Αρχική Blog Σελίδα 283

Κ. Κυριακόπουλος: η «γοητεία» του αντισημιτισμού…. Ένας αλαφροΐσκιωτος πρόεδρος και μια χαμένη ιστορική ευκαιρία

2

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Είναι πολλά και ανατροφοδοτούμενα τα προβλήματα και οι ευρύτερες επιπτώσεις τους που έχει δημιουργήσει ο πόλεμος στην Μ. Ανατολή. Κατά την άποψη του γράφοντος όμως, κάθε πιθανή «λύση», όσο και αν φαντάζει αναγκαία με την πρώτη ματιά, όταν δομείται με βάση μια αμιγώς δυτική λογική και προσέγγιση, χωρίς να συνυπολογίζει κρίσιμες και διαχρονικές περιφερειακές ιδιαιτερότητες, είναι αυθαίρετη, επισφαλής έως και δυνητικά επικίνδυνη και καλό θα είναι να μην καλλιεργούνται αυταπάτες αναφορικά με το αποτέλεσμα…

Κάθε τέτοια «λύση», επί της ουσίας συνιστά ΜΗ λύση, πρωτίστως διότι αποσυνδέει το ευρύτατο πλέγμα των περιφερειακών προβλημάτων που ανατροφοδοτούν αυτήν την σύγκρουση, από την μεσανατολική κουλτούρα η οποία συντηρεί και αναπαράγει αυτά τα προβλήματα και φυσικά επισκιάζει τα πάντα. Ας γίνουμε όμως σαφέστεροι…

Πρώτον: Η σύγκρουση με το Ιράν, ΔΕΝ είναι μεμονωμένο γεγονός. Είναι η κορύφωση μιας αλυσίδας συγκρούσεων που βρίσκονται σε εξέλιξη στην ευρύτερη περιοχή, ενώ το ίδιο το Ιράν, ως ισχυρός περιφερειακός δρων, υπήρξε τροφοδότης και ενορχηστρωτής αυτών των συγκρούσεων, τουλάχιστον κατά την διάρκεια των τελευταίων 50 χρόνων. Είναι λοιπόν φανερό ότι ακόμη και εάν επέλθει (και θα επέλθει με τα μυαλά που κουβαλάει ο πρόεδρος Τραμπ) συμφωνία και κατάπαυση του πυρός ανάμεσα στις ΗΠΑ και στο Ιράν, η πολυπόθητη ειρήνευση στην ευρύτερη περιοχή, είναι βέβαιο ότι ΔΕΝ πρόκειται να επέλθει.

Δεύτερον: Η ίδια η συμφωνία, θα είναι επί της ουσίας ένα ισοζύγιο συμβιβασμών μεταξύ των δύο, που για μεν τους Αμερικανούς (έτσι όπως τα έκαναν) θα σηματοδοτήσει μια ολιγότερο επώδυνη δυνατή απεμπλοκή από την πολεμική εξίσωση, σε ένα καταφανώς δυσμενέστερο γι’ αυτούς περιβάλλον, που θα τους εξασφαλίζει ωστόσο την σχετική πολυτέλεια για μια διαχειρίσιμη επικοινωνιακή «μεταπώληση». Για το καθεστώς των μουλάδων όμως (το οποίο επιβιώνει ως μέρος της ανεκπλήρωτης λύσης μιας πολεμικής εξίσωσης), η συγκεκριμένη εξέλιξη θα είναι μια ευκαιρία επιχειρησιακής, εξοπλιστικής και γεωπολιτικής ανασύνταξης, με το βλέμμα στραμμένο στην επόμενη μέρα και χωρίς την παραμικρή έκπτωση σε ότι αφορά στις ευρύτερες γεωστρατηγικές τους επιδιώξεις.

Τρίτον: Το Ισραήλ, ως κρίσιμη και πρωταγωνιστική συνιστώσα αυτής της αλυσίδας των συγκρούσεων, ήταν και παραμένει αντιμέτωπο με συγκεκριμένες προκλήσεις που στο σύνολό τους συνθέτουν μια σοβαρή, διαρκή και πολυδιάστατη υπαρξιακή απειλή. Η «δυτικού τύπου» προσέγγιση της όποιας λύσης με βασικό συστατικό τον ΜΗ πόλεμο, έχει το βλέμμα στραμμένο στα καθ’ όλα υπολογίσιμα «ωφελήματα» της «ειρήνευσης». Για το Ισραήλ όμως, παράλληλα με αυτά τα ωφελήματα τα οποία σπεύδει και αξιοποιεί στο έπακρο με στόχο την ευημερία των πολιτών του, υπάρχει το κορυφαίο στοίχημα της στρατηγικής του επιβίωσης, το οποίο καμιά Ισραηλινή πολιτική ηγεσία δεν μπορεί να υποτιμήσει ή πολύ περισσότερο να αγνοήσει, κατά την διαχείριση αυτών των προκλήσεων.

Όσοι λοιπόν σπεύδουν να πλειοδοτήσουν σε αντιπολεμικές μεγαλοστομίες για το status στην ευρύτερη περιοχή, ας έχουν υπ’ όψιν τους ότι: Set featured image

  • Α. Όσοι από μας αντιμετωπίζουμε με σκεπτικισμό αυτήν την καθ’ όλα όμορφη, πλην όμως ρομαντική, των πραγμάτων προσέγγιση, ΔΕΝ είμαστε τρελοί για να είμαστε φιλοπόλεμοι, όπως αφελώς επιμένουν να μας προσάπτουν. Και… 
  • Β. Το ίδιο το Ισραήλ, επειδή ακριβώς ΔΕΝ είναι ο απομακρυσμένος κριτής των πάντων, αλλά ένας περιφερειακός δρων, εγκλωβισμένος αμετάκλητα στην περιδίνηση του προβλήματος, ΔΕΝ έχει την πολυτέλεια να επιδίδεται σε ανώδυνες ρομαντικές προσεγγίσεις, που θα συνεισφέρουν σε επίπλαστη ομορφιά στο ροζ συννεφάκι αυτών που επιμένουν να παραμυθιάζονται. Και φυσικά, δεν θα μπορούσε να έχει αυτήν την πολυτέλεια αφού:

Περιβάλλεται από εκατομμύρια Αράβων, οι οποίοι είναι φανατισμένοι θρησκόληπτοι που έχουν αποδεδειγμένα αναγορεύσει σε υπέρτατο στόχο της ύπαρξής τους τον αφανισμό του Ισραήλ και δεν δίνουν δεκάρα τσακιστή για την δημιουργία Αραβικού Παλαιστινιακού κράτους. Το απέδειξαν…

Απειλείται από καλά εξοπλισμένες παραστρατιωτικές – τρομοκρατικές σέχτες που δημιουργήθηκαν κατ’ εντολή των μουλάδων του Ιράν και εξοπλίζονται με την δική τους μέριμνα και φροντίδα, έχοντας ως αποστολή: Α. Τον αφανισμό του Ισραήλ. Και… Β. Την ποδηγέτηση, με εργαλείο τον Σιισμό, των Αραβικών πληθυσμών από μη Άραβες, προκειμένου να διασφαλίσουν έτσι την διεύρυνση του γεωπολιτικού αποτυπώματος του Ιράν, σε ολόκληρη την Μ. Ανατολή.

Όταν λοιπόν ζητάμε από το Ισραήλ, να επιδείξει μια «λελογισμένη» (με βάση την δική μας την λογική και το δικό μας «περί λογικής» μέτρο) αντιμετώπιση των προκλήσεων, μέσα σ’ αυτό το εξαιρετικά εχθρικό περιβάλλον, είναι σαν να του ζητάμε να λησμονήσει τέσσερις Αραβοϊσραηλινούς πολέμους που ΔΕΝ προκάλεσε το ίδιο, έναν «Μαύρο Σεπτέμβρη» στην Ιορδανία ο οποίος είχε συγκεκριμένη στόχευση, έναν εμφύλιο και μια διαδικασία διαρκούς επιθετικού εκφυλισμού του Λιβάνου, με επίσης συγκεκριμένη στόχευση, μια μαζική δολοφονική επίθεση με 1300 νεκρά παιδιά και 250 ομήρους Ισραηλινούς πολίτες και δεκάδες άλλες μικρότερες. 

Εάν ήταν στην ευθύνη και την αρμοδιότητά μας να διαχειριστούμε όλα τούτα, με τι ελαφρότητα ψυχής θα ρίχναμε το σύνθημα της λήθης;;; Το σκεφτήκαμε άραγε ποτέ;;;

Για ποιόν λόγο ακριβώς κρίνουμε το Ισραήλ σήμερα;;; Επειδή αρνήθηκε να συμβιβαστεί και να συμβιώσει με τον δικό του Αττίλα;;;

Το Ισραήλ επέλεξε συνειδητά, σε πείσμα των καλοπερασάκηδων της Ευρώπης να αντιμετωπίσει την απειλή κατάματα, χωρίς να επιτρέψει στον εαυτό του να γοητευτεί από ανυπόστατα παραμύθια.

  • Τσάκισε την Χαμάς, διότι μετά ΚΑΙ από την 7η Οκτωβρίου, δεν θα μπορούσε να συνεχίσει να ανέχεται αυτόν τον επιθετικό καρκίνο να δρα ασύδοτα μέσα στο ίδιο του το σώμα…
  • Θέρισε και συνεχίζει να εξολοθρεύει την Χεζμπολάχ, όχι μόνο διότι αποτελεί το μακρύ χέρι της Ιρανικής κατοχής στον Λίβανο, αλλά διότι η ασύδοτη δράση της εκεί, συνιστά σταθερή απειλή στο μαλακό του υπογάστριο…
  • Και παραμένοντας ευλαβικά προσηλωμένο στο δόγμα του Μοσέ Νταγιάν, αποφάσισε να χτυπήσει το “κεφάλι του τέρατος”, δηλαδή το Ιράν, πριν αυτό καταφέρει να αποκτήσει πυρηνικό όπλο.

Όχι… ΔΕΝ θα μπορούσε και ΔΕΝ θα έπρεπε να καταφύγει το Ισραήλ στην ψευδαίσθηση της «επιθετικής» Διπλωματίας, διευκολύνοντας την συζήτηση για την δημιουργία «Παλαιστινιακού κράτους», ούτε βεβαίως επενδύοντας στο φιλότιμο και στην μπέσα των Ιρανών, σύμφωνα με την οποία η πρόοδος στην κατάκτηση της πυρηνικής τεχνογνωσίας, δεν θα συνοδεύεται από την κατασκευή πυρηνικού όπλου, «δέσμευση» που αποτελεί άλλωστε «ενεργή» παρακαταθήκη του εκλιπόντος Χαμενέι.

Ποιο «Παλαιστινιακό κράτος»;;; 

Μιλάμε πλέον για ένα φολκλορικό σύνθημα που αναπαράγεται από τα στόματα των ρομαντικών. Ουδείς πλέον νοιάζεται για την δημιουργία ενός τέτοιου μορφώματος. ΟΥΤΕ οι Άραβες που έσπευδαν να το κάνουν σημαία τους κατά την διάρκεια των προηγούμενων δεκαετιών. ΟΥΤΕ καν οι ίδιοι οι – κατ’ ευφημισμό – «Παλαιστίνιοι. Το απέδειξαν άλλωστε περίτρανα, με το «δημιουργικό» τους πνεύμα στην Δυτική Όχθη και κυρίως το απέδειξαν με τον οργασμό του «δημιουργικού πνεύματος», που «μεγαλούργησε» επί είκοσι συναπτά έτη στην Γάζα. Δημιούργησαν τα πάντα. Εκτός από κράτος Παλαιστινιακό. Γκώσαμε πλέον με αυτό…

Ποιό φιλότιμο και ποιά μπέσα των Ιρανών;;; 

Αυτά που μεγαλούργησαν με την ακραία και απρόκλητη επιθετικότητα που επέδειξαν οι μουλάδες σε βάρος των Αραβικών μοναρχιών του κόλπου;;;

Ποια παρακαταθήκη Χαμενέι;;; 

Του 90χρονου θρησκευτικού ηγέτη, που αν δεν τον έστελναν αδιάβαστο οι Ισραηλινοί, θα τον έστελνε – έστω και διαβασμένο – η βιολογική φθορά και η ηλικία;;; Ποιος και γιατί μετά από αυτόν να σεβαστεί μια παρακαταθήκη σκοπιμότητας, που κατασκευάστηκε απλώς για να ρίχνει στάχτη στα μάτια των αφελών, την ίδια στιγμή που τα υπόγεια δούλευαν πυρετωδώς για να εξασφαλίσουν το περιλάλητο απόκτημα;;; Ας σοβαρευτούμε…

Ποια κυριαρχία ποίου Λιβάνου;;; Αυτή η οποία δυστυχώς ΔΕΝ ασκείται από την νόμιμη κυβέρνησή του, διότι ο Λίβανος τελεί υπό Ιρανική κατοχή, με μοχλό επιβολής της την Χεζμπολάχ η οποία κακοποιεί τον Λίβανο και έχει διαρκές και ενεργό μέτωπο απέναντι στο Ισραήλ, επιδιώκοντας να επεκτείνει στην ευρύτερη περιοχή το γεωπολιτικό πάτημα του Ιράν;;;

Για ελάτε να σκεφτούμε λίγο…

Τι ακριβώς θα θέλαμε να πράξει η Ελληνική κυβέρνηση εάν η πατρίδα μας βρισκόταν αντιμέτωπη με μια τέτοια κατάσταση;;; Με τι ακριβώς θα προτείναμε να συμβιβαστεί η κυβέρνηση της Κύπρου η οποία βρίσκεται αντιμέτωπη με τον δικό της Αττίλα που συνεχίζει να προκαλεί και να απειλεί με τα χειρότερα;;;

Διότι στο Ισραήλ – αφού προηγουμένως το κατηγορούμε για υπερβάλλουσα σκληρότητα – προτείνουμε να κάνει ότι κοιμάται, προκειμένου να θριαμβεύσουν έτσι οι αυταπάτες όσων επιμένουν να πιστεύουν ότι υπηρετείται έτσι με τον καλύτερο δυνατό τρόπο η Ειρήνη και η περιφερειακή σταθερότητα…

Πιστεύει κάποιος ειλικρινά ότι αν το Ισραήλ από την ημέρα της δημιουργίας του ως κράτος, είχε αντιμετωπίσει τις απειλές που επιδιώκουν να το στραγγαλίσουν, με το σαβουάρ βιβρ που του προτείνεται από τους κάθε λογής καλοθελητές, θα είχε καταφέρει να επιβιώσει μέχρι σήμερα, έχοντας ως μοναδικό εφόδιο την συμπάθεια των «νηφάλιων και συνετών» επικριτών του;;;

Ας έρθουμε τώρα και στο επίδικο των ημερών…

Το Ισραήλ μπήκε σε αυτόν τον πόλεμο με απολύτως αποσαφηνισμένη την στρατηγική του επιδίωξη, αφού τοποθέτησε στο κέντρο της προσοχής του τρία πράγματα: 

  • Α. Την καταστροφή του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν… 
  • Β. Την καταστροφή του βαλλιστικού προγράμματος του Ιράν. Και… 
  • Γ. Την ανατροπή του ισλαμικού καθεστώτος των μουλάδων.

