Αρχική Blog Σελίδα 1357

Η ανείπωτη τραγωδία: Προδοσία και απώλεια δύο Τούρκων στρατιωτών στις φλόγες του ISIS

0

Adem Yavuz Arslan

Εδώ και καιρό, ένας από τους φακέλους που κυνηγούσα και προσπαθούσα να ρίξω φως ήταν το περιστατικό όπου δύο Τούρκοι στρατιώτες κάηκαν ζωντανοί από το ISIS.

Τελικά, έφτασα σε μια πηγή που έχει πλήρη κατανόηση της διαδικασίας και έμαθα τις λεπτομέρειες. Σε αυτό το άρθρο θα συζητήσω λεπτομέρειες άγνωστες ακόμη και για τις οικογένειες των στρατιωτών που έχασαν τη ζωή τους.

Δυστυχώς, τα γεγονότα κατά και μετά το κάψιμο των στρατιωτών μας ήταν πολύ σοβαρά, σε βαθμό προδοσίας.

Είναι ωφέλιμο να συνοψίσουμε πρώτα τι συνέβη, καθώς οι λεπτομέρειες είναι τόσο σοβαρές όσο και το ίδιο το περιστατικό.

Μάλιστα, μέχρι τη δημοσιοποίηση του βίντεο με τους στρατιώτες που καίγονται, η Τουρκία δεν γνώριζε ότι δύο στρατιώτες της ήταν όμηροι στα χέρια του ISIS. Η μόνη δήλωση σχετικά με τους στρατιώτες, που βρίσκονταν στα χέρια του ISIS για μεγάλο χρονικό διάστημα, έγινε την 1η Σεπτεμβρίου 2015, χωρίς να κατονομάσει ονόματα, λέγοντας ότι «έχασε την επαφή με έναν στρατιώτη».

Όταν το ISIS δημοσίευσε τις φλεγόμενες εικόνες στις 22 Δεκεμβρίου 2016, επικράτησε πανικός στην κυβέρνηση. Η πρόσβαση σε ιστότοπους όπως το Facebook, το Twitter και το YouTube αποκλείστηκε και το διαδίκτυο επιβραδύνθηκε.

Στη συνέχεια, ο τότε κυβερνητικός εκπρόσωπος, Numan Kurtulmuş, διέψευσε το περιστατικό και απείλησε τα ΜΜΕ μπροστά στις κάμερες. Ο εταίρος του συνασπισμού του Ερντογάν, Perinçek, ισχυρίστηκε ότι το βίντεο ήταν ψεύτικο και η είδηση ήταν ψευδής.

Για πολύ καιρό, δεν έγινε καμία επίσημη δήλωση σχετικά με αυτό.

Αφού η οικογένεια του Σεφτέρ Τας κατέθεσε υπόθεση αγνοουμένων, αντιπροσωπεία του Γενικού Επιτελείου επισκέφτηκε αθόρυβα και κρυφά την οικογένεια και κήρυξε το παιδί της μάρτυρα.

Δόθηκαν δουλειές στα μέλη της οικογένειας και δόθηκαν μαρτυρικές συντάξεις.

Ωστόσο, δεν υπάρχει ακόμη κάποια δήλωση για τον Φετί Σαχίν. Σύμφωνα με επίσημα αρχεία, ο Fethi Şahin είναι «ζωντανός».

Επιστρέφοντας στις εικόνες.

Σε αυτές τις εικόνες προέκυψαν και άλλες σκανδαλώδεις λεπτομέρειες. Οι εκτελεστές ταυτοποιήθηκαν κατά την εξέταση της βιντεοσκόπησης. Ο μαχητής του ISIS που εμφανιζόταν σε εξέχουσα θέση ονομαζόταν Talip Akkut.

Οι άλλοι ήταν ο Hasan Aydın και ο Muhittin Büyükyangöz.

Γιατί επισημαίνω αυτά τα ονόματα; Η απάντηση στην πραγματικότητα αποκαλύπτει τον χαρακτήρα του καθεστώτος Ερντογάν και τις σχέσεις του με το ISIS.

Και συγκεκριμένα;

Τα μέλη του ISIS που έκαψαν τους Τούρκους στρατιώτες ήταν γνωστά στις τουρκικές αρχές επειδή είχαν συλληφθεί και απελευθερωθεί στο παρελθόν.

Για παράδειγμα, ο Hasan Aydın.

Συνελήφθη δύο φορές το 2012 και το 2015. Την πρώτη φορά, συνελήφθη από την αστυνομία των Αδάνων σε επιχείρηση της Αλ Κάιντα και αφέθηκε ελεύθερος. Τρία χρόνια αργότερα, πιάστηκε στο Χατάι.

Αυτήν τη φορά η κατάσταση ήταν ακόμη πιο ενδιαφέρουσα. Γιατί πιάστηκε με ένα μίνι λεωφορείο γεμάτο όπλα, συμπεριλαμβανομένων εκτοξευτών ρουκετών και drones. Ωστόσο, το καθεστώς που φυλακίζει δημοσιογράφους για tweet άφησε το Aydın να δικαστεί χωρίς κράτηση.

Πέρασε με την πρώτη ευκαιρία και έκαψε τον Τούρκο στρατιώτη.

Το σκάνδαλο δεν τελειώνει εδώ. Ο Σύρος Jamal Abdul Rahman Alwi, που διέταξε το κάψιμο των Τούρκων στρατιωτών, πιάστηκε αργότερα στο G.Antep.

Κατά τύχη.

Ο Alwi διορίστηκε ως «δικαστής» του ISIS και εγκαταστάθηκε στο G.Antep με τη γυναίκα, τα παιδιά και τα εγγόνια του. Θα μπορούσε να ήταν τόσο άνετος χωρίς εγγύηση ότι δεν θα του συνέβαινε τίποτα;

Περιμένετε, υπάρχουν περισσότερα στη σειρά σκανδάλων.

Αφού πιάστηκε τυχαία στο G.Antep στις 15 Ιουνίου 2020, ο Alwi συνελήφθη. Ωστόσο, περίπου ένα χρόνο αργότερα, οι δικαστές του καθεστώτος, που αγωνίζονται να κρατήσουν γυναίκες που φτιάχνουν αρτοσκευάσματα για μια έκθεση, αποφάσισαν τη δίκη του χωρίς κράτηση και διέταξαν την απελευθέρωσή του.

Ο λόγος για την απελευθέρωση είναι ένα μάθημα στον κόσμο: «Από τη στιγμή που συγκεντρώθηκαν τα αποδεικτικά στοιχεία, δεν υπήρχε περίπτωση να παραβιαστούν τα στοιχεία και να ληφθούν υπόψη οι οικογενειακές και προσωπικές δικαιολογίες του κατηγορουμένου».

Ένα άλλο σκάνδαλο στη δίκη του Alwi ήταν ότι το 7ο Ανώτατο Ποινικό Δικαστήριο της Γκαζιαντέπ τον καταδίκασε «για το περιστατικό του 2016 της δολοφονίας δύο Τούρκων στη Συρία, εκ των οποίων ο ένας ήταν στρατιώτης».

Ωστόσο, ο Fethi Şahin, τον οποίο το δικαστήριο θεώρησε μάρτυρα, εμφανίζεται «ζωντανός» σε όλα τα επίσημα αρχεία. Οι επιστολές προς τον Πρόεδρο Ερντογάν και οι αιτήσεις της οικογένειάς του έμειναν αναπάντητα.

Από σήμερα, ο Fethi Şahin εξακολουθεί να εμφανίζεται «ζωντανός».

Πάμε στην ουσία του σκανδάλου.

Οργανώσεις όπως το ISIS απαγάγουν ανθρώπους για χρήματα. Απαγάγουν ανθρώπους όλων των εθνικοτήτων και θρησκειών και σε αντάλλαγμα ζητούν χρήματα ή ανταλλαγή κρατουμένων.

Δεν είναι περίεργο που θα κρατούσαν δύο Τούρκους στρατιώτες για ανταλλαγή ή χρήματα. Η έκπληξη είναι η απροθυμία του καθεστώτος Ερντογάν να πάρει τους δύο στρατιώτες.

Οι λεπτομέρειες που μου είπε η πηγή μου προκαλούν σκέψη.

Επιπλέον, οι λογαριασμοί του İlyas Aydın, γνωστού με το κωδικό όνομα Abu Ubeyde, διοικητή του ISIS στην Τουρκία, ταιριάζουν με τις πληροφορίες που έλαβα.

Ο İlyas Aydın, που αιχμαλωτίστηκε από κουρδικές ομάδες στη βόρεια Συρία, έδωσε μια μακρά και περιεκτική δήλωση που περιγράφει λεπτομερώς τη διαδικασία της καύσης των στρατιωτών μας. Σύμφωνα με τις πληροφορίες από την πηγή μου, αυτό συνέβη.

Ο μαχητής του ISIS, γνωστός ως Abu Ubeyde, διαπραγματεύτηκε δύο φορές με την MIT (τουρκική υπηρεσία πληροφοριών). Την επίβλεψη της διαδικασίας είχε ο Διευθυντής Εξωτερικών Επιχειρήσεων του MIT, Kemal Eskintan. Ωστόσο, δεν κατάφεραν να καταλήξουν σε συμφωνία και στις δύο συναντήσεις. Η πρώτη συνάντηση διακόπηκε από τη βομβιστική επίθεση στο σιδηροδρομικό σταθμό της Άγκυρας και η συνάντηση διεκόπη.

Το ISIS ήθελε την απελευθέρωση ορισμένων από τους μαχητές του που κρατούνται στην Τουρκία με αντάλλαγμα τους Τούρκους στρατιώτες. Αξιωματούχοι της MIT ανέφεραν την κατάσταση στη γραμμή Kemal Eskintan-Mustafa Varank.

Ωστόσο, ο Ερντογάν είχε διαφορετικές προτεραιότητες εκείνη την εποχή. Γιατί δεν πήρε την πλειοψηφία για να σχηματίσει κυβέρνηση στις εκλογές του Ιουνίου του 2015.

Με κάποιους χειρισμούς κατευθύνονταν στις εκλογές του Νοεμβρίου.

Ο Ερντογάν απείλησε ανοιχτά το κοινό λέγοντας: «Δώστε μας 400 βουλευτές και αυτό το θέμα θα λυθεί ειρηνικά». Τότε δεν ήθελαν να αποκαλυφθεί η απαγωγή δύο στρατιωτών και οι διαπραγματεύσεις με τον ISIS. Η οδηγία μέσω του Kemal Eskintan ήταν «Είμαστε παραμονές εκλογών, μην κλιμακώσετε αυτό το περιστατικό, η απαγωγή στρατιωτών προκαλεί απώλεια ψήφων, περιμένετε».

Από την άλλη, ήταν μια περίοδος που η MIT και η Διοίκηση των Ειδικών Δυνάμεων έτρεχαν αχαλίνωτα στη Συρία. Ειδικά άτομα και ομάδες που συνδέονται με τη MIT και τις Ειδικές Δυνάμεις μετέτρεψαν τα σύνορα σε δρόμο με διόδια για τους δικούς τους λογαριασμούς.

Εν τω μεταξύ, το ISIS δημοσίευσε μια μεγάλη συνέντευξη με τον Sefter Taş στο περιοδικό  Konstantiniye στην Κωνσταντινούπολη. Ο Taş απηύθυνε απευθείας έκκληση στον Πρόεδρο Ερντογάν για τη διάσωσή του.

Το ISIS ισχυρίστηκε ότι η Τουρκία ήταν απρόθυμη να πάρει πίσω τους στρατιώτες.

Η αποτυχία της Τουρκίας να αναλάβει δράση για την ανάκτηση των δύο στρατιωτών, η προφανής αδιαφορία της για την πληρωμή λύτρων για τη διάσωση των ομήρων και η αδιάφορη στάση της ενόχλησαν το ISIS.

Σύμφωνα με τον İlyas Aydın, το δήλωσαν ανοιχτά.

Οι πράκτορες του MIT που ήρθαν στη δεύτερη συνάντηση είπαν: «Δεχόμαστε μάρτυρες κάθε μέρα, δύο ακόμη μάρτυρες δεν θα κάνουν μεγάλη διαφορά», συνεχίζοντας την αδιάφορη στάση τους.

Αξίζει να σημειωθεί σε αυτό το σημείο.

Το ISIS είχε σκοτώσει στο παρελθόν δύο ομήρους, έναν Νορβηγό και έναν Κινέζο, επειδή οι κυβερνήσεις τους δεν πλήρωσαν τα λύτρα.

Είναι αδύνατο για την Τουρκία να μην το γνωρίζει αυτό.

Επιπλέον, τον Ιούνιο του 2011, το ISIS επιτέθηκε στο προξενείο της Τουρκίας στη Μοσούλη και πήρε ομήρους 49 ανθρώπους. Η Τουρκία κατάφερε να σώσει αυτούς τους ομήρους μέσω διαπραγματεύσεων.

Έτσι, ήξεραν ότι οι όμηροι θα μπορούσαν να διασωθούν μέσω διαπραγματεύσεων με το ISIS.

Ωστόσο, δεν νοιάστηκαν για τους δύο στρατιώτες και ο ISIS διέπραξε έναν αποτρόπαιο φόνο.

Στη συνέχεια, η σειρά των σκανδάλων συνεχίστηκε. Τα μέλη του ISIS που έκαψαν τους δύο Τούρκους στρατιώτες προσπάθησαν να πουλήσουν τα λείψανα πίσω στην Τουρκία μέσω του Ελεύθερου Συριακού Στρατού.

Η ζητούμενη τιμή ήταν 10.000 $.

Το θέμα κοινοποιήθηκε ξανά στο Παλάτι μέσω του Kemal Eskintan – Mustafa Varank.

Ωστόσο, η κυβέρνηση απέρριψε την προσφορά, θεωρώντας ότι η μεταφορά των σορών στην Τουρκία θα κλιμακώσει το ζήτημα, θα επισημοποιούσε τους θανάτους και πιθανώς θα οδηγούσε σε συζητήσεις για κυβερνητική αμέλεια.

Με άλλα λόγια, όσοι δεν έσωσαν ζωντανούς τους στρατιώτες εμπόδισαν επίσης να φέρουν τα λείψανά τους στη χώρα. Τα οστά ήταν αποθηκευμένα σε δύο σακούλες κοντά στα τουρκικά σύνορα σε μια αποθήκη όπλων που ανήκε στη Μεραρχία Σουλτάν Μουράτ.

Δεδομένου ότι ο Ερντογάν και η διοίκηση της MIT δεν επέτρεψαν να μεταφερθούν τα λείψανα των μαρτύρων στη χώρα, το έργο της συγκάλυψης του περιστατικού έπεσε στους στρατιώτες των ειδικών δυνάμεων εκεί. Μια ομάδα στρατιωτών των ειδικών δυνάμεων έθαψε ό,τι είχε απομείνει από τους μάρτυρες κοντά στην αποθήκη της Μεραρχίας Σουλτάν Μουράτ.

Δυστυχώς, αυτές οι πληροφορίες δεν κοινοποιήθηκαν ούτε στην οικογένεια του Fethi Şahin.

Συμπερασματικά; αυτές είναι οι κρυμμένες αλήθειες εδώ και χρόνια. Δύο Τούρκοι στρατιώτες αφέθηκαν σκόπιμα να πεθάνουν από το καθεστώς Ερντογάν για εκλογικούς υπολογισμούς.

Στη συνέχεια, το ISIS έκαψε ζωντανούς δύο στρατιώτες που φορούσαν τη στολή του τουρκικού στρατού.

Στη συνέχεια, όταν υπήρχε πιθανότητα να φέρουν τα υπόλοιπα μέρη των σορών στην Τουρκία, απέτρεψαν και αυτό.

Δυστυχώς, αυτές είναι οι πικρές αλήθειες.

politurco.com

 

Ιάκωβος Σωτηριάδης: ψηφιακή υπηκοότητα: μια πύλη προς το μέλλον

1

Στην εποχή της τεχνολογικής επανάστασης και της παγκοσμιοποίησης, η ιδέα της ψηφιακής υπηκοότητας αναδεικνύεται ως ένας οραματικός καταλύτης για την ανασύνθεση της έννοιας της κρατικότητας και της πολιτικής ταυτότητας. Στην Ελλάδα, χώρα με πλούσια ιστορική και πολιτιστική κληρονομιά, η εφαρμογή μιας εθνικής στρατηγικής για ψηφιακή υπηκοότητα δεν είναι απλώς μια καινοτομία· είναι μια αναγκαιότητα.

Η ψηφιακή υπηκοότητα αντιπροσωπεύει την παροχή μιας ψηφιακής ταυτότητας από ένα κράτος σε άτομα, προσφέροντας πρόσβαση σε κυβερνητικές υπηρεσίες και τη δυνατότητα να συμμετέχουν ενεργά στην οικονομία και στην κοινωνία,ανεξάρτητα από τη γεωγραφική τους θέση (δεν περιλαμβάνει όμως το δικαίωμα ψήφου).

Η επιτυχία της e-Residency στην Εσθονία παρέχει ένα λαμπρό παράδειγμα των δυνατοτήτων που ανοίγονται μέσω της ψηφιακής πολιτογράφησης. Αυτό το πρόγραμμα επιτρέπει στους ανθρώπους από όλο τον κόσμο να γίνονται ψηφιακοί κάτοικοι της Εσθονίας, παρέχοντάς τους πρόσβαση σε κυβερνητικές υπηρεσίες, καθώς και τη δυνατότητα να ανοίξουν επιχειρήσεις στη χώρα, ενισχύοντας την οικονομική της ανάπτυξη.

Η Ελλάδα, με την πλούσια, καλά μορφωμένη, δραστήρια και επιδραστική παγκόσμια διασπορά της, θα ωφελείτο πάρα πολύ από την εφαρμογή ενός τέτοιου προγράμματος ψηφιακής υπηκοότητας. Με εκατομμύρια απανταχού Ελληνες και φιλέλληνες, η δημιουργία μιας ψηφιακής ελληνικής ταυτότητας θα επέτρεπε σε αυτούς τους ανθρώπους να διατηρήσουν στενότερους δεσμούς με την πατρίδα και να συμβάλουν ενεργά στην οικονομική και πολιτιστική ανάπτυξη της χώρας. Αυτό θα ενίσχυε την παγκόσμια επιρροή της Ελλάδας και θα προωθούσε περαιτέρω τη διάδοση του πλούσιου πολιτισμού και των παραδόσεών της.

Μια τέτοια πρωτοβουλία ψηφιακής υπηκοότητας αντικατοπτρίζει τη μεταβαλλόμενη φύση της ισχύος στην ψηφιακή εποχή. Μια χώρα 10 εκατομμυρίων ανθρώπων μπορεί εν μια νυκτί να «διπλασιάσει» τον πληθυσμό της σε 20 εκατομμύρια με επιπλέον ψηφιακούς πολίτες.

Οταν μια χώρα έχει μια μεγάλη και επιδραστική κοινότητα ψηφιακών πολιτών σε όλο τον κόσμο, αποκτά επίσης σημαντική θωράκιση εναντίον υβριδικών απειλών.

Οι ψηφιακοί αυτοί πρεσβευτές διαδίδουν την επιρροή και τις αξίες της χώρας μέσω των ψηφιακών τους δραστηριοτήτων και δικτύων. Δημιουργούν οικονομικές ευκαιρίες και λειτουργούν ως ζωντανοί δεσμοί πολιτισμού. Σε μια εποχή όπου η ψηφιακή παρουσία είναι εξίσου σημαντική με τη φυσική, μια τέτοια ψηφιακή διασπορά πολιτών μπορεί να αποτελέσει ισχυρό εργαλείο ήπιας ισχύος και παγκόσμιας επιρροής για οποιαδήποτε χώρα.

Με την εφαρμογή μιας τέτοιας πρωτοβουλίας, η Ελλάδα μπορεί να αντιστρέψει την τάση της πληθυσμιακής γήρανσης και να δημιουργήσει ένα περιβάλλον φιλικό προς τη νεολαία και την καινοτομία.

Η Ελλάδα βρίσκεται ενώπιον μιας ευκαιρίας να αξιοποιήσει αυτή την καινοτομία για να αντιμετωπίσει σύγχρονες προκλήσεις και να χαράξει μια νέα πορεία προς το μέλλον. Αντιμετωπίζοντας, π.χ., το δημογραφικό πρόβλημα μέσω της ψηφιακής υπηκοότητας, η Ελλάδα έχει τη δυνατότητα να προσελκύσει νέους ανθρώπους και επίδοξους επιχειρηματίες, προσφέροντάς τους ευκαιρίες για εργασία, επιχειρηματικότητα και ένταξη στην ψηφιακή οικονομία. Με την εφαρμογή μιας τέτοιας πρωτοβουλίας, η Ελλάδα μπορεί να αντιστρέψει την τάση της πληθυσμιακής γήρανσης και να δημιουργήσει ένα περιβάλλον φιλικό προς τη νεολαία και την καινοτομία. Ακόμη πιο σημαντικό, η ψηφιακή υπηκοότητα αποσκοπεί στο να εμπνεύσει μια νέα γενιά ανθρώπων που, αν και δεν είναι ελληνικής καταγωγής, επιθυμούν να συνδεθούν με την ελληνική κουλτούρα και παράδοση. Η πλατφόρμα προσφέρει μια εξαιρετική ευκαιρία για την Ελλάδα να επεκτείνει την επιρροή της και να προσελκύσει ένα παγκόσμιο ακροατήριο, προάγοντας ταυτόχρονα τα εθνικά της συμφέροντα.

Μέσω της ψηφιακής υπηκοότητας, η Ελλάδα δεν θα ανταποκρίνεται μόνο στις προκλήσεις της σύγχρονης εποχής, αλλά και θα ανοίγει τον δρόμο για μια νέα εποχή ψηφιακής διακυβέρνησης και πολιτιστικής διπλωματίας. Η πρωτοβουλία αυτή αποτελεί μια επένδυση στο μέλλον, δείχνοντας τον δρόμο προς μια πιο συνδεδεμένη και διαδραστική παγκόσμια κοινότητα, όπου η Ελλάδα διαδραματίζει έναν κεντρικό και καινοτόμο ρόλο.

*Ο δρ Ιάκωβος Σωτηριάδης είναι καθηγητής στο Εθνικό Πανεπιστήμιο Πληροφοριών της Ουάσιγκτον, διευθυντής του Ερευνητικού Κέντρου Σπουδών του Μέλλοντος και σύμβουλος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ.

Καθημερινή

Μαρία Νεγρεπόντη Δελιβάνη: το έγκλημα των Τεμπών ως φάρος σωτηρίας μας

3

 29.03.2024 • 13:13

Αν μπορεί να υπάρξει κάποια μορφή δικαίωσης των θυμάτων στο «προμελετημένο» έγκλημα των Τεμπών, αυτή ξεδιπλώνεται σε καθημερινή πια βάση με την προβολή του συνόλου των δεινών της πατρίδας μας, που ζητούν λύσεις. Τα Τέμπη δεν ξεχνιούνται, δεν τελειώνουν και δεν ξεθωριάζουν, παρότι πέρασε πάνω από χρόνος από την αποφράδα εκείνη στιγμή, και παρότι πολυάριθμοι υπεύθυνοι πόνταραν στη λησμονιά τους. Αντιθέτως, το έγκλημα των Τεμπών σέρνει από τα σκοτεινά υπόγεια στο άπλετο φως όλα όσα μικραίνουν την Ελλάδα, την κάνουν να ντρέπεται, την καθιστούν έρμαιο ημεδαπών και ξένων συμφερόντων, περιορίζουν δραματικά τους ορίζοντές της, τη δουλοποιούν και εξαθλιώνουν τους πολίτες της.

