Μέλη της διεθνούς διαστημικής κοινότητας θα συγκεντρωθούν την ερχόμενη εβδομάδα στην Ουάσινγκτον για το ετήσιο συνέδριο “Humans to Mars” (Ανθρωποι στον Αρη) προκειμένου να συζητήσουν για τον κοινό στόχο που αφορά στην δημιουργία μιας βιώσιμης και μόνιμης ανθρώπινης παρουσίας στον Κόκκινο Πλανήτη.
Το Humans to Mars 2024 (H2M) διοργανώνεται από τον μη κερδοσκοπικό οργανισμό Explore Mars. Το συνέδριο ξεκινά την Τρίτη (7 Μαΐου), με μια συζήτηση σχετικά με την καινοτομία που θα καταστήσει δυνατή τη μεταφορά των ανθρώπων στο φεγγάρι και τον Άρη.
«Την τελευταία δεκαετία, το H2M ήταν και παραμένει το πιο επιτυχημένο συνέδριο που επικεντρώνεται σε μια βιώσιμη ανθρώπινη παρουσία στον Άρη», δήλωσε ο Chris Carberry, Διευθύνων Σύμβουλος του Explore Mars.
Η συνάντηση H2M, που πραγματοποιείται στο Jack Morton Auditorium του Πανεπιστημίου George Washington, περιλαμβάνει μια λίστα ομιλητών οι οποίοι θα αναφερθούν στα επιτεύγματα στην εξερεύνηση του διαστήματος, σχέδια μεταφοράς αστροναυτών στον Κόκκινο Πλανήτη μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 2030 και τις προκλήσεις που μπορεί να αντιμετωπίσουν για την επίτευξη αυτού του στόχου.
«Καθώς βρισκόμαστε στα πρόθυρα μιας νέας εποχής διαπλανητικής εξερεύνησης, η Σύνοδος Κορυφής Humans to Mars 2024 δεν είναι απλώς ένα γεγονός», δήλωσε ο J.R. Edwards, πρόεδρος του Explore Mars.
Γνωρίζουμε, είπε, ότι η εξερεύνηση και περιέργειά μας για το τι βρίσκεται πέρα από τη Γη οδηγεί στην ανακάλυψη, την καινοτομία και σε νέες τεχνολογίες και βελτιώνει τη ζωή στη Γη μας.
Οι ομιλητές προέρχονται από διάφορες διαστημικές υπηρεσίες και βιομηχανίες, όπως η NASA, η Ευρωπαϊκή Διαστημική Υπηρεσία, η Ιαπωνική Υπηρεσία Αεροδιαστημικής Εξερεύνησης, η Lockheed Martin, η Collins Aerospace, η Planetary Society, η Virgin Galactic και η Raytheon Technologies.
Θα συμμετάσχουν επίσης φοιτητές, επιστήμονες της καινοτομίας, συγγραφείς και άλλοι επαγγελματίες στους τομείς της επιστήμης, τεχνολογίας, μηχανικής και των μαθηματικών.
«Είναι επιτακτική ανάγκη να επιτύχουμε ένα κοινό όραμα και συναίνεση μεταξύ όλων των ενδιαφερόμενων μερών, διασφαλίζοντας ότι το ταξίδι μας στον Άρη ενσωματώνει τις ίδιες τις αρχές της ισότητας, της διαφορετικότητας και της βιωσιμότητας που έχει το ExploreMars.Org», είπε ο Edwards.
Αυτή η συνάντηση, ανέφερε, “αντιπροσωπεύει μια δέσμευση, μια υπόσχεση ότι, καθώς κάνουμε αυτά τα τεράστια βήματα, θα προχωρούμε με υπευθυνότητα, διασφαλίζοντας ένα λαμπρότερο μέλλον για όλη την ανθρωπότητα”.
A handout photo made available by the Mohammed Bin Rashid Space Center (MBRSC) shows an illustration of the arrival of the Hope Probe to Mars orbit (issued on 09 February 2021). The Emirates Mars Mission Hope Probe is the first planetary mission led by an Arab-Islamic country and the space probe is to study the Martian atmosphere. EPA/MBRSC/UAE Space Agency HANDOUT HANDOUT EDITORIAL USE ONLY/NO SALES
Με πληροφορίες από ΚΥΠΕ – Αθηνά Αρσαλίδου Λευκωσία, Κύπρος
Ο υπουργός Εξωτερικών της Νορβηγίας Έσπερ Μπαρθ Άιντε είναι πολύ γνωστός στον Ελληνισμό. Ως απεσταλμένος του Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών, Αντόνιο Γκουτέρες, προσπάθησε να θέσει την Κύπρο κάτω από τη σφαίρα επιρροής της κατοχικής Τουρκίας και να καταλύσει το Κυπριακό Κράτος.
Απέτυχε οικτρά και έφυγε από το νησί ταπεινωμένος και αποτυχημένος. Όμως, τα διεθνή τσιράκια δεν χάνονται ποτέ.
Αφού κατηγόρησε τον τότε Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας Νίκο Αναστασιάδη για την κατάρρευση των διαπραγματεύσεων στο Κραν Μοντανά, που τίναξε στον αέρα ο τότε υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας, Μεβλούτ Τσαβούσογλου, έκανε διεθνή εκστρατεία υπέρ της κατοχικής χώρας και εναντίον της Κύπρου.
Και επιβραβεύθηκε με τη θέση του υπουργού Εξωτερικών της Νορβηγίας!!! Και ενώ πρόκειται για ένα αποτυχημένο διπλωμάτη…
Η φωτογραφία που κυκλοφορεί στα κοινωνικά δίκτυα, τον δείχνει με την Mona Osman, κόρη του καταδικασμένου τρομοκράτη Abu Zayed, η οποία κρατά πανό που γράφει:
“Γαμιέται το Ισραήλ, ο Καπιταλισμός και το ΝΑΤΟ”.
Θυμίζουμε ότι ο Abu Zayed, σκότωσε 6 Εβραίους και τραυμάτισε άλλους 22, σε επίθεση σε εστιατόριο στο Παρίσι.
Ο υπουργός Εξωτερικών της Νορβηγίας, Έσπερ Μπαρθ Έιντε σε συνέδριο για την ειρήνη και την ασφάλεια. Φωτογραφία Ministry of Foreign Affairs and Int’l Cooperation, @RwandaMFA
Η Εθνική Ενότητα προειδοποιεί: Θα μπορούσε να υπονομεύσει τις διαπραγματεύσεις για την ομηρεία.
Του ELIAV BREUER, The Jerusalem Post
5 ΜΑΪΟΥ 2024 12:56
Έδρα της AL JAZEERA στη Ντόχα του Κατάρ. (φωτογραφία: Imad Creidi/Reuters)
Το υπουργικό συμβούλιο του Ισραήλ ψήφισε ομόφωνα την Κυριακή να κλείσει τις επιχειρήσεις του Κατάρ Al Jazeera στο Ισραήλ, σχεδόν έξι μήνες αφότου είχε αρχικά ανακοινώσει τις προθέσεις του να το πράξει λόγω ανησυχιών για την ασφάλεια που σχετίζονται με τον πόλεμο Ισραήλ-Χαμάς.
Η απόφαση, η οποία απαιτεί επαναπιστοποίηση κάθε 45 ημέρες, περιλαμβάνει τον τερματισμό των εκπομπών του Al Jazeera στα αραβικά και τα αγγλικά, κλείσιμο των γραφείων του Al Jazeera στο Ισραήλ. κατάσχεση εξοπλισμού που χρησιμοποιείται για τις εκπομπές του και τον περιορισμό της πρόσβασης στις ιστοσελίδες της.
Ο υπουργός Επικοινωνιών Shlomo Karhi υπέγραψε εκτελεστικό διάταγμα αμέσως μετά την ψηφοφορία, το οποίο τέθηκε σε ισχύ αμέσως.
Βίντεο το απόγευμα της Κυριακής έδειξαν αξιωματούχους επιβολής του νόμου να φτάνουν στα γραφεία του Al Jazeera στην Ιερουσαλήμ στο ξενοδοχείο Ambassador. Η HOT, ένας από τους μεγαλύτερους παρόχους τηλεοπτικών υπηρεσιών του Ισραήλ, ανακοίνωσε ότι έκλεισε τις εκπομπές του Al Jazeera. Ένας άλλος πάροχος, το YES, έστειλε το ακόλουθο μήνυμα στο μπλακ άουτ κανάλι, «Σύμφωνα με την κυβερνητική απόφαση, οι εκπομπές του σταθμού Al Jazeera έχουν σταματήσει στο Ισραήλ».
Σε κοινή δήλωση μετά την ψηφοφορία, ο Νετανιάχου είπε ότι “οι ανταποκριτές του Al Jazeera έχουν βλάψει την ασφάλεια του Ισραήλ και έχουν υποκινήσει εναντίον των στρατιωτών του Ισραηλινού Στρατού. Ήρθε η ώρα να αποβληθεί το φερέφωνο της Χαμάς από τη χώρα μας”.
Ο Karhi πρόσθεσε, “Θα λάβουμε άμεση δράση εναντίον εκείνων που χρησιμοποιούν την ελευθερία του Τύπου για να βλάψουν την ασφάλεια του Ισραήλ και των στρατιωτών του IDF και να υποκινήσουν την τρομοκρατία σε καιρό πολέμου. Δεν θα υπάρχει ελευθερία έκφρασης για τα φερέφωνα της Χαμάς στο Ισραήλ.”
Παλαιστίνιοι δημοσιογράφοι φαίνονται μέσα από ένα γυάλινο παράθυρο στα γραφεία του αραβικού καναλιού ειδήσεων Al-Jazeera στην πόλη Ραμάλα της Δυτικής Όχθης, 15 Ιουλίου 2009. (credit: REUTERS) Enlrage image
Το Al Jazeera καταδίκασε την απόφαση, χαρακτηρίζοντάς την «εγκληματική ενέργεια».
«Η καταστολή του ελεύθερου Τύπου από το Ισραήλ για να συγκαλύψει τα εγκλήματά του με τη δολοφονία και τη σύλληψη δημοσιογράφων δεν μας πτόησε από το να ασκήσουμε το καθήκον μας», ανέφερε.
Η απόφαση έρχεται σε αντίθεση με τη θέση του αρχηγού της Μοσάντ
Το Υπουργικό Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας του Ισραήλ επρόκειτο να διεξαγάγει την ψηφοφορία ήδη την Πέμπτη, αλλά ο πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου την καθυστέρησε λόγω ανησυχίας ότι η ψηφοφορία δεν θα περάσει. Σύμφωνα με εκπρόσωπο του Κόμματος Εθνικής Ενότητας του Υπουργού χωρίς χαρτοφυλάκιο MK Benny Gantz, αυτό συνέβη επειδή ο επικεφαλής της Μοσάντ Ντέιβιντ Μπαρνέα ζήτησε από την κυβέρνηση να το καθυστερήσει για λίγες ημέρες, ώστε να αποφευχθούν πιθανές αρνητικές διπλωματικές συνέπειες σχετικά με το Κατάρ, μεσολαβητή μεταξύ Ισραήλ και Χαμάς σε διαπραγματεύσεις για μια συμφωνία για την απελευθέρωση Ισραηλινών ομήρων. Η απόφαση απαιτούσε έγκριση είτε από το κυβερνητικό υπουργικό συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας (NSC) είτε από το γενικό υπουργικό συμβούλιο και ο Νετανιάχου επέλεξε να προχωρήσει την Κυριακή στο γενικό υπουργικό συμβούλιο.
Οι τρεις υπουργοί της Εθνικής Ενότητας δεν ήταν παρόντες στη συνεδρίαση και δεν συμμετείχαν στην ψηφοφορία. Το κόμμα ανέφερε σε ανακοίνωσή του ότι οι υπουργοί του «υποστηρίζουν το κλείσιμο των εκπομπών του Al Jazeera και μάλιστα ανακοίνωσαν ότι θα υποστηρίξουν το κλείσιμό του στην πρόσφατη συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου (εθνικής ασφάλειας).
Ωστόσο, «Η προώθηση του θέματος σήμερα το πρωί για ψηφοφορία στη συνεδρίαση της κυβέρνησης είναι μια σωστή απόφαση, αλλά με τρομερό τάιμινγκ, που θα μπορούσε να υπονομεύσει τις προσπάθειες εξάντλησης των διαπραγματεύσεων (συμφωνία ομήρων) και πηγάζει από πολιτικούς λόγους», ανέφερε το κόμμα.
Ο Karhi αντέδρασε κατηγορώντας την κεντρώα Εθνική Ενότητα ότι λειτουργεί σαν «πέμπτη φάλαγγα» εντός της κυβέρνησης. Σύμφωνα με τον Karhi, η απόφαση έλαβε «αδιαμφισβήτητη επικύρωση» από όλους τους αξιωματούχους ασφαλείας.
Η απόφαση βασίστηκε σε νόμο που ψήφισε η Κνεσέτ (κοινοβούλιο) του Ισραήλ στις 2 Απριλίου, ο οποίος λήγει στις 31 Ιουλίου. Συνεπώς, η νομοθεσία θα πρέπει να παραταθεί εάν η κυβέρνηση επιθυμεί να παρατείνει την απαγόρευση του Al Jazeera πέραν αυτής της ημερομηνίας. Ο ίδιος ο νόμος αντιμετωπίζει επίσης συνταγματική αμφισβήτηση στο Ανώτατο Δικαστήριο της Δικαιοσύνης από την Ένωση για τα Πολιτικά Δικαιώματα στο Ισραήλ (ACRI) με βάση την παραβίαση της ελευθερίας του λόγου, και το κράτος έχει μέχρι τις 15 Μαΐου να καταθέσει την προκαταρκτική απάντησή του στο δικαστήριο.
Η κυβέρνηση ψήφισε έκτακτα εκτελεστικά μέτρα στην αρχή του πολέμου που θα επέτρεπαν να κλείσει προσωρινά το Al Jazeera. Αυτά ίσχυαν από τις 21 Οκτωβρίου έως τις 20 Ιανουαρίου. Ωστόσο, η κυβέρνηση απέφυγε να εφαρμόσει αυτά τα μέτρα κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, σύμφωνα με πληροφορίες λόγω πιθανών αρνητικών διπλωματικών προεκτάσεων σχετικά με το Κατάρ.
Η νομοθεσία που ψηφίστηκε τον Απρίλιο είχε στόχο να δώσει στο υπουργικό συμβούλιο ισχυρότερη νομική βάση για να κινηθεί κατά του Al Jazeera. Στην απόφασή του την Κυριακή, το υπουργικό συμβούλιο εξήγησε ότι είχε διαβαθμίσει απόψεις της Shin Bet στις 9 Απριλίου που θεωρούσαν το Al Jazeera απειλή για την εθνική ασφάλεια. Το IDF και η Μοσάντ παρείχαν επίσης απόρρητες απόψεις που υποστηρίζουν τον περιορισμό των εκπομπών του Al Jazeera στο Ισραήλ.
Σύμφωνα με το νόμο, η απόφαση πρέπει να παραπεμφθεί ενώπιον περιφερειακού ανώτατου δικαστή ή αναπληρωτή ανώτατου δικαστή εντός 24 ωρών, ο οποίος στη συνέχεια έχει τρεις ημέρες για να αποφασίσει εάν θα αλλάξει ή όχι την απόφαση ή να περιορίσει τη διάρκεια της απαγόρευσης.
Στην αίτησή του προς το Ανώτατο Δικαστήριο Δικαιοσύνης κατά του νόμου, υποστήριξε ότι περιόριζε άσκοπα την ελευθερία του λόγου και ως εκ τούτου ήταν αντισυνταγματικό. Το ACRI είπε ότι, ενώ δεν υπήρχε κανένα επιχείρημα για το γεγονός ότι το Al Jazeera είχε μια «φιλοπαλαιστινιακή» αφήγηση, αυτό δεν ήταν επαρκής λόγος για να κλείσει το δίκτυο. Επιπλέον, το δίκτυο παρέχει περιεχόμενο από αραβικά κράτη και περιλαμβάνει ισραηλινο αραβικές προοπτικές που έχουν αναφερθεί πολλές φορές στα κύρια ισραηλινά μέσα ενημέρωσης, υποδεικνύοντας ότι το περιεχόμενό του θεωρήθηκε σημαντικό, πρόσθεσε το ACRI. Η ΜΚΟ αναγνώρισε ότι το Al-Jazeera είχε συμπεριλάβει περιεχόμενο που υποκινούσε εναντίον του Ισραήλ. Ωστόσο, η σοβαρότητα αυτής της υποκίνησης δεν ήταν χειρότερη από την υποκίνηση εναντίον των Παλαιστινίων σε ισραηλινούς ιστότοπους, υποστήριξε η ACRI.
Το ACRI κατέθεσε αίτημα την Πέμπτη να εκδώσει το δικαστήριο προσωρινή διαταγή που απαγορεύει στην κυβέρνηση να αποφασίσει να κλείσει το Al Jazeera μέχρι να εκδικαστεί η υπόθεση. Το δικαστήριο απέρριψε το αίτημα και είπε ότι θα εξετάσει μια προσωρινή διαταγή αφού λάβει την προκαταρκτική θέση του κράτους.
Συνέντευξη του Μαρουάν Τουμπασί στον Δημήτρη Κωνσταντακόπουλο
Πώς είναι σήμερα η καθημερινή ζωή στη Δυτική ‘Οχθη για τους Παλαιστίνιους;
Πιστεύω ότι βρισκόμαστε στα πρόθυρα μιας νέας φάσης από την 7η του περασμένου Οκτωβρίου, η οποία αποτέλεσε ορόσημο στην ιστορία της σύγκρουσης με την κατοχή, καθώς και μια δύσκολη φάση στον απόηχο του εξοντωτικού πολέμου που διεξήχθη από το Ισραήλ και το φασιστικό του καθεστώς ώστε σήμερα να κάνουν τη Γάζα ακατάλληλο μέρος για ζωή και έτσι να εκτοπίσουν τον παλαιστινιακό λαό έως ότου ο ισραηλινός εβραϊκός πληθυσμός καταστεί μεγαλύτερος σε αριθμό και αναλογία στα εδάφη της ιστορικής Παλαιστίνης μεταξύ της θάλασσας και του ποταμού, που αποτελεί την εφαρμογή του βιβλικού σιωνιστικού οράματος.
