Ο διαβόητος νεοσυντηρητικός προβλέπει ότι ο οικονομικός πόλεμος του Τραμπ κατά του Ιράν θα αποτύχει
Του Kyle Anzalone | 24 Αυγούστου 2026, 3:50 μ.μ. ώρα Ανατολικής Ακτής ΗΠΑ
Σε νέο άρθρο γνώμης, ο Ρόμπερτ Κέιγκαν υποστηρίζει ότι ο πόλεμος που ξεκίνησαν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ είχε ως αποτέλεσμα να καταστεί το Ιράν η κυρίαρχη δύναμη στη Μέση Ανατολή.
«Ως αποτέλεσμα, το Ιράν, με τη βοήθεια των ΗΠΑ, αναδιαμόρφωσε πλήρως τη δομή ισχύος στη Μέση Ανατολή και τον Περσικό Κόλπο», έγραψε ο Κέιγκαν στο The Atlantic την Κυριακή. «Στο εξής, κυρίαρχη δύναμη στην περιοχή θα είναι το Ιράν, όχι οι ΗΠΑ ή το Ισραήλ».
Το 1997, ο Κέιγκαν συνίδρυσε το Project for the New American Century (PNAC), μια νεοσυντηρητική δεξαμενή σκέψης που άσκησε πιέσεις υπέρ μιας επιθετικής εξωτερικής πολιτικής και του πολέμου στο Ιράκ. Ο Κέιγκαν είναι ένθερμος υποστηρικτής των πολεμικών επεμβάσεων και επί χρόνια ισχυρίζεται, ψευδώς, ότι το Ιράν επιδιώκει να κατασκευάσει πυρηνικό όπλο και ότι η Ουάσιγκτον πρέπει να εμποδίσει την Τεχεράνη να αποκτήσει πυρηνικά όπλα. Ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ έχει δηλώσει επανειλημμένα ότι ξεκίνησε τον πόλεμο για να εμποδίσει το Ιράν να αποκτήσει πυρηνικό όπλο.
Ο Κέιγκαν έχει συχνά ταχθεί κατά της στρατιωτικής δράσης, προκρίνοντας αντ’ αυτής την πρόκληση λαϊκής εξέγερσης στο Ιράν με στόχο την ανατροπή της κυβέρνησης. Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ επιχείρησαν τον Ιανουάριο να ενθαρρύνουν Ιρανούς διαδηλωτές και ταραξίες, αλλά η κυβέρνηση της Τεχεράνης διατήρησε σταθερά τον έλεγχο.
Τη Δευτέρα, ο υπουργός Οικονομικών Σκοτ Μπέσεντ ανακοίνωσε ότι οι ΗΠΑ ξεκινούν έναν νέο οικονομικό πόλεμο κατά του Ιράν. Ο Κέιγκαν προβλέπει ότι η προσπάθεια επικράτησης μέσω οικονομικών πιέσεων θα αποτύχει.
«Η ιδέα ότι το Ιράν, έχοντας επιβιώσει τόσο από στρατιωτικά πλήγματα όσο και από κυρώσεις, θα υποκύψει τώρα μόνο στις κυρώσεις είναι αυταπάτη», έγραψε.
Στη συνέχεια, ο Κέιγκαν υποστηρίζει ότι το Ιράν θα αξιοποιήσει τη νέα ισχύ που απέκτησε για να κατασκευάσει πυρηνικά όπλα, αλλά ότι ο έλεγχος των Στενών του Ορμούζ έχει ακόμη μεγαλύτερες συνέπειες.
«Ο κόσμος πέρασε δεκαετίες ανησυχώντας για το τι θα μπορούσε να κάνει το Ιράν εάν αποκτούσε πυρηνικό όπλο. Τώρα θα πρέπει να ανησυχεί για κάτι ακόμη πιο σημαντικό: ένα Ιράν που έχει νικήσει τις Ηνωμένες Πολιτείες, δεν φοβάται πλέον μια αμερικανική επίθεση και ελέγχει την πρόσβαση στον Περσικό Κόλπο. Τα πυρηνικά όπλα από μόνα τους δεν θα μπορούσαν ποτέ να προσφέρουν στο Ιράν τέτοιου είδους ισχύ».
Και πρόσθεσε: «Ο αποτυχημένος πόλεμος των ΗΠΑ και του Ισραήλ εναντίον του Ιράν το κατάφερε».
antiwar.com
Το Ιράν χωρίς δεσμά
Η κυρίαρχη δύναμη στη Μέση Ανατολή από εδώ και στο εξής δεν θα είναι οι ΗΠΑ ή το Ισραήλ, αλλά το Ιράν
Του Ρόμπερτ Κέιγκαν
Εικονογράφηση του The Atlantic. Πηγές: Atta Kenare / AFP / Getty και maps4media / Getty.
