή δεν εισακούεται από τις πολιτικές ηγεσίες, αλλά γιατί δεν ψηφίζουμε το σωστό κόμμα και τον σωστό πολιτικό ηγέτη. Δηλαδή τον κομματικά προσκείμενο.

Στο φτωχό μου μυαλό εγείρονται, ωστόσο, ορισμένα ερωτήματα:

Εάν συμφωνήσουμε ότι η αιτία της σιδηροδρομικής τραγωδίας οφείλεται στη διαχρονική εγκατάλειψη του δικτύου στις συνθήκες του 19ου αιώνα δεν θα έπρεπε πρωταίτιοι του εγκλήματος να θεωρηθούν οι παρόντες και οι πρώην πολιτικοί υπεύθυνοι με πρώτους τους πρωθυπουργούς; Ποιος τους εμπόδισε να εκσυγχρονίσουν το σιδηροδρομικό δίκτυο της χώρας ώστε να μην κρέμεται από την όποια ετοιμότητα του εκάστοτε σταθμάρχη; Δεν είναι αυτοί που κατέχουν την πλήρη πολιτική κυριαρχία σε πρώτο και τελευταίο βαθμό; Αναλογίζεται κανείς ότι στην «κακή ώρα» μπορεί να είναι και ο αιφνίδιος θάνατος του υπεύθυνου υπαλλήλου; 

Εν ολίγοις, όλοι αυτοί που σήμερα και τις επόμενες ημέρες θα οδύρονται ως μοιρολογίστρες επάνω στα θύματά τους γνωρίζουν καλά ότι σε μερικές εβδομάδες θα θέσουν ξανά την κοινωνία αντιμέτωπη ενώπιον του διλήμματος: να τους ψηφίσει για να μην πάει χαμένη η ψήφος της, γνωρίζοντας καλά ότι έτσι θα την κάνουν συμμέτοχη ενός διαρκούς εγκλήματος που παρήγαγε το πολιτικό σύστημα της απολυταρχίας και στη συνέχεια της εκλόγιμης μοναρχίας. Αυτό που σερβίρουν οι μέντορες της κρατικής διανόησης ως αντιπροσωπευτική δημοκρατία για να εγκιβωτίσουν τη σκέψη ενός εκάστου ψηφοφόρου στο επιχείρημα ότι μόνη εναλλακτική λύση στον μοναρχικό «κοινοβουλευτισμό» είναι η χούντα. Αυτό το διαρκές έγκλημα μέλλεται να διαρκέσει όσο το πολιτικό σύστημα της εκφυλισμένης εκλόγιμης μοναρχίας επιτρέπει στην κομματοκρατία να αισθάνεται και να λειτουργεί ως ξένο σώμα έναντι της κοινωνίας και του έθνους.

Με άλλα λόγια, εάν η ελληνική κοινωνία δεν θέλει να θρηνήσει και άλλα θύματα του τύπου της Μάνδρας, του Ματιού ή των Τεμπών και μάλιστα να διασώσει ό,τι ακόμη μπορεί να διασωθεί για τη χώρα, μία λύση υπάρχει: να πάψει να γίνεται συνένοχος του εγκλήματος με την ψήφο της και να αξιώσει να εθνικοποιηθεί το κράτος, δηλαδή να διεκδικήσει την πολιτική της ελευθερία, που επάγεται την ανάληψη έστω κατά μικρόν της ευθύνης της συλλογικής της μοίρας.

Εν κατακλείδι, μπροστά στα άψυχα σώματα τόσων νέων ανθρώπων είναι σκάνδαλο να σκυλεύονται τον θρήνο των οικείων τους οι πρωταίτιοι του εγκλήματος: σύσσωμη η πολιτική τάξη με πρώτη την ηγεσία της κομματοκρατίας. Το καλύτερο που έχει να κάνει είναι να αποχωρήσει εν σιωπή και μετάνοια. Να ντραπεί αν της απομένει λίγο φιλότιμο. Επιτέλους.

Λαβρόφ-Μπλίνκεν τα είπαν «στα όρθια» στη σύνοδο της G20

0

Το ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών ανακοίνωσε ότι οι υπουργοί Εξωτερικών της Ρωσίας Σεργκέι Λαβρόφ και των ΗΠΑ Άντονι Μπλίνκεν μίλησαν “στο πόδι” κατά την σύνοδο των υπουργών Εξωτερικών της G20 στην Ινδία, αλλά δεν διεξήγαγαν διαπραγματεύσεις ούτε συνάντηση, μετέδωσαν σήμερα ρωσικά πρακτορεία ειδήσεων.

Υψηλόβαθμος αξιωματούχος του υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ είχε δηλώσει λίγο νωρίτερα ότι ο Μπλίνκεν και ο Λαβρόφ μίλησαν για λιγότερο από 10 λεπτά στο περιθώριο της συνόδου της Ομάδας των Είκοσι στο Νέο Δελχί.

Ο Μπλίνκεν υπογράμμισε στον Λαβρόφ ότι η Ουάσινγκτον προτίθεται να στηρίξει την Ουκρανία να υπερασπιστεί τον εαυτό της για όσο καιρό χρειαστεί, πρόσθεσε ο αξιωματούχος.

Φωτογραφία αρχείου

https://www.militaire.gr/lavrof-mplinken-ta-eipan-sta-orthia-sti-synodo-tis-g20/

ΓΙΑΣΑ ΜΟΥΝΚ: Πόλεμος στην Ουκρανία και λήθη

0

Οταν ένας πόλεμος δεν επηρεάζει άμεσα την επιβίωσή μας, το μυαλό μας μπαίνει στον πειρασμό να ασχοληθεί με άλλα ζητήματα

Κοιτάζοντας τα απέραντα σιτοχώραφα της Τοσκάνης, στα οποία ο Θεός υπήρξε ιδιαίτερα γενναιόδωρος, δυσκολεύεται κανείς να φανταστεί εικόνες πολέμου. Κι όμως, όταν κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου η περιοχή βρέθηκε υπό την κατοχή των ναζί, οι Ιταλοί αντάρτες, επιτιθέμενοι από τα γύρω βουνά, προσπάθησαν να διώξουν τον κατακτητή. Οι Γερμανοί, εν είδει αντιποίνων, εκτέλεσαν δεκάδες αμάχους κατοίκους των μεσαιωνικών χωριών που στολίζουν το τοπίο. Στις μέρες μας, μια επιγραφή στη Βαλ ντ’ Ορτσια, καλεί τον διαβάτη αυτής της όμορφης κοιλάδας να «σταθεί λίγο και να σκεφθεί εκείνους που χάθηκαν εδώ».

Είναι γεγονός πως, μέρα με τη μέρα, μήνα με τον μήνα, ακόμη και οι πιο ευαίσθητοι από εμάς χάνουν σταδιακά το ενδιαφέρον για έναν πόλεμο που τραβάει σε διάρκεια και μετατρέπεται σε μια διαδοχή αριθμών. Σήμερα ο ένας στρατός κέρδισε τόσα χιλιόμετρα. Χθες ο άλλος έχασε τόσα. Ακόμη και οι αριθμοί των θυμάτων αρχίζουν να φαίνονται συνηθισμένοι.

Τις πρώτες μέρες της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία, όλα τα πρωτοσέλιδα των δυτικών εφημερίδων, οι προσόψεις μεγάλων κτιρίων και οι φωτογραφίες προφίλ στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης γέμισαν με την κίτρινη και μπλε σημαία. Υστερα από μερικούς μήνες, με διάφορες προφάσεις, η σημαία άρχισε να απομακρύνεται, συχνά για να δώσει τη θέση της σε κάποια άλλη σημαία με δίκαια αιτήματα.

Η άβολη αλήθεια είναι πως όταν ένας πόλεμος δεν επηρεάζει άμεσα την επιβίωσή μας, το μυαλό μας μπαίνει στον πειρασμό να ασχοληθεί με άλλα ζητήματα όσο περνάει ο καιρός. Οταν βλέπαμε τα ρωσικά τανκς να πλησιάζουν το Κίεβο, όταν μαθαίναμε για τις φρικαλεότητες στην Μπούτσα, τα βλέμματα όλων μας ήταν στραμμένα εκεί. Πλέον διαβάζουμε για την Ουκρανία περίπου με το ίδιο ενδιαφέρον που παρακολουθούμε τις αθλητικές ειδήσεις.

Κι όμως. Οπως μας έχουν δείξει οι φιλόσοφοί μας, μια φυσιολογική αντίδραση δεν είναι κατ’ ανάγκη σωστή ή αποδεκτή. Πρέπει να πάμε κόντρα στην έμφυτη τάση μας να κουραζόμαστε από ένα θέμα που επαναλαμβάνεται και να διατηρήσουμε το ενδιαφέρον μας για την Ουκρανία. Να πιέσουμε τις κυβερνήσεις μας να κάνουν αυτό που πρέπει. Εκατοντάδες χιλιάδες στρατιώτες ρισκάρουν καθημερινά τη ζωή τους στα μέτωπα της Ουκρανίας. Η επιτυχία τους θα κρίνει εάν 44 εκατομμύρια συμπατριώτες τους θα ζήσουν, τουλάχιστον στο άμεσο μέλλον, ελεύθερα ή θα υποστούν μια νεοαποικιακή κυριαρχία. Μπορεί ακόμη και να κρίνει το εάν οι πολίτες της Ρωσίας θα μπορούν μια μέρα να ορίζουν οι ίδιοι την πολιτική τους μοίρα.

Οποιος γνωρίζει κάτι για τη φύση του πολέμου πρέπει να ελπίζει ότι τα σιτοχώραφα της Ουκρανίας θα μοιάζουν σύντομα το ίδιο ειρηνικά με εκείνα της Τοσκάνης. Στην πρώτη επέτειο του πολέμου, η βαθύτατη ελπίδα μου είναι να μην υπάρξει δεύτερη. Αλλά η ειρήνη, όταν έρθει, πρέπει να είναι δίκαιη και διαρκής. Στα μέσα του εικοστού αιώνα οι φιλειρηνικοί παρτιζάνοι της Ιταλίας είχαν δίκιο που πήραν τα όπλα κατά των ναζί. Σήμερα, ο λαός της Ουκρανίας έχει δίκιο να αντιστέκεται στα τανκς που προσπαθούν να προσαρτήσουν τη χώρα του. Το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να τον βοηθήσουμε.