Μόλις χθες, στο στρατόπεδο Τουλκάρμ στη βόρεια Δυτική Όχθη, οι ισραηλινές δυνάμεις κατοχής σκότωσαν 17 νεαρούς Παλαιστίνιους, και αυτό συμβαίνει σε καθημερινή βάση, εκτός από τις επιθέσεις από συμμορίες Εβραίων εποίκων στη Δυτική Όχθη και τη συνεχιζόμενη γενοκτονία στη Γάζα όπου ξεκληρίζονται ολόκληρες οικογένειες. Πρέπει να γνωρίζετε τους τρομακτικούς αριθμούς νεκρών παιδιών και γυναικών, τα στοιχεία για ομαδικούς τάφους, εκτελέσεις, κλοπές των σορών των μαρτύρων μας.
Έχουμε φτάσει σε ένα σημείο της ιστορίας όπου τα ναζιστικά εγκλήματα έχουν ξεπεράσει την εποχή του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου στην Ευρώπη, βλέπουμε παρόμοια να διαπράττονται στη Γάζα αυτή τη στιγμή. Όλα αυτά εξακολουθούν να συμβαίνουν χωρίς το Ισραήλ να λογοδοτήσει και να τιμωρηθεί, παρά τη θέση του ενώπιον της διεθνούς δικαιοσύνης (Χάγη, ΟΗΕ, Συμβούλιο Ασφαλείας) σήμερα, δυστυχώς δεν υπάρχει κανένας θεσμός που να υποχρεώνει το Ισραήλ να εφαρμόσει τις αποφάσεις του.
Ο παλαιστινιακός λαός ζει σήμερα μια πραγματική ανθρώπινη τραγωδία που είναι μεγαλύτερη από την τραγωδία του πρώτου εγκλήματος της Nakba (καταστροφής) το 1948. Είναι πιο φρικτή και πιο εγκληματική, χωρίς επαρκή τροφή, νερό και φάρμακα. Μετά την καταστροφή των πάντων, από αρτοποιεία, νοσοκομεία, σταθμούς ηλεκτρισμού και νερού, οι παλαιστίνιοι ζουν σε συνθήκες που μοιάζουν με την απαρχή του ανθρώπινου πολιτισμού.
Πώς βλέπουν οι άνθρωποι τον ρόλο της Παλαιστινιακής Αρχής, την ανικανότητά της να δράσει;
Ο λαός μας ζητά τώρα από την παλαιστινιακή ηγεσία της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (ΟΑΠ) να επανεξετάσει και να επανατοποθετήσει σε μια νέα βάση τις σχέσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες στάθηκαν στο πλευρό του κατοχικού κράτους πολιτικά και στρατιωτικά τα τελευταία 76 χρόνια και σήμερα προσφέρουν προστασία στο ισραηλινό κράτος κατοχής που οδηγεί στη συνέχιση των εγκλημάτων κατά του παλαιστινιακού λαού μας, τα οποία πλέον έχουν λάβει τη μορφή γενοκτονίας και εκτοπισμού στη Γάζα καθώς και σε όλες τις περιοχές της Δυτικής Όχθης.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ χρησιμοποιώντας το βέτο τους επέδειξαν για ακόμη μια φορά μια απογοητευτική, ατυχή, επαίσχυντη, ανεύθυνη και αδικαιολόγητη θέση.
Η χρήση του «βέτο» συνιστά κατάφωρη επίθεση κατά των δικαιωμάτων του παλαιστινιακού λαού, της ιστορίας του, της γης του, των αγιοτήτων του και αποτελεί πρόκληση για τη βούληση της διεθνούς κοινότητας. Ισοδυναμεί με ένα ακόμη έγκλημα κατά του παλαιστινιακού λαού και των δίκαιων δικαιωμάτων του που αναγνωρίζονται από διεθνείς οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ανθρωπιστικών οργανώσεων, ιδίως το δικαίωμά του στην αυτοδιάθεση.
Ενώ ο κόσμος συμφωνεί να εφαρμοστεί το διεθνές δίκαιο και στέκεται στο πλευρό της δίκαιης παλαιστινιακής υπόθεσης, η Αμερική συνεχίζει να υποστηρίζει την κατοχή και εξακολουθεί να αρνείται να υποχρεώσει το Ισραήλ να σταματήσει τον γενοκτονικό του πόλεμο, και μάλιστα του παρέχει όπλα και χρήματα με τα οποία σκοτώνει τα παιδιά μας, γκρεμίζει τα σπίτια μας και στέκεται απέναντί μας στα διεθνή φόρα με θέσεις που δεν υπηρετούν την ασφάλεια και τη σταθερότητα ούτε στην περιοχή ούτε στον κόσμο.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες παραβίασαν όλους τους διεθνείς νόμους και αθέτησαν όλες τις υποσχέσεις που αφορούν στη λύση των δύο κρατών και την επίτευξη ειρήνης στην περιοχή.
Η σημερινή αμερικανική κυβέρνηση όχι μόνο υπαναχώρησε από τις υποσχέσεις και τις δεσμεύσεις της, αλλά επέτρεψε επίσης στο Ισραήλ να αποδυναμώσει την Παλαιστινιακή Εθνική Αρχή, μέσω της ένοχης σιωπής της στην κλοπή των χρημάτων του παλαιστινιακού λαού και στερόντας στην Παλαιστινιακή Αρχή πραγματική εξουσία επί τόπου με τις συνεπακόλουθες εισβολές, δολοφονίες και καταστροφές που πραγματοποιήθηκαν από το Ισραήλ στις πόλεις, τα χωριά και στρατόπεδα προσφύγων τα οποία υποτίθεται ότι υπόκεινται στην Παλαιστινιακή Εθνική Αρχή δυνάμει συμφωνιών που έχουν υπογραφεί υπό την αιγίδα των ΗΠΑ, σε αντίθεση με τους επανειλημμένους εκπεφρασμένουν ισχυρισμούς τους ότι θέλουν να ενισχύσουν την εξουσία και την παρουσία της.
Τώρα, πρέπει να εργαστούμε απο κοινού με την αραβική ομάδα και πολλές ευρωπαϊκές χώρες για να δημιουργηθεί ένα περιβάλλον που θα οδηγήσει στον τερματισμό του πολέμου και στη δημιουργία ενός κοινού οράματος που θα αποτρέπει την αστάθεια και την ένταση από την κατοχή μια για πάντα. Ωστόσο, η θέση της Αμερικής δεν ήταν παρά περιφρόνηση και απόρριψη κάθε οράματος που δεν ταιριάζει στο Ισραήλ, και της ανήθικης αμερικανικής πολιτικής.
Οι άνθρωποι αισθάνονται ότι υπάρχει ανάγκη για τις Ηνωμένες Πολιτείες να συνειδητοποιήσουν ότι η Μέση Ανατολή δεν θα σταθεροποιηθεί χωρίς μια δίκαιη λύση στο παλαιστινιακό ζήτημα και χωρίς την εγκαθίδρυση ενός ανεξάρτητου κράτους με κυριαρχία σε όλα τα εδάφη που κατελήφθησαν το 1967, με την Ιερουσαλήμ πρωτεύουσα καθώς και την εφαρμογή του ψηφίσματος 194 για τους πρόσφυγες. Ένα παλαιστινιακό κράτος που θα είναι γεωγραφικά συνεχόμενο (συνεκτικό) μεταξύ της Δυτικής Όχθης και της Γάζας, διαφορετικά εάν συνεχιστεί η πολιτική της διγλωσσίας και της υποστήριξης του Ισραήλ, τότε η ασφάλεια και η ειρήνη δεν θα επιτευχθούν εις βάρος όλων των ανθρώπων στην περιοχή.
Ο παλαιστινιακός λαός μας πιστεύει ότι η αμερικανική κυβέρνηση αναθεωρεί τις λάθος πολιτικές της, καθώς οι παλαιστινιακές εθνικές φιλοδοξίες δεν μπορούν να διαρραγούν, να εκκαθαριστούν ή να ηττηθούν, και οι θυσίες του λαού της Παλαιστίνης τα τελευταία εκατό χρόνια, έχουν προσφέρει δεκάδες χιλιάδες μάρτυρες και χιλιάδες ηρωικούς κρατούμενους, λοιπόν η στιγμή έφτασε καθώς δεν μπορούν πλέον να περάσουν απαρατήρητοι ακόμη και από την προκατειλημμένη κυβέρνηση των ΗΠΑ.
Υπάρχει ευρέως διαδεδομένο το αίσθημα ότι οι εχθρικές θέσεις της αμερικανικής διοίκησης έχουν δημιουργήσει μια άνευ προηγουμένου οργή στον παλαιστινιακό λαό και στους λαούς της περιοχής, που θα μπορούσε να ωθήσει ολόκληρη την περιοχή σε μεγαλύτερη αστάθεια και να ενισχύσει το χάος και την τρομοκρατία.
Ο κόσμος πιστεύει επίσης ότι ο συνεχιζόμενος πόλεμος εξόντωσης εναντίον του παλαιστινιακού λαού, σε συνδυασμό με μια ξέφρενη εκστρατεία κατά της UNRWA με στόχο να λιμοκτονήσει τον παλαιστινιακό λαό, θα οδηγήσει την περιοχή στο χείλος της αβύσσου.
Πιστεύω βαθιά ότι βρισκόμαστε στα πρόθυρα μιας νέας και πιο δύσκολης φάσης καθώς έχουμε πολλαπλές επιλογές για να διατηρήσουμε τα δικαιώματα και την ταυτότητά μας. Η παλαιστινιακή ηγεσία πρέπει να αναπτύξει μια νέα στρατηγική για την προστασία της ανεξάρτητης παλαιστινιακής εθνικής απόφασης και να προχωρήσει σύμφωνα με μια παλαιστινιακή ατζέντα και όχι σύμφωνα με ένα αμερικανικό όραμα ή περιφερειακές ατζέντες. Δεν θα παραμείνουμε όμηροι αυτών των πολιτικών, απέτυχαν και τώρα βρίσκονται εκτεθειμένοι μπροστά στα μάτια όλου του κόσμου.
Ο παλαιστινιακός λαός μας πιστεύει ότι ολόκληρη η περιοχή βρίσκεται σε αναταραχή χωρίς δίκαιη λύση στο παλαιστινιακό ζήτημα, σύμφωνα με τις παλαιστινιακές, αραβικές και διεθνείς αντιλήψεις.
Υπάρχει μια έκδηλη εχθρότητα σχετικά με τις θέσεις της αμερικανικής διοίκησης καθώς φέρουν την πλήρη ευθύνη για την επιδείνωση της κατάστασης στην περιοχή.
Ο παλαιστινιακός λαός εκτιμά τις θέσεις αλληλεγγύης όλων των λαών στις χώρες σε όλο τον κόσμο που υποστηρίζουν και αναγνωρίζουν τα νόμιμα δικαιώματα του παλαιστινιακού λαού, που διαδηλώνουν καθημερινά και αντιμετωπίζονται με καταπιεστικές αστυνομικές επιθέσεις σε ορισμένες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των Ηνωμένων Πολιτειών .
Πως βλέπουν οι άνθρωποι τη δράση της Χαμάς;
Το κίνημα της Χαμάς σήμερα, που εξακολουθεί να ηγείται της ένοπλης αντίστασης μαζί με άλλες ομάδες στη Γάζα (και αυτό είναι δικαίωμα κάθε λαού που βρίσκεται υπό κατοχή σύμφωνα με τις διεθνείς συμβάσεις), πρέπει να διατηρήσει τη σταθερότητα του λαού μας εκεί, ώστε να μπορέσει να καταστεί μια λαοφιλής κοιτίδα για την αντίσταση. Πρέπει επίσης να αναπτύξει τις πολιτικές της θέσεις έναντι του προγράμματος της PLO, το οποίο απαιτεί μια διαδικασία ανάκαμψης σύμφωνα με τις τρέχουσες πολιτικές συνθήκες. Η Χαμάς πρέπει να ενταχθεί στην PLO καθώς διατηρεί διεθνές κύρος εκπροσωπώντας τον παλαιστινιακό λαό, προκειμένου να ενσαρκώσει την ευρεία εθνική ενότητα.
Η αντίσταση πρέπει να διαθέτει πολιτική ευφυΐα που θα φέρει σε αμηχανία και θα εκθέσει το Ισραήλ ακόμη περισσότερο ενώπιον της διεθνούς κοινότητας και θα επιτύχει μια πολιτική πορεία βασισμένη στην ενότητα της γης, του λαού και της παλαιστινιακής υπόθεσης, προκειμένου ο λαός μας να κατακτήσει την ελευθερία και την εθνική ανεξαρτησία του.
Μπροστά σε αυτές τις δύσκολες συνθήκες, η Παλαιστινιακή Εθνική Αρχή πρέπει να μπει στον δρόμο της υπεράσπισης του λαού μας, όχι με ένοπλη δύναμη, (αφού διαθέτει μόνο αστυνομικές δυνάμεις και ελαφρύ οπλισμό σύμφωνα με προηγούμενες συμφωνίες), αλλά μέσω της λαϊκής και πολιτικής προστασίας στο έδαφος και σε διεθνή φόρα, καθώς αυτά που λαμβάνουν χώρα σήμερα στη Δυτική Όχθη είναι η ολοκλήρωση των όσων συμβαίνουν στη Γάζα ενάντια στο εγχείρημα της παλαιστινιακής εθνικής απελευθέρωσης.
Εμείς, ο παλαιστινιακός λαός, μπορούμε να αντέξουμε και να αναπτύξουμε όλους τους απαραίτητους μηχανισμούς αντίστασης, τόσο σε πολιτικές όσο και σε λαϊκές μορφές αντίστασης, γιατί η γενέτειρά μας είναι η ουσία της σύγκρουσης και υπερασπιζόμαστε μια πατρίδα που είναι μόνο δική μας.
Και επιτρέψτε μου να ολοκληρώσω τα σχόλιά μου λέγοντας το εξής: Από την εμφάνιση του κινήματος της Χαμάς, γράφαμε για να απαιτήσουμε να επικεντρωθεί στον εαυτό της (στο σκοπό της) και τον πολιτικό της λόγο, δηλαδή να γίνει αναπόσπαστο μέρος της εθνικής κατάστασης και να απεμπλακεί από το Διεθνές Κίνημα της Μουσουλμανικής Αδελφότητας και τους περιφερειακούς συμμάχους της.
(*) Ο Μαρουάν Τουμπασί είναι συνιδρυτής του Προοδευτικού Ελληνο-παλαιστινιακού Φόρουμ και έχει διατελέσει Πρέσβης της Παλαιστίνης στην Ελλάδα. ‘Εδωσε αυτή τη συνέντευξη από τη Ραμάλλα της Παλαιστίνης στις 30 Απριλίου.
Μετά το 1922 η χώρα δεν πηγαίνει καλά με μια μικρή αναλαμπή από το 1928-32, την τελευταία περίοδο του Βενιζέλου, οπότε και ξαναμπήκε στο διεθνές γίγνεσθαι.
Μάλλον, εκείνο που φταίει είναι η έλλειψη ικανών πολιτικών ανδρών σε συνδυασμό με την απουσία μιας εθνικής αστικής τάξης που δεν κατόρθωσε, παρά στιγμιαία, να δημιουργήσει το ελληνικό έθνος. Αντιθέτως, η Τουρκία, παίζοντας κατάλληλα το χαρτί των εκβιασμών και των απειλών, χωρίς πάντα να είναι αποφασισμένη να τις υλοποιήσει, καταφέρνει και κερδίζει στον μακρύ αναθεωρητικό κατάλογο που συνέταξε από την επομένη της Λωζάννης.
Ή, μάλλον, νωρίτερα. Η ελληνοτουρκική αντιπαράθεση δεν τελείωσε με την ήττα στην Μικρά Ασία. Συνεχίσθηκε αμέσως μετά και ενόσω στα Μουδανιά συνεκλήθη στρατιωτική σύσκεψη ανακωχής στις 20 Σεπτεμβρίου/3 Οκτωβρίου 1922.
Παρόλο που Γάλλοι και Ιταλοί είχαν εγκαταλείψει την Ελλάδα από τον πόλεμο, ήδη, και οι Βρετανοί βρίσκονταν σε αδύναμη θέση υπερασπιζόμενοι τα Στενά, για τον εαυτό τους, όχι για την Ελλάδα, ο Κεμάλ δεν ήθελε να έρθει σε αντιπαράθεση με τα βρετανικά στρατεύματα. Απειλούσε, όμως, και πέτυχε την άνευ όρων παράδοση της Ανατολικής Θράκης. Και στην Λωζάννη επιχείρησε να εφαρμόσει την ίδια μέθοδο για τη Δυτική Θράκη αλλά υποχώρησε μετά την αποφασιστικότητα της ελληνικής πλευράς με τον στρατό του Έβρου.
Αυτή η τακτική έγινε παράδοση στην νεότερη τουρκική ιστορία και εφαρμόζεται, επιτυχώς, από τους διαδόχους του Κεμάλ.
Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα αποτελεί η απειλή casus belli, σε περίπτωση που η Ελλάδα ασκήσει κυριαρχικό δικαίωμά της να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα μέχρι τα 12 μίλια κάτι που έχουν πράξει όλα τα παράκτια κράτη στον κόσμο. Παρά την απειλή, οι ελληνικές κυβερνήσεις ακολουθούν μια πολιτική συνεχούς κατευνασμού της Τουρκίας με άδηλη κατάληξη.
