Αρχική Blog Σελίδα 295

Ένα στα πέντε βενζινάδικα στη Γαλλία ξέμεινε από καύσιμα

Από
pcuser
-
0
Το 18% των πρατηρίων στη χώρα έχει έλλειψη σε τουλάχιστον ένα είδος καυσίμου.

Η γαλλική κυβέρνηση, δια της υπουργού Ενέργειας, ανακοίνωσε την Μ. Τρίτη ότι περίπου το 18% των πρατηρίων καυσίμων στη χώρα έχει έλλειψη σε τουλάχιστον ένα είδος καυσίμου, καθώς οι τιμές εκτοξεύονται εν μέσω του πολέμου τη Μέση Ανατολή.

«Θα σας δώσω ένα ποσοστό: μέχρι σήμερα το πρωί, περίπου το 18% των πρατηρίων δεν διαθέτει τουλάχιστον ένα είδος καυσίμου», δήλωσε η Maud Bregeon στον ραδιοτηλεοπτικό φορέα BFM TV.

Σημείωσε ότι το 83% αυτών των πρατηρίων που αντιμετωπίζουν δυσκολίες αποτελούν μέρος του δικτύου Total Energies, καθώς η εταιρεία ανακοίνωσε ανώτατο όριο τιμών εδώ και αρκετές εβδομάδες, «γεγονός που έχει δημιουργήσει ένα σημαντικό χάσμα μεταξύ του δικτύου διανομής της και άλλων δικτύων ή ανεξάρτητων πρατηρίων».

«Αυτό που θέλω να πω σήμερα το πρωί είναι ότι το αργό πετρέλαιο φτάνει στη Γαλλία. Δεν υπάρχει πρόβλημα στα διυλιστήρια. Δεν υπάρχει πρόβλημα στις αποθήκες», διαβεβαίωσε επίσης η Bregeon.

Τόνισε ότι η κυβέρνηση έλαβε όλα τα απαραίτητα μέτρα για να επιτρέψει τον ταχύ επαναεφοδιασμό, τονίζοντας ότι δεν υπάρχει κίνδυνος έλλειψης.

Επιβεβαιώνοντας ότι στοχευμένα μέτρα στήριξης θα ανακοινωθούν τις επόμενες ημέρες, η Bregeon απέρριψε την ιδέα του παγώματος των τιμών των καυσίμων στα πρατήρια ή οποιασδήποτε καθολικής βοήθειας για την αντιμετώπιση της ενεργειακής κρίσης.

Η Bregeon επιβεβαίωσε ότι η Γαλλία προετοιμάζεται για όλα τα σενάρια, συμπεριλαμβανομένης τόσο της αποκλιμάκωσης όσο και της κλιμάκωσης του πολέμου, «κάτι που αναπόφευκτα θα οδηγήσει σε πιο σοβαρές συνέπειες για την παγκόσμια οικονομία».

«Είμαι εξαιρετικά επιφυλακτική, επειδή το τέλος του πολέμου δεν σημαίνει απαραίτητα άμεση επιστροφή στις κανονικές τιμές ενέργειας», σημείωσε.

https://www.ieidiseis.gr/energeia/735404/ena-sta-pente-venzinadika-sti-gallia-xemeine-apo-kaysima/

Ώρα μηδέν για Ιράν – Τα τρία σενάρια μετά τη λήξη του τελεσιγράφου του Τραμπ

Από
pcuser
-
0
Παναγιώτης Κωνσταντίνου
«Διακοπή των διπλωματικών επαφών», διαρρέεται από την Τεχεράνη μετά τις απειλές Τραμπ για «αφανισμό» του Ιράν.

Ο Ντόναλντ Τραμπ ανήμερα της λήξης του τελεσιγράφου στο Ιράν, κλιμάκωσε τις απειλές του, προειδοποιώντας την Τεχεράνη ότι εάν δεν «λογικευτεί» έστω και στην εκπνοή της διορίας και δεν συναινέσει στα αιτήματα της Ουάσινγκτον, τότε ο στρατός των ΗΠΑ «θα εξολοθρεύσει ολόκληρο τον πολιτισμό του Ιράν».

«Ένας ολόκληρος πολιτισμός θα πεθάνει απόψε, για να μην επιστρέψει ποτέ ξανά. Δεν θέλω να συμβεί αυτό, αλλά πιθανότατα θα συμβεί. Ωστόσο, τώρα που έχουμε πλήρη και ολοκληρωτική αλλαγή καθεστώτος, όπου επικρατούν διαφορετικά, εξυπνότερα και λιγότερο ριζοσπαστικά μυαλά, ίσως κάτι επαναστατικά υπέροχο μπορεί να συμβεί, ποιος ξέρει;», έγραψε στο Truth Social και πρόσθεσε:

«Θα μάθουμε απόψε, σε μια από τις πιο σημαντικές στιγμές στη μακρά και περίπλοκη ιστορία του κόσμου. 47 χρόνια εκβιασμών, διαφθοράς και θανάτου θα τελειώσουν επιτέλους. Ο Θεός να ευλογεί τον μεγάλο λαό του Ιράν!».

Ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, Τζ. Ντ. Βανς, από την Ουγγαρία όπου πραγματοποιεί επίσημη επίσκεψη για την υποστήριξη του Βίκτορ Όρμπαν στις επικείμενες εκλογές, εμφανίστηκε περισσότερο «μετριοπαθής». Όπως επισήμανε βρίσκονται σε εξέλιξη διαπραγματεύσεις και θα γίνουν πολλές ακόμη επαφές πριν τη λήξη του τελεσιγράφου, απόψε το βράδυ. «Ελπίζω ότι θα καταλήξουμε σε μια καλή λύση», είπε.

Ωστόσο δεν παρέλειψε να απειλήσει και αυτός την Τεχεράνη. «Πρέπει να γνωρίζουν ότι έχουμε εργαλεία στη διάθεσή μας που μέχρι στιγμής δεν έχουμε αποφασίσει να χρησιμοποιήσουμε. Ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών μπορεί να αποφασίσει να τα χρησιμοποιήσει και θα τα χρησιμοποιήσει αν οι Ιρανοί δεν αλλάξουν την πορεία τους», δήλωσε. Σε κάθε περίπτωση, διαμήνυσε, οι ΗΠΑ έχουν πετύχει τους βασικούς στόχους τους και «ο πόλεμος θα τελειώσει σύντομα».

Λίγο μετά την ανάρτησή του στο Truth Social, ο Ντόναλντ Τραμπ μίλησε και στο Fox News, υποστηρίζοντας πως οι ΗΠΑ είναι έτοιμες να προχωρήσουν σε σφοδρά πλήγματα κατά του Ιράν, εάν δεν τηρηθεί η προθεσμία που έχει τεθεί, αλλά «εάν οι διαπραγματεύσεις προχωρήσουν και υπάρξει κάτι συγκεκριμένο, αυτό θα μπορούσε να αλλάξει». Ερωτηθείς για το εάν βρισκόμαστε πιο κοντά στη μία ή στην άλλη εξέλιξη, ο πρόεδρος των ΗΠΑ απέφυγε να απαντήσει, λέγοντας πως «δεν θέλει να δώσει πιθανότητες».

Τα τρία σενάρια με τη λήξη του τελεσίγραφου

Καθώς οι διαπραγματεύσεις – στην πραγματικότητα – είναι απίθανο να δώσουν κάποιο ουσιαστικό αποτέλεσμα μέχρι το βράδυ, το κρίσιμο ερώτημα είναι εάν ο Ντόναλντ Τραμπ θα υλοποιήσει τις απειλές του ή εάν θα επικαλεστεί κάποια «πρόοδο» στις συνομιλίες ώστε να αναβάλει την επιχείρηση για τον «αφανισμό» του Ιράν. Ο πρόεδρος των ΗΠΑ έχει επανειλημμένα διατυπώσει απειλές προς την Τεχεράνη. Κάποιες τις έχει κάνει πράξη, αλλά σε άλλες περιπτώσεις έχει υπαναχωρήσει. Η Wall Street Journal, σταθμίζοντας τα δεδομένα και τις προηγούμενες πρακτικές του Τραμπ, αξιολογεί τα τρία πιθανά σενάρια με τη λήξη του τελεσιγράφου:

► Καμία ενέργεια

Αυτό φαίνεται το λιγότερο πιθανό σενάριο, καθώς ο Τραμπ έχει «ποντάρει» στην πίεση και αν υποχωρήσει, ενδέχεται να χάσει διαπραγματευτική ισχύ απέναντι στο Ιράν. Με βάση τον τρόπο που έχει χρησιμοποιήσει την πολιτική των απειλών στο παρελθόν (για παράδειγμα με τους δασμούς), σπάνια θέτει προθεσμία και στη συνέχεια την αγνοεί. Παρ’ όλα αυτά, στρατιωτικά πλήγματα στην κλίμακα που προτείνει θα αποτελούσαν σημαντική κλιμάκωση, και δεν είναι σαφές αν ο αμερικανικός στρατός και οι υπηρεσίες πληροφοριών έχουν καταλήξει σε συγκεκριμένο σχέδιο υλοποίησης. Ούτε εάν έχουν τη δυνατότητα να τα υλοποιήσουν.

► «Συμφωνία» ή «συνομιλίες»

Ο Τραμπ θα μπορούσε να ανακοινώσει ότι οι διαπραγματευτές σημειώνουν πρόοδο ή ότι έχει επιτευχθεί μια περιορισμένη συμφωνία. Σε αυτή την περίπτωση, θα μπορούσε είτε να αποσύρει την απειλή στρατιωτικής δράσης είτε να τη μεταθέσει κατά πέντε ή δέκα ημέρες. Εξάλλου, μια τέτοιου είδους «παράταση» έχει οδηγήσει και στη σημερινή προθεσμία. Αρκετές χώρες επιδιώκουν μια τέτοια εξέλιξη, και ο Τραμπ – όπως και ο Βανς – υπαινίχθηκαν ότι ανταλλάσσονται προτάσεις, κάτι που θα μπορούσε να αποτελέσει προοίμιο συμφωνίας. Ωστόσο έχει χαρακτηρίσει την τελευταία πρόταση της Τεχεράνης «ανεπαρκή».

► Στρατιωτικά πλήγματα

Ο Τραμπ δήλωσε την Κυριακή ότι το Ιράν επιχειρεί να «κερδίζει χρόνο» στις διαπραγματεύσεις, καθυστερώντας συνεχώς χωρίς να καταλήγει σε συμφωνία. Αν θεωρήσει ότι συμβαίνει το ίδιο και τώρα, είναι πιθανό να εγκρίνει στρατιωτικά πλήγματα αμέσως μετά την προθεσμία. Θα μπορούσε είτε να προχωρήσει σε πλήρη επίθεση, όπως έχει απειλήσει, είτε να ξεκινήσει με μια σειρά κλιμακούμενων επιθέσεων, επιδιώκοντας να αυξήσει την πίεση προς το Ιράν και να το οδηγήσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.

Μπορεί ο Τραμπ να «αφανίσει» το Ιράν

Στρατιωτικοί αναλυτές, μιλώντας σε διεθνή δυτικά ΜΜΕ, εκτιμούν πως οι ΗΠΑ προφανώς έχουν την ικανότητα να προκαλέσουν σφοδρά πλήγματα στο Ιράν, αλλά εκφράζουν αμφιβολίες κατά πόσο μπορούν να προκαλέσουν αυτό που ο Τραμπ παρουσίασε ως «αφανισμό». Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχουν και οι δηλώσεις του Ντόναλντ Τζένσεν, πρώην Αμερικανού διπλωμάτη, ο οποίος τόνισε πως οι τελευταίες απειλές του Τραμπ «είναι εξαιρετικά ανησυχητικές». «Δεν πιστεύω ότι είναι δυνατόν οποιαδήποτε χώρα να εξαφανίσει τον ιρανικό πολιτισμό, όμως σίγουρα η προοπτική επίθεσης στις ιρανικές υποδομές – και ιδιαίτερα στο ηλεκτρικό δίκτυο –  φαίνεται να έχει ενισχυθεί ακόμη περισσότερο τις τελευταίες ώρες», σημείωσε στο Al Jazeera.

Το ερώτημα που θέτει ο Τζένσεν είναι από που προέρχεται η πίεση στον Τραμπ για να υλοποιήσει έναν τόσο επικίνδυνο σχέδιο, παρότι σε μεγάλο βαθμό η κοινή γνώμη στην Αμερική – αλλά και στο εσωτερικό των Ρεπουμπλικάνων – αντιτίθεται στον πόλεμο. «Πιθανότατα προέρχεται από… την πίεση που αισθάνεται ο ίδιος να επιτύχει τους φιλόδοξους στόχους που έθεσε για αυτόν τον πόλεμο», συμπεριλαμβανομένου του τερματισμού του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν και της ανατροπής του καθεστώτος. «Θα μπορέσει να τους πετύχει; Δεν είναι ακόμη σαφές, παρά την αναμφισβήτητη στρατιωτική υπεροχή των ΗΠΑ και τη δυνατότητά τους να καταστρέψουν το ηλεκτρικό δίκτυο».

Καταλήγοντας Ντόναλντ Τζένσεν σημείωσε και μια εξαιρετικά άβολη πραγματικότητα που αναδείχθηκε από τις εξελίξεις μέχρι τώρα στον πόλεμο κατά του Ιράν. «Ένα από τα πράγματα που βλέπουμε είναι μια πιο έντονη… ανάδειξη των ορίων της αμερικανικής ισχύος στην περιοχή, κάτι που πλέον πρέπει επίσης να λαμβάνεται υπόψη», τόνισε.

Το χρονολόγιο των τελεσιγράφων του Τραμπ

  • 21 Μαρτίου: Ο Τραμπ εκδίδει τελεσίγραφο 48 ωρών προς το Ιράν να ανοίξει τα Στενά του Ορμούζ, διαφορετικά θα αντιμετωπίσει αμερικανικές επιθέσεις σε μονάδες ηλεκτροπαραγωγής.
  • 23 Μαρτίου: Ο Τραμπ αναβάλλει την προθεσμία για πέντε ημέρες, επικαλούμενος πρόοδο σε διαπραγματεύσεις με το Ιράν, τις οποίες ωστόσο η Τεχεράνη επισήμως τις διέψευσε.
  • 26 Μαρτίου: Εκδίδει νέα προθεσμία 10 ημερών, με λήξη το βράδυ της 6ης Απριλίου.
  • 4 Απριλίου: Δηλώνει ότι το Ιράν έχει 48 ώρες για να καταλήξει σε συμφωνία, επαναλαμβάνοντας την προθεσμία της 6ης Απριλίου.
  • 5 Απριλίου: Ο Τραμπ μεταθέτει την προθεσμία κατά μία ακόμη ημέρα, έως το βράδυ της 7ης Απριλίου, λέγοντας ότι το Ιράν «δεν θα έχει καμία μονάδα ηλεκτροπαραγωγής… ούτε γέφυρες όρθιες» αν οι ηγέτες του «δεν κάνουν κάτι» μέχρι τότε.
  • Αργότερα στις 5 Απριλίου: Ανακοινώνει μια πιο συγκεκριμένη προθεσμία μέσω κοινωνικών δικτύων: «Τρίτη, 8:00 μ.μ. ώρα Ανατολικής Ακτής!»
  • 6 Απριλίου: Ο Τραμπ δηλώνει ότι η τελευταία προθεσμία είναι οριστική και ότι είναι «εξαιρετικά απίθανο» να την παρατείνει. Αναφέρει ότι το Ιράν μπορεί να «εξουδετερωθεί» μέσα σε «ένα βράδυ».
  • 7 Απριλίου: Κλιμακώνει τη ρητορική του, δηλώνοντας ότι «ένας ολόκληρος πολιτισμός θα πεθάνει απόψε» σε ανάρτηση περίπου 12 ώρες πριν τη λήξη της προθεσμίας. «Εάν οι διαπραγματεύσεις προχωρήσουν και υπάρξει κάτι συγκεκριμένο, αυτό θα μπορούσε να αλλάξει», τόνισε.

Η απάντηση του Ιράν στις απειλές Τραμπ – «Διακοπή των διπλωματικών επαφών»

Τρεις ανώτεροι αξιωματούχοι, που μίλησαν στους New York Times, ισχυρίστηκαν ότι μετά τις νέες απειλές του Τραμπ για «εξολόθρευση ολόκληρου του πολιτισμού του Ιράν», η Τεχεράνη διέκοψε τις διαπραγματευτικές προσπάθειες με τις ΗΠΑ, ενημερώνοντας το Πακιστάν ότι δεν θα συμμετέχει πλέον σε συνομιλίες για κατάπαυση του πυρός. Σημειώνεται πάντως πως και στο παρελθόν η Τεχεράνη, παρότι είχε διαψεύσει συνομιλίες μεταξύ των δύο πλευρών, παρασκηνιακά συνέχιζε τις διπλωματικές επαφές, μέσω τρίτων χωρών, όπως το Πακιστάν, η Τουρκία και η Αίγυπτος.

Νωρίτερα, ιρανικές πηγές προειδοποίησαν ότι σε περίπτωση που οι Ηνωμένες Πολιτείες πλήξουν τις ενεργειακές υποδομές της χώρας, όπως απείλησε ο Τραμπ, τότε οι συνέπειες θα επεκταθούν σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή, με την περιοχή να «βυθίζεται στο σκοτάδι». Σύμφωνα με τις ίδιες δηλώσεις, ένα τέτοιο χτύπημα θα μπορούσε να οδηγήσει σε γενικευμένα ιρανικά αντίποινα σε ενεργειακές εγκαταστάσεις και να προκαλέσει εκτεταμένες διακοπές ρεύματος, επηρεάζοντας ακόμη και χώρες όπως η Σαουδική Αραβία.

Η ίδια πηγή δήλωσε επίσης στο Reuters ότι, αν η κατάσταση βγει εκτός ελέγχου, σύμμαχοι της Τεχεράνης ενδέχεται να προχωρήσουν στο κλείσιμο του στρατηγικής σημασίας περάσματος Bab el-Mandeb, μπλοκάροντας και τη ναυσιπλοΐα στην Ερυθρά Θάλασσα. Παράλληλα, επανέλαβε ότι το Ιράν δεν πρόκειται να ανοίξει τα Στενά του Ορμούζ αν προηγουμένως δεν λάβει «σαφείς εγγυήσεις» από τις ΗΠΑ.

Δημοκρατικοί κατά Τραμπ: «Είναι άρρωστος, σταματήστε τον!».

Οι δηλώσεις Τραμπ περί «αφανισμού» του Ιράν προκάλεσαν σφοδρές αντιδράσεις και στο εσωτερικό των ΗΠΑ. Εκπρόσωποι του Δημοκρατικού Κόμματος εξαπέλυσαν πυρά κατά του Αμερικανού Προέδρου. Ο επικεφαλής των Δημοκρατικών στη Γερουσία, Τσακ Σούμερ, τον χαρακτήρισε «άρρωστο άτομο», υπογραμμίζοντας πως κάθε Ρεπουμπλικανός που για πολιτικούς λόγους δεν συμπαρατάσσεται με την καταψήφιση αυτού του «αυθαίρετου πολέμου» φέρει την ευθύνη για κάθε συνέπεια.

«Το Κογκρέσο πρέπει άμεσα να τερματίσει αυτόν τον απερίσκεπτο πόλεμο πριν ο Τραμπ μας οδηγήσει στον Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Είναι ώρα κάθε Ρεπουμπλικανός να βάλει το πατριωτικό καθήκον πάνω από το κόμμα και να σταματήσει αυτή την παράνοια. Αρκετά», τόνισε και ο επικεφαλής των Δημοκρατικών στη Βουλή των Αντιπροσώπων, Χακίμ Τζέφρις.