Μέσα από το δράμα των Τεμπών προβάλλει μια αξιοθρήνητη Ελλάδα, που δεν αξίζει να συνεχίσει να υπάρχει, αν δεν απεμπολήσει, με όσο υψηλό τίμημα και αν χρειαστεί, το σύνολο του βόθρου, με το οποίο την έλουσαν οι διαχρονικοί της αρμόδιοι.

Ο ρόλος του εγκλήματος στα Τέμπη

Τα Τέμπη είναι αυτά που υφαίνουν, σιγά αλλά σταθερά, τη συνειδητοποίηση της ύπαρξης μιας υποχθόνιας καθεστωτικής μορφής, που μέσα της βιώνει η χώρα μας. Ενοχες δεν είναι μόνον η κυβέρνηση, τρέχουσα και προηγούμενες, αλλά σε κάποιον βαθμό και όλοι εμείς, που επί χρόνια ανεχόμαστε, για να μην προσθέσω και ενθαρρύνουμε, τη συνέχιση αυτών των βαρύτατα αρρωστημένων καταστάσεων. Τα Τέμπη φαίνεται να έχουν αναλάβει, έτσι, τον ρόλο πιστής μικρογραφίας της σαπίλας, μέσα στην οποία ζούμε τις τελευταίες δεκαετίες και η οποία μας αποτελειώνει. Τι, ακριβώς, λοιπόν, ξεσκεπάζουν τα Τέμπη:

1. Την πλήρως ξεχαρβαλωμένη, εδώ και χρόνια, οικονομία μας, που οι εκάστοτε αρμόδιοι τη «φκιασιδώνουν συνεχώς», για να μην καταρρεύσει. Με τα Τέμπη, ωστόσο, κατέρρευσε! Το γεγονός ότι η Ελλάδα αποτελεί, σήμερα, τη μοναδική χώρα στην υφήλιο (από όσο γνωρίζω), που το 2024 ουσιαστικά δεν διαθέτει σιδηρόδρομο και που έφτασε στο έσχατο αυτό σημείο μέσα από σταδιακή, πολύμορφη και σκανδαλώδη επιδείνωση ετών, επαληθεύει αυτό το γενικότερο συμπέρασμά μου. Η κατάσταση των ελληνικών σιδηροδρόμων φωτογραφίζει το σύνολο της οικονομίας μας.

2. Αναμφίβολα υπάρχουν υπεύθυνοι, στα όρια εγκληματιών. Αυτοί διαχέονται παντού, και εκτός σιδηροδρόμων, στο σύνολο της κοινωνίας, της Δικαιοσύνης, της οικονομίας, των θεσμών γενικότερα. Και, ακριβώς, τα Τέμπη τούς ξεσκεπάζουν σε καθημερινή βάση πια και με λεπτομέρειες που συναγωνίζονται την πιο οργιώδη, την πιο ξέφρενη φαντασία, όπως εμπεριέχεται σε μυθιστορήματα εγκλημάτων φρίκης. Αναφέρομαι σε όσους κατηγορούνται για τα εγκλήματα στα Τέμπη, αλλά και σε όσους παραμένουν προς το παρόν στη σκιά. Συνυπάρχει μαζί τους και η σωρεία των διαχρονικών υπευθύνων, που με ενέργειες ή παραλείψεις συνέβαλαν στο τωρινό κατάντημα. Οι απεγνωσμένες και με κάθε κόστος προσπάθειές τους όχι μόνο αποβλέπουν στο να απαλλαγούν από τις ευθύνες τους, αλλά και επιπλέον, με ωκεανούς μικρότητας, ανεντιμότητας, ευτέλειας, αδικίας και απόπειρας στρεψοδικίας να τις φορτώσουν στους κομπάρσους του εγκλήματος, στο στιγμιαίο «ανθρώπινο λάθος». Που και βέβαια υπήρχε και αυτό, αλλά μόνον επειδή είχαν προηγηθεί σωρευτικά και εγκληματικά λάθη, παραλείψεις, εφησυχασμοί, εξυπηρέτηση συμφερόντων, συγκαλύψεις, ωδές στην υποτέλεια, και στο βάθος Μνημόνια.

Ηδη έρχονται με ιλιγγιώδη ταχύτητα στην επιφάνεια και νέες εγκληματικές ενέργειες, όπως απόκρυψη στοιχείων, αλλοίωση δεδομένων, μπάζωμα κρίσιμων για την ανάκριση χώρων, παραποίηση συνομιλιών, επίθεση εναντίον οποιασδήποτε δικαστικής προσπάθειας διερεύνησης της δυσώδους αυτής υπόθεσης κ.ο.κ. Μία και μόνο λέξη αρμόζει εδώ: ΝΤΡΟΠΗ.

3. Εκτός από το ξεχαρβάλωμα της οικονομίας, που διαπιστώνεται αβίαστα, παρότι καμουφλάρεται κάτω από μεγαλορρημοσύνες και αυτάρεσκες δηλώσεις, χωρίς φυσικά αντίκρισμα, επιπλέον δεν υπάρχει χώρος στην Ελλάδα που να μην έχει σοβαρά διαβρωθεί. Η δημόσια υγεία είναι άραγε καλύτερη ή χειρότερη σε σύγκριση με τις λιγότερο αναπτυγμένες οικονομίες της υφηλίου; Η ποιότητα της δημόσιας παιδείας πώς και γιατί έχει επιδεινωθεί σε τέτοιο απελπιστικό βαθμό; Μας έχει άραγε μείνει λιμάνι, αεροδρόμιο, τράπεζα, δημόσια ιδιοκτησία που να μην έχει ξεπουληθεί; Και τι ακριβώς συνέβη στη γεωργία και τη βιομηχανία μας, που αναπτυσσόμενες με ταχείς ρυθμούς στο όχι μακρινό παρελθόν, έχουν περιπέσει σε βαθιά υπανάπτυξη; Αλλά τι γίνεται και με την ασφάλεια, καθώς δεν τολμά πια να περπατήσει βράδυ κανείς στις ελληνικές πόλεις; Και με τη βία των νέων, που ήταν ανύπαρκτη στο άμεσο παρελθόν, τι ακριβώς συμβαίνει; Ακόμη -και κυρίως- ποιοι ήταν αυτοί που τόλμησαν να καταπατήσουν τις παραδόσεις μας, τη θρησκεία, την Ιστορία, την ανθρώπινη υπόστασή μας; Και που ήδη αυτοί οι ίδιοι προσπαθούν να μας πείσουν, με καταιγιστικές και άκρως ανάρμοστες μεθοδεύσεις, ότι όσοι εξακολουθούν να σέβονται τις βάσεις της ύπαρξής μας είναι ακροδεξιοί, καθυστερημένοι, αμόρφωτοι και άλλα φαιδρά. Που, δυστυχώς, όλα τα παραπάνω είναι η συνέχεια των θλιβερών συνθηκών, με τις οποίες επιχειρήθηκε ο εορτασμός των 200 ετών από την Παλιγγενεσία, με τον ορισμό της κυβερνητικής επιτροπής «Ελλάδα ’21», εντός της οποίας έβριθαν τα αβγά του φιδιού. Αλλά και πώς φθάσαμε εμείς οι Ελληνες στις καθημερινές, αφόρητες τουρκικές προσβολές και απειλές να απαντάμε «άλλαξε το κλίμα στις ελληνοτουρκικές σχέσεις» και «τώρα είμαστε φίλοι»; Πώς τολμήσαμε να έχουμε, ουσιαστικά, εγκαταλείψει την Κύπρο, επαναφέροντας στην πράξη το ρηθέν ότι αυτή «είναι μακριά»; Πώς συμβαίνει να έχουμε αφήσει για πολλοστή φορά τη Θράκη στο έλεος όσων πολύ επικίνδυνων δρομολογούνται εκεί, με τη δικαιολογία… δεν είδαμε, δεν γνωρίζουμε; Πώς δικαιολογείται να παραμένουμε απαθείς απέναντι στις εγκάρσιας πια σημασίας παραβιάσεις της προδοτικής Συμφωνίας των Πρεσπών; Και στο συνεχιζόμενο, αλλά πια χωρίς εμφανή στόχο, αιματοκύλισμα στην Ουκρανία πώς συμβαίνει εμείς να το ενθαρρύνουμε και να το διαιωνίζουμε, αποστέλλοντας στον κ. Ζελένσκι οπλισμό, που αποστρατιωτικοποιεί τα ευαίσθητα δικά μας νησιά; Ακόμη, πώς και γιατί διαρρηγνύουμε με άκομψους και ανεγκέφαλους τρόπους τις παραδοσιακές μας σχέσεις με τη Ρωσία; Για να αποδείξουμε τι ακριβώς; Το πόσο βαθιά βαμμένοι με δυτικά χρώματα επιδιώκουμε να εμφανιζόμαστε; Και το Βυζάντιο; Ηταν και αυτό δυτικό ή δεν θέλουμε να το ξέρουμε; Μήπως έχουμε κάποια κρυμμένη στρατηγική, που να δικαιολογεί όλα αυτά τα παράλογα και επικίνδυνα ή, όπως φαίνεται, πρόκειται μάλλον για «εμπνεύσεις φτερών στον άνεμο»;

Ανάγκη κάθαρσης και αναγέννησης

Αυτή η ασύλληπτης έκτασης σήψη και εθνική παρακμή δεν είναι δυνατόν να θεραπευτεί με απλές αντιδράσεις του στενού περιβάλλοντος και των επιδιώξεων των πολιτικών κομμάτων. Απαιτείται συλλογική, πανελλαδική συνειδητοποίηση του τι μας εξαφανίζει, καθώς και ύπαρξη σοβαρού σχεδίου για την εθνική μας ανόρθωση. Ενα πρώτο θετικό βήμα προς την έναρξη της προσπάθειας για γενικότερη εξυγίανση και ομαλοποίηση θα μπορούσε, βέβαια, να στηριχτεί στην πρόταση δυσπιστίας από τους 85 βουλευτές της αντιπολίτευσης, παρότι δεν προβλέπεται να καταλήξει σε, τουλάχιστον άμεσο και αξιόλογο αποτέλεσμα. Ωστόσο, και η κίνηση αυτή, που οριοθετείται στις συνέπειες του εγκλήματος των Τεμπών, πιθανότατα να αποδειχθεί πολύτιμη, ως έναυσμα επιστράτευσης δυνάμεων ικανών να οδηγήσουν σε γενική κάθαρση και αφύπνιση. Το πώς και το πότε, αλλά και το εάν, αυτή η αρχική προσπάθεια θα συνεχιστεί, είναι προς το παρόν απαντήσεις που κινούνται στον χώρο της φαντασίας και της ελπίδας. Ομως, ήδη πολλές ενδείξεις, που πολλαπλασιάζονται καθημερινά, αναρτούν το έγκλημα των Τεμπών ως φάρο εθνικής αναγέννησης. Και, αν αυτό συμβεί, το τραγικό έγκλημα στα Τέμπη θα περάσει στην Ιστορία ως εναρκτήριος σταθμός, που οδηγεί στην επιβίωση της πατρίδας μας.

Θέλω να πιστεύω ότι οι αδικοχαμένες 57 ψυχούλες του εγκλήματος στα Τέμπη (ίσως και περισσότερες) υπάρχουν κάπου στο άπειρο και ακόμη ότι η έναρξη σωτηρίας της Ελλάδας, εξαιτίας της δικής τους θυσίας, θα είναι μια κάποια δικαίωσή τους.

newsbreak.gr

1919-1923: Μικρασιατική εκστρατεία και Συνθήκη Λωζάννης – Οι σχέσεις Ρωσίας-Τουρκίας

0

Διερευνώντας τα αίτια που οδήγησαν στην ήττα τα ελληνικά στρατεύματα κατά τη Μικρασιατική Εκστρατεία, ένα από αυτά ήταν οι φιλικές σχέσεις που αναπτύχθηκαν μεταξύ 1919-1923, ανάμεσα στην επαναστατική κυβέρνηση του Μουσταφά Κεμάλ και σε αυτήν της σοβιετικής Ρωσίας

Η κυβέρνηση του Kεμάλ, σε αντίθεση με την κυβέρνηση του Σουλτάνου, ακολούθησε φιλοσοβιετική εξωτερική πολιτική, στοχεύοντας στην απελευθέρωση των περιοχών που βρίσκονταν στην κατοχή των δυνάμεων της Entente και της Ελλάδας. Η δε ευόδωση των τουρκικών φιλοδοξιών οφείλεται κατά κύριο λόγο στην οικονομική και στρατιωτική βοήθεια της σοβιετικής Ρωσίας προς την κυβέρνηση της Άγκυρας, κατά τα κρίσιμα χρόνια 1921 και 1922.

Η υπογραφή της ρωσοτουρκικής συνθήκης, στις 16 Μαρτίου 1921, σε συνδυασμό με την επακολουθήσασα γαλλοτουρκική, έδωσε τη δυνατότητα στην Τουρκία της μεταφοράς στρατιωτικών δυνάμεων από τα ανατολικά και τα νότια σύνορα στο δυτικό μέτωπο και έγειρε την πλάστιγγα υπέρ των Τούρκων.

H πολιτική κατάσταση Ρωσίας και Τουρκίας

Α. Τσαρική Ρωσία 

Πρωταρχικές επιδιώξεις της εξωτερικής πολιτικής της τσαρικής Ρωσίας υπήρξαν ο έλεγχος των Στενών των Δαρδανελίων και του Βοσπόρου, καθώς και η απόκτηση διαύλου προς τη Μεσόγειο θάλασσα. Με τις συνθήκες του 1774 και του 1791, η Ρωσία  πλησίασε τους στόχους της. Όμως, η Αγγλία, θεωρώντας ότι η πολιτική αυτή θα έβλαπτε τα δικά της συμφέροντα, κατέβαλε προσπάθειες για τη διατήρηση της εδαφικής ακεραιότητας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Στο μεταξύ, μετά τον ρωσοϊαπωνικό πόλεμο του 1905 και την επακολουθήσασα ήττα της Ρωσίας, η κοινωνική αναρχία στη ρωσική επικράτεια αναζωπυρώθηκε και οι αδυναμίες του ρωσικού κράτους έγιναν εμφανέστερες. Η Ρωσία, με τη συμμετοχή της κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο στο πλευρό της Entente, αποσκοπούσε στην υλοποίηση των φιλοδοξιών της.

Εξάλλου, στα σχέδια της Entente προβλεπόταν η παράδοση στη Ρωσία της Κωνσταντινούπολης, των Στενών και της Δυτικής Θράκης. Η λαϊκή εξέγερση που εκδηλώθηκε στην Πετρούπολη στις 8 Μαρτίου1917, είχε ως αποτέλεσμα την προσχώρηση των στρατιωτικών μονάδων στους επαναστάτες, ακολούθως την κατάληψη της εξουσίας από τους ίδιους και τελικά την παραίτηση του τσάρου Νικόλαου, στις 15 Μαρτίου1917.

Η εξέγερση των Μπολσεβίκων κατά της προσωρινής κυβέρνησης στις 7 Νοεμβρίου 1917 (παλαιό ημερολόγιο 25 Οκτωβρίου 1917) αποτέλεσε την αρχή της Σοβιετικής Ένωσης.

Οι μπολσεβίκοι αναγκάστηκαν να υπογράψουν τη συμφωνία Brest-Litowsk, στις 3 Μαρτίου 1918, με την οποία παραχωρούσαν ανεξαρτησία στη Φινλανδία και στις βαλτικές χώρες. Επίσης, αναλάμβαναν την υποχρέωση να επιστρέψουν τις τουρκικές επαρχίες Καρς, Αρνταχάν και Μπατούμ, που είχαν καταλάβει το 1878. Στο μεταξύ, οι Τούρκοι στις 12 Μαρτίου 1918 κατέλαβαν το Ερζερούμ, στις 14 Μαρτίου την Τραπεζούντα και τον Απρίλιο το Σαρίκαμις, το Καρς και το Μπατούμ.

Την ίδια περίοδο οι Άγγλοι, με αφετηρία την Περσία, κατευθύνθηκαν προς την Υπερκαυκασία και κατέλαβαν το Μπακού, όμως εκδιώχθηκαν από τους Τούρκους στις 15 Σεπτεμβρίου. Η επιθετικότητα αυτή των Τούρκων εξόργισε τους Ρώσους, οι οποίοι τους εξανάγκασαν να εκκενώσουν το Μπακού, στις 27 Οκτωβρίου. H υπογραφή της συνθήκης του Μούδρου, στις 30 Οκτωβρίου, ανάμεσα στην Entente και την Τουρκία, προέβλεπε την κατάληψη του Μπατούμ και του Μπακού από την Entente.

Β. Οθωμανική Αυτοκρατορία

Στις αρχές του 20ού αιώνα, τα νεοσύστατα χριστιανικά κράτη των Βαλκανίων συνειδητοποίησαν επιτέλους ότι η απελευθέρωση των ομοεθνών και ομοθρήσκων αδελφών τους, που ζούσαν ακόμα μέσα στην επικράτεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ήταν δυνατό να πραγματοποιηθεί μόνο με κοινή δράση. Οι Βαλκανικοί Πόλεμοι 1912-1913 που επακολούθησαν είχαν ως αποτέλεσμα την απελευθέρωση των ευρωπαϊκών εδαφών από τον τουρκικό ζυγό. Μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο (1914-1918), η κυβέρνηση των Νεότουρκων, που είχε ανέλθει στην εξουσία το 1908, διέφυγε στο εξωτερικό για να μην λογοδοτήσει για την ήττα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, αλλά και για τα κακουργήματα που είχε διαπράξει εις βάρος των χριστιανών υπηκόων της Αυτοκρατορίας.

Στο πλαίσιο του προγράμματος της Entente για τον διαμελισμό των ασιατικών εδαφών της Αυτοκρατορίας εντάσσεται και η κατάληψη της Σμύρνης από τον Ελληνικό Στρατό, στις 15 Μαρτίου 1919. Όμως, η απόβαση των Ελλήνων επέδρασε αισθητά στο πολιτικό κλίμα που επικρατούσε στην Τουρκία και ενέτεινε τις δραστηριότητες των πατριωτικών οργανώσεων.

Το εθνικιστικό κίνημα

Όταν τα συνταρακτικά νέα της κατάληψης της Σμύρνης διαδόθηκαν την επομένη στην Κωνσταντινούπολη, ο Μουσταφά Κεμάλ, επιθεωρητής τότε του 3ου Σώματος Στρατού, έδρασε κεραυνοβόλα. Απέπλευσε από την Κωνσταντινούπολη με ένα φορτηγό πλοίο για τη Σαμψούντα, με την αιτιολογία της αποκατάστασης της τάξης στην ενδοχώρα, συνεργαζόμενος με τους τοπικούς στρατιωτικούς διοικητές. Οι Άγγλοι, την ημέρα της αναχώρησής του, ζήτησαν από τον μεγάλο βεζίρη Νταμάτ Φερίτ την ακύρωση του διορισμού του ως επιθεωρητή, αλλά πήραν την απάντηση: «Έρχεστε πολύ αργά, το πουλί ήδη πέταξε». Από τη Σαμψούντα, ο Κεμάλ μετέβη στη Χάβζα, ενώ τρεις εβδομάδες αργότερα έφθασε στην Αμάσεια (Amasya).

Στις 22 Ιουνίου του ίδιου έτους, με μια εγκύκλιό του προς όλες τις πατριωτικές οργανώσεις, καλούσε όλους τους Τούρκους να στρέψουν την πλάτη στο καθεστώς του Σουλτάνου και να συνταχθούν με το μέρος του. Η επακολουθήσασα ανάκλησή του από την Οθωμανική κυβέρνηση είχε ως αποτέλεσμα την παραίτησή του από τη θέση του επιθεωρητή, αλλά και από τις τάξεις του οθωμανικού στρατού. Τότε, τα μέλη του τοπικού τμήματος του Συνδέσμου για την Υπεράσπιση των Δικαιωμάτων των Ανατολικών Επαρχιών τον αναγόρευσαν πρόεδρο της εκτελεστικής επιτροπής.

Ο Σύνδεσμος αυτός οργάνωσε ένα περιφερειακό συνέδριο στο Ερζερούμ, οι εργασίες του οποίου άρχισαν στις 23 Ιουλίου, με τη συμμετοχή 54 συνέδρων, που ως επί το πλείστον ήταν κάτοικοι αυτής της πόλης. Ο Κεμάλ κατόρθωσε να εκλεγεί πρόεδρος του συνεδρίου και από τη θέση αυτή κατηύθυνε τις συζητήσεις σύμφωνα με τις επιδιώξεις του.

Στη διακήρυξη που συντάχθηκε στο τέλος των εργασιών του Συνεδρίου οριζόταν το άθικτο των εθνικών συνόρων, ενώ δινόταν η διαβεβαίωση ότι η χώρα θα αντισταθεί σε κάθε ξένη κατοχή και παρέμβαση. Επίσης δηλωνόταν ότι, στην περίπτωση που η κυβέρνηση του Σουλτάνου φαινόταν ανίκανη να διαφυλάξει την ανεξαρτησία του έθνους και την ακεραιότητα της Τουρκίας, θα εγκαθιδρυόταν προσωρινή κυβέρνηση, την οποία θα εξέλεγε το Εθνικό Συνέδριο.

Το Εθνικό Συνέδριο συνήλθε στη Σεβάστεια (Sivas), στις 4 Σεπτεμβρίου. Σ’ αυτό οι σύνεδροι δεν ξεπέρασαν τους 40, επειδή στην πλειονότητά τους οι προσκληθέντες δεν προσήλθαν. Στο συνέδριο της Σεβάστειας, στο οποίο εξελέγη πρόεδρος ο Κεμάλ, επικυρώθηκαν οι αποφάσεις του συνεδρίου του Ερζερούμ, συζητήθηκε δε η χρηματοδότηση του κινήματος και η οργάνωση της εθνοφρουράς.

Μολονότι ο Κεμάλ γνώριζε ότι οι αυτοκρατορίες είχαν αρχίσει να διαλύονται και στη θέση τους ιδρύονταν εθνικά κράτη, δεν τόλμησε να εκφράσει ανοικτά τις απόψεις του αυτές στο συνέδριο, αρκέστηκε μόνο να προτείνει την ίδρυση νέου κράτους, στις περιοχές που η πλειονότητα των κατοίκων τους αποτελείτο από μουσουλμάνους. Μπροστά στη νέα κατάσταση, ο Σουλτάνος αναγκάστηκε να αντικαταστήσει τον μέγα βεζίρη Νταμάτ Φερίτ με τον Αλί Ριζά.πασά, που ήταν πιο δημοκρατικός.

Πρώτες επαφές Σοβιετικών και Εθνικιστών

Μολονότι πολλοί υπουργοί του Αλί Ριζά, του νέου πρωθυπουργού της σουλτανικής κυβέρνησης, διέκειντο ευνοϊκά προς τον Κεμάλ, εντούτοις ήταν επιφυλακτικοί απέναντί του επειδή διακατέχονταν από τον φόβο ότι αυτός είχε κατά νου την επιβολή επανάστασης μπολσεβίκικου τύπου, με τη συνδρομή της Μόσχας.

Σε όλη τη διάρκεια του καλοκαιριού του 1919, οι μυστικές υπηρεσίες της Entente επισήμαναν την ύπαρξη Μπολσεβίκων πρακτόρων στην περιοχή που ελεγχόταν από τον Μουσταφά Κεμάλ, ο οποίος επιπλέον δεν δίστασε να στείλει δικούς του πράκτορες στο Αζερμπαϊτζάν, για επαφές και συνεννοήσεις με εκπροσώπους των Μπολσεβίκων. Ανάμεσα στους πράκτορες αυτούς ήταν και ο Χαλίλ πασάς, που είχε φθάσει στο Μπακού τον Ιανουάριο του 1920.