23 Αυγούστου 2026, 7 π.μ. ώρα Ανατολικής Ακτής ΗΠΑ
Επί χρόνια, το Ιράν βρισκόταν αντιμέτωπο με μια ισορροπία δυνάμεων στη Μέση Ανατολή η οποία έκλινε εις βάρος του. Στην περιοχή κυριαρχούσαν μία εχθρική αμερικανική υπερδύναμη, ένα πυρηνικά εξοπλισμένο και στρατιωτικά ανώτερο Ισραήλ, καθώς και σημαντικοί περιφερειακοί παράγοντες —η Αίγυπτος, η Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα— που ήταν στρατηγικά και οικονομικά ευθυγραμμισμένοι με τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Σήμερα, το Ιράν βρίσκεται σε εντελώς διαφορετική θέση. Αναμετρήθηκε ευθέως με την υπερδύναμη και το Ισραήλ, άντεξε τον σφυροκόπημα από τα πλέον προηγμένα όπλα τους και όχι μόνο επιβίωσε, αλλά βγήκε πολύ ισχυρότερο από αυτή τη δοκιμασία. Ως αποτέλεσμα, το Ιράν, με την αμερικανική συνδρομή, αναδιαμόρφωσε πλήρως τη δομή ισχύος στη Μέση Ανατολή και στον Περσικό Κόλπο. Στο εξής, κυρίαρχη δύναμη στην περιοχή θα είναι το Ιράν, όχι οι ΗΠΑ ή το Ισραήλ. Οι γειτονικές χώρες προσαρμόζονται ήδη στη νέα αυτή πραγματικότητα. Το ίδιο θα κάνουν και πιο απομακρυσμένες δυνάμεις. Επί χρόνια, ο κόσμος αντιμετώπιζε ένα Ιράν υπό περιορισμό. Τώρα θα ανακαλύψει πώς είναι ένα Ιράν χωρίς δεσμά.
Το Ιράν δεν χρειάζεται συμφωνία με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η διαδεδομένη παραδοχή ότι ένα αδύναμο και φτωχοποιημένο Ιράν θα αναγκαζόταν τελικά να συμβιβαστεί με την αμερικανική ισχύ, να ανοίξει τα Στενά του Ορμούζ και να αφοσιωθεί στην αποκατάσταση της βαριά πληγωμένης οικονομίας του αποδείχθηκε λανθασμένη. Η Ισλαμική Δημοκρατία σπάνια είχε εμφανιστεί τόσο αδύναμη ή ευάλωτη όσο τα τελευταία δύο χρόνια.
Τον περασμένο Φεβρουάριο, ο πρόεδρος Τραμπ επανέφερε την εκστρατεία διεθνών κυρώσεων της «μέγιστης πίεσης», η οποία προκάλεσε σοβαρό πλήγμα στην ήδη αδύναμη οικονομία του Ιράν και στέρησε από το κράτος έσοδα δισεκατομμυρίων δολαρίων. Στη συνέχεια, τον Ιούνιο εκείνου του έτους, το Ισραήλ και οι Ηνωμένες Πολιτείες εξαπέλυσαν τον πόλεμο των δώδεκα ημερών με στόχο την καταστροφή των ιρανικών πυρηνικών εγκαταστάσεων. Ο πόλεμος προκάλεσε σημαντικές ζημιές στο πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν και αποκάλυψε πόσο ευάλωτη ήταν η χώρα στα ισραηλινά και αμερικανικά πλήγματα. Έπειτα, τον Φεβρουάριο, οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ ξεκίνησαν τον πιο πρόσφατο πόλεμο, σκοτώνοντας τον ανώτατο ηγέτη του καθεστώτος και τη μεγάλη πλειονότητα των ανώτερων αξιωματούχων του. Ακολούθησαν περισσότερες από πέντε εβδομάδες αδιάκοπων επιθέσεων εναντίον των στρατιωτικών δυνατοτήτων του Ιράν.
Παρ’ όλα αυτά, το καθεστώς επιβίωσε και δεν έκανε καμία παραχώρηση. Αντιθέτως, το Ιράν αποκάλυψε την αχίλλειο πτέρνα της Αμερικής: την ευπάθεια των γειτονικών χωρών του Ιράν. Μια σημαντική καμπή σημειώθηκε στα μέσα Μαρτίου, όταν το Ισραήλ επιτέθηκε στο κοίτασμα φυσικού αερίου South Pars του Ιράν και η Τεχεράνη απάντησε πλήττοντας το συγκρότημα Ras Laffan του Κατάρ, τη μεγαλύτερη εγκατάσταση υγροποιημένου φυσικού αερίου στον κόσμο.
Η επίθεση απέδειξε ότι, παρότι το Ιράν προφανώς δεν μπορούσε να νικήσει τις Ηνωμένες Πολιτείες σε έναν αεροπορικό πόλεμο, οι ιρανικοί πύραυλοι και τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη μπορούσαν να προκαλέσουν αρκετές καταστροφές στις υποδομές πετρελαίου και φυσικού αερίου του Κόλπου, ώστε να βυθίσουν τον κόσμο σε μια παρατεταμένη οικονομική κρίση. Τα κράτη του Κόλπου το αντιλήφθηκαν αμέσως. Το ίδιο και ο Τραμπ. Διέκοψε τις επιθέσεις εναντίον ιρανικών ενεργειακών στόχων, διέταξε το απρόθυμο Ισραήλ να πράξει το ίδιο και σύντομα τερμάτισε την ευρύτερη εκστρατεία χωρίς να αποσπάσει ούτε μία παραχώρηση από το Ιράν. Έκτοτε, και παρά τις πολυάριθμες απειλές του, ο Τραμπ δεν διέταξε ούτε μία νέα επίθεση εναντίον ιρανικών ενεργειακών υποδομών.