Ο βουλευτής Τζέισον Κρόου, υπογράμμισε πως η απειλή «για εξάλειψη ενός πολιτισμού αποτελεί έγκλημα πολέμου». «Ο στρατός μας πρέπει να ακολουθεί μόνο νόμιμες εντολές. Κάθε Αμερικανός με συνείδηση οφείλει να το απορρίψει», είπε, για να προσθέσει ο βουλευτής Τζιμ ΜακΓκόβερν πως «η γενοκτονική απειλή του Προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών να διαπράξει εγκλήματα πολέμου είναι παράνομη τόσο βάσει του ομοσπονδιακού όσο και του διεθνούς δικαίου».

https://www.ieidiseis.gr/kosmos/735315/ora-miden-gia-iran-ta-tria-senaria-meta-ti-lixi-toy-telesigrafoy-toy-tramp/

 Ο Τραμπ λέει ότι «ολόκληρος πολιτισμός θα πεθάνει απόψε» αν η Τεχεράνη δεν καταλήξει σε συμφωνία έως την προθεσμία

Από
anixneuseis
-
0

Των Kylie MacLellan, Christina Anagnostopoulos και Zoe Law

Reuters

Τι συμβαίνει;

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, έχει θέσει στο Ιράν προθεσμία έως τις 8 μ.μ. της Τρίτης (μεσάνυχτα GMT).
Απείλησε να καταστρέψει ιρανικούς σταθμούς παραγωγής ενέργειας και υποδομές.
Την Τρίτη δήλωσε ότι «ολόκληρος πολιτισμός θα πεθάνει» αν δεν υπάρξει συμφωνία.
Το Ιράν είπε ότι θα απαντήσει πλήττοντας τις υποδομές των γειτόνων του στον Κόλπο.
Η Τεχεράνη αρνήθηκε να ανοίξει ξανά τα Στενά του Ορμούζ.
Το Ισραήλ προειδοποίησε τους Ιρανούς να μείνουν μακριά από τρένα και σιδηροδρόμους.

Αν δεν μπορείτε να δείτε το περιεχόμενο των αναρτήσεων βίντεο, παρακαλούμε προσαρμόστε τις ρυθμίσεις cookies.

Συνιστούν εγκλήματα πολέμου οι επιθέσεις σε πολιτικές υποδομές;

Πριν από 5 λεπτά

17:59 EEST

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΑΡΧΕΙΟΥ: Η γέφυρα B1 στο Καράτζ, κατεστραμμένη από πλήγμα, Ιράν, 3 Απριλίου 2026. Majid Asgaripour/WANA

Ο Τραμπ απείλησε να «βρέξει κόλαση» στο Ιράν αν δεν τηρήσει την προθεσμία της Τρίτης.

«Έχουμε σχέδιο, χάρη στη δύναμη του στρατού μας, σύμφωνα με το οποίο κάθε γέφυρα στο Ιράν θα έχει ισοπεδωθεί μέχρι τις 12 αύριο το βράδυ, κάθε σταθμός ηλεκτροπαραγωγής στο Ιράν θα έχει τεθεί εκτός λειτουργίας, θα καίγεται, θα εκρήγνυται και δεν θα μπορέσει ποτέ ξανά να χρησιμοποιηθεί», δήλωσε ο Τραμπ σε συνέντευξη Τύπου τη Δευτέρα.

Ωστόσο, δεκάδες ειδικοί στο διεθνές δίκαιο έχουν δηλώσει ότι τέτοιου είδους πλήγματα θα μπορούσαν να συνιστούν εγκλήματα πολέμου.

Ο ανταποκριτής μας, Άντονι Ντόιτς, εξηγεί τι προβλέπουν οι Συμβάσεις της Γενεύης για τις επιθέσεις σε πολιτικές υποδομές και πότε αυτές μπορούν να θεωρηθούν εγκλήματα πολέμου.

Διαβάστε εδώ την ανάλυση του Άντονι.

Αντίδραση

Η ανάρτηση του Τραμπ θα μπορούσε «να ερμηνευθεί ως απειλή διάπραξης γενοκτονίας», λέει πρώην νομικός σύμβουλος

Πριν από 13 λεπτά

17:51 EEST

Anthony Deutsch

Μίλησα με τον Μπράιαν Φίνουκεϊν, ανώτερο σύμβουλο του αμερικανικού προγράμματος του International Crisis Group, σχετικά με την ανάρτηση του Τραμπ στο Truth Social.

Πριν ενταχθεί στο Crisis Group το 2021, ο Φίνουκεϊν υπηρέτησε ως νομικός σύμβουλος στο Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ, μεταξύ άλλων και σε ζητήματα χρήσης στρατιωτικής βίας.

«Η απειλή του Τραμπ ότι “ολόκληρος πολιτισμός θα πεθάνει απόψε, χωρίς ποτέ να μπορέσει να επανέλθει”, θα μπορούσε εύλογα να ερμηνευθεί ως απειλή διάπραξης γενοκτονίας», είπε ο Φίνουκεϊν.

Όπως είπε, σύμφωνα με το διεθνές και το αμερικανικό δίκαιο, «γενοκτονία σημαίνει οποιαδήποτε από τις ακόλουθες πράξεις όταν διαπράττονται με πρόθεση να καταστραφεί, εν όλω ή εν μέρει, μια εθνική, εθνοτική, φυλετική ή θρησκευτική ομάδα, ως τέτοια:

(α) η θανάτωση μελών της ομάδας,
(β) η πρόκληση σοβαρής σωματικής ή ψυχικής βλάβης σε μέλη της ομάδας,
(γ) η εκ προθέσεως επιβολή στην ομάδα συνθηκών ζωής υπολογισμένων έτσι ώστε να επιφέρουν τη φυσική της καταστροφή, εν όλω ή εν μέρει,
(δ) η επιβολή μέτρων που αποσκοπούν στην παρεμπόδιση γεννήσεων εντός της ομάδας,
(ε) η βίαιη μεταφορά παιδιών της ομάδας σε άλλη ομάδα.»

Και πρόσθεσε: «Ο Τραμπ μπορεί κάλλιστα να ελπίζει ότι αυτή η απειλή θα πιέσει το Ιράν στις εν εξελίξει διαπραγματεύσεις. Όμως ο κίνδυνος να κλιμακώσει ο Τραμπ τις αμερικανικές επιθέσεις κατά του Ιράν — προκαλώντας τεράστια βλάβη στον ιρανικό πληθυσμό και πυροδοτώντας περαιτέρω ανταποδοτική κλιμάκωση — είναι απολύτως πραγματικός».

Οι φυσικές τιμές πετρελαίου έφτασαν σε ιστορικά υψηλά, κοντά στα 150 δολάρια το βαρέλι

Πριν από 22 λεπτά

17:42 EEST

Alex Lawler

Οι φυσικές τιμές πετρελαίου έφτασαν σε ιστορικά υψηλά, κοντά στα 150 δολάρια το βαρέλι.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΑΡΧΕΙΟΥ: Χρησιμοποιημένα βαρέλια πετρελαίου στις Cuevas del Becerro της Ισπανίας, 16 Φεβρουαρίου 2015. REUTERS/Jon Nazca

Τα ευρωπαϊκά και ασιατικά διυλιστήρια πληρώνουν τιμές-ρεκόρ, κοντά στα 150 δολάρια το βαρέλι, για ορισμένες ποιότητες αργού πετρελαίου, πολύ υψηλότερες από τις τιμές των προθεσμιακών συμβολαίων.

Ο πόλεμος με το Ιράν έχει οδηγήσει στη διακοπή τουλάχιστον 12 εκατομμυρίων βαρελιών ημερησίως — περίπου του 12% της παγκόσμιας προσφοράς — από τη Μέση Ανατολή, λόγω του ουσιαστικού κλεισίματος των Στενών του Ορμούζ από το Ιράν.

Ως αποτέλεσμα, τα συμβόλαια μελλοντικής εκπλήρωσης Brent έφτασαν τον περασμένο μήνα στα 119,50 δολάρια το βαρέλι, το υψηλότερο επίπεδο από το 2022, αν και εξακολουθούν να υπολείπονται του ιστορικού υψηλού των 147,50 δολαρίων του 2008. Το πλησιέστερο συμβόλαιο Brent αφορά παραδόσεις Ιουνίου.

Ο ανταγωνισμός για προμήθειες από ασιατικά και ευρωπαϊκά διυλιστήρια, προκειμένου να αντικατασταθούν οι διαταραγμένες ροές πετρελαίου από τη Μέση Ανατολή, συνέβαλε στην άνοδο των τιμών εναλλακτικών ποιοτήτων αργού για άμεση παράδοση, όπως εκείνων της Ευρώπης και της Αφρικής.

Ως αποτέλεσμα, ορισμένες ποιότητες αργού καταγράφουν ήδη ιστορικά υψηλά.

Ο βασικός παράγοντας πίσω από τις τιμές είναι ο «πανικός» για τις προμήθειες, δήλωσε ο βετεράνος trader πετρελαίου Άντι Ιμσίροβιτς. «Όταν υπάρχει πραγματική, φυσική έλλειψη, ο κόσμος δεν σκέφτεται την παράδοση του Ιουλίου — δηλαδή τη φόρτωση και τα futures του Ιουνίου — αλλά πετρέλαιο ΤΩΡΑ.»

«Το ενεργειακό σοκ είναι ήδη εδώ στην Ευρώπη»

Πριν από 40 λεπτά

17:24 EEST

Elena Casas

Το Ιράν δεν θα δείξει ευελιξία όσο οι ΗΠΑ απαιτούν παράδοση, λέει πηγή

Πριν από μία ώρα

17:11 EEST

Parisa Hafezi

Νωρίτερα σας μετέφερα κάποιες πληροφορίες από ανώτατη ιρανική πηγή σχετικά με τις προϋποθέσεις της Τεχεράνης για συνομιλίες.

Μόλις μίλησα με άλλη ανώτατη ιρανική πηγή, η οποία είπε ότι το Ιράν και οι Ηνωμένες Πολιτείες συνεχίζουν να ανταλλάσσουν μηνύματα μέσω του Πακιστάν.

Η πηγή ανέφερε ότι η Τεχεράνη δεν θα επιδείξει ευελιξία όσο η Ουάσιγκτον συνεχίζει να απαιτεί την «παράδοσή της υπό πίεση».

Η ανώτατη ιρανική πηγή, που ζήτησε να μην κατονομαστεί, είπε ότι το Κατάρ μετέφερε τη Δευτέρα το μήνυμα της Τεχεράνης προς τις Ηνωμένες Πολιτείες και τις χώρες της περιοχής ότι, αν η Ουάσιγκτον πλήξει τους σταθμούς ηλεκτροπαραγωγής του Ιράν, «ολόκληρη η περιοχή και η Σαουδική Αραβία θα βυθιστούν στο απόλυτο σκοτάδι από τα ιρανικά αντίποινα».

Είπε επίσης ότι αυτό που θέλουν οι ΗΠΑ είναι το άνοιγμα των Στενών του Ορμούζ, και ότι το Ιράν δεν πρόκειται να τα ανοίξει με αντάλλαγμα κενές υποσχέσεις.

Προειδοποίησε ακόμη ότι «αν η κατάσταση ξεφύγει από κάθε έλεγχο, και οι σύμμαχοι του Ιράν θα κλείσουν επίσης τα Στενά Μπαμπ ελ-Μαντέμπ».

H απάντηση της Ευρωπαίας Εισαγγελέως Λ.Κοβέσι στον Κ.Μητσοτάκη: «Τα λεφτά τα δίναμε για να βοηθηθούν οι έντιμοι αγρότες όχι οι κυβερνητικοί εγκληματίες»

Από
pcuser
-
8

«Ο ΟΠΕΚΕΠΕ δεν είναι απλά υπηρεσία αλλά είναι το ακρωνύμιο της διαφθοράς, του νεποτισμού και του πελατειακού κράτους»

Απάντηση σε αυτά που λέει ο Κυριάκος Μητσοτάκης για την απάτη του ΟΠΕΚΕΠΕ, έχει δώσει η πρώην Ευρωπαία Εισαγγελέας Λάουρα Κοβέσι.

Μάλιστα αποδίδει ολόκληρη την ευθύνη την κυβέρνηση Μητσοτάκη καθώς όπως λέει χαρακτηριστικά το μεγαλύτερο εμπόδιο για να τιμωρηθούν οι πραγματικοί υπεύθυνοι, είναι το ελληνικό Σύνταγμα (και εννοεί το άρθρο 86 με βάση το οποίο μόνο η Βουλή έχει την αρμοδιότητα να ασκεί δίωξη για αδικήματα που τελέστηκαν κατά την άσκηση των καθηκόντων υπουργών και υφυπουργών).

«Για χρόνια, εγκληματίες [έκλεβαν] ευρωπαϊκά χρήματα.

Αυτά τα χρήματα προορίζονταν για τους αγρότες και τις οικογένειές τους, όχι για να πληρώσουν βίλες και αυτοκίνητα.

Ο ΟΠΕΚΕΠΕ έγινε το ακρωνύμιο για τη διαφθορά, τον νεποτισμό και τις πελατειακές πρακτικές.

Είναι ώρα να καθαρίσουμε τους στάβλους του Αυγεία.

Τα κακά νέα είναι πως, όπως και στην περίπτωση των Τεμπών, αυτή η έρευνα δεν μπορεί να φτάσει σε μέγιστο βάθος λόγω του ελληνικού Συντάγματος».

Η Ευρωπαία Εισαγγελέας κατονομάζει ευθέως το σύστημα που επί χρόνια λεηλατεί τα κοινοτικά κονδύλια.

Και ποιο είναι αυτό το σύστημα; Αυτό που η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει στήσει από το 2019.

Ο ΟΠΕΚΕΠΕ δεν λειτουργούσε μόνος του. Διοικούνταν και ελέγχονταν από υπουργούς της ΝΔ και ήταν εργαλείο για να πλουτίζουν ημέτεροι και οι οικογένειές τους ενώ οι πραγματικοί αγρότες μένουν χωρίς στήριξη.

Σημειώνεται ότι η Κοβέσι δεν είναι «ούτε ΣΥΡΙΖΑ ούτε ΠΑΣΟΚ». Είναι η Ευρωπαία Εισαγγελέας.

Και μιλάει με στοιχεία.

Την ίδια στιγμή που οι πολίτες πληρώνουν ακριβά λογαριασμούς και φόρους και δεν μπορούν να επιβιώσουν, κάποιοι μέσα στο σύστημα χτίζουν βίλες με λεφτά της ΕΕ.

Κανονικά θα έπρεπε να έχει παραιτηθεί ο Κυριάκος Μητσοτάκης. μετά από αυτά που του καταλογίζονται.

https://www.pronews.gr/wp-content/uploads/2026/04/06/sssx.io_1775465411551.mp4?_=1

https://www.pronews.gr/elliniki-politiki/h-apantisi-tis-eyropaias-eisaggeleos-l-kovesi-ston-k-mitsotaki-ta-lefta-ta-diname-gia-na-voithithoun-oi-entimoi-agrotes-oxi-oi-kyvernitikoi-egklimaties/

Ο Τραμπ προειδοποιεί για «κρίσιμη περίοδο» στον πόλεμο με το Ιράν, απειλώντας με σφοδρά πλήγματα αν δεν υπάρξει συμφωνία έως το βράδυ της Τρίτης

Από
anixneuseis
-
0

Του Tucker Reals, Joe Walsh, Lucia I Suarez Sang, Melissa Quinn
Ενημερώθηκε στις: 7 Απριλίου 2026 / 1:35 π.μ. EDT / CBS News

Τι πρέπει να γνωρίζετε σήμερα για τον πόλεμο με το Ιράν:

Ο πρόεδρος Τραμπ παρουσίασε την αμερικανική επιχείρηση που διέσωσε το διμελές πλήρωμα ενός F-15, μετά την κατάρριψη του μαχητικού την Παρασκευή στο Ιράν. Χαρακτήρισε την αποστολή «μία από τις μεγαλύτερες, πιο σύνθετες και πιο τρομακτικές» που έχει ποτέ διεξαγάγει ο αμερικανικός στρατός.

Βρίσκεται σε εξέλιξη διπλωματική προσπάθεια για να αποφευχθεί μια μεγάλη κλιμάκωση του πολέμου, με τον πρόεδρο να εξετάζει, μεταξύ άλλων, πακιστανική πρόταση για εκεχειρία 45 ημερών, ώστε να ανοίξουν ξανά τα Στενά του Ορμούζ. Πάνω από αυτή την προσπάθεια αιωρείται η υβριστική απειλή του Τραμπ να καταστρέψει σταθμούς παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας και άλλες πολιτικές υποδομές του Ιράν, αν η Τεχεράνη δεν συμφωνήσει σε μια συμφωνία έως το βράδυ της Τρίτης.

Ο Τραμπ δήλωσε ότι το Ιράν φαίνεται να διαπραγματεύεται «καλή τη πίστει» και ότι οποιαδήποτε συμφωνία με την Τεχεράνη θα πρέπει να διασφαλίζει την «ελεύθερη διακίνηση του πετρελαίου».

Τα αμερικανοϊσραηλινά πλήγματα συνεχίζονται, με τον επικεφαλής των μυστικών υπηρεσιών των ισχυρών Φρουρών της Επανάστασης του Ιράν να συγκαταλέγεται μεταξύ δεκάδων νεκρών τη Δευτέρα. Το Ισραήλ και οι αμερικανικοί σύμμαχοι στον Περσικό Κόλπο δέχονται το κύριο βάρος των αντιποίνων της Τεχεράνης. Τέσσερις άνθρωποι σκοτώθηκαν από ιρανική πυραυλική επίθεση στο Ισραήλ, επιβεβαίωσε ο στρατός.

Πριν από 25 λεπτά

Ο πρέσβης του Ιράν στο Πακιστάν λέει ότι οι προσπάθειες για τον τερματισμό του πολέμου πλησιάζουν σε «κρίσιμο, ευαίσθητο στάδιο»

Ο πρέσβης του Ιράν στο Πακιστάν, το οποίο μεσολαβεί σε έμμεσες συνομιλίες μεταξύ Ιράν και Ηνωμένων Πολιτειών, δήλωσε την Τρίτη ότι οι προσπάθειες για τον τερματισμό του πολέμου πλησίαζαν σε «κρίσιμο» στάδιο.

«Οι θετικές και παραγωγικές προσπάθειες, με καλή θέληση και καλές υπηρεσίες, για να σταματήσει ο πόλεμος, πλησιάζουν σε ένα κρίσιμο, ευαίσθητο στάδιο», έγραψε στο X ο πρέσβης Ρεζά Αμίρι Μογαδάμ, χωρίς να δώσει λεπτομέρειες.

Το μήνυμα ήρθε λίγες ώρες πριν από την προθεσμία που είχε θέσει ο πρόεδρος Τραμπ στο Ιράν να ανοίξει τα Στενά του Ορμούζ στη ναυσιπλοΐα, διαφορετικά θα αντιμετωπίσει επιθέσεις σε βασικές υποδομές.

Από AFP

Πριν από 30 λεπτά

Πλήγματα «κατέστρεψαν ολοσχερώς» συναγωγή στην Τεχεράνη, λένε τοπικά μέσα

Αμερικανοϊσραηλινά πλήγματα νωρίς το πρωί της Τρίτης «κατέστρεψαν ολοσχερώς» μια συναγωγή στην Τεχεράνη, μετέδωσαν το ιρανικό πρακτορείο Mehr και η εφημερίδα Shargh.

«Σύμφωνα με προκαταρκτικές πληροφορίες, η Συναγωγή Ραφί-Νία … καταστράφηκε ολοσχερώς στις πρωινές επιθέσεις», έγραψε η Shargh.

Ο Ιουδαϊσμός είναι μία από τις θρησκείες των αναγνωρισμένων μειονοτήτων στο Ιράν και η χώρα εξακολουθεί να διαθέτει μια μικρή εβραϊκή κοινότητα, αν και πολλά μέλη της εγκατέλειψαν τη χώρα μετά την Ισλαμική Επανάσταση του 1979.

Δεν υπάρχουν δημόσια διαθέσιμα επίσημα στοιχεία, αλλά εκτιμάται ότι στο Ιράν εξακολουθούν να ζουν λίγες χιλιάδες Εβραίοι.

Η Shargh χαρακτήρισε τη συναγωγή «ένα από τα σημαντικότερα μέρη συγκέντρωσης και εορτασμού για τους Εβραίους του Χορασάν», αναφερόμενη στη βορειοανατολική επαρχία του Ιράν.

Το σιιτικό Ισλάμ είναι η κυρίαρχη θρησκεία στο Ιράν, όμως το Σύνταγμα αναγνωρίζει το σουνιτικό Ισλάμ, τον ζωροαστρισμό, τον Ιουδαϊσμό και τον Χριστιανισμό ως μειονοτικές θρησκείες, καθεμία από τις οποίες εκπροσωπείται στο κοινοβούλιο.

