Αρχική Blog Σελίδα 42

Πώς κλιμακώνει ο Πούτιν

0

Ένα νέο στάδιο στην αντιπαράθεση της Ρωσίας με την Ουκρανία και τη Δύση

Αντρέι Κολέσνικοφ

FOREIGN AFFAIRS

24 Σεπτεμβρίου 2026

Ο ΑΝΤΡΕΪ ΚΟΛΕΣΝΙΚΟΦ είναι συγγραφέας του βιβλίου «Το κλείσιμο του ρωσικού μυαλού: Πώς η ιδεολογία του Πούτιν πήρε το έθνος όμηρο». Περισσότερα από τον Andrei Kolesnikov

Κτίριο κατοικιών υπέστη ζημιές από ουκρανική επίθεση με drone, Μόσχα, Ρωσία, Σεπτέμβριος 2026 – Ρόιτερς

Η συντριπτική νίκη του κόμματος Ενωμένη Ρωσία του προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν στις βουλευτικές εκλογές του περασμένου Σαββατοκύριακου (19-20/09) δεν ήταν μόνο αναμενόμενη αλλά και προγραμματισμένη. Η υποχρεωτική ψήφος σε οργανισμούς που εξαρτώνται από τον προϋπολογισμό και σε πολλές εταιρείες· η τυποποιημένη ψηφοφορία στον στρατό, στις υπηρεσίες επιβολής του νόμου και στα λεγόμενα νέα εδάφη· η μηχανική ψήφος με το πνεύμα του «πάρτε την ψήφο μου και αφήστε με ήσυχο»· η εξάπλωση της ηλεκτρονικής ψηφοφορίας· και η προεκλογική απομάκρυνση του Γιαμπλόκο, του μόνου αντιπολεμικού κόμματος που εξακολουθεί να λειτουργεί νόμιμα — όλοι αυτοί και άλλοι παράγοντες εξασφάλισαν μια υπερπλειοψηφία για το κυβερνών κόμμα. Ακόμη και οι ψήφοι που δόθηκαν σε άλλα κοινοβουλευτικά κόμματα ισοδυναμούσαν με υποστήριξη για την κυβέρνηση, επειδή και αυτά ελέγχονται από το Κρεμλίνο.

Παρ ‘όλα αυτά, για τον Πούτιν, αυτή η ανανεωμένη εντολή προσφέρει ανανεωμένη νομιμότητα για την «ειδική στρατιωτική επιχείρηση» του στην Ουκρανία , δείχνοντας στο εσωτερικό τι προβάλλει διεθνώς το Κρεμλίνο: ότι η Ρωσία βρίσκεται σε θέση ισχύος και είναι έτοιμη να επιδιώξει τους στρατιωτικούς της στόχους με ακόμη μεγαλύτερη αποφασιστικότητα. Ο κύριος στόχος του Κρεμλίνου είναι να δημιουργήσει την ψευδαίσθηση μιας απόλυτης κυρίαρχης πλειοψηφίας, ανεξάρτητα από την πραγματική κατάσταση. Όλοι υποστηρίζουν τον Πούτιν, όπως δείχνουν τα αποτελέσματα, και ως εκ τούτου πρέπει επίσης να υποστηρίξουν τις στρατιωτικές πολιτικές της χώρας, την αδιάκοπη καταστολή της διαφωνίας και την αντιδυτική πορεία. Όσοι του αντιτίθενται είναι απόκληροι και παρίες. Πράγματι, από το 2022, οι εκλογές στη Ρωσία έχουν επαναπροσδιορίσει την ιθαγένεια ως υποστήριξη στον πόλεμο.

Η πραγματικότητα είναι πιο περίπλοκη. Από τον Απρίλιο 2026, οι δημοσκοπήσεις στη Ρωσία δείχνουν σταθερά ότι τα πράγματα δεν πάνε πολύ καλά για την κυβέρνηση. Σύμφωνα με το ανεξάρτητο Levada Center, το οποίο θέτει τακτικά το ερώτημα, τον Ιούλιο, το ποσοστό των ερωτηθέντων που θεωρούσαν την ειδική επιχείρηση επιτυχημένη είχε μειωθεί στο 50%, μια πτώση σχεδόν 20 ποσοστιαίων μονάδων από το προηγούμενο έτος 2025. Στην ίδια δημοσκόπηση, ο αριθμός των ανθρώπων που πίστευαν ότι η χώρα κινείται προς τη σωστή κατεύθυνση είχε μειωθεί στο 54%, μια πτώση κατά 10 ποσοστιαίες μονάδες σε σχέση με ένα χρόνο νωρίτερα,. Επιπλέον, μεταξύ Ιουλίου 2025 και Ιουλίου 2026, η δημοτικότητα του ίδιου του προέδρου μειώθηκε κατά 12% – μια πολύ σημαντική πτώση σε μια προσωποπαγή απολυταρχία.

Παράλληλα, το ηθικό του κοινού έχει μειωθεί σταθερά. Υπάρχει πλέον συνεχής ανησυχία για τον παρατεταμένο πόλεμο και την πιθανότητα περαιτέρω στρατιωτικής κινητοποίησης, καθώς και για τον πληθωρισμό, τους εκτεταμένους περιορισμούς στο Διαδίκτυο και μια ατελείωτη κρίση καυσίμων. Σύμφωνα με έρευνες του Levada Center που πραγματοποιήθηκαν τον Αύγουστο 2026, τα δύο τρίτα των ερωτηθέντων δήλωσαν ότι αντιμετώπισαν προβλήματα με την πρόσβαση στο Διαδίκτυο μέσω κινητού, τις εφαρμογές ανταλλαγής μηνυμάτων και την έλλειψη βενζίνης. Η έλλειψη βενζίνης διατάραξε σοβαρά τη ζωή του 1 στους 3 ερωτηθέντες, ενώ οι περιορισμοί στο Διαδίκτυο επηρέασαν 1 στους 5. Οι μαζικές στρατιωτικές δαπάνες και η αύξηση των τιμών των καυσίμων αποτελούν σημαντικούς παράγοντες του πληθωρισμού και, ξεκινώντας από τον προσεχή Οκτώβριο, η απότομη αύξηση των τιμολογίων των υπηρεσιών κοινής ωφέλειας θα προσθέσει σε αυτές τις πιέσεις.

Τώρα που έχουν διεξαχθεί εκλογές, πολλοί Ρώσοι φοβούνται μια ακόμη στρατιωτική κινητοποίηση, αν και το Κρεμλίνο φαίνεται να προτιμά την επιλεκτική και συγκαλυμμένη κινητοποίηση από μια γενική στρατολόγηση (όντας επιφυλακτικό να υπονομεύσει την ψευδαίσθηση μιας κάπως φυσιολογικής ζωής εν μέσω ενός πολέμου που έχει φτάσει στην καρδιά της Ρωσίας με τη μορφή επιθέσεων με μη επανδρωμένα αεροσκάφη). Αλλά δεν μπορούν να αποκλειστούν και άλλες νέες πιέσεις. Όσο ο Πούτιν πιστεύει ότι ο χρόνος είναι με το μέρος του και ο λαός (προφανώς υπνωτισμένος από αυτό που το Κρεμλίνο αποκαλεί «ενότητα» που επιδείχθηκε κατά τη διάρκεια των εκλογών) είναι έτοιμος να επωμιστεί το βάρος των προβλημάτων, θα συνεχίσει τον πόλεμο. Και η συνέχιση σημαίνει κλιμάκωση, στο εξωτερικό και στο εσωτερικό.

Ήδη, ο Ρώσος πρόεδρος έχει απορρίψει μια νέα διπλωματική ώθηση των ΗΠΑ και έχει επιταχύνει τον ρυθμό και τη φύση των επιθέσεων στην Ουκρανία. Εν τω μεταξύ, ειδικοί εξωτερικής πολιτικής που τάσσονται υπέρ του Κρεμλίνου μιλούν για τους διάφορους τρόπους, τόσο μη πυρηνικούς όσο και πυρηνικούς, με τους οποίους η Ρωσία μπορεί να κλιμακώσει περαιτέρω την κατάσταση, ειδικά κατά τη διάρκεια του ερχόμενου χειμώνα, όταν το Κρεμλίνο σχεδιάζει να παγώσει κυριολεκτικά την Ουκρανία χτυπώντας το δίκτυο ηλεκτροδότησης. Για τον Πούτιν, η κλιμάκωση έχει γίνει ένα κύριο μέσο διατήρησης της εξουσίας.

Εδώ και εβδομάδες, υπάρχουν πολλές ενδείξεις ότι ο Πούτιν προετοιμάζεται για ένα νέο στάδιο στη σύγκρουση της Ρωσίας με την Ουκρανία και τη Δύση. Το Κρεμλίνο υποδαυλίζει μια συνεχή αίσθηση έκτακτης ανάγκης, διαδίδοντας απειλές – αυτό που ο αείμνηστος Ρώσος πολιτικός επιστήμονας Γκλεμπ Παβλόφσκι ονόμασε «μεταφορικό ιμάντα της ρωσικής σύγκρουσης», μια μηχανή που δεν πρέπει ποτέ να σταματήσει. Ταυτόχρονα, η κυβέρνηση έχει επιβάλει μια νοοτροπία πολιορκίας στο κοινό, μαζί με την ανάγκη διατήρησης απόλυτης ενότητας, μια δυναμική που έχει ενισχυθεί από την εντατικοποίηση των ουκρανικών αεροπορικών επιδρομών βαθιά μέσα στη Ρωσία. Αυτό το είδος ενίσχυσης των απειλών εξηγεί την εκτεταμένη καταστολή του Levada Center κατά την προετοιμασία για τις βουλευτικές εκλογές. Όχι μόνο απαγορεύτηκε στο κόμμα να συμμετάσχει στις εκλογές, αλλά τα μέλη του συνελήφθησαν και ένας από τους ηγέτες του, ο Λεβ Σλόσμπεργκ, καταδικάστηκε σε 11 χρόνια φυλάκισης. Όταν μια χώρα απαιτεί ενιαία εθνική νοοτροπία, καμία αντιπολεμική φωνή δεν μπορεί να ακουστεί νόμιμα.

Εν τω μεταξύ, ο Πούτιν πραγματοποιεί ταξίδια, διοργανώνει συναντήσεις και εκφωνεί ομιλίες με ασυνήθιστη συχνότητα. Έχει απευθυνθεί σε στρατιωτικούς, παιδιά, επιστήμονες και επιχειρηματίες, και μάλιστα επισκέφθηκε ένα αμφισβητούμενο νησί στη Θάλασσα του Οχότσκ με σαφή στόχο να εξοργίσει και να προκαλέσει την Ιαπωνία (το νησί είναι γνωστό ως Ιτουρούπ στη Ρωσία και Ετορόφου στην Ιαπωνία.) Ταυτόχρονα, από το καλοκαίρι, το Κρεμλίνο έχει εντείνει τις προσπάθειές του να κρατήσει τις μάζες συναισθηματικά και πνευματικά κινητοποιημένες γύρω από την «ειδική στρατιωτική επιχείρηση». Κανένα μέρος του ρωσικού πολιτισμού, της κοινωνίας ή της ιστορίας δεν παραβλέπεται.

Τον Αύγουστο, για παράδειγμα, η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία ανακοίνωσε ότι τα λείψανα του Ντμίτρι Ντόνσκοϊ – του θρυλικού πολεμιστή-πρίγκιπα του 14ου αιώνα που νίκησε τους Τατάρους της Μογγολικής Ορδής στη Μάχη του Κουλίκοβο – είχαν απροσδόκητα «ανακαλυφθεί» στον Καθεδρικό Ναό του Αρχαγγέλου στη Μόσχα. Αμέσως, ο Πούτιν επισκέφθηκε τον τόπο ταφής και αυτός ο ιστορικός πρίγκιπας «στρατεύτηκε» – μέρος των λειψάνων του στάλθηκε στο μέτωπο για να «ενδυναμώσει πνευματικά» τις ρωσικές μονάδες που πολεμούν εκεί. Όταν ένας πόλεμος διαρκεί τόσο πολύ, οι Ρώσοι μπορούν να εναποθέσουν τις ελπίδες τους όχι μόνο στα «θαυματουργά όπλα» για τα οποία καυχιέται ο Πούτιν, αλλά και απλώς σε ένα θαύμα. Ακόμα και όταν διεξάγονταν οι βουλευτικές εκλογές, χιλιάδες Ορθόδοξοι Χριστιανοί έκαναν ουρά για να δουν τα λείψανα του Αγίου Σπυρίδωνα του Τριμυθούντος στη Μόσχα, σαν να είχαν έρθει να τον ψηφίσουν. Σε όλη τη χώρα, εκατοντάδες χιλιάδες πιστοί συμμετείχαν επίσης σε θρησκευτικές πομπές που υποστηρίχθηκαν από την κυβέρνηση και αποσκοπούσαν στην ενίσχυση της υποστήριξης προς τις ένοπλες δυνάμεις. Η πιο εντυπωσιακή από αυτές ήταν η τεράστια, υπερεθνικιστική «Ρωσική Πορεία» που πραγματοποιήθηκε στη Μόσχα στις αρχές Σεπτεμβρίου.

Το μόνο ερώτημα είναι: τι συνιστά θαύμα; Για τους περισσότερους Ρώσους, είναι το τέλος του πολέμου. Αργά ή γρήγορα, ο Πούτιν θα πρέπει να απεγκλωβιστεί από τη σύγκρουση, και κανείς εκτός από τις ΗΠΑ δεν μπορεί να τον βοηθήσει να το κάνει αυτό. Η κυβέρνηση Τραμπ φαίνεται να κάνει μια νέα προσπάθεια διαπραγματεύσεων, ιδανικά με μια διαφορετική στρατηγική από τη σύνοδο κορυφής στο Άνκορατζ ή την «τουριστική διπλωματία» τύπου Γουίτκοφ-Κούσνερ που χαρακτήρισε τον πρώτο χρόνο της κυβέρνησης. Αλλά δεν έχει βρεθεί ακόμη αντικατάσταση αυτού του μοντέλου. Η επίσκεψη του διευθυντή της CIA, Τζον Ράτκλιφ, στη Μόσχα τον Αύγουστο 2026 φάνηκε να αποτελεί μέρος μιας προσπάθειας για την επιδίωξη ενός νέου τύπου διπλωματίας, ίσως κάτι περισσότερο σαν το παρασκήνιο που δημιουργήθηκε μεταξύ του Συμβούλου Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ, Χένρι Κίσινγκερ και του Σοβιετικού Πρέσβη, Ανατόλι Ντομπρίνιν, κατά την εποχή της ύφεσης. Μέχρι στιγμής, είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς πώς θα μπορούσε να αναδυθεί ένα γνήσιο, μόνιμο κανάλι που θα μπορούσε να οδηγήσει και τις δύο πλευρές προς την ειρήνη και, μεταξύ άλλων, να μειώσει τις εντάσεις μεταξύ Ρωσίας και ΗΠΑ. Ωστόσο, για τον πρόεδρο των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, υπάρχουν και νέοι λόγοι για να το προωθήσει αυτό. Μετά από μια σειρά θεαματικών αποτυχιών στην εξωτερική πολιτική και αντιμετωπίζοντας τις δικές του δύσκολες ενδιάμεσες εκλογές, ο Τραμπ χρειάζεται επειγόντως μια ιστορία επιτυχίας.

ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΕ ΑΥΤΟΠΕΠΟΙΘΗΣΗ

Προς το παρόν, το Κρεμλίνο πιστεύει ότι έχει τόσο χρόνο όσο και τα μέσα να συνεχίσει να αγωνίζεται για όσο χρειαστεί. Ο Πούτιν είναι ανίκανος να αμφιβάλλει ότι έχει δίκιο. Παράλληλα με τις σκηνοθετημένες εκλογές για τη Δούμα, η εξάλειψη κάθε ίχνους αντιπολεμικής ρητορικής από τη δημόσια σφαίρα έχει ως στόχο να δώσει στον Πούτιν μια ισχυρότερη εντολή για οποιεσδήποτε ενέργειες κρίνει σκόπιμο να αναλάβει. Ένα άγνωστο ερώτημα είναι πόσο μακριά στο μέλλον είναι οι Ρώσοι έτοιμοι να παραχωρήσουν αυτή τη νομιμότητα.

