Αρχική Blog Σελίδα 1717

Κλεάνθης Γρίβας; Requiem Στη 1 Μαρτίου 2023 στα Τέμπη – Αύριο, πού;

0

 

ΚΑΝΕΝΑΣ ΘΑΝΑΤΟΣ ΔΕΝ ΔΙΚΑΙΩΝΕΤΑΙ

Κλεάνθης Γρίβας

2/3/2023

«Ο Θρίαμβος του Θανάτου που βλέπουμε από εχθές εξοργισμένοι στο Κάμπο Σάντο των Τεμπών είναι έργο του Κράτους».

Γιώργος Βέλτσος, Il Trionfo della Morte

Το Βήμα, 2/3/2023

Γκόγια, Εκτελέσεις της 3ης Μαΐου 1808

Δεν θα ζητήσω «δικαίωση» για την άδικη, τραγική και υπό διαρκή προαναγγελία εσκεμμένη δολοφονία πενήντα επτά αθώων και ανυποψίαστων υπάρξεων που εξαναγκάστηκαν σε μια πορεία προς τον ουρανό χωρίς επιστροφή – όπως οι κρατούμενοι των ναζιστικών στρατοπέδων εξόντωσης εξαναγκάζονταν στις ανατριχιαστικές πορείες θανάτου κατά τους προθανάτιους σπασμούς του ναζισμού. Γιατί κανένας θάνατος δεν δικαιώνεται.

Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να απευθυνθώ στους δολοφόνους τους, επαναλαμβάνοντας για λογαριασμό μου την κραυγή συγγενούς του μοναδικού επιζώντα από το πρώτο βαγόνι της κρατικής νεκροφόρας: «Σκάστε όλοι οι πολιτικοί! Σήμερα ουρλιάζουν οι μανάδες».

Σκάστε επιτέλους, φονιάδες. Πάψτε να υποκρίνεστε  «συντριβή» για μια τραγωδία που εσείς προκαλέσατε. Τώρα τον λόγο έχουν μόνο οι απελπισμένες σπαρακτικές κραυγές των γονιών που έχασαν τα παιδιά τους. Που ήταν όλα τους δικά μας παιδιά και όχι δικά σας.

Εσείς δεν χάσατε απολύτως τίποτα. Ποτέ δεν χάνετε τίποτα. Αντιθέτως, κερδίζετε. Στην κοινωνία που την απαξιώσατε ως βόθρο-φέουδό σας, κερδίζετε καταστρέφοντας και κερδίζετε «επιδιορθώνοντας» αυτά που καταστρέφετε. Χωρίς καν να σκέφτεστε ότι οι θάνατοι «δεν επιδιορθώνονται». Το ασήκωτο βάρος τους, αφήνετε να το σηκώσουν άλλοι.

Όλοι οι από θέση εξουσίας μαζικοί φονιάδες εκ προμελέτης επέδραμαν στα διεφθαρμένα Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης και Εκπόρνευσης δήθεν για να εκφράσουν τη «θλίψη» τους για τις αθώες υπάρξεις που στη δολοφονία τους οι ίδιοι συνέργησαν και να «συλλυπηθούν» τις χαροκαμένες οικογένειές που στη διάλυσή τους οι ίδιοι συντέλεσαν. Ενώ στην πραγματικότητα αγωνιούσαν να αποδώσουν την τραγωδία σε «ανθρώπινο λάθος», προκειμένου να αποσείσουν τις ευθύνες τους και να συνεχίσουν το ανθρωποκτόνο έργο τους,

Ένας περιδεής και αμήχανος «πρωθυπουργός» βγήκε να δηλώσει τον πόνο του και να διακηρύξει «τριήμερο πανελλήνιο πένθος», την ίδια ώρα που οι πραιτωριανοί του συμμετείχαν στο «πένθος» του, με βίαιες επιθέσεις εναντίον των νέων που πραγματικά πενθούσαν, έχοντας χάσει συνομηλίκους, φίλους  ή συγγενείς στο Τρένο-Θάνατος (του «πάμε, και όπου βγει») που κάποια σαπρόφυτα ανεπάγγελτοι επαγγελματίες πολιτικοί επέτρεπαν να κυκλοφορεί σκορπίζοντας τον όλεθρο, αποδεικνυόμενοι συνεργοί στο μαζική δολοφονία πενήντα-επτά και πλέον ανθρώπων.

Η προφανής εκπόρνευση της πολιτικής και των ανεπάγγελτων επαγγελματιών πολιτικών (ανεξαρτήτως χρώματος και οσμής), ως έσχατη μορφή ηθικής και διανοητικής εξαθλίωσης, οργανώνεται από τις παντός είδους κομματικές συμμορίες. Και αποτελεί το έσχατο σύμπτωμα της παθολογίας ενός αποτυχημένου κράτους-μαφίας  που, μη έχοντας να δώσει τίποτε το ουσιαστικό στους πολίτες του, τους προσφέρει τις ξεχαρβαλωμένες «υπηρεσίες» του, με τις οποίες «παίζουν» καθημερινά ρωσική ρουλέτα, έχοντας μία στις έξι πιθανότητες να χάσουν τη ζωή τους.

Ας μην αφεθούμε να ξεγελαστούμε γι’ άλλη μια φορά. Η απώλειά των 57 αθώων υπάρξεων δεν είναι προϊόν ανθρώπινου λάθους. Είναι προϊόν ενός γκανγκστερικού συστήματος που  καταδυναστεύει όλες τις πτυχές της ύπαρξής μας, καθιστώντας την άθλια. Γιατί ο θάνατος ως μέσο άσκησης πολιτικής είναι αποκλειστική αρμοδιότητα του κράτους.

Γιατί «ο Θρίαμβος του Θανάτου που βλέπουμε από εχθές εξοργισμένοι στο Κάμπο Σάντο των Τεμπών είναι έργο του Κράτους. Κομβικού σημείου συνάντησης της νοοτροπίας των λειτουργών του, των συμφερόντων των αγορών του, των συμφωνιών πάνω και κάτω από το τραπέζι του, της μέριμνάς του για τη χαμοζωή και τα νούμερα, ευσυγκίνητε φέρελπη υπουργέ, ανηψιέ εκείνου του ανερχόμενου υπουργού Δημοσίων Έργων επί Παπάγου, στεναχωρημένε Πρωθυπουργέ, άφωνε Τσίπρα, λαλίστατε Θανάση Παφίλη, έντρομε Πλεύρη. Ο Θάνατος θριαμβεύει όταν τον διευκολύνει το ημιμαθές, φυγόπονο, αυτάρεσκο, υπερτιμημένο από τον εαυτό του Κράτος σας με την παρατρεχάμενή του, την Βία – για να θυμόμαστε τον Αισχύλο αντί του Θεοδωρικάκου», όπως γράφει Γιώργος Βέλτσος.

Κλεάνθης Γρίβας

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ 1: Θα πρότεινα στη Ζούγκλα να πάρει την πρωτοβουλία για την οργάνωση μιας συναυλίας με το μεγαλειώδες Requiem του Μότσαρτ απευθυνόμενη στον Σταύρο Ξαρχάκο που το εκτέλεσε με μοναδικό τρόπο στον επιβλητικό βράχο των Μετεώρων στις 8/4/1999. Είναι ένας τρόπος να τιμηθούν σεμνά οι νεκροί ΜΑΣ. Φυσικά, με τον αποκλεισμό όλων των «αρμόδιων» κρατικών φορέων…

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ 2:   Ο Βασίλης Σαμαράς, πρώην αχθοφόρος (τμήμα αποσκευών του ΟΣΕ)  και κατόπιν μετακλητός στο Υπουργείο Παιδείας, 59 ετών, λίγο πριν συνταξιοδοτηθεί επιλέγεται από εσωτερική διαδικασία στον ΟΣΕ και τοποθετείται ως σταθμάρχης στη Λάρισα [ενώ] στην συγκεκριμένη διαδικασία το όριο ηλικίας για την επιλογή σταθμαρχών ήταν τα 42 έτη. 

Ο υπουργός Κώστας Καραμανλής, οι δύο υφυπουργοί του Μιχάλης Παπαδόπουλος βουλευτής Κοζάνης και Γιώργος Καραγιάννης, και οι τρείς βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας στο Νομό Λάρισας, Μάξιμος Χαρακόπουλος, Στέλλα Μπίζιου και Χρήστος Κέλλας, είναι οι άμεσα εμπλεκόμενοι υπεύθυνοι για την τραγωδία.   (https://www.zougla.gr/politiki/article/afti-ine-i-pragmatiki-enoxi)

 

 

 

Μιχάλης Ψύλος: Επιχείρηση «Μιθριδάτης»

0

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΤΖΕΚΑΣ/EUROKINISSI

Πώς συνηθίζουμε να ζούμε σε ακραίες καταστάσεις χωρίς να πιστεύουμε ότι είναι ακραίες.

Ο Μιθριδάτης (132 π.Χ- 63 π.Χ) ήταν βασιλιάς του Πόντου και της Μικράς Αρμενίας στην περιοχή της βόρειας Μικράς Ασίας. Επειδή φοβόταν μήπως τον δολοφονήσουν με δηλητήριο, δηλητηρίαζε ο ίδιος σταδιακά τον εαυτό του! Χρησιμοποιούσε λίγο λίγο, αυξανόμενες, μικρές μη θανατηφόρες δόσεις δηλητηρίου, με αποτέλεσμα να αποκτήσει ανοσία. Όταν όμως νικήθηκε από τον Ρωμαίο στρατηγό Πομπήιο το 63 π.Χ, ο Μιθριδάτης  προσπάθησε να αυτοκτονήσει με δηλητήριο, αλλά επειδή δεν τα κατάφερνε εξαιτίας της ανοσίας που είχε αποκτήσει, διέταξε έναν αξιωματικό του να τον σκοτώσει με ξίφος.

Από το όνομα του βασιλιά του Πόντου έχει επικρατήσει σήμερα ο όρος μιθριδατισμός και χρησιμοποιείται για να περιγράψει μεταφορικά τη σταδιακή αποδοχή και εξοικείωση με καταστάσεις που πριν χαρακτηρίζονταν ως επικίνδυνες, αλλά οι πολίτες τελικά τις αποδέχονταν. Είτε με τη λογική ότι τίποτα δεν αλλάζει είτε ότι «όλοι ίδιοι είναι».

Αυτή η σταδιακή εξοικείωση που είναι βασικό όπλο της σημερινής πολιτικής επικοινωνίας, δεν έρχεται από τη μια στιγμή στην άλλη. Χρειάζεται χρόνος, μια συνεχή πλύση εγκεφάλου με εικόνες, ειδήσεις, πληροφορίες, ώστε ο πολίτης να αρχίσει να θεωρεί φυσιολογικό ή ανεκτό κάτι που σε παλιότερες εποχές θα προκαλούσε αντίδραση, αγανάκτηση ακόμη και βίαιες ανατροπές.

Σήμερα, αυτό το όπλο του Μιθριδατισμού είναι αποτελεσματικό, αλλά δεν λειτουργεί με τα δηλητήρια. Σήμερα, αυτή η ιδέα επιστρέφει χιλιάδες φορές και έχει στόχο να συνηθίσουμε κάθε είδους εγκλήματα, που μπορεί να μας οργίζουν την πρώτη φορά, λίγο λιγότερο τη δεύτερη. Μετά το συνηθίζουμε. Σαν τον τυφώνα που γεμίζει τα πρωτοσέλιδα την πρώτη φορά, λίγο λιγότερο τη δεύτερη, ακόμα λιγότερο την τρίτη: έτσι συνηθίζουμε να ζούμε σε ακραίες καταστάσεις χωρίς να πιστεύουμε ότι είναι ακραίες. Και δεν αγανακτούμε πια, ούτε ανησυχούμε, όταν γίνεται ακόμα και το χειρότερο. Τελικά, η περιγραφή μιας καταστροφής που θα έρθει, θα είναι τόσο ρεαλιστική, τόσο επαναλαμβανόμενη, που αρκεί να τη συνηθίσεις. Να μην ανησυχείς πια γι’ αυτήν, να την ανέχεσαι.