Αυτό και μόνο ήταν αρκετό για να μεταβάλει την ισορροπία της διαπραγματευτικής ισχύος μεταξύ του Ιράν και των Ηνωμένων Πολιτειών. Από τον Απρίλιο έως και τον περασμένο μήνα, ο Τραμπ απείλησε επανειλημμένα ότι θα εξαπέλυε ακόμη μία μαζική επίθεση εναντίον του Ιράν. Κάθε φορά, το Ιράν απειλούσε με αντίποινα, τα κράτη του Κόλπου προειδοποιούσαν για τις συνέπειες και ο Τραμπ υποχωρούσε.
Έπειτα από την τρίτη ή την τέταρτη μπλόφα του, η Τεχεράνη είχε λόγους να συμπεράνει ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν ήταν πλέον διατεθειμένες να ακολουθήσουν το Ιράν στην κλιμάκωση της σύγκρουσης. Ο Τραμπ το κατέστησε σαφές όταν επισήμανε, στα μέσα Ιουνίου, ότι η συνέχιση του πολέμου θα οδηγούσε σε «οικονομική καταστροφή», ενδεχομένως ακόμη και σε «οικονομική ύφεση», και ότι δεν ήθελε να γίνει ένας νέος πρόεδρος Χέρμπερτ Χούβερ. Έκτοτε, ο Τραμπ προσπαθεί, με εμφανή απελπισία, να τερματίσει τη σύγκρουση.
Το μνημόνιο συνεννόησης που υιοθέτησαν οι ΗΠΑ και το Ιράν τον Ιούνιο αντανακλούσε αυτή την πραγματικότητα. Παρότι είχε διατυπωθεί με τρόπο που θα επέτρεπε στις Ηνωμένες Πολιτείες να διασώσουν, όσο ήταν δυνατόν, τα προσχήματα, το μνημόνιο αποτελούσε ξεκάθαρη νίκη του Ιράν.
Διακήρυσσε ότι η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν —και κανένα άλλο κράτος— θα «λάμβανε τα αναγκαία μέτρα» για την «ασφαλή διέλευση των εμπορικών πλοίων» από τα Στενά του Ορμούζ. Μέσω διαλόγου με το Ομάν, χωρίς μεσολαβητές ή άλλους συμμετέχοντες, το Ιράν θα καθόριζε τον τρόπο διαχείρισης των Στενών «σύμφωνα με το εφαρμοστέο διεθνές δίκαιο και τα κυριαρχικά δικαιώματα των παράκτιων κρατών».
Το μνημόνιο συνεννόησης δεν προέβλεπε επιστροφή στο προπολεμικό καθεστώς. Ούτε έδινε στις Ηνωμένες Πολιτείες οποιονδήποτε λόγο στη μελλοντική διαχείριση των Στενών. Αντιθέτως, αναγνώριζε ως μοναδικό παράγοντα το Ιράν, πέρα από το αδύναμο Ομάν, και επέτρεπε ακόμη στην Τεχεράνη να επιβάλλει τέλη στα κράτη για την ασφαλή διέλευση μετά την πάροδο 60 ημερών. Επομένως, το μνημόνιο επισημοποίησε την ήττα που είχαν υποστεί οι Ηνωμένες Πολιτείες ήδη από τον Μάρτιο, όταν ο Τραμπ προφανώς συνειδητοποίησε ότι είτε δεν μπορούσε είτε δεν ήταν διατεθειμένος να διακινδυνεύσει νέες επιθέσεις εναντίον ενεργειακών εγκαταστάσεων στην περιοχή.
Εκ των υστέρων, οι ηγέτες του Ιράν δεν φαίνεται να πίστευαν ότι χρειάζονταν το μνημόνιο. Σύμφωνα με πληροφορίες, ο πρόεδρος Μασούντ Πεζεσκιάν χρειάστηκε να πείσει τον ανώτατο ηγέτη Μοτζτάμπα Χαμενεΐ να το υπογράψει. Η σχετική αδιαφορία της Τεχεράνης ήταν κατανοητή: οι αμερικανικές παραχωρήσεις αντανακλούσαν τέτοια απελπισία για τον τερματισμό του πολέμου, ώστε οι Ιρανοί θα μπορούσαν εύλογα να αναμένουν ότι οι ΗΠΑ τελικά θα υποχωρούσαν, με ή χωρίς συμφωνία.
Οι Ιρανοί ηγέτες ασφαλώς δεν δίστασαν να τινάξουν σχεδόν αμέσως στον αέρα την εκεχειρία, όταν το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ άρχισε να συνοδεύει δεξαμενόπλοια μέσω της πλευράς των Στενών που ανήκει στο Ομάν. Ο Τραμπ μπορεί να είχε κατανοήσει ή όχι την πλήρη έκταση των παραχωρήσεων που είχαν κάνει οι διαπραγματευτές του αναφορικά με τον έλεγχο των Στενών. Από την ιρανική σκοπιά, όμως, η διαδρομή μέσω του Ομάν αποτελούσε απόπειρα των ΗΠΑ να ανακτήσουν όσα προηγουμένως είχαν παραχωρήσει.