Μέχρι στιγμής, εναπόκειται στους ίδιους τους πολίτες να αντιμετωπίσουν τα φλεγόμενα διυλιστήρια πετρελαίου, τις κατεστραμμένες αποθήκες, τα άδεια βενζινάδικα, το μη λειτουργικό Διαδίκτυο και τους απειλητικούς για τη ζωή κινδύνους από επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη. Εκτός από τον χρόνιο πληθωρισμό, το έλλειμμα του προϋπολογισμού έχει γίνει πρόβλημα και το ΑΕΠ και η βιομηχανική παραγωγή της Ρωσίας κυμαίνονται λίγο πάνω από το μηδέν. Αυτό παρά το γεγονός ότι, μέχρι πρόσφατα, η παραγωγή όπλων διατηρούσε τυπικά αυτούς τους δείκτες σε μέτρια υψηλό επίπεδο. Τώρα, ούτε αυτό βοηθάει πλέον.

Αντιμέτωποι με αυτές τις προκλήσεις, οι άνθρωποι ανέχονται το σύστημα προς το παρόν. Αξίζει επίσης να σημειωθεί ότι οι ίδιες έρευνες που δείχνουν ότι οι Ρώσοι είναι λιγότερο ικανοποιημένοι με την ειδική στρατιωτική επιχείρηση από ό,τι πριν, δείχνουν επίσης ότι μεγαλύτερος αριθμός από αυτούς προτιμά την εντατικοποίηση των επιθέσεων από το να κάνει παραχωρήσεις για την επίτευξη ειρήνης. Περισσότεροι από τους μισούς ερωτηθέντες σε δημοσκόπηση του Levada Center τον Αύγουστο πιστεύουν ότι είναι πιθανό η ειδική στρατιωτική επιχείρηση να διαρκέσει άλλον έναν χρόνο, και ο αριθμός εκείνων που δηλώνουν βέβαιοι για αυτό έχει αυξηθεί. Ακριβώς λόγω της απόλυτης εξάντλησής τους από τον πόλεμο, πολλοί βλέπουν την αυξημένη στρατιωτική δραστηριότητα ως έναν τρόπο για να φέρουν την ειρήνη πιο κοντά.

Ψηφοφορία στις ρωσικές βουλευτικές εκλογές, Ντόνετσκ, υπό ρωσικό έλεγχο Ουκρανία, Σεπτέμβριος 2026 – Αλεξάντερ Ερμοτσένκο / Reuters

Αλλά αν το Κρεμλίνο απαιτήσει μια ακόμη συγκέντρωση γύρω από τη σημαία -ειδικά μια που περιλαμβάνει την κινητοποίηση μεγάλων τμημάτων του ανδρικού πληθυσμού- αυτό μπορεί να γείρει την κατάσταση εναντίον του Πούτιν. Οι φήμες για μια τέτοια κίνηση, η οποία θα μπορούσε επίσης να αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης ρωσικής κλιμάκωσης, κυκλοφορούν εδώ και εβδομάδες, παρόλο που η αλλαγή της φύσης του πολέμου έχει καταστήσει την αποστολή περισσότερων ανδρών στο πεδίο της μάχης μια άσκοπη σπατάλη, και επίσης κινδυνεύει να εκτρέψει το υπόλοιπο εργατικό δυναμικό από την ενασχόληση με τις απαραίτητες εργασίες στην πατρίδα, για να μην αναφέρουμε τη ζημιά στη δημογραφική κατάσταση, συμπεριλαμβανομένης της μείωσης του ποσοστού γεννήσεων. Ωστόσο, δεν μπορεί να αποκλειστεί.

Ο Πούτιν εξακολουθεί να παρουσιάζει αυτό που κάνει η Ρωσία ως μια ιστορικά δίκαιη αμυντική εκστρατεία απελευθέρωσης. Αυτό δεν διαφέρει από τον τρόπο με τον οποίο ο Στάλιν απεικόνισε τον Χειμερινό Πόλεμο του 1939 με τη Φινλανδία ή την «εκστρατεία απελευθέρωσης» του Κόκκινου Στρατού την ίδια χρονιά, η οποία οδήγησε στην ενσωμάτωση της δυτικής Λευκορωσίας και της δυτικής Ουκρανίας στη Σοβιετική Ένωση. Αλλά για να είναι «λαϊκός πόλεμος», όπως οι προπαγανδιστές και οι αξιωματούχοι του Κρεμλίνου έχουν μερικές φορές αναφερθεί στην ειδική επιχείρηση, η σύγκρουση πρέπει να έχει περιορισμένο χρονικό πλαίσιο. Πρέπει επίσης, κατ’ αρχήν, να καταλήξει σε νίκη για τον λαό, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό. (Υπό τις τρέχουσες συνθήκες, οι Ρώσοι θα αποδεχτούν οποιαδήποτε εκδοχή νίκης, αρκεί να τους ειπωθεί ότι οι στόχοι έχουν επιτευχθεί με τους όρους της Ρωσίας – έτσι έχουν εξαντληθεί οι άνθρωποι.)

Στην πραγματικότητα, η «ειδική στρατιωτική επιχείρηση» έχει λάβει τα χαρακτηριστικά ενός προσωπικού πολέμου που διεξάγεται από τον αρχηγό του κράτους. Στην πραγματικότητα, από την αρχή, ήταν ένας προσωπικός πόλεμος που απλώς ενέπλεκε τον λαό με μια ευρεία ποικιλία τρόπων, συμπεριλαμβανομένης της φυσικής συμμετοχής σε πολεμικές επιχειρήσεις και της αναγκαστικής υποταγής σε πολιτικούς κανόνες, περιορισμούς και συστηματική καταστολή. Για δεκαετίες, οι Ρώσοι έχουν προετοιμαστεί να ζουν σε κατάσταση προετοιμασίας για πόλεμο, ή, πιο συγκεκριμένα, για πολέμους. Μια τέτοια συνεχής πολεμική βάση – και ο πραγματικός πόλεμος και η αδιάκοπη στρατιωτικοποίηση της οικονομίας – είναι αυτό που τελικά προκάλεσε την κατάρρευση του σοβιετικού συστήματος. Ο Πούτιν έχει αναβιώσει αυτήν την προσέγγιση για να εξυπηρετήσει τον δικό του στόχο της ανασύστασης της ρωσικής αυτοκρατορίας, αλλά οι Ρώσοι μπορεί να μην είναι προετοιμασμένοι να έχουν την κοινωνία τους τόσο έντονα στρατιωτικοποιημένη, γνωρίζοντας ότι και αυτοί μπορεί να κινητοποιηθούν ή να δουν μη επανδρωμένα αεροσκάφη να χτυπούν τις στέγες τους, επ’ αόριστον. Είναι δυνατό να προσαρμοστούμε σε έναν τέτοιο κόσμο και είναι δυνατό να τον ομαλοποιήσουμε. Αλλά για πόσο καιρό;

ΠΟΥΘΕΝΑ ΝΑ ΠΑΣ

Στη Ρωσία του Πούτιν, η κλιμάκωση συμβαίνει σε δύο διαφορετικά μέτωπα. Λαμβάνει χώρα στο πεδίο της μάχης, αλλά συμβαίνει και στο εσωτερικό. Τα σημάδια είναι σχεδόν παντού. Υπάρχει η συνεχής σύλληψη και φυλάκιση όσων διαφωνούν με τις πολιτικές του Κρεμλίνου, μια πρακτική που έχει γίνει ολοένα και πιο βάναυση. Υπάρχει η επίμονη αυστηροποίηση, μέχρι σημείου παραλογισμού, της νομοθεσίας σχετικά με τους «ξένους πράκτορες», ειδικά εκείνους που έχουν εγκαταλείψει τη χώρα, οι οποίοι τώρα στερούνται όχι μόνο πολιτικών δικαιωμάτων αλλά και περιουσιακών και οικονομικών δικαιωμάτων. Υπάρχει το ολοένα και πιο μη βιώσιμο φορολογικό βάρος, επειδή το καθεστώς δεν διαθέτει τα κεφάλαια για πόλεμο. (Το Κρεμλίνο αύξησε τον φόρο προστιθέμενης αξίας της Ρωσίας φέτος από 20% σε 22%, έναν φόρο που επιβαρύνει ιδιαίτερα τις μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις.)

Στη διεθνή ανάλυση της ρωσικής στρατηγικής, το εσωτερικό μέτωπο συχνά ξεχνιέται, αλλά είναι εξίσου σημαντικό. Η μία μορφή κλιμάκωσης δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς την άλλη. Χωρίς την αύξηση της εσωτερικής πίεσης, το καθεστώς δεν μπορεί να εντείνει τις εξωτερικές του δράσεις. Οι κατασκευαστικές κρίσεις έχουν γίνει η βάση του συστήματος του Πούτιν και ο μηχανισμός με τον οποίο διατηρεί την εξουσία του. Ωστόσο, τα οφέλη αυτής της στρατηγικής – την οποία διατήρησε αριστοτεχνικά παραπλανώντας τον Τραμπ το 2025 και εκτροχιάζοντας την προοπτική ειρηνευτικών συνομιλιών το πρώτο εξάμηνο του 2026 – μειώνονται. Ακόμη και η ίδια η εκδοχή του καθεστώτος φέρει πλέον τα χαρακτηριστικά της υστερίας. Αξιωματούχοι όπως ο Πιότρ Τολστόι, αντιπρόεδρος του κοινοβουλίου και πρώην τηλεοπτικός παρουσιαστής, μιλούν ανοιχτά για την ανάγκη να χτυπηθεί ο άμαχος πληθυσμός του εχθρού προκειμένου να αποθαρρυνθεί. Η ρητορική μίσους και η εξύμνηση της σκληρότητας και της βίας έχουν γίνει μια άλλη μορφή κλιμάκωσης. Αλλά και πάλι, το αποτέλεσμα εξασθενεί με τη συχνή χρήση.

Η τρέχουσα αποδοχή της κλιμάκωσης κάθε είδους από το Κρεμλίνο δεν αποτελεί ένδειξη δύναμης αλλά αδυναμίας. Οι εκλογές επέτρεψαν στον Πούτιν να δεσμεύσει τους Ρώσους στην «ειδική στρατιωτική του επιχείρηση» μέσω της διαδικασίας της ψηφοφορίας: όποιος συμμετείχε στις εκλογές έγινε συνεργός. Αλλά αυτό πιθανότατα θα επιδεινώσει μόνο την απογοήτευση πολλών ανθρώπων που έχουν κουραστεί από τις συνθήκες διαβίωσης που επιβάλλει το κράτος. Κανείς δεν θα διαμαρτυρηθεί. Πολλοί θα προσποιηθούν ότι υποστηρίζουν. Αλλά όπως ακριβώς στα τέλη της σοβιετικής εποχής, η ίδια η πράξη της ύπαρξης μέσα σε ένα τέτοιο σύστημα θα μοιάζει με απομίμηση της κανονικότητας και όχι με την πραγματικότητα. Δεν υπάρχει πλέον σαφής διέξοδος για μια χώρα τραυματισμένη από τον πόλεμο, μπερδεμένη από την προπαγάνδα της βίας και την ιδεολογία της εθνικής ανωτερότητας και κατεστραμμένη από μια διαστρεβλωμένη και ολοένα και πιο δυσλειτουργική πολεμική οικονομία.

Η μεγαλύτερη κρίση του καθεστώτος Πούτιν είναι μια κρίση του μέλλοντος. Δεν ξέρει πού να πάει ή γιατί. Και έτσι παρατείνει τον πόλεμο ως μέσο επιβίωσης. Η κυβέρνηση των ΗΠΑ προσπαθεί να δείξει στον Πούτιν μια εκτροπή, κρεμώντας τεράστιες επιχειρηματικές συμφωνίες ή απειλώντας να επιβάλει «κολασμένες» κυρώσεις εάν αυτό το status quo συνεχιστεί. Αλλά το πιο ρεαλιστικό σενάριο αυτή τη στιγμή είναι ότι ο Πούτιν θα συνεχίσει να χρονοτριβεί, χρησιμοποιώντας τον χειμώνα ως όπλο.

 

Η Ψευδαίσθηση της «Αμερικανικής Ομπρέλας» και οι Πρόθυμοι: Ένα Μάθημα από τη Μέση Ανατολή

0

Ζούμε στην εποχή του απόλυτου κοιλιοκεντρισμού και της δραματικής πνευματικής ραστώνης, όπως διαπίστωνε ο αείμνηστος Σαράντος Καργάκος. Ο νεοέλληνας, εθισμένος στην ευμάρεια του δανεικού πλούτου παλαιότερων χρόνων, στην άκρατη κατανάλωση και την ρηχή επίδειξη, έχει απωλέσει το ιστορικό του αισθητήριο. «Καθεύδομεν τον νήδυμον ύπνον» του εφησυχασμού, πιστεύοντας, μέσα στην ανίατη αβελτηρία μας, πως η γεωγραφική μας ακεραιότητα και η εθνική μας ασφάλεια είναι απολύτως εγγυημένες επειδή, στο όνομα ενός θολού δυτικού προσανατολισμού, εκχωρήσαμε αυτοπροαιρέτως γη, ύδωρ και εναέριο χώρο. Έχουμε αναγάγει σε εθνικό δόγμα την επικίνδυνη ψευδαίσθηση πως οι στρατιωτικές βάσεις και οι υποδομές διευκολύνσεων—Σούδα, Αλεξανδρούπολη, Λάρισα, Στεφανοβίκειο— συνιστούν μια δήθεν άρρηκτη «ομπρέλα προστασίας». Γιατί δεν ρωτάμε τους Άραβες της Μέσης Ανατολής εάν πράττουμε ορθώς; 