Οι Σοβιετικοί επιθυμούσαν την πρόσδεση της Τουρκίας στο άρμα τους, σκοπεύοντας να προσεταιριστούν όλες τις δυνάμεις που αντιστρατεύονταν τη Δύση.

Για το λόγο αυτό, η υποστήριξη του εθνικιστικού κινήματος της Τουρκίας ήταν ζωτικής σημασίας για τους Σοβιετικούς, που δεν ήθελαν να δουν τους Έλληνες και τους Δυτικούς στην Κωνσταντινούπολη και στα Στενά. Η Κομμουνιστική Διεθνής που ίδρυσε ο Λένιν, επιθυμούσε να καταστήσει τη Μόσχα το κέντρο μιας Παγκόσμιας Επανάστασης. Δίνοντας ιδιαίτερη σημασία στη φιλία της Τουρκίας, ο Λένιν, επειδή πίστευε ότι λόγω της γεωγραφικής θέσης της θα έπαιζε σημαντικό ρόλο στα σχέδιά του, έστειλε τριμελή αντιπροσωπεία στην Κωνσταντινούπολη για διαπραγματεύσεις.

Ο κίνδυνος σύναψης ρωσοτουρκικής συμμαχίας έγινε ακόμη πιο έντονος, όταν, δύο ημέρες μετά το συνέδριο της Σεβαστούπολης στις 13 Σεπτεμβρίου, ο κομισάριος των εξωτερικών υποθέσεων Γκεόργκι Τσιτσέριν απηύθυνε έκκληση από το ραδιόφωνο στους εργάτες και τους αγρότες της Τουρκίας να ενώσουν τις δυνάμεις τους με τη σοβιετική Ρωσία και να πολεμήσουν μαζί εναντίον των ιμπεριαλιστών.

Ο Κεμάλ δεν παρέλειψε να στείλει πράκτορες ακόμη και στους μουσουλμάνους της  Ινδίας, ώστε συσπειρώνοντας  τους πιστούς του Ισλάμ να ενισχύσει το κίνημά του. Έτσι, στις 18 Σεπτεμβρίου πραγματοποιήθηκε μια τεράστια διαδήλωση στη Βομβάη υπέρ της εδαφικής ακεραιότητας της Τουρκίας.

Παρ’ όλο που οι σχέσεις ανάμεσα στο Ισλάμ και τον μπολσεβικισμό δεν ήταν καλές, στις ασιατικές περιοχές της τσαρικής Ρωσίας οι μουσουλμάνοι είχαν μαζικά προσχωρήσει στην Επανάσταση, ενώ οι μουλάδες (μουσουλμάνοι ιερωμένοι) που διέσχιζαν την Ανατολία κήρυσσαν την ένωση του Ισλάμ με τον μπολσεβικισμό.

Στο μεταξύ, όταν η Σοβιετική Ένωση αντελήφθη ότι το κίνημά της δεν είχε απήχηση στη Δύση, στράφηκε προς την Ανατολή. Το δε Συνέδριο της 3ης Διεθνούς, που έλαβε χώρα στο Μπακού τον Σεπτέμβριο του 1920, είχε ως θέμα την ανεξαρτησία και την ελευθερία των λαών της Ανατολής. Στόχος του συνεδρίου ήταν η συντριβή του δυτικού καπιταλισμού και ιμπεριαλισμού.

Η κυβέρνηση του Κεμάλ στο συνέδριο εκπροσωπήθηκε από δεκαμελή αντιπροσωπεία, επικεφαλής της οποίας ήταν ο Μεμντούχ Σεβκέτ. Στο συνέδριο αυτό προσκλήθηκε από τους Μπολσεβίκους και ο Ενβέρ Πασάς, πρώην υπουργός πολέμου. Ανάμεσα στις αποφάσεις που έλαβε το συνέδριο ήταν και τα εξής: η βοήθεια προς τα επαναστατικά κινήματα της Ασίας εναντίον των Άγγλων, η απελευθέρωση 10.000 Τούρκων αιχμαλώτων, ο εξοπλισμός τους από τους Μπολσεβίκους και η αποστολή τους στην Άγκυρα, καθώς και στρατιωτική και οικονομική βοήθεια προς την κυβέρνηση του Κεμάλ.

Στο πλαίσιο αυτών των αγώνων εντάσσεται και η έκδοση στην Άγκυρα δύο  εφημερίδων, της «Anadolu da Yeni Gün» από τον Yunus Nadi, ο οποίος αργότερα εξέδωσε τη γνωστή εφημερίδα Τζουμχουριέτ και της επίσημης «Hakimiyet-i Milliye», που απηχούσε τις απόψεις του Κεμάλ. Και οι δύο εφημερίδες ασκούσαν έντονη φιλοσοβιετική προπαγάνδα, επινοώντας ακόμη και ομοιότητες ανάμεσα στον μπολσεβικισμό και το Ισλάμ.

Το τελευταίο οθωμανικό κοινοβούλιο

Στο μεταξύ, στην Κωνσταντινούπολη η κυβέρνηση του Αλί Ριζά, πιστή στις προγραμματικές της διακηρύξεις, αποφάσισε τη διεξαγωγή βουλευτικών εκλογών, οι οποίες πραγματοποιήθηκαν τον Δεκέμβριο του 1919. Το αποτέλεσμα αυτών των εκλογών ήταν καθαρή ψυχρολουσία για τον Σουλτάνο, αφού οι βουλευτές που εκλέχτηκαν ήταν στην πλειονότητά τους οπαδοί του Κεμάλ ή παλαιά μέλη της Επιτροπής «Ένωση και Πρόοδος». Ο Κεμάλ, υποψήφιος της πόλης Ερζερούμ, ήταν και αυτός ανάμεσα στους εκλεγέντες βουλευτές. Παρά τις συμβουλές όμως των συντρόφων του, δεν μετέβη στην Κωνσταντινούπολη για να καταλάβει τη βουλευτική του έδρα, αλλά  μετακόμισε στην κωμόπολη της Άγκυρας, στις 27 Δεκεμβρίου 1919.   

Το νεοεκλεγέν οθωμανικό Κοινοβούλιο άρχισε τις εργασίες του στην Κωνσταντινούπολη στα μέσα του Ιανουαρίου του 1920. Στις 28 Ιανουαρίου, οι βουλευτές συνέταξαν ένα κείμενο που περιείχε αυτούσιες τις αποφάσεις των διακηρύξεων του Ερζερούμ και της Σεβάστειας.

Το έγγραφο αυτό, που ονομάστηκε «Εθνικό Συμβόλαιο» (Misak-i Milli), κήρυττε το αδιαίρετο των τουρκικών εδαφών, των μη κατεχομένων από τον εχθρό κατά την ανακωχή του Μούδρου, πρότεινε δε η μοίρα των αραβικών επαρχιών να εξαρτηθεί από την ελεύθερη βούληση των κατοίκων τους. Επίσης απαιτούσε την επιστροφή των επαρχιών Καρς, Άρνταχαν και Μπατούμ στην Τουρκία. Η εθνικιστική πολιτική της Βουλής είχε ως αποτέλεσμα την κατάληψη των δημόσιων κτιρίων και την κήρυξη κατάστασης πολιορκίας από τους Συμμάχους, στις 16 Μαρτίου.

Τότε, σε ένδειξη διαμαρτυρίας, το Κοινοβούλιο αποφάσισε να κηρύξει τη διάλυσή του. Έτσι, δέκα εβδομάδες μετά τη σύγκλησή της, η οθωμανική Βουλή αυτοδιαλύθηκε, στις 18 Μαρτίου. Τότε ο Κεμάλ με εγκύκλιό του προς τους πολιτικούς και στρατιωτικούς ανακοίνωσε τη σύγκληση της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης στην Άγκυρα. Πολλοί βουλευτές, ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμά του, μετέβησαν στην Άγκυρα, ενώ οι κενές θέσεις των μη προσελθόντων καλύφθηκαν από βουλευτές που εκλέχτηκαν με νέες εκλογές σε όλη την Τουρκία.

Η εναρκτήρια συνεδρίαση της Μεγάλης Εθνοσυνέλευσης (Turkiye Buyuk Millet Meclisi) έλαβε χώρα στις 23 Απριλίου. Αυτή αμέσως ασχολήθηκε με το επείγον οικονομικό πρόβλημα και στις 24 Απριλίου ψήφισε τον πρώτο της νόμο, που ήταν οικονομικού χαρακτήρα.

Η επισημοποίηση των ρωσοτουρκικών σχέσεων

Α. Αποστολή πρότασης προς τη Μόσχα 

Μετά την ανακωχή του Μούδρου, οι εθνικιστές στράφηκαν προς τη Μόσχα, η οποία ασκώντας προπαγάνδα στις χώρες της Ασίας, κήρυσσε «Ελευθερία για τους λαούς». Παρ’ όλο που τότε η εικόνα της Σοβιετικής Ένωσης δεν ήταν καλή, οι οπαδοί του Κεμάλ ζήλεψαν τις επιτυχίες των Μπολσεβίκων και επιδίωξαν να τους μιμηθούν, θεωρώντας ότι το Εθνικιστικό Κίνημα εναντίον της Δύσης είχε ομοιότητες με αυτό των Μπολσεβίκων, όχι βέβαια από ιδεολογική άποψη, αλλά επειδή στρεφόταν εναντίον των Δυτικών. Κατά τον Κεμάλ, μόνον οι  Μπολσεβίκοι ήταν σε θέση να βοηθήσουν οικονομικά το κίνημά του.

H κυβέρνηση της Άγκυρας, που προέκυψε από τη Μεγάλη Εθνοσυνέλευση, άσκησε εθνικιστική πολιτική, εμπνευστής της οποίας ήταν ο Μουσταφά Κεμάλ. Η διαφαινόμενη πολιτική της Δύσης για απόκτηση νέων εδαφών με τον διαμελισμό της Τουρκίας και η αδυναμία της Ρωσίας, η οποία δεν αποτελούσε προς το παρόν απειλή για την Τουρκία, ήταν οι δύο άξονες γύρω από τους οποίους στράφηκε η πολιτική της εθνικιστικής κυβέρνησης. Παρ’ όλο που η κυβέρνηση αυτή δεν συμφωνούσε με τον ρωσικό ιμπεριαλισμό, εντούτοις η φιλοσοβιετική πολιτική της παρέμεινε σταθερή. Ο Κεμάλ ήταν αυτός που είπε ότι «Οι Μπολσεβίκοι είναι εχθροί των εχθρών μας και εμείς για να επιτύχουμε τους σκοπούς μας πρέπει να συνεργαστούμε μαζί τους».

Όταν η Μεγάλη Εθνοσυνέλευση άρχισε τις εργασίες της, αποφάσισε την επισημοποίηση των σχέσεών της με τη Μόσχα. Το πρώτο κείμενο, που συντάχθηκε από την τουρκική Εθνοσυνέλευση, ήταν μια πρόταση προς τη Ρωσία, που εστάλη στον Λένιν στις 26 Απριλίου 1920.  Με την πρόταση αυτή ο Κεμάλ αναλάμβανε τη διευκόλυνση της μπολσεβικοποίησης της Γεωργίας και την επιστροφή του Αζερμπαϊτζάν στην επιρροή της σοβιετικής Ρωσίας. Πρότεινε, επίσης, στρατιωτική επιχείρηση κατά της «ιμπεριαλιστικής κυβέρνησης της Αρμενίας», με το πρόσχημα ότι αυτή ήταν αγγλόφιλη.

Σε αντάλλαγμα για τις καλές του υπηρεσίες, ο Κεμάλ ζητούσε μια προκαταβολή 5.000.000 χρυσών λιρών, πολεμοφόδια, σύγχρονα όπλα, υγειονομικό υλικό και τρόφιμα για το νστρατό του. Η βοήθεια αυτή θα χρησίμευε για τη διεξαγωγή κοινού αγώνα κατά του ιμπεριαλισμού.

Το κείμενο αυτό εστάλη στη Μόσχα με τον ανθυπολοχαγό Ιμπραήμ, ο οποίος αναχώρησε από το λιμάνι της Τραπεζούντας στις 7/8 Μαΐου για το Νοβοροσίσκ. Ο ανθυπολοχαγός επέδωσε το μήνυμα στον κομισάριο των Εξωτερικών Τσιτσέριν, παρουσία του Χαλίλ πασά, του ιατρού Φουάτ και του Ρώσου αξιωματικού Σουκουτζούκοφ.

Ο Τσιτσέριν, με έγγραφό του της 3ης Ιουνίου προς τη Μεγάλη Εθνοσυνέλευση, επιβεβαίωνε τη λήψη της πρότασης, προσθέτοντας ότι την παρέλαβε με μεγάλη χαρά, στη συνέχεια δε διατύπωνε μια αντιπρόταση. Σύμφωνα με τον Τσιτσέριν, οι ρωσοτουρκικές σχέσεις δεν θα μπορούσαν να  αναπτυχθούν περαιτέρω, εάν η Άγκυρα δεν αναγνώριζε το δικαίωμα των λαών για αυτοδιάθεση και εάν δεν οργάνωνε δημοψήφισμα στην τουρκική Αρμενία, στο Κουρδιστάν, στο Λαζιστάν, στο Μπατούμ, στην Ανατολική Θράκη και στις αραβικές περιοχές.

Στις διαβουλεύσεις αυτές συμπεριλαμβανόταν και η πρόταση συμμετοχής των προσφύγων, που είχαν υποχρεωθεί να εγκαταλείψουν τις εστίες τους στις περιοχές αυτές. Ο Κεμάλ εξέλαβε την απάντηση ως προσπάθεια της Ρωσίας να προσαρτήσει την Αρμενία, τη χώρα των Λαζών και του Κουρδιστάν. Έτσι, απέστειλε την παρακάτω διπλωματική απάντηση στον Τσιτσέριν, στις 20 Ιουνίου:

«Οι όροι που θέτει η ρωσική πλευρά για την ανάπτυξη των ρωσοτουρκικών σχέσεων ταυτίζονται με τις αρχές μας, όμως η εφαρμογή των αρχών αυτών εμποδίζεται από την πολιτική των δυτικών δυνάμεων. Η Τουρκία δέχεται την παρέμβαση της Ρωσίας για τη διευθέτηση των συνόρων με το Κουρδιστάν και την Αρμενία.

Αλλά, επειδή τουρκικές περιοχές καταστρέφονται από τους γείτονες, είμαστε υποχρεωμένοι να πάρουμε ορισμένα στρατιωτικά μέτρα, όμως προς το παρόν αναβάλλουμε τη λήψη τους, συμμορφούμενοι με τις απόψεις σας. Η Τουρκία δεν μάχεται εναντίον των Δυτικών ιμπεριαλιστών, προκειμένου να διαφυλάξει μόνον την ανεξαρτησία της, αλλά αγωνίζεται και για να μην χρησιμοποιηθεί ο τουρκικός λαός ως όργανο εκείνων στην εξάπλωση του ιμπεριαλισμού. Για τον λόγο αυτό είμαστε βέβαιοι ότι εξυπηρετούμε ολόκληρη την ανθρωπότητα».          

Β. Αποστολή εξ υπουργών επιτροπής στη Μόσχα   

Παράλληλα με την αποστολή της ανωτέρω πρότασης, η τουρκική κυβέρνηση, ύστερα από τη συνεδρίαση της 5ης Μαΐου 1920, αποφάσισε την αποστολή στη Μόσχα μιας εξ υπουργών επιτροπής, στην οποία δόθηκαν συγκεκριμένες οδηγίες. Στις οδηγίες αυτές σημαντικό μέρος κατελάμβανε το αίτημα παροχής ρωσικής βοήθειας και αυτό της από κοινού άμυνας των Δαρδανελίων. Πρόεδρος της επιτροπής ορίστηκε ο υπουργός Εξωτερικών Μπεκίρ Σαμί, ενώ στην ίδια επιτροπή συμμετείχε και ο υπουργός Οικονομικών Γιουσούφ Κεμάλ.

Η ομάδα αυτή αναχώρησε από την Τραπεζούντα στις 3 Ιουλίου και έφθασε στη Μόσχα στις 19 Ιουλίου. Αρχικά, τα μέλη της επιτροπής ένιωσαν αμηχανία και απογοήτευση, επειδή δεν έτυχαν επίσημης υποδοχής. Όμως, μετά την παρέλευση λίγων ημερών, οι Ρώσοι παραχώρησαν στην επίσημη τουρκική επιτροπή ένα διαμέρισμα για την άνετη παραμονή τους. Στο μεταξύ, ο ανθυπολοχαγός  Ιμπραήμ, που είχε μεταφέρει την πρώτη τουρκική πρόταση στη Μόσχα, επέστρεψε από τη Ρωσία στην Τραπεζούντα μεταφέροντας την πολυπόθητη είδηση ότι οι Ρώσοι, επιτέλους, ανταποκρίθηκαν στο αίτημα των Τούρκων. Η ρωσική βοήθεια θα αποτελείτο από 60.000 τουφέκια, 112 ελαφρά και 10 βαρέα πυροβόλα και 2.000.000 λίρες, από τις οποίες οι μισές θα ήταν χρυσές. Οι Ρώσοι υποσχέθηκαν, επίσης, ότι στην επιτροπή των υπουργών θα παρέδιδαν άλλες 120.000 χρυσές λίρες.    

Χαρακτηριστική είναι η φράση του Κεμάλ όταν έμαθε το ευχάριστο νέο για την επικείμενη σοβιετική βοήθεια, προς τον ανταποκριτή της γαλλικής εφημερίδας Journal: «Έχω όλο το Ισλάμ πίσω μου και πλάι μου έναν σύμμαχο ακόμη πιο μεγάλο, που μου απλώνει το χέρι».

Γ. Αποστολή ρωσικής πρεσβείας στην Άγκυρα 

Στο μεταξύ οι Μπολσεβίκοι αποφάσισαν την αναβάθμιση των σχέσεών τους με την κυβέρνηση της Άγκυρας σε επίπεδο πρεσβείας και απέστειλαν τους πρώτους διπλωμάτες στην Άγκυρα στις 10 Ιουνίου 1920. Οι πρώτοι διπλωματικοί υπάλληλοι, που θα στελέχωναν τη ρωσική πρεσβεία, έφθασαν στο Ερζερούμ στις 5 Σεπτεμβρίου και κατευθύνθηκαν ακολούθως προς την πόλη Ερζιντζάν.

Στις αποσκευές τους, μεταξύ των άλλων, μετέφεραν και 200 κιλά χρυσού. Στη συνέχεια, τα μέλη της πρεσβείας προωθήθηκαν προς τη Σεβάστεια, όπου τους επιφυλάχθηκε λαμπρή υποδοχή. Σε σύντομο χρονικό διάστημα αναχώρησε για την Άγκυρα και η δεύτερη ομάδα του προσωπικού της πρεσβείας, στην οποία συμμετείχε και ο Ρώσος πρέσβης, Mdivani Polikarp Gurgenovitch. Οι Ρώσοι διπλωματικοί υπάλληλοι έφθασαν στο Καρς στις 28 Δεκεμβρίου και στην Άγκυρα στις 28 Φεβρουαρίου 1921.   

ΣΥΜΦΩΝΙΕΣ ΚΑΙ ΠΑΛΙΝΔΡΟΜΗΣΕΙΣ

Η πρώτη διάσκεψη της Μόσχας

Η προαναφερθείσα εξ υπουργών επιτροπή έφτασε τελικά στη Μόσχα στις 19 Ιουλίου 1920. Όμως, μολονότι δεν είχε προηγηθεί πρόσκλησή της, εντούτοις η επιτροπή έγινε δεκτή και συναντήθηκε με τον κομισάριο των εξωτερικών Τσιτσέριν και τον Καράχαν στις 24 Ιουλίου. Η επιτροπή ζήτησε αμέσως βοήθεια, προβάλλοντας την κακή οικονομική κατάσταση που επικρατούσε στην Άγκυρα και τόνισε ότι η καθυστέρηση της αιτηθείσας βοήθειας θα δημιουργούσε άλυτα προβλήματα. Οι Ρώσοι καθησύχασαν τα μέλη της επιτροπής, ανακοινώνοντάς τους ότι είχαν ήδη κανονίσει το ύψος της βοήθειας με τον Χαλίλ πασά. Παρ’ όλα αυτά, οι Τούρκοι διακατέχονταν από αισθήματα ανασφάλειας ως προς το αποτέλεσμα. Έπειτα όμως από αυτή τη συνάντηση, οι Ρώσοι απέφυγαν νέα επικοινωνία με την επιτροπή.

Αργότερα, οι Τούρκοι ειδοποιήθηκαν ότι θα είχαν συνομιλίες με τον Καραχάν στις 4 Αυγούστου. Στη συνέχεια οι δύο επιτροπές συναντήθηκαν στις 17 Αυγούστου. Μετά τις συζητήσεις που επακολούθησαν ανάμεσα  στις δύο πλευρές και διήρκεσαν έως τις 24 Αυγούστου, συντάχθηκε ένα κείμενο, του οποίου οκτώ άρθρα μονογραφήθηκαν αμέσως. Το περιεχόμενό τους αναφερόταν στα παρακάτω σημεία:

«Έκαστη των συμβαλλομένων πλευρών δεν θα αναγνωρίσει διεθνείς Συνθήκες που δεν είναι αποδεκτές από την άλλη. Οι δύο πλευρές θα προσπαθήσουν για την αναβάθμιση της επικοινωνίας ανάμεσά τους, λαμβάνοντας όλα τα απαιτούμενα μέτρα για τη βελτίωση της σιδηροδρομικής γραμμής που συνδέει τις δύο χώρες. Όταν υπήκοοι του ενός από τα δύο κράτη κατοικούν στο άλλο, αυτοί θα υπόκεινται στους νόμους της χώρας που τους φιλοξενεί. Συμφωνείται από κοινού ότι οι διεθνείς Συνθήκες που θα συνταχθούν για την ελεύθερη ναυσιπλοΐα των εμπορικών πλοίων στα Στενά, δεν θα έχουν περιοριστικό χαρακτήρα αναφορικά με την ασφάλεια και την κυριαρχία της Τουρκίας στην περιοχή».

Στη συνέχεια η συζήτηση διακόπηκε, επειδή οι Ρώσοι ζήτησαν την παραχώρηση τουρκικών εδαφών προς στους Αρμενίους. Ο Τσιτσέριν, στις 27-28 Αυγούστου, για να επανασυνδέσει τον διάλογο πρότεινε την παραχώρηση των επαρχιών Βαν, Μους και Μπίτλις στους Αρμενίους. Η πρόταση αυτή του Τσιτσέριν γνωστοποιήθηκε στην Άγκυρα, η οποία όμως την απέρριψε. Ο δε Κεμάλ, σε τηλεγράφημά του προς τον υπουργό Εξωτερικών Μπεκίρ Σαμί που βρισκόταν στη Μόσχα, κατέκρινε τη στάση αυτή των Ρώσων. Επίσης τον πληροφόρησε ότι Αρμένιοι τουρκικής υπηκοότητας, που είχαν εγκαταλείψει τις εστίες τους, θα μπορούσαν να επιστρέψουν στην Τουρκία απολαμβάνοντας τα δικαιώματα που είχαν και οι άλλες μειονότητες. Η απάντηση αυτή είχε σκοπό να ρίξει στάχτη στα μάτια των Ρώσων, προκειμένου να υπογραφεί η συμφωνία, με την οποία θα αναγνωριζόταν η ανεξαρτησία της Τουρκίας και θα εξασφαλιζόταν και η αιτηθείσα οικονομική βοήθεια. Λόγω του αρμενικού ζητήματος, οι συζητήσεις διακόπηκαν για ένα περίπου μήνα, κατά τη διάρκεια του οποίου οι Τούρκοι επιτέθηκαν κατά των Αρμενίων.