Οι ΗΠΑ μπήκαν σε αυτόν τον πόλεμο χωρίς να διαθέτουν συγκεκριμένο στρατηγικό σχεδιασμό, επειδή ο ανεκδιήγητος πρόεδρός τους, αγνοώντας τους επιτελείς του, θεώρησε ότι μπορεί να τονώσει την μεγαλομανία του, αναπαράγοντας μπαρούφες και επενδύοντας σε μια γρήγορη και απροβλημάτιστη νίκη, χωρίς όμως να έχει προσδιορίσει καν το ακριβές περιεχόμενο των στόχων της και έχοντας σταθερά το βλέμμα του στραμμένο στην μπίζνα και στις λογιστικές καρτέλες.

Δεν είναι λοιπόν διόλου τυχαίο το γεγονός ότι και τώρα που προσπαθεί εναγωνίως να δραπετεύσει από αυτήν την σύγκρουση, ΔΕΝ διαθέτει κόκκινες γραμμές, όπως ΔΕΝ διαθέτει ούτε καν την ικανότητα να επιμείνει στην ικανοποίηση συγκεκριμένων και αδιαπραγμάτευτων όρων, για λογαριασμό του κόσμου τον οποίο υποτίθεται ότι εκπροσωπεί. Αναζητεί απλώς προσχήματα που θα προσφέρονται για μεταπώληση στους αφελείς, αδιαφορώντας πλήρως για το γεγονός ότι η απεμπλοκή του από την σύγκρουση, αφήνει πίσω της περισσότερα, μεγαλύτερα και ακόμη πιο δυσεπίλυτα προβλήματα από αυτά που υπήρχαν πριν από την έναρξη των επιχειρήσεων.

Η Ευρώπη τέλος, επιβεβαίωσε γι’ ακόμη μια φορά την γεωστρατηγική της βρεφικότητα, αρνούμενη να συναισθανθεί το πραγματικό μέγεθος της ευθύνης, των προκλήσεων αλλά και των ευκαιριών που δημιουργούσε η νέα κατάσταση και επέλεξε να παραμείνει στο περιθώριο νουθετώντας και απευθύνοντας συμβουλές. Σήμερα, ο Μακρόν μετατρέπεται σε βαποράκι του Πεζεσκιάν, συνδράμοντας σε «λύσεις», με το καθεστώς των μουλάδων να παραμένει αλώβητο… Με την οικονομία του Ιράν να είναι ολοκληρωτικά κατεστραμμένη… Και με περιφερειακή δυναμική ικανή να καταστήσει την Ευρώπη δέσμια σε πολλαπλή ομηρεία ΚΑΙ από τους μουλάδες αλλά ΚΑΙ από τους αυτοσχεδιασμούς του ανεκδιήγητου προέδρου των ΗΠΑ.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον – και παρά την αντιδημοφιλία της στον δυτικό καθωσπρεπισμό, που έχει συνηθίσει να κρίνει τα πάντα αφ’ υψηλού διεκδικώντας για τον εαυτό του το γνωστό αλάθητο των κομμουνιστών ή του Πάπα– η στρατηγική του Ισραήλ, επιβεβαιώνεται ως επιμελώς επεξεργασμένη, βαθιά ισορροπημένη και εν τέλει ως η μόνη ικανή να συμβάλει στην δρομολόγηση μιας περιφερειακής λύσης ουσιαστικής, βιώσιμης και με πλήρως τροποποιημένους τους όρους του παιγνιδιού.

Για το Ισραήλ, η σύγκρουση με το Ιράν ΔΕΝ αντιμετωπίστηκε ως μια αυτοτελής πρόκληση που θα επέβαλε μια αντίστοιχη αντιμετώπιση, τόσο στο εύρος των στόχων όσο και στο πεδίο των επιχειρήσεων. Αντιμετωπίστηκε ως η κρισιμότερη παράμετρος μιας αλυσίδας συγκρούσεων που θα έπρεπε να τελεσφορήσει στο πλαίσιο ενός ολοκληρωμένου σχεδιασμού, ικανού να τροποποιήσει οριστικά και πλήρως την μεγάλη εικόνα.

Στο πλαίσιο αυτής της μεγάλης εικόνας, για το Ισραήλ το Παλαιστινιακό ζήτημα, έχει πάψει πλέον να συνιστά συναισθηματική ή ανθρωπιστική εκκρεμότητα. Οι ίδιοι οι Άραβες άλλωστε με τις επιλογές, την ανοχή αλλά και την στάση τους, το έχουν «αναβαθμίσει» σε κατ’ εξοχήν υπαρξιακή απειλή για το Ισραήλ και ως εκ τούτου, η πιθανότητα να συμβιώσει αρμονικά με αυτήν την απειλή στα εδάφη του, πολύ απλά «ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΙ» πλέον.

Στο πλαίσιο αυτού του ολοκληρωμένου σχεδιασμού και για τους ίδιους ακριβώς λόγους, είναι φανερό ότι «ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΙ» πλέον να συνεχίσει να επιδεικνύεται κανενός είδους ανοχή στην παρουσία και στην δράση της Χεζμπολάχ στον Νότιο Λίβανο. Εάν η πολιτική διοίκηση του Λιβάνου θέλει να συμβιώνει με τον Ιρανικό Αττίλα που αργά ή γρήγορα θα οδηγήσει τον Λίβανο στον διαμελισμό, το Ισραήλ δεν έχει καμιά απολύτως υποχρέωση να ανεχτεί αυτήν την καρκινογένεση που το απειλεί. Κανένας κανόνας, πέρα βεβαίως από το άγραφο σαβουάρ βιβρ του ραγιαδισμού, δεν προβλέπει ότι υποχρεούσαι να σέβεσαι και να συμβιώνεις με αυτούς που επιβουλεύονται την ύπαρξή σου και δολοφονούν τους πολίτες σου.

Δυστυχώς, όλοι αυτοί που σπεύδουν να κατακεραυνώσουν το Ισραήλ καταγγέλλοντάς το για το γεγονός ότι δεν είναι η πρώτη φορά που εισβάλει στον Λίβανο, διαδίδοντας ΨΕΥΔΩΣ ότι η δράση της Χεζμπολάχ είναι απλώς το πρόσχημα, αποκρύπτουν συνειδητά ότι: ΚΑΙ το 1978 οι Παλαιστίνιοι του Αραφάτ με ορμητήριο τον Λίβανο, δολοφόνησαν μαζικά πάνω από 35 Ισραηλινούς πολίτες με επίθεση σε λεωφορείο. Όπως επίσης συνειδητά αποκρύπτουν ότι: ΚΑΙ το 1982 η αφορμή ήταν η απόπειρα δολοφονίας του Ισραηλινού πρέσβη στο Λονδίνο από τους Παλαιστίνιους του Αμπού Νιντάλ. Και φυσικά συνειδητά αποκρύπτουν ότι: η αιτία της σύγκρουσης του 2006, ήταν ΚΑΙ πάλι η Χεζμπολάχ που παραβίασε τα σύνορα και δολοφόνησε Ισραηλινούς στρατιώτες.

Στο πλαίσιο επίσης αυτού του ολοκληρωμένου σχεδιασμού, το Ισραήλ στοχοθέτησε το ίδιο το ίδιο το καθεστώς των μουλάδων, επιδιώκοντας την ανατροπή του.

Ας μην γελιόμαστε κύριοι…

Καμία μεταβολή της γεωπολιτικής φυσιογνωμίας του Ιράν… Καμιά απολύτως προσδοκία για την μετατροπή αυτής της μεγάλης χώρας, σε δύναμη περιφερειακής σταθερότητας, από παράγοντα αποσταθεροποίησης και ευρύτερη περιφερειακή απειλή που είναι σήμερα, δεν είναι δυνατόν να επέλθει με την παραμονή των μουλάδων στην εξουσία. Το συγκεκριμένο καθεστώς…

Αντλεί την ισχύ του, καταδυναστεύοντας και πίνοντας το αίμα των Ιρανών… Παραμένει αλώβητο, αξιοποιώντας τον φόβο και την δυνατότητά του να διεισδύει και να λειτουργεί παραλυτικά στην ίδια την Ιρανική κοινωνία… Αναπαράγει σκοταδισμό, φονταμενταλισμό, θρησκοληψία και ένα αφήγημα θανάτου και καταστροφής, που θυματοποιεί πρόθυμα τους πολίτες του… Υπεξαιρεί το σύνολο του προϊόντος του συλλογικού πλούτου αυτής της χώρας, για να συντηρεί μια ανεξέλεγκτη και επικίνδυνη βιομηχανία θανάτου…

Και μπορεί να υπάρχουν πολλοί μεταξύ όλων ημών που επιμένουν να μην αντιλαμβάνονται σε τι ακριβώς θα μεταμορφωθεί αυτή η χώρα, από την στιγμή που θα καταφέρει το καθεστώς των μουλάδων να βάλει στο χέρι πυρηνικό όπλο, αλλά η περιοχή μας και ο πλανήτης δεν έχει καμιά υποχρέωση να το δοκιμάσει στο πετσί του, προκειμένου να πειστούν έτσι οι «συνετοί» και οι κάθε λογής ευαίσθητοι.

«Σύντομο πέρασμα από μια φανταστική χώρα»…

Σήμερα, ο πιο αφελής πρόεδρος στην Ιστορία των ΗΠΑ, βρίσκεται σε «ωραία» διαπραγμάτευση με τους εκπροσώπους των μουλάδων, με ζητούμενο την επίτευξη μιας «υπέροχης» συμφωνίας. Πανηγυρίζει διότι σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του, οι διαπραγματευτές του Ιράν του έδωσαν ότι ζήτησε και η συμφωνία, σύμφωνα με τα λεγόμενά του, είναι κοντά. Στον αντίποδα αυτής της τζούφιας θριαμβολογίας, αυτά τα οποία επιβάλλεται να διαβάσουμε είναι ότι:

Α. Οι μουλάδες δεν είχαν κανέναν απολύτως πρόβλημα (αφού προηγουμένως έκαναν δι’ ολίγον τον δύσκολο για τα μάτια των αφελών) να του δώσουν αυτό που περίμενε να πάρει, προκειμένου να εξασφαλίσουν: Την παραμονή τους στο τιμόνι της χώρας, άρα και την νομή της εξουσίας, για να προωθήσουν μέσω αυτής τις ευρύτερες γεωστρατηγικές τους επιδιώξεις. Και φυσικά την επέκταση της εκεχειρίας εις το διηνεκές, θωρακισμένη με τον μανδύα μια συμφωνίας, που θα τους επιτρέψει να βάλουν και πάλι μπροστά τις μηχανές ανεμπόδιστοι. Από την άλλη μεριά…

Β. Ο Αμερικανός πρόεδρος, έτοιμος και κυρίως ανυπόμονος ων να πανηγυρίσει για το μεγάλο του deal, έσπευσε να κάνει σημαία του αυτά που είχαν την ευχαρίστηση να του προσφέρουν οι μουλάδες (χωρίς να είναι δεδομένο ότι θα τηρήσουν τις δεσμεύσεις τους και κυρίως όντας απολύτως βέβαιον ότι δεν υπήρξαν μαζί του ειλικρινείς (και γιατί να το κάνουν άλλωστε)…

Συμπέρασμα…

Χάρη στην ανοησία ενός υπερφίαλου πανηγυρτζή, το Ιράν καταστράφηκε, με το καθεστώς των μουλάδων όμως να επιβιώνει και να παραμένει θριαμβευτής πάνω στα ερείπια της μεγάλης αυτής χώρας. Εκτός απροόπτου, η μεγάλη ευκαιρία που δόθηκε, προκειμένου να ανατραπεί το καθεστώς και να μπει αυτή η χώρα οριστικά σε μια άλλη πορεία, δεν αξιοποιήθηκε και ως εκ τούτου δεν τελεσφόρησε. Η καλά σχεδιασμένη περιορισμένης έκτασης χερσαία επέμβαση, που θα μπορούσε να ενεργοποιήσει το ντόμινο της αποσύνθεσης του Ιράν και της συνακόλουθης αναδιάταξης του ελέγχου της παράκτιας ζώνης, δεν επιχειρήθηκε.

Και δεν επιχειρήθηκε, διότι απλούστατα στο πλαίσιο ενός καθ’ όλα πρόχειρου και τσαπατσούλικου σχεδιασμού που υιοθετήθηκε ενώ δεν υπηρετούσε την γεωστρατηγική αλλά την μωροφιλοδοξία του προέδρου, αυτό το σενάριο εξελήφθη ως σενάριο υψηλού ρίσκου και το αποτέλεσμά του θεωρήθηκε αβέβαιο.

Η ουσία βέβαια βρίσκεται στο γεγονός ότι οι Αμερικανοί γι’ ακόμη μια φορά ΔΕΝ θέλησαν να δώσουν διέξοδο κρατικής υπόστασης στους Κούρδους, γεγονός που θα μπορούσε να συμπαρασύρει και τους Λούρους σε μια τέτοια ενιαία προοπτική και ως εκ τούτου ΔΕΝ ασχολήθηκαν με την ανάδειξη της πιθανής δυνατότητας των μοναρχιών του κόλπου, να διευρύνουν την επιρροή τους, ασκώντας εποικοδομητικό έλεγχο στους Αραβικούς πληθυσμούς που βρίσκονται στα Ανατολικά και στα Νοτιοανατολικά παράλια του Ιράν, οικοδομώντας μαζί τους ένα διαρκές, αμοιβαία επωφελές και βιώσιμο modus vivendi.