Από AFP

Πριν από 48 λεπτά

Η Σαουδική Αραβία κλείνει τον μοναδικό οδικό σύνδεσμο με το Μπαχρέιν μετά από ιρανικά πλήγματα σε ενεργειακές εγκαταστάσεις

Η Σαουδική Αραβία έκλεισε την Τρίτη τον μοναδικό δρόμο που τη συνδέει με το Μπαχρέιν, αφού το Ιράν εκτόξευσε πυραύλους προς την πλούσια σε πετρέλαιο Ανατολική Επαρχία της.

Η Τεχεράνη εκτόξευσε επτά βαλλιστικούς πυραύλους κατά της Σαουδικής Αραβίας, οι οποίοι, σύμφωνα με τις αρχές, διασκορπίστηκαν σε συντρίμμια κοντά σε ενεργειακές εγκαταστάσεις καθώς αναχαιτίζονταν. Ο εκπρόσωπος του υπουργείου Άμυνας, υποστράτηγος Τούρκι αλ-Μάλκι, δήλωσε ότι οι ζημιές βρίσκονται υπό αξιολόγηση.

Στο μεταξύ, η Σαουδική Αραβία ανακοίνωσε ότι κλείνει τη γέφυρα King Fahd Causeway, μήκους 15,5 μιλίων, ένα σύμπλεγμα γεφυρών που τη συνδέει με το νησιωτικό βασίλειο του Μπαχρέιν, λόγω της απειλής και νέων ιρανικών επιθέσεων με στόχο την Ανατολική Επαρχία.

Ο 5ος Στόλος του αμερικανικού Πολεμικού Ναυτικού έχει την έδρα του στο Μπαχρέιν.

CBS/AP

2:00 π.μ.

Ο ισραηλινός στρατός προειδοποιεί τους Ιρανούς να μην χρησιμοποιούν τρένα πριν από το βράδυ της Τρίτης

Οι Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις προειδοποίησαν το πρωί της Τρίτης τους Ιρανούς να αποφύγουν τη χρήση τρένων για περίπου 12 ώρες.

Οι IDF εξέδωσαν την προειδοποίηση στα φαρσί στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης λίγο πριν από τις 9 π.μ. ώρα Τεχεράνης.

Σε ανάρτηση με τίτλο «Επείγουσα προειδοποίηση προς τους χρήστες και επιβάτες τρένων στη χώρα του Ιράν», οι IDF ανέφεραν:
«Αγαπητοί πολίτες, για χάρη της ασφάλειάς σας, σας ζητούμε ευγενικά από αυτή τη στιγμή έως τις 21:00 ώρα Ιράν να μην χρησιμοποιείτε και να μη μετακινείστε με τρένο σε όλη τη χώρα. Η παρουσία σας μέσα στα τρένα και κοντά στις σιδηροδρομικές γραμμές θέτει τη ζωή σας σε κίνδυνο».

Οι IDF φαίνεται πως υποδήλωναν επικείμενα πλήγματα κατά του σιδηροδρομικού δικτύου του Ιράν.

Από Brian Dakss 

CBS

Πώς ο Τομ Μπάρακ οδήγησε την Ουάσιγκτον στην απώλεια του «κουρδικού στρατού» στο Ιράν;

Από
anixneuseis
-
0

 

6 Απριλίου 2026

Ο Τομ Μπάρακ, πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου της εταιρείας κινηματογραφικής παραγωγής Miramax, σε εκδήλωση προς τιμήν του ηθοποιού Ρομπ Λόου στο Χόλιγουντ, στις 8 Δεκεμβρίου 2015 | AFP

Μονάδα Ιρανικών Σπουδών

Εισαγωγή

Ένα από τα λιγότερο συζητημένα ερωτήματα στο πλαίσιο του αμερικανοϊσραηλινού πολεμικού σχεδίου κατά του Ιράν, από τις 28 Φεβρουαρίου 2026, φαίνεται να αφορά τον λόγο για τον οποίο το ιρανικό κουρδικό πεδίο δεν μετατράπηκε σε ενεργό χερσαίο μέτωπο στο Ανατολικό Κουρδιστάν — ονομασία που χρησιμοποιείται στην κουρδική πολιτική βιβλιογραφία για τις κουρδικές περιοχές του Ιράν, στα δυτικά της χώρας. Και αυτό, παρά την ύπαρξη ένοπλων κουρδικών οργανώσεων και παρά το γεγονός ότι η συνοριακή γεωγραφία με την Περιφέρεια του Κουρδιστάν στο Ιράκ παρέχει, θεωρητικά, ένα όχι αμελητέο επιχειρησιακό περιθώριο.

Η άμεση στρατιωτική ανάγνωση ίσως να μη δίνει επαρκή απάντηση. Είναι αλήθεια ότι υπήρξαν άμεσες ιρανικές απειλές προς την Περιφέρεια του Κουρδιστάν του Ιράκ, ως προειδοποίηση για το ενδεχόμενο έναρξης οποιασδήποτε ένοπλης δράσης εναντίον του Ιράν από τα στρατόπεδα των κουρδικών κομμάτων, τα οποία βρίσκονται στην πλειονότητά τους σε περιοχές υπό τον έλεγχο της κυβέρνησης της Περιφέρειας του Κουρδιστάν του Ιράκ. Είναι επίσης αλήθεια ότι υπήρξαν έγκαιρες τουρκικές προειδοποιήσεις προς το Κόμμα Ελεύθερης Ζωής του Κουρδιστάν (PJAK) να μην προχωρήσει σε καμία διείσδυση στο ιρανικό έδαφος. Όμως όλα αυτά δεν αρκούν για να εξηγήσουν γιατί τα κουρδικά κόμματα δεν ανταποκρίθηκαν σε άμεσο αίτημα του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ να συμμετάσχουν χερσαία στις επιχειρήσεις, σε σημείο που το όνομα των Κούρδων του Ιράν να βρεθεί στην κορυφή των τίτλων μεγάλων διεθνών μέσων ενημέρωσης, ενώ δημοσιεύθηκαν και ανακριβείς πληροφορίες ότι οι Κούρδοι είχαν ήδη ξεκινήσει χερσαία επίθεση στις πρώτες ημέρες του πολέμου.

Το ζήτημα συνδέεται σε μεγάλο βαθμό με το επίπεδο πολιτικής εμπιστοσύνης που έχουν τα ιρανικά κουρδικά κόμματα προς την πλευρά που υποτίθεται ότι θα αναλάμβανε την πολιτική κάλυψη μιας τέτοιας εμπλοκής, δηλαδή τις Ηνωμένες Πολιτείες. Σε αυτό το πλαίσιο αναδεικνύεται μια σημαντική υπόθεση: η εμπειρία που συσσώρευσαν οι Κούρδοι κατά τον τελευταίο χρόνο στη Συρία, υπό τη διαχείριση του Αμερικανού απεσταλμένου Τομ Μπάρακ, μετατράπηκε σε διασυνοριακό παράγοντα πολιτικής αποτροπής, κάνοντας τους Κούρδους στο Ιράν πιο επιφυλακτικούς και λιγότερο διατεθειμένους να μπουν σε μια χερσαία περιπέτεια χωρίς προηγούμενες πολιτικές εγγυήσεις.

Η βασική υπόθεση

Η υπόθεση αυτή στηρίζεται στο ότι οι Κούρδοι του Ιράν δεν αντιμετώπισαν τον εν εξελίξει πόλεμο κατά της Τεχεράνης μόνο από τη σκοπιά της εξάντλησης του ιρανικού καθεστώτος, αλλά και μέσα από το πρίσμα της πρακτικής αντιμετώπισης των Κούρδων από την Ουάσιγκτον στη Συρία και το Ιράκ τα τελευταία χρόνια. Στο Ιρακινό Κουρδιστάν, η Ουάσιγκτον δεν στήριξε το δημοψήφισμα ανεξαρτησίας του φθινοπώρου του 2017, ούτε κατέβαλε προσπάθεια να αποτρέψει την επίθεση των πολιτοφυλακών αλ-Χασντ αλ-Σαάμπι εναντίον της περιοχής. Και από τον διορισμό του Τομ Μπάρακ ως ειδικού απεσταλμένου στη Συρία, τον Μάιο του 2025, η αμερικανική πολιτική άρχισε να κλίνει σαφώς προς την προτεραιότητα της «επανένωσης του συριακού κράτους» και της ενσωμάτωσης των «SDF» στη δομή της νέας κεντρικής εξουσίας στη Δαμασκό.

Ο Μπάρακ διατύπωσε διαδοχικές δηλώσεις για τα μειονεκτήματα της αυτονομίας στα κράτη, δηλώσεις που αξιοποιήθηκαν από εθνικιστικούς συγκεντρωτικούς κύκλους για να νομιμοποιήσουν νέους πολέμους εξόντωσης στο εσωτερικό της Συρίας. Μάλιστα, ενθάρρυνε ακόμη και τις πολιτοφυλακές αλ-Χασντ αλ-Σαάμπι να αμφισβητήσουν την εμπειρία της Περιφέρειας του Κουρδιστάν στο Ιράκ, μέσα από την επιδοκιμασία σοκαριστικών δηλώσεων του Τομ Μπάρακ περί αποτυχίας της ομοσπονδιοποίησης στο Ιράκ — κάτι που δεν είχε τολμήσει να πει κανένας Ιρακινός πολιτικός εχθρικός προς την Περιφέρεια όλα τα προηγούμενα χρόνια μετά την πτώση του καθεστώτος Σαντάμ Χουσεΐν.

Πρώτον: Τι έκανε ο Τομ Μπάρακ στο συριακό ζήτημα;

Όταν ο Μπάρακ ανέλαβε τον συριακό φάκελο, έφερε μαζί του μια σαφή αντίληψη για το είδος του κράτους που επιθυμούσε η Ουάσιγκτον στη μετα-Άσαντ Συρία: ένα κεντρικό κράτος, με μία ενιαία αναφορά, έναν στρατό και περιορισμένα τοπικά πλαίσια διοίκησης. Αυτή η κατεύθυνση εμφανίστηκε μέσα από μια σταδιακή πορεία: πίεση προς την κατάργηση των «SDF» ή, στην καλύτερη περίπτωση, προς την ενσωμάτωση αυτών των δυνάμεων στους θεσμούς του συριακού κράτους, το οποίο θα ελέγχεται από μη συμβιωτικές ιδεολογικές κατευθύνσεις. Ο Μπάρακ παρουσίασε αυτές τις ιδέες, με εξουσιοδότηση της κυβέρνησης Τραμπ, ως μέτρα που θα επέτρεπαν αργότερα μια συνολική αμερικανική αποχώρηση από τη Συρία, αποστέλλοντας διαδοχικά σήματα ότι η Ουάσιγκτον δεν έβλεπε πλέον μακροπρόθεσμο μέλλον για μια ξεχωριστή εταιρική σχέση με την Αυτόνομη Διοίκηση στη Βόρεια και Ανατολική Συρία.

Η βαρύτητα αυτής της πορείας αυξήθηκε όταν η Ουάσιγκτον, μέσω του Μπάρακ, έδωσε έγκριση για την απορρόφηση χιλιάδων πρώην ξένων μαχητών στη νέα συριακή στρατιωτική δομή, υπό τον όρο της «διαφάνειας», παρότι πολλοί από αυτούς ανήκαν προηγουμένως σε τζιχαντιστικού τύπου αντάρτικους σχηματισμούς· και ενώ μέχρι τότε αυτό το ζήτημα αποτελούσε ένα από τα δυσκολότερα εμπόδια στην προσέγγιση της Δύσης με τη Δαμασκό.

Στην κουρδική ανάγνωση, η Ουάσιγκτον —την οποία εκπροσωπεί ο Τομ Μπάρακ— φαινόταν πιο ευέλικτη απέναντι στην ενσωμάτωση στοιχείων που προέρχονταν από το περιβάλλον της «Χαγιάτ Ταχρίρ αλ-Σαμ» και της Αλ Κάιντα, και ταυτόχρονα πιο επίμονη στην πίεση προς τους Κούρδους να εγκαταλείψουν τη δική τους πολιτική και στρατιωτική φόρμουλα προς όφελος ενός τζιχαντιστικού οράματος, το οποίο ισχυρίζεται ότι έχει εγκαταλείψει την τζιχάντ αλλά διατηρεί όλα τα εργαλεία της τζιχαντιστικής κινητοποίησης σε κάθε εσωτερική σύγκρουση.

Οι προσπάθειες εφαρμογής αποκεντρωμένων μορφών διακυβέρνησης στην περιοχή, παρά τις υποσχέσεις που φέρουν για κοινωνίες εξαντλημένες από μακρά χρόνια δικτατορίας και πολέμων, θα είναι αναγκαστικά σύνθετες, ανομοιογενείς και ευάλωτες σε οπισθοχωρήσεις, καθώς και σε εξωτερικές παρεμβάσεις.

Όταν ο Τομ Μπάρακ είπε ότι «η ομοσπονδιοποίηση δεν πετυχαίνει» στη Συρία και στο Ιράκ, επανέφερε ένα πρότυπο διεθνούς σκέψης που υπάρχει εδώ και έναν αιώνα· ένα πρότυπο που έχει αποτύχει επανειλημμένα να φέρει ειρήνη, σταθερότητα ή δικαιοσύνη στην περιοχή. Η δήλωσή του, στην οποία επέκρινε ειδικά τις Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις με το επιχείρημα ότι καθυστερούσαν στις διαπραγματεύσεις με το νέο καθεστώς στη Δαμασκό, υπονοούσε ότι η αποκεντρωμένη διακυβέρνηση συνιστά εμπόδιο στην επίλυση συγκρούσεων. Και η ηγεσία της «νέας μας κεντρικότητας» έσπευσε να αξιοποιήσει αυτό το αφήγημα, ξεκινώντας αιματηρή επίθεση κατά των Δρούζων στη Σουέιντα, ενώ απειλούσε τους Κούρδους ως επόμενο στόχο.

Σε προηγούμενη ανάγνωση του Κουρδικού Κέντρου Μελετών, δεν ήταν η ομοσπονδιοποίηση εκείνη που αποσταθεροποίησε το Ιράκ, όπως υποστήριξε ο Μπάρακ· αντίθετα, η αντεπίθεση στο μοντέλο της ομοσπονδίας ήταν αυτή που γονάτισε το Ιράκ, μετά από χρόνια συνάντησης της τρομοκρατίας στο έδαφος της χώρας και δημιουργίας μιας «τρομοκρατικής δεξαμενής» από εκείνους που κυβερνούν μέσα στον φόβο. Η τζιχαντιστική ιδεολογία δεν κατάφερε να κυβερνήσει το Ιράκ, αλλά θεμελίωσε μια δομική καταστροφή στη χώρα, σε τέτοιο βαθμό ώστε και οι ίδιοι οι νικητές να μετατραπούν σε μηχανή φθοράς και διαφθοράς. Συνεπώς, το συμπέρασμα δεν είναι ότι η ομοσπονδιοποίηση δεν λειτουργεί, αλλά ότι η αντεπίθεση εναντίον της ομοσπονδιοποίησης ήταν εκείνη που υπονόμευσε την ιρακινή εμπειρία, η οποία παραμένει πάντως καλύτερη από το περιβάλλον της ως προς τις εξουσίες της περιφέρειας και του κέντρου.

Τα συγκεντρωτικά κράτη στη Μέση Ανατολή δεν οδήγησαν σε ενότητα ή σταθερότητα. Αντιθέτως, έσπειραν τον διχασμό, δημιούργησαν κενά εξουσίας και πυροδότησαν κύκλους βίας των οποίων οι συνέπειες επεκτάθηκαν πέρα από τα σύνορα. Συγκεντρώνοντας την εξουσία στα χέρια στενών ελίτ, τα καθεστώτα αυτά παρήγαγαν παράγοντες απώθησης που προκάλεσαν ευρείες μεταναστευτικές και εκτοπιστικές ροές. Την ίδια στιγμή, οι αυταρχικές δομές συνέβαλαν στη δημιουργία γόνιμων περιβαλλόντων για τον εξτρεμισμό και την τρομοκρατία.

Οι σωρευτικές επιπτώσεις αυτών των δυναμικών αποκαλύπτουν το βάθος των κινδύνων που συνδέονται με αυτά τα πολιτικά συστήματα. Και η υπόθεση ότι η αναβίωση ή η συνέχιση του ίδιου αυταρχικού συγκεντρωτικού μοντέλου θα μπορούσε να οδηγήσει σε διαφορετικά αποτελέσματα αγνοεί δεκαετίες αποδείξεων που δείχνουν ακριβώς το αντίθετο.

Δεύτερον: Τα γεγονότα στο πεδίο που παρακολούθησαν οι Κούρδοι του Ιράν

Στις 8 Ιανουαρίου 2026, το συριακό υπουργείο Άμυνας ανακοίνωσε κατάπαυση του πυρός σε τρεις συνοικίες του Χαλεπίου, έπειτα από τρεις ημέρες βίαιης επίθεσης εναντίον τοπικών δυνάμεων, εν μέσω βομβαρδισμών, πυρκαγιών, μαζικού εκτοπισμού και φρικτών παραβιάσεων.

Δεν βρισκόμαστε πλέον μπροστά σε μια θεωρητική συζήτηση περί συγκεντρωτισμού και αποκέντρωσης, αλλά μπροστά σε ένα μοντέλο που λέει ότι το νέο κράτος στη Δαμασκό είναι έτοιμο να χρησιμοποιήσει βία σε περιοχές με κουρδικό βάρος όταν οι διαπραγματεύσεις σκοντάφτουν.

Στην επίθεση κατά των περιοχών ανατολικά του Ευφράτη, τον Ιανουάριο του 2026, η Ουάσιγκτον δεν αντέδρασε ρητά εναντίον μιας «περιορισμένης» επιχείρησης κατά των «SDF». Η επιχείρηση, ωστόσο, όπως εξελίχθηκε, δεν ήταν περιορισμένη, αλλά ένας γενικευμένος πόλεμος εναντίον των Κούρδων, μετά τον οποίο ο γενικός διοικητής των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων, Μαζλούμ Αμπντί, κήρυξε γενική επιστράτευση — και αυτή η επιστράτευση στρεφόταν τόσο προς τις συριακές δυνάμεις όσο και προς την ίδια την αμερικανική πολιτική.

Και λίγες ημέρες αργότερα, η εικόνα έγινε ακόμη πιο σαφής. Στις 21 Ιανουαρίου 2026, το Reuters δημοσίευσε έρευνα για το πώς ο Άχμαντ αλ-Σάραα ανέκτησε περιοχές που βρίσκονταν υπό τον έλεγχο των «SDF», ενώ η Ουάσιγκτον παρέμενε στο πλευρό του. Σύμφωνα με την έρευνα αυτή, Σύροι αξιωματούχοι έθεσαν στο Παρίσι την ιδέα μιας περιορισμένης επιχείρησης για την ανακατάληψη ορισμένων περιοχών, χωρίς να συναντήσουν αντιρρήσεις. Δύο εβδομάδες αργότερα, με την έναρξη της επίθεσης, η Ουάσιγκτον άρχισε να στέλνει σήματα προς τις «SDF» ότι απομακρύνεται από την παραδοσιακή της στήριξη, σύμφωνα με Αμερικανό διπλωμάτη και άλλες πηγές. Το Reuters μετέδωσε επίσης, επικαλούμενο τρεις πηγές, ότι ο Μπάρακ είπε στον διοικητή των «SDF» Μαζλούμ Αμπντί, σε συνάντηση στις 17 Ιανουαρίου 2026 στην Περιφέρεια του Κουρδιστάν στο Ιράκ, ότι τα συμφέροντα των Ηνωμένων Πολιτειών βρίσκονται με τον Άχμαντ αλ-Σάραα και όχι με τις «SDF».