Στη σύσκεψη που πραγματοποιήθηκε στις 28 Σεπτεμβρίου, οι Ρώσοι κάλεσαν μαζί με την εξ υπουργών επιτροπή και τους ηγέτες της επιτροπής «Ένωση και Πρόοδος», που βρίσκονταν εκείνη την περίοδο στη Μόσχα. Παρόντες στη σύσκεψη ήταν οι εξής: ο Ενβέρ πασάς, ο Χαλίλ πασάς, ο Ιμπραήμ Ταλί και ο  Σεϊφί μπέης, ενώ από τους Ρώσους συμμετείχαν ο Τσιτσέριν, ο Ελιγίαβα και ο Σκλιάνσκι, υπασπιστής του Τρότσκι. Κατά τη συζήτηση, ο Χαλίλ πασάς πρότεινε στους Ρώσους να καταλάβουν με την 11η Ερυθρή Στρατιά την Αρμενία. Το κέντρο βάρους της συζήτησης παρέμεινε η ρωσική οικονομική και στρατιωτική βοήθεια προς τους Τούρκους. Στη σύσκεψη αυτή ο Κεμάλ δεν κατόρθωσε να εξουδετερώσει τους εκπροσώπους της επιτροπής «Ένωση και Πρόοδος», οι οποίοι και πρωτοστατούσαν στις συζητήσεις.

Το πρόβλημα της Αρμενίας

Στο μεταξύ, ενώ οι Τούρκοι εκτόξευαν απειλές κατά της Δημοκρατίας της Αρμενίας, οι Μπολσεβίκοι προσπαθούσαν να τους καθησυχάσουν, διαβεβαιώνοντας ότι οι διαφορές με τους Αρμενίους θα λύνονταν ειρηνικά. Όμως οι Τούρκοι, κρίνοντας ότι η Αρμενία ήταν εμπόδιο στα σχέδιά τους, αποφάσισαν να επιτεθούν. Έτσι ο Κεμάλ διέταξε τον στρατηγό Κιαζίμ Καραμπεκίρ να επιτεθεί εναντίον της Αρμενίας, προφανώς για να προκαταλάβει τους Ρώσους, οι οποίοι πίεζαν τους Τούρκους για εδαφικές παραχωρήσεις. Από την αρχή φάνηκε ότι οι Τούρκοι ήταν ισχυρότεροι των Αρμενίων. Έτσι στις 29 Σεπτεμβρίου 1920 κατέλαβαν το Σαρίκαμις, το Τσάτακ και το Ντιβίκ, στις 30 Σεπτεμβρίου το Μερντενίκ και στις 30 Οκτωβρίου το Καρς.

Η Δημοκρατία της Αρμενίας αναγκάστηκε να συνθηκολογήσει, παραδίδοντας στους Τούρκους την πόλη Αλεξαντροπόλ (Γκίουμρι ή Λενινακάν), στις 25 Νοεμβρίου. Η αρμενική κυβέρνηση, αφού υπέγραψε στις 3 Δεκεμβρίου την καταστροφική Συμφωνία του Γκίουμρι με τους Τούρκους, παραιτήθηκε. Στο μεταξύ, οι Αρμένιοι επαναστάτες ανακήρυξαν την Αρμενία σοβιετική δημοκρατία, δίνοντας το δικαίωμα στους Ρώσους να ισχυριστούν ότι η Συμφωνία του Γκιούμρι ήταν άκυρη. Η συμφωνία αυτή ήταν η πρώτη συμφωνία που υπέγραψε η κυβέρνηση της Άγκυρας με ένα ξένο κράτος. Σύμφωνα με αυτή, η Συνθήκη των Σεβρών θεωρείται άκυρη και οι ανατολικές επαρχίες της Τουρκίας, που προσαρτήθηκαν το 1878 στη Ρωσία, αναγνωριζόταν ότι ανήκουν πλέον στην Τουρκία.

Η αναθέρμανση των σχέσεων

Μετά τα γεγονότα της Αρμενίας, οι σχέσεις ανάμεσα στην Τουρκία και τη Ρωσία πέρασαν μια κρίση. Σύντομα όμως, το κοινό συμφέρον έφερε τις δύο χώρες και πάλι τη μία κοντά στην άλλη. Η σπουδαιότητα που έδωσαν οι Τούρκοι στη σχέση τους αυτή υποχρέωσε τον Κεμάλ να αναβαθμίσει την τουρκική αντιπροσωπεία στη Ρωσία. Έτσι, με τηλεγράφημά του, στις 19 Νοεμβρίου, κάλεσε στην Άγκυρα τον διοικητή του δυτικού μετώπου Αλί Φουάτ πασά, ο οποίος έφθασε στην Άγκυρα με τραίνο, στις 21 Νοεμβρίου. Στον σταθμό τον προϋπάντησε ο ίδιος ο Κεμάλ και του πρότεινε τη θέση του πρέσβη στη Μόσχα.

Ο Αλί Φουάτ αρχικά εξέλαβε την πρόταση ως προσπάθεια απομάκρυνσής του από τη χώρα, τελικά όμως αποδέχτηκε τον διορισμό. Αυτή την περίοδο, ο Ερυθρός Στρατός είχε υποστεί μια μεγάλη ήττα στην Πολωνία και το γόητρό του είχε καταβαραθρωθεί. Τότε επικράτησε ένα κλίμα ανασφάλειας και ανάγκασε τους Μπολσεβίκους να έλθουν σε συνεννόηση με τους Άγγλους για την υπογραφή μιας εμπορικής συμφωνίας αλλά και για την άρση του αποκλεισμού των ρωσικών λιμανιών.

Αποστολή τουρκικής πρεσβείας στη Μόσχα

Στο μεταξύ, οι ενέργειες εκ μέρους της Τουρκίας για τη δημιουργία πρεσβείας στη Μόσχα και τη στελέχωσή της, ολοκληρώθηκαν. Πρέσβης ορίστηκε ο Αλί Φουάτ πασάς, Α’ Γραμματέας ο Αζίζ, Β’ Γραμματέας ο Οσμάν Κεμάλ, ενώ ο λοχαγός του πεζικού Ιντρίς και ο λοχαγός του ιππικού Σαίμ κατέλαβαν άλλες διοικητικές θέσεις. Στρατιωτικός ακόλουθος διορίστηκε ο ταγματάρχης του επιτελείου Σαφέτ, με βοηθό τον λοχαγό του επιτελείου Μιτάτ και τον λοχαγό ιππικού Αλί Ριζά. Εξάλλου, για την ασφάλεια της πρεσβείας επελέγησαν 30 άνδρες που υπηρετούσαν στη διοίκηση του δυτικού μετώπου. Όταν τελείωσαν οι προετοιμασίες, το προσωπικό αναχώρησε σιδηροδρομικώς από το Εσκί Σεχίρ, στις αρχές  Νοεμβρίου, και έφθασε στο Καρς στις 16 Δεκεμβρίου.

Στο μεταξύ, η κυβέρνηση στη συνεδρίαση της 7ης Δεκεμβρίου αποφάσισε την υπογραφή συμφωνίας με τους Ρώσους. Για τον σκοπό αυτό συγκροτήθηκε μια επιτροπή, η οποία αποτελούνταν από τον πρέσβη Αλί Φουάτ, τον Γιουσούφ Κεμάλ και τον Ριζά Νουρ. Ακολούθως, ειδοποιήθηκε ο Αλί Φουάτ να αναμένει στο Καρς τα υπόλοιπα μέλη της επιτροπής, που είχαν ήδη αναχωρήσει από την  Άγκυρα, στις 14 Δεκεμβρίου.

Σχεδόν ταυτόχρονα με τα μέλη της επιτροπής, που έφθασαν στις 7 Ιανουαρίου 1921 στο Καρς, έφθασε και ο Μπεκίρ Σαμί από τη Μόσχα καθώς και το προσωπικό της ρωσικής πρεσβείας, συνοδευόμενο από τον Ρώσο πρέσβη Μντιβάνι και τον Μουσταφά Σουπχί με την ακολουθία του. Οι αντιπροσωπείες αυτές Ρώσων και Τούρκων δεν έχασαν χρόνο και άρχισαν αμέσως τις εργασίες. Τον Δεκέμβριο του 1920 έφθασε στο Καρς και ο Υπουργός αμύνης του Αζερμπαϊτζάν, Σαχταχτίνσκι, ο οποίος έφερε μαζί του επιστολή του Στάλιν προς τον Κεμάλ. Στις 13 Δεκεμβρίου ο Κεμάλ, με επιστολή του προς τον Σαχταχτίνσκι, αποδεχόταν την μπολσεβικοποίηση του Αζερμπαϊτζάν, ενώ σε άλλη επιστολή του, προς τον Στάλιν, της 14ης Δεκεμβρίου, εκφραζόταν κολακευτικά για τους αγώνες του Ρώσου κομισαρίου κατά του δυτικού ιμπεριαλισμού.    

Μετά από μακρά παραμονή στο Καρς, το προσωπικό της τουρκικής πρεσβείας αποφάσισε να αναχωρήσει με το τραίνο της γραμμής Καρς-Γκιούμρι-Τιφλίδα-Μπακού-Χάρκοφ. Το προσωπικό της πρεσβείας διαιρέθηκε σε δύο ομάδες, από τις οποίες η πρώτη θα παρέμενε στην Τιφλίδα για μία εβδομάδα. Το προσωπικό έφθασε στη Μόσχα στις 19 Φεβρουαρίου 1921. Μετά από μια θερμή υποδοχή, τα μέλη της πρεσβείας εγκαταστάθηκαν στο κτίριο της τουρκικής πρεσβείας, επί της οδού Τρέτι Μεσάνσκι. Το ίδιο βράδυ, ο πρέσβης Αλί Φουάτ υπέβαλε στον Τσιτσέριν τα διαπιστευτήριά του.

Ο δεύτερος γύρος των συζητήσεων

Όμως, ο δεύτερος γύρος των συζητήσεων ανάμεσα στους Τούρκους και τους Ρώσους επρόκειτο να αρχίσει με αμοιβαίες καχυποψίες. Οι Ρώσοι φοβούνταν ότι η προσέγγιση της κυβέρνησης της Άγκυρας με αυτή του Σουλτάνου θα είχε ως επακόλουθο τη σύμπλευσή τους με την Αγγλία.

Εκείνη την περίοδο, μια επιτροπή του σουλτανικού καθεστώτος, επικεφαλής της οποίας ήταν ο Αχμέτ Ιζέτ Πασάς, αναχώρησε στις 4 Δεκεμβρίου 1920 για το Μπίλετζικ, όπου συναντήθηκε με τον Κεμάλ. Στη συνέχεια, όλοι μαζί μετέβησαν στην Άγκυρα. Εκεί, οι εκπρόσωποι της κυβέρνησης του Σουλτάνου διαπίστωσαν ότι πολλοί βουλευτές ήταν μέλη του Μπολσεβίκικου Συλλόγου και ότι ακόμη και ο αρχηγός του Γενικού Επιτελείου φορούσε ένα κόκκινο καλπάκι, δείγμα της μπολσεβίκικης νοοτροπίας του.

Αυτή η συνάντηση προσωπικοτήτων εκ μέρους των δύο τουρκικών κυβερνήσεων επιβεβαίωσε τις υποψίες των Ρώσων ότι οι Τούρκοι ετοιμάζονταν να προβούν σε συμφωνία με τους Άγγλους, ώστε στη συνέχεια να καταλάβουν μαζί το Μπακού και το Μπατούμ. Η κατάληψη του Μπακού θα έθετε το μπολσεβίκικο καθεστώς σε μεγάλο κίνδυνο, διότι οι Ρώσοι θα στερούνταν τα οφέλη των πετρελαίων της Κασπίας. Από την άλλη πλευρά, οι Τούρκοι ανησυχούσαν για το ενδεχόμενο υπογραφής εμπορικής συμφωνίας μεταξύ Ρώσων και Άγγλων. Εξάλλου, οι Τούρκοι διέβλεπαν ότι η προσέγγιση Άγγλων και Ρώσων θα είχε ως επακόλουθο νέες προτάσεις και συζητήσεις γύρω από τον τεμαχισμό της Ανατολίας και τον έλεγχο των Στενών.

Παρ’ όλα αυτά, οι συσκέψεις ανάμεσα στους Τούρκους και τους Ρώσους άρχισαν στις 21 Φεβρουαρίου 1921. Το πρώτο θέμα της συζήτησης ήταν ο σκοπός της άφιξης των Τούρκων στη Μόσχα, δίχως αυτοί να έχουν προηγουμένως προσκληθεί. Οι Τούρκοι υποστήριξαν ότι πήγαν στη Μόσχα, αποδεχόμενοι  την πρόσκληση του Ρώσου πρέσβη Μντιβάνι. Αυτή η δήλωση δυσαρέστησε τον Τσιτσέριν, επειδή φάνηκε ότι αγνοούσε τις ενέργειες του πρέσβη. Στη συνέχεια οι Ρώσοι ενημέρωσαν τους Τούρκους ότι επίκειται υπογραφή συμφωνίας με τους Άγγλους.

Στο άκουσμα του απρόσμενου αυτού νέου, η τουρκική επιτροπή, αποτελούμενη από τους Αλί Φουάτ, Γιουσούφ Κεμάλ και Ριζά Νουρ, αποφάσισε αμέσως να επισκεφθεί τον Στάλιν, τη νύχτα 22/23 Φεβρουαρίου. Ο Ρώσος κομισάριος διευκρίνισε ότι δεν επρόκειτο να προβεί σε καμία ενέργεια που θα έθετε σε κίνδυνο την επικείμενη υπογραφή της εμπορικής συμφωνίας με την Αγγλία. Eπίσης τους διαβεβαίωσε ότι θα προσφέρει στην Άγκυρα σύμφωνο φιλίας και οικονομική βοήθεια.

Η ρωσοτουρκική συνθήκη

Ύστερα από τις παρασχεθείσες διαβεβαιώσεις εκ μέρους του Στάλιν, ορίστηκε η έναρξη της διάσκεψης για τις 26 Φεβρουαρίου 1921, στο κτίριο του Κομισαριάτου των Εξωτερικών. Σ’ αυτή τη διάσκεψη η Τουρκία αντιπροσωπεύεται από τον βουλευτή Κασταμονής και υπουργό Οικονομικών Γιουσούφ Κεμάλ, τον βουλευτή Σινώπης ιατρό Ριζά Νουρ και τον πρέσβη Αλί Φουάτ, ενώ την Ρωσία εκπροσωπούν ο κομισάριος των Εξωτερικών Τσιτσέριν και ο Τζελάλ Κορκμάζοφ, μέλος της πανρωσικής κεντρικής επιτροπής. Κατά τη διάρκεια της διάσκεψης εξετάζονται θέματα αμοιβαίου ενδιαφέροντος και στις 9 Μαρτίου οι δύο αντιπροσωπείες συμφωνούν στα παρακάτω 12 σημεία:

1. Η Ρωσία αναγνωρίζει το απαραβίαστο των τουρκικών συνόρων, όπως αναφέρεται στο Εθνικό Συμβόλαιο (Misak-i Milli).

2. Ως Β.Α. όριο των συνόρων της Τουρκίας καθορίζεται το χωριό Σαρπ στον Εύξεινο Πόντο, ακολουθείται το όριο των νομών Καρς και Αρνταχάν, ενώ έπονται ο χείμαρρος Αρπά τσαγί και ο ποταμός Αράς.

3. Η πόλη Μπατούμ και το λιμάνι της αποδίδονται στη Γεωργία.

4. Απαγορεύεται η ανέγερση τουρκικών φυλακίων σε απόσταση 8 χλμ. από τη σιδηροδρομική γραμμή, κατά μήκος του Αρπάτσαϊ.

5. Απελευθερώνεται η περιοχή του Ναχιτσεβάν, η δε προστασία της ανατίθεται στο Αζερμπαϊτζάν.

6. Η Ρωσία δεν θα επέμβει στις συμφωνίες που θα υπογράψουν η Τουρκία με την Αρμενία, τη Γεωργία και το Αζερμπαϊτζάν.

7. Η βοήθεια προς την Τουρκία, που θα προέρχεται από τη Γερμανία και από άλλες χώρες, θα διέρχεται ελεύθερα διαμέσου της Ρωσίας.

8. Εξασφαλίζεται η επάνοδος των Τούρκων αιχμαλώτων, εντός προθεσμίας δύο μηνών.

9. Καθένα από τα συμβαλλόμενα μέρη αναλαμβάνει την υποχρέωση της ενημέρωσης του έτερου μέλους σχετικά με την υπογραφή συμφωνίας με άλλο κράτος.

10. Η συμφωνία θα γίνει αποδεκτή μετά τον έλεγχο της ρωσικής μετάφρασης.

11. Η σοβιετική Ρωσία αναγνωρίζει την ανεξαρτησία των ανατολικών λαών και τον τρόπο διακυβέρνησής τους.

12. Ενισχύεται ο αγώνας των ανατολικών λαών για την ανεξαρτησία τους, δίχως προηγούμενη ενημέρωση των Άγγλων.

Στη συνεδρίαση της 16ης Μαρτίου ο Τσιτσέριν παρουσίασε την επιστολή που είχε στείλει στον υπουργό Οικονομικών Γιουσούφ Κεμάλ, με την οποία δινόταν η υπόσχεση της οικονομικής  βοήθειας προς την τουρκική κυβέρνηση.

Η ρωσοτουρκική συνθήκη υπογράφτηκε στις 18 Μαρτίου, αλλά φέρει ως ημερομηνία υπογραφής την 16η Μαρτίου, προκειμένου να συμπέσει με αυτήν της εμπορικής συμφωνίας ανάμεσα στη Ρωσία και την Αγγλία.

Η σημασία της Συνθήκης Ρωσίας-Τουρκίας

Με την υπογραφή αυτής της συνθήκης, η Ρωσία αναγνώριζε τα σύνορα της Τουρκίας όπως αυτά ορίζονταν στο Εθνικό Συμβόλαιο, ενώ εμμέσως, αυτή δεν ανεγνώριζε τη συνθήκη των Σεβρών. Έτσι η λύση του θέματος των στενών του Βοσπόρου και των Δαρδανελίων θα πραγματοποιείτο δίχως τον περιορισμό της κυριαρχίας της Τουρκίας, ενώ διαγράφονταν οι τουρκικές πολεμικές αποζημιώσεις και οι διομολογήσεις προς τη Ρωσία κηρύσσονταν άκυρες. Η Ρωσία με τη συνθήκη αυτή στεκόταν στο πλευρό της Τουρκίας κατά των αξιώσεων των δυτικών δυνάμεων και της Ελλάδας, παράλληλα δε εξασφαλιζόταν ρωσική οικονομική βοήθεια προς την Τουρκία για μια περίοδο 10 ετών. Έτσι η Τουρκία, έχοντας εξασφαλίσει τα ανατολικά της σύνορα με την Ρωσία και τις σοβιετικές δημοκρατίες του Καυκάσου, απέσυρε τις δυνάμεις της από την ανατολική Τουρκία για να ενισχύσει εκείνες του δυτικού μετώπου.

Οι προσπάθειες ποδηγέτησης του κεμαλικού κινήματος

Η Ρωσία κατέβαλε κατά διαστήματα πολλές προσπάθειες για την ποδηγέτηση του εθνικιστικού κινήματος του Κεμάλ. Παρά δε το γεγονός της υπογραφείσας συνθήκης, οι προσπάθειες της Ρωσίας για τη σύνδεση της Τουρκίας στο άρμα της αυξήθηκαν. Η Ρωσία, για την υλοποίηση των επιδιώξεών της, χρησιμοποίησε Τούρκους που είχαν ενστερνιστεί την μπολσεβίκικη ιδεολογία. Οι σημαντικότερες ενέργειες για την υλοποίηση του σκοπού αυτού ήταν η αποστολή του Μουσταφά Σουπχί στην Τουρκία και η συνεργασία των Ρώσων με την Επιτροπή «Ένωση και Πρόοδος».   

Α. Ενέργειες του Μουσταφά Σουπχί

Ο Μουσταφά Σουπχί γεννήθηκε στην Κερασούντα, το 1883. Σπούδασε νομικά στην Πόλη και πολιτικές επιστήμες στο Παρίσι. Αρχικά εργάστηκε ως καθηγητής οικονομικών, ακολούθως  έγινε διευθυντής εφημερίδας. Το 1913, λόγω της ιδεολογίας του, εκτοπίστηκε στη Σινώπη, απ’ όπου απέδρασε και κατέφυγε στη Σεβαστούπολη της Κριμαίας. Στη συνέχεια άρχισε να προπαγανδίζει τον μπολσεβικισμό στους Τούρκους της Σοβιετικής Ένωσης. Το 1918 συναντάται με τον Στάλιν, ακολούθως δε γίνεται εκδότης της εφημερίδας Yeni D’nya. Στη συνέχεια ο Σουπχί γίνεται μέλος του μπολσεβίκικου κόμματος.

Στο πρώτο συνέδριο των Τούρκων αριστερών σοσιαλιστών, που έλαβε χώρα στη Μόσχα, αποφασίζεται η ίδρυση του τουρκικού κομμουνιστικού κόμματος, την προεδρία του οποίου ανέλαβε ο Σουπχί. Σε μια πανηγυρική ομιλία του, που πραγματοποιήθηκε στην Πετρούπολη, διατυπώνει τα παρακάτω:

«Όταν με τη νίκη του προλεταριάτου λήξει νικηφόρα η παγκόσμια επανάσταση, εμείς οι Τούρκοι κομμουνιστές φανταζόμαστε ότι η πιο μυθική πόλη της οικουμένης, η Κωνσταντινούπολη, θα γίνει έδρα της κομμουνιστικής Διεθνούς, της οποίας το άστρο θα λάμψει στην κορυφή του τρούλου της Αγίας Σοφίας».

Ο Σουπχί, τον Δεκέμβριο του 1918, αντιπροσώπευσε την Τουρκία στα συνέδρια της Διεθνούς, που πραγματοποιήθηκαν στην Πετρούπολη. Στις 22 Ιανουαρίου 1919 μεταβαίνει μαζί με το επιτελείο του στην Κριμαία, όμως η νίκη του Ντενίκιν τον αναγκάζει να μεταβεί στην Οδησσό.

Στη συνέχεια φτάνει στο Μπακού, όπου σκοπεύει να συγκροτήσει μια στρατιωτική δύναμη αποτελούμενη από Οθωμανούς αιχμαλώτους. Σύμφωνα με μια επιστολή του, η δύναμη αυτή θα ετίθετο στη διαταγή του στρατηγού Καραμπεκίρ. Σύμφωνα όμως με μια άλλη εκδοχή, ο Σουπχί σχεδίαζε την ανατροπή του Κεμάλ, σκόπευε δε να χρησιμοποιήσει αυτή τη δύναμη εναντίον του. Στις προθέσεις του Σουπχί ήταν να μεταβεί στην Ανατολία για να επιτύχει τις επιδιώξεις του, όμως δεν κατόρθωσε να εξασφαλίσει την άδεια της Άγκυρας.