Συμπαραστέκεται σε αυτήν την πολιτική ολόκληρο το αθηναϊκό σύστημα που ενώ είναι μειοψηφία και στην πολιτική και στην κοινωνία καταφέρνει με την λαϊκή χειραγώγηση να νέμεται την εξουσία.
Δεν είναι, απλώς, μια αναξιοπρεπής αθηναϊκή στάση αλλά και μια αναγνώριση ότι η Ελλάδα είναι χώρα περιορισμένης κυριαρχίας και απολύτως εξαρτημένη. Και η εξάρτησή της, δυστυχώς, για όσους γνωρίζουν πίσω από το παραβάν, δεν είναι μόνο από τις ΗΠΑ. Είναι και από την Ε.Ε. αλλά αυτό ως ένα βαθμό θεωρείται φυσικό. Εκείνο, όμως, που δεν γίνεται αντιληπτό είναι πως βασικές λειτουργίες του κράτους πρέπει να εγκριθούν ακόμη και από το Ισραήλ και, τελευταία, τον ρόλο του κηδεμόνα διεκδικεί και η Τουρκία. Η απαίτησή της να ερωτηθεί για τα Θαλάσσια Πάρκα και οι ακατανόητες δηλώσεις ενός έμπλεου από φοβικό σύνδρομο υπουργού εξωτερικών αποκαλύπτουν πως όχι, μόνο, απαιτεί αλλά η απαίτησή της γίνεται ασμένως αποδεκτή.
Πρόκειται για μια παρωδία κράτους που διολισθαίνει από το κακό στο χειρότερο με σημαντικό μέρος του ελληνικού λαού να επιδοκιμάζει αυτήν την υποχωρητικότητα, δήθεν για να αποφύγει τον πόλεμο. Αλλά η υποχωρητικότητα είναι η πιο ασφαλής μέθοδος που οδηγεί στον πόλεμο. Κάποια στιγμή οι τουρκικές απαιτήσεις δεν θα μπορούν να γίνουν αποδεκτές και, τότε, αδύναμοι και περιφρονημένοι θα οδηγηθούμε στο μοιραίο.
Δεν έχει γίνει συνείδηση ούτε στην κοινή γνώμη, ούτε στους ανθρώπους που διαμορφώνουν την κρατική πολιτική (αν υπάρχει κάτι τέτοιο) ότι η Τουρκία έχει τρία είδη συμπεριφοράς, αναλόγως, των περιστάσεων.
Έχει ολοκληρωμένα σχέδια κατά της Ελλάδας και του ελληνισμού αλλά περιμένει την κατάλληλη στιγμή να τα εφαρμόσει. Τα σχέδια εξόντωσης του ελληνισμού της Πόλης και της απέλασής του παρόλο που είχε το καθεστώς των μη ανταλλάξιμων (établi), είχαν καταστρωθεί το 1957 αλλά εφαρμόσθηκαν το 1964 όταν η Ελλάδα βρισκόταν σε εσωτερική ρευστότητα και με αδύναμες διεθνείς συμμαχίες. Και η Τουρκία επικαλέστηκε, προσχηματικά, τα γεγονότα στην Κύπρο για να τονώσει το φρόνιμα του πληθυσμού της.
Φέτος συμπληρώνονται 60 χρόνια από εκείνον τον ξεριζωμό των Ελλήνων της Πόλης χωρίς το ελληνικό κράτος, τότε, να αντιδράσει. Αυτή είναι η διαχρονική τραγωδία του ελληνισμού. Μετά το 1922 εγκαταλείφθηκε κάθε προσπάθεια υποστήριξής του. Η πικρία των Ελλήνων της Πόλης καταγράφηκε πριν λίγες ημέρες σε εκδήλωση που έγινε στην Καλαμαριά. Έλληνες που έζησαν τα γεγονότα τα εξιστόρησαν με τραγικό τρόπο και από τις αφηγήσεις τους ανέδειξαν και την αδιαφορία του ελληνικού κράτους. Είναι χαρακτηριστικό, όπως είπε μια από τις Πολίτισες που εξιστορούσαν την περιπέτειά τους, πως οι τούρκοι είχαν σταματήσει τις απελάσεις για ένα διάστημα όταν η Ελλάδα αντέδρασε με την απέλαση ενός μικρού αριθμού τουρκογενών από τα Δωδεκάνησα αλλά η Αθήνα δεν συνέχισε. Εγκατέλειψε τον ελληνισμό της Πόλης ή τον συσσώρευσε στην μικροελλαδική της λογική.
Το συμπέρασμα από την παρακολούθηση της συμπεριφοράς της Τουρκίας είναι πως η ηγεσία της γειτονικής χώρας, διαχρονικά, επιτίθεται στην Ελλάδα όταν την βρει αδύναμη και διχασμένη, την φοβάται όταν είναι ισχυρή στρατιωτικά, οικονομικά και κοινωνικά και αναζητά ήρεμα νερά όταν έχει [η Τουρκία] εσωτερικά προβλήματα ή επιδιώκει ανοίγματα προς την Δύση, ή φοβάται τις εξελίξεις στον περίγυρό της. Όπως σήμερα.
Η ανταπόκριση του Κεμάλ στην πρόταση Βενιζέλου για ελληνοτουρκική προσέγγιση έγινε λόγω του φόβου που διακατείχε τον τούρκο ηγέτη από τις πιθανές εξελίξεις. Κατά την διάρκεια της προσέγγισης έγινε προσπάθεια για ένα είδος ελληνοτουρκικού αμυντικού συμφώνου που έμεινε, μόνο, στις πολιτικές προθέσεις. Στο σύμφωνο περιλαμβανόταν όρος να μην επιτρέψει η μια χώρα την διέλευση από το έδαφός της δύναμης που θα ήθελε να επιτεθεί στην άλλη. Η Τουρκία είχε λόγους να ανησυχεί. Στην Ελλάδα δεν επρόκειτο να επιτεθεί καμιά χώρα που θα έπρεπε να διέλθει από το έδαφος της Τουρκίας.
Τον ίδιο φόβο είχε και ο Βενιζέλος και αυτή ήταν η κύρια αιτία που επεδίωξε την σύγκλιση με την Τουρκία. Ανησυχούσε από τον αναθεωρητισμό της Βουλγαρίας η οποία δεν αποδεχόταν την Συνθήκη του Νεϊγύ.
Η Τουρκία όπως έχει δομηθεί, με τα ιδεολογήματα για το αήττητο του τουρκικού στρατού και για την υπερηφάνεια του να είναι κανείς τούρκος, είναι ανελαστικό κράτος. Δεν μπορεί να αντέξει μια ήττα. Γι αυτό είναι ιδιαίτερα προσεκτική.
Εν κατακλείδι, είναι λάθος η πολιτική άνευ όρων ανοίγματος προς την Τουρκία. Η Τουρκία για να σεβαστεί την Ελλάδα και να αναδιπλωθεί από τις αναθεωρητικές απαιτήσεις της πρέπει να αισθανθεί αντίσταση. Δεν καταλαβαίνει από καλές προθέσεις. Νοιώθει, μόνο, την δύναμη του αντιπάλου της.
Αλλά στην Αθήνα το παρακμιακό σύστημα (πολιτικοί, δημοσιογράφοι, οικονομικοί παράγοντες, πνευματική ελίτ) δήλωσε δεδομένο. Σε τί;
Οι ΗΠΑ, έχοντας εξασφαλίσει το μονοπώλιο φυσικού αερίου για την Ευρώπη, επέβαλαν χρονοβόρες διαδικασίες προμήθειάς του. Το αποτέλεσμα είναι να αυξάνονται οι εισαγωγές ρωσικού αερίου από τη Ρωσία. MaxSafaniuk / stock.adobe.com
Είναι πραγματικά οι Ηνωμένες Πολιτείες δεσμευμένες στην ευρωπαϊκή ασφάλεια; Σε μια εποχή που το Αμερικανικό Κογκρέσο μόλις ενέκρινε ένα νέο σχέδιο στρατιωτικής βοήθειας για την Ουκρανία , η ασφάλεια της ηπείρου μας εξαρτάται επίσης από τη σταθεροποίηση της γεωενέργειας και την εδραίωση του πλαισίου της ενεργειακής μας μετάβασης.
Ο ενεργειακός εφοδιασμός αποτελεί κρίσιμο μέλημα ασφάλειας για τους πολίτες σε ολόκληρη την Ευρώπη και η ενεργειακή μετάβαση έχει καταστεί ουσιαστικός παράγοντας για την ανοικοδόμηση της ΕΕ. Η Γερμανία ειδικότερα, αλλά και πολλές άλλες χώρες, είχαν γίνει υπερβολικά εξαρτημένες από τους ρωσικούς υδρογονάνθρακες – φυσικό αέριο, αλλά και από το πετρέλαιο και τα διυλισμένα προϊόντα. Η ήπειρός μας προσπαθεί συλλογικά να απελευθερωθεί από αυτή την εξάρτηση επιταχύνοντας παράλληλα την ενεργειακή της μετάβαση: οριστικές προσπάθειες για λιτότητα, ευρύ εκ νέου άνοιγμα των επιλογών γύρω από το μείγμα, ιδιαίτερα με πυρηνικά και υδρογόνο, και τελικά μείωση των ορυκτών καυσίμων. Όσον αφορά το ίδιο το φυσικό αέριο, τη «μεταβατική ενέργεια» ή πιο συγκεκριμένα τη μεταβατική συνιστώσα της πορείας προς το καθαρό μηδέν, η ευρωπαϊκή αγορά είναι υποχρεωμένη να μην αντικαταστήσει το ρωσικό αέριο με πηγές με μεγαλύτερες οικολογικές επιπτώσεις (αέριο από σχιστόλιθο… ή χειρότερα, πειρασμός επιστροφής σε άνθρακα) και να απορρίψει χώρες με ισχυρό κοινωνικό αντίκτυπο (ιδίως στα ανθρώπινα δικαιώματα).
Σε αυτήν την εθελοντική πανευρωπαϊκή προσπάθεια, ο Αμερικανός σύμμαχος παρείχε μια δεύτερη βάση με τη μορφή υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG). Το LNG είναι ο αφανής ήρωας της απάντησης της Ευρώπης στον πόλεμο του Πούτιν.
Από τα τέλη του 2021, η Γαλλία έχει εισαγάγει περισσότερα από 4,5 δισ. κυβικά μέτρα LNG. Το 2022 και το 2023, η Γαλλία εισήγαγε περισσότερο LNG από οποιαδήποτε άλλη ευρωπαϊκή χώρα . Η Ευρώπη στο σύνολό της (συν το Ηνωμένο Βασίλειο) αντιπροσωπεύει πλέον το 60% του συνόλου των εξαγωγών LNG των ΗΠΑ.
Η στρατηγική λειτουργεί. Το ρωσικό αέριο αντιπροσωπεύει σήμερα λιγότερο από το 8% του ενεργειακού μείγματος στην Ευρώπη (σε σύγκριση με περισσότερο από 40% πριν από τον πόλεμο), και αυτό το μερίδιο συνεχίζει να μειώνεται σήμερα. Χάρη στο αμερικανικό LNG, εκατομμύρια νοικοκυριά στη Γαλλία και σε ολόκληρη την Ευρώπη μπόρεσαν να θερμάνουν τα σπίτια τους παρά την αποσύνδεση από τη Ρωσία, χωρίς να καταφύγουν στο σχιστολιθικό αέριο, μια επίφοβη εποχή. Δεν υπήρχε μπλακ άουτ. Δεν υπήρξαν μαζικές διακοπές ρεύματος.
Με άλλα λόγια, οι Ηνωμένες Πολιτείες παρενέβησαν για να αποφύγουν μια ενεργειακή κρίση στην Ευρώπη. Αυτές οι ενέργειες δεν είναι φυσιολογικά αλτρουιστικές: οι εταιρείες τους κερδίζουν σημαντικά έσοδα από αυτές και οι θέσεις εργασίας και οι επενδύσεις ανθούν στη Λουιζιάνα και τη Γεωργία. Νέα ή διευρυμένα τερματικά τίθενται επίσης σε λειτουργία στη Γαλλία, στο Ηνωμένο Βασίλειο, την Ιταλία, την Ισπανία και τη Γερμανία. Και οι τιμές έχουν σταθεροποιηθεί.
Τα οφέλη για τη Γαλλία, την Ευρώπη και την ενεργειακή μας μετάβαση υπερβαίνουν κατά πολύ μια προσωρινή λύση. Ένα ασφαλές ενεργειακό μέλλον είναι εφικτό. Για πρώτη φορά στην Ιστορία, η Ευρώπη έχει την ευκαιρία να αποκτήσει πρόσβαση σε ασφαλή ενεργειακό εφοδιασμό από έναν δημοκρατικό γεωπολιτικό σύμμαχο. Η ενεργειακή ανασφάλεια της Ευρώπης θα μπορούσε να περιοριστεί στα βιβλία της ιστορίας, η σταθεροποίηση ενός “μεταβατικού αερίου” μπορεί επίσης να αποτελέσει στρατηγική μείωση του κινδύνου της αστάθειας των τιμών και να αποτελέσει το στρατηγικό περιβάλλον για αυξημένη φιλοδοξία για ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και ενέργεια χαμηλών εκπομπών άνθρακα, η οποία θα συγκέντρωνε έτσι τη χρηματοδότηση που αποδεσμεύεται.
Όμως τα σύννεφα της εκλογικής πολιτικής στην Ουάσιγκτον απειλούν να απορροφήσουν όλα αυτά τα κέρδη, να καταστρέψουν όλες αυτές τις ελπίδες. Τον Ιανουάριο, ο Πρόεδρος Τζο Μπάιντεν ανακοίνωσε την ουσιαστική διακοπή της αδειοδότησης νέων τερματικών σταθμών των ΗΠΑ που μεταφέρουν LNG στην Ευρώπη. Οι χρόνοι αναμονής για τα τερματικά LNG των ΗΠΑ έχουν ήδη αυξηθεί από 43 ημέρες το 2019 σε περισσότερες από 350 ημέρες σήμερα. Αυτή η απόφαση απηχεί τις νόμιμες περιβαλλοντικές απαιτήσεις, ένα πολυπόθητο εκλογικό αποθεματικό στην ίδια την ρεπουμπλικανική πολιτεία του Τέξας. Νόμιμα αιτήματα, αλλά προτιμότερο να αντιμετωπιστούν μέσω επενδύσεων για την εξάλειψη των τοπικών εκπομπών. Επενδύσεις στην αμερικανική δίκαιη ενεργειακή μετάβαση (στις Ηνωμένες Πολιτείες το αέριο είναι βιομηχανικό οικονομικό στοιχείο, σήμερα επιδοτούμενο)· η δημοκρατική απάντηση είναι πιο άμεσα κομματική παρά οικολογική προοδευτική. Το ίδιο στην Ευρώπη, να τεθούν σε ένα πλαίσιο ευρωπαϊκής ενεργειακής νηφαλιότητας και βιομηχανικής απόδοσης.
Θέτει επίσης σε κίνδυνο τη διεθνή ασφάλεια. Χωρίς την εγγύηση μελλοντικών φορτίων LNG, η Γαλλία και η Ευρώπη, εκτός από έναν κύκλο κρίσης εφοδιασμού – αυξήσεις τιμών για τον καταναλωτή, θα πρέπει να βρουν άλλες λύσεις στη ρωσική περίπτωση: η ικανότητα των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας αυξάνεται αργά, αλλά δεν επαρκεί και η υποκατάσταση των χρήσεων αερίου/ηλεκτρικής ενέργειας απαιτεί μεγάλες επενδύσεις. Το Κατάρ αναπτύσσει την παραγωγή σε LNG , αλλά η γεωγραφική θέση της χώρας παρουσιάζει οικονομικούς κινδύνους και κινδύνους για την ασφάλεια. Οι αφρικανικές χώρες –όπως η Σενεγάλη– θα γίνουν παραγωγοί και υπάρχει πλέον ελπίδα ότι η βιώσιμη διαχείριση αυτής της μεταβατικής ενέργειας θα υποστηρίξει μια οικονομική και δημοκρατική μετάβαση, αλλά η διαδικασία απαιτεί σχεδιασμό.
Το να θέλουν οι ΗΠΑ να διατηρήσουν ένα όριο για τις εξαγωγές LNG στην ΕΕ μακροπρόθεσμα, που μπορεί να συνοδεύεται από μια υγιή διαφοροποίηση αυτού του πόρου, αλλά γιατί να αντικατασταθεί η μια εξάρτηση με μια άλλη; Σε ένα πλαίσιο αυξημένης στρατιωτικής αβεβαιότητας, σε μια εποχή που οι ενεργειακές συναλλαγές χρειάζονται βάσεις σταθερότητας, η απόφαση του Προέδρου Μπάιντεν πρέπει να ακυρωθεί υπέρ μιας πραγματικής διπλωματικής συζήτησης για τον μελλοντικό ενεργειακό και οικολογικό σχεδιασμό. Το εναλλακτικό σενάριο, με αυξημένες τιμές ενέργειας και σημαντική ρωσική προσφορά να αποτιμάται αναλόγως, θα είχε μόνο έναν νικητή: τον Βλαντιμίρ Πούτιν*. Είναι καιρός οι Ευρωπαίοι ηγέτες να μιλήσουν με μία φωνή και να παροτρύνουν τον Πρόεδρο Μπάιντεν να παραμείνει στην πορεία της συμμαχίας για την ενεργειακή μετάβαση με τη δημοκρατική Ευρώπη, επιδεικνύοντας έτσι μια προσέγγιση που βασίζεται σε ένα εκλογικό σώμα που φιλοδοξεί νόμιμα ένα καλύτερο μέλλον. Αυτό το μέλλον μπορεί να είναι κοινό με αυτό της προοδευτικής Ευρώπης.