* Ο κ. Γιάσα Μουνκ είναι Γερμανοαμερικανός πολιτικός επιστήμονας και καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Τζονς Χόπκινς στην Ουάσιγκτον.

Καθημερινή

Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη: Η προαναγγελθείσα σιδηροδρομική τραγωδία

1
Ποιοι λοιπόν, είναι υπεύθυνοι, εκτός από τα “μαύρα πρόβατα”, που κατασκευάστηκαν ως τέτοιοι;
email sharing buttonΣήμερα ολόκληρη η Ελλάδα θρηνεί τον άγνωστο, μέχρις ακόμη και τώρα, αριθμό των άδικων και φρικτών θανάτων, μεταξύ των οποίων και πολλών νέων παιδιών. Και μέσα σε αυτή την απελπιστική ατμόσφαιρα τα συστημικά κανάλια μας βομβαρδίζουν με ιστορίες για αγρίους, που εξυπακούεται ότι δεν γίνονται πιστευτές ούτε από πεντάχρονα παιδια.

Αφορούν τα δήθεν αίτια του άγριου αυτού δυστυχήματος. Ειδικότερα, μέσα από πολλές, και συχνά αντιμαχόμενες μεταξύ τους πληροφορίες, ανακοινώθηκε από τα συστημικά κανάλια (άκουσον-άκουσον) ότι υπαίτιος του δράματος είναι ο σταθμάρχης Λάρισας, που σύρθηκε στην Αστυνομία, και αύριο θα οδηγηθεί στον εισαγγελέα, και που… «ομολόγησε» την ενοχή του την οποία και απέδωσε σε «κακή στιγμή».

Πρόκειται για άτομο, όπως, αρχικά, ανακοινώθηκε, που τέθηκε σε αυτή τη θέση εδώ και έξι μήνες, μετά από βραχυχρόνια και προφανώς υποτυπώδη εκπαίδευση. Και διερωτάται κανείς πόσο απαράδεκτη αλλά και άκρως ενοχοποιητική μπορεί να είναι, για τις αρχές, αυτή η εκδοχή που επίσημα υιοθετήθηκε. Δηλαδή, ενός σταθμάρχη, που ξεκάθαρα ομολογεί ότι στην άμοιρη χώρα μας, έχει ανατεθεί στις χειρονακτικές του κινήσεις η τύχη τρένων, που αναπτύσσουν ταχύτητα 166 χμ. την ώρα, και που είναι φορτωμένα με πολυπληθείς επιβάτες.

Που οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η κατακαημένη Ελλάδα στερείται ενός αξιόπιστου τεχνικού μηχανισμού ελέγχου των κινήσεων των τρένων της, δεδομένο για όλες τις χώρες της υφηλίου, ανεπτυγμένες, όσο και αναπτυσσόμενες. Δηλαδή, η χώρα μας, έχει τρένα που, και χωρίς την “κακή στιγμή”, που δέχθηκε να υιοθετήσει ο άτυχος σταθμάρχης, για λόγους που είναι διαυγείς, εξαρτώνται από μια λιποθυμική κατάσταση, ένα έμφραγμα, ένα εγκεφαλικό, ενός ατόμου. Και λέει κανείς αυθόρμητα: μη χειρότερα!

Υπήρχε, όμως, η ανάγκη εξεύρεσης ενός ενόχου, που να επωμιστεί τις αμαρτίες πολυάριθμων άλλων, που προσπαθούν να παραμείνουν στο απυρόβλητο. Ο πρώτος, λοιπόν, αχυρένοχος, ο σταθμάρχης Λάρισας, ενισχύθηκε και με την παραίτηση του υπουργού μεταφορών, που προφανώς βρήκε μια απελπιστική κατάσταση, όταν ανέλαβε το πόστο του, η οποία ήταν αδύνατον μεταβληθεί, χωρίς κάποιο είδος επανάστασης.

Ποια είναι, λοιπόν, αυτή η κατάσταση, και ποιοι οι πραγματικοί ένοχοι, που βαρύνονται με την αφαίρεση αθώων ζωών;

Ακόμη και οι φοιτητές οικονομικών ολίγων μόνο εβδομάδων γνωρίζουν ότι απαγορεύεται δια ροπάλου η εκχώρηση πλειοψηφίας στη διαχείριση και τις αποφάσεις που αφορούν υπηρεσίες κοινής ωφέλειας, όπως είναι κατεξοχήν οι συγκοινωνίες. Για αυτές, είναι υποχρεωτικά υπεύθυνο το κράτος, και εξυπακούεται ότι δεν τίθεται επί τάπητος το, οπωσδήποτε, αφελές ερώτημα τού αν δηλαδή οι δημόσιες επιχειρήσεις είναι καλύτερες ή χειρότερες από τις ιδιωτικές. Και τούτο διότι πρόκειται για ερώτημα που προέρχεται από παντελώς αδαείς περί τα οικονομικά, δεδομένου ότι ο δημόσιος και ο ιδιωτικός τομέας δεν βρίσκονται σε εμπόλεμη, αλλά σε αλληλοσυμπληρούμενη σχέση.

Και για να επανέλθω στο σημερινό δράμα, που σαφώς θα είχε αποφευχθεί, αν οι ηγεσίες της χώρας μας είχαν ως γνώμονα τα ελληνικά συμφέροντα, αλλά και στοιχειώδεις γνώσεις οικονομίας. Τότε, ακόμη και με την απειλή μαχαιριού, θα αρνιούνταν να υπογράψουν σύμβαση με ιταλική εταιρία, και μάλιστα εκχωρώντας σε αυτήν τα 100% των δικαιωμάτων μας στους σιδηροδρόμους. Η περί ης εταιρία δεν ήταν, αναγκαστικά, κακή, αλλά απλώς επεδίωκε (όπως κάθε ιδιωτική επιχείρηση έχει δικαίωμα) το μέγιστο δυνατό κέρδος, περνώντας αναγκαστικά την ασφάλεια των επιβατών σε δεύτερη και τρίτη μοίρα. Έχουν προηγηθεί ανάλογες.και αρκετά δυσάρεστες ιστορίες, όχι βέβαια αυτής της αλόγιστης έκτασης όπως εδώ, πριν κάποια χρόνια στην Αγγλία.

Ακριβώς, επειδή οι υπηρεσίες κοινής ωφέλειας είναι ζωτικής σημασίας για τους κατοίκους οποιασδήποτε χώρας, αποτελεί απαράβατο κανόνα όλων, ανεξαιρέτως, των σύγχρονων οικονομιών, η διατήρηση ελέγχου, ώστε να εξασφαλίζεται η ασφάλεια των πολιτών. Και, βέβαια, όταν συχνά η διαχείριση αυτών των υπηρεσιών είναι ελλειμματική, καλύπτεται αυτόματα, από το δημόσιο.

Η πάγια αυτή αρχή δυστυχώς παραβιάστηκε πλήρως στην Ελλάδα, και για τους σιδηροδρόμους, και για το νερό (με συμβάσεις μυστικές που ουδέποτε ήρθαν σε γνώση των πολιτών, παρότι η τύχη τους εξαρτάται από τις λεπτομέρειές αυτών των συμβάσεων), ούτε για τα λιμάνια, ούτε για τα αεροδρόμια κλπ., κλπ.

Ελπίζω να κάνω λάθος, αλλά δυστυχώς όλα δείχνουν ότι και η υγεία, και φοβούμαι και η παιδεία, θα περάσει με τις ίδιες σκοτεινές μεθοδεύσεις σε χέρια ιδιωτών, με συνέπειες που όλοι φανταζόμαστε. Σε χώρα φτωχοποιημένη από τα μνημόνια, όπως η Ελλάδα, οι φτωχοί θα πεθαίνουν ακόμη και από συνάχι, και όσοι επιβιώνουν δεν θα έχουν πρόσβαση στη μόρφωση.

Ποιοι λοιπόν, είναι υπεύθυνοι, εκτός από τα “μαύρα πρόβατα”, που κατασκευάστηκαν ως τέτοιοι;

Φοβούμαι, ότι η απάντηση είναι ξεκάθαρη. Υπεύθυνα είναι τα μνημόνια που υποχρέωσαν την Ελλάδα, παρότι το χρέος της ήταν καθόλα βιώσιμο το 2010 και το έλλειμμα (έστω και φουσκωμένο) απολύτως αντιμετωπίσιμο, να ξεπουληθεί. Και φυσικά υπεύθυνες είναι όλες ανεξαιρέτως οι κυβερνήσεις, από τότε, που υπέγραψαν τα αυτοκτονικά αυτά μνημόνια, αλλά και που τα υπηρέτησαν αγογγύστως, ως καλοί μαθητές, από τότε και μέχρι σήμερα.