Επιμέλεια iEpikaira
Όμως, όπως έχουμε γράψει στο παρελθόν, προειδοποιώντας ωσεί σύγχρονη Κασσάνδρα, η ιστορία, δεν συγχωρεί την αφέλεια και δεν σπλαχνίζεται τους άβουλους. Οι ελίτ μας, βουτηγμένες μέχρι λαιμού στον φραγκολεβαντινισμό και τον ζεμανφουτισμό, ανοίγουν πρόθυμα τις πνευματικές Κερκόπορτες στο όνομα ενός νοσηρού βλαχο-κοσμοπολιτισμού. Ξεπουλούν την εθνική μας ταυτότητα, λοιδορώντας όποιον τολμά να αρθρώσει τη λέξη «Πατρίδα». Είναι η ίδια σουσουδίστικη διανόηση που παράγει διαρκώς «λεκτικά λύματα», επιχειρώντας να υποβαθμίσει την ιστορική μνήμη σε απλό μουσειακό είδος.
Αρκεί, ωστόσο, να στρέψει κανείς το βλέμμα του στην φλεγόμενη και αιμάσσουσα Μέση Ανατολή για να αντιληφθεί την τραγικότητα της θέσης μας και το έωλο των ελπίδων. Εκεί, η διαβόητη αμερικανική κυριαρχία καταρρέει συθέμελα, αφήνοντας πίσω της ερείπια και χάος. Το παλαιό αποικιοκρατικό αρχιτεκτόνημα, η περιώνυμη συμφωνία Σάικς-Πικό που χάραξε πριν από έναν αιώνα με βρετανική και γαλλική αλαζονεία γραμμές επιρροής πάνω στην άμμο, αποδομείται βιαίως. Δεν παρακολουθούμε απλώς μια κλιμάκωση, αλλά μια γεωπολιτική χειρουργική επέμβαση ιστορικών διαστάσεων. Η Ουάσιγκτον επιχειρεί τη λεγόμενη «Απόδραση του Ηγεμόνα», μεταφέροντας την προσοχή της στον Ειρηνικό για να αντιμετωπίσει την Κίνα.
Όμως μια αυτοκρατορία δεν μαζεύει απλώς τις βαλίτσες της και φεύγει. Aφήνει πίσω της ελεγχόμενες ζώνες αστάθειας, αναθέτοντας τη διαχείρισή τους σε βαριά οπλισμένους, τοπικούς εργολάβους, όπως το Ισραήλ. Βλέπουμε μια «ελεγχόμενη κατεδάφιση»: την ισοπέδωση της Γάζας, την κατάρρευση του συριακού καθεστώτος, την εισβολή στον Λίβανο, και τα χτυπήματα στο Ιράν. Όλα αυτά υπηρετούν ένα σχέδιο δημιουργίας αδύναμων μικροκρατών. Σταδιακά οδηγούμαστε στον εφιάλτη των «Αιμαγμένων Συνόρων», ενός νέου χάρτη της Μέσης Ανατολής που είχε δημοσιευτεί από το 2006 και προέβλεπε την ανατριχιαστική εθνοτικοθρησκευτική βαλκανοποίηση της περιοχής μέσω μαζικών εκτοπίσεων και ποταμούς αίματος. Και εμείς τί κάνουμε; Χειροκροτούμε, ως άβουλοι θεατές, μην αντιλαμβανόμενοι ότι η φωτιά της αναδιανομής εγγίζει και τα δικά μας σωθικά πρώτα στην Κύπρο και οσονούπω και πολύ εγγύτερα…
Ας διδαχθούμε, τουλάχιστον, από το πάθημα των Εμιρατιανών και των Σαουδαράβων. Εκεί, που έζησαν για χρόνια μέσα στην αλαζονική ψευδαίσθηση ότι η οικονομική τους ισχύς μπορεί να υποκαταστήσει τον γεωστρατηγικό κυνισμό. Πίστεψαν πως η εμπορική αλληλεξάρτηση με το Ιράν, οι Συμφωνίες του Αβραάμ με το Ισραήλ, και κυρίως, η αμερικανική ομπρέλα προστασίας, θα τους παρείχαν μια αδιαπέραστη ασπίδα ασφαλείας. Αφελώς θεώρησαν ότι το δόγμα τους  ξορκίζει τον πόλεμο.
Και ύστερα; Ξύπνησαν όταν ήρθαν οι ιρανικοί πύραυλοι. Τα πλήγματα δεν στόχευσαν αποκλειστικά στρατιωτικές εγκαταστάσεις. Χτύπησαν αλύπητα την ίδια την καρδιά του περίφημου «οικονομικού θαύματος»: τα λιμάνια, τα ενεργειακά δίκτυα, τα κλιματιζόμενα θέρετρα και τα χρηματοπιστωτικά κέντρα. Το μήνυμα της Τεχεράνης ήταν σαφές και αμείλικτο: δεν μπορείς να εξυπηρετείς τις ξένες διευκολύνσεις που μας στραγγαλίζουν και ταυτοχρόνως να απολαμβάνεις την ειρήνη του παγκόσμιου εμπορίου. Αποδείχθηκε περίτρανα πως όταν ηχούν τα τύμπανα του πολέμου στη γειτονιά σου, κανένας υπερσύγχρονος, γυάλινος πύργος ή συμφωνία δεν βρίσκεται υπεράνω της τροχιάς των πυραύλων.
Η εμπιστοσύνη στους ξένους προστάτες αποδείχθηκε μια θανάσιμη αυταπάτη. Το Αμπού Ντάμπι, ξυπνώντας από τον λήθαργο, καταφεύγει πλέον στο μοντέλο της «Οχυρωμένης Συνδεσιμότητας», χτίζοντας επειγόντως εγχώρια αμυντική βιομηχανία, εφεδρείες και εναλλακτικούς διαδρόμους. Το δε Ριάντ υπέγραψε τη Συμφωνία της Μέκκας με ρήτρα όπως το περιβόητο Άρθρο 5 του ΝΑΤΟ, που στην ελληνική φαντασία έχει μετατραπεί σε αυτόματο συμβόλαιο προστασίας. Δεν είναι! Κανείς δεν πρόκειται να χύσει το αίμα του για την δική μας επιβίωση. Το Ριάντ πολύ σύντομα το αντιλήφθηκε με τον οδυνηρότερο τρόπο μετά τις επιθέσεις των ξυπόλητων πλην όμως πάνοπλων και αποφασισμένων Χούθι.
Όμως η Ελλάδα πάσχει από χρόνια και ανίατη ιστορική αμνησία. Λησμονεί τα αιματηρά παθήματα του δικού της παρελθόντος. Είναι θλιβερό, να παρατηρεί κανείς την διαρκή επανάληψη του ίδιου ιστορικού παραλόγου. Περιμέναμε τον σωτήρα κατά τα Ορλωφικά του 1770, και πληρώσαμε την αφελή ευπιστία μας με ποταμούς ελληνικού αίματος.
Και μετεπαναστατικώς; Αντί να συγκροτήσουμε ανεξάρτητο, κυρίαρχο κράτος, συγκροτήσαμε κόμματα απροκάλυπτα δουλικά: Αγγλικό, Γαλλικό, Ρωσικό! Εξαρτήσαμε την ίδια μας την ύπαρξη, την πολιτική μας οντότητα, από τις εκάστοτε διαθέσεις των ξένων Πρεσβειών. Όταν κατά τον Κριμαϊκό Πόλεμο του 1853-1856 επιχειρήσαμε να εξυπηρετήσουμε τα ρωσικά συμφέροντα, εισπράξαμε τον αδίστακτο αγγλογαλλικό αποκλεισμό του Πειραιά, την κατοχή και τη χολέρα που αποδεκάτισε τον πληθυσμό της Αττικής. Οι ελίτ μας ήταν πάντα, και δυστυχώς παραμένουν, οι πρόθυμοι «Νενέκοι» των μεγάλων.
Όπως επανειλημμένως έχουμε υπογραμμίσει και είναι ιστορικά αποδεδειγμένο, οι συμμαχίες, για να είναι ισότιμες και εθνικά αποδοτικές, προϋποθέτουν σθένος, στρατιωτική ρώμη, και κυρίως εθνική υπερηφάνεια, όχι ραγιαδισμό. Δεν υφίσταται συμμαχία όταν ο ένας είναι ο αναβάτης και ο άλλος αποδέχεται μοιρολατρικά τον ρόλο του υποζυγίου.
Η Μικρασιατική Καταστροφή το 1922 παραμένει το πλέον φρικιαστικό μνημείο αυτής της εθνικής μας τύφλωσης. Βασιστήκαμε στις κενές υποσχέσεις της «Γηραιάς Αλβιόνος». Εξαρτήσαμε το μεγάλο εθνικό μας όραμα από τα συγκυριακά μικροσυμφέροντα του Λόυντ Τζωρτζ και την προτροπή των Μεγάλων Δυνάμεων. Και όταν τα γεωστρατηγικά τους σχέδια άλλαξαν ρότα, όταν βρήκαν επικερδέστερες και πιο ασφαλείς συμφωνίες με τον Κεμάλ, εμείς μείναμε ολομόναχοι στο Σαγγάριο, να ματώνουμε στην αλμυρή έρημο. Και η περίφημη «προστασία» των ξένων συμμάχων μας πού ακριβώς φάνηκε; Περιορίστηκε στο να παρακολουθούν απαθείς από τα θωρηκτά τους τη Σμύρνη να παραδίδεται στις φλόγες και τους Έλληνες να σφαγιάζονται και να ατιμάζονται στην προκυμαία, τηρώντας την πιο επαίσχυντη, υποκριτική «αυστηρή ουδετερότητα».
Αλλά μήπως χρειάζεται να πάμε τόσο πίσω; Η Κυπριακή Τραγωδία του 1974 δεν είναι ένα μουσειακό κεφάλαιο που έκλεισε, αλλά μια ανοιχτή, χαίνουσα πληγή στο σώμα του Ελληνισμού. Πού ήταν οι σύμμαχοι; Πού βρισκόταν η πανίσχυρη προστασία; Μετατρέποντας τον ηρωικό ελληνισμό της μεγαλονήσου σε σφαγιασθέν θύμα της γεωπολιτικής σκακιέρας και των βρετανοτουρκικών συμφερόντων που κανείς «προστάτης» δεν απέτρεψε.
Βεβαίως, απέναντι σε αυτές τις αδιαμφισβήτητες ιστορικές αλήθειες, θα σπεύσουν αμέσως οι διάφοροι σουσουδίζοντες αναλυτές, οι γνωστοί παραθυράκηδες των τηλεοπτικών δελτίων —οι σύγχρονοι δοσίλογοι της εθνικής μας μνήμης— να αντιτάξουν ως δήθεν συντριπτικό αντεπιχείρημα τη Ναυμαχία του Ναβαρίνου. «Δεν μας έσωσαν οι ξένοι στο Ναβαρίνο το 1827;», αναφωνούν με περισσή ιστορική αφέλεια και ιδιοτέλεια, επιδιώκοντας να νομιμοποιήσουν ιδεολογικά την τωρινή, αποκρουστική εθελοδουλία τους.
Ναι, είναι ιστορικό γεγονός πως οι στόλοι της Αγγλίας, της Γαλλίας και της Ρωσίας κατέστρεψαν ολοσχερώς τον τουρκοαιγυπτιακό στόλο. Αλλά ας μην πλανώμεθα οικτρά. Το Ναβαρίνο δεν υπήρξε διόλου προϊόν φιλανθρωπίας, ούτε ρομαντικού φιλελληνισμού των ψυχρών ευρωπαϊκών καγκελαριών. Οι Μεγάλες Δυνάμεις αποφάσισαν να παρέμβουν αποφασιστικά διότι διέβλεπαν ότι αυτό θα ήταν το αποφασιστικό χτύπημα στην παραπαίουσα Οθωμανική Αυτοκρατορία και φυσικά μόνο αφού είχαν προηγηθεί έξι ολόκληρα χρόνια τιτάνιου αγώνα. Έξι χρόνια όπου ο ελληνικός λαός μάτωσε ασταμάτητα, κάηκε ζωντανός, σφαγιάστηκε σε Μεσολόγγι, Χίο και Ψαρά, αλλά αρνήθηκε πεισματικά να προσκυνήσει. Όπως σοφά έχει ειπωθεί, κανείς ποτέ στην ιστορία δεν συμμαχεί με ένα πτώμα. Οι ξένοι παρεμβαίνουν κυρίως όταν αυτό συμβαδίζει με τα συμφέροντά τους, και σπανίως επειδή σέβονται εκείνους που πρώτοι αποδεικνύουν στο πεδίο της μάχης πως είναι διατεθειμένοι να πεθάνουν ενόπλως για την ελευθερία τους. Εάν ο Κολοκοτρώνης, ο Καραϊσκάκης και ο Κανάρης δεν είχαν γράψει το έπος του Εικοσιένα, ο Ιμπραήμ θα είχε αφανίσει τον Μοριά, και κανένας ξένος στόλος δεν θα είχε κουνηθεί. Η ξένη επέμβαση και η συμμαχία έρχονται υπό την αυτονόητη προϋπόθεση της δικής σου ισχύος και της δικής σου αντίστασης, και ουδέποτε ως ελεημοσύνη της δικής σου αδυναμίας και υποταγής.
Δυστυχώς, η σημερινή μας στάση, ως κράτος και ως κοινωνία, είναι διαμετρικά αντίθετη με το πνεύμα εκείνων που μας ελευθέρωσαν. Η σύγχρονη ελλαδική διανόηση προσπαθεί λυσσαλέα να μας πείσει πως ο εθνομηδενισμός συνιστά πρόοδο. Πως αποτελεί αναχρονισμό το ιερό «ἀμύνεσθαι περί πάτρης» και πως οφείλουμε να επαναπαυτούμε στις βάσεις, θεωρώντας τες ως επαρκή και ακλόνητη εγγύηση για την εδαφική μας ακεραιότητα έναντι του νεοοθωμανικού αναθεωρητισμού.
Όμως, όπως μας υπενθυμίζει με πόνο ο μεγάλος Γιώργος Σεφέρης, «όπου και να ταξιδέψω η Ελλάδα με πληγώνει». Και με πληγώνει βαθύτατα διότι βλέπω καθημερινά τον λαό μου να παραδίδεται άνευ όρων, να απεμπολεί την κυριαρχία του και να περιμένει ράθυμα τη σωτηρία από τα έξω, λησμονώντας το «σὺν Ἀθηνᾷ καὶ χεῖρα κίνει». Ο Κωνσταντίνος Καβάφης το έχει αποδώσει μνημειωδώς: «Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ, / μεγάλα κι υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη». Και εμείς σήμερα, όχι μόνο αφήνουμε πρόθυμα άλλους να μας χτίσουν τα τείχη του εγκλωβισμού μας, αλλά τους παραδίδουμε στοχαστικώς και τα κλειδιά της χώρας, με «ασπίδες» που εύκολα μετατρέπονται σε «Αχίλλειο Πτέρνα», θέτοντας τη χώρα σε καθεστώς στρατηγικής ομηρίας.
Ο Οδυσσέας Ελύτης προειδοποιούσε πως αν δεν στηριχθούμε στα δικά μας πόδια, στην πολιτισμική μας υπερδύναμη και στις ρίζες μας, θα χαθούμε ως έθνος. Το τρέχον, αιμαγμένο μάθημα της Μέσης Ανατολής, ο βίαιος θάνατος της συνθήκης Σάικς-Πικό και η παταγώδης κατάρρευση των ψευδαισθήσεων των πετρελαιομαρχιών, βροντοφωνάζουν το αυτονόητο: σε αυτόν τον κόσμο, τα σύνορα, η ελευθερία και η εθνική ασφάλεια δεν αγοράζονται με τον παρά των ευρωπαϊκών επιδοτήσεων, ούτε εξασφαλίζονται με υπογραφές και συνθήκες. Η ασφάλεια κατοχυρώνεται μόνο όταν το έθνος διαθέτει ισχυρό φρόνημα, συμπαγή κοινωνική ομοψυχία, στρατηγικό βάθος, και ένοπλες δυνάμεις αποφασισμένες και έτοιμες, ανά πάσα ώρα και στιγμή, να απαιτήσουν σεβασμό προτάσσοντας τα στήθη τους.
Αλλά τί λέμε; Για να γίνουν αυτά απαιτείται ανάστημα, το οποίο στερούνται οι θλιβεροί καρεκλοκένταυροι, οι κοντόθωροι μιζαδόροι πολιτικάντηδες, οι επαγγελματίες ραγιάδες της εξουσίας, παραλυμένοι από τη μόνιμη, αισχρή ρεμούλα. Τρέμουν την ευθύνη της ρήξης τόσο πολύ, που έχουν μετατρέψει τις Ένοπλες Δυνάμεις σε φιμωμένους θεατές, απαγορεύοντάς τους να επιτελέσουν το αυτονόητο καθήκον τους. Αλλά, πώς να πάρουν μια τέτοια απόφαση; Αφού είναι κατευθυνόμενοι από αυτούς που ανεβάζουν και κατεβάζουν κυβερνήσεις και δεν ντρέπονται ούτε να το ομολογούν; Και όσον αφορά στο ηθικό προσωπικό των ενόπλων δυνάμεων, εκεί η εικόνα γίνεται ακόμη πιο καταθλιπτική, με τους μισθούς πείνας και τα ηλικιακά όρια να ανεβαίνουν επικίνδυνα, γιατί το έμψυχο δυναμικό, η καρδιά των ενόπλων δυνάμεων, δεν αποτελεί «επένδυση» στις Ατζέντες —γράφε φανφάρες—  του «2030»…
Ο Κωστής Παλαμάς, μας άφησε μια παρακαταθήκη που πρέπει να ηχεί ως ιερός συναγερμός στα αυτιά μας: «Χρωστάμε σ’ όσους ήρθαν, πέρασαν, / θα ‘ρθουνε, θα περάσουν. / Κριτές θα μας δικάσουν / οι αγέννητοι, οι νεκροί». Εάν συνεχίσουμε να εναποθέτουμε τις ελπίδες της φυσικής μας επιβίωσης σε ξένους «προστάτες» και αλλότρια imperium, η ετυμηγορία τόσο των αγέννητων απογόνων μας όσο και των νεκρών ηρώων μας θα είναι αμείλικτος καταπέλτης. Ήρθε η ώρα να αφυπνιστούμε από τον κώμα του ωχαδερφισμού. Ήρθε η ώρα να σταματήσουμε να είμαστε οι δειλοί κομπάρσοι στα γεωπολιτικά παίγνια των άλλων, και να γίνουμε επιτέλους, σπαθί στο χέρι, οι περήφανοι πρωταγωνιστές της δικής μας, αδούλωτης μοίρας.