Επίσημα, η Άγκυρα δεν στράφηκε εναντίον του Σουπχί για να μη δυσαρεστηθεί η Μόσχα, αφού για το καθεστώς της Άγκυρας η ρωσική οικονομική βοήθεια ήταν απολύτως απαραίτητη. Ο Σουπχί μετέβη στις 28 Δεκεμβρίου 1920 στο Καρς, με μια πολυπληθή συνοδεία, τον Ρώσο πρέσβη Μντιβάνι και το προσωπικό της ρωσικής πρεσβείας. Εκεί ο Σουπχί αρχίζει να προπαγανδίζει τον μπολσεβικισμό στις τάξεις του τουρκικού Στρατού. Στα πολιτικά «πιστεύω» του Σουπχί ήταν ότι, αφού η Άγκυρα έχει τη βοήθεια της Ρωσίας, πρέπει να επιτρέψει και τις δραστηριότητες του κομμουνιστικού κόμματος. Όμως, ο Κεμάλ, προβλέποντας τον κίνδυνο που διαγραφόταν εις βάρος του, αρνήθηκε να επιτρέψει στο Σουπχί να μεταβεί στην Άγκυρα.

Ύστερα από διάφορες οργανωμένες εχθρικές εκδηλώσεις εναντίον του, ο Σουπχί και η συνοδεία του μεταβαίνουν στην Τραπεζούντα, όπου αυτός με την Ρωσίδα σύζυγό του και 14 ακόμη άτομα επιβιβάζονται σε ένα μηχανοκίνητο καΐκι, με προορισμό τους το Μπατούμ. Μετά την αναχώρησή τους, ο Γιαχγιά Κεμάλ, αρχηγός των βαρκάρηδων της Τραπεζούντας, αποστέλλει δεύτερο καΐκι, στο οποίο επέβαινε ο Φαΐκ Ρεΐς με μια ομάδα δικούς του ανθρώπους.

Στις 28/29 Ιανουαρίου ο Φαΐκ συναντάται με τον Σουπχί, ανοικτά των Σουρμένων, και τον δολοφονεί μαζί με τους συνοδούς του, πετά δε τα πτώματά τους στη θάλασσα. Η γυναίκα του Σουπχί έκτοτε εξαφανίστηκε. Το έγκλημα αυτό δεν διαλευκάνθηκε ποτέ, ούτε τα ίχνη της γυναίκας του Σουπχί  βρέθηκαν. Ηθικοί αυτουργοί αυτής της πράξης θεωρήθηκαν ο Κεμάλ ή ο Καραμπεκίρ ή ο νομάρχης της Τραπεζούντας ή και όλοι μαζί. Η δολοφονία αυτή δεν δημοσιοποιήθηκε από τη Σοβιετική Ένωση για να μην σταθεί εμπόδιο στην υπογραφή της συνθήκης ανάμεσα στην Ρωσία και την Τουρκία.

Β. Ενέργειες της επιτροπής «Ένωση και Πρόοδος»

Η εξωτερική πολιτική της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Αμπντούλ Χαμίτ Β’, προέβλεπε την εγκατάλειψη των εδαφών στα οποία ζούσαν κατά πλειοψηφία χριστιανοί και την προσκόλληση των Τούρκων στα εδάφη όπου το μουσουλμανικό στοιχείο αποτελούσε την πλειοψηφία. Η πολιτική αυτή συνεχίστηκε και κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης της αυτοκρατορίας από τους Νεότουρκους, οι οποίοι είχαν ιδρύσει την επιτροπή «Ένωση και Πρόοδος». Το 1918, με την ήττα της Τουρκίας κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι επικεφαλής της επιτροπής διέφυγαν στο Βερολίνο για να αποφύγουν την εκτέλεση. Τότε ο Ενβέρ πασάς ίδρυσε την οργάνωση «Islam Ihtilal cemiyetleri Ittihati» (Ένωση των Ισλαμικών Επαναστατικών Κοινωνιών).

Η Ρωσία επικρότησε τις ενέργειες αυτές, επειδή πίστευε ότι ο Ενβέρ θα ξεσήκωνε τους μουσουλμάνους της Ασίας που ζούσαν στις αγγλικές αποικίες, αλλά και ότι θα προσηλύτιζε τους μουσουλμάνους της Σοβιετικής Ένωσης στον μπολσεβικισμό. Στο μεταξύ, ενώ ο Ενβέρ και οι συνεργάτες του ανέμεναν οικονομική βοήθεια από τους Ρώσους, μια άλλη φατρία της επιτροπής «Ένωση και Πρόοδος», επικεφαλής της οποίας ήταν ο Ταλάλ πασάς, αντιμετώπιζε τους Ρώσους με καχυποψία.

Όμως, μετά τη δολοφονία του Ταλάλ, όλα τα μέλη της φατρίας του ενώθηκαν με τον Ενβέρ, ο οποίος αποφάσισε να οργανώσει στη Μόσχα ένα συνέδριο. Ωστόσο στο συνέδριο αυτό, που πραγματοποιήθηκε την άνοιξη του 1921, δεν ελήφθησαν  ουσιαστικές αποφάσεις.

Μετά την αποτυχία αυτή ο Ενβέρ αποφάσισε να ιδρύσει το «Halk Suralar Firkasi» (Κόμμα Λαϊκών Συμβουλίων) και να αποστείλει το πρόγραμμα του κόμματος στον Κεμάλ. Σχετικά με το θέμα αυτό ο στρατηγός Καραμπεκίρ, με επιστολή του προς τον Φεβζί Πασά και το προεδρείο της Μεγάλης Εθνοσυνέλευσης, τους πληροφορούσε ότι το πρόγραμμα του κόμματος αυτού, που αποτελούνταν από 85 άρθρα, περιέχει τις αρχές του κομμουνισμού και του μπολσεβικισμού και ότι θα απαγορεύσει τη διανομή του στον τουρκικό Στρατό.

Την ίδια περίοδο οι Ρώσοι αμνήστευσαν τον Wrangel, Ρώσο φυγάδα και στρατηγό του Λευκού Στρατού, καθώς και τους άνδρες του, που βρίσκονταν στην Κωνσταντινούπολη, για να τους χρησιμοποιήσουν, ενδεχομένως, εναντίον των Ελλήνων.

Το σύνολο της δύναμης αυτής αποτελείτο από 35.000 άνδρες. Ακολούθως, ο Στάλιν σε επιστολή του προς τον Τούρκο πρέσβη Αλί Φουάτ, στις 22 Απριλίου 1921, δήλωνε ότι «εάν ο στρατός της Ανατολίας προχωρήσει προς τα Στενά, ο Wrangel μπορεί να επιτεθεί στα νώτα των Γάλλων και των Άγγλων, που βρίσκονται στη Βουλγαρία και την Κωνσταντινούπολη». Με τον τρόπο αυτό ο Στάλιν πρότεινε στον Κεμάλ μια επίθεση από κοινού κατά των Δυτικών, η οποία όμως δεν αποφασίστηκε.

H σκακιέρα της Ανατολίας

Ο αγώνας για την επικράτηση

Η επιτυχής επίθεση του Ελληνικού Στρατού το 1921 είχε ως αποτέλεσμα την κατάληψη της Κιουτάχειας, του Αφιόν Καραχισάρ και του Εσκί Σεχίρ, στη συνέχεια δε την απόσυρση των Τούρκων, ανατολικά του Σαγγαρίου. Η διαμορφωθείσα κατάσταση ενίσχυσε γενικά την αίσθηση ότι ο Κεμάλ θα έχανε τον πόλεμο, γι’ αυτό διαδόθηκε η φήμη ότι οι οπαδοί του Ενβέρ θα τον αντικαθιστούσαν με τον δικό τους εκλεκτό. Έτσι, η σύγκρουση ανάμεσα στους οπαδούς του Ενβέρ και του Κεμάλ, άρχισε να παίρνει  μεγαλύτερες διαστάσεις.

Όμως, κοινό σημείο των δύο παρατάξεων αποτελούσε η διαπίστωση ότι δίχως τη σοβιετική βοήθεια οι τουρκικές προσπάθειες ήταν καταδικασμένες σε αποτυχία. Αυτή την περίοδο ο Ενβέρ είχε την αμέριστη υποστήριξη των Μπολσεβίκων, οι οποίοι πίστευαν ότι μετά την μπολσεβικοποίηση των χωρών του Καυκάσου, είχε έλθει η σειρά της Τουρκίας. Γι’ αυτό, ο Κεμάλ αρνήθηκε να επιτρέψει την επάνοδο του Ενβέρ στην Ανατολία. Ο Ενβέρ, σε επιστολή του προς τον Κεμάλ, στις 16 Ιουλίου 1921, αναφέρει τα εξής:

«Πρέπει να ομολογήσουμε ότι αισθανόμαστε πολύ άσχημα λόγω της επιθυμίας σας να παραμείνουμε διά παντός εκτός της χώρας. Αλλά λόγω της αγάπης προς την πατρίδα, θα το υπομείνουμε κι αυτό. Όμως, εάν η παραμονή μας στο εξωτερικό αποδειχθεί ανώφελη αλλά και επικίνδυνη για την Τουρκία και τον μουσουλμανικό κόσμο, τον οποίο προσπαθούμε να σώσουμε, τότε θα επιστρέψουμε».

Ο Ενβέρ πασάς, στις 28 Ιουλίου συσκέφθηκε με τον Τσιτσέριν και στις 30 Ιουλίου αναχώρησε από τη Μόσχα με προορισμό το λιμάνι του Μπατούμ, όπου στις 5-8 Σεπτεμβρίου συνήλθε το έκτακτο συνέδριο της Επιτροπής «Ένωση και Πρόοδος». Στο μεταξύ, η Μεγάλη Εθνοσυνέλευση, μπροστά στην επικίνδυνη κατάσταση που είχε διαμορφωθεί, ονόμασε τον Κεμάλ αρχιστράτηγο και τον περιέβαλε με δικτατορικές εξουσίες.

Ο Κεμάλ κατόρθωσε σε σύντομο χρονικό διάστημα να ρυθμίσει τα πιο επείγοντα ζητήματα και παράλληλα συνέστησε τα «δικαστήρια της ανεξαρτησίας», τα οποία επέβαλαν αυστηρές κυρώσεις στους ανυπάκουους, ακόμη και την ποινή του θανάτου. Ιδιαίτερα ενδιαφέρθηκε για την οργάνωση της επιμελητείας και του ανεφοδιασμού του στρατού με τις προμήθειες από την Ρωσία, την Ιταλία και τη Γαλλία. Από την άλλη πλευρά, οι δυσχέρειες ανεφοδιασμού ανάγκασαν τον Ελληνικό Στρατό να διαβεί και πάλι τον Σαγγάριο και να εγκατασταθεί στα δυτικά του.

Τα γεγονότα αυτά έδωσαν τη δυνατότητα στον Κεμάλ να επιστρέψει με ελπίδες στην Άγκυρα, ενώ οι Ρώσοι, διαπιστώνοντας ότι δεν θα μπορούσαν πλέον να τον ελέγξουν, έπαυσαν να ενθαρρύνουν τον Ενβέρ, ο οποίος απογοητευμένος μετέβη στο Τουρκμενιστάν. Η διαμορφωθείσα κατάσταση έπεισε  τους Γάλλους ότι ήλθε η ώρα να συνάψουν συμφωνία με τους Τούρκους.

Παρασπονδίες

H υπογραφή της ρωσοτουρκικής Συνθήκης δεν στάθηκε ικανή να συσφίξει τις σχέσεις ανάμεσα στα δύο επαναστατικά καθεστώτα. Εμπόδια ήταν οι προσπάθειες της Ρωσίας για την μπολσεβικοποίηση της Τουρκίας, η μη παράδοση του Μπατούμ και του Γκίουμρι από τους Τούρκους, οι προσπάθειες αναθέρμανσης των σχέσεων της Άγκυρας με την Entente, καθώς και της Ρωσίας με τους Γάλλους και τους Άγγλους.

Οι Τούρκοι, μπροστά στον κίνδυνο πολέμου με τη Ρωσία, αναγκάστηκαν να αποσύρουν τις δυνάμεις τους από το Μπατούμ. Όσον αφορά στην Αρμενία, λίγο μετά την τουρκική επίθεση η χώρα κατελήφθη από τους μπολσεβίκους και απετέλεσε τμήμα της Σοβιετικής Ένωσης. Παρά την απαίτηση των Τούρκων για την αναγνώριση της συνθήκης του Γκιούμρι από το νέο καθεστώς της Αρμενίας, οι Ρώσοι προειδοποίησαν την Άγκυρα να παραδώσει την πόλη του Γκιούμρι αμέσως, γιατί σε αντίθετη περίπτωση θα δεχόταν την επίθεση της 11ης Ερυθρής Στρατιάς.

Η σθεναρή στάση των Ρώσων και η επαπειλούμενη διακοπή της ρωσικής βοήθειας προς τους Τούρκους ανάγκασαν τους τελευταίους να συμμορφωθούν με τον σχετικό όρο της Συνθήκης της Μόσχας και να εκκενώσουν στις 25 Απριλίου το Γκίουμρι, αφού προηγουμένως ανατίναξαν τις  αποθήκες των πολεμοφοδίων τους. Στη συνέχεια αποφασίστηκε η οργάνωση συνεδρίου των υπερκαυκάσιων δημοκρατιών. Το συνέδριο πραγματοποιήθηκε στο Καρς, από τις 26 Σεπτεμβρίου έως τις 10 Οκτωβρίου.

Το κείμενο που υπογράφτηκε στο τέλος του συνεδρίου είναι σχεδόν το ίδιο με αυτό της Συνθήκης της Μόσχας. Αλλά υπογράφτηκε επίσης και από τις μπολσεβίκικες δημοκρατίες της Αρμενίας, της Γεωργίας και του Αζερμπαϊτζάν, οι οποίες έτσι αναγνώριζαν τα σύνορα της Τουρκίας, που είχαν χαραχτεί με τη συνθήκη της Μόσχας.

Προσέγγιση Τουρκίας-Γαλλίας

Στο μεταξύ, η Γαλλία αποφάσισε να αποσύρει τις δυνάμεις τις από την Κιλικία και παράλληλα να προσεγγίσει την Τουρκία, αποστέλλοντας, στις αρχές Ιουλίου του 1921, τον Franklin Bouillon στην Άγκυρα. Οι Τούρκοι δεν γνωστοποίησαν τις διαπραγματεύσεις αυτές στη Μόσχα, παρ’ όλο που είχαν αναλάβει την υποχρέωση ενημέρωσης της Σοβιετικής Ένωσης για τέτοια θέματα. Οι συνομιλίες επαναλήφθηκαν τον Σεπτέμβριο του 1921 και η γαλλοτουρκική συμφωνία υπογράφτηκε στις 20 Οκτωβρίου. Επακολούθησαν η εκκένωση της Κιλικίας και η αυτονόμηση της περιοχής της Αλεξανδρέττας.

Επιπλέον, η Γαλλία παραχώρησε στο καθεστώς της Άγκυρας πολεμικό υλικό αξίας 200 εκατομμυρίων γαλλικών φράγκων, αποτελούμενο από όπλα, άλλα πολεμοφόδια και αεροπλάνα, προκειμένου να ενισχύσει τον τουρκικό Στρατό.

Παρ’ όλο που η σχετική συμφωνία διατάραξε τις σχέσεις Τουρκίας-Ρωσίας, οι δύο πλευρές συνέχισαν τη συνεργασία τους, ο δε Τούρκος πρέσβης Αλί Φουάτ επέδωσε αντίγραφο της υπογραφείσας συμφωνίας στους Ρώσους. Οι Σοβιετικοί, παρ’ όλο που τους ενοχλούσε η διπλοπροσωπία του Κεμάλ, δεν προέβησαν σε αντίμετρα, διότι φοβούνταν την εγκατάσταση των δυτικών στα Στενά και των Ελλήνων στα δυτικά παράλια της Μ. Ασίας και στη Θράκη. Εξάλλου, η Ρωσία προτιμούσε την ύπαρξη στην περιοχή αυτή ενός αδύνατου κράτους, όπως ήταν τότε αυτό της Τουρκίας.

Λίγο πριν την καταστροφή

Στις αρχές του 1922, η κυβέρνηση της Άγκυρας έχοντας εξασφαλίσει τα ανατολικά, τα βόρεια και τα νότια σύνορα της Τουρκίας, αλλά και την οικονομική υποστήριξη των Ιταλών, των Γάλλων και των Ρώσων, προέβη, ασφαλής πλέον, στην ενίσχυση του δυτικού μετώπου της σε πολεμοφόδια και προσωπικό, για να αντιμετωπίσει τον Ελληνικό Στρατό, τη μόνη υπολογίσιμη δύναμη που είχε απομείνει στην Ανατολία.

Η Σοβιετική Ένωση συνέχισε να υποστηρίζει με όλα τα διαθέσιμα μέσα της την Τουρκία. Επίσης, δια μέσου του κομισάριου των Εξωτερικών Τσιτσέριν, προέβαινε στη δυσφήμηση του Ελληνικού Στρατού, αποστέλλοντας σε όλα τα κράτη του κόσμου αναφορά σχετικά με τις δήθεν ωμότητες που διαπράχθηκαν από τους Έλληνες κατά την αποχώρησή τους δυτικά του Σαγγαρίου. Σε αυτό το  πλαίσιο, η Ρωσία απέστειλε στην Άγκυρα τον Στρατηγό Frunze. Για την αντιμετώπιση της διαμορφωθείσας κατάστασης ο Ρώσος στρατηγός, στις αρχές του 1922, πρότεινε στον Κεμάλ ως βοήθεια την αποστολή τριών σοβιετικών ταξιαρχιών από τα ρωσικά λιμάνια του Ευξείνου Πόντου και την αποβίβασή τους στην περιοχή της Θράκης.

Έτσι η Τουρκία, έχοντας εξασφαλίσει την υποστήριξη των Ρώσων και των Γάλλων, έθεσε ως νέο στόχο της την αναγνώριση του Εθνικού Συμβολαίου (Misak-i milli) και από την Αγγλία, ώστε αυτή να πιέσει την Ελλάδα να εκκενώσει την Ανατολία. Όμως, η Αγγλία, επειδή επιδίωκε να εξαναγκάσει την Τουρκία να αποδεχθεί τους όρους της Δύσης, πρότεινε σε αντιπερισπασμό στη Σοβιετική Ένωση την πολιτική της αναγνώριση, με αντάλλαγμα τη διακοπή των σχέσεών της με την Άγκυρα. Αλλά οι πολιτικές δυσκολίες που αντιμετώπιζαν η Γαλλία και η Ιταλία και η επακολουθήσασα αποδυνάμωση της Αγγλίας, σε συνδυασμό με την αναποφασιστικότητα των ελληνικών κυβερνήσεων και την άθλια οικονομική κατάσταση της Ελλάδας, οδήγησαν σε αποτυχία την ειρηνική επίλυση του προβλήματος της Μικρασιατικής Εκστρατείας.     

Τον Απρίλιο του 1922 πραγματοποιήθηκε στη Γένοβα μια διάσκεψη με θέμα συζήτησης την οικονομική ανόρθωση της Ευρώπης. Η Τουρκία δεν προσκλήθηκε, παρά τις προσπάθειες δύο κυβερνήσεών της, τόσο της Κωνσταντινούπολης όσο και της Άγκυρας, για τη συμμετοχή της.

Η Σοβιετική Ένωση, σε μια προσπάθεια να βοηθήσει την Τουρκία, πρότεινε να συζητηθεί μεταξύ των άλλων θεμάτων και αυτό των Στενών. Όμως αυτό δεν βοήθησε να προσκληθεί στη διάσκεψη η Τουρκία. Στο τέλος της διάσκεψης έγιναν σοβαρές καταγγελίες για τις τουρκικές ωμότητες εις βάρος των χριστιανών, που είχαν διαπιστωθεί από αμερόληπτους Αμερικανούς παρατηρητές. Με τη σειρά του ο Κεμάλ δήλωνε ότι δεν θα αναγνώριζε καμία απόφαση της διάσκεψης που θα αφορούσε την Τουρκία, ενώ ο Στάλιν στις 22 Απριλίου 1922 πρότεινε στον Τούρκο πρέσβη στη Μόσχα Αλί Φουάτ, σε περίπτωση που οι Τούρκοι προχωρούσαν προς τα Στενά, να τους ενισχύσει με τον στρατό του Wrangel. Τότε οι Τούρκοι αφόπλισαν τον στρατό του Wrangel, επειδή θεώρησαν μία από κοινού στρατιωτική επιχείρηση αντίθετη προς τα συμφέροντά τους.       

Η αδυναμία εύρεσης ειρηνικής λύσης αλλά και η πολιτική αστάθεια των δυτικών δυνάμεων και της Ελλάδος έδωσε την ευκαιρία στον στρατό του Κεμάλ να επιτεθεί αιφνιδιαστικά κατά των ελληνικών θέσεων και να διασπάσει το μέτωπο με τα γνωστά οδυνηρά αποτελέσματα.

Μετά την καταστροφή

Η μικρασιατική καταστροφή δεν στάθηκε ικανή να μεταβάλει την πολιτική της Αγγλίας ως προς τα Στενά, αλλά ούτε και η υπόσχεση της παραχώρησης των Στενών και της Κωνσταντινούπολης στον τσάρο της Ρωσίας στάθηκε ικανή για να ανατρέψει τα σχέδια του πρωθυπουργού Lloyd George και του υπουργού των Αποικιών W. Churchill. Στο μεταξύ, η  αγγλική κυβέρνηση κατά τη συνεδρίαση της 7ης Σεπτεμβρίου 1922 είχε αποφασίσει τα εξής:

Τα Στενά ήταν ουσιώδους σημασίας για τα αγγλικά συμφέροντα και, στην περίπτωση που ο Κεμάλ αποφάσιζε να αποβιβάσει δυνάμεις στη χερσόνησο της Καλλίπολης, η Αγγλία θα προέβαλλε ένοπλη αντίσταση. Επίσης, η γηραιά Αλβιών θα προέβαινε στην ενίσχυση των θαλάσσιων δυνάμεών της για την κατάληψη της χερσονήσου της Καλλίπολης.

Για την υλοποίηση της απόφασης αυτής η Αγγλία, η Γαλλία και η Ιταλία αποβίβασαν δυνάμεις στην ασιατική ακτή των Δαρδανελίων στις 11 Σεπτεμβρίου. Στο μεταξύ, στη διάσκεψη του Rambaullet, υπό την προεδρία του Γάλλου Poincare, αποφασίστηκε η παραχώρηση της ανατολικής Θράκης στην Τουρκία.

Παράλληλα, οι Ιταλοί και οι Γάλλοι αιφνιδιάζοντας τους Άγγλους απέσυραν τις δυνάμεις τους από τα στενά των Δαρδανελίων και από τη χερσόνησο της Νικομήδειας. Η Αγγλία, προδομένη από τους συμμάχους της, ζήτησε τη στρατιωτική βοήθεια της Σερβίας και της Ρουμανίας, ενώ ο Κεμάλ ζήτησε τη βοήθεια των Βουλγάρων για την κατάληψη της Θεσσαλονίκης.

Στη διάσκεψη των Παρισίων που άρχισε στις 20 Σεπτεμβρίου, ανάμεσα στον λόρδο Curzon και τον Pointcare, o Curzon αποδέχθηκε την παράδοση της Κωνσταντινούπολης στην Τουρκία, ενώ ο Γάλλος πρόεδρος Poincare, λαμβάνοντας μια άκρως φιλοτουρκική στάση, με σφοδρότητα επέμενε, επικουρούμενος και από τον Ιταλό κόμη Sforza, στην επιστροφή της Αδριανούπολης στους Τούρκους. Οι απαιτήσεις του Γάλλου προέδρου έγιναν αποδεκτές, με την προϋπόθεση ότι ο Έβρος θα αποτελούσε το σύνορο ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία. Έτσι, με τη μεσολάβηση των Ιταλών και των Γάλλων, η Τουρκία επέστρεψε ξανά στην Ευρώπη, αποκτώντας εδάφη στην ευρωπαϊκή ήπειρο εις βάρος της Ελλάδας.