Αυτές οι σκέψεις έρχονται στο νου μετά την ανείπωτη τραγωδία στα Τέμπη. Βλέπουμε να ξετυλίγεται σιγά σιγά μι προσπάθεια να «το συνηθίσουμε». Αφού ήταν «βασικά ανθρώπινο λάθος», όπως έσπευσε να προλάβει ο πρωθυπουργός τα αποτελέσματα της «υπερκομματικής» επιτροπής που θα συσταθεί. Αφού, ανθρώπινα λάθη γίνονταν, γίνονται και θα γίνονται…Να το συνηθίσουμε!

Πρόκειται για επικοινωνιακές τακτικές Μιθριδατισμού. Βασικές αρχές επικοινωνιακής διαχείρισης κρίσεων. Είναι η λεγόμενη εταιρική «στρατηγική ελαχιστοποίησης της ευθύνης» : Αναγνώριση αδυναμίας, παραπομπή σε ανθρώπινο λάθος βρε αδελφέ και καλλιέργεια προσδοκίας ότι όλα θα λυθούν. Μετά τις εκλογές, φυσικά. Το ερώτημα είναι βέβαια αν έχουμε πάρει τόσο μεγάλη δόση Μιθριδατισμού και το φαινόμενο θα επαληθευτεί και αυτή τη φορά. Θα «συνηθίσουμε» και την τραγωδία στα Τέμπη;

naftemporiki.gr

Δ. Μακροδημόπουλος: Για τις προσλήψεις στον ΟΣΕ

0
Πυροσβέστες και διασώστες συμμετέχουν στην επιχείρηση εντοπισμού αγνοουμένων, στο σημείο όπου σημειώθηκε το πολύνεκρο σιδηροδρομικό δυστύχημα έξω από τη Λάρισα, Τετάρτη 1 Μαρτίου 2023. Μία επιβατική αμαξοστοιχία συγκρούσθηκε με μία εμπορευματική έξω από τη Λάρισα, ενώ εκτροχιάστηκαν τα δύο πρώτα βαγόνια της επιβατικής αμαξοστοιχίας και εκδηλώθηκε πυρκαγιά. Σε 36 ανέρχονται μέχρι στιγμής οι επιβεβαιωμένοι νεκροί εξαιτίας της σύγκρουσης επιβατικής αμαξοστοιχίας με εμπορευματική, αργά το βράδυ της Τρίτης στην περιοχή Ευαγγελισμός, κοντά στα Τέμπη, σύμφωνα με νεότερη ενημέρωση από τον εκπρόσωπο Τύπου του Πυροσβεστικού Σώματος, τον πύραρχο Βασίλη Βαθρακογιάννη. Παράλληλα 66 άτομα νοσηλεύονται σε νοσοκομεία, εκ των οποίων οι 60 σε απλές κλίνες και οι υπόλοιποι 6 σε ΜΕΘ. ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ ΝΤΟΜΑΛΗΣ

του Δημήτρη Μακροδημόπουλου

Διάβασα την προκήρυξη 1/2022 για πλήρωση ενενήντα θέσεων στον ΟΣΕ, αορίστου χρόνου, Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, διαφόρων ειδικοτήτων, από εύλογο ενδιαφέρον αφού επί 33 χρόνια ως υπάλληλός του γνωρίζω τη λειτουργία του και αντιλαμβάνομαι τις παθογένειές του σε διοικητικό και λειτουργικό επίπεδο.

Κατ’ αρχήν, ο αριθμός των θέσεων που προκηρύχθηκε είναι πάρα πολύ μικρός, ελάχιστος θάλεγα, ώστε τίθεται θέμα αν μπορεί να καλύψει και αυτά τα κενά των αποχωρούντων υπαλλήλων που συνταξιοδοτούνται ενώ διαψεύδει τις προσδοκίες για ανάταξη του σιδηροδρόμου εκεί όπου υπήρχε και έπαψε ουσιαστικά να υπάρχει, δηλαδή στη Θράκη, στη Μακεδονία, στην Πελοπόννησο, και υπολειτουργεί σε βασικούς τομείς όπου συνεχίζει να υφίσταται.

Όμως η προκήρυξη εκπέμπει και σοβαρότερα μηνύματα προς την κοινωνία: Για παράδειγμα, προκηρύσσονται 36 θέσεις σταθμαρχών Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης. Εύλογο ερώτημα: Γιατί δεν ζητούνται απόφοιτοι ΤΕΙ και ΑΕΙ ώστε ο Οργανισμός να στελεχωθεί με προσωπικό υψηλότερου επιπέδου με εξειδικευμένες γνώσεις από τη στιγμή μάλιστα που τα πτυχία πλεονάζουν στη χώρα μας και αναζητούν διέξοδο στο εξωτερικό; Κυρίως όμως για να αναβαθμιστεί ο κλάδος των σταθμαρχών ο οποίος είναι καθοριστικός για τη ρύθμιση και την ασφάλεια της κυκλοφορίας ενώ οι σταθμάρχες εξελισσόμενοι καταλαμβάνουν επιτελικές θέσεις στον Οργανισμό. Μάλιστα η εκθετική εξέλιξη της τεχνολογίας καθιστά τα αυξημένα προσόντα αδήριτη ανάγκη. Όταν τις δεκαετίες του 1980 και του 1990, που τα πτυχία σπάνιζαν συγκριτικά με σήμερα, υπηρετούσαν στον κλάδο των σταθμαρχών πτυχιούχοι ανώτατης και ανώτερης εκπαίδευσης, σε μικρό έστω αριθμό, αυτό δεν είναι αυτονόητο για το 2023;

Τότε γιατί; Διότι μειώνοντας το υπουργείο το επίπεδο σπουδών, διευρύνει τη δεξαμενή των υποψηφίων σε βαθμό ώστε η συντριπτική πλειοψηφία των νέων να μπορούν να υποβάλλουν αίτηση καλλιεργώντας προεκλογικά ελπίδες σε χιλιάδες οικογένειες αφού τα αποτελέσματα θα ανακοινωθούν μετεκλογικά. Αλλά τίθεται και ένα σοβαρότερο θέμα: Πριν την προκήρυξη 1/2022 προσλήφθηκαν από τον ΟΣΕ σταθμάρχες (προφανώς και στις άλλες ειδικότητες της προκήρυξης) με μπλοκάκι για ορισμένο χρόνο!!! Είναι δυνατόν; Από πότε άρχισε ο ΟΣΕ να προσλαμβάνει υπαλλήλους με μπλοκάκι; Πώς έγινε η επιλογή, με ποιά κριτήρια; Γνωστοποιήθηκε στην κοινωνία; Υπήρξε διαφάνεια; Μήπως, πρόσθετα, η επιλογή των προσληφθέντων επέβαλε την Δευτεροβάθμια εκπαίδευση ως προσόν έναντι της Τριτοβάθμιας, πέραν των προεκλογικών σκοπιμοτήτων του υπουργείου; Γιατί δεν αύξησαν τον αριθμό των θέσεων που προκηρύσσουν και κατέφυγαν σε επιλεκτικές προσλήψεις με μπλοκάκι και δεν προκήρυξαν νωρίτερα τις θέσεις; Όμως η πρόσληψη ενός σταθμάρχη για ορισμένο χρόνο, αλλά και των άλλων κλάδων, δεν θα είχε κανένα νόημα αν δεν απέβλεπε στη μονιμοποίησή του. Διότι προκειμένου να αναλάβει υπεύθυνα καθήκοντα ρυθμίζοντας με ασφάλεια την κυκλοφορία, υποβάλλεται σε πολύμηνη εκπαίδευση. Είναι παράλογο να προσλαμβάνεις έναν υπάλληλο για ένα χρόνο όταν για να αναλάβει υπεύθυνη υπηρεσία, να ρυθμίζει με ασφάλεια την κυκλοφορία των αμαξοστοιχιών, θα πρέπει να υποστεί θεωρητική και πρακτική εκπαίδευση ενός εξαμήνου τουλάχιστον. Το κόστος της εκπαίδευσης, μισθοδοσία, διαμονή, σίτιση, δεν δικαιολογεί σύμβαση ορισμένου χρόνου, ενός έτους μάλιστα.

Γιαυτό, μήπως τελικά η προκήρυξη έρχεται να μετατρέψει τους εργαζόμενους με μπλοκάκι από υπαλλήλους ορισμένου χρόνου σε υπαλλήλους αορίστου χρόνου, διαμορφώνοντας ευνοϊκές συνθήκες γιαυτούς, ακυρώνοντας έτσι τον αξιοκρατικό χαρακτήρα που προϋποθέτει μια προκήρυξη και δημιουργώντας φρούδες ελπίδες στις χιλιάδες των υποψηφίων; Κατ’ αρχήν διότι δίδεται δυσανάλογη βαρύτητα στην εμπειρία αφού ως εμπειρία χαρακτηρίζεται «η απασχόληση …σε καθήκοντα ή έργα συναφή με το αντικείμενο της προς πλήρωση θέσης» και είναι σαφές ότι δίνει προβάδισμα στους ήδη υπηρετούντες για ορισμένο χρόνο. Στην ειδικότητα του σταθμάρχη ποιά εμπειρία μπορεί να επικαλεσθεί ένας υποψήφιος; Όμως, πέραν των τυπικών προσόντων και της εμπειρίας, οι υποψήφιοι θα υποβληθούν σε “πρακτική δοκιμασία” όπως χαρακτηρίζεται, και αποτελεί το κομβικό σημείο της προκήρυξης, η οποία αν δεν απατώμαι θεσπίζεται για πρώτη φορά: «Αποβλέπει στον έλεγχο της ικανότητας των υποψηφίων να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις των πραγματικών συνθηκών εκτέλεσης της εργασίας», όπως σημειώνεται. Μάλιστα «αξιολογείται ως επιτυχής ή μη επιτυχής» και «αν ο υποψήφιος αποτύχει στην πρακτική δοκιμασία διαγράφεται από τους πίνακες κατάταξης». Τί ζητείται; Για τους σταθμάρχες π.χ. “έλεγχος προσανατολισμού, που αφορά  στον έλεγχο των εγκαταστάσεων γραμμολογίας και συνδεσμολογίας του σταθμού εργασίας του καθώς και της κατεύθυνσης των αμαξοστοιχιών”, “εκτέλεση προσομοίωσης για τον έλεγχο των αντιδράσεων των υποψηφίων σε συνθήκες πίεσης
κατά την εκτέλεση των καθηκόντων”, “δοκιμή φωνής”, “καταμέτρηση βαγονιών σε αμαξοστοιχία”, “κίνηση και βάδισμα επί (!) και εντός των σιδηροδρομικών γραμμών”. Πρόκειται για απλούστατες  και οικείες δοκιμασίες για κάποιον που ήδη έχει υποστεί εκπαίδευση και υπηρετεί αλλά για κάποιον που για πρώτη φορά θα βρεθεί σε σιδηροδρομικό περιβάλλον το φυσιολογικό είναι να βρεθεί σε σύγχυση. Πλεονεκτούν δηλαδή σαφέστατα οι ήδη υπηρετούντες. Όμως, όσους προσέλαβε ο ΟΣΕ με μπλοκάκι τους υπέβαλε σε αυτή την πρακτική δοκιμασία που τώρα θεωρεί απαραίτητη;;