Για ένα διάστημα, οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ιράν αντάλλασσαν πλήγματα, τα οποία κορυφώθηκαν με σφοδρές αμερικανικές επιθέσεις στα μέσα Ιουλίου. Όταν αυτές δεν είχαν αποτέλεσμα, ο Τραμπ προειδοποίησε στις 15 Ιουλίου ότι, εάν το Ιράν δεν προσέλθει σε διαπραγματεύσεις, οι Ηνωμένες Πολιτείες «θα καταστρέψουν όλους τους σταθμούς ηλεκτροπαραγωγής τους» και «όλες τις γέφυρές τους». Για ακόμη μία φορά, όμως, δεν ακολούθησε καμία επίθεση.
Στη συνέχεια, ο κόσμος —και οι Ιρανοί— πληροφορήθηκαν έναν από τους βασικούς λόγους: οι αποκαλύψεις ότι τα αμερικανικά αποθέματα κρίσιμων πυρομαχικών είχαν μειωθεί σε επικίνδυνο βαθμό και ότι ακόμη και ο ίδιος ο αρχηγός του Μικτού Επιτελείου Ενόπλων Δυνάμεων αναζητούσε μια «οδό απεμπλοκής» έστειλαν σαφές μήνυμα για τη μελλοντική πορεία της αμερικανικής στρατηγικής. Μια μεγάλης κλίμακας επίθεση κατά του Ιράν θα απειλούσε τα αμερικανικά συμφέροντα σε άλλες περιοχές, αποδυναμώνοντας τις Ηνωμένες Πολιτείες απέναντι στο ενδεχόμενο κινεζικής ενέργειας κατά της Ταϊβάν ή ρωσικής επίθεσης εναντίον κράτους-μέλους του ΝΑΤΟ.
Οι ελλείψεις πυραύλων θα αύξαναν επίσης τους κινδύνους μιας μαζικής επίθεσης εναντίον των ιρανικών υποδομών. Οι ΗΠΑ θα αναγκάζονταν να στείλουν περισσότερα επανδρωμένα αεροσκάφη εντός της εμβέλειας της ιρανικής αεράμυνας, ενώ θα διέθεταν σχετικά λίγους αναχαιτιστικούς πυραύλους για την προστασία των κρατών του Κόλπου και των δικών τους βάσεων στην περιοχή. Ο κίνδυνος αμερικανικών απωλειών θα ήταν μεγάλος, όπως και ο κίνδυνος για τις ενεργειακές υποδομές της περιοχής. Παράλληλα, τίποτα δεν θα εγγυόταν ότι μια τέτοια επίθεση θα ήταν αποτελεσματικότερη από τους βομβαρδισμούς διάρκειας άνω των πέντε εβδομάδων που πραγματοποιήθηκαν νωρίτερα μέσα στο έτος.
Οι αμερικανικές ενέργειες κατέστησαν σαφές ότι η Ουάσιγκτον φοβάται την κλιμάκωση περισσότερο από ό,τι το Ιράν — και αυτό δεν αφορά μόνο το παρόν αλλά και το μέλλον. Το γεγονός αυτό περιορίζει τις δυνατότητες δράσης των Ηνωμένων Πολιτειών ακόμη και σε συγκρούσεις χαμηλής έντασης. Επειδή οποιαδήποτε στρατιωτική ενέργεια κατά του Ιράν ενέχει τον κίνδυνο εισόδου σε μια κλιμάκωση την οποία οι ΗΠΑ δεν επιθυμούν να ακολουθήσουν μέχρι τέλους, ακόμη και τα αμοιβαία ανταποδοτικά πλήγματα δεν φαίνεται πλέον να αποτελούν μέρος της αμερικανικής στρατηγικής.
Σύμφωνα με πληροφορίες, ο πρόεδρος έχει δηλώσει στους συμβούλους του ότι δεν επιθυμεί να διατάξει νέα πλήγματα. Οι Ιρανοί επιτέθηκαν αυτόν τον μήνα σε αρκετά πλοία των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων και εκτόξευσαν ακόμη και βαλλιστικούς πυραύλους εναντίον της χώρας. Οι Ηνωμένες Πολιτείες, όμως, δεν έχουν απαντήσει από τον Ιούλιο — γεγονός που αναμφίβολα έχει καταγραφεί τόσο από τα ΗΑΕ όσο και από τους υπόλοιπους γείτονες του Ιράν.
Δεδομένης της προφανούς απροθυμίας των Ηνωμένων Πολιτειών να εμπλακούν σε ακόμη μία μεγάλη στρατιωτική εκστρατεία, το Ιράν έχει λόγους να αναρωτιέται τι θα μπορούσε να κερδίσει μέσω μιας συμφωνίας, το οποίο δεν θα αποκτούσε ούτως ή άλλως χωρίς αυτήν. Ανώτατοι Ιρανοί αξιωματούχοι ζητούν πλέον την αποχώρηση των αμερικανικών δυνάμεων, την άρση του αμερικανικού ναυτικού αποκλεισμού και όλων των κυρώσεων, την αποδέσμευση των παγωμένων ιρανικών περιουσιακών στοιχείων και την καταβολή πολεμικών αποζημιώσεων.
