του Αχιλλέα Ταουξή, Υποστρατήγου ε.α.
Μια πρόσφατη δήλωση για τα δέκα ευρώ της βενζίνης και την επιλογή των μέσων μαζικής μεταφοράς προκάλεσε αντιδράσεις. Ίσως όμως το ενδιαφέρον να μην βρίσκεται μόνο στη συγκεκριμένη φράση, αλλά σε κάτι βαθύτερο που αυτή ανέδειξε. Στην απόσταση που μπορεί να δημιουργηθεί ανάμεσα στην πολιτική και στην καθημερινότητα του πολίτη.
Δεν είναι όλοι οι πολιτικοί ίδιοι. Άλλοι έχουν εργαστεί για χρόνια, έχουν επιχειρήσει, έχουν βρεθεί αντιμέτωποι με την ανεργία, την αβεβαιότητα, την υποχρέωση να πληρώσουν μισθούς, ενοίκιο, δάνεια και λογαριασμούς. Άλλοι μπήκαν στην πολιτική από πολύ νεαρή ηλικία, μέσα από φοιτητικές οργανώσεις και κομματικούς μηχανισμούς, και σταδιακά αυτή έγινε η κύρια επαγγελματική τους διαδρομή.
Η δεύτερη διαδρομή δεν είναι από μόνη της ούτε παράνομη ούτε καταδικαστέα. Η πολιτική χρειάζεται νέους ανθρώπους και η συμμετοχή από νεαρή ηλικία είναι στοιχείο της δημοκρατίας. Το ερώτημα αρχίζει όταν η πολιτική γίνεται το μοναδικό επάγγελμα και ο άνθρωπος που καλείται να αποφασίσει για την κοινωνία δεν έχει γνωρίσει από κοντά τις συνθήκες μέσα στις οποίες ζει μεγάλο μέρος της.
Γιατί όταν ένας πολίτης λέει «δεν έχω δέκα ευρώ για βενζίνη», μπορεί να μη ζητά απλώς μια εναλλακτική μετακίνησης. Μπορεί να περιγράφει την αγωνία του. Την αδυναμία να βγάλει τον μήνα. Την ανάγκη να επιλέξει ποιο έξοδο θα πληρώσει και ποιο θα αφήσει για αργότερα. Εκεί χρειάζεται πρώτα να ακούσεις και μετά να απαντήσεις.
Η πολιτική δεν απαιτεί από κανέναν να έχει ζήσει όλες τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει ο πολίτης. Απαιτεί όμως να μπορεί να τις αντιλαμβάνεται. Aυτό δεν αποκτάται μόνο από βιβλία, πτυχία και κομματικές θέσεις. Αποκτάται και από το βίωμα.
Ο άνθρωπος που έχει αναγκαστεί να μετρήσει το τελευταίο εικοσάευρο μέχρι το τέλος του μήνα καταλαβαίνει διαφορετικά ορισμένες λέξεις. Ακρίβεια, λογαριασμός, καύσιμα, ενοίκιο, ανεργία, αβεβαιότητα. Δεν είναι στατιστικές, αλλά είναι η καθημερινή ζωή.
Γι’ αυτό ίσως χρειάζεται να ξαναδούμε όχι ποιοι δικαιούνται να ασχολούνται με την πολιτική, αλλά ποιοι δρόμοι οδηγούν σε αυτήν. Να υπάρχουν περισσότεροι άνθρωποι με διαφορετικές επαγγελματικές και κοινωνικές εμπειρίες. Άνθρωποι που έχουν εργαστεί, δημιουργήσει, αποτύχει, ξαναπροσπαθήσει και γνωρίζουν τι σημαίνει να εξαρτάται η ζωή μιας οικογένειας από έναν μισθό ή από μια μικρή επιχείρηση.
Η κοινωνία δεν ζητά από τον πολιτικό να ζει όπως εκείνη. Ζητά να μην ξεχνά πώς ζει εκείνη.
Γιατί στο τέλος η πολιτική δεν κρίνεται μόνο από τις μεγάλες αποφάσεις. Κρίνεται και από μια απλή κουβέντα, μια απάντηση, έναν τρόπο να σταθείς απέναντι στον άνθρωπο που σου λέει ότι δυσκολεύεται.
Εκεί φαίνεται αν απέναντί του βλέπεις έναν ψηφοφόρο, έναν αριθμό ή έναν άνθρωπο.
Υποστράτηγος ε.α. Αχιλλεύς Ταούξης
Απόφοιτος της Σχολής Ευελπίδων και με 43 χρόνια υπηρεσίας στις Ένοπλες Δυνάμεις, υπηρέτησε σε επιχειρησιακές και επιτελικές θέσεις στην Ελλάδα, στο ΝΑΤΟ και σε διεθνείς αποστολές. Διετέλεσε Εκπαιδευτής και Διευθυντής Σπουδών στη ΣΕΘΑ, Διευθυντής Κέντρου Επιχειρήσεων στο ΝΑΤΟϊκό Στρατηγείο Σκοπίων και στέλεχος του ΓΕΣ, του ΓΕΕΘΑ και του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας, με αντικείμενο την άμυνα, την αμυντική πολιτική, την Ευρωπαϊκή Ένωση και τις διεθνείς σχέσεις.
Είναι κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου στην Εφαρμοσμένη Στρατηγική και Διεθνείς Σχέσεις από το University of Plymouth και έχει συμμετάσχει ως ομιλητής σε ημερίδες και εκδηλώσεις. Αρθρογραφεί για θέματα εθνικής ασφάλειας, άμυνας, στρατηγικής και γεωπολιτικής.
Επισήμως η πολιτική δεν είναι επάγγελμα, αλλά λειτούργημα. Κατά την γνώμη μου θα έπρεπε:
α) Οι εκλεγόμενοι πολιτικοί να πληρώνονται πολύ λιγότερο απ’ ό,τι τώρα.
β) Να μην έχουν ασυλία για αδικήματα που δεν αφορούν στην πολιτική των δράση (το είχε πει σε ανύποπτο χρόνο και ο μακαρίτης Μητσοτάκης), άλλως η ασυλία οδηγεί στην ασυδοσία.
γ) Να μην τούς παρέχονται τα διάφορα έξτρα (αυτοκίνητα, καύσιμα, οδηγοί, αστυνόμος-συνοδός), που σε άλλες χώρες παρέχονται μόνο σε υπουργούς.
δ) Να οδηγούνται στην Δικαιοσύνη, χωρίς να απαιτείται έγκριση τής Βουλής (άρση ασυλίας), άλλως καταστρατηγείται η διάκριση των εξουσιών.
ε) Να έχουν εκπληρώσει στο ακέραιο την στρατιωτική των θητεία.
Γενικώς, το επάγγελμα τού πολιτικού, πρέπει να γίνει λιγότερο ελκυστικό και όχι να θυμίζει το γαλλικό ancien régime, το οποίο έκανε φυσιολογική την απορία τής Μαρίας Αντουανέτας “αφού δεν έχουν ψωμί, γιατί δεν τρώνε παντεσπάνι;”.
Στην αρχαία Αθήνα, προειμένου να εισέλθει κάποιος στην πολιτική, μετρούσαν την περιουσία του και την μετρούσαν ξανά όταν έβγαινε απ’ αυτήν. Μπορεί κανείς να διανοηθεί να γίνει κάτι τέτοιο στην σημαρινή Ελλάδα, όπου το περιφημο “πόθεν έσχες” έχει μετατραπεί σε “τι έχεις”, αφήνοντας το πόθεν να καθεύδει;