Τίθενται, ως εκ τούτου, δύο ζητήματα: Από τη στιγμή που για να προσληφθεί ένας υπάλληλος στον ΟΣΕ, παλαιόθεν αλλά και τώρα σύμφωνα με την προκήρυξη, πρέπει να κριθεί ικανός σύμφωνα με τον “Κανονισμό Κρίσεως και Σωματικής Ικανότητας”, προς τί η πρακτική δοκιμασία; Διότι είναι αυτονόητο ότι ένας υγιής πνευματικά και σωματικά μπορεί να ανταποκριθεί με μεγάλη ευκολία σε αυτά τα καθήκοντα όταν θα ενταχθεί στο σιδηροδρομικό περιβάλλον. Δεν αποδεικνύουν ικανότητα για έναν υγιή. Δεύτερον, η αξιολόγηση των υποψηφίων, σύμφωνα με την προκήρυξη, γίνεται από τον ΟΣΕ που συντάσσει τους προσωρινούς πίνακες και καλεί άμεσα τους επιλεγέντες να αναλάβουν εργασία. Αποστέλλει τους πίνακες στο ΑΣΕΠ για έλεγχο της νομιμότητας μόνον και όχι για αξιολόγηση, ενώ κάθε υποψήφιος μπορεί να υποβάλλει ένσταση στο ΑΣΕΠ. Πώς όμως μπορεί να ευδοκιμήσει μια ένσταση που αφορά την πρακτική δοκιμασία; Τί λέει ο κύριος υπουργός για όλα αυτά;

Συμπέρασμα: Οι νέοι δεν οδηγούνται κατά χιλιάδες στο brain drain μόνον εξ αιτίας της δυσκολίας ανεύρεσης εργασίας, των ευέλικτων μορφών της και των χαμηλών αποδοχών. Αλλά κυρίως λόγω της απογοήτευσής τους που μετατρέπεται σε βεβαιότητα, ότι δηλαδή το πελατειακό κράτος δεν θα τους δώσει αξιοκρατικά μια ευκαιρία.

Μακροδημόπουλος Δημήτρης

τ. Αρχιμηχανικός ΟΣΕ

Πολιτικός Μηχανικός ΑΠΘ

Αλεξ/πολη – κιν. 6947-771412

27/2/2023

ΦΤΑΙΕΙ (μόνο) Ο ΣΤΑΘΜΑΡΧΗΣ;

13

 του Δημήτρη Μακροδημόπουλου τ. Αρχιμηχανικού του ΟΣΕ

Ο υπάλληλος του σιδηροδρόμου δεν είναι όπως οι υπάλληλοι άλλων υπηρεσιών. Ένας αριθμός τους ουσιαστικά δεν έχει ωράριο αλλά είναι στη διάθεση της υπηρεσίας καθημερινές και αργίες ολόκληρο το 24ωρο για οποιοδήποτε συμβάν (κακοκαιρίες, χιόνια υψηλές θερμοκρασίες, εκτροχιάσεις και άλλα απρόοπτα) πέραν του τυπικού ωραρίου. Είναι 176 ώρες την εβδομάδα στη διάθεση της υπηρεσίας, στη διευκόλυνση της κυκλοφορίας των αμαξοστοιχιών άσχετα αν τυπικά έχει λήξει το ωράριό τους. Οι περισσότεροι κλάδοι του σιδηροδρόμου δεν έχουν κανονικό ωράριο, η ειδικότητά τους ενέχει σοβαρούς κινδύνους για τους ίδιους και τους επιβάτες (μηχανοδηγοί, συνοδοί), άλλοι ρυθμίζουν την κυκλοφορία και η ευθύνη που επωμίζονται είναι τεράστια. Δεν πρόκειται για τη σύνταξη ενός εγγράφου που και λάθος να συνταχθεί μπορεί να διορθωθεί. Όμως πρέπει ανάλογα με τα καθήκοντα που τους ανατίθενται να διαθέτουν και τα αναγκαία προσόντα. Γιαυτό είναι αυτονόητο ότι δεν είναι μπορεί ένας νέος να γίνει πχ μηχανοδηγός αυτοδίκαια ως γιός μηχανοδηγού, συνοδός ως γιός συνοδού, ή κατ’ απαίτηση κομματικών αλλά και συνδικαλιστικών στελεχών (ΤΡΑΙΝΟΣΕ ακούς;) Ούτε μπορεί να μεταταχθεί από μια ειδικότητα στην άλλη, από εργάτης σε μηχανοδηγό ή συνοδό, με προσόντα που αντιστοιχούν σε άλλες εποχές. Υπήρχαν κανονισμοί για όλους τους κλάδους και για τα καθήκοντα των υπαλλήλων κάθε κλάδου που εφαρμόζονταν πάντα με αυστηρότητα και επιμέλεια. Αλλά η τήρηση των κανονισμών απαιτούσε έναν ελάχιστο αριθμό προσωπικού που ήταν ανελαστικός, που μπορεί να αναθεωρείτο με την εξέλιξη της τεχνολογίας αλλά παρέμενε ανελαστικός στις εκάστοτε νέες συνθήκες. Όμως το προσωπικό από το 2010 με τον νόμο 3891 περί “εξυγίανσης” του σιδηροδρόμου σχεδόν μηδενίστηκε. Πώς τηρούνται λοιπόν οι κανονισμοί; Πώς διασφαλίζεται η κυκλοφορία; Διότι δεν επιτρέπεις να αναχωρήσει αμαξοστοιχία από έναν σταθμό αν δεν έχεις διασφαλίσει την άφιξή της στον επόμενο. Πώς επιτυγχάνεται σήμερα η τήρηση των κανονισμών;;

Μαζικές προσλήψεις στον ΟΣΕ έχουν να πραγματοποιηθούν από το 1985, οι οποίες είχαν έντονο κομματικό χαρακτήρα. Η κατάσταση επιδεινώθηκε από το μπαράζ των εσωτερικών μετατάξεων που άρχισε στο τέλος της δεκαετίας του ’80 και συνεχίστηκε αμείωτο με πρόσχημα την ικανοποίηση εσωτερικών αναγκών. Αυτό οδήγησε σε όργιο ρουσφετολογίας και στην οριακή συρρίκνωση ή την εκμηδένιση σημαντικών κλάδων, όπως η Συντήρηση της Γραμμής, που υπήρξε η κύρια δεξαμενή των μετατάξεων. Είναι χαρακτηριστικό ότι η πλειοψηφία σχεδόν των υπαλλήλων του ΟΣΕ είχε μεταταγεί σε άλλο κλάδο, χωρίς αυτό ν’ αποτελεί υπερβολή. Αντί ν’ απευθυνθεί ο ΟΣΕ στην αγορά εργασίας προσλαμβάνοντας άτομα με επαρκείς και σύγχρονες γνώσεις ανανεώνοντας ταυτόχρονα ηλικιακά το προσωπικό του περιορίσθηκε σε εσωτερικές μετατάξεις υπαλλήλων με μοναδικό προσόν την πίστη τους στην εκάστοτε κυβερνητική παράταξη και ως εφόδιο τις ξεπερασμένες γνώσεις παλαιότερων δεκαετιών.

Η αλήθεια είναι ότι κανείς, ούτε η διοίκηση ούτε οι συνδικαλιστές ήθελαν προσλήψεις αλλά προτιμούσαν τις μετατάξεις παρά τα σοβαρά προβλήματα που δημιουργούνταν. Η διοίκηση διότι έτσι απέφευγε τις διαδικασίες μέσω ΑΣΕΠ που επέβαλαν αξιοκρατικά κριτήρια και έδινε τη δυνατότητα στην εκάστοτε κυβέρνηση που τη διόρισε να ρουσφετολογεί κατά το δοκούν στον χώρο των χιλιάδων υπαλλήλων του Οργανισμού. Οι συνδικαλιστές διότι αντιλαμβάνονταν ότι η είσοδος νέων ανθρώπων και αντιλήψεων θα ανέτρεπε το παρωχημένο και γηρασμένο συνδικαλιστικό κατεστημένο δηλ. τους ίδιους. Αλλά και ένα τμήμα των εργαζομένων συναινούσε σε όλα αυτά διότι η δραματική μείωση του προσωπικού είχε ως αποτέλεσμα την αύξηση των αποδοχών τους. Έτσι αναπτύχθηκε μια άτυπη συμμαχία που οδήγησε στη λειτουργική απαξίωση.

Μάλιστα η κομματική ρουσφετολογία είχε φθάσει σε τέτοιο επίπεδο ώστε οι προαγωγές δεν διεξάγονταν κάθε χρόνο όπως επέβαλαν οι κανονισμοί αλλά ανά τριετία ή τετραετία αναδρομικά. Το αποτέλεσμα ήταν να δημιουργούνται κενές θέσεις στην ιεραρχία λόγω της αποχώρησης του προσωπικού οι οποίες καλύπτονταν με την ονομαζόμενη Ανάθεση Καθηκόντων Ανωτέρου Βαθμού (ΑΚΑΒ) που απονέμονταν με εξωυπηρεσιακά κριτήρια και αριθμητικά καθ’ υπέρβαση των οργανικών θέσεων. Στην κυριολεξία στήθηκε βιομηχανία ανάθεσης ΑΚΑΒ, με έξαρση στις προεκλογικές περιόδους, ιδιαίτερα στην ΤΡΑΙΝΟΣΕ σε ορισμένους κλάδους. Αλλά και όταν διενεργούνταν επιτέλους οι προαγωγές αναδρομικά, αυτές γίνονταν αναλογικά με τη δύναμη των παρατάξεων και έδιναν τη δυνατότητα στους συνδικαλιστές και των αντιπολιτευόμενων τότε παρατάξεων και στον περίγυρό τους να «δικαιωθούν» για τους «αγώνες» τους προαγόμενοι.

Όμως όταν ένας Οργανισμός προσπαθεί να  εκσυγχρονισθεί τεχνολογικά χωρίς ν’ ανανεώνει το ανθρώπινο δυναμικό του ώστε να μεταφερθεί και η τεχνογνωσία της νέας γενιάς αλλά καλύπτει ιδιαίτερα τους νέους τομείς με μετατάξεις του υφισταμένου προσωπικού που βίωνε ακόμη τεχνολογικά και γνωστικά τις δεκαετίες του 80 και του 90, είναι επόμενο να δημιουργεί χάσμα ανάμεσα στις λειτουργικές απαιτήσεις της νέας τεχνολογίας και στις δυνατότητες του προσωπικού με αποτέλεσμα τον κίνδυνο πρόκλησης ατυχημάτων.

Το 2008 και ιδιαίτερα από το 2010, για την “εξυγίανση” του ΟΣΕ, το προσωπικό απομειώθηκε στο ελάχιστο, εξειδικευμένοι υπάλληλοι μεταφέρθηκαν στα νοσοκομεία ή στις αρχαιότητες, όμως το πνεύμα του κομματισμού και των  πελατειακών σχέσεων κληροδοτήθηκε και στη νέα απισχνούμενη μορφή του σιδηρόδρομου που προέκυψε εκεί όπου συνεχίζει να λειτουργεί με τον τρόπο που λειτουργεί. Αψευδείς μάρτυρες οι προκηρύξεις προσλήψεων σε ΟΣΕ και ΤΡΑΙΝΟΣΕ. Θα επανέλθουμε.