Πηγή: i-epikaira.blogspot.com

Ποιος έχει το δικαίωμα να τερματίσει μια ζωή;

6

του Αχιλλέα Ταουξή, Υποστρατήγου ε.α.

Ένα παιδί σχεδόν δύο ετών πέθανε στην Ολλανδία μετά από απόφαση τερματισμού της ζωής του. Δεν πρόκειται τυπικά για ευθανασία με την κλασική έννοια, αφού το παιδί δεν μπορούσε να ζητήσει κάτι τέτοιο. Πρόκειται για το ειδικό ολλανδικό πλαίσιο που επιτρέπει, υπό αυστηρές προϋποθέσεις, τον τερματισμό της ζωής παιδιών ηλικίας από ενός έως δώδεκα ετών που υποφέρουν ανυπόφορα και χωρίς προοπτική βελτίωσης.

Και εδώ αρχίζει για μένα το πραγματικό ερώτημα. Όχι το νομικό. Το ηθικό.

Το παιδί δεν μπορούσε να μιλήσει. Δεν μπορούσε να αποφασίσει. Δεν μπορούσε να πει «θέλω να ζήσω» ή «θέλω να τελειώσει αυτό». Άλλοι αποφάσισαν για εκείνο.

Οι πρώτες ανεξάρτητες ιατρικές εκτιμήσεις δεν θεώρησαν ότι πληρούνταν τότε όλες οι προϋποθέσεις, για να προχωρήσουν σε τερματισμό της ζωής του. Ακολούθησε νέα γνώμη και η τελική κρίση ήταν διαφορετική. Η αρμόδια επιτροπή έκρινε στη συνέχεια ότι ο γιατρός ενήργησε με τη δέουσα επιμέλεια.

Δεν αμφισβητώ την τραγικότητα της κατάστασης. Ούτε μπορώ να κρίνω εύκολα τους γονείς. Ένας γονιός που βλέπει το παιδί του να υποφέρει βρίσκεται μπροστά σε έναν πόνο που οι υπόλοιποι μπορούμε μόνο να φανταστούμε.

Αλλά ακριβώς εκεί βρίσκεται η ανάγκη για ένα όριο.

Ο γονιός μπορεί να αποφασίζει για πολλά πράγματα στη ζωή του παιδιού του. Δεν μπορεί όμως μόνος του να αποφασίσει αν η ζωή του παιδιού θα συνεχιστεί.

Γιατί τότε δεν μιλάμε πλέον για μια δύσκολη ιατρική απόφαση. Μιλάμε για μια απόφαση χωρίς επιστροφή.

Η ιατρική μπορεί να γνωρίζει πολλά. Δεν γνωρίζει όμως το αύριο. Μια πρόγνωση μπορεί να είναι εξαιρετικά δυσμενής, μια ασθένεια μπορεί να θεωρείται σήμερα ανίατη, αλλά κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί τι θα φέρει η επιστήμη σε έναν χρόνο, σε πέντε χρόνια, σε δέκα.

Όταν τερματίζεται μια ζωή, δεν χάνεται μόνο το παρόν, αλλά μαζί του χάνεται κάθε πιθανό αύριο και αυτό είναι το μοναδικό λάθος που δεν διορθώνεται.

Οι υποστηρικτές της διαδικασίας έχουν ένα σοβαρό επιχείρημα. Λένε ότι και η παράταση μιας ζωής γεμάτης ανυπόφορο πόνο είναι μια επιλογή. Ότι δεν μπορεί η κοινωνία να επικαλείται την προστασία της ζωής ενώ αφήνει ένα παιδί να υποφέρει χωρίς ελπίδα ανακούφισης.

Αυτό το επιχείρημα δεν μπορεί να αγνοηθεί, αλλά ούτε και η απάντηση μπορεί να είναι εύκολη.

Η παρηγορητική φροντίδα, η ανακούφιση του πόνου, η ανθρώπινη παρουσία πρέπει να εξαντλούνται πριν φτάσουμε στο σημείο όπου ο θάνατος γίνεται θεραπεία. Γιατί αν αρχίσουμε να θεωρούμε τον θάνατο λύση στον πόνο, τότε αλλάζει κάτι πολύ βαθύτερο στη σχέση μας με την ανθρώπινη ζωή.

Στο σημείο αυτο βρίσκεται ο δικός μου φόβος. Όχι ότι αύριο θα οδηγηθούμε μαζικά σε κάτι τέτοιο. Δεν υπάρχει τέτοιο στοιχείο. Ο φόβος μου είναι πολύ απλούστερος.

Πως ένα όριο που κάποτε θεωρούσαμε αδιανόητο μπορεί με τον χρόνο, να γίνει απλώς ένα ακόμη όριο που μετακινείται.

Η Ολλανδία ξεκίνησε με την ευθανασία ενηλίκων. Ακολούθησαν ειδικές ρυθμίσεις για νεογνά και από το 2024 το πλαίσιο επεκτάθηκε στα παιδιά από ενός έως δώδεκα ετών. Το Βέλγιο έχει ήδη επιλέξει διαφορετικό δρόμο, επιτρέποντας από το 2014 την ευθανασία ανηλίκων υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις και χωρίς απόλυτο κατώτατο ηλικιακό όριο.

Δεν λέω ότι η μία απόφαση οδηγεί αναγκαστικά στην επόμενη. Λέω κάτι πιο απλό. Τα όρια των κοινωνιών δεν είναι αιώνια. Και για αυτό το λόγο πρέπει να ξέρουμε γιατί τα βάζουμε.

Ένα παιδί δύο ετών δεν ζήτησε να πεθάνει. Δεν μπορούσε να ζητήσει. Εμείς μπορούμε να ερμηνεύσουμε τον πόνο του. Μπορούμε να προσπαθήσουμε να τον ανακουφίσουμε. Μπορούμε να σταθούμε δίπλα του όταν όλα τα άλλα αποτυγχάνουν, αλλά το να αποφασίσουμε ότι η ζωή του πρέπει να τελειώσει είναι κάτι διαφορετικό.

Ίσως, τελικά, το πιο δύσκολο ερώτημα δεν είναι αν μπορούμε να το κάνουμε, αλλά αν πρέπει ποτέ να αποκτήσουμε την πεποίθηση ότι έχουμε το δικαίωμα να το κάνουμε!

Γιατί ένα παιδί που δεν μπορεί ακόμη να μιλήσει για τη ζωή του χρειάζεται περισσότερη προστασία, όχι λιγότερη!

Μια κοινωνία κρίνεται ίσως περισσότερο από τον τρόπο με τον οποίο προστατεύει εκείνους που δεν μπορούν να υπερασπιστούν τον εαυτό τους!

Υποστράτηγος ε.α. Αχιλλεύς Ταούξης

Απόφοιτος της Σχολής Ευελπίδων και με 43 χρόνια υπηρεσίας στις Ένοπλες Δυνάμεις, υπηρέτησε σε επιχειρησιακές και επιτελικές θέσεις στην Ελλάδα, στο ΝΑΤΟ και σε διεθνείς αποστολές. Διετέλεσε Εκπαιδευτής και Διευθυντής Σπουδών στη ΣΕΘΑ, Διευθυντής Κέντρου Επιχειρήσεων στο ΝΑΤΟϊκό Στρατηγείο Σκοπίων και στέλεχος του ΓΕΣ, του ΓΕΕΘΑ και του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας, με αντικείμενο την άμυνα, την αμυντική πολιτική, την Ευρωπαϊκή Ένωση και τις διεθνείς σχέσεις.

Είναι κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου στην Εφαρμοσμένη Στρατηγική και Διεθνείς Σχέσεις από το University of Plymouth και έχει συμμετάσχει ως ομιλητής σε ημερίδες και εκδηλώσεις. Αρθρογραφεί για θέματα εθνικής ασφάλειας, άμυνας, στρατηγικής και γεωπολιτικής.

Βαριές καταγγελίες από τον καρδιολόγο P.McCullough: «Η πρωτεΐνη ακίδα σχεδιάστηκε για να σκοτώνει»

0

Ο Αμερικανός γιατρός κατέθεσε σε ανεξάρτητη επιτροπή για καρδιολογικά περιστατικά, διαφορές στις παρτίδες mRNA και την ανάγκη ελέγχου αντισωμάτων

Σειρά εξαιρετικά σοβαρών αλλά και αμφιλεγόμενων ισχυρισμών σχετικά με τις παρενέργειες των εμβολίων για τον COVID-19 διατύπωσε ο γνωστός Αμερικανός καρδιολόγος Dr. Peter McCullough κατά τη διάρκεια της κατάθεσής του στην ανεξάρτητη επιτροπή πολιτών «Allison Inquiry» στον Καναδά.

Ο McCullough υποστήριξε ενώπιον της επιτροπής ότι η πρωτεΐνη ακίδα (spike protein) προέρχεται από έρευνα τροποποίησης λειτουργίας (gain-of-function) και ισχυρίστηκε ότι έχει σχεδιαστεί με τρόπο που προκαλεί σοβαρές βλάβες στον οργανισμό.

Σύμφωνα με την κλινική του εκτίμηση, η επίδραση της πρωτεΐνης διαφέρει ριζικά από άτομο σε άτομο, «χτυπώντας» προϋπάρχουσες γενετικές ή επιγενετικές αδυναμίες των ασθενών, όπως η προδιάθεση για θρομβώσεις ή καρδιακές παθήσεις.

Στην τοποθέτησή του, ο καρδιολόγος επικαλέστηκε δημοσιευμένες ιατρικές μελέτες, αναφερόμενος σε περιστατικά θανατηφόρας μυοκαρδίτιδας μετά από εμβολιασμό, ενώ υποστήριξε ότι παρατηρήθηκαν σημαντικές διακυμάνσεις στη συγκέντρωση και τη σύσταση του mRNA ανάμεσα σε διαφορετικές παρτίδες σκευασμάτων.

Παράλληλα, εξέφρασε την άποψη ότι η διεθνής ιατρική κοινότητα και οι αρχές δημόσιας υγείας έδειξαν «θεσμική τύφλωση» απέναντι στους κινδύνους, παραβλέποντας τις ανησυχίες για μακροχρόνιες επιπτώσεις στο ανοσοποιητικό και το καρδιαγγειακό σύστημα.

Αξίζει να σημειωθεί ότι οι τοποθετήσεις του Dr. McCullough αποτελούν αντικείμενο σφοδρής αντιπαράθεσης στην παγκόσμια ιατρική κοινότητα. Οι επίσημοι οργανισμοί υγείας διεθνώς (όπως ο ΠΟΥ, ο FDA και ο ΕΜΑ) υπογραμμίζουν σταθερά ότι τα εμβόλια mRNA έσωσαν εκατομμύρια ζωές παγκοσμίως, διατηρώντας ένα εξαιρετικά θετικό ισοζύγιο οφέλους-κινδύνου, και ότι σοβαρές επιπλοκές όπως η μυοκαρδίτιδα παραμένουν εξαιρετικά σπάνιες.

«Γιγαντωση του τουρκικου Στολου»

0

«Καμπανάκι» από Ισραήλ: «Πρόβλημα το μέγεθος του τουρκικού Ναυτικού»

Το Ισραήλ εκφράζει την ανησυχία του για την έκταση του τουρκικού ναυπηγικού προγράμματος, τον αριθμό και το είδος των μονάδων που αυτό αποδίδει στο τουρκικό Ναυτικό. 

Διοικητής του ισραηλινού Ναυτικού μιλώντας στην ισραηλινή τηλεόραση εκφράζει την ανησυχία του για το μέγεθος της ναυτικής απειλής που συνιστά πλέον η Τουρκία.

Όπως ανέφερε: «Παρακολουθούμε στενά τους Τούρκους εδώ και πολλά χρόνια. Στο όχι και τόσο μακρινό παρελθόν, κάναμε ακόμη και κοινές ασκήσεις. Βλέπουμε το μέγεθος του Στόλου που έχουν δημιουργήσει, το οποίο είναι πολύ μεγαλύτερο από εκείνο του Ισραήλ. Αυτό είναι κάτι που μας ανησυχεί».

Φυσικά το μέγεθος του τουρκικού Στόλου ήταν ανέκαθεν μεγαλύτερο από αυτό του Ισραήλ και συγκρινόταν μόνο με το ελληνικό Ναυτικό την εποχή που ήταν ισχυρό, δηλαδή στα τέλη της προπερασμένης δεκαετίας!Αυτή τη στιγμή το τουρκικό Ναυτικό δυστυχώς αποτελεί την δεύτερη ή την τρίτη δύναμη στην Μεσόγειο συγκρινόμενο μόνο με το γαλλικό και το ιταλικό Ναυτικό.

Σε πολύ λίγο χρονικό διάστημα, δηλαδή στην επόμενη τριετία, που θα έχουν ολοκληρωθεί οι ναυπηγήσεις 50 πολεμικών πλοίων κάθε κατηγορίας (αεροπλανοφόρων, αντιτορπιλικών, φρεγατών κορβετών κλπ) θα βρίσκεται σαφώς στην δεύτερη θέση προσπερνόντας το ιταλικό Ναυτικό και θα συγκρίνεται μόνο με το γαλλικό Ναυτικό.

Η είσοδος σε υπηρεσία ενός ναυτικού βαλλιστικού όπλου, όπως ο Tayfun Block 3, με ακτίνα φράσης άνω των 1.000 χλμ., θα ενισχύσει ακόμα περισσότερο το τουρκικό Ναυτικό.

Το ερώτημα είναι τι κάνει η Ελλάδα, όταν ανησυχεί ολόκληρο Ισραήλ.

 

Νέα μαρτυρία γυναίκας ασθενή του υπνοθεραπευτή: «Ξύπνησα και το φερμουάρ μου ήταν κατεβασμένο»

0

«Τα ένιωθα μέσα μου περίεργα»

Μια γυναίκα που, όπως ανέφερε, είχε πραγματοποιήσει στο παρελθόν συνεδρίες με τον υπνοθεραπευτή του Γιώργου Μαζωνάκη μίλησε στην εκπομπή «Αποκαλύψεις», περιγράφοντας μια σειρά από περιστατικά που, σύμφωνα με την ίδια, την προβλημάτισαν εκ των υστέρων.

Όπως είπε, κατά τη διάρκεια μίας από τις συνεδρίες παρατήρησε ότι το φερμουάρ των ρούχων της ήταν κατεβασμένο, χωρίς η ίδια να γνωρίζει πώς συνέβη. «Ένα πράγμα που μου έκανε εντύπωση ήταν ότι το φερμουάρ μου ήταν κατεβασμένο και δεν ήξερα γιατί», ανέφερε, προσθέτοντας ότι μετά το τέλος της συνεδρίας επαναλάμβανε πως ήταν αδιάθετη.

«Ένα άλλο θέμα, όπως συνέβη, ήταν ότι στη δεύτερη συνεδρία ένιωσα να του δώσω παραπάνω χρήματα. Και ενώ ήταν 100 ευρώ, νομίζω, η συνεδρία, έβγαλα άλλο ένα κατοστάρικο και του το έδωσα και του είπα “αξίζετε παραπάνω”», υποστήριξε.