Κατά την άποψη του γράφοντος, πρόκειται για καταφανέστατη στρατηγική ατολμία στην βάση ενός σεναρίου το οποίο επί της ουσίας δεν μελετήθηκε, αφού κυριάρχησε η αντίληψη που ήθελε να το αντιμετωπίζει ως σενάριο υψηλού ρίσκου, ταυτόχρονα με την (γενικά ορθή αλλά όχι καθολικά ισχύουσα) άποψη που θέλει τους εθνοτικά διαφορετικούς πληθυσμούς να συσπειρώνονται υπέρ της εδαφικής ακεραιότητας της χώρας, όταν αυτή βρίσκεται αντιμέτωπη με μια ξένη εισβολή. Η εύκολη και αβασάνιστη αποδοχή αυτών των αντιλήψεων, από την Αμερικανική πολιτική ηγεσία…

Δεν έδωσε την δυνατότητα στους Ιρανούς να αισθανθούν ότι το καθεστώς απειλείται πλέον σοβαρά με κατάρρευση και ότι θα έπρεπε και οι ίδιοι να στηρίξουν ολόπλευρα αυτήν την διαδικασία (κάτι που έκαναν σε αρκετές διάσπαρτες εκδηλώσεις οργής ακόμη και κατά την διάρκεια των βομβαρδισμών).

Και την ίδια στιγμή, κατέστησε την ίδια την προοπτική της πολιτική ανατροπής, όμηρο ιδεοληψιών και πολλαπλών λαθεμένων αναγνώσεων ΚΑΙ της Ιστορίας αλλά ΚΑΙ της αντικειμενικής πραγματικότητας αφού οι Ιρανοί πολίτες που αντιτίθενται στην στυγνότητα και τον σκοταδισμό του καθεστώτος, ήξεραν πάρα πολύ καλά ότι:

  • Α. ΔΕΝ επρόκειτο για εισβολή στην χώρα τους, αλλά για στοχευμένη επέμβαση που θα μπορούσε να ενεργοποιήσει πρωτίστως τα δικά τους πολιτικά αντανακλαστικά. Και ότι…
  • Β. Η συγκεκριμένη επέμβαση ΔΕΝ ήταν απρόκλητη, αλλά πλήρως αιτιολογημένη ως φυσική συνέπεια της απροκάλυπτης στήριξης στα τρομοκρατικά δίκτυα την οποία διασφάλιζε αφειδώς το καθεστώς των μουλάδων, το οποίο μάλιστα δεν δίστασε εργαλειοποιώντας συγκεκριμένες τρομοκρατικές οργανώσεις, να θέσει υπό καθεστώς ιδιότυπης κατοχής, ανεξάρτητες και κυρίαρχες χώρες όπως ο Λίβανος και η Υεμένη μέσω της Χεζμπολάχ και των Χούθι, αλλά και ευρύτερες περιοχές, ανεξάρτητες και μακριά από την δική του επικράτεια, όπως αυτή της πλήρως εργαλειοποιημένης Γάζας, αλλά και της μερικώς εργαλειοποιημένης Δυτικής Όχθης, μέσω της Χαμάς.

Επίλογος…

Στην σταθερά «αγόμενη και φερόμενη» κοινή γνώμη, τόσο στην χώρα μας όσο και στην ακριβή στα πίτουρα και φτηνή στ’ αλεύρι Ευρώπη, η λογική της ΜΗ περιορισμένης χερσαίας επέμβασης, κέρδιζε σταθερά έδαφος επί τη βάση των προαναφερθέντων ιδεοληψιών και λαθεμένων αναγνώσεων. Το ποια είναι όμως η αλήθεια και τι ακριβώς ισχύει ιστορικά, είναι κάτι που θα επιχειρήσουμε να το καταγράψουμε, ανασύροντας συγκεκριμένα παραδείγματα από την εγγύς αλλά και την ευρύτερη πολιτική ιστορία:

Α. Η Χεζμπολάχ, οι Χούθι, οι Σιιτικές πολιτοφυλακές στο Ιράκ, τηρουμένων φυσικά των αναλογιών, συνιστούν εξωτερική ένοπλη επέμβαση στο εσωτερικό άλλων χωρών, λειτουργούν ως κατοχική δύναμη και επιδρούν καταλυτικά στην καθημερινότητα αλλά και στις αποφάσεις της πολιτικής εξουσίας. Εάν πέτυχαν τον σκοπό τους, το κατάφεραν διότι από την φύση τους ΔΕΝ αποστασιοποιήθηκαν από την «ανατολική κουλτούρα». Ενώ για κείνους τους καλοπροαίρετους συνομιλητές μας που θα αντιτείνουν ότι αυτές οι ένοπλες συμμορίες δεν είναι κατά βάσην αλλοεθνείς αλλά δυναμικά ενσωματωμένες στους ντόπιους πληθυσμούς, θα ρωτήσουμε προκαλώντας και τους συνομιλητές μας να αναρωτηθούν:

Γιατί οι Κούρδοι του Ιράν… Οι Άραβες του Ιράν… Οι Λούροι του Ιράν… Οι Αζέροι του Ιράν… δεν είναι πλήρως ενσωματωμένοι – μέρος δηλαδή της Ιρανικής κοινωνίας που καταδυναστεύονται ομοίως με τους Πέρσες του Ιράν, οι οποίοι ειρήσθω εν παρόδω αποτελούν οριακά πλειοψηφική πληθυσμιακή οντότητα;;;

Β. Β’ Παγκόσμιος πόλεμος… Κορυφαίο ιστορικό παράδειγμα όπου η εισβολή (αιτιολογημένη όπως και στην περίπτωση του Ιράν) των συμμάχων, οδήγησε στην ανατροπή του φασισμού στην Ιταλία, του Ναζισμού στην Γερμανία, των μιλιταριστών στην Ιαπωνία κλπ…

Γ. Η ανατροπή του του Μοσαντέκ στο ίδιο το Ιράν, δεν ήταν προϊόν ξένης επέμβασης;;;

Δ. Με την εισβολή του Βιετνάμ στην Καμπότζη δεν ανατράπηκαν οι Κόκκινοι Χμέρ οι οποίοι επιδίδονταν σε μαζικές δολοφονίες;;;

Βεβαίως τίποτε δεν είναι εύκολο και τα πάντα έχουν το τίμημά τους, μια παράμετρος του οποίου είναι η πιθανότητα περιφερειακής αποσταθεροποίησης αλλά ο γράφων εδώ επιμένει ότι: Ο αλαφροΐσκιωτος Αμερικανός πρόεδρος ΔΕΝ προσανατολίστηκε και εν τέλει ΔΕΝ επέτρεψε τον υπεύθυνο και ουσιαστικό σχεδιασμό μιας τέτοιας επιχείρησης, από κοινού με το Ισραήλ που ξέρει πάρα πολύ καλά τι ζητά ΚΑΙ γιατί το επιδιώκει…

Επιμένουμε πάντως ότι, ο αλαφροΐσκιωτος φαφλατάς του Λευκού Οίκου, ΔΕΝ στάθμισε σωστά, ΟΥΤΕ τους δυνητικούς συμμάχους ΕΝΤΟΣ του Ιράν, που θα στήριζαν απερίσπαστα την διαδικασία ανατροπής του ισλαμικού καθεστώτος, ΟΥΤΕ βεβαίως το γεγονός ότι η οποιαδήποτε διάχυση των συνεπειών μιας δυναμικής αποσύνθεσης του Ιράν, θα εκτονωνόταν πρωτίστως απέναντι στην Τουρκία και με εμφανώς λιγότερες συνέπειες απέναντι στο Ιράκ και στο Πακιστάν, γεγονός που θα ήταν προς όφελος της Δυτικής συμμαχίας, ακόμη και ως προς την «αντί-Κινεζική» της προβολή η οποία εξιτάρει τον αλαφροΐκιωτο.

Δυστυχώς ΚΑΙ για τις δυτικές κοινωνίες αλλά ΚΑΙ για τους πολιτικούς ηγέτες της Ευρώπης, η γοητεία του αντισημιτισμού δεν άφησε ζωτικό χώρο για σοβαρή στρατηγική σκέψη και αυτό αργά η γρήγορα θα το πληρώσουμε.

#EΚΤΑΚΤΟ!! ” #OYΔΕΝ_ΝΕΟΤΕΡΟΝ_ΑΠΟ_ΤΟ_ΑΝΑΤΟΛΙΚΟ_ΜΕΤΩΠΟ…”

0
#ΧΡΙΣΤΟΣ_ΑΝΕΣΤΗ!!!

Γράφει ο Ευθύμιος…!!

#ΑΡΩΜΑ_ΒΑΣΙΛΕΥΟΥΣΑΣ..!!! 
-#Constantinople:
Μεσα απο  Τουρκικες πηγες για το τι πραγματικα συνεβη στο Ανατολικο ζητημα…
Γάλλος συγγραφέας Maurice Pernot: Ο Kemal ήταν ένας Dönme από τη Θεσσαλονίκη (απόγονος Εβραίων που είχαν εξισλαμιστεί).
Revue de Défence Nationale, Janvier 1947,, Nouvelle Série, 3e Année, Tome IV, σελ. 115.
Σαββατιανοί: Το Ατμομηχανή του Κεμαλισμού & Οι Τοπικοί Συνεργάτες του Σιωνισμού14 Μαρτίου 2005 Συνάντηση στο σπίτι του Γιτζάκ Ράμπιν, πρώην διοικητή της Χαγκάνα, μιας εβραϊκής τρομοκρατικής οργάνωσης, και πρωθυπουργού του Ισραήλ (1974-1977, 1992-1995). Αρχικά Γερμανο-Ρώσος Εβραίος, τώρα Γάλλος πολίτης και δημοσιογράφος.Abbé Olivier Rioult, De La Question Juive, 2018, p. 160-161.
Mustafa Ekin:  Alexandre Adler: Προσθέτω τη δήλωση αυτού του διάσημου Εβραίου συγγραφέα, η οποία αναφέρθηκε επίσης από την εφημερίδα Cumhuriyet: «Αν δεν υπήρχαν τόσοι πολλοί προσήλυτοι μεταξύ των τουρκικών ελίτ στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα, ο Κεμαλισμός δεν θα υπήρχε».
Mustafa Ekin:«Αυτή η Ντροπή είναι Αρκετή για την Επιτροπή Ένωσης και Προόδου – Σαντάνσκι» – Άρθρο στήλης με ημερομηνία 28 Αυγούστου 1909, με τίτλο «Ο φόρος τιμής της Τουρκίας στον Σαντάνσκι: Το νέο καθεστώς στην Κωνσταντινούπολη υποδέχτηκε τον παλιό ηγέτη της επανάστασης ως σωτήρα» και «Τιμώμενος στο συμπόσιο που παρέθεσε ο Μεγάλος Βεζίρης και άλλοι αξιωματούχοι στο Γιλντίζ».
Ο #ρόλος των Βρετανών και των Γάλλων στο λαθρεμπόριο πυρομαχικών στην Ανατολία κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Ανεξαρτησίας: Ο Χουσνού Χιμμέτογλου, ο οποίος ήταν μέλος των ομάδων που εισήγαγαν λαθραία όπλα στην Ανατολία κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Ανεξαρτησίας και έγραψε ένα βιβλίο για το θέμα, δηλώνει ότι η Ομάδα Ναμίκ εισήγαγε λαθραία πυρομαχικά στην Ανατολία μαζί με τους Βρετανούς.
Σύμφωνα με την μαρτυρία του Χουσνού Χιμμέτογλου, ο στρατηγός Πελ, ο Γάλλος Ύπατος Αρμοστής στην Κωνσταντινούπολη, βοήθησε στο λαθρεμπόριο πυρομαχικών στην Ανατολία. (Χουσνού Χιμμέτογλου, Η Κωνσταντινούπολη και οι Συνεισφορές της στον Πόλεμο της Ανεξαρτησίας, Τόμος 1, σελ. 409).
Στις 11 Οκτωβρίου 1922, ο Αντιστράτηγος Τσαρλς #Χάρινγκτον, Αρχιστράτηγος των Συμμαχικών Δυνάμεων Κατοχής, αξιολόγησε την Ανακωχή των Μουδάνια ως εξής: «Πιστεύω ότι η ειρήνη έχει πλέον επιτευχθεί. Έχουμε αποκτήσει όλα όσα θέλαμε και η υπομονή μας επιτέλους ανταμείφθηκε»….και ομως στην Ελλαδα υπαρχει μια μεριδα φανατικων..που πιστευουν στο παραμυθι της “Καλης πλευρας της Ιστοριας”. 
#Ιran:  Κύμα της Επιχείρησης «#Αληθινή_Υπόσχεση_4»
 