*«Ανάγκα και θεοί πείθονται»: Το – φθηνό – ρωσικό αέριο αγωγού που εισήλθε στην Ελλάδα το πρώτο 4μηνο του 2024 σημείωσε αύξηση κατά 114% σε σχέση με το 2023, εγγίζοντας το 43,3% της συνολικής ζήτησης. Το Reuters ανακοίνωσε ότι για το 2023 οι παραδόσεις ρωσικού LNG στην Ελλάδα σκαρφάλωσαν στο 47% από 36% το 2022. Ήδη, το ρωσικό LNG έφτασε στην δεύτερη θέση στην εγχώρια αγορά, πίσω μόνο από τις ΗΠΑ. Μπορεί να «είμαστε με την καλή πλευρά της Ιστορίας» αλλά ξέρουμε – σ’ αυτή την περίπτωση – να υπερασπιζόμαστε τα συμφέροντά μας, και καλά κάνουμε!
FIGAROVOX/TRIBUNE – Η απόφαση του Τζο Μπάιντεν να μειώσει δραστικά την κατασκευή τοποθεσιών παραγωγής LNG (υγροποιημένου φυσικού αερίου) θα έχει καταστροφικές συνέπειες στην τιμή του φυσικού αερίου στην Ευρώπη και κινδυνεύει να μας εξαρτήσει ακόμη περισσότερο από το ρωσικό αέριο, προειδοποιεί ο οικονομολόγος Joël Ruet.
*Ο οικονομολόγος Joël Ruet προεδρεύει του The Bridge Tank, ενός εργαστηρίου ιδεών που πιστοποιήθηκε από την G20.
Ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν επισκέφθηκε τη Βαγδάτη και το Ερμπίλ στις 22 Απριλίου. Στο πλαίσιο της επίσκεψης, η Τουρκία και το Ιράκ αντάλλαξαν αντιπροσωπείες και υπέγραψαν πολλά μνημόνια συμφωνίας. Η κοινή τους δήλωση αποκάλυψε ότι η Τουρκία και το Ιράκ προσπαθούν να δημιουργήσουν θεσμούς για να διευκολύνουν τους τακτικούς μηχανισμούς σύνδεσης.
Αυτά τα όργανα –συμφωνίες ή επιτροπές– στοχεύουν να φέρουν κοντά τις αρχές και στις δύο χώρες για να εργαστούν με συντονισμένο τρόπο, σε τακτά χρονικά διαστήματα, και με μια προσέγγιση προσανατολισμένη προς τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα. Μαζί, αυτά ωθούνται προς τα εμπρός σε μια σχέση που ιστορικά υπέφερε. Παρά τη συνεργασία σε πολιτικά, εμπορικά, πετρελαϊκά και θέματα υδάτων και κοινωνικοπολιτιστικά θέματα, η πραγματικότητα μεταξύ των δύο χωρών παρέμεινε αμφιλεγόμενη. Έχουν παραμείνει μη συνεργάσιμοι σε πολλούς τομείς. Θα καταφέρουν και οι δύο χώρες να κάνουν μια νέα αρχή;
Αυτό το άρθρο εστιάζει στην πιθανή τουρκική στρατιωτική εισβολή για την καταπολέμηση του PKK σε μια κατάσταση φορτωμένη με εντάσεις και ευκαιρίες.
Ιστορικό
Το Ιράκ είναι ένας από τους σημαντικότερους εταίρους της Τουρκίας, που αντιμετωπίζει τον ζωντανό κουρδικό εθνικισμό και στις δύο πλευρές των συνόρων και είναι η κορυφαία αγορά στον κόσμο για τα τουρκικά εμπορεύματα. Αυτός ο διασυνοριακός εθνοτικός σύνδεσμος συνδυάζει και χωρίζει τις δύο χώρες διαφορετικά από άλλες χωρίς τέτοια κοινά στοιχεία. Μια προφανής συνέπεια αυτής της διασυνοριακής σχέσης είναι η προσπάθεια της Τουρκίας να δημιουργήσει μια ζώνη ασφαλείας σε βάθος έως και 40 χιλιομέτρων στο έδαφος του Ιράκ για να διαμορφώσει μια ζώνη ασφαλείας μεταξύ των δύο πλευρών.
Αυτή η πολιτική αλλάζει αρκετά από τον προηγούμενο τρόπο λειτουργίας. Πριν από το 2019, οι τουρκικές στρατιωτικές επιχειρήσεις ήταν προσωρινές επιθέσεις κατά τις οποίες η αεροπορία της Τουρκίας έκανε επιδρομή σε υποτιθέμενους καταυλισμούς του PKK σε ορεινό έδαφος. Περιστασιακά, οι αεροπορικές επιδρομές υποστηρίχθηκαν και από χερσαία στρατεύματα. Η Τουρκία είχε μόνο μερικές μόνιμες βάσεις στην περιοχή, εκμεταλλευόμενη τον κουρδικό εμφύλιο πόλεμο στη δεκαετία του 1990.
Απο το 2019, η Τουρκία έχει αλλάξει τη στρατηγική της και άρχισε να αναζητά τον έλεγχο της περιοχής μέσω των επιχειρήσεων Claw, Claw-Tiger και Claw-Eagle. Έκτοτε, η Άγκυρα διατηρεί μια μόνιμη στρατιωτική παρουσία στο Ιρακινό Κουρδιστάν, η οποία συντηρείται από μια πολύ μεγαλύτερη αλυσίδα στρατιωτικών βάσεων και μικρότερους σταθμούς προκεχωρημένης επιχείρησης κατά μήκος των ιρακινοτουρκικών συνόρων.
Σε όλη την ιστορία της σύγκρουσης, δύο βασικά παραδείγματα κυριάρχησαν στις τουρκοκουρδικές σχέσεις: το ένα είναι το παραδοσιακό κεμαλικό προσανατολισμένο στην ασφάλεια και τελικά στην securitization, τιτλοποίηση [σύμφωνα με τη θεωρία της τιτλοποίησης, τα πολιτικά ζητήματα θεωρούνται ως ακραία ζητήματα ασφάλειας που πρέπει να αντιμετωπιστούν επειγόντως όταν έχουν χαρακτηριστεί ως «επικίνδυνα», «απειλητικά», «ανησυχητικά» και ούτω καθεξής από έναν «παράγοντα» που έχει την κοινωνική και θεσμική δύναμη να μετακινήσει το θέμα «πέρα από την πολιτική»] του κουρδικού ζητήματος.
Το άλλο ξεκίνησε με τον Οζάλ, ο οποίος αμφισβήτησε τις κεμαλικές απόψεις για τους Κούρδους και άπλωσε το χέρι στους Κούρδους τόσο εντός όσο και εκτός Τουρκίας. Κατά τη δεκαετία του 2000, η διαδικασία μεταρρύθμισης της ΕΕ μεταξύ 2001-2005 και η εξωτερική πολιτική της Τουρκίας έναντι της Περιφερειακής Κυβέρνησης του Κουρδιστάν (KRG) στο Ιράκ μετά το 2007 συνέβαλαν στην αποτιτλοποίηση του κουρδικού ζητήματος στην Τουρκία.
Από τον πόλεμο στη Συρία, η σχέση έχει εκ νέου τιτλοποιηθεί. Η τρέχουσα πολιτική της στήριξης σε drones, της δημιουργίας ζώνης ασφαλείας, του αποκλεισμού δημοκρατικά εκλεγμένων αντιπροσώπων και του διορισμού διαχειριστών είναι όλες μέθοδοι για την αντιμετώπιση του κουρδικού ζητήματος με όρους ασφαλειας και μέσω εξαναγκασμού και όχι μέσω διαπραγματεύσεων.
Ερντογάν σε Βαγδάτη και Ερμπίλ
Μιλώντας σε κοινή συνέντευξη Τύπου με τον πρωθυπουργό του Ιράκ Σουδάνι, ο Τούρκος Πρόεδρος Ερντογάν δήλωσε: «Πιστεύω ότι η επίσκεψή μου και οι συμφωνίες που μόλις υπογράφηκαν θα σηματοδοτήσουν μια νέα καμπή στις σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών». Η πεποίθηση του Ερντογάν δείχνει την επιθυμία της Τουρκίας να οικοδομήσει μια νέα σχέση με το Ιράκ. Οι 26 στρατηγικές συμφωνίες και τα μνημόνια συμφωνίας δείχνουν ξεκάθαρα τις μεγάλες φιλοδοξίες και των δύο πλευρών. Οι συμφωνίες και τα μνημόνια συνεννόησης επικεντρώνονται κυρίως στην οικονομία, ακολουθούμενα από την ασφάλεια/στρατιωτική και άλλους ήπιους τομείς όπως ο πολιτισμός, η επιστήμη και η υγεία, με στόχο την διαμόρφωση ισχυρής σχέσης.
Ενώ η οικονομία και η ασφάλεια ήταν οι δύο κυρίαρχοι τομείς μεταξύ των δύο χωρών σε όλη την ιστορία, νέοι τομείς όπως η στρατιωτική εκπαίδευση και η συνεργασία αντικατοπτρίζουν τη φιλοδοξία της Τουρκίας να γίνει κέντρο της βιομηχανίας όπλων στην περιοχή. Το Μνημόνιο Συνεννόησης σχετικά με τον αναπτυξιακό δρόμο περιελάμβανε άλλες περιφερειακές χώρες, συγκεκριμένα τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και το Κατάρ. Η συμμετοχή αυτών των χωρών καθιστά την υλοποίηση του έργου πιο πραγματική, καθώς όχι μόνο θα μπορούσαν να χρηματοδοτήσουν το έργο αλλά και να το επεκτείνουν και να συνδέσουν την Τουρκία με τις χώρες του Κόλπου, ιδίως σε ενέργεια, τρόφιμα και είδη οικιακής χρήσης.
Ο πιο αδύναμος κρίκος στο νέο τρόπο της σχέσης είναι η ασφάλεια. Ενώ οι δύο χώρες συμφώνησαν σε μια στρατηγική συμφωνία πλαίσιο για την ασφάλεια, το Ιράκ εξακολουθεί να αντιμετωπίζει πολιτικά, γεωπολιτικά και υλικοτεχνικά εμπόδια στην εφαρμογή της συμφωνίας. Το μεγαλύτερο μέρος του θεάτρου των επιχειρήσεων είναι πέρα από τον ιρακινό στρατιωτικό έλεγχο. Ως εκ τούτου, το Ιράκ είναι ικανό να συνεργαστεί μόνο στα στρατόπεδα Σιντζάρ και Μαχμούρ, σύμφωνα με τον στρατηγό Μπαμπικίρ Ζεμπάρι, πρώην αρχηγό του επιτελείου του ιρακινού στρατού.
Mount Gara Operation: Συνδυάζοντας την ασφάλεια και την οικονομία
Με στόχο το κλείδωμα των συνόρων της Τουρκίας, η επερχόμενη τουρκική επιχείρηση θα επικεντρωθεί στο βουνό Gara. Η τουρκική εστίαση είναι στην ασφάλεια και στην προετοιμασία της περιοχής για μια νέα εμπορική οδό. Ο έλεγχος του Gara θα παρέχει στην Τουρκία αρκετή πρόσβαση για να περιορίσει την κίνηση του PKK και να δημιουργήσει σχετική ασφάλεια, ειδικά καθώς το KDP [Kurdistan Democratic Party, Μπαρζανί] συνεργάζεται.
Το όρος Gara βρίσκεται στο κέντρο της ζώνης του KDP. Αυτό μπορεί να προσφέρει στο KDP μια αίσθηση άνεσης όταν ο Μπαρζανί δέχεται πιέσεις από το Ιράν, άμεσα και έμμεσα μέσω του Ιράκ. Επιπλέον, η κατάληψη του ελέγχου του βουνού μπορεί να είναι ένα βήμα προς την εξασφάλιση της επιδιωκόμενης εμπορικής οδού που συνδέει την Τουρκία με το Ιράκ.
Ωστόσο, υπάρχουν πολλές προκλήσεις μπροστά. Όπως είπε ο τοπικός δημοσιογράφος Hiwa Khoshnaw, το βουνό Gara δεν μπορεί να κατακτηθεί με μία επιχείρηση, όσο ογκώδης κι αν είναι. Ο τουρκικός στρατός θα αντιμετωπίσει έτσι πολλές προκλήσεις κατά την εκτέλεση των αποστολών του. Καταρχάς, παρά τους συνεχείς βομβαρδισμούς, στην περιοχή μένει ακόμα κόσμος, ο οποίος αντιτίθεται και απορρίπτει την επιχείρηση.
Δεύτερον, το KDP έχει περιορισμένη εξουσία σε ένα μικρό τμήμα της τεράστιας επικράτειας.
Τρίτον, ο συνδυασμός εσωτερικών αλλαγών μετά τις εκλογές και η έλλειψη συνεργασίας μεταξύ Ιράν και Ιράκ θα περιορίσει τις επιλογές της Τουρκίας για δράση στην περιοχή.
Τέταρτον, και ίσως το πιο κρίσιμο, έχοντας ζήσει στην περιοχή για δεκαετίες, το PKK είναι έτοιμο να πολεμήσει για τη γη. Ειδικά όπως γίνεται αντιληπτό τον τελευταίο καιρό, ο τουρκικός στρατός μεταπήδησε από τη χρήση αποκλειστικά μη επανδρωμένων αεροσκαφών στη χρήση μαχητικών αεροσκαφών στον πόλεμο κατά του PKK, καθώς το τελευταίο απέκτησε όπλα DIY-AA- για να χτυπήσει τουρκικά drones. Αυτό είναι πολύ πιο ακριβό και λιγότερο αποτελεσματικό.
Η ικανότητα του Ιράκ να υποστηρίξει τις τουρκικές επιχειρήσεις είναι περιορισμένη για τους εξής λόγους:
Το θέατρο της σύγκρουσης βρίσκεται εκτός του ελέγχου του ιρακινού στρατού.
Το έδαφος είναι τραχύ και ο ιρακινός στρατός δεν έχει την εμπειρία και τον εξοπλισμό για να πολεμήσει στα ψηλά βουνά.
Η απροθυμία της ιρακινής κυβέρνησης να χαρακτηρίσει το PKK ως τρομοκρατική ομάδα δείχνει ότι το Ιράκ είναι επίσης απρόθυμο να πολεμήσει την ομάδα.
Εκτός από το Gara, το Sinjar είναι ένα άλλο στρατηγικό σημείο που συνδυάζει ασφάλεια και οικονομία. Το Sinjar έχει κερδίσει μια ιδιαίτερη θέση στις κουρδικές, ιρακινές, ιρανικές και τουρκικές πολιτικές. Συνδυάζει θρησκευτικά χαρακτηριστικά, γενοκτονία, ενοχή και ευθύνη για όλους και είναι επί του παρόντος ένα εξαιρετικά ασφαλές σύμπλεγμα. Η ικανότητα του τουρκικού στρατού να ελέγξει το Sinjar είναι απρόβλεπτη και θα ήταν δύσκολο να το καταπιεί το Ιράκ.
Επί του παρόντος, η περιοχή φιλοξενεί το PKK, το KDP, το PMF [Popular Mobilization Forces, Δυνάμεις Λαϊκής Κινητοποίησης, είναι μια ιρακινή κρατική οργάνωση που αποτελείται από περίπου 67 διαφορετικές ένοπλες φατρίες, με περίπου 230.000 μαχητές που είναι ως επί το πλείστον σιιτικές μουσουλμανικές ομάδες, αλλά περιλαμβάνουν επίσης σουνιτικές μουσουλμανικές, χριστιανικές και γιεζίντι ομάδες]και τον ιρακινό στρατό. Ένας στρατηγικός ανταγωνισμός μεταξύ του PKK και του KDP οδηγεί το PMF και το PKK σε μια τακτική συμμαχία. Παρά το γεγονός ότι είναι ιρακινό κυβερνητικό ίδρυμα υπό την Υπηρεσία Εθνικής Ασφάλειας (NSA), οι περισσότερες από τις ένοπλες ομάδες του λειτουργούν ανεξάρτητα από αυτήν την αλυσίδα διοίκησης, βρίσκονται υπό την εξουσία των πολιτικών κομμάτων και της ηγεσίας τους, όπως η οργάνωση Badr, η Asaeb ahl al-Haq ή η Kataib Hezbollah.
Η αδυναμία της ιρακινής κυβέρνησης να εφαρμόσει τη Συμφωνία Sinjar του 2020 δείχνει ότι η παρέμβαση του PMF έχει αποδειχθεί ανεξάρτητη και έχει μεγαλύτερη επιρροή από την κεντρική κυβέρνηση. Τα γεγονότα και οι προκλήσεις από το 2014 δείχνουν ότι η ιρακινή κυβέρνηση έχει ελάχιστη ή καθόλου εξουσία στο Sinjar.Η περιοχή ελέγχεται από διάφορες ομάδες με στρατηγικές, ιδεολογικές, τακτικές και οικονομικές συμμαχίες και αντιπαλότητες. Σε αυτό το πλαίσιο, είναι πρόκληση για κάθε νέο παράγοντα να παρέμβει στην περιοχή.
Εκτός από την απειλή της επικείμενης αποχώρησης των ΗΠΑ, το Δημοκρατικό Κόμμα του Κουρδιστάν αισθάνεται επί του παρόντος πίεση από διάφορες πηγές, όπως η Βαγδάτη, το Ιράν και το PUK. Λόγω αυτής της κατάστασης, το Κόμμα (όπως είναι γνωστό τοπικά) έχει ευθυγραμμιστεί όλο και περισσότερο με την Τουρκία, η οποία έχει εντείνει περισσότερο τις σχέσεις της με το PKK. Σύμφωνα με τον Mohammed Ameen Penjweni, στενό φίλο και έμπιστο του Αμπντουλάχ Οτσαλάν, το PKK θεωρεί το KDP ως ένα από τα μεγαλύτερα πολιτικά κόμματα στην κουρδική πολιτική. Ωστόσο, παρά τις πολλές προσπάθειες, δεν έχει σφυρηλατήσει πολιτική σύνδεση μαζί του.