Η συμβατική εκτίμηση είναι ότι οι ηγέτες του Ιράν γνωρίζουν πως αυτές οι απαιτήσεις είναι εξαρχής απαράδεκτες για την Ουάσιγκτον και, επομένως, είτε επιδιώκουν να ταπεινώσουν τον Τραμπ για την ήττα του είτε προσπαθούν να εξασφαλίσουν μια καλύτερη συμφωνία είτε υπερεκτιμούν τη θέση τους. Πολλοί παρατηρητές εξακολουθούν να θεωρούν ότι ο έλεγχος των Στενών αποτελεί διαπραγματευτικό χαρτί για την απόσπαση περισσότερων παραχωρήσεων από τις Ηνωμένες Πολιτείες ή για την επαναφορά του Τραμπ στο μνημόνιο συνεννόησης. Έχουμε, όμως, προ πολλού ξεπεράσει αυτό το σημείο. Ο νικητής δεν χρειάζεται να επιστρέψει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, παρά μόνο για να καθορίσει τους όρους της παράδοσης.
Το Ιράν έχει πλέον διατυπώσει αυτούς τους όρους. Μπορεί να φαίνονται μαξιμαλιστικοί και υπερβολικοί, αλλά η Τεχεράνη δύσκολα θα μπορούσε να πιστεύει ότι έχει λόγους να ζητήσει λιγότερα. Εδώ και μήνες, το Ιράν έχει καταστήσει σαφές ότι ο έλεγχος των Στενών δεν αποτελεί αντικείμενο διαπραγμάτευσης. Η άποψη, την οποία προβάλλουν διαρκώς η κυβέρνηση Τραμπ και τα μέσα ενημέρωσης, ότι οι Ιρανοί δεν μπορούν να αποφασίσουν και μεταβάλλουν συνεχώς τις θέσεις τους, είναι ανοησία.
Ήδη από τον Απρίλιο, ο Μοτζτάμπα δήλωνε ότι το Ιράν θα εφάρμοζε «νέα νομικά πλαίσια και νέο σύστημα διαχείρισης» των Στενών και ότι «οι ξένοι που έρχονται από απόσταση χιλιάδων χιλιομέτρων» δεν έχουν θέση στον Κόλπο, «παρά μόνο στον βυθό των υδάτων του». Την ημέρα μνήμης της ήττας της Πορτογαλίας από το Ιράν στα Στενά το 1622, διακήρυξε ότι «με τη θέληση και τη δύναμη του Θεού, το λαμπρό μέλλον της περιοχής του Περσικού Κόλπου θα είναι ένα μέλλον χωρίς την Αμερική».
Η ιδέα ότι το Ιράν, έχοντας επιβιώσει τόσο από στρατιωτικά πλήγματα όσο και από κυρώσεις, θα υποκύψει τώρα αποκλειστικά και μόνο στις κυρώσεις αποτελεί αυταπάτη. Ο Μοτζτάμπα αναδιοργάνωσε ριζικά την ηγεσία εθνικής ασφαλείας του Ιράν και τοποθέτησε βετεράνους του Σώματος των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης σε κορυφαίες θέσεις. Ο πρώην διοικητής των Φρουρών της Επανάστασης, Μοχσέν Ρεζαΐ, είναι πλέον επικεφαλής του Ανώτατου Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας, ενώ αναβαθμίστηκαν και άλλοι σκληροπυρηνικοί αξιωματούχοι των υπηρεσιών ασφαλείας. Το καθεστώς που αναδύεται από τον πόλεμο αναδιοργανώνεται από ανθρώπους οι οποίοι πιστεύουν ότι το Ιράν επέζησε μιας αμερικανοϊσραηλινής απόπειρας καταστροφής του και ότι τη νίκη έφερε η ανυπακοή και όχι ο συμβιβασμός.
Δεν πρόκειται, όμως, μόνο για θριαμβολογία. Για το Ιράν, ο έλεγχος των Στενών δεν αποτελεί ούτε πολυτέλεια ούτε διαπραγματευτικό χαρτί. Δεδομένης της πιθανότητας ότι κάποια στιγμή στο μέλλον το Ισραήλ ή οι Ηνωμένες Πολιτείες θα επιτεθούν ξανά —είτε υπάρξει συμφωνία είτε όχι— τα Στενά προσφέρουν στο Ιράν το ισχυρότερο και ασφαλέστερο μέσο αποτροπής.
Αποτελούν επίσης το κλειδί για την άρση πολλών από τα δεσμά που επέβαλε στο Ιράν, επί δεκαετίες, μια παγκόσμια τάξη πραγμάτων κυριαρχούμενη από τις Ηνωμένες Πολιτείες, καθώς και για την ανατροπή ενός περιφερειακού και παγκόσμιου οικονομικού συστήματος σχεδιασμένου να το αποκλείει και να το φτωχοποιεί. Ορισμένοι από τους αποκαλούμενους μετριοπαθείς του ιρανικού κατεστημένου μπορεί πράγματι να θεωρούν τα Στενά διαπραγματευτικό χαρτί, αλλά δεν επικρατούν σε αυτή τη διαμάχη — για λόγους που δεν είναι δύσκολο να κατανοηθούν.