 Ο Ταξίαρχος των IRGC Μοχσέν Ρεζάι: «Αμφιβάλλω αν ο Τραμπ έχει τόσο θάρρος όσο ο Χίτλερ. Αν ναι, θα έπρεπε να παραδεχτεί την ήττα του και να αυτοκτονήσει.
    #Maradi:  Βασιζόμενος στην εμπειρία του Ιράν, ο Νετανιάχου κατευθύνει την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ. Παρόλο που η Ισλαμική Δημοκρατία ανάγκασε αυτό το γενοκτονικό τέρας να αποδεχτεί κατάπαυση του πυρός στο νότιο Λίβανο, εξακολουθεί να πιέζει σθεναρά για πόλεμο μεταξύ του Ιράν και του καθεστώτος Τραμπ.
Ο Τραμπ λέει ότι το Ιράν συμφώνησε να παραδώσει την «πυρηνική σκόνη» του. Αυτό είναι το ουράνιο υψηλού εμπλουτισμού που θάφτηκε στο υπέδαφος μετά τις αμερικανικές επιθέσεις B-2 στις πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν το περασμένο καλοκαίρι. Η ΔΟΑΕ επιβεβαίωσε ότι βρίσκεται ακόμα εκεί κάτω. Οι ΗΠΑ το ήθελαν τόσο πολύ που ο Τραμπ φέρεται να σχεδίαζε στρατιωτική επιδρομή για να το κατασχέσει πριν από οποιαδήποτε συμφωνία. Δεν υπάρχει ακόμη επιβεβαίωση από το Ιράν, και προηγούμενοι ισχυρισμοί των ΗΠΑ σχετικά με τις πυρηνικές δεσμεύσεις του Ιράν έχουν απορριφθεί στο παρελθόν. Αλλά αν είναι αληθινοί, είναι σημαντικοί. Η παράδοση των υφιστάμενων εμπλουτισμένων αποθεμάτων είναι μια ουσιαστική παραχώρηση, ακόμη και αν το Ιράν εξακολουθεί να έχει την ικανότητα να παράγει περισσότερα. Ο Τραμπ λέει ότι θα διεξαχθούν περισσότερες συνομιλίες αυτό το Σαββατοκύριακο. Θα δούμε… Πηγή: Washington Pos.
 Η Βουλή των Αντιπροσώπων απέτυχε οριακά να εγκρίνει ψήφισμα για τον τερματισμό του πολέμου του Τραμπ με το Ιράν, χάνοντας με μία ψήφο, 213-214. Μόνο ένας Δημοκρατικός, ο Τζάρεντ Γκόλντεν, ψήφισε μαζί με τους Ρεπουμπλικάνους υπέρ της συνέχισης της πολεμικής προσπάθειας.
Σε μια #συνέντευξη για το Al Mayadeen, ο καθηγητής Mohammad Marandi εξήγησε πώς οι ΗΠΑ και το «Ισραήλ» τελικά ενέδωσαν στο αίτημα του Ιράν για κατάπαυση του πυρός στον Λίβανο , αφού οι ΗΠΑ πιέστηκαν από την «αυξανόμενη κρίση για την ενέργεια, τα πετροχημικά, τα λιπάσματα, το LNG, τη βενζίνη και τα προϊόντα διύλισης», καθώς και το κλείσιμο του Στενού του Ορμούζ. Σε συνδυασμό με τα παραπάνω, δόθηκε η προειδοποίηση του Ιράν ότι «θα χτυπήσει το ισραηλινό καθεστώς», η οποία τελικά ανάγκασε τις ΗΠΑ να «πιέσουν περισσότερο εναντίον του καθεστώτος, και ο Νετανιάχου αναγκάστηκε να δεχτεί».
-#Ηellas: Ενας καλος ανθρωπος απεβιωσε.ο Ελληνοεβραιος Χάιντς Κουνιο, επιζήσας της ναζιστικης θηριωδίας, Νο 109565 στο Αουσβιτς -Μπιρκεναου .Έζησε τη φρίκη του Ολοκαυτώματος…θερμα συλλυπητηρια απο την σελιδα μας.
Και νέα ποινική δικογραφία έφτασε στην Βουλή που αφορά τον πρώην υπουργό Υγείας Αθανάσιο Πλεύρη. Ας προσεχε.
#Ανακαλυψαν το Θαυματουργό αγίασμα κοντα στον ναο Ζωοδοχου Πηγης στο Διδυμότειχο!!Το οποιο συμφωνα με την παραδοση θεραπευσε τον Ανδρονικο Γ Παλαιολογο..!! Ο στρατος καθαρισε των χωρο.!! Το υδωρ ειναι πεντακαθαρο!!! Η Κυβερνηση πρεπει να βοηθησει την πολη και το καστρο της που ειναι σε τραγικη κατασταση.
-#Lebanon: Ο Λίβανος ξυπνάει σε μια σπάνια ησυχία καθώς τίθεται σε ισχύ η εκεχειρία, φέρνοντας ένα μείγμα ανακούφισης και πραγματικότητας ανοικοδόμησης. Ομάδες ήδη σπεύδουν να ανοίξουν ξανά τη γέφυρα Qasmiyeh, έναν κρίσιμο σύνδεσμο μεταξύ του νότιου Λιβάνου και της υπόλοιπης χώρας, αφού επλήγη από ισραηλινές επιδρομές. Αλλά ας είμαστε ειλικρινείς: το Ισραήλ και η Χεζμπολάχ δεν έχουν το καλύτερο ιστορικό τήρησης των εκεχειριών. Η συμφωνία έχει οριστεί για 10 ημέρες… το πραγματικό ερώτημα είναι αν θα διαρκέσει τόσο πολύ.
Σύμφωνα με πληροφορίες, οι ΗΠΑ σχεδιάζουν να συμμετάσχουν ενεργά στον αφοπλισμό της Χεζμπολάχ και είναι έτοιμες να διαθέσουν αμερικανικούς πόρους για την υλοποίησή του. Ένας ανώτερος Ισραηλινός αξιωματούχος: «Ο Τραμπ θέλει να συμβεί αυτό, οπότε αυτή τη φορά οι ΗΠΑ θα εμπλακούν πολύ περισσότερο».
-#Israel: Το Υπουργείο Εξωτερικών της Ουκρανίας παρακολουθεί στενά την κατάσταση που σχετίζεται με την είσοδο του πλοίου «ABINSK» στο λιμάνι της Χάιφα, του Κράτους του Ισραήλ, και τη μεταφορά φορτίου σιταριού, το οποίο, σύμφωνα με τις διαθέσιμες πληροφορίες, προέρχεται από τα προσωρινά κατεχόμενα εδάφη της Ουκρανίας.
-#Alawite: Πέμπτη 16 Απριλίου 2026 σε χωριό στην περιφέρεια Ταρτούς Μετά από μέρες καταδίωξής της και την επανειλημμένη άρνησή της να συνομιλήσει μαζί του, μέλος της λεγόμενης Γενικής Ασφάλειας των συμμοριών του Τζολάινι πατάει την φοιτήτρια «Χαντίλ Ισά Μοχάμεντ» από την αλαουιτική κοινότητα μπροστά στο σχολείο της, με αποτέλεσμα τον άμεσο θάνατό της.
-#US: Εβραίοι και Μουσουλμάνοι σε αδελφοσύνη – Αντισιωνιστές Εβραίοι ήρθαν σε ένα τζαμί στο Ντίαρμπορν, Σάουθ Μπεντ, στην Ιντιάνα, για να δείξουν την υποστήριξή τους στην Παλαιστίνη και την αλληλεγγύη τους στον παλαιστινιακό λαό. «Οι Εβραίοι δεν είναι Σιωνιστές» «Οι Σιωνιστές δεν είναι Εβραίοι» εγραφαν τα πλακατ.
-#Turkey: Τομ Μπαράκ για την Τουρκία και το Ισραήλ: «Νομίζω ότι αυτή η ρητορική θα εξαφανιστεί. Η Τουρκία δεν είναι μια χώρα για να την ενοχλείς».
H Τουρκία  φιλοξενεί #συνομιλίες στην Αττάλεια για μια πλατφόρμα περιφερειακής ασφάλειας που θα περιλαμβάνει τη Σαουδική Αραβία, το Πακιστάν και ενδεχομένως την Αίγυπτο, στο περιθώριο του Φόρουμ Διπλωματίας της Αττάλειας.
-#Syria: 10 τρομοκράτες της HTS σκοτώθηκαν και τραυματίστηκαν σε έκρηξη μέσα σε αποθήκη που περιείχε εκρηκτικά και όπλα στον αυτοκινητόδρομο Νταράα-Δαμασκού.
Πρόεδρος της Συρίας, Jolani  (Άχμαντ αλ-Σαράα): Χθες, το τελευταίο αμερικανικό όχημα ή φορτηγό έφυγε από τα συριακά εδάφη. Υπήρχαν αρκετές βάσεις εκεί, στις οποίες υπήρχαν επίσης Βρετανοί, Αμερικανοί, Γάλλοι και Ρώσοι ταυτόχρονα. Έτσι, η βορειοανατολική Συρία είναι πλέον απαλλαγμένη από οποιεσδήποτε ξένες βάσεις.
-#Rojava: Η ομάδα «Ciwanên Şoreşger» (Επαναστατική Νεολαία) που συνδέεται με την κουρδική #YPJ , επέστρεψε το ανήλικο κορίτσι, η οικογένεια του οποίου ισχυρίστηκε ότι είχε απαχθεί από αυτούς για σκοπούς στρατολόγησης.
Ο λεγόμενος Εκπρόσωπος της Προεδρικής Ομάδας για την Εφαρμογή της Συμφωνίας με τις SDF, Ahmed al-Hilali, στο Syria TV: Η συνάντηση μεταξύ al-Sharaa και Abdi δεν παρήγαγε νέα αποτελέσματα, αλλά μάλλον επανεξέτασε τα επιτεύγματα. Στη συνάντηση συζητήθηκαν τα βήματα που θα ληφθούν την επόμενη περίοδο. Η επόμενη εβδομάδα θα είναι κρίσιμη για τη διαδικασία ενσωμάτωσης. Στη συνάντηση συζητήθηκε η διάλυση των θεσμών που συνδέονται με την Αυτόνομη Διοίκηση και η διάλυση των SDF. Υπάρχει πρόοδος στο ζήτημα της ενσωμάτωσης των Asayish στο Υπουργείο Εσωτερικών. Το Δικαστικό Μέγαρο στη Χασακά θα ανοίξει την επόμενη εβδομάδα. Οι οδοί ασφαλείας και στρατιωτικής άμυνας προχωρούν ομαλά, σε αντίθεση με τις οδούς εξυπηρέτησης. Οι SDF εξακολουθούν να υπάρχουν σε ορισμένες από τις δομές τους. Δεν μπορεί να ειπωθεί ότι οι SDF έχουν ενταχθεί στην κυβέρνηση μέχρι να ανακοινώσουν τη διάλυσή τους. Υπάρχουν αρνητικές ενέργειες που αναλαμβάνονται από ορισμένες οντότητες που συνδέονται με τις SDF, συμπεριλαμβανομένης της Επαναστατικής Νεολαίας.
Κυβερνήτης της #Χασακέ, Νουρεντίν Αχμέντ: Η Αυτόνομη Διοίκηση δεν διαλύεται, ενσωματώνεται στο κράτος. Στρατιωτική ενσωμάτωση: Οι διοικητές των SDF γίνονται Υφυπουργοί.
-#Iraq:Ο Μουχάμεντ Σεμάν Αγά, ένας Τουρκομάνος, έγινε κυβερνήτης της επαρχίας Κιρκούκ στο Ιράκ για πρώτη φορά μετά από 100 χρόνια.Eγινε συμφωνια αναμεσα σε Ταλαμπανι -Τουρκομανους-Τουρκια.
-#Αzerbaijan: Μια ακόμη εκκλησία καταστράφηκε: πώς το Αζερμπαϊτζάν σβήνει τη χριστιανική κληρονομιά του (Artsakh) Ναγκόρνο-Καραμπάχ. Η εκκλησία του Αγίου Ιακώβου στο Στεπανακέρτ του Ναγκόρνο-Καραμπάχ ισοπεδώθηκε την Κυριακή 12 Απριλίου 2026 από τις αρχές του Αζερμπαϊτζάν.
-#Rum_Pontos: Η #Αμάσεια είναι περιοχή με εξόρυξη κατά 45%. Οι συντεταγμένες του χωριού και της γειτονιάς βρίσκονται στην περιοχή Γκιουμουσχατζίκιοϊ. Αυτή η πόλη, με τη βαθιά ιστορία και μνήμη της, πουλήθηκε σε εταιρείες εξόρυξης σε δημοπρασία!
#Παιδιά που δεν έχουν σπρωχτεί στην εγκληματικότητα!  Στην Τραπεζουντα, 4 μαθητές δημοτικού πήγαν για πρωινό με τα χρήματα από τις τσέπες τους που είχαν μαζέψει. • Ο ιδιοκτήτης του καταστήματος δεν πήρε χρήματα από τα παιδιά.
Όσοι θέλετε να κοινοποιείτε την σελίδα διότι η κρατική ΕΡΤ και τα λεγόμενα μεγάλα κανάλια δεν τα δείχνουν αυτά προς το παρόν. “Ουδέν νεότερον από το Ανατολικό Μέτωπο”.

 

Καμία ανησυχία στο ΓΕΕΘΑ για τη ρωσική κυβερνοεπίθεση

1

Παναγιώτης Μίχος
«Άρωμα» Ελλάδας είχε η υπόθεση που ανέδειξε το Reuters (15/4) σχετικά με τη διαδικτυακή παραβίαση 170 λογαριασμών email που ανήκουν σε εισαγγελείς και ανακριτές στην Ουκρανία από χάκερς συνδεόμενους με τη Μόσχα.

Η ανακάλυψη έγινε από την Ctrl-Alt-Intel, μια ομάδα ανεξάρτητων ερευνητών κυβερνοασφάλειας από ΗΠΑ και Βρετανία. Σύμφωνα με το δημοσίευμα, στο στόχαστρο των υποκλοπέων βρέθηκαν Ουκρανοί αξιωματούχοι που έχουν αναλάβει την διερεύνηση των εγχώριων υποθέσεων διαφθοράς, πολλές εκ των οποίων σχετίζονται με τον ρωσικό παράγοντα και την επιρροή του στη χώρα.

Η επίθεση αποδίδεται σε ρωσική στρατιωτική ομάδα hacking, γνωστή και με το ψευδώνυμο «Fancy Bear» (σ.σ. Φανταχτερή Αρκούδα). Οι επιχειρήσεις παραβίασης πραγματοποιήθηκαν από τον Σεπτέμβριο του 2024 έως τον περασμένο Μάρτιο, διάστημα κατά το οποίο υποκλάπηκαν τουλάχιστον 284 εισερχόμενα email.

Επιπλέον, εντοπίστηκαν αρχεία καταγραφής επιτυχημένων επιχειρήσεων hacking και χιλιάδων κλεμμένων μηνυμάτων ηλεκτρονικής αλληλογραφίας.

Εκτός από ουκρανικούς, οι χάκερς επιτέθηκαν και σε στόχους ελληνικού, βουλγαρικού, ρουμανικού ενδιαφέροντος, δηλαδή χώρων της ΕΕ και του ΝΑΤΟ. Ακόμα, στοχοποιήθηκαν και παραβιάστηκαν τα δεδομένα δώδεκα ευρωπαϊκών υπηρεσιών και αξιωματούχων τους, καθώς και δομών στο εσωτερικό της Ρωσίας (του κεντρικού νοσοκομείου στην πόλη Ποκρόφσκ, ενός σιδηροδρομικού κόμβου κλπ).

Αδιαβάθμητα
Στην περίπτωση της Ελλάδας, όπως αναφέρει το Reuters, οι χάκερς παραβίασαν 27 εισερχόμενα email του Γενικού Επιτελείου Εθνικής Άμυνας (ΓΕΕΘΑ). Μεταξύ αυτών που έπεσαν θύματα κυβερνοεπίθεσης περιλαμβάνονται οι ακόλουθοι Άμυνας της χώρας σε Ινδία και σε Βοσνία και Ερζεγοβίνη αλλά και ο φάκελος εισερχομένων του Διακλαδικού Κέντρου Ψυχικής Υγείας των Ενόπλων Δυνάμεων.

Στο ΓΕΕΘΑ δεν προκλήθηκε ανησυχία, με πηγές του να το υποβαθμίζουν, περιγράφοντάς το ως ένα περιστατικό που δεν έχει ιδιαίτερη ουσία. Σύμφωνα με την ίδια γραμμή πληροφόρησης, οι συγκεκριμένοι λογαριασμοί email ήταν αδιαβάθμητοι, κάτι που σημαίνει ότι δεν περιείχαν πληροφορίες ευαίσθητου χαρακτήρα.

Ωστόσο, είναι γεγονός ότι ακόμη και δεδομένα χαμηλής διαβάθμισης ενδέχεται να αποκτούν αξία, όταν εντάσσονται σε ευρύτερα σχήματα συλλογής και ανάλυσης πληροφοριών από τρίτους κακόβουλους δρώντες.