Το τίμημα θανάτου που πλήρωσε χθες η χώρα μας είναι αβάσταχτο. Αν, όμως, δεν κατανοήσουμε το που έχουμε οδηγηθεί, με αυτή την ακραία υποτέλειά μας, που αρέσκεται να εμφανίζει τα πάντα “καλώς καμωμένα μέχρι και ενθουσιαστικά”, ο κατάλογος των αθώων θυμάτων θα αυξηθεί με γεωμετρική πρόοδο στο προσεχές μέλλον. Ήταν φοβερό το χτύπημα που δέχθηκε πρόσφατα η Ελλάδα. Τουλάχιστον, ας λειτουργήσει ως “αφύπνιση” για όσα φρικτοτερα βρίσκονται καθοδόν.

newsbreak.gr

Σχολιάζοντας την προσφώνηση Χριστοδουλίδη: «The leopard cannot change its spots»…

0

 

Από την ομιλία του Νίκου Χριστοδουλίδη στην τελετή εγκατάστασης ενώπιον της Βουλής των Αντιπροσώπων κρατήσαμε τα κάτωθι:
1ον. Επανέναρξη του διαλόγου στη βάση του συμφωνημένου πλαισίου για αναζήτηση λύσης Διζωνικής, Δικοινοτικής Ομοσπονδίας.
2ον. Βούληση για συνολική λύση του Κυπριακού στη βάση του συμφωνημένου πλαισίου και με τρόπο ευρωπαϊκό, λειτουργικό και βιώσιμο, με σεβασμό στις αρχές της ΕΕ και το Ευρωπαϊκό κεκτημένο. «Τις επόμενες μέρες θα αναλάβω πρωτοβουλίες, στη βάση των θέσεων που ανέπτυξα προεκλογικώς, για σπάσιμο του αδιεξόδου, για πρωταγωνιστική εμπλοκή της ΕΕ στο ανώτατο επίπεδο, πάντοτε στο πλαίσιο των καλών υπηρεσιών του ΓΓ των ΗΕ», διευκρίνισε ο νεοεκλεγείς πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας (ΚΔ).
Όσον αφορά στη σύνθεση του νέου υπουργικού συμβουλίου του, διαπιστώνεται ότι ο νέος ΥΠΕΞ της ΚΔ, ο 47χρονος ακαδημαϊκός Κωνσταντίνος Κόμπος, σύμφωνα με το βιογραφικό του «από το 2014 είναι μέλος της ομάδας νομικών που συμβουλεύουν τον ελληνοκύπριο Διαπραγματευτή και τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας στις συνομιλίες για την επίλυση του Κυπριακού προβλήματος. Σε αυτό το πλαίσιο, διετέλεσε μέλος διαφόρων Ομάδων Εργασίας και συμμετείχε στις διαπραγματεύσεις που έγιναν στην Κύπρο, Geneva, Crans Montana».
Υπενθυμίζεται ότι ο Ν. Χριστοδουλίδης -του οποίου τις θέσεις το παρόν βήμα έχει ήδη σχολιάσει στις 02/01/2023 και 08/02/2023– σε προεκλογική συνέντευξή (02/01/2023) του στην εκπομπή «Χωρίς Περιστροφές» δεσμεύτηκε ότι θα συνεχίσει από εκεί που σταμάτησαν οι  αποτυχημένες συνομιλίες στο Κραν Μοντανά και θα διαπραγματευτεί στο πλαίσιο Γκουτέρες (ΟΗΕ) με μεσολάβηση της ΕΕ για την επίτευξη μιας «win-win» λύσης…
Φρούδες οι ελπίδες λοιπόν όσων ήλπιζαν ότι ο νέος πρόεδρος θα λειτουργήσει εκτός του πλαισίου των προηγούμενων αποτυχημένων προσπαθειών, απαλλαγμένος από σκέψεις για λύση επί τη βάσει της –βρετανοτουρκικής εμπνεύσεως του 1956/57– ΔΔΟ, την οποία ο κυρίαρχος λαός απέρριψε με το «ΟΧΙ» του 2004.
Για άλλη μια φορά αποδεικνύεται αυτό που συχνά μας υπενθυμίζει φίλη της στήλης… Don’t fool yourselves «the leopard cannot change its spots»! Πώς θα μπορούσε άλλωστε, δεδομένου ότι  εννιά χρόνια μαθήτευσε παρά τον απερχόμενο πρόεδρο Ανα(ν)στασιάδη;
ΥΓ. ΚΑΙ οι ομογενείς στην Αμερική ΔΙΑΦΩΝΟΥΝ με την ΔΔΟ, σύμφωνα με πηγές στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού… Έχει και αυτό τη σημασία του! Ισχύει όμως το ίδιο και για την ηγεσία του Ελληνοαμερικανού λόμπι άραγε; Γιατί δεν μας το διευκρινίζουν;

[email protected]

Πηγή: i-epikaira.blogspot.com

Ο ΣΤΑΘΜΑΡΧΗΣ, ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ Η ΤΡΑΓΩΔΙΑ

13
του Παντελή Σαββίδη
Σύμφωνα με δημοσιεύματα ο Σταθμάρχης της Λάρισας παραδέχθηκε το λάθος του που προκάλεσε την τραγωδία.
Αν αληθεύουν τα δημοσιεύματα, ο Σταθμάρχης έχει την ποινική ευθύνη.
Υπάρχει μια βαθύτερη ευθύνη. Που λέγεται πολιτική. Και αυτήν την έχει το κράτος όπως έγραψα και χθες.
Ο Σταθμάρχης δεν ευθύνεται για το γεγονός ότι το ελληνικό κράτος επιδιώκει με μεθόδους του 19ου αιώνα να λειτουργήσει τους Σιδηροδρόμους στον 21ο αιώνα. Και αυτό είναι εγκληματικό.
Όταν, ακόμη, και στο internet προκειμένου νε διαγράψεις ένα αρχείο το Σύστημα σε ρωτά αν είσαι σίγουρος, δεν μπορεί στην σημερινή εποχή με τις δυνατότητες που δίνει η τεχνολογία να μην υπάρχει ένα δεύτερο επίπεδο που θα ελέγχει την απόφαση του Σταθμάρχη να στείλει το τρένο σε λάθος γραμμή.
Τι είναι, όμως, το κράτος στο οποίο αποδίδω την ευθύνη; Γιατί οι αναγνώστες μπερδεύτηκαν χθες.
1.-Κράτος είναι ένα σύνολο θεσμικών δομών τις οποίες συνέχει μια αντίληψη λειτουργίας. Ας αποκαλέσουμε την αντίληψη αυτή ιδεολογία. Το σύνολο αυτό αποκτά μια ισχύ αναλόγως της συνεκτικότητάς του, της αποτελεσματικής λειτουργίας του και της ιδεολογίας του. Στην Ελλάδα οι δομές αυτές είναι αδύναμες, και επιφανειακές, η συνοχή ανύπαρκτη και η αντίληψη λειτουργίας τους το “πάμε και όπου βγει”. Το κράτος δεν έχει να κάνει με την κοινωνία. Είναι ανεξάρτητο απο αυτήν και επιδιώκει να είναι ανεξάρτητο για να μπορεί να την χειραγωγεί και να την υποδουλώνει. Το Κράτος είναι απέναντι στην κοινωνία. Κράτος δεν είναι η κυβέρνηση. Η κυβέρνηση είναι ένας θεσμός του κράτους. Δεν είναι ούτε η Πολιτεία.
Το Αριστοτελικό Πολίτης, Πόλις, Πολιτεία, σήμαινε πως οι Πολίτες με την συμμετοχή τους στην Πόλη, συγκροτούν την Πολιτεία η ο οποία επιστρέφει τα οφέλη στον Πολίτη. Το Κράτος είναι ο απρόσωπος μηχανισμός έξω απο τα όρια και την λογική της Πολιτείας που διαμορφώθηκε ως μηχανισμός επιβολής και καταστολής.
2.-Στο κείμενο που ανήρτησα χθες έγραφα πως δεν φταίμε εμείς αλλά το κράτος διότι μας έφτιαξε καθ ομοίωσίν του. Όταν γράφω “εμείς δεν φταίμε..” εννοώ δεν φταίμε σε αυτό που διαμορφωθήκαμε. Μας διαμόρφωσε ένα σύνολο μηχανισμών, ιδεολογικών κατά βάσιν, που απο μικροί μπλέκουμε στα γρανάζια τους. Μερικούς απο αυτούς τους περιγράφω στο κείμενο. Στη βιολογία υπάρχει το εξής τρίπτυχο: Γενότυπος, Περιβάλλον, Φαινότυπος, όπως επανειλημμένως λέει ο φίλος μου Ζάχος Σκούρας. Μεταξύ του Γενότυπου και του Φαινότυπου παρεμβάλλεται το Περιβάλλον. Αυτό που μας διαμορφώνει. Απο εκεί και πέρα εμείς φταίμε, δεν υπάρχει αντίρρηση, για ό,τι κάνουμε. Αλλά στην διαμόρφωσή μας για να κάνουμε αυτό και όχι το άλλο, ακόμη και στην βούλησή μας όπως λειτουργεί, ελάχιστη συμμετοχή είχαμε. Του γενότυπου.

ΤΟ ΑΠΕΧΘΕΣ ΚΟΜΜΑΤΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΠΟΥ ΣΚΟΤΩΝΕΙ

33

 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΑΝΙΧΝΕΥΣΕΩΝ: Μόνιμη, και ίσως κουραστική, επωδός μας είναι ότι η Ελλάδα δεν συγκροτήθηκε σε κράτος, όπως αυτό γίνεται αντιληπτό στη Δύση, απο την απελευθέρωσή της ως σήμερα. Όχι, μόνο, ως προς τους θεσμούς και τη λειτουργία τους αλλά και ως προς την στελέχωσή τους.

Το είπε καλά ο Κατσιφάρας: “Αν δεν ήταν ο Ανδρέας δεν θα μας ήξερε ούτε ο θυρωρός της πολυκατοικίας μας”.

Ο Κατσιφάρας εξέφραζε την μέχρι τότε Ελλάδα. Απο τότε ως σήμερα, τα πράγματα εξελίχθηκαν χειρότερα. Ένα δήθεν κράτος και μια ανερμάτιστη κοινωνία προσπαθούμε να λαθροβιώσουμε. ‘Ελα, όμως, που η τύχη δεν είναι πάντα με το μέρος μας. Και όταν μας εγκαταλείπει, η τραγωδία προβάλλει μπροστά μας σε όλη της την διάσταση. Μια τέτοια τραγωδία ζούμε σήμερα. Που συμπυκνώνεται στην σύγχρονη ελληνική φιλοσοφία: “Πάμε και ό,τι βγει”.

Είναι η έκφραση, που σύμφωνα με μαρτυρία επιβάτη, ακούστηκε στην μοιραία αμαξοστοιχία απο υπεύθυνο της εταιρείας. “Πάμε και όπου βγει” είναι η καθημερινή ζωή μας. Δεν φταίμε εμείς. Φταίει το κράτος. Διότι απο αυτό εκπορεύεται η φιλοσοφία. Αυτό λειτουργεί έτσι, αυτό διαμόρφωσε τις δομές του καθ εικόναν και ομοίωσιν. Αυτό μαθαίνουμε στο σχολείο, στην οικογένεια, στην καθημερινή ζωή.

Ένα κράτος που επι 70 χρόνια κατασκευάζει την οδική αρτηρία των δύο μεγαλύτερων πόλεών του, στην οποία έχασαν την ζωή τους χιλιάδες πολίτες του. Τα χρήματα που προορίζονταν για την κατασκευή φαγώθηκαν πολλές φορές σε αγαστή συνεργασία πολιτικών και εργολάβων. Ένα κράτος που εν έτει 2023 λειτουργεί την σιδηροδρομική του γραμμή μεταξύ των δύο μεγαλύτερων αστικών του κέντρων με μεθόδους του 19ου αιώνα.