Για τους Κούρδους του Ιράν, όλα αυτά ήταν αρκετά ώστε να παγιωθεί μια απαισιόδοξη εντύπωση: αν αυτή ήταν η μοίρα της Ροζάβα ύστερα από μακρά χρόνια μάχης στο πλευρό της Ουάσιγκτον, τότε ποια θα ήταν η μοίρα των Κούρδων του Ιράν αν έμπαιναν στον πόλεμο και κατόπιν εγκαταλείπονταν απέναντι σε ένα ακόμη πιο ακραίο συγκεντρωτικό κράτος;

Τρίτον: Πώς αντανακλάστηκε το συριακό πρότυπο στους υπολογισμούς των Κούρδων του Ιράν;

Στις 6 Μαρτίου 2026, το Associated Press μετέδωσε, επικαλούμενο κουρδικές ηγεσίες από το Ανατολικό Κουρδιστάν, ότι δεν σχεδίαζαν άμεση διασυνοριακή επίθεση κατά του Ιράν, αλλά θα μπορούσαν να συμμετάσχουν σε χερσαία εισβολή αν αυτή εξαπολυόταν από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Όλοι, όμως, συμφωνούσαν ότι οι Κούρδοι «δεν πρέπει να θέσουν τους εαυτούς τους στην αιχμή του δόρατος της επίθεσης». Αυτή η φράση αποκαλύπτει το βάθος της επιφυλακτικότητας. Το πρόβλημα δεν αφορά πλέον το αν υπάρχουν μαχητές ή όχι, ούτε τη δυνατότητα δράσης μέσω των ορεινών συνόρων, αλλά το ερώτημα: ποιος θα εγγυηθεί την επόμενη μέρα του πολέμου;

Έτσι μπορεί να εξηγηθεί η σκληρή στάση των ιρανικών κουρδικών κομμάτων ή αυτό που σε ορισμένους αμερικανικούς και ισραηλινούς κύκλους φάνηκε ως «αδύνατοι όροι». Τα κόμματα αυτά, κατά πάσα πιθανότητα, διάβαζαν τη συριακή εμπειρία γραμμή προς γραμμή. Είδαν ότι η Ουάσιγκτον ώθησε τη Ροζάβα προς ενσωμάτωση σε ένα συγκεντρωτικό κράτος και άνοιξε τον δρόμο σε μια στρατιωτική επιχείρηση με εξοντωτικά χαρακτηριστικά εναντίον των Κούρδων. Υπό αυτό το πρίσμα, η απαίτηση για πολύ ισχυρότερες πολιτικές και νομικές εγγυήσεις από τις συνήθεις γίνεται αναπόφευκτη, επειδή η εναλλακτική θα μπορούσε να είναι χειρότερη ακόμη και από την παραμονή εκτός πολέμου.

Τέταρτον: Γιατί αυτό ήταν πιο καθοριστικό από τον στρατιωτικό παράγοντα;

Οι Κούρδοι του Ιράν δεν βλέπουν τον πόλεμο ως μια σύντομη τακτική στιγμή, αλλά ως πύλη προς την επόμενη μέρα. Και η επόμενη μέρα, γι’ αυτούς, είναι πιο επικίνδυνη από την ίδια την ημέρα της μάχης. Αν συμμετείχαν στην αποδυνάμωση της Τεχεράνης ή στο άνοιγμα ενός ευρέος εσωτερικού μετώπου, χωρίς σαφείς αμερικανικές εγγυήσεις για τη μορφή του επόμενου πολιτικού συστήματος, για την αποκέντρωση, για τα εθνικά δικαιώματα ή για την προστασία από την εκδίκηση της νέας εξουσίας ή από μεταγενέστερες περιφερειακές παρεμβάσεις, τότε θα μπορούσαν να βρεθούν αντιμέτωποι με μια ιρανική εκδοχή ακόμη πιο βίαιη από ό,τι συνέβη στους Κούρδους της Συρίας. Το συριακό πρότυπο τους προσέφερε μια σχεδόν ολοκληρωμένη εικόνα: μακρύς πόλεμος, συνεργασία με την Ουάσιγκτον, μια σχετικά συνεκτική δομή αυτοδιοίκησης και στη συνέχεια έντονη αμερικανική πίεση για επιστροφή στο κέντρο, μαζί με υποχώρηση της προθυμίας να προστατευθεί αυτή η φόρμουλα στο πεδίο.

Πέμπτον: Η σημασία του τουρκικού παράγοντα σε αυτή την εκτίμηση

Υπάρχει και ένα επιπλέον στοιχείο που έκανε τους Κούρδους του Ιράν πιο επιφυλακτικούς: η συριακή εμπειρία έδειξε επίσης πώς η αμερικανική πίεση διασταυρώνεται με την τουρκική αντίρρηση. Έτσι, οποιαδήποτε ευρείας κλίμακας κουρδική κίνηση εντός του Ιράν, χωρίς αμερικανική νομική δέσμευση, δεν θα αποτελούσε μόνο σύγκρουση με την Τεχεράνη, αλλά θα μπορούσε επίσης να ανοίξει τον δρόμο σε εχθρικές προς αυτούς συγκεντρωτικές κυβερνήσεις σε περιφερειακό επίπεδο, με πρώτη την Τουρκία, τοποθετώντας τις κουρδικές δυνάμεις μέσα σε ένα γεωγραφικό τόξο πολιορκίας από περισσότερες από μία κατευθύνσεις.

Πιθανά σενάρια

Το πρώτο σενάριο, και το πιθανότερο, είναι να συνεχιστεί ο δισταγμός των Κούρδων του Ιράν όσο η Ουάσιγκτον αδυνατεί να προσφέρει πολιτικές εγγυήσεις που να υπερβαίνουν τις περιστασιακές συνεννοήσεις. Σε αυτό το σενάριο, ορισμένες περιορισμένες κινήσεις ή συμβολικές επιχειρήσεις παραμένουν πιθανές, αλλά χωρίς να μετατραπούν σε ευρύ χερσαίο μέτωπο.

Το δεύτερο σενάριο είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες να επιχειρήσουν αργότερα, εφόσον συνεχιστεί ο πόλεμος, να αποκαταστήσουν την εμπιστοσύνη μέσω δεσμεύσεων, πολιτικών συνεννοήσεων ή πιο άμεσης στήριξης. Ωστόσο, η επιτυχία αυτού του εγχειρήματος θα παραμείνει περιορισμένη αν δεν συνοδευτεί από πραγματική αλλαγή της συμπεριφοράς τους απέναντι στους Κούρδους στην ίδια τη Συρία. Τα αρνητικά μηνύματα που προήλθαν από την ανατολική όχθη του Ευφράτη προκαλούν κουρδική ανησυχία παντού.

Το τρίτο σενάριο, και το ασθενέστερο, είναι μια δραματική εξέλιξη στο εσωτερικό του Ιράν να ωθήσει ορισμένα κουρδικά κόμματα να ποντάρουν στο χάος και να ανοίξουν ένα ευρύ μέτωπο παρά τις αμφιβολίες. Ωστόσο, τα δεδομένα που έχουν δημοσιευθεί έως τώρα δεν δείχνουν ότι αυτή είναι η προτιμώμενη επιλογή τους, ιδίως όσο επιμένουν να μη μετατραπούν στην αιχμή του δόρατος χωρίς αμερικανική δέσμευση σε μορφή νόμου εγκεκριμένου από το Κογκρέσο, παρόμοιου με τον Νόμο για την Απελευθέρωση του Ιράκ, που άνοιξε τον δρόμο για την ανατροπή του καθεστώτος Σαντάμ Χουσεΐν το 2003.

Συμπέρασμα

Η απουσία ενός «κουρδικού χερσαίου στρατού» από τον πόλεμο στο Ιράν αντανακλά την απουσία εμπιστοσύνης στο αμερικανικό σχέδιο για την «επόμενη μέρα».

Το πιθανότερο είναι ότι ένας από τους βασικούς λόγους της αποτυχίας της Ουάσιγκτον να μετατρέψει τους Κούρδους του Ιράν σε αποτελεσματική χερσαία δύναμη στον τρέχοντα πόλεμο είναι η διάβρωση της κουρδικής εμπιστοσύνης προς την αμερικανική διοίκηση, εξαιτίας όσων συνέβησαν στη Συρία κατά το 2025 και τον Ιανουάριο του 2026. Αυτό δεν σημαίνει ότι ο Τομ Μπάρακ ήταν ο μόνος παράγοντας, ούτε ότι τα ιρανικά κουρδικά κόμματα ήταν εξαρχής έτοιμα να μπουν στον πόλεμο και έπειτα υπαναχώρησαν μόνο εξαιτίας του. Όμως, κατά πάσα πιθανότητα, υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους λόγους που οδήγησαν σε αυτή την αναθεώρηση, η οποία κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η εμπλοκή των Κούρδων του Ιράν φαινόταν εξαιρετικά επικίνδυνη και με περιορισμένα οφέλη.

Η αμερικανική πολιτική στο κουρδικό ζήτημα στη Συρία συνέβαλε έτσι στην υπονόμευση της δυνατότητας αξιοποίησης των κουρδικών δυνάμεων στο Ιράν, δηλαδή του μοναδικού τοπικού παράγοντα που θα μπορούσε να επεκτείνει τον πόλεμο στο εσωτερικό του Ιράν μέσω μιας οργανωμένης χερσαίας διάστασης.

nlka.net

Ο πόλεμος μετατρέπει το Ιράν σε μια μεγάλη παγκόσμια δύναμη

Από
anixneuseis
-
0

The New York Times

6 Απριλίου 2026
Του Robert A. Pape

Ο δρ. Pape είναι καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου και μελετά τη στρατιωτική στρατηγική και τη διεθνή ασφάλεια.

Τα τελευταία χρόνια, η συμβατική γεωπολιτική σοφία υποστήριζε ότι η παγκόσμια τάξη πραγμάτων κινούνταν προς τρία κέντρα ισχύος: τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Κίνα και τη Ρωσία. Η άποψη αυτή βασιζόταν στην παραδοχή ότι η ισχύς προερχόταν κυρίως από το οικονομικό μέγεθος και τη στρατιωτική ικανότητα.

Αυτή η παραδοχή δεν ισχύει πλέον. Ένα τέταρτο κέντρο παγκόσμιας ισχύος αναδύεται γρήγορα — το Ιράν — το οποίο δεν ανταγωνίζεται αυτές τις τρεις χώρες ούτε οικονομικά ούτε στρατιωτικά. Αντίθετα, η νέα του ισχύς προέρχεται από τον έλεγχό του στο σημαντικότερο ενεργειακό σημείο ασφυξίας της παγκόσμιας οικονομίας, τα Στενά του Ορμούζ.

Τα Στενά επί μακρόν αποτελούσαν διεθνή θαλάσσια οδό, μέσω της οποίας πλοία από όλες τις χώρες μπορούσαν να διέρχονται. Όμως, η κοινή στρατιωτική εκστρατεία που ξεκίνησαν φέτος οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ εναντίον του Ιράν οδήγησε την Τεχεράνη στη δημιουργία ενός επιλεκτικού στρατιωτικού αποκλεισμού των Στενών.

Περίπου το ένα πέμπτο της παγκόσμιας προσφοράς πετρελαίου και υγροποιημένου φυσικού αερίου διέρχεται από αυτά τα Στενά. Δεν υπάρχουν ουσιαστικές εναλλακτικές για αυτές τις διαδρομές εφοδιασμού στο άμεσο μέλλον. Αν ο ιρανικός έλεγχος στα Στενά διατηρηθεί για μήνες ή και χρόνια, όπως πιστεύω ότι μπορεί να συμβεί, θα αναδιαμορφώσει δραστικά την παγκόσμια τάξη εις βάρος των Ηνωμένων Πολιτειών.

Πολλοί αναλυτές πιστεύουν ότι ο έλεγχος του Ιράν στα Στενά του Ορμούζ είναι μόνο προσωρινός. Υπάρχει ευρέως η προσδοκία ότι οι αμερικανικές και συμμαχικές ναυτικές δυνάμεις σύντομα θα σταθεροποιήσουν την κατάσταση και ότι οι ροές πετρελαίου θα επανέλθουν στις γνώριμες γραμμές.

Αυτή η προσδοκία είναι εσφαλμένη. Υποθέτει ότι, για να συνεχίσει να ελέγχει τα Στενά, το Ιράν πρέπει να τα κλείσει φυσικά. Όμως, όπως έχουμε ήδη δει, μπορείς να ελέγχεις τα Στενά χωρίς να τα κλείνεις. Σήμερα, τα Στενά παραμένουν ανοικτά για τα δεξαμενόπλοια. Ωστόσο, η κίνηση έχει μειωθεί πάνω από 90% από την έναρξη του πολέμου, όχι επειδή το Ιράν βύθισε κάθε πλοίο που εισήλθε στα Στενά, αλλά επειδή, υπό την αξιόπιστη απειλή επίθεσης, οι ασφαλιστικές εταιρείες απέσυραν ή ανατιμολόγησαν την ασφαλιστική κάλυψη πολεμικού κινδύνου. Το να πλήττεται ένα φορτηγό πλοίο κάθε λίγες ημέρες ήταν υπεραρκετό για να καταστήσει τον κίνδυνο μη αποδεκτό.

Οι σύγχρονες οικονομίες δεν χρειάζονται απλώς πετρέλαιο. Χρειάζονται επίσης πετρέλαιο που να παραδίδεται στην ώρα του, σε μεγάλη κλίμακα και με προβλέψιμο ρίσκο. Όταν αυτή η αξιοπιστία καταρρέει, οι ασφαλιστικές αγορές σφίγγουν, τα ναύλα εκτοξεύονται και οι κυβερνήσεις αρχίζουν να βλέπουν την ενεργειακή πρόσβαση ως μια σύνθετη στρατηγική πρόκληση και όχι ως μια απλή συναλλαγή της αγοράς.

Το πρόβλημα για τις Ηνωμένες Πολιτείες είναι ζήτημα ασυμμετρίας. Η προστασία κάθε πετρελαϊκής αποστολής που διέρχεται από τα Στενά του Ορμούζ απέναντι σε πιθανές επιθέσεις — νάρκες, drones, πυραυλικά πλήγματα — είναι μια επιχείρηση πλήρους απασχόλησης. Απαιτεί συνεχή στρατιωτική παρουσία. Το Ιράν χρειάζεται μόνο να πλήττει ένα πετρελαιοφόρο πού και πού για να θέτει υπό αμφισβήτηση την αξιοπιστία των παγκόσμιων αποστολών πετρελαίου.

Ο πρόεδρος της Γαλλίας Εμανουέλ Μακρόν το είπε ξεκάθαρα την Πέμπτη, όταν δήλωσε ότι ήταν «μη ρεαλιστικό» να ανοίξουν τα Στενά του Ορμούζ διά της βίας και ότι «αυτό μπορεί να γίνει μόνο σε συνεννόηση με το Ιράν». Ουσιαστικά παραδεχόταν ότι η ροή πετρελαίου δεν μπορεί να εξασφαλιστεί χωρίς τη συμφωνία της Τεχεράνης.

Για δεκαετίες, ο Περσικός Κόλπος λειτουργούσε με μια απλή διευθέτηση: οι πετρελαιοπαραγωγοί εξήγαν, οι αγορές τιμολογούσαν και οι Ηνωμένες Πολιτείες διασφάλιζαν τη διαδρομή. Το σύστημα αυτό επέτρεπε τον ανταγωνισμό χωρίς αστάθεια. Τώρα, όμως, καταρρέει.

Τα κράτη του Κόλπου εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από τις εξαγωγές ενέργειας για τα κρατικά τους έσοδα. Όταν τα ασφάλιστρα εκτοξεύονται και η ναυσιπλοΐα γίνεται αβέβαιη, οι δημοσιονομικές επιπτώσεις είναι άμεσες. Οι κυβερνήσεις προσαρμόζονται. Τα φορτία ανακατευθύνονται. Τα συμβόλαια επαναδιαπραγματεύονται.

Αν αυτή η αβεβαιότητα επιμείνει, η διευθέτηση στον Κόλπο θα αλλάξει αναπόφευκτα, δίνοντας τη θέση της σε μια διαφορετική περιφερειακή τάξη — μια τάξη στην οποία τα κράτη του Κόλπου θα προσαρμόζονται ολοένα περισσότερο στον δρώντα που μπορεί να επηρεάζει πιο άμεσα την αξιοπιστία των εξαγωγών τους. Και αυτός ο δρών είναι πλέον το Ιράν.

Οι παγκόσμιες συνέπειες θα είναι πιο έντονες στην Ασία. Η Ιαπωνία, η Νότια Κορέα και η Ινδία εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από την ενέργεια του Κόλπου. Η Κίνα, αν και πιο διαφοροποιημένη, επίσης εξαρτάται από την περιοχή για μεγάλο μέρος των ενεργειακών της εισαγωγών. Αυτές οι εξαρτήσεις είναι ενσωματωμένες σε υποδομές — διυλιστήρια, θαλάσσιες διαδρομές και συστήματα αποθήκευσης — που δεν μπορούν να αναδιαμορφωθούν γρήγορα.

Αν η διαταραχή στον ενεργειακό εφοδιασμό συνεχιστεί, οι επιπτώσεις θα είναι εκτεταμένες. Το υψηλότερο κόστος ασφάλισης και μεταφοράς θα αυξήσει τις τιμές. Τα εμπορικά ισοζύγια θα επιδεινωθούν. Τα νομίσματα θα αποδυναμωθούν. Ο πληθωρισμός θα αυξηθεί. Η ενεργειακή εξάρτηση θα αρχίσει να διαμορφώνει την πολιτική. Οι κυβερνήσεις θα δίνουν προτεραιότητα στην πρόσβαση στην ενέργεια. Οι διπλωματικές επιλογές θα περιοριστούν. Οι ενέργειες που ενέχουν κίνδυνο περαιτέρω αστάθειας θα γίνουν δυσκολότερο να διατηρηθούν. Ένας κόσμος σαν εκείνον της δεκαετίας του 1970, όπου τα πετρελαϊκά σοκ οδήγησαν σε χρόνια στασιμοπληθωρισμού, δεν θα είναι πλέον μια μακρινή ανάμνηση αλλά μια πραγματικότητα που πλησιάζει.

Και πάλι, το Ιράν θα είναι ο ωφελημένος.

Η Κίνα εξαρτάται από την ενέργεια του Κόλπου για να διατηρήσει την ανάπτυξή της. Η Ρωσία ωφελείται από τις υψηλότερες και πιο ασταθείς τιμές της ενέργειας. Το Ιράν αποκτά διαπραγματευτική ισχύ χάρη στη θέση του στο στρατηγικό σημείο ασφυξίας του Ορμούζ. Καθεμία από αυτές τις τρεις χώρες έχει κίνητρα που στρέφονται ενάντια στην οικονομική σταθερότητα των Ηνωμένων Πολιτειών και των συμμάχων τους. Οι τρεις αυτές χώρες δεν χρειάζεται να συντονιστούν με τυπικό τρόπο. Η ίδια η δομή του συστήματος τις ωθεί προς την ίδια κατεύθυνση. Έτσι αναδύεται μια νέα τάξη πραγμάτων — όχι μέσω μιας επίσημης συμμαχίας, τουλάχιστον όχι στην αρχή, αλλά μέσω συγκλινόντων κινήτρων που με τον χρόνο αλληλοενισχύονται.

Άλλα πιθανά σενάρια στη διαμόρφωση της νέας παγκόσμιας τάξης είναι ακόμη πιο σκοτεινά. Φανταστείτε το Ιράν να ελέγχει περίπου το 20% του παγκόσμιου πετρελαίου, τη Ρωσία περίπου το 11% και την Κίνα να μπορεί να απορροφήσει μεγάλο μέρος αυτής της προσφοράς. Θα μπορούσαν να σχηματίσουν ένα καρτέλ που θα στερούσε από τη Δύση το 30% του παγκόσμιου πετρελαίου. Δεν χρειάζεται ιδιαίτερα σύνθετη ανάλυση για να αντιληφθεί κανείς τις καταστροφικές συνέπειες: απότομη υποχώρηση της ισχύος των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ευρώπης και μια παγκόσμια μετατόπιση προς την Κίνα, τη Ρωσία και το Ιράν.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες βρίσκονται μπροστά σε μια δύσκολη επιλογή: είτε να δεσμευθούν σε μια μακροπρόθεσμη προσπάθεια επαναφοράς του ελέγχου στα Στενά του Ορμούζ, είτε να αποδεχθούν μια νέα παγκόσμια ενεργειακή διευθέτηση στην οποία ο αμερικανικός έλεγχος δεν θα είναι πλέον διασφαλισμένος.

Αν επιλέξουν την αποδοχή, το αποτέλεσμα είναι σαφές: το διεθνές σύστημα θα αναδιοργανωθεί με το Ιράν ως τέταρτο κέντρο παγκόσμιας ισχύος. Αν όμως οι Ηνωμένες Πολιτείες επιλέξουν να επαναφέρουν τον στρατιωτικό έλεγχο, τότε τις περιμένει μια μακρά σύγκρουση, την οποία είναι πολύ πιθανό να χάσουν.