Εκπρόσωπος των Φρουρών της Επανάστασης διατύπωσε με σαφήνεια την οπτική του καθεστώτος: «Για εμάς, τα Στενά του Ορμούζ δεν αποτελούν απλώς μία οικονομική θαλάσσια οδό, αλλά βασικό συστατικό της γεωπολιτικής και στρατηγικής μας ισχύος».
Εδώ και μήνες, το Ιράν δημιουργεί τους μηχανισμούς άσκησης ελέγχου και ενημερώνει τους πλοιοκτήτες και τα κράτη για τον τρόπο λειτουργίας του νέου συστήματος. Ίδρυσε την Αρχή Στενών του Περσικού Κόλπου και απαίτησε από τις ναυτιλιακές εταιρείες να εγγραφούν σε αυτήν, να εξασφαλίζουν άδειες, να ακολουθούν τις διαδρομές που καθορίζει το Ιράν και να πληρώνουν για την ασφαλιστική και ναυτική προστασία που αυτό παρέχει.
Το Ιράν δεν διεκδικεί απλώς το δικαίωμα είσπραξης χρημάτων. Διεκδικεί επίσης το δικαίωμα να αποφασίζει ποιος μπορεί να διέρχεται. Έχει προτείνει τον αποκλεισμό πλοίων που συνδέονται με κυβερνήσεις τις οποίες θεωρεί εχθρικές, όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ, και έχει απαιτήσει αποζημιώσεις από κράτη που συμμετείχαν στις επιθέσεις εναντίον του. Το Ιράν καθιερώνει την αρχή ότι η διέλευση από τα Στενά θα αποτελεί στο εξής προνόμιο, το οποίο η Τεχεράνη θα μπορεί να παραχωρεί, να θέτει υπό όρους, να καθυστερεί ή να αρνείται. Άλλα κράτη έχουν ήδη αρχίσει να αποδέχονται τη νέα διευθέτηση. Η Ινδία, το Πακιστάν, το Ιράκ, η Τουρκία, η Κίνα και άλλες χώρες έχουν επιδιώξει να έρθουν σε συνεννόηση με την Τεχεράνη.
Ο έλεγχος των Στενών του Ορμούζ αποτελεί για το Ιράν χρησιμότερο εργαλείο ισχύος από ό,τι θα ήταν ένα πυρηνικό όπλο. Ένα πυρηνικό όπλο θα μπορούσε να αποτρέψει μια επίθεση, αλλά ο έλεγχος των Στενών παρέχει στο Ιράν καθημερινή μόχλευση έναντι δεκάδων κρατών. Μέσω αυτού, το Ιράν μπορεί να επιβραβεύει τους φίλους του, να τιμωρεί τους εχθρούς του, να αντλεί έσοδα, να επιβάλλει τη χαλάρωση των κυρώσεων και να κάνει τις κυβερνήσεις να το σκέφτονται δύο φορές προτού αντιταχθούν στην πολιτική του. Μπορεί να τα επιτυγχάνει όλα αυτά χωρίς να ρίξει ούτε μία βολή, διατηρώντας παράλληλα τη δυνατότητα να απειλεί με χρήση βίας όταν το κρίνει αναγκαίο.
Η στρατηγική των κυρώσεων, η οποία επί δεκαετίες χρησίμευε για την απομόνωση του Ιράν, βασιζόταν στη διεθνή συνεργασία. Κράτη που εξαρτώνται από την πρόσβαση στα Στενά —όπως, για παράδειγμα, η Ιαπωνία και η Νότια Κορέα— θα αναγκαστούν να επιλέξουν μεταξύ της πρόσβασης σε έναν αξιόπιστο ενεργειακό εφοδιασμό και της συμμετοχής στις κυρώσεις που υποστηρίζουν οι Ηνωμένες Πολιτείες. Θα επιλέξουν άραγε την αλληλεγγύη προς την Ουάσιγκτον —και μάλιστα προς τη σημερινή Ουάσιγκτον— αντί των οικονομικών τους συμφερόντων; Στη νέα τάξη πραγμάτων που δημιουργεί το Ιράν, ένα παγκόσμιο καθεστώς κυρώσεων πιθανότατα δεν θα είναι βιώσιμο.
Το Ιράν πιθανότατα θα διατηρήσει τον έλεγχο των ενεργειακών ροών για τουλάχιστον δύο χρόνια. Ακόμη και οι πλέον αισιόδοξες προβλέψεις εκτιμούν ότι τόσος χρόνος θα απαιτηθεί για τη δημιουργία εναλλακτικών αγωγών και εξαγωγικών διαδρομών που θα παρακάμπτουν τα Στενά του Ορμούζ. Ανακύπτει, όμως, το ερώτημα εάν αυτά τα έργα θα πραγματοποιηθούν τελικά. Οι νέοι αγωγοί, οι λιμένες και οι ενεργειακές εγκαταστάσεις θα είναι εξίσου ευάλωτοι στους ιρανικούς πυραύλους και στα μη επανδρωμένα αεροσκάφη όσο ήταν και οι παλαιότερες υποδομές.