Η διάσκεψη της Λωζάννης

Στη διάσκεψη της Λωζάννης οι ρωσοτουρκικές σχέσεις περιορίστηκαν σε συζητήσεις για τα Στενά, αφού η Σοβιετική Ένωση συμμετείχε στη διάσκεψη μόνο κατά τη συζήτηση αυτού του θέματος. Οι Σοβιετικοί επιθυμούσαν τα Στενά να είναι συνεχώς ανοικτά για τα εμπορικά πλοία και κλειστά για τα πολεμικά, ενώ σύμφωνα με τις απαιτήσεις των Συμμάχων τα Στενά θα έπρεπε να είναι ανοικτά και για τα πολεμικά πλοία, εφόσον η Τουρκία παρέμενε ουδέτερη.

Η στάση αυτή των Ρώσων δεν επέτρεψε τον σχηματισμό μετώπου εναντίον των απαιτήσεων των Συμμάχων, οι οποίοι κατηγόρησαν την Ρωσία ότι επιθυμούσε να καταστήσει τον Εύξεινο Πόντο μια ρωσική θάλασσα. Εξάλλου, η Τουρκία δεν επεδίωκε να ακολουθήσει μια εξωτερική πολιτική που θα ήταν έξω από τα πλαίσια του Εθνικού Συμβολαίου.

Κατά τον Κεμάλ, ο εκσυγχρονισμός της Τουρκίας θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί μόνο με πιστή εφαρμογή του Εθνικού Συμβολαίου. Σύμφωνα με το 4ο άρθρο του: «Η ασφάλεια της Κωνσταντινούπολης, που είναι το κέντρο του ισλαμικού χαλιφάτου και της ανώτατης δυναστείας, αλλά και πρωτεύουσα της οθωμανικής κυβέρνησης, καθώς και η θάλασσα του Μαρμαρά, πρέπει να διασφαλίζεται πάντοτε. Η διέλευση των Στενών του Βοσπόρου και των Δαρδανελίων πρέπει να πραγματοποιηθεί σύμφωνα με την απόφαση που θα προκύψει από τις συζητήσεις της Τουρκίας και των άλλων χωρών του Ευξείνου Πόντου».    

Το τμήμα της Συνθήκης της Λωζάννης που αφορούσε στα Στενά υπογράφτηκε στις 14 Ιουλίου 1923. Αυτό το τμήμα προέβλεπε ότι «τα πολεμικά πλοία που διέρχονται τα Στενά σε καιρό ειρήνης δεν είναι δυνατόν να υπερβαίνουν τον αριθμό αυτών του στόλου που ναυλοχεί στον Εύξεινο Πόντο.

Όμως, τα ενδιαφερόμενα κράτη θα έχουν το δικαίωμα να αποστείλουν διαμέσου των Στενών τρία πολεμικά πλοία, το εκτόπισμα εκάστου των οποίων δεν θα υπερβαίνει τους 10.000 τόνους».

https://www.pronews.gr/istoria/1919-1923-mikrasiatiki-ekstrateia-kai-synthiki-lozannis-oi-sxeseis-rosias-tourkias/

Η δημιουργία «ουδέτερης ζώνης» στο Αιγαίο, η απώλεια της Αν. Μεσογείου και ο εθνικός ακρωτηριασμός

1

 

iEpikaira.- Στο παρόν πόνημα παρουσιάζονται στοιχεία που ρίχνουν φως στο παρασκήνιο ενός διαφαινόμενου σχεδίου επαναχάραξης των θαλασσίων συνόρων μεταξύ Ελλάδας, Τουρκίας και Κύπρου. Το Αιγαίο και η Αν. Μεσόγειος εξετάζονται χωριστά αλλά αποδεικνύεται ότι συναποτελούν ψηφίδες της «Υψηλής Στρατηγικής» των Ηνωμένων Πολιτειών η οποία υλοποιείται βαθμηδόν.

Το Αιγαίο
Ξεκινώντας από το Αιγαίο, αν θέλαμε να είμαστε πιο συγκεκριμένοι, θα λέγαμε ότι δεν μιλάμε για «επαναχάραξη» αλλά για «απάλειψη» των υφιστάμενων συνόρων και δημιουργία ενός διαδρόμου που θα θεωρηθεί ως «Διεθνές Θαλάσσιο Στενό» και όχι ως «Θάλασσα» στην οποία εξασκούν δικαιώματα και τα δύο παράκτια κράτη.
Ο καθηγητής Ιωάννης Μάζης, τον Ιούνιο του 1997, υποστήριζε ότι «το Αιγαίο δεν θα ανήκει ως Περιοχή Ευθύνης στην Ελλάδα, θα είμαστε όμως αρμόδιοι [μόνο] για την άμυνα των νησιών μας και των χωρικών μας υδάτων» και πρόσθεται, «είναι εμφανές ότι η έννοια της Περιοχής Ευθύνης με τη μορφή διοικήσεως και ελέγχου που έχουμε γνωρίσει και που το ΝΑΤΟ, βασιζόμενο στις τουρκικές εμπλοκές, μας εμπόδισε να αποκτήσουμε, υποβαθμίζεται σημαντικά με τη νέα αρχιτεκτονική της Συμμαχίας. Στις θαλάσσιες επιχειρήσεις θα εφαρμοσθεί το λεγόμενο Task Forces Concept σύμφωνα με το οποίο οι δυνάμεις του ΝΑΤΟ θα δρουν κυριαρχικά στο κεντρικό Αιγαίο, επί του οποίου θα έχουν και τον επιχειρησιακό έλεγχο. Στα ζητήματα αεραμύνης και ανταλλαγής πληροφοριών (Cross Tel) είναι σχεδόν βέβαιο ότι οι Τούρκοι θα προσπαθήσουν να προωθήσουν το γεωγραφικό όριο Ανταλλαγής πληροφοριών στο μέσον του Αιγαίου! Κάτι τέτοιο θα σήμαινε, εάν θα γίνει αποδεκτό φυσικά, την απώλεια του Αιγαίου.»
Ο καλά ενημερωμένος Μανώλης Κοττάκης έγραφε στην «Εστία» τον Αύγουστο του 2020 (αναδημοσιεύτηκε τον Μάρτιο του 2022):
«Έγκυρη πηγή μου από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού με ενημέρωσε σε χρόνο ανύποπτο, δεν είχε καν υπογραφεί η Συμφωνία τμηματικής οριοθέτησης ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδος-Αιγύπτου, για την εμπιστευτική συνομιλία της με υψηλόβαθμο μέλος του Κογκρέσου των ΗΠΑ. Η δοκιμασμένη για την αξιοπιστία της πηγή μου ανέφερε ότι ο Congressman συνομιλητής της μετέφερε την εκτίμηση, πως κυοφορείται μια Συμφωνία Ειρήνης μεταξύ Ελλάδος Τουρκίας με την οποία η Ελλάς θα κληθεί:
1. Να εγκαταλείψει ρητώς με διεθνή συνθήκη το δικαίωμά της για επέκταση των χωρικών της υδάτων στα 12 μίλια στο Αιγαίο. Η διακήρυξη της Μαδρίτης που οδήγησε στην αδρανοποίηση της άσκησης του ελληνικού κυριαρχικού δικαιώματος επί 23 χρόνια, δεν αρκεί πλέον. Ζητείται η θεσμοποίησή της. Οι Αμερικανοί υποστηρίζουν μάλιστα πως και να ήταν δυνατή η επέκτασή μας στα 12 μίλια η Ελλάς δεν διαθέτει ικανό αριθμό δυνάμεων για να πραγματοποιεί νηοψίες είτε σε πολεμικά είτε σε εμπορικά πλοία (υποβρύχια, πολεμικά πλοία). Άρα ας συμβιβαστεί με την «επιλεκτική επέκταση» κατά Σημίτη. Αλλού 10, αλλού 8, αλλού 6.
2. Θα κληθεί με διμερή συμφωνία ή διαιτησία να αποσύρει τα στρατεύματά της από τα νησιά του Αιγαίου με ταυτόχρονη υποχώρηση και της Τέταρτης Στρατιάς από την Σμύρνη στα εγγύτερα της τουρκικής ενδοχώρας.
Στόχος μιας τέτοιας συμφωνίας θα είναι σύμφωνα με το μέλος του Κογκρέσου η δημιουργία μιας «ουδέτερης ζώνης» δυτικά των 28 αφοπλισμένων, υποτίθεται, νησιών μας. Ουδέτερης για την εξυπηρέτηση της διεθνούς ναυσιπλοΐας μεταξύ Σουέζ και Δαρδανελίων.»
Οι πιέσεις για τα 12 ναυτικά μίλια
Το militaire.gr έγραφε στις 21/03/22:
«Η κυνική ομολογία του Γερουσιαστή, επιβεβαιώνεται εν μέρει και από τον Ναύαρχο ε.α Χρήστο Λυμπέρη ο οποίος έχει δηλώσει δημοσίως ότι: «Αυτό που το εβίωσα τόσο τον Νοέμβριο 1994 [όταν τέθηκε σε ισχύ η διεθνής σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας που επιτρέπει την επέκταση της χωρικής θάλασσας στα 12ν.μ.] όσο και τον Ιανουάριο 1996 [σσ. Ίμια] ήταν η φορτική πίεση εκ μέρους των ΗΠΑ για ΜΗ άσκηση του δικαιώματος επέκτασης της Αιγιαλίτιδας Ζώνης. Έτσι η Αθήνα παραιτείτο της χρήσης ενός στρατηγικού όπλου, τόσο στην ενεργό φάση της κρίσης κατά τη διαμεσολάβηση όσο και στον πολιτικό διάλογο που ακολούθησε την αποκλιμάκωση». Ο Ναύαρχος, τότε αρχηγός ΓΕΕΘΑ, στην ενημέρωσή του προς το ελληνικό ΥΠΕΞ ανέφερε μάλιστα ότι: «Οι Αμερικανοί προβάλλουν το επιχείρημα ότι η επέκταση των χωρικών μας υδάτων θα επηρεάσει αρνητικά τις αμερικανικές ναυτικές επιχειρήσεις, διότι η Ελλάδα αρνείται να δεχθεί όλα τα σχηματιζόμενα στενά ως υπαγόμενα στο καθεστώς Free Transit Passage και θα διατηρηθεί σε ισχύ το καθεστώς της αβλαβούς διελεύσεως. Τι θα σημαίνει αυτό για τους Αμερικανούς; Πρώτον, τα αμερικανικά υποβρύχια θα πλέουν εν επιφάνεια στα στενά που δεν χαρακτηρίζονται ως διεθνή. Δεύτερον, στα αμερικανικά αεροσκάφη θα απαγορεύεται υπερπτήση πάνω από τα στενά αυτά και έτσι θα υποχρεώνονται να ζητούν τη συγκατάθεση της Αθήνας… έλαβα γνώση αμερικανικών οδηγιών προς τα υποβρύχιά τους, με τις οποίες προσδιόριζαν συγκεκριμένα πέντε στενά στο Αιγαίο ως «στενά ελεύθερης διέλευσης»».»
Διευκρινίζεται εδώ ότι η γεωστρατηγική αξία του Αιγαίου βασίζεται στον έλεγχο των «ελληνικών στενών». Πέραν την προφανή αξία τους ως εμπορευματική/ενεργειακή δίοδος, ο Βρετανός Μάικλ Μακ Γκουάιερ είχε γράψει κάποτε ότι «σε περίοδο πολέμου, η Μαύρη Θάλασσα γίνεται μια χειροβομβίδα στα σωθικά της Ρωσίας» και υπό αυτήν την έννοια, τα «ελληνικά στενά» αποτελούν την περόνη.
Χάρτης ελληνικής Αιγιαλίτιδας Ζώνης με 6 και 12 ν.μ.: Έγινε προσθήκη κόκκινων τόξων στα «στενά» που δημιουργούνται με την επέκταση στα 12 ν.μ.. Πηγή: Enid C.B. Schoettle «Law of the Sea: The End Game», 1996, σσ. 26. Πηγή: ethnos.gr
Στις ως άνω αποκαλύψεις ήρθε να προστεθεί και η κυνική αναφορά του Κυριάκου Μητσοτάκη ο οποίος «ανακάλυψε» εν έτη 2023 την ύπαρξη «Νατοϊκών νησιών» (1, 2), και εμμέσως υπονόησε την διαφαινόμενη εκχώρηση κυριαρχίας («ζωτικού χώρου») στο Αιγαίο. Πρόκειται για ξεκάθαρη υποδαύλιση της Συνθήκης της Λωζάνης που μετ’ επιτάσεως ο Ταγίπ Ερντογάν βάζει στο δημόσιο διάλογο εργαλειοποιώντας το επιθετικό και ρεβιζιονιστικό δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας» -του οποίου τα θεμέλια τέθηκαν από τη δεκαετία του ’70-, μαζί με τους εν Ελλάδι προθύμους (1, 2, 3) και την γνωστή πέμπτη φάλαγγα της «ελληνοτουρκικής φιλίας» (1, 2, 3). Πολλοί μάλιστα, την κυοφορούμενη ελληνοτουρκική συμφωνία την χαρακτηρίζουν ως «Πρέσπες του Αιγαίου – Αν. Μεσογείου», για τις οποίες το μεγαλύτερο μέρος του πολιτικού συστήματος φέρει ευθύνη και ειδικά όσοι κυβέρνησαν την χώρα στη μεταπολίτευση.
Η Ανατολική Μεσόγειος
Αφού σκιαγραφήθηκε η εικόνα για το τι μέλλει γενέσθαι στο Αιγαίο θα μεταφερθούμε στην Ανατολική Μεσόγειο, για την οποία έχει διαρρεύσει ήδη απο το 2019 ο εκτρωματικός χάρτης Μπάιντεν ο οποίος:
-αποτυπώνει διεκδικήσεις του υποδείχθηκαν από την Τουρκία στους Αμερικανούς, και
Χάρτης Μπάιντεν. Πηγή: mcclatchydc.com
 
Πιο αναλυτικά, σε προηγούμενο άρθρο (15/10/22) γράφαμε: «Ο «προφητικός» χάρτης Μπάιντεν (πρώτος τον ανέδειξε ο Μάριος Πούλλαδος «Σημερινή Κύπρου», 11/06/2019), χαρτογραφήθηκε από κρατικούς χαρτογράφους και διπλωμάτες ειδικούς σε θέματα ενέργειας υπό τις οδηγίες του τότε αντιπροέδρου Τζο Μπάιντεν, από την Υπηρεσία Ενεργειακών Πόρων του Στέιτ Ντιπάρτμεντ (Bureau of Energy Resources). Μεταξύ των πολλών παραδοξοτήτων που παρουσιάζει είναι και οι εξής:
–Αποτυπώνει λεπτομερώς τα νοτιοανατολικά όρια της υποτιθέμενης «τουρκικής υφαλοκρηπίδας» όπως αυτά κατατέθηκαν στον ΟΗΕ (18/05/2020), πλην των προβλέψεων του τουρκολιβυκού ψευδομνημονίου.
-Δεν αποτυπώνει τον αγωγό EastMed (βλ. λεπτομερή ανάλυση του iEpikaira) αλλά προβλέπει αγωγό φυσικού αερίου μέσω Τουρκίας που αποτελεί πάγιο αίτημα/επιδίωξη της γείτονος.
-Εξαφανίζει την επήρεια του συμπλέγματος Μεγίστης στην ΑΟΖ, χαρίζει δηλαδή στην Τουρκία όλη την ΑΟΖ ανατολικά του 28ου Μεσημβρινού που τέμνει την Ρόδο [περιοχή στην οποία το Oruc Reis προέβη σε παράνομες έρευνες επι 4,5 μήνες και δεν συμπεριλήφθηκε στην ελληνοαιγυπτιακή συμφωνία τμηματικής οριοθέτησης ΑΟΖ. Σημειώνεται ότι η Τουρκία είχε αδειοδοτήσει έρευνες στην TPAO από την δεκαετία του ’70 στην εν λόγω περιοχή.
Αντιπαραβολή του χάρτη Μπάιντεν (με απάλειψη του υπομνήματος για λόγους ευκρίνειας) με τις παράνομες τουρκικές Navtex ερευνών του Oruc Reis και την Ελληνοαιγυπτιακή τμηματική οριοθέτηση ΑΟΖ (A,B,C,D,E). Πλησίον του σημείου Α’ ο 28ος Μεσημβρινός.
Το Δόγμα Ενιαίου Αμυντικού Χώρου 
Σε αυτό το σημείο επισημαίνεται ότι το Δόγμα Ενιαίου Αμυντικού Χώρου (ΔΕΑΧ) αντιτίθεται στις προβλέψεις του χάρτη Μπάιντεν και γι’ αυτό αποτελεί «κόκκινο πανί». Η σταδιακή εγκατάλειψή του έγινε με παρότρυνση των Αμερικανών και μετά από πιέσεις των Τούρκων όπως θα διαπιστώσετε στο παρακάτω απόρρητο τηλεγράφημα (topontiki.gr, 31/08/23) του ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών (18 Σεπτεμβρίου 2001). Εκεί οι Αμερικάνοι βάζουν προσκόμματα στην κατεξοχήν άσκηση παγίωσης/εμπέδωσης του Δόγματος μεταξύ Ελλάδας-Κυπριακής Δημοκρατίας, η οποία είχε την κωδική ονομασία «Νικηφόρος».
«Α7 ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ
Κατά τη σημερινή επίσκεψη του Αμερικανού Επιτετραμμένου προς τον κ. Υφυπουργό, ο κ. Cleverly ανέφερε ότι εδόθησαν οδηγίες να τεθεί στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο στην Αθήνα, τη Λευκωσία και την Άγκυρα ο αμερικανικός προβληματισμός για ενδεχόμενο τυχαίο και χωρίς πρόθεση ατύχημα κατά τη διάρκεια της επικείμενης άσκησης ‘‘Νικηφόρος’’. Ο κ. Cleverly ανέφερε ότι στο παρελθόν είχε καταβληθεί προσπάθεια να οικοδομηθούν μέτρα εμπιστοσύνης μεταξύ Ελλάδος – Τουρκίας για την αποφυγή δυσάρεστων συνεπειών. Υπό τις παρούσες συνθήκες, πρόσθεσε, όταν η προσοχή όλων μας είναι εστραμμένη στη συντονισμένη προσπάθεια για την καταστολή της τρομοκρατίας και απαιτείται ‘‘cohesion’’, τυχόν ατύχημα θα δημιουργήσει δυσάρεστες επιπτώσεις. Ο κ. Cleverly έδωσε ακόμη μια πιθανή δυσμενή διάσταση. Είπε ότι στην περίπτωση απευκταίου ατυχήματος, ο Denktash θα εκμεταλλευθεί το γεγονός για να κωλυσιεργήσει έτι πλέον τις προσπάθειες των Η.Ε.
Ο παριστάμενος Πολιτικός Σύμβουλος κ. Kiesling διευκρίνισε ότι οι ΗΠΑ δεν προτείνουν τη ματαίωση της ασκήσεως, αλλά παροτρύνουν για την επίδειξη ‘‘moderation’’ και ότι οι Τούρκοι είναι διατεθειμένοι να ανταποκριθούν ‘‘in a restrained and reciprocated manner’’, γεγονός το οποίον μαρτυρεί ότι η ενημέρωση των Τούρκων προηγήθηκε.»
Με την σταδιακή εγκατάλειψη του ΔΕΑΧ, η κυβέρνηση Σημίτη υπονόμευσε την ασφάλεια του Καστελλόριζου ως συνδετικού κρίκου του ελληνικού με τον κυπριακό θαλάσσιο χώρο, επιτρέποντας στην Τουρκία το 2012 να προβεί σε συγκεκριμένες διεκδικήσεις στην περιοχή, οι οποίες εισακούστηκαν από το Στέιτ Ντιπάρτμεντ και λήφθηκαν υπόψη και στον χάρτη Μπάιντεν (2015-2017).
Ταυτόχρονα με την αδρανοποίηση του ΔΕΑΧ, το ΝΑΤΟ διέγραψε από τους χάρτες του και τα σύνορα στην ελληνοτουρκική θαλάσσια μεθόριο, όπως διαπιστώνεται από άλλο απόρρητο τηλεγράφημα (topontiki.gr, 31/08/23) του ελληνικού ΥΠΕΞ (Δεκέμβριος του 2001), το οποίο επιβεβαιώνει την έμμεση πρόθεση επαναχάραξής τους:
«Διεύθυνση Τμήμα Αεροναυτιλιακό
Όπως μας γνώρισε το ΓΕΕΘΑ, η χώρα μας, μετά την υπογραφή σχετικής συμφωνίας 1996, με τη Γεωγραφική Υπηρεσία των ΗΠΑ (National Imagery and Mapping Agency/NIMA/USA) συμμετέχει στο πρόγραμμα κατάρτισης ψηφιακών / διανυσματικών χαρτών (VMAP) κλίμακας 1:250.000. Στο εν λόγω πρόγραμμα συμμετέχει και η Τουρκία.
Στους χάρτες αυτούς έχει συμφωνηθεί να απεικονίζονται τα στοιχεία που περιέχονται στους ισχύοντες στα πλαίσια του ΝΑΤΟ αναλογικούς (χάρτινους) χάρτες, πολλοί εκ των οποίων έχουν καταρτιστεί το 1973 από τη ΝΙΜΑ. Πέντε (5) από τους εν λόγω χάρτες (δύο εκδόσεων 1973 και τρίτης έκδοσης 1983) αποτυπώνουν το ελληνικό και τουρκικό έδαφος, απεικονίζουν δε τη γραμμή των θαλασσίων συνόρων Ελλάδας – Τουρκίας.
Κατά τη σύνοδο της Διευθύνουσας Επιτροπής VMAP, τον Μάιο 2001, η αμερικανική προεδρία πρότεινε στην ελληνική πλευρά να μην εμφανίσει τα θαλάσσια σύνορα Ελλάδας – Τουρκίας στον ψηφιακό χάρτη που έχει αναλάβει να καταρτίσει. Ανέφερε, δε, ότι προσανατολίζεται στην αναθεώρηση των κοινών χαρτών, ώστε να μην απεικονίζονται τα εν λόγω θαλάσσια σύνορα, μετά από σχετική υπόδειξη του State Department.
Μετά την αντίδραση της ελληνικής πλευράς (σύμφωνα και με οδηγίες από πλευράς ΥΠΕΞ), η ΝΙΜΑ προχώρησε, τον Ιούνιο 2001, μονομερώς και χωρίς την τήρηση των προβλεπομένων διαδικασιών από την Γεωγραφική Πολιτική του ΝΑΤΟ, χωρίς δηλαδή προηγούμενη ενημέρωση του ΝΑΤΟ, ούτε και προηγούμενη συνεργασία με τις χώρες που έδαφός τους απεικονίζεται, σε αναθεώρηση, στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ, τεσσάρων αναλογικών (χάρτινων) χαρτών Συνδυασμένων Επιχειρήσεων Αέρος (Joint Operations Graphic-Air/JOG-A), απαλείφοντας τα θαλάσσια σύνορα Ελλάδας – Τουρκίας, όπως αυτά απεικονίζονται στους χάρτες του 1973.
Σύμφωνα με την επιχειρηματολογία της Αμερικανικής πλευράς, η αναθεώρηση των χαρτών αυτών έγινε κατόπιν εντολής του State Department, το οποίο δεν γνωρίζει δήθεν την ύπαρξη συνθηκών που καθορίζουν τα θαλάσσια σύνορα Ελλάδος – Τουρκίας αποδεκτές και από τις δύο χώρες. Επιπλέον, ως αμερόληπτος τρίτος δεν επιθυμεί να λάβει θέση επί των διισταμένων εν προκειμένω απόψεων Ελλάδας και Τουρκίας. Τέλος, η προαναφερθείσα αναθεώρηση οφείλεται σε απόφαση των ΗΠΑ να μην απεικονίζουν στους χάρτες του είδους αυτού θαλάσσια σύνορα γενικώς.
Σύμφωνα με όσα μας εγνώρισε προφορικώς το ΓΕΕΘΑ, η διαδικασία που ακολουθείται προκειμένου να γίνει χρήση χαρτών στα πλαίσια του ΝΑΤΟ, είναι η επίσημη κυκλοφορία τους από τη ΝΙΜΑ στις χώρες του Οργανισμού. Παράλληλα, οι ΗΠΑ τους περιλαμβάνουν σε ετήσια έκδοσή τους, την ‘‘Geostar A’’, την οποία αποστέλλουν σε όλες τις νατοϊκές αρχές. Αφ’ ης στιγμής οι χάρτες κυκλοφορήσουν και δημοσιευθούν ως ανωτέρω, ενδεχόμενες αντιρρήσεις μιας χώρας είναι δυνατόν να προβληθούν στην Geographic Conference του ΝΑΤΟ, η οποία συνεδριάζει άπαξ του έτους (Ιούνιος), και στην οποία μετέχουν όλες οι χώρες – μέλη, ενώ οι αποφάσεις λαμβάνονται με ομοφωνία. Ως εκ τούτου, η εκ των υστέρων διαμαρτυρία μας στην Geographic Conference του ΝΑΤΟ, όχι μόνον θα είναι χωρίς αποτέλεσμα (λόγω της αρχής της ομοφωνίας), αλλά επιπλέον θα αποτελέσει και ευκαιρία για την Τουρκία να θέσει θέμα ‘‘ελληνοτουρκικών συνοριακών διαφορών’’, στα πλαίσια νατοϊκού οργάνου. Πιθανότατα δε, το ζήτημα θα παραπεμφθεί προς επίλυση σε διμερές επίπεδο, μεταξύ ελληνικής και τουρκικής πλευράς.
Από τα ανωτέρω καθίσταται προφανές ότι η καθιέρωση των εν λόγω χαρτών στα πλαίσια του ΝΑΤΟ θα πλήξει καίρια τα εθνικά μας συμφέροντα και θα δημιουργήσει ζήτημα ‘‘συνοριακών διαφορών μας’’ με την Τουρκία και προηγούμενο αμφισβήτησης για άλλες παρόμοιες ή συναφείς ενέργειες στο μέλλον.»
Συνοψίζοντας, η Γεωγραφική Υπηρεσία των ΗΠΑ (National Imagery and Mapping Agency/NIMA) μετά από υπόδειξη του Στέιτ Ντιπάρτμεντ εξαφάνισε τα ελληνοτουρκικά θάλασσα σύνορα το 2001. Τί μήνυμα δόθηκε άραγε στους Τούρκους με την ενέργεια αυτή; Ας πάμε όμως πιο πίσω χρονικά, ώστε να συμπληρωθεί το παζλ του αμερικανικού σχεδίου. Στις 15/10/22 το παρόν βήμα δημοσίευσε άρθρο υπό τον τίτλο: «Ο χάρτης Μπάιντεν αποτελεί μετεξέλιξη του «σχεδίου Άτσεσον» και βρίσκεται στο τελικό στάδιο υλοποίησης!», από το οποίο αντιγράφουμε ένα απόσπασμα:
Η παγίδα Άτσεσον
«Στο βιβλίο του καθηγητή Θεόδωρου Καρυώτη «ΑΟΖ Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη» (2019), επισημαίνεται ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει ο Ελληνισμός είναι η στάση των ΗΠΑ σχετικά με το θέμα συνεκμετάλλευσης-συνδιαχείρισης των υδρογονανθράκων στην Ανατολική Μεσόγειο, καθώς προσπαθούν διαχρονικά να βρουν την κατάλληλη φόρμουλα ώστε να εκχωρηθεί ένα τμήμα της στην Τουρκία. Ακριβώς σε αυτό αποσκοπούσε και η παρέμβαση Άτσεσον. [Διευκρινίζεται ότι δεν πρόκειται για συγκεκριμένο «Αμερικανικό Σχέδιο» καίτοι συνηθίζεται να αποκαλείται έτσι, αλλά στην πραγματικότητα ήταν μια σειρά από διερευνητικές προτάσεις, υπό την εποπτεία του Φόρεϊν Όφις]. Σύμφωνα με τον καθηγητή, η πρόταση του Άτσεσον ήταν πολύ προσεκτικά μελετημένη. Οι Αμερικανοί γνώριζαν ότι το Καστελλόριζο αποτελεί κομβικό πρόβλημα αλλά και «χρυσόμαλλο δέρας». [Έτσι η πρόταση Άτσεσον περιλάμβανε την μακροχρόνια μίσθωση του συμπλέγματος Μεγίστης από τους Τούρκους. Οι Αμερικάνοι] διαπίστωσαν από νωρίς ότι χωρίς το Καστελλόριζο η Τουρκία αποκόπτεται τελείως από την Αν. Μεσόγειο αλλά και τα πλούσια κοιτάσματα της περιοχής τα οποία από τότε είχαν εκτιμήσει και μεθοδεύονταν τον διαμοιρασμό τους  (1, 2, 3, 4, 5). Μετά ακριβώς από 50 χρόνια από τον Άτσεσον, η αμερικανική διπλωματία επανήλθε επί του ζητήματος και εξέδωσε τον γνωστό χάρτη Μπάιντεν.  […]
 