Ένα κράτος που δεν έχει πλήρη συνείδηση- ίσως και να μην ενδιαφέρεται- τι γίνεται και πως ζουν οι πολίτες του έξω απο την πρωτεύουσά του. Ένα κράτος του οποίου οι πολιτικοί επιβήτορες δεν έχουν καμιά διάθεση να το συγκροτήσουν σε μια σοβαρή υπόσταση.

Ένα κράτος του οποίου ο πρωθυπουργός, μετά το τραγικό ατύχημα, δήλωσε: “«Μπορώ να εγγυηθώ ότι θα μάθουμε τα αίτια της τραγωδίας»

Αυτή είναι η δυνατότητα και η φιλοδοξία του πρωθυπουργού της χώρας. Αλλά και εδώ έχει αστοχήσει. Αυτή δεν είναι δική του δουλειά. Αυτή είναι δουλειά της δικαιοσύνης. Η δική του δουλειά είναι να εγγυηθεί ότι δεν θα βιώσουμε ανάλογη τραγωδία. Αλλά αυτό δεν θα το κάνει. Δεν ενδιαφέρει ούτε τον σημερινό, ούτε τον χθεσινό, ούτε τον αυριανό πρωθυπουργό. Δεν τους ενδιαφέρει να δημιουργήσουν σύγχρονο κράτος. Διότι τότε ο πήχης θα ανέβει.

Και δεν τον ενδιαφέρει διότι έχει χειραγωγήσει μια παθητική κοινή γνώμη που όταν γίνεται απο οπουδήποτε κριτική στην εξουσία επιτίθεται εκτονώνοντας το κομματικό της πάθος και δίνοντας πιστοποιητικά κομματικής νομιμοφροσύνης..

Δυστυχώς, δεν υπάρχει ελληνικό κράτος και δεν πρόκειται να συγκροτηθεί. Διότι δεν υπάρχει κοινωνία. Είμαστε ένα ανερμάτιστο αμάλγαμα. Δεν ξέρουμε ούτε τι θέλουμε ούτε που πάμε.

Σήμερα θλιβόμαστε. Μετά απο μερικές ημέρες θα περιπέσουμε στην συνήθη νάρκη μας. Κατάσταση που οι πολιτικοί γνωρίζουν να χειρίζονται καλά.

Το κείμενο που ακολουθεί είναι του Δημήτρη Μακροδημόπουλου ο οποίος διετέλεσε επι 33 χρόνια αρχιμηχανικός του ΟΣΕ. Επρόκειτο να μου το στείλει χθες. Μου έφθασε σήμερα. Λέει βιωματικές αλήθειες.

Το κομματικό κράτος δεν μισεί, απλώς, τους πολίτες του. Του σκοτώνει.

ΑΝΑΓΚΑΙΑ ΔΙΕΥΚΡΙΝΙΣΗ: 1.-Κράτος είναι ένα σύνολο θεσμικών δομών τις οποίες συνέχει μια αντίληψη λειτουργίας. Ας αποκαλέσουμε την αντίληψη αυτή ιδεολογία. Το σύνολο αυτό αποκτά μια ισχύ αναλόγως της συνεκτικότητάς του, της αποτελεσματικής λειτουργίας του και της ιδεολογίας του. Στην Ελλάδα οι δομές αυτές είναι αδύναμες, και επιφανειακές, η συνοχή ανύπαρκτη και η αντίληψη λειτουργίας τους το “πάμε και όπου βγει”. Το κράτος δεν έχει να κάνει με την κοινωνία. Είναι ανεξάρτητο απο αυτήν και επιδιώκει να είναι ανεξάρτητο για να μπορεί να την χειραγωγεί και να την υποδουλώνει. Το Κράτος είναι απέναντι στην κοινωνία. Κράτος δεν είναι η κυβέρνηση. Η κυβέρνηση είναι ένας θεσμός του κράτους. 2.-Όταν γράφω “εμείς δεν φταίμε..” εννοώ δεν φταίμε σε αυτό που διαμορφωθήκαμε. Μας διαμόρφωσε ένα σύνολο μηχανισμών, ιδεολογικών κατά βάσιν, που απο μικροί μπλέκουμε στα γρανάζια τους. Μερικούς απο αυτούς τους περιγράφω στο κείμενο. Στη βιολογία υπάρχει το εξής τρίπτυχο: Γενότυπος, Περιβάλλον, Φαινότυπος, όπως επανειλημμένως λέει ο φίλος μου Ζάχος Σκούρας. Μεταξύ του Γενότυπου και του Φαινότυπου παρεμβάλλεται το Περιβάλλον. Αυτό που μας διαμορφώνει. Απο εκεί και πέρα εμείς φταίμε, δεν υπάρχει αντίρρηση, για ό,τι κάνουμε. Αλλά στην διαμόρφωσή μας για να κάνουμε αυτό και όχι το άλλο, ακόμη και στην βούλησή μας όπως λειτουργεί, ελάχιστη συμμετοχή είχαμε. Του γενότυπου.

Παντελής Σαββίδης

Για τις προσλήψεις στον ΟΣΕ

του Δημήτρη Μακροδημόπουλου

Διάβασα την προκήρυξη 1/2022 για πλήρωση ενενήντα θέσεων στον ΟΣΕ, αορίστου χρόνου, Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, διαφόρων ειδικοτήτων, από εύλογο ενδιαφέρον αφού επί 33 χρόνια ως υπάλληλός του γνωρίζω τη λειτουργία του και αντιλαμβάνομαι τις παθογένειές του σε διοικητικό και λειτουργικό επίπεδο.

Κατ’ αρχήν, ο αριθμός των θέσεων που προκηρύχθηκε είναι πάρα πολύ μικρός, ελάχιστος θάλεγα, ώστε τίθεται θέμα αν μπορεί να καλύψει και αυτά τα κενά των αποχωρούντων υπαλλήλων που συνταξιοδοτούνται ενώ διαψεύδει τις προσδοκίες για ανάταξη του σιδηροδρόμου εκεί όπου υπήρχε και έπαψε ουσιαστικά να υπάρχει, δηλαδή στη Θράκη, στη Μακεδονία, στην Πελοπόννησο, και υπολειτουργεί σε βασικούς τομείς όπου συνεχίζει να υφίσταται.

Όμως η προκήρυξη εκπέμπει και σοβαρότερα μηνύματα προς την κοινωνία: Για παράδειγμα, προκηρύσσονται 36 θέσεις σταθμαρχών Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης. Εύλογο ερώτημα: Γιατί δεν ζητούνται απόφοιτοι ΤΕΙ και ΑΕΙ ώστε ο Οργανισμός να στελεχωθεί με προσωπικό υψηλότερου επιπέδου με εξειδικευμένες γνώσεις από τη στιγμή μάλιστα που τα πτυχία πλεονάζουν στη χώρα μας και αναζητούν διέξοδο στο εξωτερικό; Κυρίως όμως για να αναβαθμιστεί ο κλάδος των σταθμαρχών ο οποίος είναι καθοριστικός για τη ρύθμιση και την ασφάλεια της κυκλοφορίας ενώ οι σταθμάρχες εξελισσόμενοι καταλαμβάνουν επιτελικές θέσεις στον Οργανισμό. Μάλιστα η εκθετική εξέλιξη της τεχνολογίας καθιστά τα αυξημένα προσόντα αδήριτη ανάγκη. Όταν τις δεκαετίες του 1980 και του 1990, που τα πτυχία σπάνιζαν συγκριτικά με σήμερα, υπηρετούσαν στον κλάδο των σταθμαρχών πτυχιούχοι ανώτατης και ανώτερης εκπαίδευσης, σε μικρό έστω αριθμό, αυτό δεν είναι αυτονόητο για το 2023;

Τότε γιατί; Διότι μειώνοντας το υπουργείο το επίπεδο σπουδών, διευρύνει τη δεξαμενή των υποψηφίων σε βαθμό ώστε η συντριπτική πλειοψηφία των νέων να μπορούν να υποβάλλουν αίτηση καλλιεργώντας προεκλογικά ελπίδες σε χιλιάδες οικογένειες αφού τα αποτελέσματα θα ανακοινωθούν μετεκλογικά. Αλλά τίθεται και ένα σοβαρότερο θέμα: Πριν την προκήρυξη 1/2022 προσλήφθηκαν από τον ΟΣΕ σταθμάρχες (προφανώς και στις άλλες ειδικότητες της προκήρυξης) με μπλοκάκι για ορισμένο χρόνο!!! Είναι δυνατόν; Από πότε άρχισε ο ΟΣΕ να προσλαμβάνει υπαλλήλους με μπλοκάκι; Πώς έγινε η επιλογή, με ποιά κριτήρια; Γνωστοποιήθηκε στην κοινωνία; Υπήρξε διαφάνεια; Μήπως, πρόσθετα, η επιλογή των προσληφθέντων επέβαλε την Δευτεροβάθμια εκπαίδευση ως προσόν έναντι της Τριτοβάθμιας, πέραν των προεκλογικών σκοπιμοτήτων του υπουργείου; Γιατί δεν αύξησαν τον αριθμό των θέσεων που προκηρύσσουν και κατέφυγαν σε επιλεκτικές προσλήψεις με μπλοκάκι και δεν προκήρυξαν νωρίτερα τις θέσεις; Όμως η πρόσληψη ενός σταθμάρχη για ορισμένο χρόνο, αλλά και των άλλων κλάδων, δεν θα είχε κανένα νόημα αν δεν απέβλεπε στη μονιμοποίησή του. Διότι προκειμένου να αναλάβει υπεύθυνα καθήκοντα ρυθμίζοντας με ασφάλεια την κυκλοφορία, υποβάλλεται σε πολύμηνη εκπαίδευση. Είναι παράλογο να προσλαμβάνεις έναν υπάλληλο για ένα χρόνο όταν για να αναλάβει υπεύθυνη υπηρεσία, να ρυθμίζει με ασφάλεια την κυκλοφορία των αμαξοστοιχιών, θα πρέπει να υποστεί θεωρητική και πρακτική εκπαίδευση ενός εξαμήνου τουλάχιστον. Το κόστος της εκπαίδευσης, μισθοδοσία, διαμονή, σίτιση, δεν δικαιολογεί σύμβαση ορισμένου χρόνου, ενός έτους μάλιστα.