Η ίδια περιέγραψε το συναίσθημα που είχε εκείνη την περίοδο ως δύσκολο να εξηγηθεί. «Τα ένιωθα μέσα μου περίεργα, δεν μπορώ να σας τα εκφράσω κανονικά», δήλωσε. Όπως ανέφερε, ο υπνοθεραπευτής δέχθηκε το επιπλέον ποσό, γεγονός που, όπως είπε, την προβλημάτισε αργότερα.

«Τότε δεν καταλάβαινα, τώρα τα σκέφτομαι αυτά», σημείωσε χαρακτηριστικά.

Σύμφωνα με τη μαρτυρία της, μετά τη συνεδρία πήγε σε κοντινή εκκλησία και προσευχήθηκε. «Μέσα μου ήξερα ότι κάτι συμβαίνει, αλλά δεν το είχα και στο συνειδητό. Δηλαδή, εγώ νόμιζα ότι ήμουν καλά, αλλά έλεγα να με σώσει, να με βοηθήσει και να με σώσει», ανέφερε.

Η γυναίκα συνέχισε περιγράφοντας όσα, όπως υποστηρίζει, ακολούθησαν όταν επέστρεψε στο σπίτι της. «Είδα ξαφνικά, ενώ ήμουν μια χαρά – έτσι νόμιζα – ξαφνικά, με μιας, βλέπω μια σκιά, γκρίζα, σαν να φοράει κουκούλα», είπε.

Όπως ανέφερε, στη συνέχεια αντιμετώπισε, σύμφωνα με τη δική της περιγραφή, «ψυχώσεις» και «ψευδαισθήσεις», ενώ υποστήριξε ότι είχε την αίσθηση πως άγρια ζώα έπεφταν πάνω της.

«Όλο το βράδυ δεν κοιμήθηκα και προσπαθούσα να μην κάνω κακό», κατέληξε περιγράφοντας την εμπειρία που, όπως υποστηρίζει, έζησε μετά τις συγκεκριμένες συνεδρίες.

Άνω Λιόσια: Συνελήφθη μητέρα μαθητή του νηπιαγωγείου – Εξύβρισε και απείλησε τη διευθύντρια

0

Σύμφωνα με την καταγγελία της διευθύντριας η μητέρα της μαθήτριας την εξύβρισε και την απείλησε, ενώ ο πατέρας τη χαστούκισε.

Στη σύλληψη μητέρας μαθητή του νηπιαγωγείου, όπου έλαβε χώρα η ένταση μεταξύ εκπαιδευτικού και μαθητών, προχώρησαν οι αστυνομικοί στα Άνω Λιόσια.

Η αστυνομική έρευνα ξεκίνησε όταν η εκπαιδευτικός έκανε επίσημη καταγγελία για επίθεση που δέχτηκε εντός του σχολικού χώρου από πατέρα και μητέρα μαθητή.

Σύμφωνα με τα όσα είπε στους αστυνομικούς, η μητέρα την εξύβρισε και την απείλησε, ενώ ο πατέρας τη χαστούκισε. Ακολούθησαν αναζητήσεις της ΕΛ.ΑΣ. κατά τη διάρκεια των οποίων συνελήφθη η μητέρα, η οποία κατηγορείται για εξύβριση και απειλή. Η μητέρα θα οδηγηθεί σήμερα στα δικαστήρια της πρώην Σχολής Ευελπίδων, καθώς ακολουθείται η διαδικασία του αυτοφώρου.

Οι αστυνομικοί αναζήτησαν και τον πατέρα που φέρεται να χαστούκισε τη δασκάλα, ωστόσο, δεν κατέστη δυνατός ο εντοπισμός του. Αστυνομικές πηγές αναφέρουν ότι ο συγκεκριμένος άντρας είχε απασχολήσει στο παρελθόν τις Αρχές για μικροαδικήματα.

Η υπόθεση ήρθε στο φως μέσα από τη δημοσίευση βίντεο που έδειχνε εκπαιδευτικό να φωνάζει σε έξαλλη κατάσταση σε μαθητές του νηπιαγωγείου. Η συμπεριφορά της προκάλεσε την έντονη αντίδραση ενηλίκων που βρίσκονταν έξω από το προαύλιο και αντιλήφθηκαν ότι κάτι δεν πάει καλά. Το βίντεο έκανε το γύρο του διαδικτύου και προκάλεσε την οργή των γονιών των μαθητών.

https://www.ieidiseis.gr/ellada/876908/ano-liosia-synelifthi-mitera-mathiti-toy-nipiagogeioy-exyvrise-kai-apeilise-ti-dieythyntria/

Τέμπη: Στο Ειδικό Δικαστήριο ο Χρήστος Τριαντόπουλος για το «μπάζωμα» – «Δεν θα είμαι υποψήφιος στις εκλογές»

1
Οι δικαστές υιοθέτησαν την πρόταση του αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου για τον Χρήστο Τριαντόπουλο.

Στο εδώλιο του Ειδικού Δικαστηρίου παραπέμπεται ο πρώην υφυπουργός Χρήστος Τριαντόπουλος για την υπόθεση του λεγόμενου «μπαζώματος» – της αλλοίωσης του χώρου του σιδηροδρομικού δυστυχήματος στα Τέμπη, μετά την απόφαση του αρμόδιου δικαστικού συμβουλίου.

Ειδικότερα, οι δικαστές υιοθέτησαν την πρόταση του αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Δημήτρη Μητρουλιά και αποφάσισαν την παραπομπή του πρώην υφυπουργού για το πλημμεληματικό αδίκημα της παράβασης καθήκοντος.

Μετά την παραπομπή του ο Χρήστος Τριαντόπουλος δήλωσε ότι δεν θα είναι υποψήφιος στις επόμενες βουλευτικές εκλογές.

Μαζί παραπέμπονται επίσης ο Κ. Αγοραστός, ο πρώην ΓΓ Πολιτικής Προστασίας Β. Παπαγεωργίου, ο επικεφαλής στον τόπο του συμβάντος της Αστυνομίας Αγ. Χαρακόπουλος και ο Ευ. Φαλάρας, επικεφαλής της Πυροσβεστική

Η υπόθεση αφορά τους χειρισμούς που έγιναν στον τόπο της τραγωδίας μετά τη σύγκρουση των δύο αμαξοστοιχιών, καθώς και τις ενέργειες για την απομάκρυνση υλικών και την αλλαγή της εικόνας του σημείου του δυστυχήματος, πριν ολοκληρωθούν οι διαδικασίες περισυλλογής των θυμάτων.

Υπενθυμίζεται ότι η εν λόγω υπόθεση αφορά συνολικά οκτώ κατηγορούμενους για τις ενέργειες που έγιναν στο σημείο της τραγωδίας των Τεμπών.

Σύμφωνα με το κατηγορητήριο, οι παρεμβάσεις που ακολούθησαν οδήγησαν σε αλλοίωση του χώρου του δυστυχήματος και σε απώλεια κρίσιμων στοιχείων για τη διερεύνηση των αιτιών της τραγωδίας.

Η εισαγγελική πρόταση αφορά την παραπομπή ακόμη τεσσάρων προσώπων ως συμμέτοχων στο αδίκημα της παράβασης καθήκοντος. Μεταξύ αυτών περιλαμβάνονται ο πρώην περιφερειάρχης Θεσσαλίας Κώστας Αγοραστός, ο τότε γενικός γραμματέας Πολιτικής Προστασίας, καθώς και οι επικεφαλής της Πυροσβεστικής και της Τροχαίας Λάρισας κατά τον χρόνο των επίμαχων ενεργειών.

Χρήστος Τριαντόπουλος: Ολόκληρη η δήλωσή του

«Από το 2019, όταν εισήλθα στην πολιτική, πορεύομαι με τον ίδιο αξιακό κώδικα και με σταθερό στόχο να εργάζομαι για το καλό του τόπου και μόνο. Καθ’ όλη την πορεία μου, αποδεδειγμένα δεν δίστασα ποτέ να αναλάβω την ευθύνη και να βγω μπροστά όταν αυτό απαιτούσε το καλό της πατρίδας, της κυβέρνησης και της παράταξης. Πάντα με ειλικρίνεια, αξιοπρέπεια και σεβασμό στους πολίτες», σημείωσε ο Χρήστος Τριαντόπουλος και πρόσθεσε:

«Με ειλικρίνεια, λοιπόν, αξιοπρέπεια και σεβασμό στους πολίτες, αντιμετωπίζω όλα όσα ακολούθησαν το σιδηροδρομικό δυστύχημα των Τεμπών.

Σε ένα ιδιαίτερα φορτισμένο και συχνά τοξικό περιβάλλον, όπου κυριάρχησαν θεωρίες συνωμοσίας και πολιτικές σκευωρίες με στόχο την εργαλειοποίηση της τραγωδίας, οι οποίες και κατέπεσαν όταν δόθηκε ο λόγος στην επιστήμη, επέλεξα να μιλήσω με ειλικρίνεια και θεσμικά, μέσα από το Ελληνικό Κοινοβούλιο.

Απέφυγα και αποφεύγω την τοξική αντιπαράθεση που κάποιοι επιδίωξαν ήδη από τότε και εξακολουθούν να επιδιώκουν, γιατί δεν συνάδει ούτε με την προσωπική μου αξιοπρέπεια, ούτε και με την πολιτική μου ηθική. Πίστευα και πιστεύω ότι απέναντι σε μια υπόθεση που έχει γίνει αντικείμενο πολιτικής εκμετάλλευσης με στόχο την Κυβέρνηση και τον Πρωθυπουργό, η μόνη απάντηση είναι η αλήθεια και το φως.

Γι’ αυτό, από την πρώτη στιγμή, αφού παραιτήθηκα από το κυβερνητικό σχήμα, ζήτησα από το Ελληνικό Κοινοβούλιο να τεθώ στη διάθεση της Δικαιοσύνης, του φυσικού μου δικαστή. Μια επιλογή πρωτόγνωρη για τα πολιτικά δεδομένα της χώρας.

Το αρμόδιο Δικαστικό Συμβούλιο αποφάσισε σήμερα, όπως πληροφορήθηκα από τον Τύπο, την παραπομπή της υπόθεσης μου στο Ειδικό Δικαστήριο, στον φυσικό μου δικαστή.

Μια δικαστική κρίση που εκδόθηκε δεκαεπτά μήνες μετά την απόφαση του Ελληνικού Κοινοβουλίου, τον Απρίλιο του 2025, ώστε η υπόθεση να αξιολογηθεί από τη Δικαιοσύνη.

Σέβομαι απόλυτα την ιδιότητα των μελών του Δικαστικού Συμβουλίου, διαφωνώ, όμως, με το δημοσιοποιηθέν πόρισμα του βουλεύματός τους, που θα αντικρούσω στο επικείμενο Ειδικό Δικαστήριο, όπου θα γίνει σε βάθος αξιολόγηση της υπόθεσης, θα διαλευκανθούν όλα τα ζητήματα, και θα αποδειχθεί η αθωότητα μου – στην οποία και πιστεύω ακράδαντα.

Προτεραιότητά μου, πλέον, αποτελεί η διαδικασία που ξεκινά στο Ειδικό Δικαστήριο και η επιβεβαίωση της αθωότητας μου. Θα είναι μια διαδικασία προφανώς απαιτητική, η οποία εκ των πραγμάτων δεν μπορεί να συμπορευθεί με την εξίσου απαιτητική προεκλογική προσπάθεια. Η σπουδαιότητα και των δύο διαδικασιών, με την αντίστοιχη προσήλωση, προσοχή και υπευθυνότητα που απαιτεί η καθεμιά, καθιστά, πρακτικά, μη εφικτή την – επί της ουσίας – παράλληλη συμμετοχή μου και στις δύο.

Ενόψει αυτών, στις επικείμενες εθνικές εκλογές, όπως ενημέρωσα τον Πρωθυπουργό και Πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας, Κυριάκο Μητσοτάκη, αποφάσισα να μην συμμετάσχω στο ψηφοδέλτιο της παράταξης στη Μαγνησία.

Ήμουν, είμαι και θα είμαι πάντα ξεκάθαρος και ειλικρινής με τους πολίτες και την κοινωνία.

Θα συνεχίσω να εργάζομαι για το καλό του τόπου μέχρι την ολοκλήρωση της τρέχουσας κοινοβουλευτικής θητείας, τιμώντας την ψήφο των 21.492 συμπολιτών μου που με ανέδειξαν πρώτο σε σταυροδοσία βουλευτή στη Μαγνησία στις εθνικές εκλογές του 2023.

Θέλω να τους ευχαριστήσω για την εμπιστοσύνη τους, η οποία όπως διαπιστώνω, μέσω της προσωπικής μας επαφής, παραμένει έντονη στο πρόσωπό μου, αλλά και για τη συνεργασία που έχουμε αναπτύξει όλη αυτή την περίοδο για το καλό του τόπου μας. Άλλωστε, η αγάπη για τον τόπο μας, και η προσήλωση στην πρόοδό του, δεν σταματά και δεν καθορίζεται από θέσεις και αξιώματα, αλλά παραμένει σταθερή και είναι η κινητήρια δύναμη για συνεχείς συμπράξεις και συνέργειες για ένα καλύτερο μέλλον για τα παιδιά μας.

Από το 2019 και έπειτα, η Μαγνησία έχει γυρίσει την πλάτη της στις δυνάμεις της αδράνειας που την κρατούσαν καθηλωμένη τόσα χρόνια. Πλέον, έχουμε πετύχει, αλλά και έχουμε δρομολογήσει, πολλά.

Εύχομαι ό,τι έχουμε δρομολογήσει να ολοκληρωθεί και ελπίζω οι δυνάμεις της αδράνειας να μην επανέλθουν στο προσκήνιο. Και αυτό θα το διασφαλίσει μια ακόμα εκλογική νίκη της Νέας Δημοκρατίας και του Κυριάκου Μητσοτάκη στις εθνικές εκλογές του 2027, για την οποία όλοι μας θα δώσουμε ενεργά ακόμα έναν νικηφόρο πολιτικό αγώνα.

Τέλος, αναφορικά με την ουσία της υπόθεσης, αλλά και για τη μεθόδευση αυτής, σημειώνω ότι θα έχουμε αρκετές ευκαιρίες να συζητήσουμε και να αναδείξουμε πράγματα, και πρωτίστως την Αλήθεια, στο μέλλον», κατέληξε ο Χρήστος Τριαντόπουλος.

Τι λένε κυβερνητικές πηγές

Κυβερνητικές πηγές αναφέρουν τα εξής για την υπόθεση Τριαντόπουλου:

«Η κυβέρνηση σέβεται απολύτως τη Δικαιοσύνη. Δεν πρόκειται άλλωστε για απόφαση, αλλά για ένα ενδιάμεσο στάδιο. Υπάρχει το τεκμήριο της αθωότητας. Όπως και να έχει, ο ίδιος ο κ. Τριαντόπουλος ζήτησε από την πρώτη στιγμή να κριθεί από τους φυσικούς του δικαστές, πιστεύοντας ότι με αυτό τον τρόπο θα δικαιωθεί. Συνεπώς το δικαστήριο θα δώσει τις τελικές απαντήσεις».

ΠΑΣΟΚ: Εξακολουθεί η κυβέρνηση να θεωρεί ότι η κοινοβουλευτική διαδικασία και η παραπομπή στη δικαστική διερεύνηση ήταν περιττή;

«Εξακολουθεί σήμερα η κυβέρνηση να θεωρεί ότι η κοινοβουλευτική διαδικασία και η παραπομπή στη δικαστική διερεύνηση ήταν περιττή;», ρωτά το ΠΑΣΟΚ σε ανακοίνωση που εξέδωσε σχετικά με την παραπομπή στο Ειδικό Δικαστήριο του βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας και πρώην υφυπουργού Χρήστου Τριαντόπουλου «για την αλλοίωση του χώρου του σιδηροδρομικού δυστυχήματος των Τεμπών».