Ο πόλεμος με το Ιράν δεν είναι μια στρατιωτική σύγκρουση από την οποία οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν απλώς να αποχωρήσουν, με τα πράγματα να επιστρέφουν στην προηγούμενη κατάσταση. Το Ιράν ασφαλώς θα απαιτήσει βαρύ τίμημα σε μια νέα συνεννόηση με τις Ηνωμένες Πολιτείες — όμως αυτό το τίμημα θα είναι σίγουρα μικρότερο από εκείνο του εναλλακτικού μέλλοντος. Πρόκειται για έναν πόλεμο που μετασχηματίζει τα πάντα και, αν αυτές οι αλλαγές συνεχιστούν έστω και για λίγα χρόνια, η παγκόσμια τάξη θα αλλάξει αμετάκλητα.

Φωτογραφία πηγής: Vahid Salemi/Associated Press

Ο Robert A. Pape (@ProfessorPape) είναι καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου, όπου διευθύνει το Chicago Project on Security and Threats.

The New York Times

Η Τουρκία, το νέο Ιράν; Η αυξανόμενη πρόκληση της Άγκυρας προς τα δυτικά συμφέροντα

Από
anixneuseis
-
0

 

6 Απριλίου 2026 | The Jerusalem Post

Sinan Ciddi | Senior Fellow
Natalie Ecanow | Senior Research Analyst

Καθώς το Ιράν και οι πληρεξούσιοί του δέχονται ισχυρά πλήγματα από αμερικανικές και ισραηλινές δυνάμεις, παρατηρητές αναρωτιούνται αν η Τουρκία περιμένει στο παρασκήνιο για να αναδειχθεί στον επόμενο «μπαμπούλα» της περιοχής. Η απάντηση είναι πιθανότατα ναι, αν και με τη δική της μορφή.

Η Τουρκία δεν είναι Ιράν, όμως το να παρουσιάζεται ως μια ενόχληση ή απλώς ως μια «περίπλοκη» περίπτωση, το μόνο που κάνει είναι να ενθαρρύνει ένα ολοένα πιο ώριμο εχθρικό καθεστώς, με καταγεγραμμένο ιστορικό υπονόμευσης των δυτικών συμμάχων του.

Ο ισχυρισμός ότι η Τουρκία δεν διαθέτει την ιδεολογική ακαμψία ή την πυρηνική φιλοδοξία του Ιράν είναι αληθινός, αλλά σε μεγάλο βαθμό άσχετος. Το πραγματικό ερώτημα είναι αν η Τουρκία υπονομεύει ενεργά τα συμφέροντα ασφαλείας των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της περιοχής. Υπάρχει ελάχιστη αμφιβολία ότι η Άγκυρα κάνει ακριβώς αυτό, και μάλιστα με ολοένα μεγαλύτερο θράσος όσο περνά ο καιρός.

Δεν χρειάζεται να ανατρέξει κανείς πολύ πίσω στο παρελθόν για να βρει παραδείγματα. Μόλις στις 9 Μαρτίου, η Τουρκία τοποθέτησε έξι μαχητικά αεροσκάφη F-16 αμερικανικής κατασκευής στο κατεχόμενο τμήμα της Κύπρου. Η κίνηση αυτή αποτέλεσε σημαντική κλιμάκωση της στρατιωτικοποίησης αμφισβητούμενου εδάφους, για να μην αναφερθεί και η πιθανή παραβίαση της αμερικανικής νομοθεσίας. Τα έξι αυτά πολεμικά αεροσκάφη αποτέλεσαν επίσης μια εμφανή πράξη εκφοβισμού προς το Ισραήλ, το οποίο απέχει λιγότερο από 300 μίλια από την Κύπρο.

Η Τουρκία αξιοποιεί την περιφερειακή της θέση όχι για να ενισχύσει τις δυτικές της συμμαχίες, αλλά για να προκαλεί τις Ηνωμένες Πολιτείες και τους εταίρους τους. Η Τουρκία ηγείται προσπαθειών για τη διαμεσολάβηση εκεχειρίας στον πόλεμο κατά της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν, όχι επειδή επιδιώκει πρωτίστως να φέρει την ειρήνη στην περιοχή, αλλά επειδή ένα αποδυναμωμένο ιρανικό καθεστώς θα εξυπηρετήσει τη φιλοδοξία της Άγκυρας να αναδειχθεί σε περιφερειακή ηγεμονική δύναμη. Αυτό δεν είναι κάτι ξένο προς τον χαρακτήρα της. Πουθενά αυτή η τάση δεν είναι πιο ξεκάθαρη όσο στη σχέση της Τουρκίας με τη Χαμάς, η οποία προϋπήρχε της τρέχουσας σύγκρουσης. Η στήριξη της Άγκυρας προς τη Χαμάς δεν περιορίζεται απλώς σε ρητορικούς επαίνους.

Η προστασία που παρέχει η Τουρκία στη Χαμάς δεν θα πρέπει να παρουσιάζεται ως μια απλή διαφωνία με τη Δύση ή ως μια κατανοητή σχέση μιας μουσουλμανικής πλειοψηφικής χώρας με την «παλαιστινιακή υπόθεση». Πρέπει να ιδωθεί γι’ αυτό που είναι: μια χώρα-μέλος του ΝΑΤΟ που συνηγορεί υπέρ μιας οργάνωσης την οποία οι ΗΠΑ έχουν χαρακτηρίσει τρομοκρατική και η οποία υπονομεύει τα συμφέροντα ασφαλείας της διατλαντικής συμμαχίας.

Η Χαμάς, ως πληρεξούσιος του Ιράν, έχει εξυπηρετήσει τα συμφέροντα της Άγκυρας στην υπονόμευση της ασφάλειας του Ισραήλ, κάτι που η Τουρκία θα ήθελε να παραμείνει ανέπαφο και μετά το τέλος του τρέχοντος πολέμου.

Το 2011, η Χαμάς εγκατέστησε παρουσία στην Τουρκία έπειτα από πρόσκληση της τουρκικής κυβέρνησης. Στα χρόνια που ακολούθησαν, η Άγκυρα διατηρούσε ανοιχτή επικοινωνία με αξιωματούχους της Χαμάς και χορήγησε υπηκοότητα στον αείμνηστο πολιτικό αρχηγό της οργάνωσης, Ισμαήλ Χανίγιε, καθώς και στον υπαρχηγό του, Σάλεχ αλ-Αρούρι.

Η Τουρκία διευκόλυνε τη ροή χρημάτων και υλικού μέσω της χρηματοοικονομικής υποδομής της χώρας, ενθαρρύνοντας τη Χαμάς να προχωρήσει στη σφαγή της 7ης Οκτωβρίου.

Η Τουρκία παραχωρεί ανοιχτά τη χρήση της επικράτειάς της στη Χαμάς, επιτρέποντας στην οργάνωση να σχεδιάζει τρομοκρατικές επιθέσεις, να στρατολογεί και να συγκεντρώνει χρήματα. Μέχρι και σήμερα, ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δεν θεωρεί τη Χαμάς τρομοκρατική οργάνωση. Αυτή δεν είναι η συμπεριφορά ενός «δύσκολου συμμάχου» με τον οποίο οι Ηνωμένες Πολιτείες απλώς έχουν διαφωνίες.

Οι αναλύσεις που περιορίζουν τη στήριξη της Τουρκίας προς τη Χαμάς σε μια υποσημείωση υποτιμούν το πόσο βαθιά ριζωμένη είναι αυτή η στήριξη και πόσο μπορεί να ενισχυθεί στο μέλλον.

Είναι αλήθεια, όπως επισημαίνουν οι αναλυτές, ότι η Τουρκία και το Ιράν δεν μοιάζουν σε καμία άμεση σύγκριση. Η Τουρκία είναι μέλος του ΝΑΤΟ και υποψήφια προς ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η στήριξή της προς τη Χαμάς είναι ίσως το μοναδικό σημείο σαφούς επικάλυψης με την Ισλαμική Δημοκρατία.

Ωστόσο, είναι επίσης αλήθεια ότι κανένας δύο αντίπαλοι δεν έχουν την ίδια μορφή. Και ακριβώς αυτό το «πάτημα» της Τουρκίας στη Δύση είναι που την καθιστά μια δική της, ισχυρή εκδοχή αντιπάλου.

Κανένας άλλος σύμμαχος του ΝΑΤΟ δεν απαιτεί ταυτόχρονα δυτική αμυντική ενσωμάτωση ενώ παράλληλα διευκολύνει αντιπάλους της ίδιας αυτής συμμαχίας. Η αγορά από την Τουρκία του ρωσικής κατασκευής αντιπυραυλικού συστήματος S-400 αποτυπώνει αυτή την πραγματικότητα με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο.

Επιμένοντας στην αγορά του ρωσικού συστήματος, η Τουρκία έφτασε κοντά στο να θέσει σε κίνδυνο τις δυνατότητες stealth του αμερικανικού μαχητικού F-35, το οποίο η Άγκυρα επρόκειτο να αποκτήσει. Ο λόγος για τον οποίο η κατοχή και των δύο συστημάτων, S-400 και F-35, από την Τουρκία θα ήταν επικίνδυνη, είναι ότι αν λειτουργούσαν σε τακτική εγγύτητα ή σε διασύνδεση μεταξύ τους, θα επέτρεπαν στη Μόσχα να αποκτήσει πολύτιμες πληροφορίες — είτε από τον Ερντογάν είτε από Ρώσους εντός της Τουρκίας — χρήσιμες για την κατάρριψη F-35 που θα πετούσαν Αμερικανοί ή σύμμαχοι των ΗΠΑ.

Η απομάκρυνση της Τουρκίας από το πρόγραμμα των F-35 και η επιβολή αμερικανικών κυρώσεων απέτρεψαν το να γίνουν αυτά τα σενάρια πραγματικότητα.

Ωστόσο, ο Ερντογάν δεν έκανε πίσω μετά από αυτό το φιάσκο. Καθυστέρησε ενεργά τη διεύρυνση του ΝΑΤΟ, μπλοκάροντας για σχεδόν 18 μήνες την ένταξη της Φινλανδίας και της Σουηδίας, προκειμένου να αποσπάσει από την Ουάσιγκτον μαχητικά αεροσκάφη F-16.

Καθ’ όλη τη διάρκεια του πολέμου της Ρωσίας στην Ουκρανία, η Τουρκία πράγματι πούλησε στην Ουκρανία πολεμικά drones, αλλά την ίδια στιγμή έκανε τα στραβά μάτια στην πώληση αγαθών διπλής χρήσης που ενισχύουν τη ρωσική αμυντική βιομηχανική βάση. Η Άγκυρα παρείχε επίσης ένα ανεκτικό περιβάλλον για παράνομες ρωσικές χρηματοοικονομικές ροές και, μέχρι σήμερα, έχει αρνηθεί να συμμετάσχει στην εφαρμογή διεθνών κυρώσεων κατά της Μόσχας.

Τέτοιες ενέργειες δεν αποτελούν αθώες προσπάθειες ενός κράτους που προσπαθεί να αποφύγει την οργή της Ρωσίας, αλλά τη στάση μιας χώρας που υπονομεύει ενεργά τη συλλογική άμυνα του ΝΑΤΟ, ενώ ταυτόχρονα αποκομίζει κέρδη από τις σχέσεις της με τον ρωσικό του αντίπαλο.

Η ρητορική που χαρακτηρίζει την Τουρκία ως το νέο Ιράν δεν θα πρέπει να ερμηνεύεται ως απόλυτη και άμεση σύγκριση του τι αντιπροσωπεύει η Τουρκία. Είναι μια διατύπωση που αποσκοπεί να αποδώσει την ανάδυση της Άγκυρας ως εχθρικής ηγεμονικής δύναμης, που ενδέχεται να διαδεχθεί το Ιράν σε αυτόν τον ρόλο.

Βεβαίως, η ανάδειξη ενός νέου περιφερειακού ηγεμόνα μπορεί να έχει εκλογικά οφέλη, ιδιαίτερα για Ισραηλινούς ηγέτες. Οι πολιτικοί συχνά ευνοούνται όταν υπάρχει ένας εχθρός γύρω από τον οποίο μπορούν να συσπειρώσουν τον κόσμο. Ωστόσο, οι πολιτικοί μπορούν εξίσου εύκολα να εδραιώσουν την υστεροφημία τους αξιοποιώντας θετικές ευκαιρίες. Για παράδειγμα, οι Συμφωνίες του Αβραάμ θα μείνουν στην ιστορία ως ένα από τα καθοριστικά επιτεύγματα του Ισραηλινού πρωθυπουργού Μπενιαμίν Νετανιάχου — και του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ.

Οι Συμφωνίες αυτές δεν προέκυψαν από τον φόβο ενός περιφερειακού «μπαμπούλα», αλλά από την οικονομική ευκαιρία και από μια ειλικρινή επιθυμία να ευημερήσει η Μέση Ανατολή.

Το εμπόριο και οι επενδύσεις μεταξύ του Ισραήλ και των εταίρων του στον Κόλπο αυξήθηκαν σημαντικά μετά την υπογραφή των Συμφωνιών.

Με άλλα λόγια, η πολιτική πορεία των Ισραηλινών ηγετών δεν εξαρτάται από την ανάδυση ενός νέου Ιράν. Υπάρχουν και άλλες τάσεις που μπορούν να αξιοποιηθούν, πράγμα που σημαίνει ότι οι προειδοποιήσεις για την Τουρκία πρέπει να ληφθούν ως κάτι περισσότερο από απλή υπερβολική ρητορική.

Επιπλέον, ενώ οι αναλυτές σωστά επισημαίνουν ότι η ιδεολογική στόχευση της Τουρκίας διαφέρει από εκείνη του Ιράν, αγνοούν τα λογικά αποτελέσματα της τουρκικής συμπεριφοράς.

Η Τουρκία δεν διαθέτει Δύναμη Κουντς ούτε πυρηνικό πρόγραμμα, όμως διατηρεί μια ολοένα αυξανόμενη στρατιωτική ισχύ και παρουσία στο Κέρας της Αφρικής, στη Συρία και στο Κατάρ.

Η Άγκυρα επιδιώκει να επεκτείνει την επιρροή της και ενδεχομένως να επιβάλει νέα κυρίαρχα θαλάσσια σύνορα στην ανατολική Μεσόγειο, αμφισβητώντας τα καθιερωμένα σύνορα της Κύπρου και της Ελλάδας. Η σύγκριση Ιράν και Τουρκίας δεν θα πρέπει να είναι θεολογική· θα πρέπει να είναι στρατηγική. Και στρατηγικά, η Τουρκία γίνεται όλο και πιο αναθεωρητική.

Ο μεγαλύτερος κίνδυνος δεν είναι να χαρακτηριστεί λανθασμένα η Τουρκία ως Ιράν. Είναι να συνεχίσει να αντιμετωπίζεται ως ένας φυσιολογικός σύμμαχος, ενώ πλέον δεν συμπεριφέρεται ως τέτοιος. Η Τουρκία δεν είναι το «νέο Ιράν» με κυριολεκτική έννοια — αλλά δεν είναι πλέον και ένας αξιόπιστος σύμμαχος του ΝΑΤΟ. Ο κίνδυνος δεν βρίσκεται στο να υπερβάλλει κανείς για τις φιλοδοξίες της Άγκυρας, αλλά στο να συνεχίζει να τις δικαιολογεί, την ώρα που αυτές διαβρώνουν τις ίδιες τις συμμαχικές δομές πάνω στις οποίες στηρίχθηκε επί μακρόν η δυτική ασφάλεια.

Ο Σινάν Τζιντί είναι senior fellow στο Foundation for Defense of Democracies, όπου η Νάταλι Εκάνοου είναι senior research analyst.

Scoop … Πρόωρος χορός νίκης

Από
anixneuseis
-
0

 

 

Αυτός είναι ο Graham Platner
Φωτογραφία: Sofia Aldinio/Bloomberg via Getty Images

Ο υποψήφιος για τη Γερουσία του Μέιν, Γκράχαμ Πλάτνερ, υποστηρίζει ότι η εσωκομματική αναμέτρησή του απέναντι στην κυβερνήτη Τζάνετ Μιλς έχει ουσιαστικά κριθεί, παρότι απομένουν ακόμη δύο ολόκληροι μήνες μέχρι τις προκριματικές εκλογές της 9ης Ιουνίου.

Γιατί έχει σημασία: Η εσωκομματική μάχη των Δημοκρατικών στο Μέιν, για το ποιος θα αντιμετωπίσει τη Ρεπουμπλικανή γερουσιαστή Σούζαν Κόλινς, είναι μία από τις πιο χαοτικές προκριματικές αναμετρήσεις στη χώρα, φέρνοντας στην επιφάνεια ρήγματα στο κόμμα γύρω από την ηλικία, το φύλο και την ιδεολογία.

Η ομάδα του Πλάτνερ ενημέρωσε δωρητές και συμμάχους ότι στρέφει πλέον περισσότερο την προσοχή της στις γενικές εκλογές, ενώ δημοσκοπήσεις τον δείχνουν να προηγείται της Μιλς με διψήφια διαφορά, σύμφωνα με υπόμνημα της Πέμπτης που είδαμε πρώτοι.

«Παρότι δεν χαλαρώνουμε καθόλου στην προκριματική εκστρατεία, αλλάζουμε ταχύτητα και προχωράμε ολοταχώς προς τις γενικές εκλογές», έγραψε στο μήνυμα ο διευθυντής της καμπάνιας του Πλάτνερ, Μπεν Τσιν.

Πιο συγκεκριμένα: Ο Πλάτνερ, 41 ετών, εκτροφέας στρειδιών και βετεράνος, με τη στήριξη προοδευτικών προσωπικοτήτων όπως ο γερουσιαστής Μπέρνι Σάντερς (ανεξάρτητος – Βερμόντ), είναι υποψήφιος απέναντι στη Μιλς, 78 ετών, δύο φορές εκλεγμένη κυβερνήτη, την οποία έχει στηρίξει ο ηγέτης της μειοψηφίας στη Γερουσία, Τσακ Σούμερ.

Η Μιλς έχει περάσει σε αρνητική εκστρατεία κατά του Πλάτνερ, προβάλλοντας διαφημίσεις στις οποίες εμφανίζονται γυναίκες να επικρίνουν αμφιλεγόμενα σχόλια που είχε κάνει στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης σχετικά με τον βιασμό.

«Οι Ρεπουμπλικανοί ανυπομονούν να αναμετρηθούν με τον Γκράχαμ Πλάτνερ. … Πολλοί έχουν προσπαθήσει στην πορεία της καριέρας της να ξεγράψουν την Τζάνετ Μιλς, και κάθε φορά αποδείχθηκαν λάθος», δήλωσε ο εκπρόσωπος της γερουσιαστικής καμπάνιας της Μιλς, Τόμι Γκαρσία.

Τι ακολουθεί: Ο Πλάτνερ έχει ήδη ξεκινήσει να προβάλλει διαφημίσεις που επιτίθενται στην Κόλινς, και η ομάδα του μάς είπε ότι θα κυκλοφορήσουν κι άλλες μέσα στις επόμενες δύο εβδομάδες.

Στρατηγικός σύμβουλος της καμπάνιας του Πλάτνερ δήλωσε ότι αργότερα μέσα στην εβδομάδα θα αποσυρθεί μια διαφήμιση που απαντούσε στις αρνητικές επιθέσεις της Μιλς. Μια παρόμοια διαφήμιση, στην οποία ο Πλάτνερ εξέφραζε μεταμέλεια για προηγούμενα σχόλιά του, σταμάτησε να προβάλλεται την περασμένη εβδομάδα, σύμφωνα με την εταιρεία παρακολούθησης πολιτικών διαφημίσεων AdImpact.

Η καμπάνια του Πλάτνερ σχεδιάζει συγκεντρώσεις τύπου town hall σε συντηρητικές περιοχές, μετατοπίζει τον εκλογικό της μηχανισμό ώστε να προσεγγίσει περισσότερους ανεξάρτητους ψηφοφόρους και δημιουργεί νέο υλικό στο οποίο ο υποψήφιος συνομιλεί με Ρεπουμπλικανούς.

Η ομάδα του ανέφερε επίσης ότι ο Πλάτνερ θα συμμετάσχει κανονικά σε ντιμπέιτ με τη Μιλς πριν από τις προκριματικές εκλογές της 9ης Ιουνίου.