Γιαυτό, μήπως τελικά η προκήρυξη έρχεται να μετατρέψει τους εργαζόμενους με μπλοκάκι από υπαλλήλους ορισμένου χρόνου σε υπαλλήλους αορίστου χρόνου, διαμορφώνοντας ευνοϊκές συνθήκες γιαυτούς, ακυρώνοντας έτσι τον αξιοκρατικό χαρακτήρα που προϋποθέτει μια προκήρυξη και δημιουργώντας φρούδες ελπίδες στις χιλιάδες των υποψηφίων; Κατ’ αρχήν διότι δίδεται δυσανάλογη βαρύτητα στην εμπειρία αφού ως εμπειρία χαρακτηρίζεται «η απασχόληση …σε καθήκοντα ή έργα συναφή με το αντικείμενο της προς πλήρωση θέσης» και είναι σαφές ότι δίνει προβάδισμα στους ήδη υπηρετούντες για ορισμένο χρόνο. Στην ειδικότητα του σταθμάρχη ποιά εμπειρία μπορεί να επικαλεσθεί ένας υποψήφιος; Όμως, πέραν των τυπικών προσόντων και της εμπειρίας, οι υποψήφιοι θα υποβληθούν σε “πρακτική δοκιμασία” όπως χαρακτηρίζεται, και αποτελεί το κομβικό σημείο της προκήρυξης, η οποία αν δεν απατώμαι θεσπίζεται για πρώτη φορά: «Αποβλέπει στον έλεγχο της ικανότητας των υποψηφίων να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις των πραγματικών συνθηκών εκτέλεσης της εργασίας», όπως σημειώνεται. Μάλιστα «αξιολογείται ως επιτυχής ή μη επιτυχής» και «αν ο υποψήφιος αποτύχει στην πρακτική δοκιμασία διαγράφεται από τους πίνακες κατάταξης». Τί ζητείται; Για τους σταθμάρχες π.χ. “έλεγχος προσανατολισμού, που αφορά  στον έλεγχο των εγκαταστάσεων γραμμολογίας και συνδεσμολογίας του σταθμού εργασίας του καθώς και της κατεύθυνσης των αμαξοστοιχιών”, “εκτέλεση προσομοίωσης για τον έλεγχο των αντιδράσεων των υποψηφίων σε συνθήκες πίεσης
κατά την εκτέλεση των καθηκόντων”, “δοκιμή φωνής”, “καταμέτρηση βαγονιών σε αμαξοστοιχία”, “κίνηση και βάδισμα επί (!) και εντός των σιδηροδρομικών γραμμών”. Πρόκειται για απλούστατες  και οικείες δοκιμασίες για κάποιον που ήδη έχει υποστεί εκπαίδευση και υπηρετεί αλλά για κάποιον που για πρώτη φορά θα βρεθεί σε σιδηροδρομικό περιβάλλον το φυσιολογικό είναι να βρεθεί σε σύγχυση. Πλεονεκτούν δηλαδή σαφέστατα οι ήδη υπηρετούντες. Όμως, όσους προσέλαβε ο ΟΣΕ με μπλοκάκι τους υπέβαλε σε αυτή την πρακτική δοκιμασία που τώρα θεωρεί απαραίτητη;;

Τίθενται, ως εκ τούτου, δύο ζητήματα: Από τη στιγμή που για να προσληφθεί ένας υπάλληλος στον ΟΣΕ, παλαιόθεν αλλά και τώρα σύμφωνα με την προκήρυξη, πρέπει να κριθεί ικανός σύμφωνα με τον “Κανονισμό Κρίσεως και Σωματικής Ικανότητας”, προς τί η πρακτική δοκιμασία; Διότι είναι αυτονόητο ότι ένας υγιής πνευματικά και σωματικά μπορεί να ανταποκριθεί με μεγάλη ευκολία σε αυτά τα καθήκοντα όταν θα ενταχθεί στο σιδηροδρομικό περιβάλλον. Δεν αποδεικνύουν ικανότητα για έναν υγιή. Δεύτερον, η αξιολόγηση των υποψηφίων, σύμφωνα με την προκήρυξη, γίνεται από τον ΟΣΕ που συντάσσει τους προσωρινούς πίνακες και καλεί άμεσα τους επιλεγέντες να αναλάβουν εργασία. Αποστέλλει τους πίνακες στο ΑΣΕΠ για έλεγχο της νομιμότητας μόνον και όχι για αξιολόγηση, ενώ κάθε υποψήφιος μπορεί να υποβάλλει ένσταση στο ΑΣΕΠ. Πώς όμως μπορεί να ευδοκιμήσει μια ένσταση που αφορά την πρακτική δοκιμασία; Τί λέει ο κύριος υπουργός για όλα αυτά;

Συμπέρασμα: Οι νέοι δεν οδηγούνται κατά χιλιάδες στο brain drain μόνον εξ αιτίας της δυσκολίας ανεύρεσης εργασίας, των ευέλικτων μορφών της και των χαμηλών αποδοχών. Αλλά κυρίως λόγω της απογοήτευσής τους που μετατρέπεται σε βεβαιότητα, ότι δηλαδή το πελατειακό κράτος δεν θα τους δώσει αξιοκρατικά μια ευκαιρία.

 

Μακροδημόπουλος Δημήτρης

τ. Αρχιμηχανικός ΟΣΕ

Πολιτικός Μηχανικός ΑΠΘ

Αλεξ/πολη – κιν. 6947-771412

27/2/2023

Η ΔΙΑΦΘΟΡΑ ΠΝΙΓΕΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ

0
Ο κ. Χρήστος Πουγκιάλης είναι υποπτέραρχος ε.α. και μετεωρολόγος. Απόφοιτος της Σχολής Πολέμου Αεροπορίας και της Σχολής Εθνικής Αμύνης.
Έστειλε στις “Ανιχνεύσεις” ένα άρθρο το οποίο δημοσιεύουμε σήμερα, βασισμένο στο βιβλίο του«Παιχνίδι με το Σύστημα» του Γεωργίου Μπούτου, οικονομικού επιθεωρητού του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους, για την διαφθορά με στοιχεία απο περιπτώσεις που ο κ. Μπούτος ήλεγξε. Και τα αναφέρω αυτά ως στοιχεία εγκυρότητας των παρατιθεμένων στοιχείων.
Αξίζει να διαβάσετε το άρθρο το οποίο αναφέρεται σε μερικές περιπτώσεις.
Το πανηγύρι που γίνεται βαθύτερα και ευρύτερα καλύτερα να μην το γνωρίζουμε. Πολλοί δεν θα το αντέξουν.
Απο το πανηγύρι αυτό ξεκινά το τεράστιο ενδιαφέρον για την πολιτική. Δεν είναι η προβολή, η δόξα ή ο ακτιβισμός. Αυτά μπορείς να τα πετύχεις καλύτερα και εκτός πολιτικής. Είναι η διαφθορά. Είναι ο εξευτελισμός, μέχρι ακυρώσεως, των θεσμών που επιτρέπει την διαφθορά.
Προσφάτως, φίλος με σχέσεις με μεγαλοεπιχειρηματία, μου έλεγε πως υποψήφιοι βουλευτές προσφέρονται στο στυλ “θα είμαι δικό σου με 300.000 ευρώ”.
Αυτό δεν είναι πολιτικό σύστημα. Αυτή δεν είναι ούτε πολιτική, ούτε κοινωνική ζωή.
Όλοι οι πολιτικοί που συμπεριφέρονται με τον τρόπο αυτό είναι και ευάλωτοι.
Ποιος απο αυτούς θα σηκώσει κεφάλι και θα φέρει αντίρρηση στον αρχηγό ή, ακόμη, και ο αρχηγός, όταν κάποια δύναμη του υπαγορεύσει πολιτική; όλους τους κρατάνε. Και τους κρατάνε γερά.
Όσο δεν λύνεται το πρόβλημα της διαφθοράς και της λειτουργίας των θεσμών, στις εκλογές θα έχουμε αυτήν την ένταση που ξεφτελίζει κάθε δημοκρατική λειτουργία. Και όσο η λειτουργία των θεσμών δεν αποκαθίσταται, κράτος δεν θα δημιουργηθεί.
Διαβάστε το άρθρο. Μια ιδέα θα πάρετε

Οι ελέφαντες στο δωμάτιο όταν το ΣΑ εξετάζει «την κατάσταση στην Κύπρο»

0

Κλέαρχος Κυριακίδης

Ανοιχτή επιστολή προς την κυρία Barbara Woodward DCMG OBE, Μόνιμη Αντιπρόσωπο του ΗΒ στον ΟΗΕ

Αξιότιμη κυρία Πρέσβης,

Συνέταξα αυτήν την ανοιχτή επιστολή για να εγείρω κάποιες ανησυχίες και για να θέσω σχετικά ερωτήματα για τη συμπεριφορά του Συμβουλίου Ασφαλείας του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ). Γράφω υπό το φως του Ψηφίσματος 2674 (2023), που υιοθετήθηκε στις 30 Ιανουαρίου 2023, αφού εγκρίθηκε από όλα τα δεκαπέντε μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας, συμπεριλαμβανομένων των πέντε Μόνιμων Μελών, ένα εκ των οποίων είναι το Ηνωμένο Βασίλειο (ΗΒ). Αυτό το Ψήφισμα όχι μόνο ανανέωσε τη θητεία της ΟΥΝΦΙΚΥΠ για δώδεκα επιπρόσθετους μήνες, άλλα ασχολήθηκε με την ευρύτερη «κατάσταση στην Κύπρο» (‘situation in Cyprus’). Βρίσκεται στο https://research.un.org/en/docs/sc/quick/meetings/2023 και https://undocs.org/S/RES/2674(2023).