Αυτή η κατάσταση έχει περιορίσει την επιρροή του Μπαρζανί μεταξύ των Κούρδων στην Τουρκία. Επιπλέον, οι Κούρδοι που υποστηρίζουν το ΡΚΚ στην Τουρκία πιστεύουν ότι το κίνημα Μπαρζανί βασίζεται σε φυλές και συναλλάσσεται με την Άγκυρα. Σε αυτό το πλαίσιο, η ένοπλη σύγκρουση μεταξύ της τουρκικής κυβέρνησης και του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν (PKK), η οποία διεξάγεται σε μεγάλο βαθμό στο ιρακινό Κουρδιστάν, καθιστά αυτόματα τόσο το KDP όσο και το PUK μέρος της εξίσωσης, τόσο για τα συμφέροντα και τον φόβο τους όσο και για τις περιφερειακές τους σχέσεις.
Το PKK κατηγορεί το KDP ότι όχι μόνο βοηθά την Τουρκία αλλά και ότι βοήθησε στην άσκηση περαιτέρω πίεσης από την τουρκική πλευρά στην ιρακινή κυβέρνηση εκμεταλλευόμενη τη γραφειοκρατία και τους θεσμούς του εντός του ιρακινού κράτους για να αντιταχθεί στο PKK, όπως τονίζει η δήλωση του PKK. Η δήλωση υπογραμμίζει επίσης ότι το KDP συμβουλεύει το τουρκικό κράτος ότι ο αγώνας κατά του PKK δεν θα είναι αποτελεσματικός χωρίς τη συμμετοχή του PUK, ενθαρρύνοντας έτσι το τουρκικό κράτος να ασκήσει πίεση στο PUK.
Σύμφωνα με παρατηρητές, το KDP μπορεί να επιτρέψει στην τουρκική επιρροή στην περιοχή να εξισορροπήσει την τρέχουσα πίεση. Αυτό έχει εφαρμοστεί μέσω του ιρακινού υπουργείου Εξωτερικών και του Τουρκικού ομόλογού του, εστιάζοντας στην «αντιτρομοκρατία, την ασφάλεια και τη στρατιωτική συνεργασία». Κατά συνέπεια, το KDP θα υποστηρίξει την επιχείρηση, θα προσφέρει την πλήρη συνεργασία του και θα τη θεωρήσει κρίσιμη για τη στρατηγική συνέχιση της ύπαρξής του. Ωστόσο, σύμφωνα με τον Jabar Yawar, τον πρώην γενικό γραμματέα του υπουργείου Peshmerga, η συνεργασία του KDP με τον τουρκικό στρατό θα συνεχίσει να είναι περιορισμένη παρά τις τρέχουσες συνθήκες.
Ωστόσο, η Τουρκία, στην τρέχουσα πολιτική της, εστιάζει στο Ιράκ και ελπίζει να επωφεληθεί από τη χώρα ως διαδρόμου για να φτάσει στην περιοχή του Αραβικού Κόλπου μέσω του Δρόμου Ανάπτυξης και του νέου πετρελαιαγωγού. Επί του παρόντος, το Ιράκ και η Τουρκία ανακατασκευάζουν τον αγωγό Ιράκ-Τουρκία. Αυτό εγείρει τη δυνατότητα επανεκκίνησης των εξαγωγών αργού πετρελαίου από το βόρειο Ιράκ [Κιρκούκ] με μια εναλλακτική οδό που θα μπορούσε να παρακάμψει τις πολιτικές διαμάχες μεταξύ Βαγδάτης και Ερμπίλ. Ομοίως, ο Δρόμος Ανάπτυξης σχεδιάζεται να παρακάμψει το Ιρακινό Κουρδιστάν. Και τα δύο έργα διέρχονται από περιοχή που ελέγχεται από το KDP για περίπου 18 χιλιόμετρα.
Συνοψίζοντας, η Τουρκία επιδιώκει να δημιουργήσει άμεσες συνδέσεις με το Ιράκ και άλλες περιοχές, κάτι που τελικά μειώνει τη σημασία του KDP για την Τουρκία, ακόμη και όταν το KDP πίεζε για μεγαλύτερη εξάρτηση από την Τουρκία ως απάντηση στην απόσυρση των ΗΠΑ και την ιρανική πίεση. Ο Μεχμέτ Αλάτσα, συγγραφέας και σχολιαστής με έδρα την Άγκυρα, ισχυρίζεται ότι η Τουρκία «υιοθέτησε πρόσφατα μια πολιτική που κάνει το Ερμπίλ και τη Βαγδάτη να αλληλοσυμπληρώνονται».
PUK και τουρκική στρατιωτική επιχείρηση
Η εχθρότητα μεταξύ του PUK και της Τουρκίας δεν είναι νέα, σύμφωνα με τον Τούρκο πολιτικό παρατηρητή Rebwar Karim Wali. Η Τουρκία αντιτάχθηκε στον Τζαλάλ Ταλαμπανί, τον πρώην πρόεδρο του PUK, να γίνει πρόεδρος του Ιράκ το 2005. Όταν η Τουρκία ζήτησε την παράδοση του ΡΚΚ το 2007, ο Ταλαμπανί είπε ότι η κυβέρνησή του δεν μπορούσε να πολεμήσει το ΡΚΚ και εξόργισε τους Τούρκους όταν είπε: «Δεν θα παραδώσουμε κανένα Κούρδο στην Τουρκία , ούτε καν κουρδική γάτα». Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι η Σουλεϊμανίγια, το προπύργιο του κόμματος PUK, βρίσκεται στην κορυφή των αντιλήψεων για την απειλή της Τουρκίας. Η Τουρκία επιτέθηκε πρόσφατα σε στρατιωτικούς και πολιτικούς χώρους στην περιοχή της πόλης.
Σουλεϊμανίγιε
Οι ηγέτες του PUK δέχθηκαν απευθείας πιέσεις από την τουρκική κυβέρνηση, κατηγορώντας τις αντιτρομοκρατικές δυνάμεις του PUK ότι εκπαιδεύονται με το PKK. Το PUK δεν έχει ακόμη υποκύψει στην πίεση. Ο ηγέτης του PUK, Bafel Talabani, δήλωσε στο παρελθόν ότι τα προβλήματα του κόμματός του με την Τουρκία είναι δύσκολο να επιλυθούν και ότι αρνείται να επισκεφθεί τη χώρα. Εκτός από τις στρατιωτικές επιθέσεις, η Τουρκία έκλεισε επίσης τον εναέριο χώρο της για πτήσεις από και προς το αεροδρόμιο της Σουλεϊμανίγια.
Όταν ο πρόεδρος του PUK Bafel επισκέφθηκε τη Μόσχα τον Μάρτιο, περιέγραψε τη στρατηγική του PUK. Τόνισε τη σημασία της καλλιέργειας πολιτικών σχέσεων για την υποστήριξη της ασφάλειας και της σταθερότητας, τονίζοντας την ανάγκη διασφάλισης της κυριαρχίας του Ιράκ και της περιοχής του Κουρδιστάν και αποτρέποντας τη χώρα να γίνει το έδαφος για ξεκαθάρισμα λογαριασμών. Σε απάντηση, ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ επιβεβαίωσε την αφοσίωση της Ρωσίας στη διασφάλιση της διαρκούς ειρήνης στην περιοχή, τηρώντας μια πολιτική μη ανάμειξης στις εσωτερικές υποθέσεις και την κυριαρχία του Ιράκ. Τα τοπικά ΜΜΕ θεώρησαν αυτή την αλληλεπίδραση ως παράκληση του προέδρου του PUK προς τη Ρωσία να παρέμβει και να σταματήσει την επέκταση της Τουρκίας. Οι μυημένοι λένε ότι αυτό δεν ήταν έτσι.
Η Τουρκία δεν είναι ικανοποιημένη με την ενίσχυση του PUK στο Ιρακινό Κουρδιστάν. Σύμφωνα με τον Mehmet Alaca, έναν Τούρκο δημοσιογράφο και αναλυτή με έδρα την Άγκυρα, ένα ισχυρό PUK θα αποδυναμώσει το χέρι της Άγκυρας στο Ερμπίλ και τη Βαγδάτη και θα επηρεάσει αρνητικά τον περιφερειακό ανταγωνισμό της με το Ιράν και το Ιράκ. Όπως επανέλαβε ο Μπαφίλ Ταλάμπανι στα ΜΜΕ, δεν υπάρχει τίποτα νέο σχετικά με το κλείσιμο του αεροδρομίου της Σουλεϊμανίγια και την τουρκική στρατιωτική εισβολή. Η σχέση PUK-Τουρκίας αναμένεται να παραμείνει πεισματικά ενάντια σε οποιαδήποτε αλλαγή σύντομα.
Τουρκία και Ιράκ: Οι δύο αντίθετες προσεγγίσεις
Μετά την επιστροφή του πρωθυπουργού του Ιράκ Σουδανι από τον Λευκό Οίκο, ο Τούρκος πρόεδρος Ερντογάν αναμένεται να επισκεφθεί τη Βαγδάτη. Η εισβολή της Τουρκίας και η συνεργασία της ιρακινής κυβέρνησης είναι δύο θέματα στην ημερήσια διάταξη. Λόγω της προηγούμενης αποτυχίας να διαπραγματευτεί μια διευθέτηση, η επίσκεψη αναβλήθηκε και ο Ερντογάν δεν θέλει να πάει στην περιοχή με άδεια χέρια. Σε αντίθεση με προηγούμενες επιχειρήσεις, η Τουρκία προσδοκά την υποστήριξη των κυβερνήσεων της Βαγδάτης και του Erbil αυτή τη φορά, ιδιαίτερα στην ανταλλαγή πληροφοριών.
Ωστόσο, υπάρχουν μερικές κρίσιμες διαφορές μεταξύ αυτής της εισβολής και αυτών που προηγήθηκαν.
Αρχικά, ο τουρκικός στρατός θα προχωρήσει πολύ στο ιρακινό έδαφος. Τα βουνά Gara χωρίζουν το Erbil και το Duhok, παρέχοντας στον τουρκικό στρατό ένα τακτικό πλεονέκτημα για να αυξήσει την περιφερειακή του επιρροή. Αυτό είναι πιο δύσκολο τώρα, επειδή το Ιράκ έχει μεγαλύτερη επιρροή στο Κουρδιστάν, πράγμα που σημαίνει ότι έχει περισσότερες ευθύνες, και –το πιο σημαντικό– η σχέση Βαγδάτης-PUK είναι στα καλύτερά της.
Δεύτερον, τα τοπικά μέσα ενημέρωσης αναφέρουν ότι ένοπλη πολιτοφυλακή από τη Συρία θα συνοδεύσει τον τουρκικό στρατό. Αυτό θα περιπλέξει περαιτέρω την κατάσταση για το Ιράκ, ιδίως όσον αφορά τη διατήρηση της κυριαρχίας, ένα ευαίσθητο θέμα στο Ιράκ αυτή τη στιγμή.
Τρίτον, οι εισβολές λαμβάνουν χώρα σε μια στιγμή που το Ιράν είναι επιφυλακτικό σχετικά με τυχόν περαιτέρω εισβολές μελών του ΝΑΤΟ κοντά στα σύνορά του λόγω της σύγκρουσης Ιράν-Ισραήλ, ιδιαίτερα λαμβάνοντας υπόψη ότι το ιρανικό μενταλιτέ περιλαμβάνει την ιδέα ότι είναι υπο πολιορκία.
Τέταρτον, οι ΗΠΑ έχουν χάσει το ενδιαφέρον τους για το Ιράκ και την ευρύτερη περιοχή. Οποιαδήποτε πιθανή απόσυρση των ΗΠΑ θα αφήσει ένα κενό. ούτε το Ιράκ ούτε το Ιράν θα ήθελαν να το καλύψει η Τουρκία ή πιθανές φιλοτουρκικές ομάδες, ειδικά στο Κιρκούκ, το Σαλάχ αντ Ντιν και τη Μοσούλη, καθώς ορισμένα τουρκικά πολιτικά κόμματα διεκδικούν τμήματα αυτών των επαρχιών.
Δρόμος Ανάπτυξης: Θα λύσει το εμπόριο τα προβλήματα;
Την παραμονή του Άιντ αλ Φιτρ, [η «Αργία της Νηστείας») είναι η προηγούμενη από τις δύο επίσημες εορτές που γιορτάζονται στο Ισλάμ (η άλλη είναι το Eid al-Adha)], ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν συνομίλησε τηλεφωνικά με τον Ιρακινό Πρόεδρο Αμπντούλ Λατίφ Ρασίντ. Σύμφωνα με την τουρκική πλευρά, η κλήση αφορούσε τις σχέσεις Τουρκίας-Ιράκ, την καταπολέμηση της τρομοκρατίας, το έργο του Αναπτυξιακού Δρόμου και περιφερειακά ζητήματα. Ενώ η τουρκική πλευρά τόνισε τα θέματα που συζητήθηκαν, η ιρακινή πλευρά παρέμεινε σιωπηλή, υπογραμμίζοντας μόνο γενικά ζητήματα όπως η βελτίωση της περιφερειακής ειρήνης και σταθερότητας και ο συντονισμός και η διαβούλευση για θέματα κοινού ενδιαφέροντος.
Τα μηνύματα ενδέχεται να δείχνουν τον τρόπο επικοινωνίας κάθε διοίκησης. Ωστόσο, δείχνουν ποιες είναι οι προτεραιότητες της Τουρκίας όσον αφορά το Ιράκ. Η επισήμανση της ασφάλειας (αγώνας κατά της τρομοκρατίας) και της οικονομίας (ο Δρόμος Ανάπτυξης) δείχνει τη σημασία της οικονομικής πτυχής, η Τουρκία δεν μπορεί να παραλείψει θέματα ασφάλειας στο Ιράκ, καθώς το PKK βρίσκεται στα βουνά του Ιρακινού Κουρδιστάν από τη δεκαετία του 1990.
Ως εκ τούτου, ο Δρόμος Ανάπτυξης κυριαρχεί στην τρέχουσα ιρακοτουρκική σχέση περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο ζήτημα. Τα μηνύματα μπορεί να αποκαλύπτουν το επικοινωνιακό στυλ κάθε κυβέρνησης, αλλά αποκαλύπτουν επίσης τους στόχους της Τουρκίας για το Ιράκ. Το γεγονός ότι η Τουρκία έχει επισημάνει ανησυχίες για την ασφάλεια στο Ιράκ –το PKK βρίσκεται στα βουνά του Ιρακινού Κουρδιστάν από τη δεκαετία του 1990– ενώ παράλληλα τονίζει τα οικονομικά, ο Δρόμος Ανάπτυξης καταδεικνύει τη σημασία του τελευταίου. Έτσι, περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο θέμα, η αναπτυξιακή πορεία κυριαρχεί στις σχέσεις Ιράκ-Τουρκίας σήμερα.
Πρώτον, η Τουρκία αναζητά αγορές και αυτή τη στιγμή το Ιράκ βρίσκεται στην κορυφή της λίστας των χωρών που καταναλώνουν τουρκικά προϊόντα.
Διαδρόμος Ινδίας-Μέσης Ανατολής-Ευρώπης (IMEC)
Δεύτερον, η Τουρκία φοβάται την ανάπτυξη του Οικονομικού Διαδρόμου Ινδίας-Μέσης Ανατολής-Ευρώπης (IMEC), ο οποίος αποκλείει την Τουρκία. Σε απάντηση, η Άγκυρα ήταν αποφασισμένη να ενισχύσει τις διαδρομές που έθεταν την Τουρκία σε αναπόσπαστη θέση. Σύμφωνα με τον υπουργό Μεταφορών και Υποδομών της Τουρκίας Abdulkadir Uraloglu, ο Δρόμος Ανάπτυξης του Ιράκ είναι μια «σοβαρή εναλλακτική» έναντι του IMEC.
Τρίτον, η Τουρκία στοχεύει να φτάσει στις χώρες του Κόλπου για χρηματοδότηση, ενέργεια και γεωπολιτική. Αυτό γίνεται καλύτερα μέσω του Ιράκ.
Τέταρτον, όπως υποστηρίζουν όλο και περισσότερο Τούρκοι σχολιαστές, η Τουρκία επιδιώκει επίσης να προχωρήσει στο έργο του Αναπτυξιακού Δρόμου με το Ιράκ για να επιτύχει μια άμεση εδαφική σύνδεση με το Ιράκ. Η κυριαρχία του εμπορίου και της ασφάλειας και η απελπισμένη ανάγκη του Ιράκ για νερό αφήνει τη σχέση να στερείται πραγματικής και μακροπρόθεσμης λύσης.
Το Ιράκ πρέπει να γνωρίζει ότι υπάρχουν περισσότερα από στρατιώτες και εμπόρους μεταξύ Ιράκ και Τουρκίας. Πρόσφατα, υπήρξαν δύο ιρακινοί τρόποι για να συνδεθεί με την Τουρκία: συνεργασία και ώθηση της Τουρκίας να αποσυρθεί. Για συνεργασία, οι δύο χώρες συγκροτούν όλο και περισσότερες επιτροπές σε διάφορους τομείς, όπως το νερό, η ασφάλεια και ένα κοινό κέντρο επιχειρήσεων.