AXIOS

ΣΤΙΣ ΣΚΙΕΣ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ: ΟΙ ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΔΙΩΓΜΟΙ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ ΚΑΙ Η ΣΙΩΠΗ ΠΟΥ ΠΟΝΑ.

Από
anixneuseis
-
2

του Θεόδωρου Ατματζίδη, Υποστρατήγου ε.α.

Εν όψει των Αγίων Ημερών των Παθών του Κυρίου

 

Εισαγωγή

Η Μεγάλη Εβδομάδα, ως κορύφωση του εκκλησιαστικού έτους για την Ορθόδοξη Εκκλησία, φέρνει στο προσκήνιο το μυστήριο του Πάθους και της Σταύρωσης του Χριστού. Για πολλούς πιστούς, αυτό δεν αποτελεί απλή λειτουργική ανάμνηση, αλλά υπαρξιακή πραγματικότητα . Στον σύγχρονο κόσμο, η εμπειρία αυτή λαμβάνει απτή μορφή μέσα από τους διωγμούς που υφίστανται ορθόδοξες χριστιανικές κοινότητες, ιδίως σε περιοχές γεωπολιτικής αστάθειας. Αυτές οι μορφές διωγμων δεν πλήττουν μόνο ορθόδοξους  χριστιανούς, αλλά και άλλες θρησκευτικές ομάδες, και αποτελούν μέρος μιας ευρύτερης κρίσης θρησκευτικής ελευθερίας που καταγράφεται διεθνώς.

Σύμφωνα με στοιχεία διεθνών οργανισμών, εκατομμύρια χριστιανοί –ανάμεσά τους και σημαντικός αριθμός Ορθοδόξων– βιώνουν μορφές βίας, περιορισμού ή εξαναγκασμού λόγω της πίστης τους (1). Παράλληλα, έρευνες καταδεικνύουν ότι οι παραβιάσεις θρησκευτικής ελευθερίας πλήττουν και άλλες θρησκευτικές ομάδες, γεγονός που εντάσσει το ζήτημα σε ένα ευρύτερο πλαίσιο διεθνούς ανησυχίας (2).

Σκοπός του άρθρου είναι να εξετάσει διεξοδικά τις σύγχρονες μορφές διωγμών που αντιμετωπίζουν ορθόδοξοι χριστιανοί, να εντάξει αυτά τα φαινόμενα στο παγκόσμιο πλαίσιο παραβιάσεων θρησκευτικής ελευθερίας, και να αναδείξει τις ευθύνες που ανακύπτουν σε θεολογικό, εκκλησιαστικό και διεθνές επίπεδο, ιδίως με εστίαση στον ρόλο του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

1.-Ορθόδοξοι Χριστιανοί στη Μέση Ανατολή

Η Μέση Ανατολή αποτελεί την ιστορική κοιτίδα της χριστιανικής πίστης. Ωστόσο, οι τελευταίες δύο δεκαετίες σημαδεύτηκαν από πολέμους, γεωπολιτικές ανακατατάξεις και βία που έχουν επηρεάσει τις χριστιανικές κοινότητες, συμπεριλαμβανομένων των Ορθοδόξων.

Στη Συρία, μετά το 2011, μεγάλοι οικισμοί με πλούσια ορθόδοξη παρουσία, όπως το Χαλέπι και η Χομς, υπέστησαν εκτεταμένες καταστροφές και σημαντικό μέρος του πληθυσμού εκτοπίστηκε εκτός χώρας ή σε εσωτερικές ζώνες ασφάλειας. Οι αριθμοί μετακινήσεων και εκτοπισμών είναι τεράστιοι, με χιλιάδες οικογένειες να έχουν καταγραφεί ως πρόσφυγες ή εκτοπισμένοι (3). Ιδιαίτερη σημασία έχει η απαγωγή, τον Απρίλιο του 2013, των δύο Ορθοδόξων μητροπολιτών Χαλεπίου, Παύλου Γιαζιτζί και Ιωάννη Ιμπραήμ, των οποίων η τύχη παραμένει άγνωστη μέχρι σήμερα. Το γεγονός αυτό αποτελεί ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα στοχευμένης βίας κατά της ορθόδοξης ιεραρχίας.

Προκειμένου να κατανοηθεί η έκταση αυτού του φαινομένου, αξίζει να σημειωθεί ότι οργανισμοί όπως το U.S. Commission on International Religious Freedom (USCIRF) έχουν καταγράψει παρατεταμένη παραβίαση θρησκευτικών ελευθεριών στη Συρία και σε άλλες περιοχές του λεγόμενου «μεταπολεμικού χώρου». Η κατάσταση μετά το 2023 συνεχίζει να είναι τεταμένη, με συνεχείς αναφορές για στοχευμένη βία ή καταπιεστικές πρακτικές ενάντια σε χριστιανικούς πληθυσμούς.

Στο Ιράκ, η εμφάνιση και η εξάπλωση του Ισλαμικού Κράτους (ISIS) από το 2014 προκάλεσε εκτεταμένες διώξεις και εκτοπισμούς χριστιανικών κοινοτήτων —συμπεριλαμβανομένων Ορθοδόξων. Εκκλησίες βεβηλώθηκαν, ενώ οι κάτοικοι εξαναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις εστίες τους υπό απειλή θανάτου (4) και η επίδραση αυτού του γεγονότος παραμένει σημαντική μέχρι και σήμερα. Σύμφωνα με εκθέσεις της USCIRF, οι επιπτώσεις του ISIS συνεχίζουν να επηρεάζουν τις συνθήκες θρησκευτικής ελευθερίας, με την ορθόδοξη παρουσία σε πολλές περιοχές να έχει μειωθεί δραματικά.

Αν και η πληροφορία για συγκεκριμένα στατιστικά για την περίοδο 2023–2025 σχετικά με τον ακριβή αριθμό δολοφονιών, εκτοπισμών ή απειλών δεν είναι πάντα πλήρως διαθέσιμη σε ερευνητικές βάσεις ανοιχτής πρόσβασης, τα στοιχεία που καταγράφονται από οργανισμούς παρακολούθησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων δείχνουν ότι οι περιορισμοί θρησκευτικών ελευθεριών – ειδικά σε περιόδους μετά τις ένοπλες συγκρούσεις – παραμένουν σε υψηλά επίπεδα, με αρνητικό αντίκτυπο στους χριστιανούς των περιοχών αυτών.

  1. Η Αφρική και η εκθετική αύξηση της βίας

Η παρουσία ορθοδόξων κοινοτήτων στην Αφρική –ιδίως μέσω του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας– έχει ενισχυθεί τις τελευταίες δεκαετίες. Ωστόσο, η ανάπτυξη αυτή συνοδεύεται από αυξανόμενους κινδύνους.

Η  υποσαχάρια Αφρική έχει μετατραπεί τα τελευταία χρόνια σε μια από τις πλέον βίαιες περιφέρειες για χριστιανούς και ιδιαίτερα ορθόδοξες κοινότητες, σε ένα πλαίσιο όπου ο συνδυασμός εθνοτικών εντάσεων, συγκρούσεων για πόρους και γεωπολιτικής αστάθειας έχουν δημιουργήσει ένα περιβάλλον συνεχούς ανασφάλειας (2,5).

Στη Νιγηρία, παραδείγματος χάριν, οι επιθέσεις σε εκκλησίες και κοινότητες έχουν επαναληφθεί με ανησυχητικό ρυθμό. Η επίθεση της 5ης Ιουνίου 2022 σε καθολική εκκλησία στην πολιτεία Όντο, όπου δεκάδες πιστοί σκοτώθηκαν ενώ παρακολουθούσαν τη λειτουργία, ανέδειξε την ευαλωτότητα των χριστιανικών κοινοτήτων εν μέσω γενικευμένης βίας από ένοπλες ομάδες (2,10).

Πέρα από τα μεμονωμένα περιστατικά, έρευνες δείχνουν ότι συνολικά η παγκόσμια «παρενοχλητική συμπεριφορά» κατά θρησκευτικών ομάδων –που περιλαμβάνει αποκλεισμούς, νομικές διακρίσεις, καταστροφές χωριών και επιθέσεις σε χώρους λατρείας– καταγράφηκε σε 192 από 198 χώρες το 2022, το υψηλότερο επίπεδο από τότε που άρχισαν οι μετρήσεις του Pew Research Center.

Στην Αιθιοπία, χώρα με αρχαία χριστιανική παράδοση, οι συγκρούσεις στην περιοχή Τιγκράι έχουν συνοδευτεί από εκτενείς καταστροφές σε ναούς και επιθέσεις σε πιστούς, αναδεικνύοντας τη σύνθετη διασταύρωση εθνοτικών και θρησκευτικών εντάσεων με τον άμεσο ανθρώπινο πόνο (3,8,9).

Το αποτέλεσμα είναι ότι, παρά τη διαφορετική γεωγραφική κατανομή και την ποικιλία των παραγόντων που οδηγούν στη βία, οι Χριστιανοί –συμπεριλαμβανομένων των Ορθοδόξων– αντιμετωπίζουν σοβαρές παραβιάσεις δικαιωμάτων όπου και αν βρίσκονται (1,2,6).

  1. Ανάλυση των δεδομένων 2022–2025: Παγκόσμια εικόνα περιορισμών

α. Η φύση των διωγμών

Για τους Ορθοδόξους Χριστιανούς σε αυτές τις περιοχές, ο διωγμός δεν είναι αφηρημένη έννοια. Εκδηλώνεται μέσα από:

απαγωγές κληρικών (3,5)

επιθέσεις σε ναούς κατά τη διάρκεια της λατρείας (2,10)

κοινωνικό αποκλεισμό και διακρίσεις (2,6)

περιορισμούς στην άσκηση της πίστης (1,2,3)

Σε ορισμένες περιπτώσεις, η ένταση των επιθέσεων συνιστά μορφή μαζικής και συστηματικής βίας κατά συγκεκριμένων κοινοτήτων (4,5). Ωστόσο, η χρήση του όρου «γενοκτονία» απαιτεί αυστηρή νομική τεκμηρίωση και δεν μπορεί να χρησιμοποιείται χωρίς σαφή κριτήρια (6).

β. Πέρα από την Ορθοδοξία: η ευρύτερη κρίση θρησκευτικής ελευθερίας

Τα δεδομένα από μελέτες του Pew Research Center δείχνουν ότι οι περιορισμοί από κυβερνητικούς και κοινωνικούς παράγοντες σε θρησκευτικές ελευθερίες παρέμειναν σε υψηλό επίπεδο σε παγκόσμια κλίμακα. Στις 198 χώρες που μελετήθηκαν, καταγράφηκαν περιστατικά παρενοχλήσεων, επιθέσεων, περιορισμών και διακρίσεων.

Συγκεκριμένα:

Η «παρενοχλητική συμπεριφορά» από κυβερνήσεις και κοινωνικούς φορείς εμφανίστηκε σε 192 χώρες το 2022, από 183 το 2021, υποδεικνύοντας αύξηση στον αριθμό χωρών όπου καταγράφηκε τουλάχιστον μια μορφή κοινωνικής ή κρατικής πίεσης (1,2).

Ένα σημαντικό 73% των χωρών αντιμετώπισε τουλάχιστον μία μορφή φυσικής παρενόχλησης, όπως επιθέσεις ή καταστροφές θρησκευτικών χώρων, συλλήψεις, εκτοπισμούς ή δολοφονίες (1,2).

Οι δολοφονίες που σχετίζονται με θρησκευτική βία καταγράφηκαν σε 49 χώρες μόνο το 2022.

Αν και τα δεδομένα για το 2022–2025 δεν έχουν πλήρως δημοσιευθεί σε μορφή συγκεντρωτικών ευρετηρίων από το Pew Research Center, οι αναφορές της U.S. Commission on International Religious Freedom (USCIRF) για το 2024 και 2025 δείχνουν ότι οι θρησκευτικές ελευθερίες συνεχίζουν να απειλούνται και να συζητούνται σε διεθνή fora, με χώρες όπως Νιγηρία, Κίνα, Ιράν, Αφγανιστάν και άλλες να χαρακτηρίζονται ως χώρες ιδιαίτερης ανησυχίας βάσει των κατασταλτικών πρακτικών τους (3,4,5).

Οι συνεχείς συστάσεις της USCIRF προς το Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ για την προσθήκη χωρών στη λίστα “Countries of Particular Concern” και “Special Watch List” υποδεικνύουν τη διατήρηση υψηλών επιπέδων παραβίασης θρησκευτικών ελευθεριών παγκοσμίως (3,4,5,6).

γ. Διωγμοί, πιέσεις και «αόρατες» μορφές αποκλεισμού εντός της σύγχρονης  ¨Χριστιανικης¨ Ευρώπης

Παρά την ιστορική ταύτιση της Ευρώπης με τη χριστιανική παράδοση, τα τελευταία χρόνια καταγράφονται αυξανόμενες ενδείξεις κοινωνικών πιέσεων, συμβολικών μορφών βίας και διακρίσεων εις βάρος χριστιανών, συμπεριλαμβανομένων και των Ορθοδόξων. Οι μορφές αυτές δεν εκδηλώνονται πάντοτε ως άμεση φυσική βία, αλλά συχνά λαμβάνουν τη μορφή θεσμικού περιορισμού, πολιτισμικού αποκλεισμού ή κοινωνικής περιθωριοποίησης.

Σύμφωνα με εκθέσεις του Οργανισμού για την Ασφάλεια και Συνεργασία στην Ευρώπη (OSCE/ODIHR), καταγράφονται ετησίως εκατοντάδες περιστατικά εγκλημάτων μίσους κατά χριστιανών, τα οποία περιλαμβάνουν βεβηλώσεις ναών, επιθέσεις σε χώρους λατρείας και λεκτική ή φυσική βία κατά πιστών (11). Παράλληλα, δεδομένα από το Observatory on Intolerance and Discrimination Against Christians in Europe καταδεικνύουν ότι περιστατικά διακρίσεων και επιθέσεων αυξάνονται σταθερά, με περισσότερα από 2.400 καταγεγραμμένα περιστατικά το 2023 σε ευρωπαϊκές χώρες, συμπεριλαμβανομένων επιθέσεων κατά εκκλησιών, ιερέων και πιστών (12).

Το 2024 καταγράφηκαν περίπου 2.200 περιστατικά διακρίσεων, επιθέσεων και βίας κατά χριστιανών σε περισσότερες από 30 ευρωπαϊκές χώρες, σύμφωνα με εκθέσεις της Observatory on Intolerance and Discrimination Against Christians in Europe και του Organization for Security and Co-operation in Europe. Από αυτά, εκατοντάδες αφορούσαν προσωπικές επιθέσεις, ενώ καταγράφηκε αισθητή αύξηση σε εμπρησμούς και βανδαλισμούς εκκλησιών, που αποτελούν και την πιο συχνή μορφή στοχοποίησης. Αν και ο συνολικός αριθμός εμφανίζεται ελαφρώς μειωμένος σε σχέση με το 2023, η ένταση και η σοβαρότητα των περιστατικών παρουσιάζουν αυξητική τάση. Τα διαθέσιμα στοιχεία για το 2025 παραμένουν αποσπασματικά, ωστόσο επιβεβαιώνουν τη συνέχιση αυτής της δυναμικής, με ενδείξεις περαιτέρω αύξησης της βίας σε ορισμένες χώρες. Παράλληλα, τονίζεται ότι σημαντικός αριθμός περιστατικών δεν καταγράφεται επίσημα, γεγονός που υποδηλώνει ότι το πραγματικό μέγεθος του φαινομένου ενδέχεται να είναι μεγαλύτερο.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι σε αρκετές περιπτώσεις οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί αντιμετωπίζουν επιπλέον προκλήσεις λόγω της ταύτισής τους με εθνικές ή μεταναστευτικές ταυτότητες. Σε χώρες της Δυτικής και Βόρειας Ευρώπης, ορθόδοξες κοινότητες μεταναστευτικής προέλευσης αναφέρουν περιστατικά κοινωνικού αποκλεισμού, δυσκολίες στην ανέγερση ναών ή ακόμα και αρνητική δημόσια ρητορική (11,12).

Επιπλέον, σε ορισμένα ευρωπαϊκά περιβάλλοντα, αναπτύσσεται μια μορφή «πολιτισμικού εκκοσμικευμένου αποκλεισμού», όπου η δημόσια έκφραση της χριστιανικής πίστης αντιμετωπίζεται με καχυποψία ή ειρωνεία. Αυτό δημιουργεί ένα κλίμα πίεσης που, αν και δεν συγκρίνεται με τους βίαιους διωγμούς άλλων περιοχών, επηρεάζει την καθημερινή ζωή των πιστών και τη δυνατότητά τους να εκφράζουν ελεύθερα τη θρησκευτική τους ταυτότητα.

Η αντίφαση είναι εμφανής: ενώ η Ευρώπη προβάλλεται ως χώρος θεμελιωμένων ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η εμπειρία πολλών χριστιανών –και ιδιαίτερα Ορθοδόξων– αποκαλύπτει μια λιγότερο ορατή αλλά υπαρκτή διάσταση πίεσης και περιθωριοποίησης. Το γεγονός αυτό ενισχύει την ανάγκη για μια πιο ισορροπημένη και συνεπή προσέγγιση στην προστασία της θρησκευτικής ελευθερίας, χωρίς διακρίσεις και επιλεκτικές ευαισθησίες (11,12,7).

  1. Κριτική για τον ρόλο των θεσμικών παραγόντων

Διεθνείς θεσμοί

Η κατάσταση θρησκευτικών ελευθεριών αποτελεί ζήτημα που απασχολεί διεθνείς οργανισμούς, όπως ο ΟΗΕ και οι οργανισμοί παρακολούθησης ανθρωπίνων δικαιωμάτων (Amnesty International, Human Rights Watch) (7,8,9) . Παρά τη δημοσιοποίηση εκθέσεων και συστάσεων, η διεθνής αντίδραση χαρακτηρίζεται συχνά από αποσπασματικότητα και “επιλεκτική ευαισθησία”, καθώς σημαντικές παραβιάσεις δεν μεταφράζονται πάντα σε συντονισμένη πολιτική ή κυρώσεις (8,9).

Εκκλησιαστική ηγεσία και Οικουμενικό Πατριαρχείο

Το Οικουμενικό Πατριαρχείο, ως πνευματικό κέντρο με διεθνή απήχηση, έχει εκδώσει ανακοινώσεις και υπομνήματα για παραβιάσεις θρησκευτικών ελευθεριών ανά τον κόσμο. Ωστόσο, η κριτική που διατυπώνεται από μελετητές και κριτικούς εντός και εκτός της εκκλησιαστικής κοινότητας επικεντρώνεται σε τρία κύρια σημεία:

Η έλλειψη συστηματικής, μακροπρόθεσμης διεθνούς εκστρατείας για την αντιμετώπιση συγκεκριμένων περιπτώσεων διωγμών, ιδίως σε Συρία, Ιράκ και Αφρική (3,4).

Η περιορισμένη αξιοποίηση διεθνών μηχανισμών πίεσης, όπως οι θεσμοί του ΟΗΕ ή οι διπλωματικές πλατφόρμες μεγάλης εμβέλειας, προκειμένου να καταστήσει τα ζητήματα αυτά μέρος σταθερών ατζεντών διεθνών οργανισμών. (3,4,5).

Η ασυμμετρία στην προσοχή που δίνεται σε θέματα ενδοεκκλησιαστικών διαφορών σε αντιπαράθεση με την συνεχή βία σε περιοχές όπου οι Ορθόδοξοι είναι ευάλωτοι. Ιδιαιτερη ανησυχια παρουσιαση η σιωπη του Οικουμενικου Πατριαρχειου για τα φαινομενα και εντος της Ευρωπης.  (3,4,5).

Τα τελευταία χρόνια, η συζήτηση για την αναγκαιότητα μιας πιο ενεργητικής, συνεπούς και συντονισμένης εκπροσώπησης των διωκόμενων κοινοτήτων στα διεθνή fora έχει ενταθεί. Πολλοι Ορθόδοξοι  Χριστιανοι υποστηρίζουν ότι, αν και η φωνή του Οικουμενικού Πατριαρχείου έχει πνευματικό βάρος, δεν αξιοποιείται επαρκώς για να μεταφέρει τις ανάγκες των διωκόμενων Ορθοδόξων χριστιανών στο πολιτικό και διπλωματικό πεδίο. Ζητείται, συνεπώς, μια πιο συγκεκριμένη και δυναμική συμβολή στην υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αντί μιας περιορισμένης ή αποσπασματικής παρουσίας. (3,4,5).