Ο νεο-αποικιακός ρόλος του ΗΒ

Απευθύνομαι σε εσάς, ως Μόνιμη Αντιπρόσωπο του ΗΒ στον ΟΗΕ, για αυτονόητους λόγους. Εδώ και χρόνια στη Νέα Υόρκη, το ΗΒ ασκεί νεο-αποικιακό ρόλο ως ‘penholder’ («κάτοχος της πένας»), δηλαδή συγγραφέας των προσχεδίων των Ψηφισμάτων που κατά καιρούς υιοθετούνται από το Συμβούλιο Ασφαλείας για «την κατάσταση στην Κύπρο». Ο ρόλος είναι νεο-αποικιακός επειδή, ως ‘penholder’, το ΗΒ συνεχίζει να επηρεάζει εδάφη που είναι συνώνυμα με τη ληγμένη «χρυσή εποχή» της Βρετανικής Αυτοκρατορίας. Από το 1878 έως το 1960, το ΗΒ ήταν αποικιακός ηγεμόνας σε ολόκληρη τη Νήσο Κύπρο. Πέραν τούτου, από τις 16 Αυγούστου 1960, όταν εγκαθιδρύθηκε η Δημοκρατία της Κύπρου, το ΗΒ έχει παραμένει αποικιακός ηγεμόνας σε δύο παραθαλάσσια απομεινάρια της Βρετανικής Αποικίας του Στέμματος της Κύπρου, γνωστά ως Περιοχές Κυρίαρχων Βάσεων Ακρωτηρίου και Δεκέλειας.

Σιωπή για το ΗΒ και για την Τουρκία

Παρά το γεγονός ότι το Ψήφισμα 2674 εκτείνεται σε επτά σελίδες και επικεντρώνεται «στην κατάσταση στην Κύπρο», δεν λέει τίποτα ευθέως για το ΗΒ, τις Περιοχές Κυρίαρχων Βάσεων και τις Βρετανικές Δυνάμεις Κύπρου. Ούτε λέει τίποτα ευθέως για την Τουρκία, τη συνεχιζόμενη αλλά παράνομη κατοχή για την οποία ευθύνεται από το 1974 και το γεγονός ότι η Τουρκία κατέχει το 36 τοις εκατόν της επικράτειας και το 57 τοις εκατόν της ακτογραμμής της διχοτομημένης Δημοκρατίας της Κύπρου.

Ως αποτέλεσμα, το Ψήφισμα 2674 δεν εντοπίζει την αδιαμφισβήτητη νεο-αποικιακή πραγματικότητα ότι, μεταξύ τους, δύο πρώην αποικιακές δυνάμεις όχι μόνο ελέγχουν την πλειοψηφία της ακτογραμμής, της παρακείμενης θάλασσας και της αλιείας της Νήσου Κύπρου, αλλά κρατούν στα χέρια τους μεγάλα μέρη της επικράτειας, του εναέριου χώρου, του υπεδάφους, των ορυκτών και των φυσικών πόρων της Νήσου. Παράλληλα, το Ψήφισμα 2674 δεν τονίζει τη γεωπολιτική πραγματικότητα ότι, ενώ η Δημοκρατία της Κύπρου είναι κράτος-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η Τουρκία παραμένει μη μέλος και, εξ αιτίας του Brexit, το ΗΒ έχει γίνει πρώην μέλος.

Το Ψήφισμα 2674 δεν εντοπίζει την αδιαμφισβήτητη νεο-αποικιακή πραγματικότητα ότι, μεταξύ τους, δύο πρώην αποικιακές δυνάμεις όχι μόνο ελέγχουν την πλειοψηφία της ακτογραμμής, της παρακείμενης θάλασσας και της αλιείας της Νήσου Κύπρου, αλλά κρατούν στα χέρια τους μεγάλα μέρη της επικράτειας, του εναέριου χώρου, του υπεδάφους, των ορυκτών και των φυσικών πόρων της Νήσου

Σιωπή για την κατοχή, τους εκτοπισμένους και τους εγκλωβισμένους

Στην εισαγωγή του Ψηφίσματος 550 (1984) της 11ης Μαΐου 1984, το Συμβούλιο Ασφαλείας παραδέχθηκε την ύπαρξη του «κατεχόμενου τμήματος της Κυπριακής Δημοκρατίας» (‘the occupied part of the Republic of Cyprus’). Ωστόσο, στο Ψήφισμα 2674, το Συμβούλιο Ασφαλείας αποφεύγει να κάνει οποιαδήποτε ρητή αναφορά στο κατεχόμενο τμήμα ή στη συνεχιζόμενη κατοχή, για την οποία ευθύνεται η Τουρκία.

Μια συνέπεια είναι ότι το Συμβούλιο Ασφαλείας δεν υπογραμμίζει το καθεστώς της Τουρκίας ως κατοχικής δύναμης με αντίστοιχα καθήκοντα που πρέπει να τηρήσει σύμφωνα με διάφορες διαστάσεις του Διεθνούς Δικαίου, όπως το Διεθνές Δίκαιο της Κατοχής (International Law of Occupation), το Διεθνές Ανθρωπιστικό Δίκαιο (International Humanitarian Law), το Διεθνές Ποινικό Δίκαιο (International Criminal Law) και το Διεθνές Δίκαιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (International Human Rights Law).

Συναφής συνέπεια είναι ότι το Συμβούλιο Ασφαλείας δεν υποχρεώνει την Τουρκία να σεβαστεί την προστασία της οποίας θα έπρεπε να τυγχάνουν τόσο οι εκτοπισμένοι όσο και οι εγκλωβισμένοι πολίτες της Δημοκρατίας της Κύπρου. Μάλιστα, το Ψήφισμα 2674 αγνοεί αυτούς τους πολίτες. Ως εκ τούτου, καταπατεί εκ νέου την ανθρώπινη αξιοπρέπειά τους.

Πώς εξηγείται η σιωπή του Ψηφίσματος 2674 για καθένα από τα κρίσιμα ζητήματα που ανέφερα πιο πάνω; Και γιατί απουσιάζουν από προηγούμενα Ψηφίσματα όπως το Ψήφισμα 2646 (2022) που υιοθετήθηκε από το Συμβούλιο Ασφαλείας στις 28 Ιουλίου του 2022 (και βρίσκεται στο https://undocs.org/S/RES/2646(2022)); Όταν κατά καιρούς το Συμβούλιο Ασφαλείας εξετάζει «την κατάσταση στην Κύπρο», αυτά τα ζητήματα αναλύονται; Ή, όπως φαίνεται, βρίσκονται ανάμεσα στους ελέφαντες στο δωμάτιο που παραλείπονται επειδή ο κάθε διπλωμάτης έχει κλείσει τα μάτια του υπό την καθοδήγηση της βρετανικής Μόνιμης Αντιπροσωπίας στον ΟΗΕ;

Όποιες και να είναι οι απαντήσεις, συμπεραίνω ότι, έχοντας διαγραφεί από την ατζέντα του Συμβούλιου Ασφάλειας, οι εκτοπισμένοι και οι εγκλωβισμένοι έχουν υποβαθμιστεί και ανήκουν στην εξευτελιστική κατηγορία των ‘unpeople’, άρα διαγραμμένα άτομα. Όπως θα ξέρετε, ο εκφραστικός αγγλικός όρος ‘unpeople’ χρησιμοποιείται για να περιγράψει ταλαιπωρημένα άτομα, τα οποία, συνήθως για ιδεολογικούς, πολιτικούς ή διπλωματικούς λόγους, αντιμετωπίζονται με περιφρόνηση από όσους κάθονται στο πολιτικο-διπλωματικό τραπέζι εξεχόντων προσωπικοτήτων. Δείτε, για παράδειγμα, το κλασικό βιβλίο του Mark Curtis, Unpeople: Britain’s Secret Human Rights Abuses (London: Vintage, 2004).

«Turkish forces»

Στο Ψήφισμα 2674 γίνεται μία και μόνο μία αναφορά στις «Τουρκικές δυνάμεις» (‘Turkish forces’) – στην Παράγραφο 15, όπου το Συμβούλιο Ασφαλείας «επαναλαμβάνει τις εκκλήσεις του προς την τουρκοκυπριακή πλευρά και τις τουρκικές δυνάμεις να αποκαταστήσουν στα Στροβίλια το στρατιωτικό status quo που υπήρχε εκεί πριν από τις 30 Ιουνίου 2000». Εκτιμώ ότι η αναφορά ‘Turkish forces’ έχει χρησιμοποιηθεί ως ευφημισμός για να μην αναφερθούν οι Turkish Armed Forces (Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις), όπως ονομάζονται επισήμως από το Άρθρο 92, το Άρθρο 104 και άλλα Άρθρα της αγγλικής έκδοσης του Συντάγματος της Τουρκίας. (Δείτε: www5.tbmm.gov.tr/yayinlar/2021/TC_Anayasasi_ve_TBMM_Ic_Tuzugu_Ingilizce.pdf).

Στο Ψήφισμα 2674, γιατί χαρακτηρίζονται οι Turkish Armed Forces με κεφαλαίο ‘F’ ως ‘Turkish forces’ με πεζό ‘f’; Και γιατί αναφέρονται μόνο μία φορά, στο στενό πλαίσιο των Στροβιλιών, αλλά όχι σε σχέση με τα εδάφη της Δημοκρατίας της Κύπρου που παραμένουν υπό συνεχιζόμενη τουρκική κατοχή; Μήπως η εξήγηση βρίσκεται στο γεγονός ότι στα Στροβίλια εμπλέκονται βρετανικά συμφέροντα; Υποθέτω ότι η απάντηση είναι «ναι». Σε νεο-αποικιακές συνθήκες, τα Στροβίλια απλώνονται στην ανατολική πτέρυγα της Περιοχής Κυρίαρχης Βάσης Δεκέλειας, μεταξύ των βρετανικών στρατιωτικών εγκαταστάσεων στον Άγιο Νικόλα, όπου υψώνεται η σημαία του ΗΒ και το κατεχόμενο τμήμα της Δημοκρατίας της Κύπρου, όπου υψώνεται η σημαία της Τουρκίας.

«Cyprus»

Έρχομαι τώρα στο όνομα ‘Cyprus’ («Κύπρος»). Στην επίσημη αγγλική εκδοχή του Ψηφίσματος 2674, παρουσιάζεται σε 14 σημεία, όπως στην Παράγραφο 13, όπου το Συμβούλιο Ασφαλείας «προτρέπει έντονα τον πλήρη σεβασμό για την ελεύθερη κυκλοφορία της ΟΥΝΦΙΚΥΠ σε όλη την Κύπρο». Όμως, επειδή το όνομα ‘Cyprus’ δεν ερμηνεύεται σε κανένα από αυτά τα 14 σημεία, είναι διφορούμενο όποτε εμφανίζεται.