Θα παρακολουθήσει άραγε το Ιράν άπραγο τα γειτονικά κράτη να κατασκευάζουν τα μέσα με τα οποία θα ξεφύγουν από τον έλεγχό του; Τα μικρά κράτη που θα πρέπει να δημιουργήσουν και να προστατεύσουν αυτές τις διαδρομές θα είναι επιφυλακτικά απέναντι στο ενδεχόμενο να προκαλέσουν την οργή του Ιράν, ενώ η αμερικανική προστασία έχει αποδειχθεί ανεπαρκής. Το Ιράν προσπαθεί ήδη να αποτρέψει το Ιράκ από την ανάπτυξη εναλλακτικών διαδρόμων εξαγωγής πετρελαίου, προσφέροντας, μεταξύ άλλων, ασφαλή διέλευση στα ιρακινά δεξαμενόπλοια υπό τους όρους της Τεχεράνης.
Η περιφερειακή προσαρμογή έχει ήδη αρχίσει. Οι ηγέτες των κρατών του Κόλπου, οι οποίοι κάποτε βασίζονταν στις αμερικανικές εγγυήσεις ασφαλείας, πρέπει τώρα να συμβιβαστούν με τη δύναμη που απέδειξε ότι είναι ικανή να νικήσει τον προστάτη τους. Η απόρριψη από τη Σαουδική Αραβία των Συμφωνιών του Αβραάμ, τις οποίες υποστήριζαν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ, και η επιλογή μιας στρατηγικής συμφωνίας με το Πακιστάν και την Τουρκία προϊδεάζουν για τη μορφή που θα μπορούσε να λάβει το μέλλον.
Οι Συμφωνίες του Αβραάμ αντιπροσώπευαν την εδραίωση της ισραηλινής ισχύος και επιρροής στην περιοχή, καθώς και την περαιτέρω ανάσχεση του Ιράν. Το Σύμφωνο της Μέκκας αποτελεί κάτι εντελώς διαφορετικό. Ούτε το Πακιστάν ούτε η Τουρκία θεωρούν το Ιράν σοβαρή απειλή. Το Πακιστάν, όπως και το Ιράν, διατηρεί στενές σχέσεις με την Κίνα, ενώ το Ισραήλ θεωρεί την Τουρκία περιφερειακή απειλή, δεύτερη σε σημασία μόνο μετά το Ιράν.
Αντί για μια αμερικανοϊσραηλινή τάξη πραγμάτων, θα διαμορφωθεί μια σύμπραξη λιγότερο αδιάλλακτα εχθρική προς το Ιράν, λιγότερο φιλική προς το Ισραήλ και περισσότερο ανεξάρτητη από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Τα συμβαλλόμενα μέρη συνδέονται επίσης μέσω του ζητήματος των πυρηνικών όπλων: το Πακιστάν τα διαθέτει, ενώ η Τουρκία και η Σαουδική Αραβία επιθυμούν να τα αποκτήσουν.
Στο μεταξύ, το Ιράν θα είναι ελεύθερο να επαναλάβει το δικό του πρόγραμμα ανάπτυξης πυρηνικών όπλων, χωρίς τον φόβο μιας νέας μεγάλης επίθεσης. Το γεγονός αυτό και μόνο θα μεταμορφώσει την περιφερειακή ισορροπία. Πέρυσι, το Ισραήλ και οι Ηνωμένες Πολιτείες βομβάρδιζαν επί δώδεκα ημέρες τις πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν, χωρίς να αντιμετωπίσουν σοβαρά ιρανικά αντίποινα. Τώρα, το Ιράν έχει αποκτήσει την αυτοπεποίθηση να χρησιμοποιεί τον έλεγχο των Στενών, καθώς και τις απειλές εναντίον των γειτονικών κρατών και των ενεργειακών υποδομών τους, προκειμένου να αποτρέψει παρόμοια πλήγματα στο ορατό μέλλον.
Θα χρειαστεί μεγάλο χρονικό διάστημα για να αναπληρωθούν τα αμερικανικά αποθέματα πυραύλων και αναχαιτιστικών συστημάτων, τα οποία ενδέχεται να απαιτηθούν σε άλλα μέρη του κόσμου κατά τα επόμενα χρόνια. Την ίδια στιγμή, το Ιράν θα επανεξοπλίζεται με τη βοήθεια της Ρωσίας και της Κίνας, αφήνοντας ενδεχομένως τις Ηνωμένες Πολιτείες σε χειρότερη θέση έπειτα από έναν χρόνο από εκείνη στην οποία βρίσκονται σήμερα.
Οι συνέπειες θα επεκταθούν πολύ πέρα από τη Μέση Ανατολή. Οι σύμμαχοι των Ηνωμένων Πολιτειών στην Ασία και την Ευρώπη διαπιστώνουν ότι ένας σχετικά σύντομος πόλεμος εναντίον μιας δύναμης δεύτερης κατηγορίας κατανάλωσε μεγάλο μέρος των αμερικανικών αποθεμάτων όπλων που είναι αναγκαία για την αντιπυραυλική άμυνα. Βλέπουν ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες ξεκίνησαν έναν πόλεμο τον οποίο δεν μπόρεσαν να ολοκληρώσουν, εξέθεσαν τους εταίρους τους σε αντίποινα και στη συνέχεια σταμάτησαν όταν το κόστος έγινε υπερβολικά μεγάλο.