  1. Θεολογική διάσταση της εμπειρίας του διωγμού

Για την Ορθόδοξη παράδοση, το μαρτύριο είναι θεμελιώδης πτυχή της εκκλησιαστικής εμπειρίας. Το Πάθος του Χριστού δεν είναι αφηρημένο σύμβολο, αλλά ορίζεται ως υπαρξιακή σχέση με την αλήθεια της πίστης. Ωστόσο, μια καθαρά θεολογική ανάγνωση του διωγμού πρέπει να είναι προσανατολισμένη όχι στην παθητική αποδοχή, αλλά στην ενεργητική υπεράσπιση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. (6,7).

Ένας βασικός διαχωρισμός που απαιτείται είναι αυτός μεταξύ μαρτυρίου και θυματοποίησης. Το μαρτύριο, στη θεολογική του σημασία, εμπεριέχει τη συνείδηση, την ελευθερία και την εσώτερη σχέση με τον Χριστό, ενώ η θυματοποίηση αφορά μια κατάσταση παθητικότητας που μπορεί να υπονομεύσει την ενεργό παρουσία της Εκκλησίας στον κόσμο. Η Εκκλησία, επομένως, καλείται όχι απλώς να προσφέρει πνευματική ερμηνεία του πόνου αλλά να ευαισθητοποιεί, να καταγράφει και να υποστηρίζει έμπρακτα τους διωκόμενους. (6,7,8).

Η θεολογική διδασκαλία για τη “συμμετοχική μαρτυρία” καλεί τους πιστούς να μη σιωπούν απέναντι στην αδικία, αλλά να διαμορφώνουν μια κοινότητα που υπερασπίζεται την αλήθεια, την ελευθερία και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Αυτό δεν σημαίνει απλώς πνευματική στήριξη, αλλά και έμπρακτη συμβολή στην υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων μέσα στα σύγχρονα κοινωνικά και πολιτικά πλαίσια.

Τα τελευταία χρόνια, οι διωγμοί κατά των χριστιανών έχουν λάβει διαστάσεις που προκαλούν έντονη ανησυχία στη διεθνή κοινότητα. Σύμφωνα με πρόσφατες δημοσιογραφικές και ερευνητικές αναφορές, περισσότεροι από 380 έως 400 εκατομμύρια χριστιανοί παγκοσμίως υφίστανται διακρίσεις, περιορισμούς ή και βίαιες διώξεις λόγω της πίστης τους. Ο αριθμός αυτός αντιστοιχεί περίπου σε έναν στους επτά χριστιανούς παγκοσμίως, ενώ σε ορισμένες περιοχές της Αφρικής και της Ασίας τα ποσοστά είναι ακόμη υψηλότερα.

Ιδιαίτερα ανησυχητικά είναι τα στοιχεία που δείχνουν ότι μόνο για το 2025 καταγράφηκαν περίπου 5.000 θάνατοι χριστιανών εξαιτίας θρησκευτικής βίας, δηλαδή κατά μέσο όρο 13 άνθρωποι καθημερινά. Παράλληλα, χιλιάδες ναοί έχουν καταστραφεί ή κλείσει, ενώ οι πιστοί σε πολλές περιοχές εξαναγκάζονται να εγκαταλείψουν τις εστίες τους.

Στη Συρία, η κατάσταση παραμένει δραματική, με συνεχείς αναφορές για εκτοπισμούς και στοχευμένες επιθέσεις. Αντίστοιχα, σε χώρες της Αφρικής, όπως η Νιγηρία και η Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, καταγράφονται σφαγές και επιθέσεις σε χωριά και εκκλησίες. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του 2025 στο ανατολικό Κονγκό, όπου δεκάδες χριστιανοί δολοφονήθηκαν σε επιθέσεις ενόπλων ομάδων.

Ταυτόχρονα, στην Κύπρο, η κατάσταση των κατεχόμενων περιοχών αναδεικνύει μια διαφορετική αλλά εξίσου σοβαρή μορφή δίωξης: την πολιτισμική και θρησκευτική αλλοίωση. Εκατοντάδες ορθόδοξοι ναοί παραμένουν κατεστραμμένοι ή εγκαταλελειμμένοι, ενώ δεν επιτρέπεται η αποκατάστασή τους, γεγονός που συνιστά πλήγμα στη θρησκευτική και πολιτιστική ταυτότητα των προσφύγων.

Σύμφωνα με αναφορές διεθνών οργανισμών, πολλοί από τους διωκόμενους χριστιανούς δεν επιθυμούν να εγκαταλείψουν τις πατρίδες τους, αλλά ζητούν υποστήριξη ώστε να μπορέσουν να παραμείνουν και να επιβιώσουν. Η επιμονή αυτή καταδεικνύει ότι η πίστη δεν αποτελεί απλώς στοιχείο ταυτότητας, αλλά βαθιά ριζωμένη υπαρξιακή πραγματικότητα.

Παράλληλα, επισημαίνεται ότι οι διωγμοί δεν περιορίζονται στη φυσική βία. Περιλαμβάνουν επίσης περιορισμό πρόσβασης στην εκπαίδευση, στην εργασία και στη δημόσια έκφραση της πίστης. Σε ορισμένες περιπτώσεις, οι πιστοί αποθαρρύνονται ή ακόμη και τιμωρούνται επειδή εκφράζουν τη θρησκευτική τους ταυτότητα.

Το φαινόμενο αυτό εγείρει σοβαρά ερωτήματα για την αποτελεσματικότητα των διεθνών θεσμών. Παρά τις εκθέσεις και τις καταγγελίες, η διεθνής αντίδραση παραμένει συχνά περιορισμένη. Πολλές τοπικές εκκλησίες βιώνουν την κρίση σχεδόν απομονωμένες, χωρίς την αναμενόμενη στήριξη από ισχυρά κράτη ή διεθνείς οργανισμούς.

Τέλος, η ανάλυση σύγχρονων μελετητών επισημαίνει ότι η πολιτισμική και πολιτική δυναμική της εποχής οδηγεί σε φαινόμενα αυτολογοκρισίας και υποχώρησης των θρησκευτικών ταυτοτήτων, ιδιαίτερα στη Δύση. Αυτό δημιουργεί ένα νέο είδος πίεσης, λιγότερο ορατό αλλά εξίσου ουσιαστικό.

Τα πλέον πρόσφατα δημοσιογραφικά και διεθνή δεδομένα επιβεβαιώνουν με ακόμη μεγαλύτερη ένταση την τάση που ήδη περιγράφηκε στις προηγούμενες ενότητες του παρόντος άρθρου. Ειδικότερα, αναφορές του 2025 καταδεικνύουν ότι περισσότεροι από 380 εκατομμύρια χριστιανοί υφίστανται διώξεις ή διακρίσεις παγκοσμίως, γεγονός που συνιστά ιστορικό υψηλό και επιβεβαιώνει την κλιμάκωση του φαινομένου σε παγκόσμια κλίμακα.

Οι διώξεις αυτές δεν εμφανίζονται με ενιαία μορφή, αλλά διαφοροποιούνται ανάλογα με το γεωπολιτικό και πολιτισμικό πλαίσιο. Στη Μέση Ανατολή, και ιδίως στη Συρία, η συνεχιζόμενη αστάθεια έχει οδηγήσει σε δραματική συρρίκνωση των χριστιανικών πληθυσμών. Εκκλησιαστικές πηγές επισημαίνουν ότι η βία, οι διακρίσεις και οι στοχευμένες επιθέσεις έχουν μειώσει επικίνδυνα την παρουσία των χριστιανών, ενώ διατυπώνονται ακόμη και χαρακτηρισμοί περί «εξελισσόμενης γενοκτονίας» την τελευταία δεκαετία, με ιδιαίτερη έξαρση κατά τα τελευταία έτη.

Παράλληλα, στην αφρικανική ήπειρο, τα περιστατικά ακραίας βίας παρουσιάζουν αυξητική τάση. Στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, κατά τις πρώτες εβδομάδες του 2025, καταγράφηκε η σφαγή περίπου 70 χριστιανών στην περιοχή Λουμπερό, ενώ αναφέρθηκαν απαγωγές και μαζικοί αποκεφαλισμοί αμάχων. Οι επιθέσεις αυτές αποδίδονται σε ένοπλες ομάδες, όπως οι Συμμαχικές Δημοκρατικές Δυνάμεις (ADF), οι οποίες δραστηριοποιούνται στην περιοχή επί δεκαετίες και κατηγορούνται για συστηματική στοχοποίηση χριστιανικών πληθυσμών.

Αντίστοιχα, στη Νιγηρία, στη Σομαλία, στο Σουδάν και σε άλλες χώρες της υποσαχάριας Αφρικής, η βία κατά χριστιανών λαμβάνει συχνά τη μορφή επιθέσεων σε ναούς, απαγωγών και μαζικών δολοφονιών, δημιουργώντας ένα περιβάλλον συνεχούς ανασφάλειας. Το γεγονός ότι ένας στους πέντε χριστιανούς στην Αφρική φέρεται να υφίσταται διώξεις, επιβεβαιώνει την ιδιαίτερη ένταση του φαινομένου στην περιοχή.

Στην Ασία, τα δεδομένα δείχνουν ακόμη υψηλότερα επίπεδα πίεσης, καθώς δύο στους πέντε χριστιανούς εκτιμάται ότι αντιμετωπίζουν μορφές διωγμού ή σοβαρών περιορισμών. Οι διώξεις αυτές περιλαμβάνουν περιορισμούς στην πρόσβαση στην εκπαίδευση και την εργασία, απαγορεύσεις λατρευτικών πρακτικών, καθώς και ποινικοποίηση της θρησκευτικής ταυτότητας.

Ιδιαίτερη σημασία παρουσιάζει και η κατάσταση στην Κύπρο, όπου καταγράφονται μορφές πολιτισμικού και θρησκευτικού περιορισμού. Δεκάδες ναοί στις κατεχόμενες περιοχές παραμένουν εγκαταλελειμμένοι ή κατεστραμμένοι, χωρίς δυνατότητα αποκατάστασης, ενώ η άρνηση πρόσβασης για λατρευτικούς σκοπούς συνιστά σοβαρή παραβίαση της θρησκευτικής ελευθερίας. Εκκλησιαστικές ανακοινώσεις κάνουν λόγο για συστηματική προσπάθεια εξαφάνισης της ιστορικής χριστιανικής παρουσίας στην περιοχή.

Σημαντικό στοιχείο των πρόσφατων δεδομένων αποτελεί επίσης η καταγραφή ότι περίπου 400 εκατομμύρια χριστιανοί βρίσκονται σήμερα στο στόχαστρο διώξεων, σύμφωνα με νεότερες αναφορές διεθνών οργανισμών και εκτιμήσεις που αποδίδονται σε στοιχεία του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών. Παράλληλα, για το 2025 αναφέρεται αριθμός περίπου 5.000 θανάτων που συνδέονται με θρησκευτικά κίνητρα, δηλαδή κατά μέσο όρο 13 θύματα ημερησίως.

Η ευρωπαϊκή ήπειρος, αν και δεν βιώνει τις ίδιες ακραίες μορφές βίας, παρουσιάζει επίσης ανησυχητικές τάσεις. Το 2024 καταγράφηκαν περίπου 760 επιθέσεις κατά κληρικών και θρησκευτικών λειτουργών, ενώ αυξάνονται τα περιστατικά βανδαλισμών και καταστροφών ναών, ιδίως σε χώρες όπως η Γαλλία. Τα φαινόμενα αυτά συνδέονται συχνά με ευρύτερες κοινωνικές εντάσεις, αλλά και με μορφές πολιτισμικού αποκλεισμού.

Επιπλέον, διεθνείς αναλύσεις επισημαίνουν ότι δεκάδες κράτη κατατάσσονται σε κατηγορίες υψηλής ανησυχίας ή παρακολούθησης όσον αφορά τη θρησκευτική ελευθερία, ενώ περισσότεροι από 2.300 άνθρωποι παραμένουν φυλακισμένοι λόγω των θρησκευτικών τους πεποιθήσεων. Τα στοιχεία αυτά αναδεικνύουν τη θεσμική διάσταση του προβλήματος, καθώς οι διώξεις δεν περιορίζονται σε μη κρατικούς δρώντες, αλλά συχνά συνδέονται με κρατικές πολιτικές ή ανοχή.

Τέλος, ιδιαίτερη σημασία έχει η παρατήρηση ότι οι διωκόμενοι χριστιανοί δεν επιλέγουν πάντοτε τη μετανάστευση ως λύση. Αντιθέτως, σε πολλές περιπτώσεις επιθυμούν να παραμείνουν στις πατρογονικές τους εστίες, ζητώντας υποστήριξη και προστασία, γεγονός που υπογραμμίζει την ανάγκη για διεθνή παρέμβαση όχι μόνο σε επίπεδο ανθρωπιστικής βοήθειας, αλλά και σε επίπεδο πολιτικής και διπλωματικής δράσης.

Η ενσωμάτωση των παραπάνω στοιχείων ενισχύει τη βασική θέση του άρθρου ότι οι σύγχρονοι διωγμοί των χριστιανών –και ιδιαίτερα των Ορθοδόξων– δεν αποτελούν μεμονωμένα περιστατικά, αλλά συγκροτούν ένα παγκόσμιο και συστηματικό φαινόμενο, το οποίο απαιτεί συνεχή επιστημονική μελέτη, θεολογική ερμηνεία και, κυρίως, συντονισμένη διεθνή αντιμετώπιση.

Η σύγχρονη πραγματικότητα των διωγμών δεν μπορεί να αναλυθεί επαρκώς χωρίς να ληφθεί υπόψη η διασύνδεση θρησκείας και γεωπολιτικής. Σε πολλές περιπτώσεις, οι θρησκευτικές ταυτότητες χρησιμοποιούνται ως εργαλεία πολιτικής σύγκρουσης, γεγονός που εντείνει τις εντάσεις και οδηγεί σε στοχοποίηση κοινοτήτων.

Επιπλέον, η έννοια της θρησκευτικής ελευθερίας αποκτά νέα διάσταση στον 21ο αιώνα. Δεν αφορά μόνο την απουσία διώξεων, αλλά και την ενεργή δυνατότητα των ανθρώπων να εκφράζουν την πίστη τους χωρίς φόβο. Αυτό περιλαμβάνει την πρόσβαση στην εκπαίδευση, την εργασία και τη δημόσια ζωή.

Η μετανάστευση αποτελεί επίσης σημαντική συνέπεια των διωγμών. Χιλιάδες χριστιανοί εγκαταλείπουν τις πατρίδες τους, δημιουργώντας νέες διασπορικές κοινότητες. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα τη μεταφορά της ορθόδοξης παράδοσης σε νέα πολιτισμικά περιβάλλοντα, αλλά και την πρόκληση της διατήρησης της ταυτότητας.

Παράλληλα, η τεχνολογία και τα μέσα ενημέρωσης διαδραματίζουν διττό ρόλο. Από τη μία πλευρά, συμβάλλουν στην ανάδειξη των διωγμών. Από την άλλη, η υπερπληροφόρηση μπορεί να οδηγήσει σε αδιαφορία ή κόπωση του κοινού.

Τέλος, ιδιαίτερη σημασία έχει η εκπαίδευση και η καλλιέργεια κουλτούρας ανεκτικότητας. Η αντιμετώπιση των διωγμών δεν μπορεί να βασιστεί μόνο σε πολιτικά μέτρα, αλλά απαιτεί και αλλαγή νοοτροπίας.

Συμπεράσματα

Οι σύγχρονοι διωγμοί των Ορθοδόξων Χριστιανών είναι ένα πολύπλοκο, πολυπαραγοντικό φαινόμενο που δεν μπορεί να ιδωθεί αποσπασματικά. Συναρτώνται με παγκόσμιες τάσεις περιορισμού θρησκευτικών ελευθεριών, κοινωνικές εντάσεις, γεωπολιτικές συγκρούσεις και εσωτερικές αντιπαραθέσεις εντός των ίδιων των εκκλησιαστικών δομών (1,2,3,5).

Τα στοιχεία της τελευταίας διετίας δείχνουν ότι οι περιορισμοί και η βία κατά Χριστιανικων κοινοτήτων και ιδιαιτερως των Ορθοδοξων Χριστιανων παραμένουν υψηλοί, ενώ η υποστήριξη, η προβολή και η συστηματική αντιμετώπιση τέτοιων φαινομένων απαιτούν συντονισμένες πρωτοβουλίες σε διεθνές επίπεδο. Παράλληλα, η Επίσημη Εκκλησία καλείται να μετατρέψει τη θεολογική της παράδοση σε πραγματική πράξη υπεράσπισης των διωκόμενων, αναδεικνύοντας όχι μόνο την πνευματική και συλλογική διάσταση του πόνου αλλά και την ανάγκη για ενεργό δράση  (6,7,8).

Το ουσιαστικό ερώτημα είναι διττό: όχι μόνο ποιος διώκεται, αλλά και ποιος μιλά και επιλέγει να σιωπήσει — και πώς αυτή η φωνή μπορεί να γίνει ορατή και δυνατή σε έναν κόσμο που αντιμετωπίζει συνεχείς κρίσεις ειρήνης, δικαιοσύνης και ανθρώπινων δικαιωμάτων  (7,8.9,10).

Η ανάλυση των δεδομένων καταδεικνύει ότι οι διωγμοί των Ορθοδόξων Χριστιανών δεν αποτελούν παροδικό φαινόμενο, αλλά μακροχρόνια πρόκληση. Η ενίσχυση της διεθνούς συνεργασίας, η ενεργοποίηση των εκκλησιαστικών θεσμών και η ευαισθητοποίηση της κοινωνίας αποτελούν βασικές προϋποθέσεις για την αντιμετώπισή του.

Η ευθύνη δεν ανήκει μόνο στους θεσμούς, αλλά και στους ίδιους τους πολίτες. Η ενημέρωση, η αλληλεγγύη και η ενεργή συμμετοχή μπορούν να συμβάλουν στη δημιουργία ενός κόσμου όπου η θρησκευτική ελευθερία θα αποτελεί πραγματικότητα για όλους.