Η κυβέρνηση, συμπεριλαμβανομένων των τομέων του υπουργείου Εξωτερικών και της ασφάλειας, ηγείται επί του παρόντος αυτής της συνεργασίας και της οικοδόμησης θεσμών. Αυτή η προσέγγιση συνεργασίας καθοδηγείται από το πλαίσιο στο οποίο και οι δύο χώρες μοιράζονται κοινά συμφέροντα. «Έχουμε γεωγραφικά, ιστορικά και οικονομικά κοινά και τα ζητήματα της ασφάλειας των υδάτων και των συνόρων—όλα αυτά μας προσκαλούν σε εμπορικούς, οικονομικούς και κοινωνικούς δεσμούς, καθώς και σε δεσμούς ασφαλείας, όπως το είπε ο Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας του Ιράκ Κασέμ αλ-Αράτζι.
Ο Qais al-Khazali, Γενικός Γραμματέας του Asa’ib Ahl al-Haq, [ριζοσπαστικό σιιτικό πολιτικό κόμμα και παραστρατιωτική οργάνωση του Ιράκ που δραστηριοποιήθηκε στην ιρακινή εξέγερση και στον εμφύλιο πόλεμο της Συρίας] πρότεινε έναν άλλο τρόπο προσέγγισης της Τουρκίας. Τα τελευταία χρόνια ζητούσε συνεχώς την εκδίωξη των τουρκικών βάσεων στο Ιράκ και το Κουρδιστάν. Η αξιολόγηση των δύο διαμετρικών απόψεων δείχνει την ανάγκη του Ιράκ για καλή σχέση με την Τουρκία και, ταυτόχρονα, την ευαισθησία των εκστρατειών και των βάσεων του τουρκικού στρατού στη χώρα. Το τελευταίο αγγίζει την κυριαρχία του Ιράκ, καθιστώντας το κυρίαρχο θέμα. Η εμμονή στις δύο απόψεις δείχνει ότι, ενώ μπορεί να υπάρξει βελτίωση στη σχέση, στοιχειώνεται από άλλους που μπορεί να τη θέσουν σε κίνδυνο ανά πάσα στιγμή. Αυτή η προσέγγιση κυριαρχεί τις τελευταίες δεκαετίες και δεν έχει οδηγήσει σε λύσεις.
Ιράν: Αποκωδικοποίηση της Σιωπής
Ενώ ο Ιρακινός πρωθυπουργός υπογράφει συμφωνίες μετά από συμφωνίες με τις ΗΠΑ και την Τουρκία, το Ιράν έχει παραμείνει σιωπηλό μέχρι στιγμής. Είναι η σιωπή ένδειξη συμφωνίας, όπως λέει η παροιμία, ή το Ιράν έχει αυτή τη στιγμή άλλες προτεραιότητες, συμπεριλαμβανομένης της αντιμετώπισης της πίεσης από το Ισραήλ και τις ΗΠΑ; Αν και η σιωπή μπορεί να έχει πολλές ενδείξεις, πηγές υπονοούν ότι το Ιράν έχει δείξει κατανόηση και κάποιου είδους συμφωνία για τον περιορισμό του PKK.
Το Ιράν μπορεί να δώσει το πράσινο φως στο έργο του Αναπτυξιακού Δρόμου καθώς μπορεί να γίνει ένας τρόπος για την ενσωμάτωση του Ιράν στην περιοχή μέσω του Ιράκ. Ωστόσο, η στρατιωτική επέκταση της Τουρκίας στο Ιράκ παραμένει πρόκληση για το Ιράν. Μπορεί να μην επιθυμεί να αμφισβητήσει απευθείας την Τουρκία, αλλά η Τεχεράνη το έκανε αυτό μέσω του πληρεξουσίου της νωρίτερα. Επιπλέον, η σχέση του Ιράν με το PKK είναι κάτι παραπάνω από τακτική, καθώς το τελευταίο είναι μια αριστερή ομάδα που αμφισβητεί το σημερινό παγκόσμιο ηγεμονικό σύστημα, σύμφωνα με τον Qudrat Ahmadian, λέκτορα στο Πανεπιστήμιο Razi του Ιράν.
Ηνωμένες Πολιτείες: Κανένας ρόλος
Στα μέσα Απριλίου 2024, ο πρωθυπουργός του Ιράκ Μοχάμεντ Σιάα αλ-Σουντάνι επισκέφθηκε τον Λευκό Οίκο και συναντήθηκε με τον Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών Τζο Μπάιντεν. Η ομάδα του Σουντάνι είχε στόχο να ελαχιστοποιήσει την πτυχή της ασφάλειας στη σχέση ΗΠΑ-Ιράκ και προσπάθησε να ξεκινήσει ένα νέο κεφάλαιο στη στρατηγική εταιρική σχέση πέρα από την ασφάλεια. Ως μέρος της ευρύτερης στρατηγικής τους, οι ΗΠΑ στοχεύουν να συμφωνήσουν σε μια μετάβαση από την αποστολή του συνασπισμού κατά του ISIS στις διμερείς σχέσεις ασφαλείας. Η κίνηση μειώνει το οικονομικό κόστος και τις ευθύνες των ΗΠΑ.
Αυτή η κίνηση στοχεύει να απομακρυνθεί από την προβολή του Ιράκ μέσα από το πρίσμα της πολιτικής του Ιράν και προς μια αρχιτεκτονική πολιτικής έντονης ποιτικής που θεσμοθετεί μη στρατιωτικές πτυχές όπως το εμπόριο, η εκπαίδευση, η ενέργεια και το κλίμα. Καθώς οι ΗΠΑ στοχεύουν να μειώσουν τις σχέσεις με επίκεντρο την ασφάλεια, μπορεί να είναι ευτυχής για άλλους συμμάχους των ΗΠΑ να μπουν στη μάχη, δηλαδή την Τουρκία. Οι ΗΠΑ δεν αντιτίθενται στον Δρόμο Ανάπτυξης, ο οποίος μπορεί να οδηγήσει το Ιράκ προς τις δυτικές συμμαχικές χώρες και να μειώσει την εξάρτηση της Τουρκίας από τη Ρωσία.
συμπεράσματα
Το Ιράκ και η ευρύτερη περιοχή αναμένουν μια τουρκική στρατιωτική επίθεση κατά του PKK στο Ιρακινό Κουρδιστάν. Αν και τίποτα δεν είναι νέο, ούτε στη ρητορική ούτε στην πράξη, υπάρχουν ενδείξεις ότι η σχέση μεταξύ του Ιράκ και της Τουρκίας μπορεί να έχει τη δυνατότητα να ξεκινήσει μια νέα αρχή. Ο αριθμός των συμφωνιών που υπογράφηκαν μεταξύ των δύο πλευρών κατά το τελευταίο ταξίδι του Ερντογάν στο Ιράκ είναι φιλόδοξος. Τόσο ο Σουντάνι όσο και ο Ερντογάν τα χρειάζονται, αν και για διαφορετικούς λόγους.
Παρόλα αυτά, πολλά ζητήματα πρέπει να εξεταστούν, συμπεριλαμβανομένης της ασφάλειας και της τουρκικής στρατιωτικής επέμβασης. Σε μια εποχή που η Τουρκία πιέζει για ολοένα και περισσότερους οικονομικούς δεσμούς και μάλιστα προσπαθεί να επωφεληθεί από το νερό και τον στρατό από οικονομικής απόψεως, είναι λογικό να θέτει σε κίνδυνο τα στρατιωτικά ζητήματα και την ασφάλεια που έχουν δοκιμαστεί για περισσότερες από τέσσερις δεκαετίες χωρίς να έχουν ολοκληρωθεί; Ορισμένοι παρατηρητές υποστηρίζουν ότι «χωρίς μεγαλύτερη τουρκική προθυμία να προχωρήσει σε θέματα ημερήσιας διάταξης που έχουν σημασία για το Ιράκ, ο τρέχων διάλογος κινδυνεύει να πέσει στη συνήθη άμμο του ιρακινού φραξιονισμού και της τουρκικής αυταρχικότητας».
Ενώ κάποιος μπορεί να δει την επίσκεψη Ερντογάν ως προετοιμασία για την επίθεση, οι αξιωματούχοι και οι ανεπίσημες πληροφορίες δείχνουν ότι η προτεραιότητα του Ερντογάν ήταν η οικονομία και η αποκατάσταση των δεσμών με τον αραβικό κόσμο, επιπλέον της επείγουσας ανάγκης να μπει στη μάχη του ανταγωνισμού για την ανάπτυξη δρόμων και συνδέσεων στην ευρύτερη περιοχή.
Υπάρχουν σημάδια κατευνασμού. Ωστόσο, οι προτεραιότητες μεταξύ των δύο πλευρών διαφέρουν. Η ρητορική από την τουρκική πλευρά είναι έντονη, ενώ το Ιράκ, αν και φιλόδοξο, εξακολουθεί να είναι αρκετά επιφυλακτικό. Ο Ερντογάν επισκέφθηκε επίσης το Ερμπίλ και διαβεβαίωσε την κουρδική πλευρά ότι θα παραμείνει υποστηρικτής του, όπως και τις δύσκολες μέρες. Ωστόσο, όλα τα σημάδια δείχνουν ότι η Τουρκία δεν υποστηρίζει το Ερμπίλ για να εξισορροπήσει τη Βαγδάτη, όπως στο παρελθόν. Αντίθετα, η τρέχουσα πολιτική είναι να αγκαλιάσει και τις δύο πλευρές, καθώς η Άγκυρα στοχεύει στην ανάπτυξη της σχέσης με τη Βαγδάτη.
Εν τω μεταξύ, ενώ το KDP έλκεται όλο και περισσότερο προς την Τουρκία, η τελευταία ανησυχεί για τη φθίνουσα επιρροή του KDP στο Ιράκ και το Κουρδιστάν. Ενώ βρισκόταν στο Ερμπίλ, ο Ερντογάν δεν ενστερνίστηκε το αίτημα του PUK για άρση του αεροπορικού εμπάργκο στο αεροδρόμιο της Σουλεϊμανίγια. Ενώ το Ιράκ και η Τουρκία επιδιώκουν φιλόδοξα σχέδια, το φάσμα του Ιράν είναι πάντα παρόν. Το τελευταίο βρίσκεται υπό πίεση, επομένως μπορεί να μην θέλει να δείξει εχθρότητα προς την Τουρκία και τις χώρες του Κόλπου. Θα μεταφραστεί αυτό σε μια κατάσταση όπου το Ιράν ανέχεται την αυξανόμενη σχέση Άγκυρας-Βαγδάτης; Εξάλλου, ενδέχεται να υπάρξουν νέες πιθανότητες και προβλήματα για την Τουρκία που σχετίζονται με την αποχώρηση των ΗΠΑ απο την περιοχή, καθώς οι ΗΠΑ ενδέχεται να ανεχθούν περαιτέρω τουρκική επιρροή.
Ενώ οι συμφωνίες μπορεί να πυροδοτήσουν διαδικασίες, οι διαδικασίες απαιτούν τις κατάλληλες συνθήκες, καλοπροαίρετους παράγοντες και σταθερή εσωτερική πολιτική. Αυτό που συμβαίνει θα μπορούσε να είναι επιτυχές εάν και οι δύο πλευρές συμφωνούσαν να συνεχίσουν τις συναντήσεις και τις επαφές για αυτά τα θέματα εντός των σχετικών πλαισίων. Όπως έδειξε η μοίρα του έργου IMEC, η εκπλήρωση μεγάλων φιλοδοξιών συχνά σκοντάφτει μπροστά σε σκληρές γεωπολιτικές πραγματικότητες.
Ο Αμερικανός στρατιωτικός, διπλωμάτης καριέρας, εκδότης αλλά και αρχαιολόγος Λίνκολν ΜακΒη, υπηρέτησε ως πρεσβευτής στην Ελλάδα και θεωρείται ο καταλυτικός παράγοντας του λεγόμενου «Δόγματος Τρούμαν»
ΟΜακΒη ή Μάκ Βέι (Lincoln MacVeag), γεννήθηκε την 1η Οκτωβρίου του 1890, σε µια µικρή κωµόπολη το Narragansett Pier, του Rhode Island. Αποφοίτησε από το Πανεπιστήµιο του Harverd το 1913 µε διάκριση «magna cum laude», ενώ συνέχισε τις σπουδές του στην Σορβόννη το 1914.
Μιλούσε µε ιδιαίτερη ευχέρεια γερµανικά, γαλλικά, ισπανικά, λατινικά και αρχαία ελληνικά.
Κατά την διάρκεια του Α΄ΠΠ και της αµερικανικής εµπλοκής σε αυτόν, ο ΜακΒη κατατάχθηκε στον αµερικανικό Στρατό φτάνοντας µέχρι τον βαθµό του Ταγµατάρχη, υπηρετώντας στην Ευρώπη ως στέλεχος του αµερικανικού εκστρατευτικού σώµατος (AEF).
Πήρε µέρος στις µάχες του Saint-Mihiel (12-15 Σεπτεµβρίου 1915), µε τη συµµετοχή του AEF και 110.000 Γάλλων στρατιωτών υπό την διοίκηση του στρατηγού Τζον Πέρσινγκ όπου κατέληξε µε νίκη των Συµµάχων κατά των γερµανικών δυνάµεων και στην επίθεση του Meuse–Argonne από τις 26 Σεπτεµβρίου του 1918 έως τη λήξη του Μεγάλου Πολέµου στις 11 Νοεµβρίου του ίδιου έτους.
Το 1919 παρασηµοφορήθηκε από τον στρατηγό Τζον Πέρσινγκ για «εξαιρετικά αξιοµνηµόνευτες υπηρεσίες».
Μετά το Α΄ΠΠ ο ΜακΒη θα γίνει διευθυντής στον εκδοτικό οργανισµό Henry Holt, ενώ το 1923 θα τον εγκαταλείψει για να δηµιουργήσει το δικό του µε το όνοµα Dial Press, ο οποίος συνεχίζει µέχρι και σήµερα την έκδοση βιβλίων για νέους.
Στις 13 Ιουνίου 1933, ο Αµερικανός πρόεδρος Φραγκλίνος Ρούζβελτ αναθέτει επίσηµα στον ΜακΒη τη θέση του ειδικού διπλωµατικού απεσταλµένου (Envoy Extraordinary and Minister Plenipotentiary) εκπροσωπώντας τις ΗΠΑ στην Ελλάδα.
Μάλιστα όπως σηµειώνεται ο ΜακΒη κατά την κατάθεσή των διαπιστευτηρίων του στις 22 Σεπτεµβρίου του 1933, πραγµατοποίησε οµιλία στα Αρχαία Ελληνικά.
Στις 4 Ιανουαρίου του 1936 ο ΜακΒη επέδωσε ξανά τα διαπιστευτήριά του καθώς στην χώρα υπήρξε πολιτειακή αλλαγή µε την παλινόρθωση της Μοναρχίας και την άφιξη στη χώρα του βασιλέως Γεώργιου Β’.
Στις 23 Μαρτίου του 1941 ο ΜακΒη θα παρευρεθεί σε ειδική τελετή που θα πραγµατοποιηθεί στο υπουργείο Στρατιωτικών στην συµβολή των οδών Ακαδηµίας και Βασιλίσσης Σοφίας (εκεί που σήµερα στη θέση του υπάρχει πολυώροφο κτίριο του ΥΠΕΞ) κατά την οποία η Ακαδηµίας θα µετονοµαστεί σε οδό «Φραγκλίνου Ρούζβελτ» (για την ακρίβεια η επιγραφή έγραφε επακριβώς «ΛΕΩΦΟΡΟΣ ΦΡΑΝΚΛΙΝ ΡΟΖΕΒΕΛΤ»).
Αφορµή η υπογραφή στις 11 Μαρτίου από το αµερικανικό Κογκρέσοτου νόµου Lend-Lease για παροχή βοήθειας «στα έθνη που αντιστέκονται στον Άξονα». Βρετανία και Ελλάδα ήταν οι µόνες εµπόλεµες χώρες κατά του Άξονα τη συγκεκριµένη περίοδο και είχαν την απόλυτη προτεραιότητα.
Επίσηµα η χώρα µας είχε ζητήσει βοήθεια από τις ΗΠΑ στις 6 Νοεµβρίου του 1940, αλλά η απρόθυµη Ουάσιγκτον, εξαιτίας του δόγµατος της ουδετερότητας, θα αργούσε αρκετά να ανταποκριθεί.
Για την Ελλάδα όµως ήταν ήδη αργά. Η βοήθεια δεν έφτασε ποτέ, καθώς λίγες ηµέρες αργότερα (6 Απριλίου) οι Γερµανοί θα εισέβαλλαν στην Ελλάδα και η ελληνική κυβέρνηση θα εγκατέλειπε την Αθήνα για τα Χανιά της Κρήτης στις 23 Απριλίου.
Η οµόφωνη απόφαση του ∆ηµοτικού Συµβουλίου της Αθήνας, έγινε κατόπιν παρότρυνσης του πρωθυπουργού Αλέξανδρου Κορυζή και εκτός από τη µετονοµασία το ∆ηµοτικό Συµβούλιο υπό τον ∆ήµαρχο Αµβρόσιο Πλυτά ενέκρινε ακόµη την ανακήρυξη του Προέδρου των ΗΠΑ ως επίτιµου δηµότη, και τηναπονοµή του Χρυσού Μεταλλίου της Πόλεως.
Ο ΜακΒη παρέµεινε σε στηθέση του ανώτατου διπλωµατικού επιτετραµµένου µέχρι και τις 5 Ιουνίουτου 1941, για σχεδόν 8 χρόνια δηλαδή και αποχώρησε ελάχιστες ηµέρες µετά την κατάληψη της Κρήτης από τους Γερµανούς, η µάχη της οποίας έληξε την 1η Ιουνίου του 1941.
Αυτή ήταν η πρώτη περίοδος παρουσίας του Αµερικανού διπλωµάτη στην Ελλάδα. Το πώς έγινε η αναχώρηση του ΜακΒηαπό την Ελλάδα είναι άγνωστο.