Αρμόδιοι στρατιωτικοί αξιωματούχοι υπογράμμιζαν στο «Μανιφέστο» ότι καθημερινά πραγματοποιούνται χιλιάδες κυβερνοεπιθέσεις στις στρατιωτικές υποδομές της χώρας, που αντιμετωπίζονται με επιτυχία. Ο αριθμός αυτός κινείται κατά μέσο όρο σε επίπεδα άνω των 3.500 περιστατικών, χωρίς να αποκλείονται ημέρες κατά τις οποίες καταγράφεται αισθητά αυξημένη δραστηριότητα.

Εξάλλου, όλα τα επιτελεία, ΓΕΣ, ΓΕΝ και ΓΕΑ, διαθέτουν εξειδικευμένες δομές ή διευθύνσεις αρμόδιες για την κυβερνοασφάλεια και την προστασία των πληροφοριακών τους συστημάτων, υπό τον συντονισμό του ΓΕΕΘΑ.

Ερωτηθείσες για την επιλογή των στόχων από τους χάκερς, οι ίδιες πηγές, εξηγούσαν ότι τα κακόβουλα λογισμικά (malware) που χρησιμοποιούνται σε τέτοιες επιθέσεις, λειτουργούν περίπου αυτοματοποιημένα και προσβάλουν τα «ευαίσθητα» σημεία που εντοπίζουν στις εκάστοτε υποδομές.

Οι ιθύνοντες θεωρούν εξαιρετικά δύσκολη την «εισβολή» στα διαβαθμισμένα δίκτυα και τα πληροφοριακά συστήματα των Ενόπλων Δυνάμεων, καθώς αυτά προστατεύονται από το Διακλαδικό Κέντρο Επιχειρήσεων Κυβερνοάμυνας (ΔΙΚΕΚΥΒ), το οποίο υπάγεται στη Διεύθυνση Κυβερνοάμυνας του ΓΕΕΘΑ.

‘Έκθεση της ΕΥΠ
«Η σύνδεση του κυβερνοχώρου με τις υπόλοιπες σφαίρες δράσεων κατά της ασφάλειας είναι πλέον άμεση. Οι κυβερνοεπιθέσεις δεν εκδηλώνονται απομονωμένα. Συχνά εντάσσονται σε ευρύτερα σχέδια υβριδικών ενεργειών, όπου η ψηφιακή διάσταση συνδυάζεται με πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές πιέσεις», ανέφερε η Εθνική Υπηρεσία Πληροφορίων (ΕΥΠ) στην προσφάτως δημοσιευθείσα ετήσια έκθεσή της.

ΝΑΤΟ
Όσον αφορά στην Ρουμανία, οι χάκερς παραβίασαν τουλάχιστον 67 λογαριασμούς email της Πολεμικής Αεροπορίας της, περιλαμβανομένων αρκετών που ανήκουν σε αεροπορικές βάσεις του ΝΑΤΟ και τουλάχιστον ενός ανώτερου στρατιωτικού αξιωματικού. Στη Βουλγαρία, οι δράστες παραβίασαν τέσσερα email που ανήκαν σε τοπικούς αξιωματούχους στην επαρχία του Πλόβντιβ. Πρόκειται για μια περιοχή όπου η ρωσική παρέμβαση φέρεται να απενεργοποίησε τις υπηρεσίες δορυφορικής πλοήγησης πριν από την επίσκεψη της προέδρου της Κομισιόν, Ούρσουλας φον ντερ Λάιεν, τον περασμένο Σεπτέμβριο.

Τέλος, στοιχεία υποκλάπησαν και από ακαδημαϊκούς και στρατιωτικούς αξιωματούχους στη Σερβία, μια χώρα που παραδοσιακά διατηρεί πολύ καλές έως και συμμαχικές σχέσεις με τη Ρωσία.

 
Εφημερίδα “Το Μανιφέστο”, 17 Απριλίου 2026

Ο Τραμπ γίνεται εντελώς τοξικός για την ευρωπαϊκή ακροδεξιά

2

 

Politico
«Η εγγύτητα με τις Ηνωμένες Πολιτείες στο σημερινό πλαίσιο δεν άρεσε στους Ούγγρους ψηφοφόρους», δήλωσε ανώτερο στέλεχος του γαλλικού Εθνικού Συναγερμού.

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ έξω από τον Λευκό Οίκο, στις 13 Απριλίου 2026, μετά τις επικρίσεις του προς τον Πάπα Λέοντα σχετικά με τον πόλεμο στο Ιράν. | Brendan Smialowski/AFP via Getty Images

17 Απριλίου 2026, 4:00 π.μ. CET
Των Clea Caulcutt και Nette Nöstlinger

ΠΑΡΙΣΙ — Ο Ντόναλντ Τραμπ έχει γίνει τόσο πολιτικά τοξικός στην Ευρώπη, ώστε ακόμη και οι πιο στενοί ιδεολογικοί του σύμμαχοι τον αντιμετωπίζουν ολοένα και περισσότερο ως πολιτικό βάρος.

«Πρέπει να κρατήσουμε αποστάσεις», είπε η Μαρίν Λεπέν στους βουλευτές του ακροδεξιού Εθνικού Συναγερμού κατά τη διάρκεια συνάντησης την Τρίτη, σύμφωνα με ανώτερο κομματικό στέλεχος που ήταν παρόν.

Οι δεξιοί λαϊκιστές της Ευρώπης είχαν αρχίσει να απομακρύνονται από τον Αμερικανό πρόεδρο ακόμη και πριν ο Ούγγρος πρωθυπουργός Βίκτορ Όρμπαν υποστεί βαριά ήττα στις βουλευτικές εκλογές της Κυριακής. Η εκλογική αναμέτρηση είχε περιλάβει πολλαπλές δημόσιες στηρίξεις από τον Τραμπ, καθώς και επίσκεψη του αντιπροέδρου των ΗΠΑ Τζέι Ντι Βανς τις τελευταίες ημέρες πριν από την κάλπη.

Η ήττα του Όρμπαν, σε συνδυασμό με τις συνέπειες του πολέμου στο Ιράν και τη σύγκρουση του Τραμπ με τον πάπα, επιτάχυνε αυτή την απομάκρυνση.

Παρότι ορισμένοι βλέπουν πλεονεκτήματα στη διατήρηση δεσμών με τον Τραμπ, «στο συγκεκριμένο εκλογικό πλαίσιο, αυτό δεν είναι μια ιδιαίτερα υποσχόμενη προσέγγιση», δήλωσε ο Τόρμπεν Μπράγκα, βουλευτής του ακροδεξιού κόμματος Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD), ο οποίος συμμετέχει στην επιτροπή εξωτερικής πολιτικής της Bundestag, του γερμανικού κοινοβουλίου.

Για την Ιταλίδα πρωθυπουργό Τζόρτζια Μελόνι, οι επιθέσεις του Τραμπ κατά του Πάπα Λέοντα αποτέλεσαν σημείο καμπής. Όμως η στήριξη προς τον Άγιο Πατέρα ήταν και θέμα πολιτικής σκοπιμότητας, δεδομένης της καθολικής εκλογικής της βάσης, αλλά και του γεγονότος ότι οι Ευρωπαίοι, από την Μπολόνια μέχρι τη Βουδαπέστη, κατηγορούν τον Αμερικανό πρόεδρο για τη σύγκρουση στη Μέση Ανατολή και για την άνοδο του ενεργειακού κόστους.

«Η ήττα [του Όρμπαν] δεν μπορεί να αποδοθεί μόνο στην κόπωση των ψηφοφόρων», δήλωσε το ανώτερο στέλεχος του Εθνικού Συναγερμού, στο οποίο, όπως και σε άλλους που αναφέρονται σε αυτό το άρθρο, παραχωρήθηκε ανωνυμία ώστε να μοιραστεί λεπτομέρειες από ιδιωτικές συνομιλίες. «Η εγγύτητα με τις Ηνωμένες Πολιτείες στο σημερινό πλαίσιο δεν άρεσε στους Ούγγρους ψηφοφόρους.»

Για να βρεθεί στην καλύτερη δυνατή θέση ενόψει των γαλλικών προεδρικών εκλογών του επόμενου έτους, ο Εθνικός Συναγερμός πιθανότατα θα προσπαθήσει να αποφύγει να εμφανιστεί ως πολιτικά κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.

Απέναντι, στη Γερμανία, οι βουλευτές της AfD ακολουθούν παρόμοια τακτική, καθώς κρίσιμες περιφερειακές εκλογές πλησιάζουν τον Σεπτέμβριο.

Ο Ματίας Μόοσντορφ, βουλευτής της AfD, έγραψε στο X ότι η «επιδεικτική επίδειξη φιλίας» ανάμεσα στη Βουδαπέστη και την κυβέρνηση Τραμπ, συμπεριλαμβανομένης της απόφασης του Βανς να κάνει προεκλογική εκστρατεία υπέρ του Όρμπαν, «κρεμόταν σαν μυλόπετρες γύρω από τον λαιμό [του Ούγγρου ηγέτη]».

Η Marine Le Pen παρευρίσκεται στην Εθνοσυνέλευση στο Παρίσι της Γαλλίας, στις 14 Απριλίου 2026. | Telmo Pinto/NurPhoto μέσω Getty Images

Το MAGA γίνεται παγκόσμιο

Όταν ο Τραμπ επέστρεψε στον Λευκό Οίκο πέρυσι, φαινόταν ότι θα μπορούσε να δώσει τεράστια ώθηση σε ομοϊδεατικά αντιμεταναστευτικά λαϊκιστικά κινήματα σε άλλες χώρες, τα οποία δυσκολεύονταν να αποκτήσουν εξουσία ή πολιτική νομιμοποίηση.

Η κυβέρνηση Τραμπ μάλιστα επισημοποίησε τις προσπάθειές της να καλλιεργήσει ένα διεθνές δίκτυο ιδεολογικών συμμάχων, εντάσσοντάς το στη στρατηγική εθνικής ασφάλειας.

Η AfD αρχικά είδε τη στήριξη του Τραμπ ως ευκαιρία να ενισχύσει τη νομιμοποίησή της και να αυξήσει την πίεση προς τους συντηρητικούς του καγκελάριου Φρίντριχ Μερτς, ώστε να καταργήσουν το γερμανικό «τείχος προστασίας», το άτυπο φράγμα που ισχύει από το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου για να αποτρέπεται η συμμετοχή της ακροδεξιάς στη διακυβέρνηση.

Η ηγέτιδα της AfD, Άλις Βάιντελ, συνέχισε να προσπαθεί να διατηρήσει καλές σχέσεις ανάμεσα στην κυβέρνηση Τραμπ και το κόμμα της, λέγοντας στους δημοσιογράφους ότι δεν θεωρεί τις στενές σχέσεις με τον Τραμπ βάρος και ότι πιστεύει πως «ο Όρμπαν έκανε μια πολύ καλή προεκλογική εκστρατεία».

Το Εθνικό Συναγερμό της Λεπέν ήταν πιο επιφυλακτικό, δεδομένης της αντιδημοφιλίας του Τραμπ στο γαλλικό εκλογικό σώμα αλλά και ανάμεσα στους ίδιους τους ψηφοφόρους του ακροδεξιού κόμματος.

«Από την επίθεση στο Καπιτώλιο [το 2021, μετά την ήττα του Τραμπ στις εκλογές του 2020], η Μαρίν Λεπέν συνειδητοποίησε ότι δεν είναι καλή ιδέα να έρθει πολύ κοντά του. Είναι πολύ προσεκτική και κράτησε αποστάσεις», δήλωσε πρώην στέλεχος αντίπαλης ακροδεξιάς ομάδας.

Οι στενοί δεσμοί με την Ουάσινγκτον «μπορούν να αποδειχθούν βάρος και να παρερμηνευθούν», είπε με παρόμοιο τρόπο ένας από τους στενούς συμμάχους της Λεπέν. «Μας αρέσουν οι φίλοι μας στην Ουάσινγκτον, αλλά δεν θέλουμε να μας λένε τι να κάνουμε.»

Αυτό δεν σημαίνει ότι η Λεπέν δεν έχει αγκαλιάσει την κυβέρνηση όταν αυτό τη συνέφερε. Ο Λουί Αλιό, δήμαρχος της Περπινιάν, εκπροσώπησε το Εθνικό Συναγερμό στο μνημόσυνο για τον δολοφονημένο δεξιό podcaster Τσάρλι Κερκ πέρυσι. Και η Λεπέν, μαζί με τον πρόεδρο του κόμματος Ζορντάν Μπαρντελά, ήταν ανάμεσα στους διάφορους Γάλλους πολιτικούς ηγέτες που αποδέχθηκαν προσκλήσεις να συναντήσουν τον πρέσβη των ΗΠΑ στη Γαλλία, Τσαρλς Κούσνερ.

Το ανώτερο στέλεχος του Εθνικού Συναγερμού που αναφέρθηκε παραπάνω δήλωσε ότι η συνάντηση με τον Κούσνερ «δείχνει ότι είμαστε ικανοί να μιλάμε με τους μεγάλους παίκτες του κόσμου».

Η κληρονομιά του Όρμπαν

Ο αμερικανοϊσραηλινός πόλεμος με το Ιράν έχει προκαλέσει έναν αναστοχασμό ανάμεσα στους ιδεολογικούς συμμάχους του Τραμπ, με την ηγεσία της AfD να αποστασιοποιείται ολοένα και περισσότερο από την αμερικανική κυβέρνησή του.

Ωστόσο, παραμένει ζωντανό μεγάλο μέρος της πολιτικής κληρονομιάς του Όρμπαν, την οποία μπορεί να συνεχίσει η ακροδεξιά.

Ο Όρμπαν πρόσφερε το πρότυπο της λαϊκιστικής ατζέντας στην Ευρώπη: συγκρουσιακή στάση απέναντι στα θεσμικά όργανα της ΕΕ και επιθέσεις κατά του κράτους δικαίου και του τοπίου των μέσων ενημέρωσης. Πολλά εθνικιστικά κόμματα σε ολόκληρη την Ένωση έχουν υιοθετήσει τέτοιες τακτικές στις χώρες τους.

Αυτές οι θέσεις δεν ήταν απαραίτητα εκείνες που κόστισαν στον Όρμπαν τις εκλογές· πολλοί ακροδεξιοί υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής αποδίδουν τη νίκη του Πέτερ Μαγιάρ στην έμφαση που έδωσε στη διαφθορά και στα καθημερινά κοινωνικοοικονομικά ζητήματα.

Δεδομένου ότι η εχθρότητα προς τις Βρυξέλλες δεν ήταν εκείνη που έκρινε την αναμέτρηση, η ήττα του Όρμπαν δεν θα σημάνει «το τέλος της μάχης» εναντίον της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, δήλωσε ο στενός σύμμαχος της Λεπέν που αναφέρθηκε παραπάνω.