Πληροφορηθήκαμε ότι ο σταθμάρχης στον οποίο αποδίδεται η ευθύνη του ατυχήματος καίτοι ώριμος σε ηλικία ήταν νέος ως σταθμάρχης αφού μετατάχθηκε  σε σταθμάρχη στα 55 χρόνια του.  Θα επικεντρώσουμε τις ευθύνες του ατυχήματος  μόνον στον σταθμάρχη ώστε να συνεχίσει απρόσκοπτα τη δράση του το πελατειακό κράτος; Διότι από τη στιγμή που προσωποποιείς τις ευθύνες, ουσιαστικά αποδέχεσαι ότι η τραγωδία οφείλονταν στην πλημμελή άσκηση των καθηκόντων του εγκαλούμενου και όχι στις συνθήκες που διαμόρφωσε το πολιτικό σύστημα επί δεκαετίες. Και ο σταθμάρχης ως μεταταχθείς παράγωγο αυτού του συστήματος ήταν.

Μακροδημόπουλος Δημήτρης

τ. Αρχιμηχανικός ΟΣΕ

Πολιτικός Μηχανικός ΑΠΘ

Αλεξ/πολη – κιν. 6947-771412

1/3/2023

 

 

ΕΜΕΤΙΚΗ ΑΝΑΛΓΗΣΙΑ

4
Είναι τόση η δημοσιογραφική αναλγησία μπροστά στην τραγωδία που σε κάνει να ντρέπεσαι.
57 νεκροί, άλλοι τόσοι αγνοούμενοι, κομμάτια νέων ανθρώπων δεξιά και αριστερά ΔΕΝ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΕΥΚΑΙΡΕΊΑ για να εκσυγχρονισθεί ο σιδηρόδρομος. Είναι τραγωδία. Το ίδιο τραγική είναι η αθλιότητα ενός κράτους το οποίο περιλαμβάνει ως ιδεολογικούς αναπαραγωγούς του και δημοσιογράφους που ανέλαβαν το βρώμικο παιχνίδι.
Είναι για περιφρόνηση αυτό το κράτος. Αν δεν αλλάξει, ας αποσυντεθεί.
Τεράστια απέχθεια και καταισχύνη απέναντι σε έναν αμοραλισμό και μια δουλικότητα που δεν μπορούν να συγκροτούν χαρακτηριστικά κοινωνίας. Ας ανοίξει ο Ασκός.
Ιδίως, η εμμονή στον στόχο κατάληψης της εξουσίας με κάθε τίμημα και κάθε μέσο, δείχνει το βάθος της σκοπιμότητας μιας άθλιας ελίτ, ενός άθλιου πολιτικού κέντρου, ενός άθλιου αθηναϊκού κατεστημένου που περιλαμβάνει και δημοσιογράφους, ως δούλους του που αν δεν αποδομηθεί η καταστροφή επέρχεται με μαθηματική ακρίβεια.
Ή αλλάζουμε, ή καταστρεφόμαστε.
Και επειδή τίποτε δεν εγγυάται ότι θα αλλάξουμε οδεύουμε σε καταστροφή. Δεν υπάρχει καμιά δύναμη που να αντιστρέψει την φορά.
ΥΓ: Όποιος θεώρησε ως ευκαιρία την δολοφονία ανθρώπων για να υπάρξει σιδηρόδρομος στην Ελλάδα, ας αναλογιστεί τι θα έλεγε και τι θα έκανε αν στα θύματα περιλαμβάνονταν κάποιο αγαπημένο του πρόσωπο.
Είναι εμετική η αναλγησία.
Π.Σαββίδης

«Γκαλά» στο ΥΠΕΞ εν μέσω εθνικού πένθους – Το γραφείο Δένδια μετακομίζει στο Λονδίνο

0

Θα περίμενε κανείς το υπουργείο Εξωτερικών -ο πολιτικός προϊστάμενος του οποίου, Νίκος Δένδιας, έχει γεμίσει το twitter με συλλυπητήριες αναρτήσεις δικές του, καθώς και των υπουργών Εξωτερικών και πρέσβεων άλλων χωρών- να είναι το πρώτο που επιδεικνύει ενσυναίσθηση για την εθνική τραγωδία.

Αντίθετα, εν μέσω κηρυγμένου -από τον πρωθυπουργό μάλιστα- τριήμερου εθνικού πένθους, στις 3 Μαρτίου 2023, στο κτίριο του υπουργείου έγινε … αποχαιρετιστήριο «γκαλά», επειδή ο σημερινός διευθυντής του διπλωματικού γραφείου του Ν.Δένδια μετακινείται στο Λονδίνο στη θέση του πρέσβη. Μια απόφαση που είχε ληφθεί ήδη από πέρυσι το καλοκαίρι.

Στην εκδήλωση, πάντως, δεν έκανε την εμφάνισή του ο υπουργός Εξωτερικών. Κι’ όλα αυτά συνέβησαν στην Ακαδημίας ενώ ο Ν.Δένδιας έγραφε πρόσφατα σε ανάρτησή του ότι «η απώλεια πολλών ανθρώπινων ζωών στο σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη προκαλεί τεράστια θλίψη σε όλους μας. Συλλυπητήρια και κουράγιο στις οικογένειες των θυμάτων και ευχές για ταχεία ανάρρωση στους τραυματίες». Αραγε, ήταν εις γνώσιν του υπουργού το αποχαιρετιστήριο «γκαλά», και το επέτρεψε;

Μετακομίζουν στο Λονδίνο

Ακρως ενδιαφέρον είναι, ωστόσο, ότι στο Λονδίνο δεν μετακομίζει μόνο ο διευθυντής του διπλωματικού γραφείου του Ν.Δένδια, αλλά … σχεδόν όλο το διπλωματικό γραφείο του υπουργού. Συνολικά, τρία άτομα (!).

Ως γνωστόν, το Λονδίνο, όπως και άλλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, μεταξύ των διπλωματών χαρακτηρίζονται ως «πόστα πολυτελείας». Μάλιστα, κατά καιρούς γίνονται ομηρικές μάχες για το ποιος θα καταλάβει μια θέση σε Ρώμη, Παρίσι, Λονδίνο, κ.ο.κ. Τουναντίον, για «δύσκολα» -πλην όμως στρατηγικής σημασίας για τα εθνικά συμφέροντα- πόστα, συχνά δεν βρίσκονται άτομα για να τα στελεχώσουν.

Να σημειωθεί πως ο Ν.Δένδιας έχει επιδείξει μια ασυνήθιστα μεγάλη «κινητικότητα» ως προς το Λονδίνο. Εχει πραγματοποιήσει εξαιρετικά πολλές επισκέψεις στην βρετανική πρωτεύουσα, πολλές από αυτές δίχως καμία διπλωματική ουσία. Κάτι που γεννά ερωτηματικά ως προς τον «έρωτά» του για την χώρα.

Μετακινήσεις με ερωτηματικά

Στις 2 Μαρτίου 2023 συνεκλήθη το Υπηρεσιακό Συμβούλιο, προκειμένου να γνωμοδοτήσει για τις μεταθέσεις διπλωματικών υπαλλήλων σε διάφορες πρεσβείες και προξενεία.

Οπως είχε επισημάνει το Militaire μια εβδομάδα πριν, το Υπηρεσιακό Συμβούλιο δεν συνεδρίασε για τις μετακινήσεις σειράς πρέσβεων που είχε ανακοινωθεί, και το πιθανότερο είναι ότι η διαδικασία ματαιώνεται και οι αποφάσεις θα ληφθούν μετά τις εκλογές.

Προεκλογικά σημεία και τέρατα στο υπουργείο Εξωτερικών για μια θέση πρέσβη – πρόξενου 

Να σημειωθεί πως στο τέλος του Ιανουαρίου 2023 ο Ν.Δένδιας, είχε ανακοινώσει ότι, στο παρά ένα των εκλογών, θα αλλάξει πρέσβεις σε αρκετές διπλωματικές αποστολές. Εκτοτε, όμως, ξέσπασε πόλεμος εντός και εκτός του υπουργείου, ενώ φημολογείται ρήξη ανάμεσα στο μέγαρο Μαξίμου και τους «συμβούλους» του με το νεοκλασσικό της Βασιλίσσης Σοφίας. Αποτέλεσμα είναι σειρά ευτράπελων. Ηδη, αναβλήθηκε τουλάχιστον δύο φορές η διαδικασία λήψης αποφάσεων για τις τοποθετήσεις νέων πρέσβεων, και τώρα φαίνεται πως ματαιώνεται.

Ολα δείχνουν ότι η διαδικασία έχει μετατραπεί σε απόλυτο φιάσκο, ενώ επιβεβαιώνεται ότι η απόφαση για αλλαγές σε πόστα πρέσβεων ήταν βεβιασμένη και με καθαρά προεκλογικά κριτήρια.

Στις «κρίσεις» της 2ας Μαρτίου, λοιπόν, ελήφθησαν αποφάσεις μόνο για τις μετακινήσεις διπλωματικών υπαλλήλων σε πόστα συμβούλων πρεσβειών ή και προξένων. Βέβαια, σε ορισμένες περιπτώσεις υπάρχουν πρόσωπα που η μετακίνησή τους γεννά εύλογα ερωτηματικά ως προς τα κριτήρια με τα οποία επελέγησαν. Για παράδειγμα, υπάρχει διπλωμάτης κοντά στον Ν.Δένδια που πηγαίνει σε «πόστο πολυτελείας», το τρίτο Α’ πόστο που παίρνει στη σειρά, αν και ουδέποτε έχει υπηρετήσει σε Β’ ή Γ’ πόστο, όπως ορίζει ο Οργανισμός του υπουργείου Εξωτερικών. Για τον οποίον ο Ν.Δένδιας επαινούσε τον εαυτό του από βήματος της Βουλής.

https://www.militaire.gr/gala-ypex/

Η κακιά ρουτίνα πριν από την «κακιά στιγμή»

1

«Ηταν η κακιά η στιγμή», φέρεται να δήλωσε χθες ο μοιραίος σταθμάρχης. Πόσες φορές έχουν κρυφτεί η ανεπάρκεια και η γύμνια του ευρύτερου ελληνικού κράτους πίσω από ανάλογες φράσεις; Αλλοτε τα ρίχνουμε σε κάποια απροσδόκητη «στραβή» και άλλοτε αναφωνούμε «μα, αυτή είναι η Ελλάδα».

Θυμάμαι ακόμη την πρώτη φορά που άκουσα έναν αξιωματικό να εξηγεί γιατί το κράτος δεν είχε συλλάβει τη «17 Νοέμβρη». «Θέμα τύχης», εξήγησε και όταν ρωτήθηκε τι εννοεί, έδωσε ένα παράδειγμα: «Ε, να, όταν τους είχαμε όλους στα Σεπόλια, δεν κάναμε ζώνη γύρω τους και ξέφυγαν. Θέμα τύχης, η κακιά η στιγμή». Και στο Μάτι έφταιγε η «κακιά η ώρα». Και, και, και…

Το ζήτημα είναι ότι οι «στραβές» θα γίνουν. Νομοτελειακά. Για να τις αντιμετωπίσεις χρειάζονται επαγγελματισμός, εκπαίδευση, συνεχείς ασκήσεις, αξιολόγηση στελεχών, απόλυτη πειθαρχία και προσήλωση στα πρωτόκολλα και στις αναγκαίες διαδικασίες. Ειδικά όταν δεν υπάρχουν ηλεκτρονικά συστήματα και αυτοματισμοί που να εγγυώνται ότι το ατύχημα είτε θα αποτραπεί είτε τουλάχιστον θα υπάρξει μια έγκαιρη προειδοποίηση, όλη η ευθύνη πέφτει σε έναν ή δύο ανθρώπους. Οι οποίοι έχουν μπολιαστεί από το φαινόμενο της ΔΕΚΟποίησης που έχει καταφέρει να επηρεάσει και τη λειτουργία ζωτικών υπηρεσιών του κράτους. Την κρίσιμη ώρα φαίνονται η γύμνια και η εγκληματική ανεπάρκειά τους.