Το πιθανότερο είναι είτε σιδηροδροµικώς για Κωνσταντινούπολη είτε οδικώς προς κεντρική Ευρώπη αφού ακόµη οι ΗΠΑ δεν ήταν σε εµπόλεµη κατάσταση µε την Γερµανία, κάτι που έγινε αρκετά αργότερα στις 11 ∆εκεµβρίου του 1941.
Η αµερικανική πρεσβεία συνέχισε να παρέχει υπηρεσίες µε ολιγοµελές προσωπικό µε επικεφαλής (Chargé d’Affaires) τον ακόλουθο της πρεσβείας Leslie E. Reed µέχρι και τις 14 Ιουλίου του 1941, όταν και σταµάτησε τη λειτουργία του.
Ο ΜακΒη στο… Ρέικιαβικ ο Μπιντλ στο Λονδίνο
ΟΜακΒη στη συνέχεια θα βρεθεί στην µακρινή Ισλανδία (Σεπτέµβριος 1941) ως διπλωµατικός απεσταλµένος των ΗΠΑ, όπου και θα παραµείνει έως τον Ιούνιο του 1942.
Στη συνέχεια θα αναλάβει τη θέση του διπλωµατικού απεσταλµένου των ΗΠΑ στη Νότια Αφρική από τον Οκτώβριο του 1942 έως το Νοέµβριο του 1943.
Στο µεσοδιάστηµα αυτό, την διπλωµατική εκπροσώπηση των ΗΠΑ στην Ελλάδα θα αναλάβει ο διπλωµάτης καριέρας Άντονι Τζόζεφ Ντρέξελ Μπιντλ (Anthony J. Drexel Biddle) ο οποίος θα επιδώσει τα διαπνευστικά του στην εξόριστη ελληνική κυβέρνηση του Λονδίνου (Γεώργιος Β, Εµµανουήλ Τσουδερός) στις 13 Νοεµβρίου του 1941.
Ο Μπιντλ εκπροσωπούσε ακόµη τις ΗΠΑ και στις εξόριστες κυβερνήσεις στο Λονδίνο του Βελγίου, της Τσεχοσλοβακίας, του Λουξεµβούργου, της Ολλανδίας, της Νορβηγίας, της Πολωνίας και της Γιουγκοσλαβίας.
Τον Σεπτέµβριο του 1942, η αµερικανική διπλωµατική εκπροσώπηση στην Ελλάδα θα αναβαθµιστεί σε Πρεσβεία και ο Μπιντλθα επιδώσει ξανά τα διαπιστευτήρια του στις 30 Οκτωβρίου του 1942 στην ελληνική εξόριστη κυβέρνηση στο Λονδίνο.
Την µετεγκατάσταση της ελληνικής εξόριστης κυβέρνησης στο Κάιρο το Μάρτιο του 1943, θα ακολουθήσει και η αµερικανική Πρεσβεία –πλέον- µε νέο πρεσβευτή (Ambassador Extraordinary and Plenipotentiary) τον Αλεξάντερ Κόµστοκ Κερκ (Alexander C. Kirk).
Ο Κερκ ο οποίος βρισκόταν µόνιµα εγκατεστηµένος στο Κάιρο αφού ήταν πρεσβευτής των ΗΠΑ στην Αίγυπτο έχοντας στο χαρτοφυλάκιό του και την Σαουδική Αραβία, ανέλαβε την εκπροσώπηση των ΗΠΑ και για την Ελλάδα στις4 Ιουνίου του 1943, µένοντας σε αυτή τη θέση γιαένα βραχύ χρονικό διάστηµα, µέχρι ο ΜακΒη να γίνει ξανάο νέος Αµερικανός πρεσβευτής.
Αυτό έγινε στις12 Νοεµβρίου του 1943 και ον ΜακΒη θα επιδώσει τα διαπιστευτήριά του στην εξόριστη ελληνική κυβέρνηση στο Κάιρο (ο Βασιλιάς και ο πρωθυπουργός είχαν επιτρέψει εκεί από το Λονδίνο το Μάρτιο του 1943) την 1η ∆εκεµβρίου του 1943.
Ο ΜακΒη θα παραµείνει στο Κάιρο έως τις αρχές Οκτωβρίου του 1944 καθώς θα επιτρέψει στην Αθήνα µετά την Απελευθέρωση στις 27 Οκτωβρίου του 1944 (οι Γερµανοί είχαν εγκαταλείψειτην πρωτεύουσααπό τις 12 Οκτωβρίου) και στην έδρα της Πρεσβείας στοπαλαιό νεοκλασικό τετραώροφο κτίριο που βρισκόταν στη συµβολή των οδών Ηρώδου Αττικού και λεωφόρου Βασιλίσσης Σοφίας.
Το γραφείο της αµερικανικής πρεσβείας στην Ελλάδα στο Κάιρο θα παραµείνει ενεργό έως τις 8 Νοεµβρίου του 1944, πριν κλείσει οριστικά.
Την ίδια περίοδο που βρισκόταν στο Κάιρο ο ΜακΒη εκπροσωπούσε τις ΗΠΑ και στην εξόριστη κυβέρνηση της Γιουγκοσλαβίας.
Η αποφασιστική καµπή: Η µυστική κατάθεση του ΜακΒη στο Κογκρέσο
Στα χρόνια του Μεσοπολέµου, και µέχρι το 1929 οι οικονοµικές σχέσεις ΗΠΑ και Ελλάδας ήταν ιδιαίτερα ανεπτυγµένεςµε τις Ηνωµένες Πολιτείες να είχαν ανέλθει στην πρώτη θέση των ελληνικών εισαγωγών αλλά και ως αγορά ελληνικών προϊόντων.
Ο αντίκτυπος της µεγάλης ύφεσης ωστόσο, που ακολούθησε άλλαξε το πρότυπο της δεκαετίας του 1920 και οι εµπορικές σχέσεις µεταξύ των δύο χωρών υποχώρησαν σηµαντικά.
Κάτι που είναι λιγότερο γνωστό και που αντικατοπτρίζει τον ισχυρό αµερικανικό ρόλο στην Ελλάδα, πριν το 1929,ήταν η οικονοµική υποστήριξη για µια σειρά από συµβάσεις δηµοσίων έργων.
Η αµερικανική κρατική και ιδιωτική χρηµατοδότηση ανήλθε συνολικά σε 95.000.000 $ από το 1924 έως το 1929 για έργα όπως τοφράγµα του Μαραθώνα, που εξασφάλιζε τακτική παροχή νερού στην Αθήνα για πρώτη φορά, και τις εργασίες αποκατάστασης γης στη Βόρεια Ελλάδα.
Σε γενικότερους όρους, οι ΗΠΑ διατήρησαν την παραδοσιακή τουςαπόσταση από τις πολιτικές εξελίξεις στην Ευρώπη, καθώς προσπαθούσε να αποφύγει ξένες «αγκυλώσεις».
Η πολιτική αυτή της αποστασιοποίησης από τα ευρωπαϊκά τεκταινόµενα συνεχίστηκε πρακτικά και τηδεκαετία του 1930, ακόµη και όταν η ευρωπαϊκή ήπειρος γινότανµάρτυρας της εγκαθίδρυσης δικτατοριών µε επιθετικά, επεκτατικά σχέδια.
Αν και οι Αµερικανοί ηγέτες παρακολουθούσαν τις απειλητικές ενέργειες της φασιστικής Ιταλίας και της ναζιστικής Γερµανίας µε ανησυχία, αλλά εξ αποστάσεως, εντούτοις θεωρούσαν τα βαλκανικά κράτη ως ένα πραγµατικό τέλµα. Ένας ιστορικός έγραψε αργότερα: «∆εν υπήρχαν αξιωµατούχοι στο Τµήµα Ευρωπαϊκών Υποθέσεων του State Department που να γνώριζαν ή και να νοιάζονταν αρκετά για τα Βαλκάνια ώστε να εκτιµήσουν τις αποχρώσεις των µεταβαλλόµενων τάσεων στις αλληλεπιδράσεις µεταξύ των χωρών της περιοχής».
Οι οξυδερκείς παρατηρήσεις ικανών απεσταλµένων όπως ο Λίνκολν ΜακΒη βοήθησαν τουλάχιστον να αυξήσουν τη ροή των πληροφοριών που ήταν διαθέσιµες προς την απρόθυµη Ουάσιγκτον καθώς οι συνθήκες στην Ευρώπη επιδεινώνοντανστα τέλη της δεκαετίας του 1930.
Προσωπικός φίλος του προέδρου Φραγκλίνος Ρούζβελτ ο ΜακΒη τον πληροφορούσε τακτικά µε επιστολές για την κατάσταση στην νότια αυτή γωνία της Ευρώπης.
Όπως σηµειώνει ο ίδιος ιστορικός γιατον Ρούσβελτ, «ήταν η αυξανόµενη διεθνής ένταση που ήταν πραγµατικά αξιοσηµείωτη, και παρόλο που δεν ήταν στο επίκεντρο των πραγµάτων, τα Βαλκάνια ήταν ένα καλό σηµείο ακρόασης, φλεγόµενο από φήµες για πραγµατικές ή φανταστικές κρίσεις».
Ωστόσο, δεν θα αργούσε, πριν τα βαλκανικά γεγονότα γίνονται σταθερά περισσότερα.
Μετά την κατάληψη της Ελλάδας από τους Γερµανούς και την είσοδο των ΗΠΑ στον πόλεµο, Ρούσβελτ και Τσόρτσιλ συµφώνησαν τον Μάρτιο του 1942ότι οι Αµερικανοί θα εκχωρούσαν τη στρατιωτική ευθύνη στους Βρετανούς σε ότι αφορά τα Βαλκάνια, τη Μέση και την Άπω Ανατολή.
Η Ευρώπη και ο Ατλαντικός θα ήταν υπό κοινή ευθύνη, ενώ ο Ειρηνικός θα ήταν µια αµερικανική υπόθεση.
Μετά το τέλος του Β΄ΠΠ και το ξέσπασµατου εµφυλίου στην Ελλάδα στις 31 Μαρτίου του 1946, η Βρετανία εξακολουθούσε να θεωρείται ο κύριος αρωγός της βοήθειας στην Ελλάδα για την καταπολέµηση του κοµµουνιστικού πλέον κινδύνου, πλην όµως η Βρετανία από τις αρχέςτου 1947, δήλωνε πως είχε εξαντλήσει όλες τις δυνατότητες που είχε στην βοήθεια προς την Ελλάδα, µε το Λονδίνο να λέει «µέχρις εδώ».
Ο ΜακΒη βλέποντας τον κίνδυνο υπερίσχυσης του ΕΛ.ΑΣ µε συνεχείς επιστολές του προς το νέο πρόεδρο των ΗΠΑ Χάρι Τρούµαν εξηγούσε τους λόγους για την ανάγκη αποφασιστικής αµερικανικής ενέργειας στην Ελλάδα.
Μετά και το τέλος της δεύτερης θητείας του στην Ελλάδα στις 11 Οκτωβρίου του 1947, θα δώσει µια απόρρητη κατάθεση στο Κογκρέσοαναφορικά µε τον κίνδυνο των υποστηριζόµενων από τη ΕΣΣ∆ακροαριστερών κινηµάτων στα Βαλκάνια.
Ακόµη και σήµερα δεν είναι γνωστό τι κατέθεσε στην Επιτροπή αλλά αυτή η µαρτυρίαθεωρήθηκε από τους ιστορικούς ως ο αποφασιστικός παράγοντας για τη διατύπωση αυτού που έγινε αργότερα γνωστό ως «∆όγµα Τρούµαν», το οποίο έλεγε ότι οι ΗΠΑ θα υποστήριζαν την Ελλάδα µε οικονοµική και στρατιωτική βοήθεια για να αποτρέψουν την χωρίς επιστροφή είσοδό της στη σφαίρα επιρροής της Σοβιετικής Ένωσης.
Έτσι το Μάρτιο του 1947 ο Πρόεδρος Χάρι Τρούµαν θα σταθείενώπιον του Κογκρέσου -και του αµερικανικού λαού- για να ζητήσει µια πρωτοφανή σε έκταση αµερικανική βοήθεια(στρατιωτική και οικονοµική) για την Ελλάδα και για την Τουρκία, ώστε αυτές οι χώρες να αποφύγουν τον κοµµουνιστικό κίνδυνο.
Αν και ο Τρούµαν δεν ανέφερε ποτέ τους Σοβιετικούς στην οµιλία του, η ρητορική του ήταν αρκετά καθαρή ώστε το αµερικανικό κοινό να καταλάβει σε ποιον αναφερόταν.
Περιγράφοντας οράµατα ενός τροµακτικού κόσµου που κυριαρχείται από κοµµουνιστές, ο Τρούµαν πέτυχε τελικά στην προσπάθειά του «να τροµάξει τον αµερικανικό λαό» όπως του είχε προτείνει ο γερουσιαστής Άρθουρ Βάντενµπεργκ προκειµένου να λάβει τη χρηµατοδότηση που ζητούσε.
Η διακήρυξη του ∆όγµατος Τρούµαν και του µετέπειτα σχεδίου Μάρσαλ στις 12 Μαρτίου 1947, σηµατοδότησε µια καµπή στην αµερικανική εξωτερική πολιτική καθώς οι Ηνωµένες Πολιτείες ολοκλήρωσαν την µετατόπισή τους από τον προπολεµικό δόγµα του αποµονωτισµούσε µια παγκόσµια αντιπαράθεση µε τη Σοβιετική Ένωση.
Επίλογος
Ο ΜακΒη θα συνεχίσει για λίγο ακόµη την διπλωµατική του καριέρα αναλαµβάνοντας ως πρεσβευτής σε Πορτογαλία και Ισπανία µέχρι την συνταξιοδότησή του το 1953.
Φιλέλληνας (είχε πραγµατοποιήσει και ανασκαφές στην περιοχή της Ακρόπολης δίνοντας τα ευρήµατα στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο) δεν κατόρθωσε να πείσει την Ρούσβελτ για ουσιαστική βοήθεια προς την Ελλάδα την ώρα που την χρειαζόταν περισσότερο, επέστρεψε στην Ελλάδα στα κρίσιµα χρόνια του εµφυλίου για να θέσει τις βάσεις του «∆όγµατος Τρούµαν».
Υπήρξε όµως ο στυλοβάτης των ελληνοαµερικανικών σχέσεων για σχεδόν δύο δεκαετίες κυριολεκτικά µέσα στις «φλόγες», δύο πολέµων ενός παγκόσµιου και ενός εµφύλιουαπό τις αρχές της του ΄30 έως τα τέλη της του ΄40 . Άφησε την τελευταία πνοή στις 15 Ιανουαρίου του 1972, σε ηλικία 81 ετών.
Σηµ. 1 Για την ιστορία, η Ακαδηµίας τυπικά εξακολουθεί και ονοµάζεται «Λεωφόρος Φράνκλιν Ρόσεβελτ», αφού ποτέ δεν ανακλήθηκε επίσηµα η µετονοµασία αυτή από το ∆ήµο Αθηναίων.
Το γεγονός ότι δεν υιοθετήθηκε η ονοµασία «Ρόσεβελτ» είναι αποτέλεσµα… της διαταγής των γερµανικών Αρχών κατοχής καθώς δεν ήθελαν οδρόµος να φέρει το όνοµα του Αµερικανού πρόεδρου.
Ολοκληρώθηκε η τελετή Αφής του Αγίου Φωτός στα Ιεροσόλυμα: Το απόγευμα στην Ελλάδα, διανομή με ειδικές πτήσεις [live]
Με μεγαλοπρέπει τηρήθηκε και φέτος το έθιμο των Μπότηδων στην Κέρκυρα, χωρίς όμως να λείψουν τα ευτράπελα.
Όπως θα δείτε και σε βίντεο από το corfutvnews.gr, σημειώθηκε ένα μικροατύχημα, ευτυχώς χωρίς κάποιο σοβαρό τραυματισμό.
Στις 11:00 ακριβώς ο Αντιδήμαρχος Σπύρος Χαλικιόπουλος έριξε τον μπότη χωρίς να φανταστεί ότι κάποια γυναίκα περνούσε εκείνη την ώρα από το πεζοδρόμιο.
Αποτέλεσμα ήταν να της πέσει κυριολεκτικά στο κεφάλι. Άμεσως έτρεξαν όλοι να την βοηθήσουν. Σύμφωνα με πληροφορίες του corfutvnews.gr, μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο όπου έβαλε δυο ράμματα σε τραύμα στο κεφάλι.
Η ίδια, πάντως, σηκώθηκε χαμογελαστή αφού δεν τραυματίστηκε σοβαρά καθώς η στάμνα έπεσε από χαμηλό ύψος.
Την άμεση παροχή διευκρινίσεων από το υπουργείο Εξωτερικών «αναφορικά με το πρωτοφανές περιστατικό συλλήψεως μέλους της φρουράς του Γενικού Προξένου της Ελλάδος στα Ιεροσόλυμα από τις ισραηλινές δυνάμεις στον Πανάγιο Τάφο, κατά τη διάρκεια της τελετής Αφής του Αγίου Φωτός», ζητά ο ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ.
Στη σχετική ανακοίνωση που εξέδωσε τονίζει ότι καλεί τον υπουργό Εξωτερικών να ενημερώσει άμεσα την Εθνική Αντιπροσωπεία «και αναμένουμε την, ανάλογη της σοβαρότητας του επεισοδίου, αντίδραση της ελληνικής κυβέρνησης προς την ισραηλινή πλευρά».
Σημειώνουμε ότι με άμεση παρέμβαση του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών, ο φρουρός του Έλληνα προξένου που συνελήφθη ενώ βρισκόταν στον ναό της Αναστάσεως για την τελετή αφής του Αγίου Φωτός, αφέθηκε τελικά ελεύθερος, σύμφωνα με διπλωματικές πηγές.