Ομοιότητες χάρτη Μπάιντεν με πρόταση Άτσεσον
 
-Είναι πρόδηλο ότι ο χάρτης Μπάιντεν εκχωρεί στην Τουρκία τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα ανατολικά του 28ου Μεσημβρινού ή ακόμη και το ίδιο το σύμπλεγμα Μεγίστης, με την φόρμουλα που πρότεινε ο Άτσεσον.
-Ο χάρτης Μπάιντεν έχει ενδείξεις προσάρτησης των κατεχομένων οι οποίες είναι κάτι παραπάνω από εμφανείς στην Καρπασία, όπως προέβλεπε και η πρόταση Άτσεσον (σε μικρότερη κλίμακα μεν αλλά η πρόταση έγινε 10 χρόνια πριν το 1974). Δεν είναι τυχαίο επίσης ότι η Τουρκία εμμένει πλέον στη λύση των δύο κρατών, η οποία ενδεχομένως θα αποτελέσει προστάδιο της προσάρτησης. Διευκρινίζεται ότι ο χάρτης Μπάιντεν γνωστοποιήθηκε στον τούρκο Πρόεδρο Ρ.Τ.Ερντογάν μεταξύ 2015-2017 [-ή λιγότερο πιθανό στο τέλος του 2014].»
Eνδείξεις προσάρτησης κατεχομένων στον χάρτη Μπάιντεν. Με κόκκινη σκίαση η «δυνάμει» ΑΟΖ των κατεχομένων (χωρίς αιγιαλίτιδα ζώνη!). Με κίτρινο κύκλο ένας νοητός διάδρομος/γέφυρα που την ενώνει με την ακτογραμμή/γραμμή βάσης της ηπειρωτικής Τουρκίας. Πηγή: slpress.gr
Χρονικό υπονόμευσης ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων
Πριν την πρόταση Άτσεσον όμως προηγήθηκε το 1957 η εξαίρεση της Λέρου από τους Νατοϊκούς σχεδιασμούς από τον πρώτο Γενικό Γραμματέα του ΝΑΤΟ, Χάστινγκς Ισμέι, μετά από τουρκική απαίτηση. Εν συνεχεία, ο Ντίν Άτσεσον το 1964 έδωσε πάτημα για τις παράνομες αδειοδοτήσεις της τουρκικής TPAO από το 1973 που συνεχίστηκαν μέχρι το τέλος του 2012 (σημειώστε ότι οι αδειοδοτήσεις του 2012 έχουν δυτικό όριο τον 28ο Μεσημβρινό, όπως και ο χάρτης Μπάιντεν) αλλά και την εισβολή του 1974. Το 1980, ο Γιόσεφ Λούνς, εξέδωσε τις περίφημες «Οδηγίες Πολιτικής για τα Νησιά του Αιγαίου» που επέβαλαν την εξαίρεση της Λήμνου από την κατασκευή έργων υποδομής του ΝΑΤΟ. Το επόμενο βήμα ήταν η απάλειψη των ελληνοτουρκικών θαλάσσιων συνόρων από τους Νατοϊκούς χάρτες το 2001. Το 2006, ο Ανώτατος Στρατιωτικός Διοικητής της Συμμαχίας Στρατηγός, Τζέιμς Τζόουνς, εξαιρεί το σύνολο των «αποστρατιωτικοποιημένων» -σύμφωνα με το τουρκικό αφήγημα- νησιών από τις Νατοϊκές ασκήσεις.
Χάρτης παράνομων αδειοδοτήσεων της τουρκικής TPAO από το 1973 έως το τέλος του 2012. Οι αδειοδοτήσεις του 2012 έχουν δυτικό όριο τον 28ο Μεσημβρινό, όπως και ο χάρτης Μπάιντεν. Πηγή Ελληνικό ΥΠΕΞ: mfa.gr
Και αφού εμπεδώθηκε η πρόθεση, εν συνεχεία αποτυπώθηκαν τα νέα θεωρητικά θαλάσσια σύνορα στον χάρτη Μπάιντεν (2015 – 2017), γκριζάροντας με κάθε επισημότητα όλη την Αν. Μεσόγειο. Περιοχή την οποία το 2020 το Oruc Reis όργωσε, πετυχαίνοντας ένα τετελεσμένο επί του πεδίου που δύσκολα θα αναιρεθεί, με τις ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις να έχουν λάβει εντολή να παρακολουθούν διακριτικά και από απόσταση. Υπενθυμίζεται ότι οι παράνομες έρευνες διεξάχθηκαν στην θαλάσσια περιοχή που αποκόπτει/παρεμβάλλεται στο κοινό θαλάσσιο σύνορο Ελλάδας-Κυπριακής Δημοκρατίας αλλά και στην όδευση του EastMed (αυτόν που οι ΗΠΑ «άδειασαν» με το non-paper το οποίο -για την ιστορία- διέρρευσε τον Ιανουάριο του 2022 αλλά εικάζεται ότι είχε διανεμηθεί τον Οκτώβριο-Νοέμβριο του 2021 και είχε έντονο τουρκικό άρωμα [1, 2, 3]).
Η ανακοίνωση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ τότε, έκανε λόγο πρώτη φορά για έρευνες σε «αμφισβητούμενα ύδατα», η οποία ήρθε να συμπληρώσει την από τις 14/05/19 δήλωση του τέως υφυπουργού Εξωτερικών της Βρετανίας σερ Άλαν Ντάνκαν, σχετικά με τις παράνομες τουρκικές γεωτρήσεις στην κυπριακή ΑΟΖ όπου είπε: «Οι διερευνητικές γεωτρήσεις δεν πρέπει να διεξάγονται σε οποιαδήποτε περιοχή στην οποία η κυριαρχία είναι υπό αμφισβήτηση.»
Πού αποσκοπεί η αλλαγή συνόρων
Η επαναχάραξη των συνόρων στη θάλασσα, προφανώς επηρεάζει και τον αέρα -χωρίς να μπούμε σε λεπτομέρειες για οικονομία χώρου-, όπως το παρόν βήμα ήδη εξήγησε (20/03/24), δεν είναι τυχαία η καινοφανής προσθήκη «Ουράνια» στο δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας». Στην ερώτηση πού αποσκοπεί η αλλαγή συνόρων σε Αιγαίο και Αν. Μεσόγειο, η απάντηση δόθηκε με την ανακοίνωση της διαδρομής ζεύξεως της Ευρώπης με τον Ινδικό, διαμέσου της Αν. Μεσογείου και του Αιγαίου, τον Οικονομικό Διάδρομο Ινδίας-Μ. Ανατολής-Ευρώπης (IMEC).
IMEC: Οικονομικός Διάδρομος Ινδίας – Μέσης Ανατολής – Ευρώπης
Καίτοι η ανακοίνωση αναφέρεται στο λιμάνι του Πειραιά ως πύλη εισόδου στην ΕΕ, δεν αποκλείεται τελικά να επιλεχθεί η Αλεξανδρούπολη. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που μιλάνε για δημιουργία ΕΟΖ στον Έβρο (1, 2, 3), κάτι που αφενός θα επέτρεπε τον ευχερέστερο έλεγχο του οικονομικού διαδρόμου από τρίτους και αφετέρου θα συνέδεε τον IMEC με το αμερικανονατοϊκής εμπνεύσεως «Three Seas Initiative» που καταλήγει στην Βαλτική η οποία πλέον έχει μετατραπεί σε «Νατοϊκή λίμνη». Όλα αυτά συναποτελούν επιμέρους κομμάτια της «Υψηλής Στρατηγικής των ΗΠΑ» -δεν θα αναλυθεί εδώ- η οποία υλοποιείται βαθμηδόν, με την Ελλάδα και την Κύπρο να βρίσκονται στο μάτι του παγκόσμιου γεωπολιτικού κυκλώνα.
Πρωτοβουλία Three Seas με 12 κράτη μέλη της ΕΕ στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη μεταξύ της Βαλτικής, της Μαύρης και της Αδριατικής Θάλασσας. Με την συμμετοχή της Ελλάδας αποκτά πρόσβαση και στο Αιγαίο.
Διαπιστώσεις
Ο Παναγιώτης Κονδύλης, ένας από τους μεγαλύτερους στοχαστές και θεωρητικούς του πολέμου, στο εμβληματικό του έργο «Θεωρία του Πολέμου» (1997), κάνει την ζοφερή διαπίστωση ότι ο Ελληνισμός συρρικνώνεται συνεχώς τον τελευταίο αιώνα. Γράφει: «πρόκειται για μιαν εξαιρετικά πυκνή αλυσίδα εθνικών καταστροφών μέσα σε διάστημα ελάχιστο από ιστορική άποψη», και εξηγεί:
«Το έθνος συνέπεσε εν τέλει με το κράτος, όχι γιατί το κράτος διευρύνθηκε, αλλά γιατί το έθνος ακρωτηριάστηκε και συρρικνώθηκε, γιατί αφανίστηκε ή εκτοπίστηκε ο ελληνισμός της Ρωσίας (μετά το 1919), της Μ. Ασίας (μετά το 1922), των Βαλκανίων και της Μέσης Ανατολής (ιδίως μετά το 1945). Ακολούθησε η εκδίωξη του ελληνισμού από την Κωνσταντινούπολη (1955) και την Βόρειο Κύπρο (1974).»
Πρόσθεσε δε ότι «η αποδεδειγμένη ανικανότητα του ελληνικού κράτους να υπερασπίσει το ελληνικό έθνος -δηλαδή να επιτελέσει την κατ’ εξοχήν αποστολή του- συνιστά το πιο δυσοίωνο σημάδι για το μέλλον», ενώ συμπέρανε ότι «η Ελλάδα μεταβάλλεται σταθερά σε χώρα με περιορισμένα κυριαρχικά δικαιώματα, δηλαδή δικαιώματα των οποίων η κυρίαρχη άσκηση εξαρτάται από τη βούληση και τις αντιδράσεις τρίτων, ενώ παράλληλα η στάση της γίνεται όλο και περισσότερο παθητική ή αντιφατική.»
«Υπ’ αυτές τις συνθήκες» υποστήριζε «ό,τι στην πραγματικότητα θα συνιστά κάμψη της ελληνικής αντίστασης κάτω από την πίεση του υπέρτερου τουρκικού δυναμικού, οι Έλληνες θα συνηθίσουν σιγά-σιγά να το ονομάζουν «πολιτισμένη συμπεριφορά», «υπέρβαση του εθνικισμού» και «εξευρωπαϊσμό».» «Συναινετική» θα έλεγε κανείς, υιοθετώντας την αγαπημένη ορολογία συγκεκριμένων κύκλων της Αθήνας (1, 2, 3).
Εκπληρώθηκε λοιπόν ο διορατικός λόγος του Νεοκλή Σαρρή που υποστήριζε ότι «σε λίγα χρόνια οι Τούρκοι θα κάνουν τους Έλληνες να σκέφτονται σαν Τούρκοι και αυτή θα είναι η μεγαλύτερη μας ήττα». Το πατριωτικό φρόνημα του λαού βάλλεται από το πνεύμα του αντιπατριωτικού μακαρθισμού με το οποίο εμφορείται μεγάλη μερίδα του πολιτικού προσωπικού, τους στρατηγικούς ομφαλοσκόπους και γεωπολιτικούς υπνοβάτες της οικογενειοκρατίας και του κομματικού σωλήνα που λυμαίνονται την χώρα.
Διαφωνεί κανείς; Ο Ελληνισμός εν συνόλω (Ελλάδα και Κύπρος, στην οποία η «ομηρία εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων» συνιστά «αβάστακτη στρατηγική παγίδευση της Ελλάδας» κατά τον καθηγητή Παναγιώτη Ήφαιστο) οδεύει ταχέως προς την μεγαλύτερη κρίση μετά την Μικρασιατική καταστροφή. Οι μήνες που έρχονται θα καθορίσουν την πορεία του και το μέλλον των επόμενων γενεών.

Πηγή: i-epikaira.blogspot.com

Κ. Κυριακόπουλος: το ανάθεμα του 41% που κακοφόρμισε, ΔΕΝ αναβαθμίζεται αυτόματα σε πολιτική αισιοδοξία

1

Ρεσιτάλ ψεύδους από τον πρωθυπουργό και θράσους από την κοινοβουλευτική ομάδα της ΝΔ από την μια, αλλά και μια παράσταση αντιπολιτευτικής μετριότητας που εξαντλήθηκε στην λαγνεία του καταγγελτικού λόγου από την άλλη…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Ήταν μια παράσταση χωρίς προτάσεις, χωρίς την ανάδειξη πιεστικών διλημμάτων, χωρίς την κατάδειξη ενός οδικού χάρτη που θα μπορούσε να σηματοδοτήσει την ουσιαστική διαφορετικότητα στην κατεύθυνση της πραγματικά ”άλλης” πολιτικής που έχει ανάγκη ο τόπος…

Για άλλη μια φορά, αυτό που επιβεβαίωσε ΚΑΙ αυτή η τριήμερη συζήτηση στην βουλή, είναι ο κορεσμός που επέρχεται ως φυσικό συνεπακόλουθο ενός μοντέλου διακυβέρνησης που παραδέρνει στην αλαζονεία, με τους ”απατημένους” να ξεμυτίζουν στο ξέφωτο, επιδεικνύοντας την βουλιμία τους να παραλάβουν το χρίσμα και την σκυτάλη.

Και φυσικά αυτό που περίσσεψε, ήταν το δικαιολογημένο και ενίοτε ευρηματικό ”κατηγορώ” της αντιπολίτευσης, απέναντι σε συγκεκριμένες πρακτικές, μεθόδους και χειρισμούς που επελέγησαν από την κυβερνητική πλειοψηφία, αλλά παράλληλα με αυτό, ήταν και πάλι παρούσα, η διακομματική συναίνεση στην σιωπή για τις αναγκαίες θεσμικές ανατροπές (και όχι μεταρρυθμίσεις) που έχει ανάγκη ο τόπος για να επικαιροποιήσει και κυρίως να φιλοτεχνήσει ένα διαφορετικό μοντέλο διακυβέρνησης, που δεν θα διαχειρίζεται απλώς κονδύλια στην βάση μιας μεταμοντέρνας λογιστικής αντίληψης, αλλά ένα σύστημα αξιών, ένα πανίσχυρο θεσμικό οπλοστάσιο και ένα αδιαπραγμάτευτο πλαίσιο κανόνων στην λειτουργία του κράτους.

Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, δεν μπορεί να υπάρξει πολιτική αισιοδοξία γι’ αυτά που έρχονται. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, μπορεί να εμφάνισε σημαντικά δομικά και λειτουργικά ρήγματα που προφανώς θα επιταχύνουν την πολιτική αποδρομή της, αλλά ο κίνδυνος να πανηγυρίσουμε ικανοποιημένοι γι’ αυτούς που κατακρημνίζονται και φαίνεται ότι θα αποχωρήσουν μέσα στο ανάθεμα του 41% που κακοφόρμισε αιφνίδια και απροσδόκητα, δεν αναβαθμίζεται σε αισιοδοξία και σιγουριά για την πολιτική ποιότητα του αχταρμά που φιλοδοξεί να τους αντικαταστήσει.

Και βεβαίως μπορεί η συζήτηση αυτού του τριημέρου, να ήταν επικεντρωμένη στις συνέπειες της δολοφονικής ανικανότητας ενός τρισάθλιου κρατικού μηχανισμού και της μακαριότητας των διαχειριστών του, ωστόσο, το εύρος της απομείωσης του ηθικού και πολιτικού κεφαλαίου της κυβέρνησης Μητσοτάκη, δεν θα πρέπει να αποτιμηθεί αυτοτελώς. Η ικανότητα της κοινοβουλευτικής αντιπολίτευσης να αποτελέσει σοβαρό και υπολογίσιμο πολιτικό αντιστάθμισμα στον εκφυλιστικό κατήφορο τον οποίο διαχειρίστηκε μια κυβέρνηση σε αποδρομή, ΔΕΝ μπορεί και ΔΕΝ θα πρέπει να κρίνεται κατ’ αποκλειστικότητα από τις επικοινωνιακές πιρουέτες του καταγγελτικού της λόγου.

Οι Έλληνες πολίτες οφείλουν να μην λησμονούν, ότι η συνολική διαχείριση (συμπολιτευόμενη και αντιπολιτευόμενη) κρίσιμων εθνικών, κοινωνικών, θεσμικών και οικονομικών προκλήσεων, που ετέθησαν σε αυτό το κοινοβούλιο, το οποίο ενίοτε επιδίδεται και σε εντυπωσιακούς πυροτεχνηματικούς θεατρινισμούς, υπήρξε ταυτόσημοι.

Αυτή η ταυτοσημία ΔΕΝ είναι και ΔΕΝ μπορεί να μετασχηματιστεί σε ένα περιβάλλον ικανό να παράξει ψήγματα σοβαρής αντιπολίτευσης ικανής να αποτελέσει τον φορέα που θα επεξεργαστεί και θα προωθήσει την άλλη πολιτική που έχει ανάγκη ο τόπος. Μαζί διαχειρίστηκαν, μαζί υπερψήφισαν και εν τέλει όλοι μαζί νομιμοποίησαν θεσμικά εκτρώματα, εκφυλιστικές προσαρμογές, ρευστές εθνικά πολιτικές, υπαγορευμένες έξωθεν προτεραιότητες, πράξεις μειωμένης Εθνικής βαρύτητας, αλλά και άλλες που κινούνται στο γκρίζο περιβάλλον της Εθνικής μειοδοσίας.

Η σύγκρουση για τα Τέμπη, απλώς επιβεβαίωσε ότι η κυβερνητική διαχείριση, ακόμη και των εγκλημάτων, δεν θέτει ως ύψιστη προτεραιότητα την αποκάλυψη της αλήθειας και την απονομή του Δικαίου, αλλά την προστασία των ”ημετέρων” μέχρι να ξεπεράσουμε τις κακοτοπιές και μετά ”έχει ο Θεός”. Στην Ελλάδα, αυτοί που διαθέτουν ονοματεπώνυμο είναι ΠΑΝΤΑ και ΜΟΝΟ τα θύματα και οι δολοφονημένοι. Ποτέ οι δολοφόνοι τους. Και αυτό το άθλιο καθεστώς, το συντηρεί και το αναπαράγει η ευκολοπιστία μας και η ανοχή μας.