Οι πολιτικοί μας αντιλαμβάνονται πολύ γρήγορα τη σαπίλα και το μπάχαλο. Το ένστικτό τους είναι να τα κρύψουν όλα κάτω από το χαλί. Κανείς τους δεν θέλει να πάρει δραστικές αποφάσεις. Ξέρουν ότι ο ΟΣΕ και πολλές ακόμη υπηρεσίες θέλουν ουσιαστικά ξήλωμα και ξαναχτίσιμο. Προτιμούν την αδράνεια για να μην μπλέξουν με συνδικαλιστές και κομματικούς παράγοντες. Αποφεύγουν στιγμιαία το πολιτικό κόστος, αλλά στο τέλος το πληρώνουν πολλαπλάσια.

Ο ΟΣΕ είναι, βεβαίως, μια ξεχωριστή περίπτωση. Στα αυτιά μου αντηχούν τα λόγια ενός πολύ έμπειρου πολιτικού που κυβέρνησε τον τόπο και ο οποίος έλεγε πριν από πολλά χρόνια «να ξέρεις, ο ΟΣΕ θα είναι ένας από τους λόγους που θα χρεοκοπήσουμε». Ηταν μια τεράστια μαύρη τρύπα στην οποία πετάχθηκαν δισεκατομμύρια από τους φόρους του ελληνικού λαού και τα ευρωπαϊκά κονδύλια. Ηταν και είναι η απόλυτη μαύρη κηλίδα για ένα πολιτικό σύστημα που, ακόμη και όταν δεν ωφελήθηκε από τη σπατάλη, έδειξε ασύλληπτη ατολμία και αδιαφορία στην αντιμετώπιση του προβλήματος. Η ευθύνη, λοιπόν, μπορεί να ανήκει τυπικά στον σταθμάρχη. Σίγουρα όμως δεν ευθύνονται μόνο αυτός και η… «κακιά η ώρα». Η μεγάλη ευθύνη ανήκει σε όσους διοίκησαν αρμόδια υπουργεία και φορείς, γεγονός που αναγνώρισε με την –ασυνήθιστη για τα ελληνικά δεδομένα– παραίτησή του ο κ. Καραμανλής. Είναι η ανικανότητα, η φαυλότητα ή η ατολμία ενός πολιτικού συστήματος που οδήγησαν συμπολίτες μας στον θάνατο.
Καθημερινή

Γιάννης Μαγκριώτης: Το «Πολιτικού Κέντρο» σήμερα και οι επιλογές του ΠΑΣΟΚ-Κίνημα Αλλαγής.

0

του Γιάννη Μαγκριώτη, πρώην Υφυπουργού

Το «Πολιτικό Κέντρο» έπαιζε και παίζει σημαντικό ρόλο στην χώρα μας, δεν ήταν όμως ομοιόμορφο, ούτε είχε τις ίδιες επιλογές και συμπεριφορά. Εμφανίζεται την περίοδο που αρχίζουν να διαμορφώνονται οι διακριτές παραγωγικές και κοινωνικές τάξεις στην χώρα μας, και αποκτά κομματική και κοινοβουλευτική έκφραση, στα τέλη του 19ου αιώνα.

Στην περίοδο της  κυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ αρχικά, ΝΔ-ΠΑΣΟΚ στην συνέχεια, διαμορφώθηκε κοινωνικά και πολιτικά το νέο «Πολιτικό Κέντρο», που αποτελείται πλέον από ένα μέρος πολιτών μεσαίων εισοδημάτων με τα νέα δεδομένα, που νιώθει σχετικά ασφαλές στο νέο κοινωνικό-οικονομικό περιβάλλον, εντοπίζεται στις μεγαλύτερες ηλικίες και, είναι πολιτικά έντονα παρεμβατικό.

Η κοινωνική αυτή ομάδα ένιωσε απειλή από το Σύριζα, κυρίως από την περιπέτεια του πρώτου εξαμήνου της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, την ασφαλιστική και φορολογική πολιτική, και την επιθετική αντισυστημική ρητορική, που της  δημιουργούσαν νέες αβεβαιότητες.

Μεγάλο μέρος της είναι πρώην και νυν ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ, που ανέπτυξαν συναισθηματική εχθρότητα απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος είχε κερδίσει μέχρι το 2015, με την αντιμνημονιακή του πολιτική, το μεγαλύτερο μέρος των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ, κυρίως των χαμηλότερων εισοδημάτων.

Ένα τμήμα αυτής της ομάδας έδωσε την πλειοψηφία της αυτοδυναμίας στην ΝΔ και έκανε Πρωθυπουργό τον Κυριάκο Μητσοτάκη το 2019. Αυτός ο χώρος είναι σήμερα διεκδικούμενος από την ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και λιγότερο από τον Σύριζα-Προοδευτική Συμμαχία.

Δεν είναι πλειοψηφικό ρεύμα, κινείται κυρίως προς το πλειοψηφικό ρεύμα, με προτίμηση το συντηρητικό. Στην Γερμανία, για να κάνω μια αντιστοίχιση, αυτή η κοινωνική ομάδα εκφράζεται κυρίως μέσα από το Φιλελεύθερο κόμμα και τις τελευταίες δεκαετίες και από το κόμμα των Πρασίνων.

Το ΠΑΣΟΚ ήταν ο ιστορικός εκφραστής του χώρου αυτού, από το 1977 μέχρι το 2012, ενώ στην συνέχεια τον μοιράζεται με την ΝΔ.

Στην χώρα μας, τα τελευταία χρόνια, αυτή η ομάδα των ψηφοφόρων δεν έχει αυτόνομη συμπεριφορά, ούτε μπορεί να δώσει αυτοδύναμη πολιτική στρατηγική και να εκφραστεί πλειοψηφικά. Αποτελεί σε μεγάλο βαθμό άτυπο σύμμαχο της συντηρητικής παράταξης και ταυτόχρονα σε σημαντικό βαθμό ρυθμιστή της πολιτικής στρατηγικής του ΠΑΣΟΚ.

Αυτός ο πολιτικός χώρος, αν δεν συμμετέχουν μαζικά οι νέοι στις εκλογές, θα καθορίσει το εκλογικό αποτέλεσμα των επερχόμενων εκλογών.

Το ΠΑΣΟΚ-Κίνημα Αλλαγής μετά την εκλογή της νέας ηγεσίας του, του Νίκου Ανδρουλάκη, φάνηκε να κερδίζει το μεγαλύτερο μέρος του. όμως η καθολική ενσωμάτωσή του είναι δύσκολη, γιατί το ΠΑΣΟΚ-Κίνημα Αλλαγής δεν μπορεί να του προσφέρει αυτόνομα την κυβέρνηση που θέλουν, γιαυτό η πλειοψηφία του το θέλει κυβερνητικό εταίρο του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Το ΠΑΣΟΚ σήμερα, με βάση τα δημοσκοπικά δεδομένα, έχει δυο επιλογές:

α) Να αποδεχθεί αυτήν την στρατηγική, είτε το βράδυ των εκλογών με απλή αναλογική είτε το βράδυ των δεύτερων εκλογών με το πλειοψηφικό εκλογικό σύστημα.

β) Να την αρνηθεί και να βρεθεί στην αμφίπλευρη πίεση των δεύτερων εκλογών, με το πλειοψηφικό εκλογικό σύστημα που ψήφισε μόλις ανέλαβε την κυβέρνηση η ΝΔ.

Μετά τις δεύτερες εκλογές, αν ο Κυριάκος Μητσοτάκης με το εκβιαστικό εκλογικό σύστημα δεν κερδίσει την κοινοβουλευτική πλειοψηφία, τότε το δίλημμα, θα μεταφερθεί τόσο από την ΝΔ, όσο και από την μεγάλη πλειοψηφία των ΜΜΕ, πάλι σε αυτό.

Δηλαδή στο τρίτο κόμμα φορτώνουν την ευθύνη σχηματισμού κυβέρνησης, ανεξάρτητα από την πολιτική που θα ασκεί αυτή, τόσο τα δυο μεγάλα δημοσκοπικά κόμματα, όσο και τα ΜΜΕ, ενώ οι πολίτες με τις δημοσκοπικές τους προτιμήσεις σήμερα, πιθανόν και με την ψήφο τους αύριο, θα δώσουν τουλάχιστον το 60% των ψήφων τους, δηλαδή και την ευθύνη σχηματισμού κυβέρνησης, πρωτίστως στα κόμματα αυτά.

Το ΠΑΣΟΚ, τουλάχιστον από τις εκλογές του Γενάρη του 2015, πέρα από την μικρή εκλογική βάση που διατήρησε, έπρεπε να συγκροτήσει μια στρατηγική που θα το έφερνε κοντά στα δυναμικά τμήματα της κοινωνίας και τους νέους.

Αντί αυτής της στρατηγικής επέλεξε την συντήρηση και την διεύρυνση του συναισθηματικού αποθέματος του παρελθόντος, που του έδινε και του δίνει εκλογικά αποτελέσματα επιβίωσης.

Το ΠΑΣΟΚ-Κίνημα Αλλαγής, στην συγκυρία που βρισκόμαστε, λίγες ημέρες πριν την προκήρυξη των εκλογών, αν δεν μπορέσει να επιβάλει βασικά στοιχεία της προγραμματικής του πρότασης, αυτό που μπορεί να κάνει ρεαλιστικά, είναι να διατυπώσει την πρώτη στρατηγική και να επιδιώξει μετά τις εκλογές να την υλοποιήσει.

Αυτό έκανε ο Ανδρέας Παπανδρέου από το 1974 μέχρι τις εκλογές του 1977, έχτισε το συμπαγές πολιτικά και κοινωνικά ριζοσπαστικό ΠΑΣΟΚ, και μετά ενσωμάτωσε και τα συντηρητικά τμήματα της τότε Ένωσης Κέντρου, για να πετύχει το 48,5% στις εκλογές του 1981, με την ανάλογη συνέχεια.

 

 

 

In Moldova, Ukraine Buys Time

0

An ongoing war of words with Russia could spell another offensive.

A war of words has troubled Moldova for more than two weeks. It started when Ukrainian President Volodymyr Zelenskyy warned of a Russian coup plot against Moldova on Feb. 10. Two days later, Moldovan President Maia Sandu said that Ukraine sent intelligence to her government, according to which the Russians had a plan to destabilize the country by organizing protests and by employing “violent actions.” It would have been the perfect cover for inciting a coup in a country that is prone to violent protest-induced governmental change.

In fact, Moldova had been on high alert even before Zelenskyy’s warnings. Earlier this month, Russian Foreign Minister Sergey Lavrov – in a not-so-veiled threat – accused the West of “having its sights” on Moldova as a country that might “follow Ukraine’s path.” Even before that, Sandu enraged Moscow in January by implying Moldova might consider joining NATO. Two influential Russian lawmakers responded by saying Moldovan membership in NATO could lead to the country’s destruction. Following the threat, Sandu requested that the parliament pass draft legislation to provide the Prosecutor’s Office and the State Information System with tools to combat risks and threats to the country’s security more effectively.