Είναι ίσως αδύνατο να γνωρίζουμε ποια συμπεράσματα εξάγει το Πεκίνο για την Ταϊβάν ή η Μόσχα για την Ευρώπη. Οι σύμμαχοι της Αμερικής, όμως, αναπόφευκτα θα αναρωτιούνται εάν η Ουάσιγκτον διαθέτει τα όπλα, την αντοχή και την πολιτική βούληση που απαιτούνται για να διατηρήσει ακόμη μία μεγάλη σύγκρουση. Στην πραγματικότητα, το κάνουν ήδη.
Ασφαλώς, είναι πιθανό να καταρρεύσει το ιρανικό καθεστώς. Είναι διεφθαρμένο, καταπιεστικό, οικονομικά ανίκανο και ευρέως μισητό από τον λαό του. Όλες αυτές οι αδυναμίες, όμως, υπήρχαν και πριν από τον πόλεμο. Εκείνο που δεν διέθετε τότε ήταν ο έλεγχος του σημαντικότερου ενεργειακού περάσματος στον κόσμο, η προοπτική αυξανόμενων εσόδων και επιρροής, η αποδεδειγμένη ικανότητα αποτροπής των Ηνωμένων Πολιτειών και το κύρος μιας νίκης που προηγουμένως φαινόταν αδύνατη.
Ένα καθεστώς που επέζησε από κάτι το οποίο μεγάλο μέρος του κόσμου πίστευε ότι θα το κατέστρεφε και στη συνέχεια ανάγκασε την κυρίαρχη δύναμη του πλανήτη να υποχωρήσει, πιθανότατα θα εξέλθει ενισχυμένο —τουλάχιστον για κάποιο χρονικό διάστημα. Μια τέτοια επιτυχία συνήθως καλλιεργεί αυτοπεποίθηση και ίσως υπερβολική αυτοπεποίθηση. Δεν είναι, όμως, πιθανό να καταστήσει τους ηγέτες του Ιράν λιγότερο φιλόδοξους ή λιγότερο αφοσιωμένους στην πίστη που τους στήριξε σε αυτή τη θαυμαστή επικράτηση.
Πρόσφατα, ανώτατοι Ιρανοί αξιωματούχοι άρχισαν να μιλούν δημοσίως για την υιοθέτηση μιας «αμιγώς επιθετικής» στάσης, ενώ έχουν εμφανιστεί δημοσιεύματα σχετικά με ιρανικά σχέδια διεύρυνσης του καταλόγου των στόχων, ώστε να συμπεριλάβει ευρωπαϊκές χώρες που φιλοξενούν αμερικανικές βάσεις.
Είναι διασκεδαστικό να βλέπει κανείς δημοσιεύματα στους New York Times να ρωτούν «ποιος θα υποχωρήσει πρώτος;», δεδομένου ότι μέχρι σήμερα οι Ιρανοί δεν έχουν υποχωρήσει ούτε μία φορά, ενώ η κυβέρνηση Τραμπ δεν έχει κάνει τίποτε άλλο από το να υποχωρεί.
Το Ιράν μπορεί ακόμη και να αρχίσει εκ νέου τις εχθροπραξίες, προκειμένου να αναγκάσει τις Ηνωμένες Πολιτείες να άρουν τον ναυτικό αποκλεισμό. Δεδομένου του αποδεδειγμένου φόβου της αμερικανικής κυβέρνησης απέναντι στην κλιμάκωση, αυτή η προσδοκία δεν είναι παράλογη.
Ο κόσμος πέρασε δεκαετίες ανησυχώντας για το τι θα μπορούσε να κάνει το Ιράν εάν αποκτούσε πυρηνικό όπλο. Τώρα θα πρέπει να ανησυχεί για κάτι ακόμη πιο σημαντικό: ένα Ιράν που έχει νικήσει τις Ηνωμένες Πολιτείες, δεν φοβάται πλέον μια αμερικανική επίθεση και ελέγχει την πρόσβαση στον Περσικό Κόλπο.
Τα πυρηνικά όπλα από μόνα τους δεν θα μπορούσαν ποτέ να προσφέρουν στο Ιράν τέτοιου είδους ισχύ. Του την προσέφερε ο αποτυχημένος πόλεμος των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ εναντίον του.
Σχετικά με τον συγγραφέα
Ρόμπερτ Κέιγκαν
Ο Ρόμπερτ Κέιγκαν είναι συνεργάτης αρθρογράφος του The Atlantic, ανώτερος ερευνητής στο Ινστιτούτο Brookings και συγγραφέας, πιο πρόσφατα, του βιβλίου Rebellion: How Antiliberalism Is Tearing America Apart—Again (Εξέγερση: Πώς ο αντιφιλελευθερισμός διαλύει ξανά την Αμερική).
The Atlantic
του Αχιλλέα Ταουξή, Υποστρατήγου ε.α.
Ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος, σε συνέντευξή του στον Φρέντυ Γερμανό, είπε πως κάποτε αποκοιμήθηκε πάνω στη σκηνή, στη διάρκεια μιας παράστασης, με τα μάτια ανοιχτά, επειδή έτσι είχε μάθει στον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο, στον οποίο υπηρέτησε.