Οι πηγές επιβεβαιώνουν τη σύλληψή του από τις Αρχές του Ισραήλ, μετά τις αναφορές των αραβικών δικτύων αλλά και των βίντεο που κυκλοφόρησαν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Σύμφωνα με πληροφορίες, ο φρουρός του Έλληνα προξένου συνελήφθη πριν βγει το Άγιο φως από τον Πανάγιο Τάφο και ενώ κοντά στο επεισόδιο βρισκόταν ο υφυπουργός Εξωτερικών Γιώργος Κώτσηρας. Ο φρουρός απομακρύνθηκε από τον ναό και μεταφέρθηκε σε αστυνομικό τμήμα της Ιερουσαλήμ.
Ακόμα δεν είναι σαφές τι ακριβώς συνέβη και προκάλεσε την τόσο έντονη αντίδραση των αστυνομικών εντός του ναού.
Την ίδια στιγμή στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης κυκλοφορούν βίντεο τα οποία σύμφωνα με τους χρήστες δείχνουν τη στιγμή της απομάκρυνσης η οποία γίνεται με έντονη χρήση βίας.
Το Ελληνικό πολιτικό σύστημα, έχει μπει και εν τέλει έχει εγκλωβιστεί σε μια αμετάκλητη διεργασία πολιτικού, φυσιογνωμικού και ταυτοτικού εκφυλισμού, με ευθύνη των ηγετικών ελίτ και με την καθ’ όλα συνένοχη ανοχή των μελών και των ψηφοφόρων των πολιτικών κομμάτων…
Δεν πρόκειται απλώς για μια αλληλουχία λαθεμένων επιλογών ή και ανερμάτιστων χειρισμών των ηγετικών επιτελείων, που στηλιτεύονται με ιδιαίτερη αυστηρότητα από μια μικρή μερίδα πολιτικών αναλυτών και από ορισμένους ελάχιστους εκπροσώπους του σκληρού πυρήνα των ιστορικών στελεχών αυτών των κομμάτων. Πρόκειται για μια ενσυνείδητη, ελεγχόμενη και απολύτως χορογραφημένη πολιτική μετατόπιση, η οποία σχετίζεται…
Α. Με το περιεχόμενο της πολιτικής ατζέντας που ιεραρχούν οι ηγεσίες των κομμάτων, προκειμένου να οριοθετήσουν τις καινούριες στρατηγικές τους προτεραιότητες…
Β. Με τον αξιακό κώδικα που διέπει τα επικαιροποιημένα φυσιογνωμικά χαρακτηριστικά των πολιτικών σχηματισμών, τα οποία υιοθετούνται με συνοπτικές διαδικασίες στο όνομα του αναγκαίου «εκσυγχρονισμού» τους. Και φυσικά…
Γ. Με τον ρευστό έως ανύπαρκτο Εθνισμό των πολιτικών και άλλων διαχειριστικών στρατηγικών τις οποίες έχουν υιοθετήσει οι πολιτικές δυνάμεις, αναφορικά με την αντιμετώπιση των κρίσιμων εθνικών προκλήσεων που ορθώνονται απέναντι στην χώρα αλλά και στον Ελληνισμό στο σύνολό του.
Οι μεταβολές που συντελούνται κατά την διάρκεια αυτής της διεργασίας, παραπέμπουνως προς την αμεσότητα της εφαρμογής τους, σε ένα ιδιότυπο δόγμα του σοκ με θεαματικές κινήσεις εντυπωσιασμού και αιφνίδιες πολιτικές ανατροπές που δεν αφήνουν κανένα ιδιαίτερο περιθώριο αντίδρασης σε αυτούς οι οποίοι επιμένουν να αντιστέκονται σε αυτόν τον εκφυλισμό, ενώ σε ότι αφορά στην ποιότητα του αποτελέσματος, τα πολιτικά υβρίδια τα οποία προκύπτουν από αυτήν την ιδιότυπη αναμορφωτική καλύμπρα, έχουν απωλέσει τα κυρίαρχα στοιχεία που προσδιόριζαν διαχρονικά το ιστορικό ιδεολογικοπολιτικό στίγμα τους και πρακτικά έχουν μετασχηματιστεί σε μηχανισμοί διαχείρισης «ουδέτερων» και χωρίς διακριτή πολιτική ταυτότητα ρυθμιστικών και λειτουργικών πρωτοκόλλων, τα οποία κατά κανόνα υπαγορεύονται από υπερεθνικούς πάτρωνες με σκοπό να διευκολύνουν την εξυπηρέτηση ευρύτερων περιφερειακών σχεδιασμών και λοιπών διευθετήσεων.
Το αποτέλεσμα αυτής της διεργασίας, δεν εξαντλείται αποκλειστικά και μόνο στην φυσιογνωμική και ιδεολογικοπολιτική μετάλλαξη των πολιτικών κομμάτων και στην απροκάλυπτη μετατροπή τους σε ρευστές πολιτικές συλλογικότητες. Επεκτείνεται και στο περιεχόμενο αυτού που είθισται να αποκαλείται θεμελιώδης Εθνική ατζέντα και εκδηλώνεται με την με συνοπτικές διαδικασίες αποδόμηση των παραδοσιακών Εθνικών κόκκινων γραμμών αλλά και με την συστηματική αποκαθήλωση ιστορικά αδιαπραγμάτευτων εθνικών προτεραιοτήτων.
Είναι λοιπόν φανερό ότι, η φαυλότητα η οποία παρατηρείται στους χειρισμούς των πολιτικών ηγεσιών, το απολύτως ετερόκλητο μεταγραφικό πανηγύρι που βρίσκεται σε εξέλιξη και το οποίο διεξάγεται χωρίς να τηρούνται ούτε καν τα στοιχειώδη προσχήματα, αλλά και η τερατώδης ώσμωση στα φαινόμενα του πολιτικού εκφυλισμού η οποία παρατηρείται και προκαλεί την οργή και την αγανάκτηση των στοιχειωδώς σκεπτόμενων ανθρώπων, είναι φαινόμενα που δεν θα πρέπει να ερμηνεύονται με αναθέματα και εκρήξεις συναισθηματισμού, αλλά με αμιγώς πολιτικούς όρους. Ως τέτοια, αφορούν στην δράση ενός πολιτικού προσωπικού που εργαλειοποιήθηκε πρόθυμα και που εξαργυρώνει επιτηδευμένα το αξιακό και πολιτικό κεφάλαιο που του εμπιστεύτηκαν οι ψηφοφόροι, με μοναδικό αντάλλαγμα την διασφάλιση του πολιτικού του μέλλοντος. Πρωταγωνιστεί με άλλα λόγια στην διεκπεραίωση μιας βρώμικης εργολαβίας, που έχει ως επίδικο την εδραίωση του γενικευμένου πολιτικού και αξιακού εκφυλισμού μέσα στην κοινωνία.
Για την ΝΔ, ο αδίστακτος πρωταγωνιστής αυτής της εκφυλιστικής αθλιότητας, είναι ο ίδιος ο αρχηγός της και πρωθυπουργός της χώρας, ο οποίος διευκολύνει τα μέγιστα τους υπερεθνικούς χορογράφους και ενορχηστρωτές, αφού με τις επιλογές του συμπαρασύρει στον κατήφορο που του υπέδειξαν, όχι μονάχα το κόμμα του αλλά και την ίδια την χώρα. Το αποτέλεσμα που καταγράφεται μετά από δυο κυβερνητικές θητείες αθλιότητας, είναι…
Ένα κόμμα παντελώς απαξιωμένο που δεν έχει καμιά απολύτως σχέση με το παραδοσιακό προπύργιο του Συντηρητισμού…
Μια ερμαφρόδιτη πολιτική διαδρομή που παραδέρνει στο ψεύδος και στην καραμπινάτη πολιτική ασυνέπεια. Και…
Μια χώρα με την κοινωνία της παραδομένη στην δυναμική της αξιακής, πολιτισμικής και δομικής αποσύνθεσης και την Εξωτερική της πολιτική προσαρμοσμένη πλήρως στις προδιαγραφές και τις απαιτήσεις μιας μερικώς εξαργυρώσιμης υποτέλειας, που θα ακυρώσει ολοκληρωτικά κάθε έννοια εθνικού ελέγχου πάνω στο δυναμικό γεωπολιτικό της αποτύπωμα.
Η ΝΔ και ο συγκεκριμένος πρωθυπουργός, επισφραγίζουν με τρόπο μοιραίο και καταλυτικό, την καταστροφή της χώρας. ΔΕΝ είναι ανίκανοι… ΔΕΝ είναι ανεπαρκείς… Ότι κάνουν το κάνουν συνειδητά, έχοντας πλήρη επίγνωση των συνεπειών και του αποτελέσματος των χειρισμών και των επιλογών τους.
Ο ΣΥΡΙΖΑ έχασε οριστικά την μάχη, έστω και της προσχηματικής διατήρησης ορισμένων «αριστερών» πολιτικών χαρακτηριστικών – ακόμη και στο επίπεδο της πολιτικής ρητορικής του – στο Συνέδριο παρωδία, όταν ο Κασσελάκης τους πήρε κυριολεκτικά «και τα σώβρακα».
Η προσωπική του ατζέντα αλώνει τα πάντα…
Η όποια δυνατότητα αντίστασης στον εκφυλισμό ακυρώθηκε οριστικά σε αυτό το Συνέδριο…
Και η επόμενη των Ευρωεκλογών θα σηματοδοτήσει τον βίαιο και ολοκληρωτικό μετασχηματισμό αυτού του κόμματος, σε ένα ανταγωνιστικό – προσχηματικό άλλοθι που θα νομιμοποιεί από κοινού με την ΝΔ την απόλυτη κυριαρχία της WOKE ατζέντας, σε μια κοινωνία που θα τελεί σε καθεστώς πολιτικής παράλυσης και σε μια χώρα που θα έχει απωλέσει ολοκληρωτικά την γεωπολιτική της ικμάδα, σε μια εποχή που θα έπρεπε να στοχεύει στην περαιτέρω ενίσχυση του ρόλου της και στην στοχευμένη αξιοποίηση του δυναμισμού της.
Το ΠΑΣΟΚ έχει καθηλωθεί στο ρόλο μιας δεξαμενής – εφεδρείας, που τροφοδοτεί με στελέχη του και τεχνοκράτες τους συστημικούς του ανταγωνιστές, ενώ το ίδιο παραμένει περιθωριοποιημένο πλήρως από τις εξελίξεις, χωρίς εμφανή σημάδια ουσιαστικής πολιτικής ανάκαμψης. Το ΠΑΣΟΚ πρακτικά συντηρείται για να επιδεικνύεται και να παραδειγματίζει αρνητικά ως άλλοθι του κατευθυνόμενου ξεπεσμού και αυτός ο ρόλος είναι απαραίτητος για να δικαιολογεί την εξαμβλωματική μετάλλαξη των υπολοίπων.
Το ΚΚΕ, αρκετά έμπειρο πολιτικά και οργανωτικά, καταφέρνει να αυτοσυντηρείται αξιοπρεπώς ως είδος μουσειακό, περιχαρακωμένο στις ιδεοληπτικές και πολιτικές εμμονές του, χωρίς να διεκδικεί και χωρίς να μπορεί να διαδραματίσει ουσιαστικό ρόλο στα πολιτικά πράγματα του τόπου. Από την άποψη αυτή, η παρουσία και η πολιτική του δράση, στηρίζει με τρόπο διακριτό ορισμένες πλευρές της WOKE ατζέντας, χωρίς όμως να έχει το ίδιο καθοριστική συμβολή ούτε στην επιτάχυνση της εκφυλιστικής διεργασίας την οποία προαναφέραμε, ούτε βεβαίως στην δυνατότητα ανακοπής της. Με τις κυρίαρχες επιλογές του, στην πράξη αυτοακυρώνεται σταθεράκαι υποβαθμίζεται σε συνιστώσα της κινηματικής διεργασίας, χωρίς την προοπτική της περαιτέρω αναβάθμισης του πολιτικού του ρόλου.
Σε ότι αφορά τέλος στα περίφημα «αντισυστημικά» κόμματα που τσιμπολογάνε ψήφους από παντού και κλονίζουν τις παραδοσιακές εκλογικές ισορροπίες, αποδεικνύουν και στην χώρα μας – όπως απέδειξαν ήδη και στην υπόλοιπη Ευρώπη – ότι διαθέτουν μια εκπληκτική συστημική προσαρμοστικότητα που επιβεβαιώνει το πόσο ευάλωτα είναι στους πειρασμούς που σχετίζονται με την νομή της εξουσίας. Παράλληλα όμως με αυτό, υπενθυμίζουν σε όσους γνωρίζουν να «διαβάζουν» απροκατάληπτα την κομματική διεργασία, ότι είναι επιρρεπή στο σύνολο των «παιδικών ασθενειών» του κομματισμού, με εμφανείς συνέπειες στην πλημμελή και αμφιλεγόμενη συλλογική λειτουργία αλλά και στην απροσδιόριστη και χωρίς κανόνες οργανωτική πολιτική. Πρόκειται για παραμέτρους που υποτιμήθηκαν συστηματικά στο περιβάλλον της γρήγορης εκλογικής τους ανέλιξης και της προσωποπαγούς συγκρότησης του κομματικού τους μηχανισμού. Οι επιπτώσεις αυτού του προβλήματος σύντομα θα κάνουν την εμφάνισή τους ΚΑΙ σε ζητήματα που σχετίζονται με την εσωτερική τους συνοχή, αλλά ΚΑΙ με την ικανότητά τους να αντιμετωπίσουν επιτυχώς τις οργανωμένες συστημικές επιθέσεις που είναι φανερό ότι θα ακολουθήσουν.
Συμπερασματικά…
Η επιταχυνόμενη εκφυλιστική διεργασία στην οποία έχει εγκλωβιστεί το πολιτικό σύστημα, δεν είναι παροδική. Είναι κατευθυνόμενη, είναι συστημικά χορογραφημένη και αυτό την καθιστά οριστική και πρακτικά μη αναστρέψιμη. Η απώτερη επιδίωξη, είναι ο συνδυασμός αυτού του φαινομένου, με την προώθηση μιας νοσηρής και εξαιρετικά επικίνδυνης ατζέντας που επιστρατεύεται ύπουλα για να υποκαταστήσει την πολιτική και να διευκολύνει έτσι την διαχειριστική προσπάθεια των μηχανισμών του παρασκηνίου που επιδιώκουν να κλείσουν όπως – όπως ανοικτές πληγές που ανατροφοδοτούν την περιφερειακή αποσταθεροποίηση.
Στο πλαίσιο αυτής της προσπάθειας, το πρώτο θύμα υπήρξε ήδη και είναι οι εθνικές κόκκινες γραμμές οι οποίες σταδιακά αλλά σταθερά αποκαθηλώνονται, ενώ το δεύτερο και τελικό θα είναι ένας de jure κυριαρχικός ακρωτηριασμός, που θα πλασαριστεί ως συμβατική εθνική παραχώρηση που θα απελευθερώσει την μεγάλη ενεργειακή μπίζνα, προετοιμάζοντας όμως το έδαφος για ευρύτερες ανατροπές στο περιφερειακό στάτους.
Απέναντι σε όλα αυτά, είναι φανερό ότι η Ελληνική κοινωνία θα πρέπει να βρει τον τρόπο να δραπετεύσει από το καθεστώς της πολιτικής παράλυσης που της έχει επιβληθεί και να διαμορφώσει τους όρους της δικής της ολοκληρωμένης πολιτικής απάντησης, που θα ανατρέψει πλήρως αυτό το σχέδιο και θα καταστεί αδιαμφισβήτητος πρωταγωνιστής στην διαχείριση της Εθνικής μας υπόθεσης.
Σε ότι μας αφορά, έχουμε ήδη τονίσει ότι αυτή η απάντηση δεν μπορεί να δρομολογηθεί με καιροσκοπικές συνευρέσεις κοντόφθαλμου εκλογικού προσανατολισμού σε πασπαρτού ψηφοδέλτια μιας χρήσηςκαι με πρωταγωνιστές ανθρώπους με τα χίλια πρόσωπα που δεν φημίζονται ούτε για την πολιτική τους επάρκεια ούτε για την πολιτική τους σταθερότητα.
Γι’ αυτό και θα επαναλάβουμε ότι αυτό που χρειάζεται ο τόπος, είναι μια πολιτική πρόταση σαφή, ολοκληρωμένη, συνεκτική, μετουσιωμένη σε πολιτικό πρόγραμμα, με σαφώς προσδιορισμένες και αδιαπραγμάτευτες τις ιεραρχήσεις της και φυσικά με ισχυρό πολιτικό επιτελείο ικανό να την προβάλει και να την διαχειριστεί σε όλα τα επίπεδα, ως μακρόπνοο πολιτικό πρόγραμμα εξουσίας.
Αυτό που χρειάζεται ο τόπος μας, είναι ένα επιθετικό όραμα που θα δίνει το στίγμα του γενικευμένου μετασχηματισμού στην πολιτική, στους θεσμούς, στα ταυτοτικά χαρακτηριστικά της Εθνικής εκπροσώπησης και εν τέλει στην ίδια την κοινωνία. Ένα όραμα ικανό να συνεγείρει, να εμπνεύσει και να συστρατεύσει συλλογικά στην διεργασία της πολιτικής ανατροπής, την κοινωνία μιας χώρας που οφείλει να συνειδητοποιήσει ότι δεν θα έχει αύριο, εάν δεν θεμελιώσει σήμερα με τρόπο αταλάντευτο και ουσιαστικό τους όρους που θα διασφαλίσουν την στρατηγική της επιβίωση, στο πλαίσιο ενός αναβαθμισμένου περιφερειακού ρόλου, που θα αναδεικνύεται, θα απαιτεί, θα σχεδιάζει και θα επιβάλει, με σοβαρότητα, ευθύνη και δυναμισμό, μακριά από την μίζερη λογική του Μικροελλαδισμού και της ψευτοσύνεσης που παραδίδει Κερκόπορτες ανοικτές…