Το ΠΑΣΟΚ αναφέρει ότι «η δικαστική εξέλιξη έρχεται σε συνέχεια της πρότασης της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΠΑΣΟΚ για σύσταση προανακριτικής επιτροπής στη βάση της δικογραφίας που είχε σταλεί στη Βουλή. Με έναν γνώμονα: να ανοίξει ο δρόμος της έρευνας από τον φυσικό δικαστή, γιατί η λογοδοσία είναι θεμελιώδης υποχρέωση απέναντι στους πολίτες». Σημειώνει ότι «τότε η Νέα Δημοκρατία επιχειρηματολογούσε ότι δεν προκύπτουν ποινικές ενδείξεις του κ. Τριαντόπουλου από τα στοιχεία της δικογραφίας, ψήφισε το αίτημα του ΠΑΣΟΚ και εν συνεχεία μεθόδευσε εκμεταλλευόμενη την πλειοψηφία της fast track διαδικασίες με αποτέλεσμα η Επιτροπή να μην ολοκληρώσει την προκαταρκτική εξέταση».

«Εξακολουθεί σήμερα η κυβέρνηση να θεωρεί ότι η κοινοβουλευτική διαδικασία και η παραπομπή στη δικαστική διερεύνηση ήταν περιττή;», ρωτά σε αυτό το πλαίσιο το κόμμα της αξιωματική αντιπολίτευσης.

Το ΠΑΣΟΚ τονίζει ότι η θέση του «ήταν και είναι καθαρή: καμία συγκάλυψη, καμία προνομιακή μεταχείριση, καμία θεσμική έκπτωση». Υπογραμμίζει δε ότι αυτή η αξιακή τοποθέτηση του κόμματος αποτυπώθηκε και στη συνταγματική αναθεώρηση. «Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας πρότεινε αναθεώρηση του άρθρου 86 αλλά την παραπομπή των ερευνώμενων μελών της κυβέρνησης να την αποφασίζει πάλι η εκάστοτε πλειοψηφία. Άλλη μια φορά εξαπάτησε τους πολίτες. Επί δύο χρόνια δεσμευόταν για αναθεώρηση του άρθρου 86 και τελικά ”άλλαξε Μανωλιός και έβαλε τα ρούχα του αλλιώς”», αναφέρει και σημειώνει: «Σε αντίθεση με το ΠΑΣΟΚ που προτείνει την παραπομπή των υπουργών να αποφασίζουν ειδικά δικαστικά όργανα, ανεξάρτητα από την έγκριση της εκάστοτε κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας για να μπει τέλος στα φαινόμενα ατιμωρησίας».

https://www.ieidiseis.gr/politiki/876987/tempi-sto-eidiko-dikastirio-o-christos-triantopoylos-gia-to-mpazoma/

«Φωτιά» τα ενοίκια για τους φοιτητές: Εγκαταλείπουν τα ΑΕΙ πριν καν γραφτούν – Οι τιμές ανά περιοχή

0

Οι φοιτητές αδυνατούν να ανταποκριθούν στα υψηλά κόστη. Ο «χάρτης» με τα φθηνότερα και τα ακριβότερα σπίτια.

Το υψηλό – και σε ορισμένες περιπτώσεις ανυπέρβλητο – κόστος στέγασης για τους φοιτητές αποτυπώνει η νέα έκθεση της πλατφόρμας Spitogatos για τις τιμές στα ενοίκια σπιτιών σε πόλεις με πανεπιστήμια.

Ενδεικτική του προβλήματος είναι η κατάσταση στο πανεπιστήμιο της Πάτρας, όπου περίπου 400 επιτυχόντες δεν προχώρησαν φέτος καν στην εγγραφή τους λόγω αδυναμίας να ανταποκριθούν στο υψηλό κόστος. Μάλιστα όπως σημείωσε ο πρύτανης του Πανεπιστημίου Πατρών, Χρήστος Μπούρας, οι κενές θέσεις δεν εντοπίζονται μόνο σε τμήματα χαμηλής ζήτησης, καθώς καταγράφηκαν μη εγγραφές ακόμη και στην Ιατρική Σχολή – στην οποία εννέα άτομα δεν εγγράφηκαν – και σε δημοφιλή πολυτεχνικά τμήματα.

Οι Μέσες Ζητούμενες Τιμές (ΜΖΤ) ενοικίασης φοιτητικών κατοικιών σε όλη τη χώρα κατέγραψαν άνοδο 5,3% τον Αύγουστο του 2026, σε σύγκριση με τον Αύγουστο του 2025. Από την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη μέχρι τις μεγαλύτερες φοιτητουπόλεις της περιφέρειας, η εικόνα διαφοροποιείται ανά περιοχή, τόσο ως προς το ύψος των Μέσων Ζητούμενων Τιμών (ΜΖΤ) όσο και ως προς την ετήσια μεταβολή τους. Ωστόσο το κοινό στοιχείο στη συντριπτική πλειονότητα των περιοχών είναι ένα: Η αύξηση των ενοικίων… Αυτό που διαφοροποιείται είναι το μέγεθος της.

Σχεδόν 12% η αύξηση των ενοικίων στην Αττική

Στην Αττική, τις υψηλότερες Μέσες Ζητούμενες Τιμές (ΜΖΤ) ενοικίασης φοιτητικών κατοικιών τον Αύγουστο του 2026 καταγράφει το Κολωνάκι-Λυκαβηττός, με ΜΖΤ 17,0 €/τ.μ., και ακολουθούν το Κουκάκι-Μακρυγιάννη, με ΜΖΤ 16,1 €/τ.μ., και το Μετς-Καλλιμάρμαρο, με ΜΖΤ 15,6 €/τ.μ. Στον αντίποδα, μεταξύ των πιο οικονομικών περιοχών βρίσκονται η Νίκαια, με ΜΖΤ 11,0 €/τ.μ., και η περιοχή Λεωφ. Πατησίων-Αχαρνών, με ΜΖΤ 11,5 €/τ.μ., ενώ ακολουθούν η Κυψέλη και το Γκύζη-Πεδίον του Άρεως, όπου η ΜΖΤ διαμορφώνεται στα 12,2 €/τ.μ.

Σε επίπεδο ετήσιας μεταβολής, συγκρίνοντας τον Αύγουστο του 2026 με τον Αύγουστο του 2025, στο Κέντρο της Αθήνας καταγράφεται αύξηση 11,7% στις Μέσες Ζητούμενες Τιμές (ΜΖΤ) ενοικίασης φοιτητικών κατοικιών, ενώ ακολουθούν η περιοχή Ζωγράφου (+9,1%) και η Κυψέλη (+8,6%).

Η ετήσια άνοδος στο Κέντρο της Αθήνας ενδέχεται να επηρεάζεται και από την αυξημένη παρουσία νεόδμητων κατοικιών, οι οποίες καταγράφουν υψηλότερες ζητούμενες τιμές ενοικίασης. Στην Αττική, ωστόσο, καταγράφονται και περιοχές με πτώση των Μέσων Ζητούμενων Τιμών (ΜΖΤ), με τις μεγαλύτερες μειώσεις στο Μετς-Καλλιμάρμαρο (-6,5%), στη Νέα Σμύρνη (-5,4%) και στη Δάφνη (-4,7%).

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν και οι τιμές στις οποίες αναζήτησαν φοιτητική κατοικία φοιτητές και γονείς στην Αττική κατά την περίοδο Ιουλίου και Αυγούστου 2026. Στην περιοχή Κολωνάκι-Λυκαβηττός καταγράφεται η υψηλότερη μέση τιμή αναζήτησης, στα 635€, ενώ ακολουθούν το Γουδί, στα 616€, και το Παγκράτι, στα 596€. Σε αρκετές δημοφιλείς φοιτητικές περιοχές της Αττικής, οι μέσες τιμές αναζήτησης κινούνται μεταξύ 500€ και 600€, με τους Αμπελόκηπους-Πεντάγωνο στα 586€, το Κέντρο της Αθήνας στα 585€ και τα Ιλίσια στα 576€. Σε χαμηλότερα επίπεδα διαμορφώνεται η μέση τιμή αναζήτησης στη Νίκαια, στα 496€, στην Κυψέλη, στα 495€, και στην περιοχή Λεωφ. Πατησίων-Αχαρνών, στα 429€.

ενοικια τιμες

Ενοίκια: Οι ακριβότερες και οι φτηνότερες περιοχές στη Θεσσαλονίκη

Στη Θεσσαλονίκη, τις υψηλότερες Μέσες Ζητούμενες Τιμές (ΜΖΤ) ενοικίασης φοιτητικών κατοικιών τον Αύγουστο του 2026 καταγράφει το Κέντρο της Θεσσαλονίκης, με ΜΖΤ 12,9 €/τ.μ., και ακολουθούν οι 40 Εκκλησιές-Ευαγγελίστρια, με ΜΖΤ 12,0 €/τ.μ., και η Τριανδρία-Δόξα-Κρυονέρι, με ΜΖΤ 11,7 €/τ.μ. Στον αντίποδα, μεταξύ των πιο οικονομικών περιοχών βρίσκονται η Σταυρούπολη, με ΜΖΤ 8,7 €/τ.μ., ο Εύοσμος, με ΜΖΤ 9,8 €/τ.μ., και η Χαριλάου, με ΜΖΤ 10,0 €/τ.μ.

Σε επίπεδο ετήσιας μεταβολής, συγκρίνοντας τον Αύγουστο του 2026 με τον Αύγουστο του 2025, τη μεγαλύτερη άνοδο στις Μέσες Ζητούμενες Τιμές (ΜΖΤ) ενοικίασης φοιτητικών κατοικιών καταγράφει ο Εύοσμος (+7,6%), και ακολουθούν η Άνω Πόλη (+7,5%) και η Σταυρούπολη (+4,8%). Αξιοσημείωτο είναι ότι ο Εύοσμος και η Σταυρούπολη, παρά το γεγονός ότι συγκαταλέγονται στις πιο οικονομικές περιοχές, παρουσιάζουν παράλληλα υψηλές ετήσιες αυξήσεις. Αντίθετη πορεία καταγράφει η Χαριλάου, όπου οι Μέσες Ζητούμενες Τιμές (ΜΖΤ) καταγράφουν μείωση 14,6% σε ετήσια βάση.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν και οι τιμές στις οποίες αναζήτησαν φοιτητική κατοικία φοιτητές και γονείς στη Θεσσαλονίκη κατά την περίοδο Ιουλίου και Αυγούστου 2026. Στο Κέντρο της Θεσσαλονίκης καταγράφεται η υψηλότερη μέση τιμή αναζήτησης, στα 550€, ενώ ακολουθούν η Χαριλάου, στα 487€, και η Ανάληψη-Μπότσαρη-Νέα Παραλία, στα 475€. Αξιοσημείωτο είναι ότι, με εξαίρεση το Κέντρο της Θεσσαλονίκης, σε όλες τις υπόλοιπες φοιτητικές περιοχές η μέση τιμή αναζήτησης διαμορφώνεται κάτω από τα 500€. Σε χαμηλότερα επίπεδα κινούνται η Άνω Πόλη, στα 449€, και ο Εύοσμος, στα 425€, ενώ τη χαμηλότερη μέση τιμή αναζήτησης φοιτητικής κατοικίας καταγράφει η Σταυρούπολη, στα 398€.

Η εικόνα των ενοικίων στις υπόλοιπες μεγαλύτερες φοιτητουπόλεις

Στην υπόλοιπη Ελλάδα, τις υψηλότερες Μέσες Ζητούμενες Τιμές (ΜΖΤ) στα ενοίκια φοιτητικών κατοικιών τον Αύγουστο του 2026 καταγράφουν τα Χανιά, με ΜΖΤ 13,3 €/τ.μ., και ακολουθούν το Ρέθυμνο, με ΜΖΤ 13,0 €/τ.μ., και η Κέρκυρα, με ΜΖΤ 12,5 €/τ.μ. Στον αντίποδα, μεταξύ των πιο οικονομικών φοιτητουπόλεων βρίσκονται η Λαμία, με ΜΖΤ 7,0 €/τ.μ., η Κοζάνη, με ΜΖΤ 7,3 €/τ.μ., και η Δράμα, με ΜΖΤ 7,4 €/τ.μ.

Τη μεγαλύτερη ετήσια αύξηση στις Μέσες Ζητούμενες Τιμές (ΜΖΤ) στα ενοίκια φοιτητικών κατοικιών καταγράφει το Αγρίνιο (+20,4%), και ακολουθούν η Χαλκίδα (+14,3%) και η Σάμος (+12,0%), σε σύγκριση με τον Αύγουστο του 2025. Ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι οι μεγαλύτερες ετήσιες αυξήσεις εντοπίζονται κυρίως σε φοιτητουπόλεις με χαμηλότερες Μέσες Ζητούμενες Τιμές (ΜΖΤ). Αντίθετη εικόνα παρουσιάζουν το Ρίο (-8,6%), η Ρόδος (-6,9%) και η Κατερίνη (-2,1%), όπου καταγράφονται ετήσιες μειώσεις.

Ενδιαφέρον παρουσιάζουν και οι τιμές στις οποίες αναζήτησαν φοιτητική κατοικία φοιτητές και γονείς στην υπόλοιπη Ελλάδα κατά την περίοδο Ιουλίου και Αυγούστου 2026. Στα Χανιά, η μέση τιμή αναζήτησης διαμορφώνεται στα 515€, στο Ρέθυμνο στα 469€ και στο Ηράκλειο Κρήτης στα 431€, ενώ στα Ιωάννινα διαμορφώνεται στα 415€.

Ενοίκια: Οι περιοχές με τη μεγαλύτερη φοιτητική ζήτηση σε Αττική και Θεσσαλονίκη

Με την ανακοίνωση των βάσεων εισαγωγής στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση το 2026, η αναζήτηση φοιτητικής κατοικίας βρίσκεται στο επίκεντρο, με συγκεκριμένες περιοχές σε Αττική και Θεσσαλονίκη να συγκεντρώνουν αυξημένο ενδιαφέρον. Σύμφωνα με τα νέα δεδομένα του Spitogatos Insights για τα ενοίκια, οι περιοχές με τη μεγαλύτερη φοιτητική ζήτηση για το 2026 διαμορφώνονται ως εξής:

Στην Αττική, τη μεγαλύτερη φοιτητική ζήτηση στα ενοίκια συγκεντρώνει η περιοχή Ζωγράφου, και ακολουθούν οι περιοχές Αμπελόκηποι-Πεντάγωνο και το Αιγάλεω. Τη δεκάδα συμπληρώνουν η Καλλιθέα, το Παγκράτι, ο Νέος Κόσμος, η Κυψέλη, το Περιστέρι, τα Ιλίσια και η Νέα Σμύρνη. Αξιοσημείωτο είναι ότι στις περιοχές με τη μεγαλύτερη φοιτητική ζήτηση περιλαμβάνονται αρκετές πιο προσιτές επιλογές, όπως το Αιγάλεω, η Καλλιθέα, η Κυψέλη και το Περιστέρι, ενώ περιοχές με υψηλότερες Μέσες Ζητούμενες Τιμές (ΜΖΤ), όπως το Κολωνάκι-Λυκαβηττός και το Κουκάκι-Μακρυγιάννη, βρίσκονται εκτός δεκάδας.

Στη Θεσσαλονίκη, τη μεγαλύτερη φοιτητική ζήτηση συγκεντρώνει το Κέντρο της Θεσσαλονίκης, και ακολουθούν η Τούμπα και το Φάληρο-Ιπποκράτειο. Τη δεκάδα συμπληρώνουν η Ανάληψη-Μπότσαρη-Νέα Παραλία, οι 40 Εκκλησιές-Ευαγγελίστρια, η Καλαμαριά, η Τριανδρία-Δόξα-Κρυονέρι, ο Θερμαϊκός, η Βούλγαρη-Ντεπώ-Μαρτίου και η Άνω Πόλη.