Τι, λοιπόν, σημαίνει το όνομα ‘Cyprus’ κάθε φορά που εμφανίζεται στο Ψήφισμα 2674; Σημαίνει the Republic of Cyprus (η Δημοκρατία της Κύπρου), το κυρίαρχο κράτος που εγκαθιδρύθηκε στις 16 Αυγούστου 1960 και αποτελεί σήμερα κράτος μέλος του ΟΗΕ, της Κοινοπολιτείας, του Συμβουλίου της Ευρώπης, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και άλλων διεθνών οργανισμών; Αντ’ αυτού, μήπως το όνομα ‘Cyprus’ ισοδυναμεί με the Island of Cyprus (τη Νήσο Κύπρο), τη γεωγραφική τοποθεσία στην οποία εγκαθιδρύθηκε η Δημοκρατία της Κύπρου (στα 97 τοις εκατόν της Νήσου) και στην οποία βρίσκονται τα δύο προαναφερόμενα απομεινάρια της Βρετανικής Αποικίας του Στέμματος της Κύπρου (στα 3 τοις εκατόν της Νήσου); Αν όχι, το όνομα ‘Cyprus’ σημαίνει κάτι άλλο;

Ενώ η Νήσος Κύπρος είναι γεωγραφική οντότητα και γέννημα της φύσης, η Δημοκρατία της Κύπρου είναι κυρίαρχο κράτος που εγκαθιδρύθηκε ως αποτέλεσμα ανθρώπινων και κρατικών πράξεων. Συνεπώς, η Νήσος Κύπρος δεν είναι η ίδια με τη Δημοκρατία της Κύπρου. Μάλιστα, αυτή η διαφοροποίηση αναγνωρίζεται τόσο από το Αγγλικό Δίκαιο όσο και από το Διεθνές Δίκαιο. Αρκεί να επικαλεστώ το Cyprus Act 1960, την ιστορική νομοθεσία του Κοινοβουλίου του ΗΒ που έλαβε Βασιλική Έγκριση στις 29 Ιουλίου 1960, και τη Συνθήκη που αφορά την Εγκαθίδρυση της Δημοκρατίας της Κύπρου, η οποία υπογράφτηκε στη Λευκωσία στις 16 Αυγούστου 1960. Και τα δύο αυτά νομικά κείμενα όχι μόνο ενσωματώνουν αλλά ξεχωρίζουν τους όρους ‘the Island of Cyprus’ και ‘the Republic of Cyprus’ (Δείτε στο www.legislation.gov.uk/ukpga/Eliz2/8-9/52 και https://peacemaker.un.org/cyprus-nicosia-treaty60 αντίστοιχα.)

Εφόσον η βρετανική αντιπροσωπία στον ΟΗΕ πρέπει να τα γνωρίζει όλα αυτά, γιατί συνέταξε ή ενέκρινε το Ψήφισμα 2674 με επανειλημμένες αναφορές στο διφορούμενο όνομα ‘Cyprus’ χωρίς να διευκρινίζει τι σημαίνει κάθε φορά που χρησιμοποιείται; Ποια ήταν τα υποκείμενα ή ανομολόγητα κίνητρα που εξηγούν αυτήν την ολοφάνερη ασάφεια;

Η απάλειψη της Δημοκρατίας της Κύπρου

Στο Ψήφισμα 2674 γίνονται δύο ρητές αναφορές στην «Κυβέρνηση της Κύπρου» (‘the Government of Cyprus’) αλλά απουσιάζει η Δημοκρατία της Κύπρου με το επίσημο όνομά της, the Republic of Cyprus, όπως ενσωματώνεται στα αγγλικά στο Cyprus Act 1960, στη Συνθήκη Εγκαθίδρυσης του 1960, στο Σύνταγμα της Δημοκρατία της Κύπρου του 1960 και σε τόσες άλλες νομικές πηγές. Πρόσφατη περίπτωση είναι η Συμφωνία για την αποχώρηση του ΗΒ από την Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ευρωπαϊκή Κοινότητα Ατομικής Ενέργειας. Εκεί μέσα, το επίσημο όνομα της Δημοκρατίας της Κύπρου εμφανίζεται 53 φορές (Δείτε στο www.legislation.gov.uk/eut/withdrawal-agreement/adopted και https://eur-lex.europa.eu/legal-content/EL/TXT/HTML/?uri=CELEX:12020W/TXT&from=en αντίστοιχα).

Στο Ψήφισμα 2674, πώς εξηγείται η απάλειψη του επίσημου ονόματος της Δημοκρατίας της Κύπρου; Μήπως είναι ένδειξη του κατευνασμού της Τουρκίας, η οποία δεν μπορεί να χωνέψει το γεγονός ότι αυτό αποτελεί το μόνο νόμιμο και ευρέως αναγνωρισμένο κυρίαρχο κράτος στη Νήσο Κύπρο;

Όποια και να είναι η απάντηση, σε σχέση με «τη σύρραξη Κύπρου» (‘the Cyprus conflict’), άλλος ένας διφορούμενος όρος που εισήχθη στο Ψήφισμα 2674, μήπως το ΗΒ προβλέπει ως «λύση» την άμεση ή την έμμεση διάλυση της Δημοκρατίας της Κύπρου, καθώς και τη νομιμοποίηση της κατοχής εάν ή όταν εγκαθιδρυθεί η προτεινόμενη «δικοινοτική, διζωνική ομοσπονδία με πολιτική ισότητα», δηλαδή την προτεινόμενη διαχωριστική οντότητα που αναφέρεται δύο φορές στο Ψήφισμα 2674; Προς αυτήν την κατεύθυνση αλλά ως ενδιάμεσο μέτρο, το ΗΒ έχει ενθαρρύνει το Συμβούλιο Ασφαλείας να περιθωριοποιήσει το επίσημο όνομα της Δημοκρατίας της Κύπρου;

 

ΚΛΕΑΡΧΟΣ 1.jpg

 

«Τhe island»

Σε έξι σημεία, το Ψήφισμα 2674 υιοθετεί ακόμα έναν διφορούμενο όρο, ‘the island’ («το νησί») με πεζό ‘i’. Επιπλέον, χρησιμοποιεί παρόμοιους διφορούμενους όρους όπως ‘intra-island trade’ («ενδονησιωτικό εμπόριο») με πεζό ‘i’ και ‘island-wide implications’ («επιπτώσεις σε όλο το νησί») και πάλι με πεζό ‘i’. Η παράγραφος 16 του Ψηφίσματος 2674 είναι εμβληματική. Προβλέπει την επίτευξη «μιας Κύπρου χωρίς νάρκες» (‘a mine-free Cyprus’) μέσω «ταχείας προόδου προς τον καθαρισμό των υπόλοιπων 29 ύποπτων επικίνδυνων περιοχών στο νησί» (‘on the island’).

Όπως θα ξέρει το ΗΒ καλύτερα από όλα τα μέλη του Συμβουλίου Ασφάλειας, ο σωστός όρος δεν είναι ‘the island’ με πεζό ‘i’ αλλά ‘the Island of Cyprus’ με κεφαλαίο ‘I’. Στα αγγλικά, το Cyprus Act 1960 και η Συνθήκη Εγκαθίδρυσης του 1960 αναφέρονται ξανά και ξανά στη Νήσο Κύπρου ως ‘the Island of Cyprus’ με κεφαλαίο ‘I’ και όχι με πεζό ‘i’. Άλλες νομικές πηγές κάνουν το ίδιο. Πρόσφατο παράδειγμα είναι το Διάταγμα του Βασιλέα Κάρολου Γ΄ που τέθηκε σε ισχύ στις 15 Δεκεμβρίου του 2022 υπό τον τίτλο The Russia (Sanctions) (Overseas Territories) (Amendment) (No. 4) Order 2022 (Δείτε: www.legislation.gov.uk/uksi/2022/1338/made).

Λαμβάνοντας όλα αυτά υπόψη, τι γυρεύει ο όρος ‘island’ με πεζό ‘i’ στο Ψήφισμα 2674; Έχει γίνει κάποιο λάθος; Ή μήπως ο όρος ‘island’ έχει χρησιμοποιηθεί κατ’ επανάληψιν ως παραπλανητικός ευφημισμός για χάρη της Τουρκίας, για να αποφευχθεί οποιαδήποτε ρητή αναφορά στη Δημοκρατία της Κύπρου, η νόμιμη κυβέρνηση της οποίας δεν αναγνωρίζεται από αυτήν;

«Cypriots»

Στο Ψήφισμα 2674, ακόμη ένας διφορούμενος όρος, ‘Cypriots’ («Κύπριοι»), εμφανίζεται τέσσερεις φορές χωρίς να ερμηνευτεί. Ποιοι είναι ‘Cypriots’; Κατά τη γνώμη του ΗΒ, είναι οι νόμιμοι πολίτες της Δημοκρατίας της Κύπρου και μόνον αυτοί; Εάν όχι, το ΗΒ θεωρεί ως ‘Cypriots’ τους πολίτες της Τουρκίας που έχουν μεταφερθεί παράνομα στο κατεχόμενο τμήμα της Δημοκρατίας της Κύπρου, σε εγκληματική αντίθεση με τα άρθρα 49(6) και 147 της Τέταρτης Σύμβασης της Γενεύης Πέρι Προστασίας Άμαχου Πληθυσμού εν καιρώ πολέμου της 12ης Αυγούστου του 1949 και σε αντίθεση με τον ανάλογο Νόμο της Δημοκρατίας του 1966; Εν πάση περιπτώσει, στο Ψήφισμα 2674, γιατί δεν γίνεται ούτε μία ρητή αναφορά στους πολίτες της Δημοκρατίας της Κύπρου;