«Χρειαζόμαστε μια μεγάλη χώρα για να ηγηθεί της εξέγερσης», είπε ο σύμμαχος. «Αν κερδίσουμε το 2027, θα ακολουθήσουν και άλλες χώρες.»

Politico

Η Κίνα αλλάζει τακτική απέναντι στην Ταϊβάν και την Ιαπωνία εν μέσω του χάους στη Μέση Ανατολή

0
Ο Πρόεδρος της Κίνας Xi Jinping και ο Πρωθυπουργός της Ισπανίας Pedro Sanchez παρευρίσκονται σε συνάντηση στη Μεγάλη Αίθουσα του Λαού στο Πεκίνο στις 14 Απριλίου 2026. Haruna Furuhashi/Pool μέσω REUTERS Αγορά δικαιωμάτων αδειοδότησης

 

Peter Apps (Reuters)
17 Απριλίου 2026, 2:09 π.μ. GMT+3 

Περίληψη

  • Η Κίνα κλιμακώνει τις διπλωματικές και στρατιωτικές της κινήσεις γύρω από την Ταϊβάν
  • Το Πεκίνο επαναπροσανατολίζει το αφήγημά του για την Ταϊβάν προς το Κουομιντάνγκ και τις εκλογές του 2028
  • Προσπαθεί να εμφανιστεί ως παγκόσμιος διαμεσολαβητής ισχύος εν μέσω των αμερικανικών ενεργειών στη Μέση Ανατολή
  • Ωστόσο, μια σειρά από αβεβαιότητες δυσκολεύουν τις κινεζικές φιλοδοξίες επιρροής

17 Απριλίου (Reuters) – Καθώς ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Τζέι Ντι Βανς επέστρεφε στην Ουάσινγκτον το περασμένο Σαββατοκύριακο μετά από ανεπιτυχείς ειρηνευτικές συνομιλίες στο Πακιστάν σχετικά με την κρίση στον Κόλπο, το κινεζικό υπουργείο Εξωτερικών προετοίμαζε ένα πυκνό πρόγραμμα επισκεπτών, μεταξύ των οποίων ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ και οι ηγέτες της Ισπανίας, του Βιετνάμ και των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων.

Καθώς οι Ηνωμένες Πολιτείες αυτή την εβδομάδα ανακοίνωσαν τον δικό τους στρατιωτικό «αποκλεισμό» του Στενού του Ορμούζ, και το Ιράν συνέχιζε να απαιτεί πληρωμές σε κρυπτονόμισμα για να εγγυηθεί την ασφαλή διέλευση πλοίων, το Πεκίνο εντείνει τις διπλωματικές του προσπάθειες να παρουσιαστεί ως ένας ευρύτερος παγκόσμιος διαμεσολαβητής ισχύος.

Αυτό περιλαμβάνει το να παρουσιάζεται ως παγκόσμια φωνή λογικής και σταθερότητας απέναντι σε μια «επιστροφή στον νόμο της ζούγκλας», όπως το έθεσε ο Σι την Τρίτη, όταν συναντήθηκε με τον Ισπανό πρωθυπουργό Πέδρο Σάντσεθ.

Αλλά περιλαμβάνει επίσης σκληρά στρατιωτικά και διπλωματικά μηνύματα στο άμεσο περιβάλλον του Πεκίνου, όπου έχει κλιμακώσει περαιτέρω τις αυξανόμενες εντάσεις με την Ιαπωνία, μετακινώντας πλοία για να εμποδίσει τις Φιλιππίνες να προσεγγίσουν μια περιοχή αβαθών υδάτων που αποτελεί εδώ και καιρό αντικείμενο διαμάχης, καθώς και μια δυναμική και πολύ δημόσια προσέγγιση προς το αντιπολιτευόμενο κόμμα Κουομιντάνγκ της Ταϊβάν ενόψει των εκλογών του 2028.

Μέσα από αυτή τη διαδικασία, το Πεκίνο έχει επανακαθορίσει διακριτικά αλλά γρήγορα το βασικό του αφήγημα για την Ταϊβάν και, ίσως ακόμη σημαντικότερα, το χρονικό πλαίσιο για πιθανή μελλοντική δράση.

Ενώ εδώ και χρόνια Αμερικανοί αξιωματούχοι προειδοποιούσαν ότι το Πεκίνο ενίσχυε τις στρατιωτικές του δυνατότητες με σαφή στόχο να είναι έτοιμο για εισβολή έως το 2027, το νέο κινεζικό αφήγημα έχει μετατοπίσει την προσοχή στις εκλογές της Ταϊβάν την επόμενη χρονιά, προωθώντας πιο έντονα από ποτέ την ιδέα ότι μια νίκη του Κουομιντάνγκ θα απέτρεπε τη σύγκρουση και θα άνοιγε τον δρόμο για πολύ στενότερες σχέσεις.

Αν το κυβερνών Δημοκρατικό Προοδευτικό Κόμμα κερδίσει ξανά, το Πεκίνο διαμορφώνει πλέον το κλίμα για περαιτέρω αντιπαράθεση — από τη μία πιέζοντας μελλοντικές αμερικανικές κυβερνήσεις να εγκαταλείψουν το νησί στη μοίρα του και από την άλλη διαρρηγνύοντας τις σχέσεις του με την Ιαπωνία εξαιτίας των δηλώσεών της για το μέλλον της Ταϊβάν.

Οι λόγοι δεν είναι δύσκολο να εντοπιστούν. Επίσημες κινεζικές δηλώσεις έχουν επιρρίψει ευθύνες στη νέα πρωθυπουργό της Ιαπωνίας, Σανάε Τακαΐτσι, ιδιαίτερα για τις δηλώσεις της τον Νοέμβριο ότι μια κινεζική κατάληψη της Ταϊβάν θα μπορούσε να συνιστά για την Ιαπωνία μια κατάσταση «που απειλεί την ίδια της την επιβίωση».

Κινέζοι αξιωματούχοι και μέσα ενημέρωσης εκφράζουν επίσης ανησυχία ότι το Τόκιο ίσως επιδιώξει να αποκτήσει πυρηνικά όπλα — κάτι που θα μπορούσε να καταστήσει σχεδόν αδύνατο για την Κίνα να διακινδυνεύσει μια επίθεση κατά της Ταϊβάν ή ακόμη και της ίδιας της Ιαπωνίας.

Η κυβέρνηση της Τακαΐτσι δηλώνει ότι παραμένει προσηλωμένη στο μη πυρηνικό καθεστώς της Ιαπωνίας. Ωστόσο, επιδιώκει να ενισχύσει τις διεθνείς σχέσεις της όπου είναι δυνατόν, προσκαλώντας από την Τετάρτη περισσότερους από 30 πρέσβεις από το ΝΑΤΟ και άλλες χώρες στο Τόκιο, με στόχο την εντατικοποίηση της συνεργασίας στην άμυνα και σε πολλούς άλλους τομείς.

Σχεδόν σε κάθε άλλο μέτωπο, πάντως, το Πεκίνο σημειώνει διπλωματικά κέρδη. Σε μια συνάντηση στο Πεκίνο την περασμένη εβδομάδα, η οποία προβλήθηκε έντονα, η νέα ηγέτιδα του Κουομιντάνγκ, Τσενγκ Λι-γουέν, δεσμεύτηκε ότι θα προσκαλέσει τον Σι στην Ταϊβάν εάν κερδίσει τις εκλογές του 2028.

Στο μεταξύ, η κυβέρνηση του DPP εργάζεται για τη δική της άμυνα, παρακολουθώντας με νευρικότητα μια επανειλημμένα αναβαλλόμενη σύνοδο Τραμπ–Σι, αναζητώντας ενδείξεις ότι ο Κινέζος ηγέτης μπορεί να πιέσει τις ΗΠΑ να μειώσουν τη στήριξή τους προς την Ταϊβάν, ίσως με αντάλλαγμα βοήθεια για την αποκλιμάκωση της κρίσης στον Κόλπο.

Το Πεκίνο αναζητά “προσεκτικούς ακροατές”

Το τι ακριβώς κάνει το Πεκίνο σε σχέση με το Ιράν παραμένει ασαφές. Κινέζοι αξιωματούχοι και μέσα ενημέρωσης έχουν μέχρι στιγμής διαψεύσει με οργή δημοσιεύματα του CNN ότι το Πεκίνο έχει προμηθεύσει την Τεχεράνη με όπλα στην τρέχουσα κρίση. Άλλοι αναλυτές σημειώνουν ότι, όπως και στην υποστήριξή της προς τη Ρωσία στον πόλεμο της Ουκρανίας, η Κίνα προτιμά να παρέχει «διττής χρήσης» πολιτικά εξαρτήματα, που μπορούν να αξιοποιηθούν στην κατασκευή όπλων, αντί να παραδίδει ολόκληρα όπλα ή οπλικά συστήματα.

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ έχει δεσμευτεί να επιβάλει νέους δασμούς στο Πεκίνο εάν αποδειχθούν αποστολές όπλων, μια κίνηση που θα έπληττε ακόμη περισσότερο την ήδη επιβραδυνόμενη παγκόσμια ανάπτυξη. Ταυτόχρονα, η προοπτική να αφήσει τον υπόλοιπο κόσμο να κατηγορεί τις ΗΠΑ για το σημερινό παγκόσμιο χάος είναι κάτι που η Κίνα αξιοποιεί με κάθε τρόπο.

Η συμπεριφορά των ΗΠΑ, όχι μόνο στη Μέση Ανατολή αλλά και στο ζήτημα της Γροιλανδίας, έχει οδηγήσει μεγάλο μέρος της Ευρώπης να επανεκτιμήσει τη σχέση του με την Ουάσινγκτον. Η επικεφαλής της εξωτερικής πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, Κάγια Κάλας, χαρακτήρισε τις αμερικανικές ενέργειες στη Μέση Ανατολή ως τη δεύτερη σοβαρότερη απειλή για το διεθνές σύστημα μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία.

Το αν αυτό θα ωθήσει ευρωπαϊκά και άλλα κράτη να αγκαλιάσουν το Πεκίνο παραμένει ανοιχτό ερώτημα. Η Βρετανία επέκρινε από κοινού τη Ρωσία και την Κίνα επειδή άσκησαν βέτο σε ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, που είχε κατατεθεί από το Μπαχρέιν, καταδικάζοντας την παρεμπόδιση πλοίων από το Ιράν στο Ορμούζ και ζητώντας να ανοίξει ξανά το στενό.

Ωστόσο, η απόφαση του Τραμπ να επιβάλει αυτή την εβδομάδα δικό του αποκλεισμό — με την υποδήλωση ότι αμερικανικά πολεμικά πλοία θα παρεμβαίνουν για να σταματούν κινεζικά και άλλα πλοία που μεταφέρουν ιρανική και άλλη ενέργεια — φαίνεται πως λειτούργησε υπέρ του Πεκίνου, όπως ακριβώς και οι εισαγωγικοί του δασμοί, επιτρέποντας στην Κίνα να οικειοποιηθεί την ατζέντα ως υπέρμαχος του ελεύθερου εμπορίου.

Ορισμένοι Κινέζοι σχολιαστές προβλέπουν πλέον με ενθουσιασμό ότι θα ακολουθήσουν και άλλα παρόμοια: η κυβέρνηση Τραμπ θα μονοπωλεί τους τίτλους της επικαιρότητας, ενώ στο παρασκήνιο θα διαμορφώνεται μια εντελώς νέα αρχιτεκτονική διεθνών σχέσεων, στην οποία τα κράτη θα δρουν παρακάμπτοντας τις ΗΠΑ προκειμένου να διασφαλίσουν τα ζωτικά τους συμφέροντα.

Πρόκειται για ένα περιβάλλον μέσα στο οποίο πολλά περιστατικά και συγκρούσεις μεγάλης σημασίας περνούν σχεδόν απαρατήρητα, από τις στρατιωτικές συγκρούσεις του Πακιστάν με το Αφγανιστάν έως τις φερόμενες ιρανικές επιθέσεις με drones σε ενεργειακές υποδομές στο Αζερμπαϊτζάν, μια χώρα που τα τελευταία χρόνια έχει καταστεί ολοένα και πιο κρίσιμη για τις ευρωπαϊκές ενεργειακές προμήθειες.

«Η Κίνα θεωρείται ολοένα και περισσότερο από πολλούς ως μια μεγάλη χώρα που έχει δώσει σταθερή έμφαση στην ειρήνη, την ανάπτυξη, την κυριαρχία και τον διάλογο», έγραψε αυτή την εβδομάδα στη Global Times, εφημερίδα που συνδέεται με το Κομμουνιστικό Κόμμα, η Κινέζα ακαδημαϊκός διεθνών σχέσεων Mabel Miao Lu, μετά την επιστροφή της από το Παγκόσμιο Φόρουμ του Μπακού στο Αζερμπαϊτζάν. «Αυτό δεν σημαίνει ότι έχουν εξαφανιστεί όλες οι ανησυχίες για την Κίνα. Σημαίνει όμως ότι περισσότεροι άνθρωποι ακούν προσεκτικά όταν μιλά η Κίνα.»

Μαθήματα προς άντληση για την Κίνα και τους άλλους

Το μάθημα που το Πεκίνο θα ήθελε περισσότερο από οτιδήποτε άλλο να διδαχθεί ο υπόλοιπος κόσμος είναι ίσως ότι, όταν και αν ο κινεζικός στρατός κινηθεί για να αναλάβει τον έλεγχο της Ταϊβάν — είτε επειδή θα έχει προσκληθεί από το Κουομιντάνγκ είτε επειδή η υπομονή του Σι θα έχει τελικά εξαντληθεί — ο υπόλοιπος κόσμος δεν θα πρέπει να εμπλακεί, ανεξάρτητα από το τι μπορεί να κάνουν η Ιαπωνία ή οι Ηνωμένες Πολιτείες.

Την ίδια στιγμή, πολλές χώρες θα έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι ενέργειες όπως εκείνες που ανέλαβαν οι ΗΠΑ στο Ιράν ή η Ρωσία στην Ουκρανία προκαλούν τεράστια και άμεσα παγκόσμια αποσταθεροποίηση — και ότι, παρότι το ενεργειακό σοκ από τη σύγκρουση στον Κόλπο υπήρξε βαθύ, τα σοκ στην εφοδιαστική αλυσίδα από έναν μεγάλο πόλεμο στον Ειρηνικό θα μπορούσαν να είναι πολύ χειρότερα.