ενοίκια, φοιτητική στέγη

Δείτε ΕΔΩ αναλυτικά για ενοικίαση φοιτητικών κατοικιών.  

https://www.ieidiseis.gr/ellada/877050/fotia-ta-enoikia-gia-toys-foitites-egkataleipoyn-ta-aei-prin-kan-graftoyn-oi-times-ana-periochi/

Τά ναρκωτικά τῆς ἐξουσίας

0

ΧΘΕΣ τό πρωί μοῦ τηλεφώνησε κρατικός ἀξιωματοῦχος πού ἐμπλέκεται στήν ὑπόθεση τῆς πόντισης τοῦ καλωδίου

ΧΘΕΣ τό πρωί μοῦ τηλεφώνησε κρατικός ἀξιωματοῦχος πού ἐμπλέκεται στήν ὑπόθεση τῆς πόντισης τοῦ καλωδίου. Μέ ἐγκάλεσε ἐπειδή τάχα «δέν τήρησα τήν δεοντολογία» καί «ἀναπαρήγαγα (βάζεις ἄλλο κακό)». 

Ὅτι ἡ ἐφημερίδα μας φιλοξένησε στά πρωτοσέλιδά της ἕνα ρεπορτάζ τῆς «Καθημερινῆς» –πού ἐπιβεβαίωνε τήν «Ἑστία» τῆς 7ης Αὐγούστου–, σύμφωνα μέ τό ὁποῖο τό καλώδιο ἠλεκτρικῆς διασύνδεσης Ἑλλάδας – Κύπρου ἀλλάζει δρομολόγιο γιά νά μήν… ἐνοχληθοῦν οἱ Τοῦρκοι!

Ἦταν τέτοιο τό ὕφος του πού, ἐνῶ εἶμαι γενικῶς ἤρεμος καί πάντοτε ἀκούω μέ προσοχή τήν διαφορετική ἄποψη, πρέπει νά μέ ἄκουσε σέ ζωντανή μετάδοση ὅλη ἡ πλατεῖα Προσκόπων στό Παγκράτι! Δέν θά μπῶ σέ λεπτομέρειες, γιατί καταλαβαίνω τήν κατάσταση τοῦ ἀξιωματούχου μετά τήν διαρροή τῆς πληροφορίας. Ἦταν πεσμένος, δεδομένου ὅτι ἰδέες λίγο στήν ἀγορά. Τό ὅτι τό Ὑπουργεῖο Ἐξωτερικῶν σέ συνεννόηση μέ τήν πλειοψηφία γαλλικῆς ἑταιρείας, σιν ἀποφάσισαν γιά λόγους «γεωπολιτικοῦ ρίσκου» νά ὑπαναχωρήσουν καί διέψευσαν τήν μεταβολή τῶν σχεδίων τους στήν «Καθημερινή», αὐτό εἶναι πρόβλημα τῆς Κυβέρνησης καί τοῦ κυρίου Περιφερειάρχη, πού μέχρι πρότινος ἔλεγε δημοσίως ὅτι «οἱ φυγάντες μας θά ὑπερασπίσουν τήν κυριαρχία» καί ἔκανε διαρροές ὅτι τό πλεῖστον θά κάνει ἐνημέρωση στήν Τουρκία «μέ προβολή γαλλικῆς σημαίας».

Βεβαίως, εἶναι καί τοῦ ἀξιωματούχου, στόν βαθμό πού ἐμπλέκεται ἤ ὄχι στήν λήψη τῶν ἀποφάσεων. Ἀπό τήν ἔντονη συνομιλία μας ὅμως συγκράτησα δύο πράγματα:

Τό πρῶτο, ἡ ὁμολογία του ὅτι τό θέμα ἀπασχολεῖ σήμερα τήν ἐπικαιρότητα ἐπειδή τό προβάλαμε ἐμεῖς στήν πρώτη σελίδα μας. Ἡ «Καθημερινή», γιά δικούς της λόγους –σεβαστούς– τό ‘κρατησε στίς μέσα σελίδες της, χωρίς τίτλο. Ἐμεῖς τό βάλαμε στήν βιτρίνα! Ἀποδείχθηκε ὅτι Τῦπος, ὅταν θέλει, ἔχει παρέμβαση. Ὅλα τά κανάλια ἐδῶ ἔπαιξαν ψηλά στήν εἰδησεογραφία τους τίς ἐξελίξεις μέ τό καλώδιο, ἐπειδή γιά ἐμᾶς ἦταν πρῶτο θέμα. Καί ἦταν γιατί παρακολουθοῦμε ἐκ τοῦ σύνεγγυς τό γεγονός ἀπό τίς 7 Αὐγούστου, ὅταν ἐκχωρήθηκε τό πλασιωματικό πακέτο τοῦ QEI στούς Γάλλους καί θέσαμε ἀπό τήν πρώτη στιγμή τό ζήτημα μέ τόν τίτλο «Ερωτήματα συγκυριαρχίας». Μέ τόν τρόπο πού ἐξελίσσονται, δυστυχῶς, τά πράγματα, ἀπεμπολεῖται κυριαρχία. Δέν πρόκειται περί ἑρμηνείας.

Τό δεύτερο πράγμα πού μοῦ ἔκανε ἐντύπωση ἦταν ἡ ὠμότητα τῆς παρέμβασης. Τό ὕφος. Διότι, δυστυχῶς, δέν πρόκειται γιά μεμονωμένο περιστατικό. Ἄν ἦταν, δέν θά τό ἀξιολογοῦσα. Χθές τό πρωί, παρακολουθοῦσα ὑπουργό νά ἀπαξιώνει τίς ἀποκαλύψεις Ἑλληνίδας δημοσιογράφου τοῦ Politico γιά τόν τζίρο τῆς εὐεξίας στήν Ἑλλάδα μέ τήν φράση «εἶναι καρα-γκακά ἀριστερή».  Ἀντί νά ἀπαντήσει δηλαδή σέ ἕνα ρεπορτάζ, ἀσχολήθηκε μέ τίς πραγματικές ἤ εἰκαζόμενες πολιτικές πεποιθήσεις μιᾶς δημοσιογράφου.

Ὁ κύριος Μακάρθι. Ὑπουργός ἐπίσης, επετέθη σέ δημοσιογράφο ἐπειδή δέν τοῦ ἄρεσε ἡ ἐρώτησή του γιά τυχόν ἀλλαγή ἡγεσίας στήν ΝΔ λέγοντας ὅτι πρέπει νά ἔχει πάρει ναρκωτικά γιά νά ὑποβάλλει τέτοια ἐρωτήματα. Τίς προάλλες ἐπίσης, ὁ κυβερνητικός ἐκπρόσωπος ἐπετέθη σέ δημοσιογράφο πού κάνει ἐνοχλητικές ἐρωτήσεις καί ἀπό τότε (μολονότι κάπως ἠρέμησε) δέν ὑπάρχει περίπτωση νά τοῦ ὑποβληθεῖ ἀπό τόν συγκεκριμένο ἐρώτηση χωρίς νά τήν σχολιάσει καί νά τήν βαθμολογήσει. Πρίν ἀπαντήσει!

Ἀκόμη καί ὁ ἴδιος ὁ Πρωθυπουργός τόλμησε, στήν θερινή συνέντευξή του στό Open, νά πεῖ ὅτι ὑπάρχουν Ἕλληνες δημοσιογράφοι πού γράφουν πράγματα πού δέν τά ἰσχυρίζονται οὔτε οἱ Τοῦρκοι (πάλι γιά τό καλώδιο ἦταν ἡ συζήτηση) λησμονῶντας ὅτι μεταξύ αὐτῶν στούς ὁποίους ἀπευθυνόταν περιλαμβάνονταν καί ὁρισμένοι πού διώχθηκαν ἀπό τήν γείτονα μέ τήν κατηγορία ὅτι «παρεμποδίζουν τήν πολιτική της στό Αἰγαῖο»!

Ἐπειδή τά κρούσματα δέν εἶναι ἕνα καί δύο, ἀλλά εἶναι πιά πολλά καί ἐκδηλώνονται πλέον στό φῶς τῆς ἡμέρας, ρωτῶ τό ἑξῆς ἁπλό: Τί κάνει ἡ ΕΣΗΕΑ; Σιωπᾶ ὅταν ὑπουργοί ἐπιτίθενται σέ μέλη της; Καί ἄν σιωπᾶ ἀπό ἐπιλογή γιά νά κρατήσει ἰσορροπίες καί δέν προστατεύει τά μέλη της, μέ ποιόν εἶναι; Τί κάνει ἐπίσης ἡ Ἕνωση Ἀνταποκριτῶν Ξένου Τύπου; Σιωπᾶ ὅταν ὑπουργοί ἐπιτίθενται σέ μέλη της; Καί ἔρχεται μετά κάποιος καί μᾶς ἀνεμίζει τήν Ἔκθεση τῆς Κομμισσιόν κάνοντάς μας καί μαθήματα γιά τό Κράτος Δικαίου;

Αὐτή εἶναι ἡ ἐλευθεροτυπία ἐπί τῆς φιλελευθέρας Κυβερνήσεως; Βεβαίως, γιά νά τολμοῦν νά μιλοῦν ἔτσι ὑπουργοί σέ δημοσιογράφους πού ἁπλῶς ρωτοῦν ἤ δημοσιεύουν ρεπορτάζ, σημαίνει ὅτι βρίσκουν πρόσφορο ἔδαφος. Τό ὁποῖο κατέστη πρόσφορο γιατί κάποιοι τό ἐπιτρέψανε.

Ἔ, λοιπόν, «ἐμεῖς», ἡ Ἑλλάς, πού ὑπερηφανευόμαστε ὅτι δέν εἴμαστε στήν κατηγορία τῶν χωρῶν πού ἀνήκουν ἡ Βουλγαρία καί ἡ Ρουμανία, ἀλλά σέ «ἀνωτέρα», διασυρόμαστε ἀπό τό Σάββατο, μετά τίς ἀποκαλύψεις τῆς «Wall Street Journal» γιά τά ἔργα καί τίς ἡμέρες τῆς πρέσβεως τῶν ΗΠΑ στήν Ἑλλάδα. Διασυρόμαστε ἀπό τόν βουλγαρικό καί τόν ρουμανικό Τύπο.

Διασυρόμαστε γιατί ἡ φράση πού τῆς ἀποδίδεται, ὅτι «μποροῦμε νά ρίξουμε ὅποια κυβέρνηση θέλουμε, ἀκόμα καί ἐδῶ, στήν Ἑλλάδα» (αἰσθάνεται ὅτι μπορεῖ νά παίζει τό πολιτικό προσωπικό ὡς χάνδρα στό κομπολόι της), ἔχει προκαλέσει πολιτική θύελλα στήν Σόφια καί στό Βουκουρέστι, ἀλλά ὄχι στήν Ἑλλάδα. Στήν Ἑλλάδα, εἶναι ἁπλῶς μεσημέρι. Στήν Ἑλλάδα, ὁ Τύπος… σιωπή. Λέξη στίς πρῶτες σελίδες, πλήν ἡμῶν. Στήν Ἑλλάδα, τά σάιτ μεγάλων ὁμίλων «ἀνεβάζουν» τήν μετάφραση τοῦ δημοσιεύματος στόν ἱστό καί ὧρες ἀργότερα τήν «κατεβάζουν» χωρίς νά λογοδοτοῦν σέ κανέναν.

Στήν Ἑλλάδα, εἴμαστε σοβιέτ. Ἐάν κρύβεις εἰδήσεις ἀπό τούς πολῖτες καί δέν αἰσθάνεσαι ὅτι μπορεῖς νά ἀσκεῖς ἐλεύθερα τό λειτούργημά σου στήν χώρα σου, ἄν «κατεβάζεις» ρολά στήν πληροφόρηση ἐκεῖ πού πρέπει νά τά «ἀνεβάζεις», τότε εἶσαι ἄξιος τῆς μοίρας σου. Αὐτό ὅμως δέν συνεπάγεται ὅτι εἶναι ἀθῶοι ὅσοι λογοκρίνουν.

Ὅτι εἶναι ἐλεύθεροι οἱ ὑπουργοί καί οἱ (διορισμένοι) κρατικοί ἀξιωματοῦχοι νά παρεμβαίνουν στό ἔργο τῶν ΜΜΕ καί νά τά ἐλέγχουν ἐπειδή ἀποκαλύπτουν τίς πομπές τῆς Πολιτείας. Ὅσοι ἔχουν προσβληθεῖ ἀπό τήν «μαστούρα» τῆς ἐξουσίας, θερμή παράκληση: Νά πᾶνε γιά ἀποτοξίνωση. Ἄν δέν πετύχει καί αὐτό, τό ἑπόμενο εἶναι ἐκεῖ πού νοσηλεύτηκε ἐπ’ ὀλίγον ὁ Μαζωνάκης

estianews.gr

Ψιχαλίζει!

0

ΧΛΙΑΡΗ ΚΑΙ ΦΟΒΙΚΗ Η ΑΝΤΙΔΡΑΣΙΣ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ ΣΤΗΝ ΠΡΟΚΛΗΣΗ ΓΚΙΛΦΟΫΛ ΠΕΡΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ – ΣΧΟΛΙΑ ΠΕΡΙ ΑΝΕΜΩΝ ΚΑΙ ΥΔΑΤΩΝ

Κατά τό «Στρατηγέ, ἰδού ὁ στρατός σας» στόν Τζέιμς Βάν Φλίτ, Κυρία πρέσβυς, «ἰδού τό πολιτικό σας προσωπικό» Ἀρνήθηκε νά διαψεύσει τήν φράση τῆς πρέσβεως ὁ κ. Μαρινάκης – Δέν ἐκλήθη γιά ἐξηγήσεις στό ΥΠΕΞ

Η ΑΤΟΛΜΙΑ τῆς ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως, ἀλλά καί ἡ ἀμηχανία τῆς ἀντιπολιτεύσεως, ἀπέναντι σέ ἕνα δημοσίευμα που ἀγγίζει τόν πυρῆνα τῆς ἐθνικῆς κυριαρχίας, εἶναι τό μεῖζον ζήτημα που ἀνακύπτει ἀπό τήν διαχείριση τῆς ὑποθέσεως Γκίλφοϋλ.

Διότι, ἀνεξαρτήτως τοῦ ἄν θά ἐπιβεβαιωθοῦν ἤ ὄχι ὅλες οἱ λεπτομέρειες τοῦ ρεπορτάζ τῆς «Wall Street Journal», τό ζήτημα εἶναι ἰδιαιτέρως σοβαρό καί ἀπαιτεῖ σαφεῖς καί ρεαλιστικότερες ἀπό πολιτικῆς διαβεβαιώσεις καί ἀνακοινώσεις ὑψηλῆς καταγγελίας.

Ἡ προφανής ἀντίδρασις μιᾶς Κυβερνήσεως μέ αὐξημένο αὐτοσυναισθηματισμό ἦταν ἀμέσως ἐρώτημα τοῦ ΥΠΕΞ ὥστε νά δοθοῦν οἱ κατάλληλες διευκρινίσεις. Δέν μπορεῖ, ὅπως ἐπισημίζει ἡ WSJ, ἡ κ. Γκίλφοϋλ, στέλεχος μέ τόν ὑπουργό Περιβάλλοντος καί Ἐνέργειας γιά τήν πολιτική κατασκευῶν στήν Ρουμανία, λέγεις ἐμβροντήτως πρόν τήν κατάρρευση τῆς ἐκεῖ κυβερνήσεως, νά εἶπε ὅτι «Μακρόνησο, τελειώσαμε αὐτό σέ ὅποια χώρα θέλουμε».