Οι φράσεις του διαχωρισμού

Στο Ψήφισμα 2674 απουσιάζει οποιαδήποτε ρητή αναφορά στη δημοκρατία (democracy) και στη δημοκρατική έννοια του λαού (the people). Αντιθέτως, στο ίδιο Ψήφισμα, εμφανίζονται διάφοροι διαχωριστικοί όροι όπως «οι δύο κυπριακές κοινότητες» (‘the two Cypriot communities’), «οι κοινότητες στην Κύπρο» (‘the communities in Cyprus’), «οι ηγέτες των δύο κοινοτήτων» (‘the leaders of the two communities’), «οι δύο πλευρές») (‘both sides’) και η προτεινομένη «δικοινοτική, διζωνική ομοσπονδία». Πώς εξηγείται αυτή η αντιπαράθεση;

Ενώπιον των πολλαπλών επιθέσεων κατά της δημοκρατίας στη σημερινή Ευρώπη, γιατί το ΗΒ, μέσω του Συμβουλίου Ασφαλείας, τροφοδοτεί την κοινοτητοκρατία (communitocracy), κάτι που έχει ως ιδεολογική βάση τον Οθωμανικό διαχωρισμό των μη μουσουλμάνων από τους μουσουλμάνους; Γιατί το ΗΒ προωθεί σχετικές διχαστικές έννοιες, όπως τον δικοινοτικό διαχωρισμό (bi-communal segregation), τη διζωνική πόλωση (bi-zonal polarization) και την ατομική ανισότητα (individual inequality) μέσω της λεγόμενης αλλά παραπλανητικής «πολιτικής ισότητας» (‘political equality’);

Το ΗΒ δεν συνειδητοποιεί ότι εάν υποσκάπτονται τα θεμέλια της δημοκρατίας σε ένα ευρωπαϊκό νησιωτικό κράτος στη νοτιοανατολική άκρη της Ευρώπης, αυτή η εξέλιξη θα δημιουργήσει ένα ελεεινό προηγούμενο, που μπορεί να θέσει σε κίνδυνο όλα τα άλλα ευρωπαϊκά νησιωτικά κράτη, συμπεριλαμβανομένου του ΗΒ στη βορειοδυτική άκρη της Ευρώπης;

Εποικοδομητική ασάφεια και συσκότιση

Ολοκληρώνω αυτήν την ανοιχτή επιστολή με τρία τελευταία ερωτήματα.

Πρώτον, έχω δίκαιο όταν υποθέτω ότι τα περιεχόμενα και οι παραλείψεις του Ψηφίσματος 2674 και προηγουμένων Ψηφισμάτων του Συμβουλίου Ασφαλείας είναι προϊόντα της εποικοδομητικής ασάφειας και συσκότισης (constructive ambiguity and obfuscation), για την οποία φημίζεται η βρετανική διπλωματία;

Δεύτερον, ποιανού τα συμφέροντα εξυπηρετήθηκαν από το Ψήφισμα 2674;

Τρίτον, στο μέλλον, το ΗΒ θα προσπαθήσει να τροποποιήσει τη φρασεολογία του Συμβουλίου Ασφαλείας με στόχο την υιοθέτηση αυστηρών και αποτελεσματικών μέτρων κατά της Τουρκίας και υπέρ των θυμάτων της; Εάν ναι, πώς; Εάν όχι, γιατί όχι;

Αναμένω τις απαντήσεις σας, τις οποίες σκοπεύω να δημοσιεύσω, προς όφελος του κοινού, μέσω της εφημερίδας «Σημερινή» και άλλων Μέσων.

Με εκτίμηση,

Κλέαρχος Κυριακίδης

simerini.sigmalive.com

Κίνα και Ρωσία

0

Έχει γίνει μεγάλη συζήτηση για την κινεζική στρατιωτική βοήθεια στη Ρωσία. Οι Ηνωμένες Πολιτείες προειδοποίησαν το Πεκίνο να μην στείλει τέτοια βοήθεια και το Πεκίνο απάντησε λέγοντας ότι αυτές οι συνεχιζόμενες απερίσκεπτες κατηγορίες θα είχαν συνέπειες. Το φάντασμα μιας Κινεζορωσικής συμμαχίας εναντίον των Ηνωμένων Πολιτειών φαίνεται καταστροφικό για πολλούς Αμερικανούς και η ιδέα των κινεζικών όπλων στο ουκρανικό πεδίο μάχης μοιάζει με πρόλογο καταστροφής. Αλλά αυτές οι ανησυχίες είναι άστοχες.

Είναι αλήθεια ότι η Κίνα και η Ρωσία συνήψαν μια συνθήκη λίγο πριν τον πόλεμο στην Ουκρανία. Αλλά οι Κινέζοι αποχώρησαν από τη συμμαχία μόλις ξέσπασε ο πόλεμος. Στην πραγματικότητα, η Κίνα ήταν μια από τις λίγες χώρες που απείχαν από την ψηφοφορία του ΟΗΕ για την καταδίκη της Ρωσίας αμέσως μετά την έναρξη του πολέμου. Η συμμαχία παρουσιάστηκε και από τις δύο πλευρές ως μακροπρόθεσμη δέσμευση, όχι ως σύμφωνο συλλογικής άμυνας. Το Πεκίνο είδε τον πόλεμο ως κάτι που έπρεπε να αποφύγει. Με σοβαρά οικονομικά προβλήματα, έναν βαθμό εσωτερικής αναταραχής και το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ να παραμονεύει μέσα και κοντά στη Θάλασσα της Νότιας Κίνας, η συμμετοχή της Κίνας σε έναν πόλεμο –ή ακόμα και απλώς η υποστήριξη της Ρωσίας στον ΟΗΕ– κατέστησε τη συμμαχία κάτι περισσότερο από μια διπλωματική μπλόφα .

Υπάρχουν διάφοροι λόγοι για τους οποίους η Κίνα είναι απίθανο να παράσχει σημαντική βοήθεια στη Ρωσία. Ίσως το πιο σημαντικό είναι ότι η οικονομία της Κίνας συνεχίζει να αγωνίζεται. Βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στις εξαγωγές και τις ξένες επενδύσεις. Η απειλή των αμερικανικών κυρώσεων από μόνη της πιθανότατα θα αποθάρρυνε τους Κινέζους, αλλά η εμπλοκή στην Ουκρανία πιθανότατα θα επέφερε κυρώσεις και από την Ευρώπη. Η Ευρώπη έχει επενδύσει πολλά στον περιορισμό της Ρωσίας στην Ουκρανία και στη διατήρηση των σχέσεων με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η Ευρώπη δεν έχει τίποτα να κερδίσει από μια ρωσική νίκη και ενδεχομένως έχει να χάσει πολλά. Οι Κινέζοι δεν θα μπορούσαν να πληρώσουν το τίμημα των αμερικανικών και ευρωπαϊκών κυρώσεων.

Ένας δεύτερος λόγος – αυτός που ξεχωρίζει από τον πρώτο και είναι ομολογουμένως απίθανος – είναι η πιθανή στρατιωτική απάντηση. Υποθέτοντας ότι η Κίνα δεν θα αποθαρρυνθεί από τις οικονομικές κυρώσεις, οι ΗΠΑ διατηρούν σημαντικές στρατιωτικές επιλογές. Η οικονομία της Κίνας με εξαγωγικό προσανατολισμό μπορεί να ευδοκιμήσει μόνο μέσω της διατήρησης της πρόσβασης στο ανοιχτό εμπόριο, ειδικά στο εμπόριο που διακινείται από τα ανατολικά λιμάνια της. Εάν ένα άλλο κράτος μπλοκάρει αυτά τα λιμάνια και τους θαλάσσιους δρόμους τους, θα μπορούσε να είναι καταστροφικό για το Πεκίνο. Η Κίνα θα μπορούσε να ανταποδώσει, φυσικά, αλλά κάτι τέτοιο, πιθανότατα, δεν θα παρέλυε την πολεμική μηχανή των ΗΠΑ. Η επακόλουθη ναυτική μάχη θα ακρωτηρίαζε, ούτως ή άλλως, το κινεζικό εμπόριο ακόμη και αν το Πεκίνο «νικούσε» – και δεν υπάρχει καμία εγγύηση ότι θα κερδίσει. Η ουσία είναι ότι η Κίνα πρέπει να κρατήσει ανοιχτούς τους εμπορικούς δρόμους και θα αναζητήσει άλλες οδούς.

Ο τρίτος λόγος είναι θέμα πρακτικότητας. Η τεράστια απόσταση μεταξύ της βιομηχανικής βάσης της Κίνας και του ουκρανικού πεδίου μάχης είναι σημαντική. Η Ρωσία πιθανότατα θα χρειαζόταν την επικοινωνία υψηλής τεχνολογίας της Κίνας, τον εξοπλισμό διαχείρισης πεδίου μάχης και τα σχετικά ελαφρά όπλα. Αυτά τα είδη όπλων απαιτούν εκπαιδευμένους τεχνικούς και ενσωμάτωση στα ρωσικά συστήματα. Η μεταφορά μεγάλων ποσοτήτων εξοπλισμού και προσωπικού θα απαιτούσε αεροπορική ή σιδηροδρομική μεταφορά. Οποιαδήποτε ποσότητα εξοπλισμού που θα έκανε τη διαφορά θα απαιτούσε γραμμές ανεφοδιασμού που θα έπρεπε να προστατεύονται. Είναι ένα δύσκολο έργο που απαιτεί πολύ περισσότερη συμμετοχή από ό,τι πιστεύουν πολλοί.

Υπάρχουν πιθανώς άλλοι λόγοι για τους οποίους η Κίνα δεν θα στείλει τίποτα στη Ρωσία, αλλά όλοι είναι υποταγμένοι στην πραγματικότητα ότι η Κίνα δεν μπορεί να αντέξει τις οικονομικές συνέπειες. Τα πράγματα είναι αρκετά δύσκολα για την Κίνα χωρίς να ανοίξει ένα μέτωπο ενάντια στις ΗΠΑ. Για να είμαστε σαφείς, το Πεκίνο θα μπορούσε να στείλει μικρούς αριθμούς σχετικά ασήμαντου εξοπλισμού, αλλά αυτό δεν αποτελεί προοίμιο για τον Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Τζορτζ Φρίντμαν
https://geopoliticalfutures.com/author/gfriedman/
Ο George Friedman είναι ένας διεθνώς αναγνωρισμένος γεωπολιτικός αναλυτής και στρατηγιστής διεθνών υποθέσεων και ο ιδρυτής και πρόεδρος της Geopolitical Futures.

geopoliticalfutures.com