Βιβλιογραφία

  1. Pew Research Center, Government Restrictions on Religion Stayed at Peak Levels Globally in 2022 — αναφέρει ότι σε 192 από 198 χώρες καταγράφηκαν περιστατικά παρενόχλησης θρησκευτικών ομάδων, ανεβάζοντας τα επίπεδα περιορισμών σε ιστορικά υψηλά.
  2. Pew Research Center, Religious Restrictions Around the World — αναλύει τις τάσεις παγκοσμίως για περιορισμούς και κοινωνικές εχθροπραξίες κατά θρησκευτικών κοινοτήτων, συμπεριλαμβανομένων των χριστιανών.
  3. U.S. Commission on International Religious Freedom (USCIRF) 2023 Annual Report — επισημαίνει επιδείνωση των συνθηκών θρησκευτικής ελευθερίας σε πολλές χώρες, με συστάσεις προς τις ΗΠΑ για συγκεκριμένη πολιτική δράση.
  4. USCIRF 2024 Annual Report — παρέχει ανάλυση θρησκευτικών ελευθεριών κατά το έτος 2023 και συστάσεις πολιτικής.
  5. USCIRF 2025 Annual Report — τεκμηριώνει τις συνθήκες θρησκευτικών ελευθεριών του 2024, με αναφορά σε χώρες με σοβαρές παραβιάσεις, και προτείνει πολιτικές βελτιώσεις.
  6. Open Doors World Watch List 2026 — αναφέρει ότι περισσότεροι από 388 εκατομμύρια χριστιανοί αντιμετωπίζουν υψηλά επίπεδα διώξεων ή διακρίσεων λόγω της πίστης τους παγκοσμίως.
  7. United Nations Human Rights Council Reports on Freedom of Religion or Belief (2023–2025) — καταγράφουν παραβιάσεις σε πολλές χώρες και ενθαρρύνουν μέτρα για την προστασία της θρησκευτικής ελευθερίας. (Θα πρέπει να αναφερθεί με γενική βιβλιογραφική παραπομπή, εφόσον ζητηθεί πλήρες PDF ή σύνδεσμος από συγκεκριμένο έτος.)
  8. Amnesty International Annual Reports 2023–2025 — τεκμηριώνουν περιστατικά ανθρώπινων δικαιωμάτων που συχνά σχετίζονται με θρησκευτικές ομάδες, περιλαμβάνοντας και χριστιανικές κοινότητες όπου καταγράφηκαν σοβαρές παραβιάσεις. (Αναφέρεται γενικά ως πηγή για περιόδους και περιοχές.)
  9. Human Rights Watch World Reports 2023–2025 — αναλύουν τις συνθήκες βίας και παραβίασης ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε πολλές χώρες που πλήττουν και θρησκευτικές ομάδες. (Αναφέρεται γενικά ως πηγή υποστήριξης.)
  10. Reuters & BBC News Reports — ειδησεογραφικές καταγραφές σημαντικών περιστατικών, όπως επιθέσεις σε εκκλησίες και βία κατά χριστιανών σε χώρες της Αφρικής και της Μέσης Ανατολής. (Αναφέρονται ως παραδείγματα έκτασης επιθέσεων και κοινωνικής βίας.)
  11. OSCE Office for Democratic Institutions and Human Rights (ODIHR), Hate Crime Reporting – Annual Data (2023–2025) — καταγραφή περιστατικών εγκλημάτων μίσους κατά θρησκευτικών ομάδων στην Ευρώπη.
  12. Observatory on Intolerance and Discrimination Against Christians in Europe, Annual Report 2023 & 2024 — τεκμηριώνει πάνω από 2.400 περιστατικά επιθέσεων, διακρίσεων και βεβηλώσεων κατά χριστιανών στην Ευρώπη.
  13. European Union Agency for Fundamental Rights (FRA), Fundamental Rights Report 2023–2024 — αναλύει τις προκλήσεις στη θρησκευτική ελευθερία και τις διακρίσεις εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

 

 

 

 

 

#EΚΤΑΚΤΟ!!  ” #OYΔΕΝ_ΝΕΟΤΕΡΟΝ_ΑΠΟ_ΤΟ_ΑΝΑΤΟΛΙΚΟ_ΜΕΤΩΠΟ…”

Από
anixneuseis
-
2

Γράφει ο Ευθύμιος.

#ΑΡΩΜΑ_ΒΑΣΙΛΕΥΟΥΣΑΣ..!!! 
-#Constantinople:
Μεσα απο  Τουρκικες πηγες για το τι πραγματικα συνεβη στο Ανατολικο ζητημα…
Είναι βέβαιο ότι ο Γουίλσον, τον οποίο οι πολίτες γνώριζαν και αγαπούσαν ως έναν ανθρωπιστικό ιδεαλιστή, ήταν ο κύριος υπεύθυνος για το ξέσπασμα του τουρκοελληνικού πολέμου, ο οποίος, όπως δήλωσε ο Τ. Μπέιλι, διήρκεσε τρία χρόνια, είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο χιλιάδων ανθρώπων και άφησε τη Δυτική Ανατολία σε ερείπια. Erol, 1972, σ. 15.
26 Απριλίου 1920, Chicago Daily Tribune, Floyd Gibbons: ❝Όταν ρωτήθηκε τι σκέφτονταν οι Εθνικιστές για μια αμερικανική εντολή για όλη την Τουρκία, ο Κεμάλ είπε: «Το ζητήσαμε πριν από λίγο καιρό. Στο μέλλον, μπορεί να προκύψουν συνθήκες τέτοιες που η Αμερική να μην μπορεί να αναλάβει την εντολή». (2004, σελ. 117).
Από τον Γιουνούς Ναντί, τον ιδρυτή της εφημερίδας Cumhuriyet και ένθερμο κεμαλιστή, στον πρόεδρο των ΗΠΑ Γούντροου Γουίλσον: ❝ Η πρώτη και αιώνια δύναμη που κυβερνά το σύμπαν έχει θεσπίσει τον κανόνα ότι κάθε προφήτης πρέπει να βλέπει τις ανάγκες της εποχής του και να επιλέγει τον λαό του ανάλογα. Και εσύ είσαι ο προφήτης της εποχής μας. ❞

Η Χαλιντέ Εντίμπ και ο Γιουνούς Ναντί έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην ίδρυση του Ανατολικού Πρακτορείου Ειδήσεων με την έγκριση του Μουσταφά Κεμάλ Πασά. Η Χαλιντέ Εντίμπ ήταν ιδρυτικό μέλος της Εταιρείας Αρχών Γουίλσον· για τον Γιουνούς Ναντί, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Γουίλσον ήταν ο «προφήτης» του αιώνα.

#Ιran:  Κύμα  της Επιχείρησης «#Αληθινή_Υπόσχεση_4…
Ο ιρανικός στρατός επιβεβαιώνει ότι 2 μεταγωγικά C-130 και 2 ελικόπτερα Black Hawk «καταστράφηκαν»
#Ιran:  Ενα F-35 της Πολεμικής Αεροπορίας των ΗΠΑ εξέδωσε έναν ήχο έκτακτης ανάγκης 7700 πάνω από το νότιο Ιράκ, κοντά στα σύνορα με το Ιράν,το Flightradar24 δείχνει τη θέση και την κατάσταση του αεροσκάφους.
: Το Ιράν προκάλεσε 15 χτυπήματα στο κεντρικό Ισραήλ κατά τη διάρκεια των 5 κυμάτων επιθέσεων σήμερα μέσω ισραηλινών μέσων ενημέρωσης. Αυτό δεν περιλαμβάνει το 70% των επιτυχημένων πυραυλικών επιθέσεων τις τελευταίες 12 ώρες.
Πλημμύρες στο Τελ Αβίβ του Ισραήλ μετά την επίθεση του Ιράν.
: ΗΠΑ και Ισραήλ έπληξαν το Πανεπιστήμιο Sharif του Ιράν.
 : Οι ΗΠΑ χτύπησαν το Διεθνές Αεροδρόμιο Σιράζ στο Ιράν.
Οι Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις (#IDF) πλήττουν αεροδρόμια της Τεχεράνης.
: Νέα ενημέρωση από τον εκπρόσωπο του IRGC του Ιράν: «Οποιαδήποτε επίθεση σε πολιτικούς στόχους θα αντιμετωπιστεί με διπλή απάντηση από το Ιράν»
6 #παιδιά κάτω των 10 ετών σκοτώθηκαν στις χθεσινοβραδινές επιδρομές στην επαρχία Τεχεράνης.
 #Εμφανή σημάδια από σφαίρες  στο πλαίσιο του αεροσκάφους C-130 Hercules που συνετρίβη στο Ιράν. Αυτή είναι πιθανώς η ζημιά που προκάλεσε τη συντριβή του αεροσκάφους.
#Το κτίριο της Εταιρείας Πετρελαίου του #Κουβέιτ χτυπήθηκε από ιρανικά βλήματα, προκαλώντας τεράστια πυρκαγιά στο εσωτερικό του.
Πρόσκρουση ιρανικού πυραύλου κρουζ στην αποθήκη πετρελαίου Sitra στο #Μπαχρέιν.
#Νέα επίθεση έχει εξαπολυθεί εναντίον των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Καπνός υψώνεται από την περιοχή της επίθεσης.
-#Turkey: Πρωην Μουσουλμανοι κλπ βαφτιζονται Χριστιανοι Ορθοδοξοι στην Τουρκια!! Η προφητεια του Πατροκωσμα οτι το 1/3 της Τουρκιας θα γινουν Χριστιανοι γινεται πραξη..!!!
– Χιλιάδες άνθρωποι στην Κωνσταντινούπολη, κουνώντας ιρανικές σημαίες και εκφράζοντας την υποστήριξή τους στο Ιράν διαδηλωσαν ενάντια στην  αμερικανική και ισραηλινή επιθετικότητα.
Σαμ Γιουσεφ: Ο Ερντογάν αποκάλυψε ότι ο γαμπρός του Ερντογάν, Σελτζούκ Μπαϊρακτάρ, είναι ιδιοκτήτης της Baykar, του κορυφαίου κατασκευαστή drones στην Τουρκία. Ενώ ο Ερντογάν ανακοίνωνε δημόσια την αναστολή του εμπορίου με το Ισραήλ και έκανε ομιλίες υπερασπιζόμενος τους Παλαιστίνιους, η Baykar συνδιοργάνωσε εκθέσεις όπλων μαζί με Ισραηλινούς κατασκευαστές και εξήγαγε όπλα αξίας άνω των 608.000 δολαρίων και εκρηκτικά αξίας 436.000 δολαρίων στο Ισραήλ… Ο Ερντογάν ισχυρίστηκε επίσης ότι έχει περιορίσει τις εξαγωγές χάλυβα στο σιωνιστικό καθεστώς, αλλά τα στατιστικά στοιχεία δείχνουν μια 100πλάσια αύξηση στις εξαγωγές χάλυβα της Άγκυρας στο Τελ Αβί. Η Τουρκία προμηθεύει το 65% των αναγκών του σιωνιστικού καθεστώτος σε χάλυβα, οι οποίες χρησιμοποιούνται στην παραγωγή όπλων για τον βομβαρδισμό χωρών της περιοχής..
 
Η πρώην συμπρόεδρος του #HDP, Φιγκέν Γιουκσεντάγκ, αφέθηκε προσωρινά εκτός φυλακής για να παραστεί και να λάβει συλλυπητήρια στην κηδεία του αδελφού της. Κρατείται εδώ και περίπου 10 χρόνια με ψευδείς κατηγορίες για τρομοκρατία.
-#Rojava: Μεγάλες διαδηλώσεις από Κούρδους στο Ντερέκ, το Αλ-Χασάκα, το Τιρμπέσπιγιε και το Καμισλό, ζητώντας την αποκάλυψη της τύχης των απαχθέντων οικογενειών και παιδιών μας και την απελευθέρωσή τους από την κυβέρνηση της Δαμασκού.
Oι Χριστιανοι Καθολικοι εορταζουν το Πασχα σε πολλες πολεις στη Ροζαβα.
-#Yemen: Μη επανδρωμένα αεροσκάφη από την Υεμένη εισέρχονται στη Νεγκέβ.
-#Syria: Ένας άνδρας που υπηρετούσε ως φύλακας σε εγκατάσταση πετρελαίου πυροβολήθηκε και σκοτώθηκε από ένοπλους σε μια αγορά στην ύπαιθρο της ανατολικής #Ντέιρ Εζόρ.
-#Rum: Οι Έλληνες Ορθόδοξοι Χριστιανοί γιόρτασαν την Κυριακή των Βαΐων στο όρος Βασάν ειρηνικά και με ασφάλεια. Σήμερα, ενα μέρος όπου οι Χριστιανοί εξακολουθούν να μπορούν να γιορτάζουν με ασφάλεια είναι στη Βασάν, την αυτόνομη περιοχή των Δρούζων νότια της Συρίας. Δρούζοι και Χριστιανοί ζουν μαζί εδώ και γενιές.Kανενας απο το καθεστως Μητσοτακη δεν παει να τους δει..
-#Alawite: #Χάμα | πόλεις μειονοτήτων δέχονται οργανωμένες επιθέσεις. Η Μπιρίν, μια πόλη Αλαουιτών στη Χάμα, έχει υποστεί ολοσχερώς πολιορκία, με τους κατοίκους να μην μπορούν να καλλιεργήσουν τις γεωργικές τους εκτάσεις ή να ασχοληθούν με το γεωργικό εμπόριο λόγω των συνεχών επιθέσεων και του φόβου ότι θα πέσουν σε ενέδρα ανά πάσα στιγμή από Βεδουίνους ή Σουνίτες μαχητές. Η Τζουρίν, μια πόλη με μικτό πληθυσμό Αλαουιτών και Μουρσίντι, δέχθηκε επίθεση την περασμένη εβδομάδα. Οι επιτιθέμενοι λεηλάτησαν αρκετές επιχειρήσεις στην πόλη και πήραν ζώα.
-#Iraq: Σλεμανί – Αυτόνομη Περιοχή του #Κουρδιστάν Αρκετά μη επανδρωμένα αεροσκάφη έπληξαν την πόλη – εκτοξεύτηκαν από το Ιρακινό PMF.
Το 2016, το συμβούλιο των αντιπροσώπων και η προεδρία του Ιράκ υπέγραψαν το διάταγμα αριθ. 40, το οποίο ορίζει ότι οι (#PMF) Χασντ αλ Σαάμπι (Δυνάμεις Λαϊκής Κινητοποίησης) αποτελούν μέρος των ιρακινών δυνάμεων ασφαλείας υπό την εξουσία της ομοσπονδιακής κυβέρνησης.
Επιπλέον, εντός των Δυνάμεων Λαϊκής Κινητοποίησης, υπάρχουν Τουρκμενικές ταξιαρχίες που λαμβάνουν τις εντολές τους απευθείας από την Τουρκία και είναι παρούσες στο Κιρκούκ και τη Μοσούλη.
-#Lebanon: Η #Χεζμπολάχ βομβαρδίζει με ρουκέτες την Κιριάτ Σμόνα, στο βόρειο Ισραήλ.
– Η Χεζμπολάχ δημοσίευσε βίντεο που δείχνει την κατάρριψη ενός ισραηλινού drone Hermes 450 από ένα από τα μαχητη της στην Αϊνάτα, στο νότιο Λίβανο.
Το Ισραήλ συνεχίζει να κατεδαφίζει ολόκληρα χωριά στο νότιο Λίβανο.
-#US: Οι ΗΠΑ προσπαθούν να σύρουν τους Κούρδους στον πόλεμο κατά του Ιράν με παραπληροφόρηση που τροφοδοτεί τα δυτικά μέσα ενημέρωσης,οτι δηθεν τους εξοπλισαν με οπλα.παραμυθια της χαλιμας.
: Ο Τάκερ Κάρλσον ισχυρίζεται ότι ο πόλεμος κατά του Ιράν τερματίζει την αμερικανική αυτοκρατορία «Αυτό είναι το τέλος κάποιου πράγματος. Παρακολουθείτε το τέλος της παγκόσμιας αμερικανικής αυτοκρατορίας. Ο μονοπολικός κόσμος έχει τελειώσει. Κάτι που κάποτε ήταν μεγάλο έχει γίνει αγνώριστο».
-#Israel: Το Ισραήλ θα προμηθεύσει την Ελλάδα με συστήματα πυραυλικού πυροβολικού ακριβείας PULS σε μια συμφωνία αξίας 758 εκατομμυρίων δολαρίων, σύμφωνα με ανακοίνωση του ισραηλινού υπουργείου Άμυνας.
-#Rum_Pontos: Στο χωριό #Sekü, που βρίσκεται στην περιοχή Tirebolu της Κερασούντας, ένα γεωτρύπανο που η Alagöz Mining, ιδιοκτησίας του βουλευτή του AKP Iğdır Cantürk Alagöz, ήθελε να φέρει στην περιοχή εξερεύνησης της εξόρυξης, παρά την δικαστική εντολή διακοπής της επιχείρησης, σταμάτησε για άλλη μια φορά από τους χωρικούς.
Καλη Μεγαλη Εβδομαδα σε ολους!! Οσοι μπορειτε τα απογευματα να πηγαινετε στους ναους!!
Όσοι θέλετε να κοινοποιείτε την σελίδα διότι η κρατική ΕΡΤ και τα λεγόμενα μεγάλα κανάλια δεν τα δείχνουν αυτά προς το παρόν. “Ουδέν νεότερον από το Ανατολικό Μέτωπο”

Ο Τραμπ δίνει συνέντευξη Τύπου αφού η Τεχεράνη απέρριψε το άνοιγμα του Στενού στις συνομιλίες για εκεχειρία

Από
anixneuseis
-
0

 

Των Zoe Law, Howard Goller και Jenna Zucker

Τι συμβαίνει;

  • Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ παραχωρεί συνέντευξη Τύπου για το Ιράν
  • Το Ιράν και οι Ηνωμένες Πολιτείες έλαβαν τη Δευτέρα ένα σχέδιο για άμεση εκεχειρία
  • Το Ιράν δηλώνει ότι θέλει τον τερματισμό του πολέμου, όχι μια προσωρινή εκεχειρία
  • Η Τεχεράνη αντιτίθεται στο άνοιγμα του Στενού του Ορμούζ ως μέρος της συμφωνίας, λέει αξιωματούχος στο Reuters
  • Ο Τραμπ απείλησε την Κυριακή να εξαπολύσει «κόλαση» στην Τεχεράνη
  • Ένας δεύτερος αεροπόρος αμερικανικού μαχητικού F-15, που καταρρίφθηκε από το Ιράν, διασώθηκε την Κυριακή

Ζωντανά από τον Λευκό Οίκο 
20:00 EEST 

«Θα μπορούσαμε να είχαμε καταλήξει με 100 νεκρούς», λέει ο Τραμπ

20:26 EEST 

Ο Τραμπ στον Λευκό Οίκο, 6 Απριλίου 2026. REUTERS/Kevin Lamarque

«Έδωσα εντολή στις Ένοπλες Δυνάμεις των ΗΠΑ να κάνουν ό,τι ήταν αναγκαίο για να φέρουν πίσω στην πατρίδα τους γενναίους πολεμιστές μας. Ήταν μια επικίνδυνη απόφαση, γιατί θα μπορούσαμε να είχαμε καταλήξει με 100 νεκρούς, αντί για έναν ή δύο», είπε ο Τραμπ στους δημοσιογράφους, μετά από μια επικίνδυνη επιχείρηση διάσωσης που λίγο έλειψε να εκτροχιαστεί.

«Είναι μια δύσκολη απόφαση, αλλά στον αμερικανικό στρατό δεν αφήνουμε κανέναν Αμερικανό πίσω. Δεν το κάνουμε αυτό».

Η επιτυχής απομάκρυνση ενός Αμερικανού αεροπόρου από το Ιράν είχε εξελιχθεί με σχεδόν απόλυτη ακρίβεια. Έπειτα, όλα σταμάτησαν.

Δύο αεροσκάφη MC-130, που είχαν μεταφέρει μέρος από τους περίπου 100 Αμερικανούς των ειδικών δυνάμεων στην Τεχεράνη, υπέστησαν μηχανική βλάβη και δεν μπορούσαν να απογειωθούν, δήλωσε Αμερικανός αξιωματούχος στο Reuters.

Ξαφνικά, οι επίλεκτοι καταδρομείς κινδύνευσαν να εγκλωβιστούν πίσω από τις εχθρικές γραμμές.

Οι διοικητές πήραν μια απόφαση υψηλού ρίσκου: να δοθεί εντολή σε επιπλέον αεροσκάφη να πετάξουν στο Ιράν και να απομακρύνουν την ομάδα σε διαδοχικά κύματα, αφού η μηχανική βλάβη ανέτρεψε τον αρχικό σχεδιασμό.

Ο Τραμπ λέει ότι το Ιράν μπορεί να εξουδετερωθεί μέσα σε μία νύχτα

Πριν από 17 λεπτά
20:16 EEST

Των Nandita Bose και Ryan Patrick Jones 

Ο Τραμπ στον Λευκό Οίκο, 6 Απριλίου 2026. REUTERS/Evan Vucci

Ο Τραμπ ξεκίνησε τη συνέντευξη Τύπου επαινώντας την επιχείρηση διάσωσης των ΗΠΑ που πραγματοποιήθηκε το Σαββατοκύριακο.

«Είμαστε σήμερα εδώ για να γιορτάσουμε την επιτυχία μίας από τις μεγαλύτερες, πιο σύνθετες, πιο τρομακτικές στρατιωτικές αποστολές έρευνας μάχης — ή μάλλον, θα τη λέγατε αποστολή έρευνας και διάσωσης — που έχει ποτέ επιχειρηθεί από τον στρατό», δήλωσε.

Είπε επίσης για το Ιράν: «Ολόκληρη η χώρα μπορεί να εξουδετερωθεί μέσα σε μία νύχτα, και αυτή η νύχτα μπορεί να είναι η αυριανή».

Ο Αμερικανός πρόεδρος έχει απειλήσει να εξαπολύσει «κόλαση» στην Τεχεράνη, αν δεν καταλήξει σε συμφωνία έως τις 8 μ.μ. ώρα ανατολικών ΗΠΑ την Τρίτη (μεσάνυχτα GMT) για το άνοιγμα του Στενού του Ορμούζ.

1...294295296...3,032Σελίδα 295 από 3,032