Ας μην επαναλάβουμε λοιπόν και αυτήν την φορά το ίδιο λάθος. Από το φτηνό σοβαροφανές σόου του πρωθυπουργού, έως τα επικοινωνιακά πυροτεχνήματα Κασσελάκη και από τον ρηχό πολιτικό λόγο Ανδρουλάκη έως την φτηνή θεατρική παράσταση της Ζωής, το κυρίαρχο στοιχείο που έβαλε την σφραγίδα του ΚΑΙ σε αυτήν την τριήμερη συζήτηση, ήταν σχεδιασμοί και παρουσίες με το βλέμμα στραμμένο στην νομή της εξουσίας. Οι ρόλοι είναι αυτοί που τροποποιούνται, ανάλογα με την θέση των πρωταγωνιστών στα κυβερνητικά έδρανα. Οι επιδιώξεις ποτέ.

Ας είναι λοιπόν σε όλους μας ξεκάθαρο, ότι η τριήμερη διαδικασία στην Βουλή και οι διαχειριστικές καραμπόλες που την συνόδευσαν, διεύρυναν τα προϋπάρχοντα και δημιούργησαν καινούρια ρήγματα στην κυβερνητική συνοχή και στους νευρώνες της διαπλοκής της με τα επιχειρηματικά συγκροτήματα, αλλά ΔΕΝ ανέδειξαν ένα αντιπολιτευτικό μείγμα ισχύος και σοβαρότητας, που αξίζει τον κόπο να του εμπιστευτούν οι πολίτες το μέλλον της χώρας.

Η ανάγκη ανάληψης μιας σοβαρής πολιτικής πρωτοβουλίας από τους τελευταίους αυτής της γενιάς, για την δημιουργία ενός σοβαρού πολιτικού υποκειμένου, που θα διεκδικήσει με απαιτήσεις ένα σοβαρό μερίδιο στον νου και στις καρδιές των ανθρώπων, παραμένει επίκαιρη αλλά και εξαιρετικά επείγουσα απέναντι στα πολλαπλά αδιέξοδα που αντιμετωπίζει ο τόπος.

Το Διεθνές Δικαστήριο της Δικαιοσύνης διατάσσει το Ισραήλ να φέρει βοήθεια στη Γάζα χωρίς εμπόδια

0

Μάρτιος 28, 2024. Ελλάδα.

Την Πέμπτη, οι δικαστές του Διεθνούς Δικαστηρίου διέταξαν ομόφωνα το Ισραήλ να λάβει όλα τα απαραίτητα και αποτελεσματικά μέτρα για να εξασφαλίσει την είσοδο των βασικών προμηθειών τροφίμων στους κατοίκους της Γάζας χωρίς καθυστέρηση.

Το Διεθνές Δικαστήριο της Δικαιοσύνης δήλωσε ότι οι Παλαιστίνιοι στη Γάζα αντιμετωπίζουν δύσκολες συνθήκες διαβίωσης υπό το φως της εξάπλωσης του λιμού, σύμφωνα με όσα μετέδωσε το Reuters.

Οι δικαστές πρόσθεσαν: «Το δικαστήριο σημειώνει ότι οι Παλαιστίνιοι στη Γάζα δεν αντιμετωπίζουν πλέον μόνο την απειλή του λιμού, αλλά ότι αυτός ο λιμός έχει ήδη εμφανιστεί».

Η Νότια Αφρική ζήτησε αυτά τα νέα μέτρα ως μέρος της υπόθεσής της που βρίσκεται σε εξέλιξη, η οποία κατηγορεί το Ισραήλ για γενοκτονία στη Γάζα.

Al Qahera Akhbar

The Hellenic Information Team

Γιώργος Φλωρίδης: Μπάζα

4

Ο Γιώργος Φλωρίδης, με κουλτούρα χούλιγκαν, συντονίσθηκε με τον Βορίδη σε σχέση με τα Τέμπη και πρόσβαλε την αντιπολίτευση, τους αυτόπτες μάρτυρες, τους συγγενείς, τους πραγματογνώμονες…

Τρία πράγματα για τη σύγκρουση των τρένων στα Τέμπη είναι καθαρά, μετά και το φιλτράρισμά τους από τη Βουλή.

Το πρώτο: Η αποτυχία της κυβέρνησης να πείσει για το «ανθρώπινο λάθος». Όπως προβλήθηκε εξ αρχής δια του Πρωθυπουργού και αποτυπώθηκε στο πόρισμα της γαλάζιας πλειοψηφίας της αντικοινοβουλευτικής – μη – Εξεταστικής Επιτροπής Μαρκόπουλου: σε πέντε λεπτά, οι δυο νεκροί μηχανοδηγοί και οι σταθμάρχης – που «βάλαμε στη φυλακή», όπως είπε ο Βορίδης – έκαναν εφτά παραβιάσεις.

Ούτε μικρά παιδιά δεν το κατάπιαν.

Το δεύτερο: Ο ισχυρισμός για «ανθρώπινο λάθος – για το οποίο ο Πρωθυπουργός ένιωσε αναδρομικά «ντροπή και οργή», κατά την πρόζα της επομένης – κατέρρευσε την περασμένη Κυριακή, όταν «Το Βήμα» αποκάλυψε το μοντάζ δυο διαφορετικών συνομιλίων. Ουδείς κυβερνητικός στη Βουλή προσκόμισε το παραμικρό στοιχείο που να αμφισβητεί το ρεπορτάζ.

Μερικοί απλώς το έκαναν χειρότερο: «το ξέραμε». Κατά τα λοιπά, υποστήριξαν ότι «ο Ανδρουλάκης υποκινήθηκε από την Μαρινάκη» για την πρόταση μορφής, αλλά τσιμουδιά για την εσπευσμένη λαθροχειρία.

Το τρίτο: Υπήρξε παρακρατικού τύπου παρέμβαση στον χώρο της σύγκρουσης: πριν ξημερώσει, η κυβέρνηση έδωσε 650.000 σε δυο εργολάβους της επιλογής της, για να… αντικαταστήσουν το χώμα! Άλλα υλικά υπήρχαν πριν τη σύγκρουση, άλλα μετά, προς εξέταση!

Πρωτοφανής διαδικασία για χώρο στον οποίο ενδέχεται να υπάρχουν στοιχεία για ερευνώμενα κακουργήματα. Και εντελώς τραγελαφικές οι εξηγήσεις που δόθηκαν.

Ο ένας σαλτιμπάγκος έλεγε ότι «έπρεπε να στερεωθεί το έδαφος», ο άλλος άκουγε επιζώντες έξι μέρες μετά και ο Άδωνις το απογείωσε: υπήρχε κίνδυνος έκρηξης του αγωγού φυσικού αερίου που – ΔΕΝ – περνάει από κάτω, όπως του είπε κατά πρόσωπο, ο πολιτικός μηχανικός, Χάρης Μαμουλάκης, από τον ΣΥΡΙΖΑ.

Άλλωστε δεκάδες άνθρωποι είδαν με τα μάτια τους τη συγκεκριμένη δραστηριότητα. Ο λόγος παραμένει μυστήριο ακόμη, αλλά συνέβη. Υπάρχει άλλωστε σε εξέλιξη ειδική δικαστική έρευνα γι’ αυτό.

Με τόσα δεδομένα, αναζητείται η επιστήμη που θα εξηγήσει τι οδήγησε τον Γιώργο Φλωρίδη σ’ αυτό που ο Σωκράτης Φάμελος χαρακτήρισε «χυδαίο παραλήρημα» και «πολιτικό γενίτσαρο», από «ακροδεξιό» που «δεν έχει ηθική»: ήτοι ότι «όσοι μιλούν για μπάζωμα, είναι για τα μπάζα».

«Ποῖόν σε ἔπος φύγεν ἕρκος ὀδόντων;» Με κουλτούρα χούλιγκαν, συντονίσθηκε με τον Βορίδη – με τον οποίον για τους γνωρίζοντες υπήρξε – ερήμην του – κάποια… εξ αγχιστείας «συνάφεια» στο παρελθόν – και πρόσβαλε την αντιπολίτευση, τους αυτόπτες μάρτυρες, τους συγγενείς, τους πραγματογνώμονες…

Παλαιός φανατικός του σημιτικού «εκσυγχρονισμού» σταδιοδρόμησε α λα Αγαπηδάκη, ως τρολ κατά του Τσίπρα, και μεταλλάσσεται σε «χμερ» Νεομητσοτακισμού. Γυαλίζει το μάτι του κάθε φορά που εμφανίζεται στο δημόσιο χώρο ως καμικάζι κατά των αντιπάλων του.

Αν δεν υπήρχε η επίδειξη πολιτικού παχυδερμισμού από τον Κώστα Αχ. Καραμανλή, θα ήταν ο χειρότερος της τριπλέτας «Φλωρίδης, Βορίδης, Γεωργιάδης», που φωνασκούσε ακατάσχετα στο τριήμερο της πρότασης μορφής.

Ντράπηκαν και τα μπάζα…

https://www.ieidiseis.gr/fotoskiaseis/240903/giorgos-floridis-baza

Στέιτ Ντιπάρτμεντ: Παραίτηση διαμαρτυρίας για την πολιτική του Μπάιντεν στον πόλεμο της Γάζας

0

Μάρτιος 28, 2024. Ελλάδα.

Η υπεύθυνη Εξωτερικών Υποθέσεων Annelle Sheline,και ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν

Πρόσφατα, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν δεν έλαβε υποστήριξη από τους υπαλλήλους του στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ και σε άλλους θεσμούς σχετικά με την πολιτική του υποστήριξης προς το Ισραήλ, κάτι που ώθησε μια αξιωματούχο στον τομέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη Μέση Ανατολή να παραιτηθεί σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την αμερικανική υποστήριξη του ισραηλινού πολέμου στη Γάζα.

Η Annelle Sheline, 38 ετών, παραιτήθηκε από τη θέση της μετά από ένα χρόνο ως υπεύθυνη εξωτερικών υποθέσεων στο Γραφείο Δημοκρατίας, Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και Εργασίας και περίπου το ήμισυ αυτής της περιόδου ήταν μάρτυρας του επιθετικού πολέμου του Ισραήλ στη Λωρίδα της Γάζας, μετά την επιχείρηση της Χαμάς «Πλημμύρα αλ Άκσα» στις 7 Οκτωβρίου, σύμφωνα με την Washington Post.

Η Sheline δικαιολόγησε την παραίτησή της σε συνέντευξή της, λέγοντας:

«Τα καθήκοντά μου ήταν στην προώθηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική, ένα έργο που περιπλέκεται από τον ισραηλινό πόλεμο και ένα πλήθος ηθικών, νομικών, ασφάλειας και διπλωματικών επιπτώσεων που συνδέονται με οι Ηνωμένες Πολιτείες».

«Δεν μπορώ πλέον να κάνω τη δουλειά μου», είπε, «Η προσπάθεια υπεράσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων έχει καταστεί αδύνατη όσο οι Ηνωμένες Πολιτείες συνεχίζουν να στέλνουν μια συνεχή ροή όπλων στο Ισραήλ».

Η Sheline ανέφερε ότι είχε σχεδιάσει να φύγει αθόρυβα, για να πει στους ανωτέρους της ότι το θέμα έληξε στη Γάζα, αλλά αποφάσισε να μιλήσει μετά από αίτημα των συναδέλφων της που της είπαν ότι ήθελαν να παραιτηθούν αλλά δεν μπορούσαν να το κάνουν λόγω οικονομικών η οικογενειακών ζητημάτ

 

H Sheline ΕΙΠΕ ότι παρά την υποστήριξη που έλαβε στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ, υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που δεν συμφωνούν με την άποψή μου.

Σε εσωτερικές ακροάσεις για τον πόλεμο, είπε, «ορισμένοι υπάλληλοι σηκώνονται και λένε: «Εκτιμώ όλα όσα κάνουν η κυβέρνηση των ΗΠΑ και το Στέιτ Ντιπάρτμεντ για το Ισραήλ και το υποστηρίζω πραγματικά».

Μόνο λίγοι αξιωματούχοι έφυγαν από την κυβέρνηση κατά τη διάρκεια του πολέμου, αλλά αρκετούς μήνες αργότερα, οι εργαζόμενοι εξέφρασαν τη δυσαρέσκειά τους με άλλους τρόπους, και στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ, αξιωματούχοι έγραψαν αρκετά τηλεγραφήματα για τη Γάζα μέσω του καναλιού της αντιπολίτευσης, ενός μηχανισμού εσωτερικής διαμαρτυρίας της εποχής του πολέμου του Βιετνάμ.

Στην Υπηρεσία Διεθνούς Ανάπτυξης των ΗΠΑ, εκατοντάδες υπάλληλοι υποστήριξαν μια επιστολή τον Νοέμβριο που καλούσε την κυβέρνηση Μπάιντεν να χρησιμοποιήσει την επιρροή της για να ξεκινήσει μια κατάπαυση του πυρός.

Τον Φεβρουάριο, ένα εν ενεργεία μέλος της Πολεμικής Αεροπορίας των ΗΠΑ αυτοπυρπολήθηκε έξω από την Ισραηλινή Πρεσβεία στην Ουάσιγκτον, αφού είπε ότι «δεν μπορούσε πλέον να είναι συνένοχος στη γενοκτονία» και ο οποίος πέθανε από τα τραύματά του.

—

The Hellenic Information Team

Άδωνις Βορίδης: Τσίρκο

1

 

Στη Βουλή ο Μάκης Βορίδης, στα κανάλια ο Άδωνις Γεωργιάδης.

Ο πρόεδρος λείπει ταξίδι για δουλειές και ψυχαγωγία βεβαίως – μόνος, οικογενειακώς ή με φίλους.

-Πήγε στην Οδησσό, κανόνισε με τον Ζελένσκι κάτι καινούργιες παρτίδες ξαλαφρώματος των αποθηκών του ελληνικού Στρατού – και γύρισε μπαρουτοκαπνισμένος: ρωσική βόμβα που έπεσε κοντά από σπόντα, εξελήφθη από ορισμένους φαν του στην Αθήνα ως απόπειρα δολοφονίας…

-Συνόδευσε στο Κάιρο την «Ούρσουλα-γυναίκα για όλες τις δουλειές» και ξέπλυναν τον δικτάτορα Σίσι με 7,4 δισ. ευρώ. Κάτι λιγότερα απ’ όσα παίρνει ο Ερντογάν για να κρατάει πρόσφυγες στα μέρη του και ο Όρμπαν, για να μην τα μπλοκάρει.

Με την ευκαιρία κάλεσε και τους νεότερους Καρατζάδες να περάσουν μια ξένοιαστη μέρα στη Σίβα – να μην κάθεται και το κυβερνητικό αεροπλάνο.

-Πετάχτηκε ως τις Βρυξέλλες και έκανε τον μπροστινό μιας ομάδας που θέλει να βάλει τους ευρωπαίους πολίτες να πληρώσουν – με έκδοση ομολόγου – την παραγωγή νέων όπλων για την Ουκρανία.

-Μετά, πήγε οικογενειακώς τριήμερο πέραν του Ατλαντικού. Οι ελληνοκαναδικές σχέσεις ρεγουλάρονται καλύτερα, αν έχεις μαζί τη σύζυγό σου και τα τρία σου παιδιά. Όλα πληρωμένα από το κράτος.

Με την ευκαιρία, ψώνισε και κάτι Canadair – αχρείαστα να ‘ναι. Όπως και τα νέα F-35 που παραγγέλνει – σύμφωνα με τα ΝΕΑ – για να προλάβει όσο είναι ακόμη στα πράγματα η παρέα Μπάιντεν.

Πολύ κουραστικό πρόγραμμα. Αλλά ενώ ο Κυριάκος Μητσοτάκης κλείνει στο εξωτερικό βιαστικά τις υποθέσεις του, στο εσωτερικό ο τυφώνας των Τεμπών παραλύει την ξεκούρδιστη ορχήστρα των 65.

Τα καλυτέρα παιδιά της λουφάζουν: Γεραπετρίτης, Πιερακάκης, Χρυσοχοΐδης, Χατζηδάκης, Φλωρίδης ακόμη και ο Σκέρτσος, που δεν έχανε αυτόφωρο, σφυρίζουν κλέφτικα, ή ψάχνουν τρύπα να προφυλαχτούν…

Αλλά επειδή η πολιτική απεχθάνεται το κενό, τα ηνία πήραν οι δυο παλαιοί σολίστες του Γιώργου Καρατζαφέρη που κοσμούν σήμερα το ρετιρέ της ΝΔ.

-Στη Βουλή ο Μάκης Βορίδης. Βρήκε την ευκαιρία να παίξει τον Πρωθυπουργώ παρά των Πρωθυπουργώ, αγορεύοντας ως δικηγόρος σε επαρχιακό Εφετείο. Αλλά το μόνο που κέρδισε ήταν το ενθουσιώδες χειροκρότημα της Ντόρας από τα μπροστινά έδρανα. Κατά τα λοιπά, τα θαλάσσωσε με τη φράση, «βάλαμε στη φυλακή τον σταθμάρχη».

-Στα κανάλια ο Άδωνις Γεωργιάδης. Ως υπουργός δεν τα καταφέρνει, αλλά είναι ασυναγώνιστος όταν υπερασπίζεται τον Μητσοτάκη. Άλλωστε ως αντιπρόεδρός του, είναι ο Βορίδης του στο κόμμα.

Με το γνωστό σήμα κατατεθέν του «ήλθε η ώρα να υπερασπιστούμε την αλήθεια», ανακάλυψε ότι η παρέμβαση στον τόπο της σύγκρουσης των τρένων έγινε γιατί υπήρχε φόβος «να σκάσει ο αγωγός φυσικού αερίου που περνάει από κάτω». Εκεί που εκείνος ο δύσμοιρος Λαζαρίδης άκουγε φωνές ζωντανών έξι μέρες μετά.

Αφού «έθαψε» τον καθοδηγητή του Αντώνη Σαμαρά – τονίζοντας ότι «τα ισχυρά οικονομικά συμφέροντα «πατούν πάνω σε πτώματα για να ρίξουν την κυβέρνηση» – έβαλε τον Μητσοτάκη να παίξει ρωσική ρουλέτα με τους χορηγούς του, προεξοφλώντας ότι «θα τα πει με ονόματα στη Βουλή». Ο καθείς και οι γκάφες του…

Άδωνις – Βορίδης σε συσκευασία κυβερνητικού σαμπουάν «δυο σε ένα».

Καλυτέρα και από το τσίρκο Medrano.

https://www.ieidiseis.gr/fotoskiaseis/240731/adonis-voridis-tsirko

«The Times»: Η πτώση του Κιέβου είναι εφιάλτης για τη Δύση

0

Μάρτιος 28, 2024. Ελλάδα.

Τα γεγονότα στο ουκρανικό μέτωπο αναγκάζουν το Λονδίνο, την Ουάσιγκτον, το Παρίσι και τις Βρυξέλλες να σκεφτούν και να σχεδιάσουν μια πιθανή «καταστροφική κατάρρευση» του ουκρανικού στρατού.

Η αποχώρηση των ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων και η αναπόφευκτη ήττα του Κιέβου είναι το «εφιαλτικό σενάριο» που συζητούν οι δυτικοί πολιτικοί τις τελευταίες ημέρες.

Τα γεγονότα στο ουκρανικό μέτωπο αναγκάζουν το Λονδίνο, την Ουάσιγκτον, το Παρίσι και τις Βρυξέλλες να σχεδιάσουν μια πιθανή «καταστροφική κατάρρευση» του ουκρανικού στρατού, ο οποίος αντιμετωπίζει έντονη έλλειψη όπλων και πυρομαχικών, γράφει ο αρθρογράφος των «Times», Ίαν Μάρτιν.

«Ήρθε η ώρα να μιλήσουμε για την πτώση του Κιέβου». Μακριά από μια παγωμένη σύγκρουση, αυτό είναι ένα εφιαλτικό σενάριο που αναδύεται καθώς η Δύση αποτυγχάνει να στείλει όπλα».

Σε αντίθεση με την κοινή πεποίθηση ότι η σύγκρουση θα παγώσει και ότι καμία πλευρά δεν θα μπορέσει να αποκτήσει αποφασιστικό πλεονέκτημα, οι σκληρές μάχες συνεχίζονται στην πρώτη γραμμή.

Υπάρχει ακόμη και πραγματικός κίνδυνος καταστολής των ουκρανικών δυνάμεων και μια κρίση που απειλεί να επισκιάσει πλήρως την επερχόμενη επετειακή σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ στην Ουάσιγκτον, σύμφωνα με τον συντάκτη του άρθρου.

Η επιτυχία της Ρωσίας θα είχε «μοιραίες συνέπειες» όχι μόνο για την Ουκρανία, αλλά και μια δοκιμασία για τη Δύση, η οποία είναι σαφώς διχασμένη.

Ενώ η Γαλλία απειλεί να στείλει στρατεύματα για να βοηθήσει τις ουκρανικές Ένοπλες Δυνάμεις, άλλες χώρες, όπως η Γερμανία, αντιτίθενται κατηγορηματικά.

—

The Hellenic Information Team

Εγκρίθηκε η έκθεση της Μπακογιάννη: Το Κοσσυφοπέδιο στο Συμβούλιο της Ευρώπης

1

Μάρτιος 28, 2024. Ελλάδα.

Η Επιτροπή Πολιτικών Υποθέσεων και η Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης (PACE) συνέστησαν να προσκληθεί το Κοσσυφοπέδιο να γίνει το 47ο μέλος του Συμβουλίου της Ευρώπης.

Με αυτόν τον τρόπο, ο παλαιότερος πολιτικός οργανισμός στην Ευρώπη θα επαναφέρει τον αριθμό των μελών του, ο οποίος μειώθηκε σε 46 χώρες μετά τον αποκλεισμό της Ρωσίας το 2022 λόγω της επιθετικότητάς της στην Ουκρανία.

Σε συνεδρίαση στο Παρίσι, η επιτροπή ενέκρινε έκθεση της Ντόρα Μπακογιάννη, η οποία απαριθμούσε έναν κατάλογο δεσμεύσεων που ανέλαβαν γραπτώς οι αρχές του Κοσσυφοπεδίου και σημείωσε ότι «η συμμετοχή θα οδηγήσει στην ενίσχυση των προτύπων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων παρέχοντας πρόσβαση στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων …».

Απείχε ο Τσίπρας

Δύο ψήφοι κατά ήταν από τους εκπροσώπους της Σερβίας και από μία από τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη και το Μαυροβούνιο, ενώ ο Έλληνας εκπρόσωπος Αλέξης Τσίπρας απείχε.

Η χθεσινή συζήτηση στο Στρασβούργο δεν σημαίνει ταυτόχρονη ένταξη του Κοσσυφοπεδίου στο Συμβούλιο της Ευρώπης.

Η Ντόρα Μπακογιάνι είναι πρώην υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας. Σημειώνεται ότι η Ελλάδα δεν αναγνωρίζει το Κόσοβο ως ανεξάρτητο κράτος.

Εξακολουθούν να υποστηρίζουν αυτή τη θέση (της μη αναγνώρισης), τέσσερις χώρες του Συμβουλίου της Ευρώπης – Σερβία, Κύπρος, Ρουμανία και Ισπανία.

Δεν είναι σαφές εάν ορισμένοι από αυτούς θα άλλαζαν τη θέση τους στην ψηφοφορία στην ολομέλεια της PACE, η οποία πρόκειται να διεξαχθεί στην εαρινή σύνοδο του επόμενου μήνα, γράφει η Expres των Σκοπίων.

—

The Hellenic Information Team