Παρότι οι ΗΠΑ შესაძლოა να μην πέτυχαν όσα επιδίωκαν με την Επιχείρηση Epic Fury, όπως και με τα πλήγματα στο πυρηνικό πρόγραμμα της Τεχεράνης τον περασμένο Ιούνιο, το Πεντάγωνο έδωσε σε άλλους πιθανούς αντιπάλους ένα μάθημα: ότι ο αμερικανικός στρατός διατηρεί ακόμη ένα επίπεδο εξειδίκευσης σε σύνθετες επιχειρήσεις, το οποίο το Πεκίνο δεν έχει ποτέ δοκιμάσει στην πράξη.

Η αυτοπεποίθηση του Σι προς τον ίδιο του τον στρατό φαίνεται, στην καλύτερη περίπτωση, μάλλον μεικτή, αν κρίνει κανείς από τον αριθμό ανώτερων στρατιωτικών διοικητών που έχουν απομακρυνθεί τους τελευταίους μήνες και τα τελευταία χρόνια — αν και η τεράστια παραγωγική ικανότητα της Κίνας εξακολουθεί να κρατά τους σχεδιαστές του Πενταγώνου ξάγρυπνους, με τις ανησυχίες τους να εντείνονται και από την πρόσφατη εκτεταμένη χρήση περιορισμένων αποθεμάτων όπλων ακριβείας.

Το άλλο μεγάλο πρόβλημα του Πεκίνου είναι ότι, τουλάχιστον μέχρι στιγμής, η πάντοτε πολύπλοκη πολιτική σκηνή της Ταϊβάν ίσως να μην κινηθεί προς την κατεύθυνση που εκείνο επιθυμεί. Δεν είναι καθόλου σαφές αν η προσέγγιση της ηγέτιδας του KMT, Τσενγκ, προς το Πεκίνο θα κερδίσει τους ψηφοφόρους — και ακόμη κι αν συμβεί αυτό, η γλώσσα της περί επαναπροσέγγισης απέχει πολύ από το να ζητά προσάρτηση από την Κίνα.

Ούτε είναι σαφές ότι το Πεκίνο θα έχει καλύτερα αποτελέσματα στις προσπάθειές του να απομονώσει τη νέα κυβέρνηση στο Τόκιο, όπου προς το παρόν φαίνεται να σημειώνει ελάχιστη ή και καμία πρόοδο. Οι ανησυχίες ευρωπαϊκών και χωρών του Ειρηνικού για τη μελλοντική πολιτική των ΗΠΑ έχουν, αν μη τι άλλο, κάνει πολλές από αυτές ακόμη πιο πρόθυμες από πριν να συνεργαστούν με την Ιαπωνία ή τη Νότια Κορέα.

Το Πεκίνο επίσης δεν έχει βρει ακόμη τον δικό του δρόμο μέσα στην κατάσταση στον Κόλπο. Κινεζικής ιδιοκτησίας και κινεζικής σημαίας πετρελαιοφόρα έχουν κατά διαστήματα καταφέρει να περάσουν από το Ορμούζ — αλλά σε καμία περίπτωση με τους ρυθμούς πριν από την κρίση. Και οι παγκόσμιες εφοδιαστικές αλυσίδες, από τις οποίες εξαρτάται και η Κίνα, δείχνουν ήδη εύθραυστες.

Το Πεκίνο ίσως τελικά χρειαστεί να καταλήξει σε κάποιου είδους συμφωνία με την Ουάσινγκτον, καθώς προσπαθεί να απεγκλωβιστεί από έναν ακόμη πόλεμο στη Μέση Ανατολή — ίσως ακόμη και μέσω του μέχρι στιγμής αδιέξοδου συστήματος του ΟΗΕ — προκειμένου να ασκήσει πίεση στο Ιράν να επιτρέψει τη διέλευση περισσότερων πλοίων.

Η κρίση στη Μέση Ανατολή έχει αναμφίβολα δημιουργήσει ευκαιρίες για την Κίνα, αλλά έχει επίσης προσφέρει και προειδοποιήσεις για μια φιλόδοξη ανερχόμενη υπερδύναμη.

(Οι απόψεις που εκφράζονται εδώ ανήκουν στον συγγραφέα, αρθρογράφο του Reuters.) 

 

Ο Τραμπ λέει ότι ο πόλεμος με το Ιράν πρέπει να τελειώσει «σύντομα», ενώ οι δύο πλευρές ίσως συναντηθούν το Σαββατοκύριακο

2

 

Των Humeyra Pamuk, Ariba Shahid και Asif Shahzad
17 Απριλίου 2026, 8:22 π.μ. GMT+3 | Ενημερώθηκε πριν από 16 λεπτά

Περίληψη

  • Ο Τραμπ λέει ότι το Ιράν θέλει συμφωνία και ότι ο πόλεμος «πρέπει να τελειώσει σύντομα»
  • Ο Τραμπ αφήνει να εννοηθεί ότι μπορεί να πάει στο Ισλαμαμπάντ αν υπογραφεί συμφωνία
  • Τίθεται σε ισχύ κατάπαυση του πυρός στον Λίβανο
  • Βρετανία και Γαλλία θα συμπροεδρεύσουν σύσκεψης για τον ρόλο του Στενού του Ορμούζ
  • Ενδέχεται να υπογραφεί μνημόνιο κατανόησης στο Ισλαμαμπάντ· πλήρης συμφωνία μέσα σε 60 ημέρες, λέει πακιστανική πηγή

ΟΥΑΣΙΝΓΚΤΟΝ / ΙΣΛΑΜΑΜΠΑΝΤ, 17 Απριλίου (Reuters) – Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ εξέφρασε την πεποίθηση ότι θα μπορούσε σύντομα να επιτευχθεί συμφωνία για τον τερματισμό του πολέμου με το Ιράν και κάλεσε τη Χεζμπολάχ, η οποία ευθυγραμμίζεται με την Τεχεράνη, να σταματήσει τα πυρά της, καθώς τέθηκε σε ισχύ δεκαήμερη εκεχειρία μεταξύ Λιβάνου και Ισραήλ.

Ο Τραμπ δήλωσε ότι η επόμενη συνάντηση μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ιράν θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί μέσα στο Σαββατοκύριακο και ότι είναι πιθανή η παράταση της δίβδομης κατάπαυσης του πυρός, αν και ίσως να μη χρειαστεί, καθώς η Τεχεράνη επιθυμεί συμφωνία.

«Θα δούμε τι θα συμβεί. Αλλά πιστεύω ότι είμαστε πολύ κοντά στο να πετύχουμε μια συμφωνία με το Ιράν», είπε σε δημοσιογράφους έξω από τον Λευκό Οίκο, προσθέτοντας ότι αν επιτευχθεί και υπογραφεί συμφωνία στην πακιστανική πρωτεύουσα, το Ισλαμαμπάντ, ενδέχεται να μεταβεί εκεί για την περίσταση.

Λίγες ώρες αργότερα, ενώ βρισκόταν στο Λας Βέγκας, ο Τραμπ προχώρησε ακόμη περισσότερο, λέγοντας ότι ο πόλεμος «πρέπει να τελειώσει αρκετά σύντομα».

Ο πόλεμος με το Ιράν είναι αντιδημοφιλής στις Ηνωμένες Πολιτείες και έχει δημιουργήσει πολιτικό πονοκέφαλο στον Τραμπ, μόλις λίγους μήνες πριν από κρίσιμες ενδιάμεσες εκλογές στο εσωτερικό.

Η αμερικανοϊσραηλινή επίθεση κατά του Ιράν, που ξεκίνησε στις 28 Φεβρουαρίου, έχει προκαλέσει το χειρότερο σοκ στις τιμές του πετρελαίου στην ιστορία και οδήγησε το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο να υποβαθμίσει τις προοπτικές του για την παγκόσμια οικονομία, προειδοποιώντας ότι μια παρατεταμένη σύγκρουση θα μπορούσε να φέρει τον κόσμο στα πρόθυρα ύφεσης.

Πακιστανική πηγή που εμπλέκεται στη μεσολάβηση μεταξύ των ΗΠΑ και του Ιράν δήλωσε την Παρασκευή ότι έχει σημειωθεί πρόοδος στην παρασκηνιακή διπλωματία και ότι μια προσεχής συνάντηση μεταξύ των δύο πλευρών θα μπορούσε να οδηγήσει στην υπογραφή συμφωνίας.

Οι δύο πλευρές θα υπογράψουν αρχικά ένα μνημόνιο κατανόησης, το οποίο θα ακολουθηθεί από μια συνολική συμφωνία εντός 60 ημερών, ανέφερε η πηγή.

«Η λεπτομερής συμφωνία θα έρθει αργότερα. Και οι δύο πλευρές συμφωνούν επί της αρχής. Και τα τεχνικά ζητήματα θα ακολουθήσουν αργότερα», είπε η πηγή, μιλώντας υπό τον όρο της ανωνυμίας.

Διπλωματική πηγή δήλωσε ότι ο βασικός Πακιστανός μεσολαβητής, ο αρχηγός του στρατού στρατάρχης Ασίμ Μουνίρ, διεξάγει συνομιλίες στην Τεχεράνη από την Τετάρτη και έχει πετύχει πρόοδο σε «αγκάθια» ζητήματα.

Οι τιμές του πετρελαίου πέφτουν λόγω ελπίδων για συμφωνία

Οι τιμές του πετρελαίου υποχώρησαν στις πρώτες συναλλαγές της Παρασκευής και οι ασιατικές μετοχές κατευθύνονταν προς δεύτερη εβδομάδα ισχυρών κερδών, λόγω της αισιοδοξίας ότι η σύγκρουση στη Μέση Ανατολή ίσως πλησιάζει στο τέλος της, παρότι το κρίσιμο Στενό του Ορμούζ —διάδρομος μέσω του οποίου διέρχεται το ένα πέμπτο της παγκόσμιας προμήθειας πετρελαίου και φυσικού αερίου— παραμένει ουσιαστικά κλειστό.

Ο ευρύτερος δείκτης μετοχών Ασίας-Ειρηνικού της MSCI εκτός Ιαπωνίας υποχωρούσε κατά 0,8%, καθώς οι επενδυτές κατοχύρωναν κέρδη έπειτα από το εντυπωσιακό ράλι αυτού του μήνα, με τον δείκτη να βρίσκεται κοντά στο υψηλότερο επίπεδό του από τότε που ξέσπασε ο πόλεμος με το Ιράν.

Ο ιαπωνικός Nikkei υποχώρησε κατά 1% αφού είχε αγγίξει ιστορικό υψηλό την Πέμπτη, ενώ σχεδόν όλες οι χρηματιστηριακές αγορές είχαν επιστρέψει στα προπολεμικά επίπεδα.

Τα συμβόλαια μελλοντικής εκπλήρωσης του Brent υποχώρησαν στα 98,17 δολάρια το βαρέλι στις 04:34 GMT, ενώ τα συμβόλαια του αμερικανικού αργού West Texas Intermediate έπεσαν στα 93,47 δολάρια το βαρέλι, περιορίζοντας τα κέρδη της προηγούμενης συνεδρίασης.

Η Γαλλία και η Βρετανία θα συμπροεδρεύσουν την Παρασκευή σύσκεψη περίπου 40 χωρών, με στόχο να δοθεί μήνυμα προς τις Ηνωμένες Πολιτείες ότι ορισμένοι από τους στενότερους συμμάχους τους —πολλοί από τους οποίους ο Τραμπ είχε επικρίνει επειδή δεν ανέλαβαν δράση— είναι έτοιμοι να συμβάλουν στην αποκατάσταση της ελευθερίας της ναυσιπλοΐας στο Στενό του Ορμούζ, μόλις το επιτρέψουν οι συνθήκες.

Το Ιράν έχει σε μεγάλο βαθμό κλείσει το στενό για πλοία άλλα από τα δικά του, ενώ η Ουάσινγκτον αυτή την εβδομάδα επέβαλε αποκλεισμό σε πλοία που εισέρχονται ή εξέρχονται από ιρανικά λιμάνια. Αναλυτές δήλωσαν ότι ο αποκλεισμός θα μπορούσε να εμποδίσει περίπου 2 εκατομμύρια βαρέλια ιρανικού αργού ημερησίως να φτάσουν στον βασικό αγοραστή τους, την Κίνα.

Μόνο ένας πολύ μικρός αριθμός πλοίων έχει περάσει από το στενό από τότε που άρχισε ο πόλεμος, σε σύγκριση με τον μέσο όρο των πάνω από 130 ημερησίως πριν από τη σύγκρουση.

Ένας χάρτης που δείχνει τις λωρίδες εισερχόμενης και εξερχόμενης ναυσιπλοΐας στο Στενό του Ορμούζ, καθώς και το θαλάσσιο σύνορο μεταξύ Ομάν και Ιράν.

Ελπίδες για «ουσιαστικές συνομιλίες»

Η κατάπαυση του πυρός στον Λίβανο τέθηκε σε ισχύ την Πέμπτη και ο Τραμπ δήλωσε ότι είχε συνομιλήσει με τον Ισραηλινό πρωθυπουργό Μπενιαμίν Νετανιάχου και τον Λιβανέζο ομόλογό του Τζόζεφ Αούν, και ότι σχεδιάζει να τους προσκαλέσει στον Λευκό Οίκο για «ουσιαστικές συνομιλίες» που θα μπορούσαν να πραγματοποιηθούν μέσα στην επόμενη μία ή δύο εβδομάδες.

Το Ιράν έχει επιμείνει ότι οποιαδήποτε ειρηνευτική συμφωνία θα πρέπει επίσης να καλύπτει και τις συγκρούσεις στον Λίβανο. Η κατάπαυση του πυρός αποτέλεσε μέρος μιας συνεννόησης που επιτεύχθηκε με τις Ηνωμένες Πολιτείες και με τη μεσολάβηση του Πακιστάν, μετέδωσαν ιρανικά μέσα ενημέρωσης, επικαλούμενα εκπρόσωπο του υπουργείου Εξωτερικών.

«Μπορεί να ήταν μια ιστορική ημέρα για τον Λίβανο. Συμβαίνουν καλά πράγματα!!!» έγραψε ο Τραμπ στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αργά το βράδυ της Πέμπτης.

Σε προηγούμενη ανάρτησή του, είχε καλέσει τη Χεζμπολάχ να σεβαστεί την κατάπαυση του πυρός.

«Ελπίζω η Χεζμπολάχ να συμπεριφερθεί σωστά και καλά κατά τη διάρκεια αυτής της σημαντικής περιόδου. Θα είναι μια ΣΠΟΥΔΑΙΑ στιγμή για αυτούς, αν το κάνουν. Τέλος οι δολοφονίες. Πρέπει επιτέλους να υπάρξει ΕΙΡΗΝΗ!» είπε.