News of the coup added to the already high anxiety in Moldova and triggered a change in government. Prime Minister Natalia Gavrilita resigned and was replaced by Sandu’s security adviser and National Security Council secretary – a signal that the government was prepared to operate from a mandate to protect Moldova from Russian threats. This is no small thing for a country usually committed to a policy of neutrality. Sandu and the new prime minister promptly issued statements on the shortcomings of neutrality and a potential constitutional change to join a “larger alliance” – that is, NATO.

These kinds of statements, meanwhile, have stirred up domestic partisan activity. Pro-Russia factions are expected to object, while nationalist factions seek to double down on their own agenda, which includes petitions to the EU to add Moldovan oligarchs and other sympathetic politicians to sanctions lists.

Moscow has responded to Moldova in kind. On Feb. 21, President Vladimir Putin canceled a 2012 foreign policy decree that committed Moscow to peacefully resolving the border crisis of Transnistria. The region is a narrow strip of land in eastern Moldova that has been controlled by a Russian-backed government since a war in 1992 fought between Transnistrian separatists and Moldova. And for 30 years, some 2,000 Russian soldiers have been stationed there. (The separatist region is said to host the largest weapons depot in Europe – about 20,000 tons of ammunition and military equipment, albeit likely from the Soviet era.) In 2012, Moscow agreed to help find a way to peacefully resolve the conflict, but that was at a time when Russia was seeking closer relations with the EU and the U.S. Clearly, that is no longer the case. In other words, Transnistria is a European region in which Russia has citizens to protect and military assets already in place to protect them.

Moldova and Borderlands
(click to enlarge)

This is why fears are well-founded that Russia’s escalation in Ukraine could embroil Moldova. And it explains the most recent exchanges between Russia, Ukraine and Moldova. On Feb. 23, Russia’s Defense Ministry claimed that Ukraine was planning an operation to invade Transnistria. Moldovan media reported that the claim was merely Russian psyops. Still, Kyiv went out of its way to say it would act to help Moldova if Russia ever attacked.

These statements paint a picture of escalation that Russia would benefit from. Moscow’s frontal attacks in Ukraine haven’t been especially successful, so logic dictates the execution of a flanking maneuver. Belarus – helmed by a staunchly pro-Russia government – and Moldova are the only places in which Russia could launch such a maneuver. The cancellation of the Moldova decree, then, is meant to force Moldova to accept Russian dominance and influence. It does not indicate an attack, but it does make it clear that one is a very real possibility.

Imagine a scenario in which Moldova got militarily involved in the Ukraine war and opened a second front. Considering how quickly Kyiv responded to a potential Russian threat in Moldova, Ukraine could spare some soldiers along with weapons they received from the West to fight in Ukraine. This would allow Kyiv to ask for even more Western help. The U.S. and its allies may not want the conflict to escalate further – in fact, NATO has already urged Ukraine to use its arsenal for defensive operations, not for offensive ones – but if Moldova were attacked, and if Ukraine rushed to its aid, they would have little choice but to continue their support.

For Russia, sustaining an offensive in both eastern Ukraine and southern Ukraine, where the country borders Transnistria, would be a logistical nightmare. Opening a new front might be worth the effort so long as it doesn’t spread itself too thin, doesn’t lose territory it has gained, and doesn’t upset the U.S. so much that it needs to intervene directly. Ideally, it would lead to negotiations. The fact that U.S. President Joe Biden mentioned Moldova in a recent speech in Warsaw shows that a new front is the last thing Washington wants. With that in mind, Russia may determine it is better served by opening a new front in Belarus rather than Moldova. If Russia dominates Moldova, it would imperil NATO’s southern reach, and would thus draw in the United States. Belarus would be easier to ignore.

Meanwhile, the tension inside Moldova has benefited its pro-Europe governing party. The coup rumors helped Sandu and her party consolidate their position. Had it not been for the warning Ukraine delivered to Moldova, Sandu’s government would have likely fallen by the end of the month due to protests driven by general discontent with the country’s poor economic performance. Installing a new government during what appears to be a security crisis has allowed Sandu to avoid further political instability.

The mere prospect of a Russian threat against Moldova allowed the government to establish better relations with the West, giving Sandu direct access to Western leaders like Biden with whom she met during his visits to Munich and Warsaw. Engaging with the U.S. and EU leaders directly makes it more likely for Moldova to obtain security guarantees and funding to improve its economy. Moreover, Russia’s cancellation of the 2012 decree has freed Moldova up from the negotiation process Russia had forced it into. De facto, the negotiating format set forth by the decree was already doomed; Russia’s invasion of Ukraine essentially put an end to the “5+2” setup in which Moscow and Kyiv, in addition to the Organization for Security and Economic Cooperation in Europe, sat next to each other as “mediators” and “guarantors” vis-a-vis Chisinau and Tiraspol, with the United States and European Union reduced to “observers.” It could no longer function, and Moscow’s cancellation only confirmed as much. If anything, through this cancellation Russia acknowledged its weakened position.

For Ukraine, the situation in Moldova buys much-needed time. It could help Kyiv negotiate more help from the West, and it could forestall another Russian offensive. It’s possible that none of this will come to pass, but the potential can’t be ruled out. For Russia, opening a new front, either in Belarus or Moldova, would give it a strategic advantage. If current anxieties lead to the destabilization of either country, Poland or Romania could be next.

Antonia Colibasanu is Senior Geopolitical Analyst and Chief Operating Officer at Geopolitical Futures. She has published several works on geopolitics and geoeconomics, including “Contemporary Geopolitics and Geoeconomics” and “2022: The Geoeconomic Roundabout”. She is also lecturer on international relations at the Romanian National University of Political Studies and Public Administration. She is a senior expert associate with the Romanian New Strategy Center think tank and a member of the Scientific Council of Real Elcano Institute. Prior to Geopolitical Futures, Dr. Colibasanu spent more than 10 years with Stratfor in various positions, including as partner for Europe and vice president for international marketing. Prior to joining Stratfor in 2006, Dr. Colibasanu held a variety of roles with the World Trade Center Association in Bucharest. Dr. Colibasanu holds a master’s degree in International Project Management, and she is an alumna of the International Institute on Politics and Economics at Georgetown University. Her doctorate is in International Business and Economics from Bucharest’s Academy of Economic Studies, and her thesis focused on country-level risk analysis and investment decision-making processes by transnational companies.

Εμμονές, πείσματα και προσωπικές ιδιοτέλειες δίνουν σωσίβιο στον Ερντογάν: Εσπασε η συμμαχία των «6» στην Τουρκία, αποχώρησε η Ακσενέρ

0

Η Μεράλ Ακσενέρ, η αρχηγός του Καλού Κόμματος στην Τουρκία αποχώρησε από το τραπέζι των 6, σπάζοντας τη συμμαχία της αντιπολίτευσης και την κοινή, μέχρι τώρα, γραμμή με τα πέντε άλλα κόμματα της αντιπολίτευσης. Δηλώνει δε ότι δεν θα υποστηρίξει τον Κιλιτσντάρογλου ως κοινό υποψήφιο.

Καθ’ όλη τη διάρκεια των συνομιλιών των κομμάτων της αντιπολίτευσης, οι έξι αρχηγοί κομμάτων είχαν συναινέσει στο να κατεβάσουν έναν κοινό υποψήφιο.

Όμως η Ακσενέρ, αντίθετα με τους υπολοίπους δεν συμφωνούσε στο να κατέβει αντίπαλος του Ερντογάν ο Κιλιτσντάρογλου, τον οποίο θεωρεί αδύναμο, προέτασε συνεχώς ως καταλληλότερο υποψήφιο τον δήμαρχο Κωνσταντινούπολης Εκρέμ Ιμάμογλου, ή τον δήμαρχο Άγκυρας, Μανσούρ Γιαβάς.

Συνεπώς η αντίδραση της Ακσενέρ αποκαλύπτει ότι πιθανότατα ο αντίπαλος του Ερντογάν στις εκλογές θα είναι ο Κιλιτσντάρογλου, ενώ η εξέλιξη αποτελεί κυριολεκτικά σωσίβιο για τον Ερντογάν με δεδομένο ότι η εκλογική δύναμη της Ακσενέρ στις εκλογές του 2018 ήταν πάνω από 7% .

Η Ακσενέρ καλεί πλέον έναν εκ υων Μανσούρ Γιαβάς και Εκρέμ Ιμάμογλου να θέσουν υποψηφιότητα για την προεδρία απέναντι στον Ερντογάν.

Ανακοινώνοντας τη ρήξη, η Ακσενέρ δήλωσε: «Το στρογγυλό τραπέζι των έξι δεν είναι πλέον μια πλατφόρμα με κοινού νου όπου μπορούν να συζητηθούν οι υποψήφιοι».

Το κλίμα ήταν βαρύ ήδη από τη χθεσινή συνάντηση των έξι. Μετά το πέρας αυτής, ανακοινώθηκε ότι δεν υπήρξε κατάληξη για τον κοινό υποψήφιο και ειπώθηκε ότι το όνομα αυτού θα ανακοινωνόταν τη Δευτέρα.

Ενώ διαφαινόταν η άρνηση της Ακσενέρ, ο ηγέτης της αξιωματικής αντιπολίτευσης, Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου, αντιτάχθηκε και είπε: «Εάν κριθεί απαραίτητο, τότε ας κάνουμε μια δήλωση με πέντε υπογραφές».

Η Ακσενέρ ανταπάντησε: «Πρέπει λοιπόν να σηκωθώ και να φύγω;». Τότε παρενέβησαν οι άλλοι ηγέτες και όλοι συμφώνησαν να συναντηθούν τη Δευτέρα, αφού συνεννοηθούν με τα κόμματά τους.

«Έχουμε καταλήξει σε μια κοινή αντίληψη για τον κοινό μας υποψήφιο για την προεδρία και για τη διαδικασία».

Όταν το τραπέζι των Έξι έκανε αυτή τη δήλωση ήταν γύρω στις 7:30 μ.μ το βράδυ της Πέμπτης. Όλοι τότε πίστευαν ότι το όνομα του Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου είχε κλειδώσει. Ωστόσο, λίγο αργότερα, ο Ουμίτ Ντικμπαγίρ, ο Οικονομικός Διευθυντής του Καλού Κόμματος, ο οποίος είναι γνωστό ότι είναι κοντά στην Μεράλ Ακσενέρ, έγραψε στο Twitter: «Το έθνος είναι μεγαλύτερο από 5». Αργότερα, ορισμένα στελέχη του κόμματος συνδέθηκαν με τηλεοπτικά κανάλια και είπαν ότι ο υποψήφιος δεν είχε ακόμη οριστικοποιηθεί.

Μετά τη συνάντηση, η Ακσενέρ πραγματοποίησε ολονύχτιες συναντήσεις με στελέχη του κόμματος ενώ για σήμερα είχε προσκαλέσει τους προέδρους του κόμματος από τις 81 επαρχίες στην Άγκυρα.

Στη συνάντηση, το θέμα της υποψηφιότητας του Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου για την προεδρία τέθηκε από τον αρχηγό του Κόμματος Ευδαιμονίας, Τεμέλ Καραμολάογλου. Ενώ οι άλλοι ηγέτες εξέφρασαν θετική γνώμη για το θέμα αυτό, η Μεράλ Ακσενέρ είπε: «Ή Εκρέμ Ιμάμογλου ή Μανσούρ Γιαβάς. Το κόμμα μου μου είπε να προτείνω αυτά τα δύο ονόματα ή να αποχωρήσω». Ο ηγέτης του CHP Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου δήλωσε τότε: «Θα συνεχίσουν ως δήμαρχοι». Η Ακσενέρ απάντησε: «Τότε επίτρεψέ μου να διαβουλευτώ με το κόμμα μου και τους προέδρους των τοπικών οργανώσεων του κόμματός μου».