Μποροῦμε νά τό κάνουμε καί ἐδῶ καί νά μήν ὑπάρχει σθένος ἠνωμένης ἀντιδράσεως; Διότι ἡ φράσις, ἐφόσον δέν διαψεύσθηκε, ἀγγίζει πλέον τό ζήτημα τῆς πολιτικῆς ὀξύνσεως, μιᾶς κυρίαρχης χώρας. Καί ἀκριβῶς γι’ αὐτό προκαλεῖ ἐντύπωση τό γεγονός ὅτι ἡ Ἀθήνα δέν ἔστειλε τήν ἀνάλογη ἔνσταση ἐδώ καί ζήτησε ἐπίσημες ἐξηγήσεις ἀπό τήν ἀμερικανική πλευρά.

Ἀντ’ αὐτοῦ, ὁ κυβερνητικός ἐκπρόσωπος Παῦλος Μαρινάκης περιορίστηκε σέ μία μετριοπαθῆ καί προσεκτική διατύπωση εἴποντας: «Δέν τίθεται ποτέ ζήτημα ἀπειλῆς τῆς Ἑλληνικῆς Κυβέρνησης. Καί γιά νά εἴμαστε σοβαροί, οὔτε κάποιο τέτοιο θέμα ἦταν ποτέ δυνατόν. Συνεπῶς, δέν τίθεται ὑπόψιν κανένας πολιτικός ἐκβιασμός γιά τό ἀμερικανικό LNG».

Ὅπως εἶναι δέν ἀπάντησε ὅμως στά βασικά ἐρωτήματα: Τί ἀκριβῶς εἰπώθηκε ἐκεῖνο τό βράδυ; Ἐπιβεβαιώνει ἡ Ἑλληνική πλευρά ὅτι πραγματοποιήθηκε ἡ συγκεκριμένη συζήτηση; Καί ἄν ναί, τί μέλλει γενέσθαι; Ὁ κ. Παπασταύρου στόν Πρωθυπουργό κατέστησε Υπουργεῖο Ἐξωτερικῶν; Ἡ ἑλληνική Κυβέρνησις ζήτησε ἐξηγήσεις ἀπό τήν πρέσβυ ἤ ἀπό τήν ἀμερικανική κυβέρνηση; Ἐν κατακλεῖδι, ὑπῆρξε κάποια ἐπίσημη διπλωματική κινητοποίησις;

Ἡ ἀντίδρασις λοιπόν τοῦ κ. Μαρινάκη ἔχει μία ἀξιοπρόσεκτη ἰδιομορφία. Διότι ἡ Κυβέρνησις ναί μέν δέν υἱοθετεῖ τήν ἐκδοχή τῆς «WSJ», ἀλλά οὔτε προχωρεῖ σέ πλήρη καί ἀναλυτική διάψευσή της. Προφανῶς καί ἡ φυσιολογική κίνησις σέ μιά τέτοια περίπτωση θά ἦταν μιά ἀπάντησις τοῦ τύπου: Ἡ ἑλληνική Κυβέρνησις ἔλαβε γνώση τοῦ δημοσιεύματος καί ζητεῖ ἀπό τήν ἀμερικανική πλευρά διευκρινίσεις γιά τά ἀναφερόμενα περιστατικά.

Σημειώνεται δέ ὅτι ἕνα ἐπίσημο διάβημα δέν ἰσοδυναμεῖ μέ ρήξη. Δέν ἀποτελεῖ ἐχθρική ἐνέργεια. Δέν ἀκυρώνει τήν στρατηγική σχέση Ἑλλάδος – Ἡνωμένων Πολιτειῶν. Ἀντιθέτως, εἶναι ἕνας ἀπό τούς κατ’ ἐξοχήν θεσμικούς τρόπους μέ τούς ὁποίους ἕνα κράτος διατυπώνει τήν διαφωνία ἤ τήν ἀνησυχία του καί ζητεῖ ἐπίσημη τοποθέτηση.

Ἄρα ἐδῶ τίθεται τό ἐρώτημα: τί ἀκριβῶς φοβᾶται ἡ Κυβέρνησις καί δέν πράττει τά αὐτονόητα; Διότι, εἴτε τό δημοσίευμα εἶναι ψευδές, εἴτε εἶναι ἀνακριβές ὡς πρός τό νόημα τῆς συνομιλίας, εἴτε δέν ἀνταποκρίνεται στήν πραγματικότητα, ἡ ἀνάγκη γιά ἐπίσημη ἀντίδραση εἶναι ἀκόμη μεγαλύτερη. Σέ ὅλες λοιπόν τίς ἐκδοχές, ἡ διπλωματική ἀδράνεια δύσκολα μπορεῖ νά θεωρηθεῖ ἡ ἐνδεδειγμένη ἀπάντησις.

Ἀκόμη πιό παράδοξη ὅμως εἶναι ἡ εἰκόνα ἀπό τήν πλευρά τῆς ἀντιπολιτεύσεως. Ἡ ὁποία στό σύνολό της ἐκινήθη στήν λογική τῆς ἀπαιτήσεως ἐξηγήσεων, ἀλλά σταμάτησε ἐκεῖ. Χαρακτηριστικά, ὁ ΣΥΡΙΖΑ ἐδήλωσε, μεταξύ ἄλλων, θέτοντας τό τεκμήριο τῆς ἀμφιβολίας, πώς «ἄν ἰσχύει, δέν ἔχουμε νά κάνουμε μέ ἕνα ἁπλό διπλωματικό ἐπεισόδιο, ἀλλά γιά τήν προσβολή τοῦ ἴδιου τοῦ πολιτεύματος τῆς χώρας».

Καί ἐν συνεχείᾳ ζητεῖ ἐξηγήσεις λέγοντας πώς «ἡ Κυβέρνηση καί ὁ Πρωθυπουργός προσωπικά ὀφείλουν ἄμεσα νά διαψεύσουν ἄν ἰσχύει ἤ ὄχι ὅτι ὁ κ. Παπασταύρου ἀπειλήθηκε ἀπό τήν πρέσβειρα τῶν ΗΠΑ».

Τό ΠΑΣΟΚ ἐκινήθη ἐπίσης στήν λογική τῆς ἀπαιτήσεως ἐξηγήσεων, λέγοντας πώς ἡ Κυβέρνησις καί εἰδικώτερα τά συναρμόδια Ὑπουργεῖα Ἐξωτερικῶν καί Ἐνεργείας & Περιβάλλοντος «εἶναι οἱ μόνοι ἁρμόδιοι νά παράσχουν κάθε ἀναγκαία ἐξήγηση καί νά τοποθετηθοῦν γιά τή βασιμότητα τοῦ δημοσιεύματος».

Στό ἴδιο μῆκος κύματος, τό ΚΚΕ εἶπε πώς «ἡ Κυβέρνηση εἶναι πολλαπλᾶ ὑπόλογη, ὅταν σέ λίγες ἡμέρες ἐπίκειται ἡ ἐπίσκεψη τοῦ ὑπουργοῦ Ἐξωτερικῶν τῶν ΗΠΑ, Ρούμπιο, στήν Ἑλλάδα, γιά τήν παραπέρα προώθηση συνολικά τῶν σχεδιασμῶν τῶν ΗΠΑ στήν περιοχή καί τήν ἀνανέωση τῆς στρατηγικῆς συμφωνίας Ἑλλάδας – ΗΠΑ».

Ἡ Νέα Ἀριστερά ἔσπευσε νά σχολιάσει ὅτι οἱ ἀποκαλύψεις τῆς «WSJ» «εἶναι ἐξαιρετικά σοβαρές καί δέν χωρᾶ σιωπή», καταλήγοντας πώς «ὅλα τά κόμματα τῆς δημοκρατικῆς ἀντιπολίτευσης ὀφείλουν ἄμεσα νά ἀντιδράσουν καί νά πάρουν ξεκάθαρη θέση ἐνάντια σέ ὅσες δυνάμεις ἀπειλοῦν τήν δημοκρατική νομιμότητα στή χώρα μας».

Ἡ Ἑλληνική Ἀριστερή Συμπαράταξη, στήν ἴδια γραμμή μέ τά κόμματα τῆς ἀντιπολιτεύσεως, ἀνέφερε: «Καλοῦμε τήν Κυβέρνηση Μητσοτάκη νά ξεκαθαρίσει ἄμεσα στόν ἑλληνικό λαό ἐάν ὄντως συνέβη τό ἐν λόγῳ περιστατικό καί, ἐάν ναί, γιατί αὐτό ἀποκρύπτεται ἀπό τόν Μάρτιο, καθώς καί ἐάν καί πῶς ἀντέδρασε».

Ἀπό τά προλεχθέντα καθίσταται σαφές ὅτι καί ἡ ἀντιπολίτευσις περιορίζεται στήν ρητορική καταγγελίας μᾶλλον παρά στήν διεκδίκηση συγκεκριμένης θεσμικῆς ἐνεργείας. Κοντολογίς, κανένα ἀπό τά κόμματα τῆς ἀντιπολιτεύσεως δέν ἔθεσε τό ἑξῆς σαφές ἐρώτημα οὐσίας: «Κύριε ὑπουργέ Ἐξωτερικῶν, ὑπῆρξε ἤ ὄχι διάβημα πρός τήν ἀμερικανική πρεσβεία;».

Δυστυχῶς, σύσσωμο τό πολιτικό σύστημα ἀποδεικνύεται κατώτερο τῶν προσδοκιῶν. Διότι ἐάν ἕνα ξένο δημοσίευμα ἀποδίδει σέ διαπιστευμένη πρέσβυ συμπεριφορά ἡ ὁποία θά συνιστοῦσε ἐξαιρετικά σοβαρό διπλωματικό περιστατικό, δέν ἀρκεῖ ἡ ἀντιπολίτευσις ἁπλῶς νά ζητεῖ ἀπό τήν Κυβέρνηση νά «ἀπαντήσει». Θά ἔπρεπε νά ἀπαιτοῦσε μετ’ ἐπιτάσεως ἐπίσημη τοποθέτηση τοῦ Ὑπουργείου Ἐξωτερικῶν καί ἐνημέρωση τῶν ἁρμοδίων κοινοβουλευτικῶν ὀργάνων. Δυστυχῶς ὅμως, στήν ἑλληνική πολιτική σκηνή ψιχαλίζει, ἀντί νά ἀστράφτει.

estianews.gr

Αχ. Ταουξής: Όταν η πολιτική γίνεται επάγγελμα, η κοινωνία γίνεται αριθμός

2

του Αχιλλέα Ταουξή, Υποστρατήγου ε.α.

Μια πρόσφατη δήλωση για τα δέκα ευρώ της βενζίνης και την επιλογή των μέσων μαζικής μεταφοράς προκάλεσε αντιδράσεις. Ίσως όμως το ενδιαφέρον να μην βρίσκεται μόνο στη συγκεκριμένη φράση, αλλά σε κάτι βαθύτερο που αυτή ανέδειξε. Στην απόσταση που μπορεί να δημιουργηθεί ανάμεσα στην πολιτική και στην καθημερινότητα του πολίτη.

Δεν είναι όλοι οι πολιτικοί ίδιοι. Άλλοι έχουν εργαστεί για χρόνια, έχουν επιχειρήσει, έχουν βρεθεί αντιμέτωποι με την ανεργία, την αβεβαιότητα, την υποχρέωση να πληρώσουν μισθούς, ενοίκιο, δάνεια και λογαριασμούς. Άλλοι μπήκαν στην πολιτική από πολύ νεαρή ηλικία, μέσα από φοιτητικές οργανώσεις και κομματικούς μηχανισμούς, και σταδιακά αυτή έγινε η κύρια επαγγελματική τους διαδρομή.

Η δεύτερη διαδρομή δεν είναι από μόνη της ούτε παράνομη ούτε καταδικαστέα. Η πολιτική χρειάζεται νέους ανθρώπους και η συμμετοχή από νεαρή ηλικία είναι στοιχείο της δημοκρατίας. Το ερώτημα αρχίζει όταν η πολιτική γίνεται το μοναδικό επάγγελμα και ο άνθρωπος που καλείται να αποφασίσει για την κοινωνία δεν έχει γνωρίσει από κοντά τις συνθήκες μέσα στις οποίες ζει μεγάλο μέρος της.

Γιατί όταν ένας πολίτης λέει «δεν έχω δέκα ευρώ για βενζίνη», μπορεί να μη ζητά απλώς μια εναλλακτική μετακίνησης. Μπορεί να περιγράφει την αγωνία του. Την αδυναμία να βγάλει τον μήνα. Την ανάγκη να επιλέξει ποιο έξοδο θα πληρώσει και ποιο θα αφήσει για αργότερα. Εκεί χρειάζεται πρώτα να ακούσεις και μετά να απαντήσεις.

Η πολιτική δεν απαιτεί από κανέναν να έχει ζήσει όλες τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει ο πολίτης. Απαιτεί όμως να μπορεί να τις αντιλαμβάνεται. Aυτό δεν αποκτάται μόνο από βιβλία, πτυχία και κομματικές θέσεις. Αποκτάται και από το βίωμα.

Ο άνθρωπος που έχει αναγκαστεί να μετρήσει το τελευταίο εικοσάευρο μέχρι το τέλος του μήνα καταλαβαίνει διαφορετικά ορισμένες λέξεις. Ακρίβεια, λογαριασμός, καύσιμα, ενοίκιο, ανεργία, αβεβαιότητα. Δεν είναι στατιστικές, αλλά είναι η καθημερινή ζωή.

Γι’ αυτό ίσως χρειάζεται να ξαναδούμε όχι ποιοι δικαιούνται να ασχολούνται με την πολιτική, αλλά ποιοι δρόμοι οδηγούν σε αυτήν. Να υπάρχουν περισσότεροι άνθρωποι με διαφορετικές επαγγελματικές και κοινωνικές εμπειρίες. Άνθρωποι που έχουν εργαστεί, δημιουργήσει, αποτύχει, ξαναπροσπαθήσει και γνωρίζουν τι σημαίνει να εξαρτάται η ζωή μιας οικογένειας από έναν μισθό ή από μια μικρή επιχείρηση.

Κυρίως χρειάζεται κάτι που δεν διδάσκεται σε καμία σχολή πολιτικής. Να μπορείς να ακούς τον πολίτη χωρίς να θεωρείς ότι επειδή εξελέγης γνωρίζεις καλύτερα τη ζωή του.

Η κοινωνία δεν ζητά από τον πολιτικό να ζει όπως εκείνη. Ζητά να μην ξεχνά πώς ζει εκείνη.

Γιατί στο τέλος η πολιτική δεν κρίνεται μόνο από τις μεγάλες αποφάσεις. Κρίνεται και από μια απλή κουβέντα, μια απάντηση, έναν τρόπο να σταθείς απέναντι στον άνθρωπο που σου λέει ότι δυσκολεύεται.

Εκεί φαίνεται αν απέναντί του βλέπεις έναν ψηφοφόρο, έναν αριθμό ή έναν άνθρωπο.

Η πολιτική, πάνω απ’ όλα, οφείλει να βλέπει τον άνθρωπο.

Υποστράτηγος ε.α. Αχιλλεύς Ταούξης

Απόφοιτος της Σχολής Ευελπίδων και με 43 χρόνια υπηρεσίας στις Ένοπλες Δυνάμεις, υπηρέτησε σε επιχειρησιακές και επιτελικές θέσεις στην Ελλάδα, στο ΝΑΤΟ και σε διεθνείς αποστολές. Διετέλεσε Εκπαιδευτής και Διευθυντής Σπουδών στη ΣΕΘΑ, Διευθυντής Κέντρου Επιχειρήσεων στο ΝΑΤΟϊκό Στρατηγείο Σκοπίων και στέλεχος του ΓΕΣ, του ΓΕΕΘΑ και του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας, με αντικείμενο την άμυνα, την αμυντική πολιτική, την Ευρωπαϊκή Ένωση και τις διεθνείς σχέσεις.

Είναι κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου στην Εφαρμοσμένη Στρατηγική και Διεθνείς Σχέσεις από το University of Plymouth και έχει συμμετάσχει ως ομιλητής σε ημερίδες και εκδηλώσεις. Αρθρογραφεί για θέματα εθνικής ασφάλειας, άμυνας, στρατηγικής και γεωπολιτικής.