Ενώ σκεφτόταν τι να κάνει, ο Κιλιτσντάρογλου είπε: «Εάν χρειαστεί, θα γίνει δήλωση με τις υπογραφές πέντε κομμάτων», η Ακσενέρ απάντησε: «Πρέπει να σηκωθώ και να φύγω;».

Με πληροφορίες από Εθνος, Μαρία Ζαχαράκη 

21ος ΑΙΩΝΑΣ: Συνεχείς πόλεμοι από την αμφισβήτηση των συνόρων

0

 

του Alexandre Del Valle, καθηγητή γεωπολιτικής

Ο πόλεμος των ΗΠΑ με την Κίνα όχι μόνο προβλέπεται, αλλά είναι αναπόφευκτος, υποστηρίζουν οι αναλυτές.

Από τη δεκαετία του 2000 και τη σινο-ρωσική αναθεωρητική αμφισβήτηση της αμερικανο-ατλαντικής μονοπολικότητας, ο κόσμος βιώνει μια ιστορική μετάβαση προς την πολυπολικότητα. Αυτό χαρακτηρίζεται όχι μόνο από την επιστροφή της ρεαλπολιτικής, του πρωτείου της ταυτότητας, των περιφερειακών πολιτισμικών αυτοκρατοριών, αλλά και από μια παγκόσμια διαδικασία «αποδυτικοποίησης» της παγκοσμιοποίησης, ένα ουδέτερο φαινόμενο αποσυνδεδεμένο από την παγκοσμιοποίηση της ιδεολογικοποίησης που επινοήθηκε από τη «Δύση».

Η Κίνα έχει γίνει επίσης ο κύριος –μη δυτικός και αντιδυτικός– παίκτης σε αυτήν την «παγκοσμιοποίηση» που σε μεγάλο βαθμό διαφεύγει από τους δυτικούς δημιουργούς της. Και αυτή η τεράστια αμφισβήτηση της διεθνούς τάξης – που τέθηκε σε εφαρμογή από τους νικητές του 2ου ΠΠ και στη συνέχεια κυρίως από τη Δύση, η οποία υπερηφανευόταν για τη «νίκη» της κατάρρευσης της ΕΣΣΔ -, είναι το θεμέλιο του 3ου ΠΠ που κηρύχθηκε από την αναθεωρητική Ρωσία απτά και μετωπικά με την εισβολή στην Ουκρανία και από την Κίνα, έμμεσα ακόμα προς το παρόν-, όπως βλέπουμε στη Θάλασσα της Κίνας και στην Ταϊβάν-, αλλά και πραγματικά. Η Τουρκία και άλλες πολυπολικές ή «αδέσμευτες» δυνάμεις, όπως η Ινδία και οι χώρες της Αφρικής και της Αμερικής, παραμένουν σε ψευδή θέση ουδετερότητας ελπίζοντας είτε να επωφεληθούν από την αποδυνάμωση των ευρωπαϊκών και λευκο-δυτικών λαών -ειδικών στην τέχνη της αλληλοκτονίας αιώνες τώρα και επομένως στην τέχνη της συλλογικής αυτοκτονίας-, είτε να συσπειρωθούν σε έναν από τους μελλοντικούς νικητές και να επωφεληθούν περισσότερο από μια νέα κατανομή των μεριδίων της τούρτας, με όρους ισχύος, εδαφών και συστημάτων διακυβέρνησης και αξιών.

Δυτικοκρατία εναντίον πολυπολικότητας: δηλαδή ο πόλεμος στην Ουκρανία και  άλλοι που προβλέπονται…

Όπως έδειξε ο συνεχιζόμενος πόλεμος στην Ουκρανία -, αφού Ρώσοι και Δυτικοί διπλασιάζουν τις προσπάθειές τους να αλληλοσυγκρούονται μέσω Ουκρανών ενδιάμεσων, ενώ ο μη δυτικός κόσμος (75% της Ανθρωπότητας ) παραμένει ουδέτερος ή αδιάφορος για τη μοίρα των Ουκρανών -, οι κανόνες λειτουργίας του νέου πολυπολικού κόσμου που διαμορφώνεται είναι ακόμα άγνωστοι, αφού κανείς δεν μπορεί προς το παρόν να πει ποιος θα κερδίσει. Αυτοί οι κανόνες θα εμφανιστούν μετά από μια περίοδο έντονης κρίσης, ανταγωνισμού, ακόμη και χάους και επομένως διακρατικών πολέμων. Μιλούμε στον πληθυντικό επειδή οι πόλεμοι μεταξύ Αρμενίας και Αζερμπαϊτζάν ή μεταξύ Ουκρανίας και Ρωσίας (βλέπε Ρωσία-ΝΑΤΟ) είναι μόνο οι πρώτοι μιας σειράς που είναι ακόμα δύσκολο να απαριθμηθούν και οι οποίοι- με τους επικείμενους πολέμους μεταξύ Κίνας και Ταϊβάν, ακόμη και Κίνας και Ηνωμένων Πολιτειών ή ακόμη και μεταξύ Ιράν και Ισραήλ, Ινδίας και Πακιστάν, ή ακόμη και μεταξύ Τουρκίας και χωρών της ΕΕ- είναι όλοι τους πόλεμοι που βασίζονται στην αμφισβήτηση του διεθνούς status quo που καθιερώθηκε από τη Δύση και επαναπροσδιορισμός διεθνώς αναγνωρισμένων συνόρων, που στις διεθνείς σχέσεις αποκαλείται «αναθεωρητισμός». Αλλά ο υπόλοιπος κόσμος απαντά σε αυτήν την κατηγορία για «αναθεωρητισμό»: «Δεν είναι θεμιτό να αναθεωρήσουμε μια τάξη και κακώς χαραγμένα σύνορα που έχουν δημιουργηθεί από πρώην κυριάρχους, αποικιστές ή ιμπεριαλιστές με στόχο τη διατήρηση της ηγεμονίας; … Με τον ίδιο τρόπο το Ιράν, η Βόρεια Κορέα, ακόμη και για λόγους αντιδράσεων η Τουρκία, η Σαουδική Αραβία ή άλλα έθνη στη Λατινική Αμερική ή την Ασία, θέτουν την ακόλουθη ερώτηση: «με ποια ιδιότητα έχουν η Δύση και άλλες επίσημες πυρηνικές δυνάμεις, ανάμεσά τους η Κίνα, η Ινδία, το Πακιστάν κ.λπ., να είναι οι μόνοι που έχουν το «δικαίωμα» να κατέχουν ατομικό όπλο;

Προς το παρόν, το βέβαιο είναι ότι η παγκοσμιοποίηση δεν ελέγχεται πλέον από τη Δύση και ότι έχει γίνει κυρίως πεδίο ολοένα και πιο επιθετικών γεωστρατηγικών αντιπαλοτήτων και οικονομικού υπερανταγωνισμού πολλαπλασιαζόμενων από την παγκόσμια οικονομική κρίση, την υγειονομική κρίση και τις επιπτώσεις της ανάκαμψης μετά τον Covid, που δυσκολεύεται μετά τον πόλεμο στην Ουκρανία, σε συνδυασμό με την άνοδο των τιμών των πρώτων υλών που ξεκίνησε πριν από τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία.

Η αμερικανική φιλοπόλεμη στρατηγική ενάντια στις ρωσικές και κινεζικές αναθεωρητικές δυνάμεις.

Στην πραγματικότητα, οι Ηνωμένες Πολιτείες παίζουν στην Ουκρανία την αυτοκρατορική τους απόσυρση από την Ευρασία σε ένα παγκόσμιο πλαίσιο αποδυτικοποίησης του κόσμου και απόρριψης της ηγεμονίας τους και συνακόλουθα του φιλελεύθερου-ελευθεριακού τους μοντέλου από τον υπόλοιπο κόσμο, ο οποίος είναι συντηρητικός και ταυτοτικός. Και προσπαθούν επίσης, εξοπλίζοντας μαζικά την Ουκρανία, να αποτρέψουν την Κίνα να μιμηθεί τον Ρώσο σύμμαχό της στην Ταϊβάν με ένα τέχνασμα αποδυνάμωσης της Ρωσίας («αφαίμαξη») στο ουκρανικό τέλμα. Ο σημερινός πόλεμος προκλήθηκε σε μεγάλο βαθμό από τις ΗΠΑ, όπως φαίνεται και από την έκθεση της Rand Corporation “Extending Russia“, που δημοσιεύτηκε το 2019, η οποία κάλεσε ξεκάθαρα το Πεντάγωνο να προκαλέσει τους Ρώσους στην Ουκρανία προκειμένου να τους ενθαρρύνει να πάρουν περισσότερα εδάφη της ως αντίδραση στη δυτική υποστήριξη προς τους αντι-Ρώσους Ουκρανούς εθνικιστές (για μια διαρκή «αιμορραγία» του ρωσικού στρατού). Αυτό εξηγεί γιατί οι Ηνωμένες Πολιτείες του Μπάιντεν – που προετοιμάζονται για έναν πόλεμο αντίπαλων αυτοκρατοριών εναντίον της Κίνας – έχουν συμφέρον να ενισχύσουν τον έλεγχο της Ευρώπης στο μέγιστο και να παρατείνουν όσο το δυνατόν περισσότερο αυτή τη σύγκρουση, ώστε ο ρωσικός στρατός να είναι πολύ απασχολημένος για να μη  σταθεί στο πλευρό της Κίνας.

Γαλάζια πατρίδα: Η Ευρωπαϊκή Ενωση ανέχτηκε, αν δεν έθρεψε,  τον επεκτατισμό της Τουρκίας και η επίθεσή της εναντίον της Ελλάδας είναι σήμερα βεβαιότητα.

Το 1987, ο Paul Kennedy είχε εξηγήσει, όπως ο Jean-Baptiste Duroselle, ότι «όποια υπερδύναμη αναζητά παγκόσμια κυριαρχία θα καταλήξει να τη χάσει». Αυτή η παρατήρηση έγινε επίσης από τον Graham Allison με την «παγίδα του Θουκυδίδη», η οποία εξηγεί ότι όχι μόνο ο πόλεμος με τον Κινέζο φιλόδοξο ανταγωνιστή είναι προβλέψιμος, αλλά ακόμη και αναπόφευκτος. Αλλά κυρίως η δισχιλιετής Ιστορία έδειξε ότι η υπερδύναμη χάνει συνήθως τον πόλεμο που έκανε το λάθος να κηρύξει ενάντια στην αντίπαλη δύναμη… Ο κύριος λόγος για την κατάρρευση αυτοκρατοριών -που ανταγωνίζονται φιλόδοξοι ανταγωνιστές- είναι επίσης η καταστροφική κατανομή οικονομικών και οικονομικών πόρων σε μια συχνά αντιπαραγωγική στρατιωτική δύναμη, όπως οι Αμερικανοί έχουν καταλάβει το κόστος τους από το Βιετνάμ στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ και τώρα στην Ουκρανία. Εξ ου και η προτίμηση των αμερικανών νεοϊμπεριαλιστών στρατηγών να διεξάγουν ολοένα και περισσότερο πολέμους με «πληρεξούσιους», όπως βλέπουμε σήμερα στην Ουκρανία, και να αναλάβουν αυτοί οι πληρεξούσιοι και σύμμαχοι στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στην υπόλοιπη Δυτική Ευρώπη μέρος των εξόδων και το μεγαλύτερο μέρος των παράπλευρων ζημιών. Αυτή η στρατηγική του έμμεσου στρατιωτικού παρεμβατισμού -, που θυμίζει την Δόλια Αλβιών, όταν η Βρετανική Αυτοκρατορία βασίλευε στην Ινδία και αλλού μέσω της πολιτικής της εκχώρησης και διαίρει και βασίλευε –, επαινείται από τον αρχηγό μιας άλλης οργάνωσης που συμβουλεύει το Πεντάγωνο και τη CIA, τον Τζορτζ Φρίντμαν* -, επικεφαλής της εταιρείας πληροφοριών και στρατηγικής ανάλυσης Stratfor -, ο οποίος ήδη το 2015 κάλεσε τις Ηνωμένες Πολιτείες να διχάσουν τους Ευρωπαίους, να βάλουν ένα τέλος στη χειρότερη απειλή για τις Ηνωμένες Πολιτείες, που θα ήταν η προσέγγιση Γερμανίας-Ρωσίας, και να επιδεινώσουν την κατάσταση στην Ουκρανία προκαλώντας τους Ρώσους στο πλαίσιο μιας στρατηγικής περικύκλωσης και αποκλεισμού της Ρωσίας από τη Βαλτική μέχρι τη Μαύρη Θάλασσα. Σήμερα, ο δηλωμένος στόχος του Μπάιντεν, του Φρίντμαν ή του πρώην Μπρεζίνσκι, είναι απλούστατα να καταστήσει αδύνατη την ανάδυση μιας ευρωπαϊκής ηπειρωτικής δύναμης που θα ήταν μοιραία για την παγκόσμια ηγεμονία της αμερικανικής θαλάσσιας δύναμης.

Ο πόλεμος και το λόμπι των μεγάλων αμερικανικών εταιρειών όπλων που διοικούνται από τους θεωρούμενους πολιτικά υποδειγματικούς δημοκράτες!

Εάν η Aμερική θέλει να συνεχίσει να διαδραματίζει σημαντικό θετικό ρόλο στη σταθερότητα και να ανακτήσει τη δύναμη της γοητείας – που έχει χαθεί σε μεγάλο βαθμό λόγω της «αλαζονείας» της -, παραφράζοντας τον Samuel Huntington, θα πρέπει να αποδεχθεί τη συγκρότηση κυρίαρχων περιφερειακών σφαιρών επιρροής γύρω από την Κίνα, τη Ρωσία, την Ινδία, την Τουρκία, τη Βραζιλία, την Αίγυπτο, ιδίως τη Νότια Αφρική, γεγονός που δεν θα την εμποδίσει να προστατεύει τις δικές της περιοχές επιρροής στη Βόρεια και Νότια Αμερική και να διατηρεί στενούς δεσμούς με την Ευρώπη. Η εξωτερική της πολιτική θα πρέπει να αποκηρύξει τον ιμπεριαλισμό των εξωεδαφικών δικαιοδοσιών της και θα πρέπει να επικεντρωθεί εκ νέου στην επιτακτική ανάγκη προώθησης μιας παγκόσμιας ισορροπίας δυνάμεων, που σημαίνει εγκατάλειψη των αντιπαραγωγικών πολιτικών  αλλαγής καθεστώτος. Τίποτα όμως δεν δείχνει ότι αυτή η τάση, που ενσαρκώνεται πολύ περισσότερο από τους ψηφοφόρους του Ντόναλντ Τραμπ παρά από αυτούς των Δημοκρατικών – δέσμιων του παρεμβατικού ηθικισμού τους – θα επικρατήσει. Η απόδειξη είναι ότι ο μόλις εκλεγμένος πρόεδρος Μπάιντεν δεν έκανε τίποτα για να αποτρέψει τον πόλεμο στην Ουκρανία, στον οποίο η βιομηχανία όπλων του, στενά συνδεδεμένη με το Δημοκρατικό Κόμμα, ήθελε να πουλήσει όπλα σε χώρες του ΝΑΤΟ και στην Ουκρανία. Αντίθετα: η διπλωματική του δράση και η εξωτερική πολιτική ήταν τόσο φιλοπόλεμη στην Ταϊβάν όσο και στην Ουκρανία, δικαίως ή αδίκως, και όχι μόνο με την επίσκεψη της Nancy Pelosi. Αυτό είναι αναμφισβήτητο. Οι Ηνωμένες Πολιτείες, όπως και το ΝΑΤΟ, μας παρασύρουν κάθε μέρα όλο και περισσότερο σε έναν όλο και πιο άμεσο πόλεμο ΝΑΤΟ-Ρωσίας, έναν πόλεμο που θα συνεχίσει να εκτυλίσσεται για μήνες ή χρόνια στην Ουκρανία και ευρύτερα στην Ανατολική Ευρώπη, επομένως πολύ μακριά από το αμερικανικό έδαφος… Ένα αλάνθαστο σημάδι: ο ναύαρχος Rob Bauer, Πρόεδρος της Στρατιωτικής Επιτροπής του ΝΑΤΟ, επιβεβαίωσε στο τέλος του περασμένου Ιανουαρίου ότι «το ΝΑΤΟ είναι έτοιμο για άμεση αντιπαράθεση με τη Ρωσία». Ζήτησε λοιπόν να αποτελέσει προτεραιότητα ο επανεξοπλισμός της Συμμαχίας και κάλεσε τα μέλη της να κινηθούν όσο το δυνατόν γρηγορότερα σε μια πολεμική οικονομία… Έγινε αμέσως μετά την αμερικανική και ευρωπαϊκή απόφαση να παραδώσουν στους Ουκρανούς περισσότερα από 300 άρματα μάχης και περισσότερα από 30 αεροσκάφη και δείχνει ξεκάθαρα ότι ο 3ος Παγκόσμιος Πόλεμος έχει ήδη ξεκινήσει στο ευρασιατικό έδαφος μεταξύ Δυτικών και Ρωσίας, και ότι οι ηγέτες αυτών των χωρών ψεύδονται τόσο χυδαία όσο οι Ρώσοι προπαγανδιστές όταν αρνούνται ότι είναι εμπόλεμοι ή συμπολεμιστές. Και από την πλευρά των φιλελεύθερων δημοκρατιών, οι λαοί δεν προσανατολίστηκαν περισσότερο προς τη σκοπιμότητα του πολέμου αλλά προς την πλευρά της αυταρχικής Ρωσίας…

Σε 5πλάσια τιμή πληρώνουμε το υγροποιημένο φυσικό αέριο από τις ΗΠΑ σε σχέση με το ρωσικό φυσικό αέριο

Ως συμπέρασμα

Ενώ ο 3ος Παγκόσμιος Πόλεμος -, ουσιαστικά στην Ευρώπη όπως και οι δύο πρώτοι-, έχει ήδη ξεκινήσει, τα Ηνωμένα Έθνη εξακολουθούν να αποτυγχάνουν να ανανεωθούν: το Μόνιμο Συμβούλιο Ασφαλείας εξακολουθεί να αποτελείται από τους ίδιους πέντε μεγάλους νικητές του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και αρνούνται να ανοίξουν τη λέσχη των λίγων ευτυχισμένων σε νέους μεγάλους παίκτες, όπως η Ινδία ή η Βραζιλία. Όπως η Κίνα ή η Ρωσία, το Ιράν και η Τουρκία ανακαλύπτουν εκ νέου νεο-ιμπεριαλιστικούς τόνους και κατακτητικά σχέδια, γεγονός που θέτει υπό αμφισβήτηση την ηγεμονία της εξίσου κατακτητικής παγκόσμιας αυτοκρατορίας των ΗΠΑ. Και παρατηρούμε σε αυτό το πλαίσιο μια αυξανόμενη απαξίωση της πολυμέρειας των Ηνωμένων Εθνών που αγαπούν τους θιασώτες της ιδεαλιστικής σχολής των διεθνών σχέσεων, και επομένως την επιστροφή ευχαρίστως στην  Realpolitik, που είναι ήδη σε χρήση σε όλο σχεδόν τον μη δυτικό κόσμο, δηλαδή έξω από τον ευρωαμερικανικό βιομηχανοποιημένο-ατλαντικό χώρο. Στον απόηχο της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία, ένα μήνυμα μη εξαπάτησης: το 75% της Ανθρωπότητας, δηλαδή η Κίνα, η Λατινική Αμερική και όλη η Αφρική, αρνήθηκαν να καταδικάσουν τη Ρωσία ή την καταδίκασαν μόνο τυπικά. Και αυτό το “πολυπολικό” σύνολο, που βλέπει τον πόλεμο στην Ουκρανία ως «πόλεμο των λευκών» αρνήθηκε μέχρι τώρα να εφαρμόσει τις κυρώσεις που αποφασίστηκαν μόνο από τις δυτικές χώρες συν την Ιαπωνία (δειλά) και την Νότια Κορέα…Κυρώσεις που, οι Δυτικοευρωπαίοι, οι οποίοι το φυσικό αέριο του Κατάρ και το υγροποιημένο αμερικανικό πληρώνουν πέντε φορές ακριβότερα από το ρωσικό αέριο μέσω των αεροαγωγών (που ανατίναξαν οι Αγγλοσάξονες τον Σεπτέμβριο του 2022), συνεργάζονται στις «αυτοκυρώσεις»…

Η περίοδος της γεωστρατηγικής μετάβασης που, μετά το τέλος του διπολικού κόσμου (1990), είδε τον εφήμερο θρίαμβο της αμερικανικής μονοπολικότητας και η οποία σταδιακά εξελίσσεται προς την πολυπολικότητα – με την άνοδο της Κίνας και άλλων αναδυόμενων και ανα-αναδυόμενων δυνάμεων όπως Ινδία, Ρωσία, Βραζιλία, Τουρκία ή Ινδονησία – θα μπορούσε να ονομαστεί νέα παγκόσμια αταξία ή πορεία προς την ασύμμετρη πολυμέρεια. Και αυτή η μετάβαση από το ένα δυτικοκεντρικό σύστημα σ’ ένα άλλο, πολυκεντρικό ή αναρχικό, δεν θα συμβεί χωρίς ζημιές, ακόμη και χωρίς παγκόσμιο χάος, όπως μπορεί να εννοηθεί η κλιμάκωση και η επιδείνωση των καταστάσεων στην Ταϊβάν, στη Θάλασσα της Κίνας, στην ανατολική Μεσόγειο, στη ζώνη Υεμένης-Ιράν-Μέσης Ανατολής, μεταξύ Ινδίας και Πακιστάν, και, φυσικά, μεταξύ Ρώσων και φιλοδυτικών στην Ουκρανία, από τη ζώνη της Βαλτικής μέχρι την πολύ σεισμική Μαύρη Θάλασσα….

*«Ένας νέος Παγκόσμιος Πόλεμος θα ξεσπάσει στα μέσα του αιώνα αυτού, ανάμεσα στις Η.Π.Α. και σε έναν απροσδόκητο συνασπισμό χωρών της Ανατολικής Ευρώπης, της Ευρασίας και της Άπω Ανατολής», γράφει «προφητικά» στο βιβλίο του ΤΑ ΕΠΟΜΕΝΑ 100 ΧΡΟΝΙΑ ο George Friedman (ΕΝΑΛΙΟΣ, 2012). Κάποιοι όμως επιτάχυναν την Ιστορία…

Μετάφραση: Ευάγγελος Δ. Νιάνιος

Πηγή:https://artofuss.blog/2023/02/22/la-iiieme-guerre-mondiale-a-commence-en-eurasie-terrain-daffrontement-des-empires/