Η σύγκρουση μεταξύ του Ισραήλ και της υποστηριζόμενης από το Ιράν Χεζμπολάχ στον Λίβανο αναζωπυρώθηκε από τον αμερικανοϊσραηλινό πόλεμο με το Ιράν. Η Χεζμπολάχ άνοιξε πυρ σε υποστήριξη της Τεχεράνης στις 2 Μαρτίου, προκαλώντας ισραηλινή επίθεση στον Λίβανο, η οποία, σύμφωνα με τις αρχές, έχει σκοτώσει 2.000 ανθρώπους, 15 μήνες μετά την τελευταία μεγάλη μεταξύ τους σύγκρουση.

Πανηγυρικοί πυροβολισμοί ακούστηκαν σε τμήματα της Βηρυτού καθώς το ρολόι έδειχνε μεσάνυχτα την Πέμπτη, σηματοδοτώντας την έναρξη της εκεχειρίας, ενώ αυτόπτες μάρτυρες άκουσαν εκρήξεις από ρουκέτες που εκτοξεύτηκαν σε ένδειξη εορτασμού, γεγονός που προκάλεσε προειδοποίηση ασφαλείας και απειλή συλλήψεων από τον λιβανικό στρατό.

Ωστόσο, η παύση των εχθροπραξιών παρέμενε εύθραυστη, με τον στρατό να αναφέρει νωρίς την Παρασκευή ότι το Ισραήλ είχε ήδη παραβιάσει την κατάπαυση του πυρός με διαλείποντες βομβαρδισμούς σε αρκετά χωριά του νότιου Λιβάνου.

Δεν υπήρξε άμεσο σχόλιο από τον ισραηλινό στρατό, ο οποίος είχε δηλώσει νωρίτερα ότι οι δυνάμεις του παραμένουν αναπτυγμένες στην περιοχή, κάτι που, σύμφωνα με εκπρόσωπό του, αποτελούσε απάντηση στη συνεχιζόμενη δραστηριότητα μαχητών της Χεζμπολάχ.

Η Χεζμπολάχ εξέδωσε μακροσκελή ανακοίνωση για τις στρατιωτικές της επιχειρήσεις κατά του Ισραήλ καθ’ όλη τη διάρκεια της Πέμπτης, στην οποία ανέφερε ως τελευταία της επίθεση εκείνη που πραγματοποιήθηκε 10 λεπτά πριν τεθεί σε ισχύ η κατάπαυση του πυρός.

Η εκεχειρία ήταν «ουσιώδης, επειγόντως αναγκαία και αίτημα που συμμερίζονται όλοι», δήλωσε στο NBC News ανώτερο στέλεχος της Χεζμπολάχ, ο Μπιλάλ Λακίς, πριν από την έναρξη της κατάπαυσης του πυρός, αλλά είπε ότι η οργάνωση δεν θα συμμορφωθεί με την απαίτηση του Ισραήλ να αφοπλιστεί «παρά μόνο μέσα σε ένα πλαίσιο που θα συνδέεται με ένα ευρύτερο εθνικό όραμα ασφάλειας».

Οι πυρηνικές φιλοδοξίες παραμένουν αγκάθι

Οι πυρηνικές φιλοδοξίες της Τεχεράνης αποτέλεσαν αγκάθι στις συνομιλίες στο Ισλαμαμπάντ το περασμένο Σαββατοκύριακο, όπου οι Ηνωμένες Πολιτείες πρότειναν 20ετή αναστολή κάθε πυρηνικής δραστηριότητας από το Ιράν. Η Τεχεράνη πρότεινε παύση τριών έως πέντε ετών, σύμφωνα με πρόσωπα που γνωρίζουν τις προτάσεις.

Ο Τραμπ δήλωσε την Πέμπτη ότι το Ιράν είχε προσφερθεί να μην κατέχει πυρηνικά όπλα για περισσότερο από 20 χρόνια.

Το Ιράν έχει απαιτήσει την άρση των διεθνών κυρώσεων και η Ουάσινγκτον έχει πιέσει ώστε οποιοδήποτε απόθεμα ουρανίου υψηλού βαθμού εμπλουτισμού να απομακρυνθεί από το Ιράν.

Δύο ιρανικές πηγές δήλωσαν ότι υπάρχουν ενδείξεις συμβιβασμού σχετικά με το απόθεμα υψηλά εμπλουτισμένου ουρανίου, με την Τεχεράνη να εξετάζει το ενδεχόμενο να αποστείλει μέρος του εκτός χώρας.

Tasnim: Η σταθερότητα του Ιράν αποδίδει: ΗΠΑ και Ισραήλ αναγκάστηκαν να κηρύξουν κατάπαυση του πυρός στον Λίβανο

0

 

16 Απριλίου 2026 – 20:06  

ΤΕΧΕΡΑΝΗ (Tasnim) – Η επιμονή του Ιράν στη σταθερή του θέση ότι ο τερματισμός της ισραηλινής επιθετικότητας κατά του Λιβάνου αποτελεί βασική προϋπόθεση για οποιαδήποτε πρόοδο στις διαπραγματεύσεις με την αμερικανική πλευρά απέδωσε καρπούς.

Από τις διαπραγματεύσεις της περασμένης εβδομάδας μεταξύ ιρανικών και αμερικανικών αντιπροσωπειών στο Ισλαμαμπάντ, με αντικείμενο τον τερματισμό της αμερικανοϊσραηλινής επίθεσης κατά του Ιράν, η Τεχεράνη επέμενε στην ανάγκη για κατάπαυση του πυρός στον Λίβανο ως βασική προϋπόθεση για οποιαδήποτε πρόοδο στις συνομιλίες και για την έναρξη του δεύτερου γύρου διαπραγματεύσεων.

Αυτό τελικά ανάγκασε τις Ηνωμένες Πολιτείες και το ισραηλινό καθεστώς να ανακοινώσουν ότι η κατάπαυση του πυρός θα ξεκινούσε το βράδυ της Πέμπτης.

Το Ισραήλ προσπαθούσε να συνεχίσει τον πόλεμο στον Λίβανο παρά την κατάπαυση του πυρός στο Ιράν, ενώ και οι Ηνωμένες Πολιτείες προσπαθούσαν να αποφύγουν αυτό το ζήτημα, παραβιάζοντας την αρχική τους δέσμευση.

Όμως το Ιράν παρέμεινε σταθερό στη θέση του και τελικά ανάγκασε τον πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ και το καθεστώς του Τελ Αβίβ να συμμορφωθούν σε αυτό το ζήτημα.

Το Ιράν έδειξε για άλλη μια φορά ότι παραμένει πιστό στις αρχές του και ότι η αντίσταση αποδίδει.

Στις 28 Φεβρουαρίου, μετά τη δολοφονία του τότε Ηγέτη της Ισλαμικής Επανάστασης Αγιατολάχ Σεγιέντ Αλί Χαμενεΐ και αρκετών στρατιωτικών διοικητών, οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ ξεκίνησαν μια εκτεταμένη στρατιωτική εκστρατεία κατά του Ιράν. Σε απάντηση, οι ιρανικές ένοπλες δυνάμεις εξαπέλυσαν σειρά αντεπιθέσεων επί 40 ημέρες, στοχεύοντας αμερικανικές και ισραηλινές στρατιωτικές εγκαταστάσεις στην περιοχή και επιδεικνύοντας τις επιχειρησιακές τους δυνατότητες. Αντίθετα με τις προσδοκίες για μια γρήγορη νίκη, τα ιρανικά αντίποινα προκάλεσαν σημαντικές ζημιές σε αμερικανικά και ισραηλινά μέσα, παρατείνοντας τη σύγκρουση και κλιμακώνοντας την ένταση στην περιοχή.

Σε μια προσπάθεια αποκλιμάκωσης των εχθροπραξιών, μια δίβδομη κατάπαυση του πυρός επιτεύχθηκε με μεσολάβηση του Πακιστάν στις 8 Απριλίου, επιτρέποντας να πραγματοποιηθούν διαμεσολαβημένες διαπραγματεύσεις στο Ισλαμαμπάντ. Το Ιράν παρουσίασε ένα σχέδιο δέκα σημείων κατά τη διάρκεια αυτών των συνομιλιών, το οποίο ζητούσε την αποχώρηση των αμερικανικών στρατευμάτων, την άρση των κυρώσεων, τον έλεγχο του στρατηγικής σημασίας Στενού του Ορμούζ, καθώς και τον τερματισμό της ισραηλινής επιθετικότητας στον Λίβανο.

Π. Κουλούκης: Γεωπολιτικός Αναλφαβητισμός και Εθνική Σύγχυση: Η Ελλάδα σε Εσωτερική Παράκρουση

1

ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΚΟΥΛΟΥΚΗΣ 

Η πιο απλή εικόνα του προβλήματος: όλοι βλέπουν την «τρύπα», αλλά κανείς δεν συμφωνεί τι σημαίνει.

Σε μια εποχή παγκόσμιας γεωπολιτικής αναρχίας, όπου το συμφέρον και η ισχύς καθορίζουν τις εξελίξεις, η Ελλάδα εγκλωβίζεται σε εσωτερικούς διχασμούς, μικροπολιτική τύφλωση  και στρατηγική σύγχυση.

Ενώ οι διεθνείς ισορροπίες μεταβάλλονται ραγδαία, η χώρα παραμένει παγιδευμένη σε αντιφάσεις, προσωποκεντρικές επιλογές και αποσπασματικές αντιδράσεις.

Το αποτέλεσμα δεν είναι απλώς πολιτική αδυναμία — είναι μια μορφή εθνικής αμηχανίας που αγγίζει τα όρια της θεσμικής δυσλειτουργίας.

Εθνική στρατηγική ως επιλογή

Η Ελλάδα έκανε μια σαφή επιλογή κατεύθυνσης σε ένα μεταβαλλόμενο γεωπολιτικό περιβάλλον.

Η ενίσχυση των σχέσεων με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, καθώς και συγκεκριμένες εξοπλιστικές επιλογές, εντάσσονται σε μια προσπάθεια προσαρμογής στη νέα πραγματικότητα.

Το πρόβλημα δεν είναι η επιλογή αυτή καθαυτή.

Το πρόβλημα είναι ότι δεν συνοδεύεται πάντα από βάθος — και κυρίως ότι δεν υπάρχει απέναντι μια σοβαρή, εναλλακτική στρατηγική.

Αντί για πρόταση, κυριαρχεί ένας λόγος εσωτερικής κατανάλωσης.

Για να ασκήσει όμως κάποιος κριτική, πρέπει πρώτα να κατανοεί πού βρίσκεται η χώρα και τι αντιμετωπίζει: ενεργειακές πιέσεις, γεωπολιτικές εντάσεις, μεταναστευτικές ροές, οικονομικές ισορροπίες.

Αυτό προϋποθέτει μια αντιπολίτευση έτοιμη να κυβερνήσει.

Δεν φαίνεται να ισχύει.

Αντιπολίτευση χωρίς κατεύθυνση

Αντί για στοιχειώδη συναίνεση σε κρίσιμα ζητήματα, βλέπουμε επένδυση στην τοξικότητα, την πόλωση και τη μικροπολιτική ένταση.

Δεν πρόκειται απλώς για έντονη πολιτική αντιπαράθεση.

Υπονομεύεται η ίδια η δυνατότητα της χώρας να λειτουργεί με συνέχεια και αξιοπιστία.

Ένα ετερόκλητο εσωτερικό μέτωπο, που συνδυάζει αντικρουόμενες θέσεις, δεν παράγει στρατηγική — παράγει σύγχυση.

Και αυτή η σύγχυση αναπαράγει κάτι βαθύτερο: τον διαχρονικό ελληνικό διχασμό.

Κυβέρνηση πολλών λαθών

Αυτό δεν σημαίνει ότι η κυβέρνηση έχει πετύχει στο εσωτερικό πεδίο.

Κάθε άλλο.

Η ακρίβεια παραμένει.

Η ενεργειακή πολιτική χαρακτηρίστηκε από βιασύνη, διγλωσσία (πράσινη ανάπτυξη) και αστοχίες.

Η δημόσια διοίκηση συνεχίζει να εμφανίζει σοβαρές παθογένειες, με γεγονότα που ανέδειξαν βαρύτατες πολιτικές ευθύνες.

Υπήρξαν όμως και αρκετά θετικά βήματα — αλλά δεν αλλάζουν τη συνολική εικόνα.

Το θέμα, όμως, δεν είναι ο απολογισμός.

Πολιτικός μικροελλαδισμός

Το πραγματικό πρόβλημα είναι αλλού.

Με τον όρο πολιτικός μικροελλαδισμός δεν εννοώ απλώς τη μικροπολιτική.

Εννοώ μια βαθύτερη νοοτροπία:

Εσωστρέφεια.

Διχόνοια.

Έλλειψη κοινού οράματος.

Ξεπερασμένες αντιλήψεις.

Προβλέψεις που αποτυγχάνουν λόγω εγχώριων ιδεοληψιών.

Να βλέπουμε το κοντινό και να χάνουμε το συνολικό.

Να αναλωνόμαστε στο εσωτερικό και να αγνοούμε το εξωτερικό.

Να συγκρουόμαστε διαρκώς χωρίς να μπορούμε να συμφωνήσουμε έστω στα βασικά.

Η λογική του «θα τα αλλάξουμε όλα» δεν είναι στρατηγική.

Είναι η εύκολη λύση.

Και όσο κυριαρχεί αυτός ο μικροελλαδισμός, η χώρα θα γυρίζει συνεχώς γύρω από τον εαυτό της και θα   γίνεται όλο και πιο ευάλωτη.

Όταν δεν υπάρχει κοινή γραμμή και στοιχειώδης συνεννόηση, κάθε είδους προβοκάτσια, πίεση ή υπονόμευση — από όπου κι αν προέρχεται — θα βρίσκει πάντα κάποιο χώρο να αναπτυχθεί.

Το Ισραήλ, όχι ο Νετανιάχου

Υπάρχει άραγε στον δημόσιο λόγο η απαραίτητη κατανόηση για τη σημασία συστημάτων όπως τα SPIKE NLOS (μεταξύ άλλων) και τον τρόπο με τον οποίο επηρεάζουν τις επιχειρησιακές δυνατότητες της χώρας;

Πρόκειται για ποιοτικές προσθήκες που, για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες ισορροπίας, μεταβάλλουν ουσιαστικά τα δεδομένα στο Αιγαίο.

Δεν λύνουν τα πάντα — αλλά δημιουργούν σαφή επιχειρησιακά και στρατηγικά πλεονεκτήματα που αλλάζουν τον τρόπο με τον οποίο η άλλη πλευρά σχεδιάζει και αντιδρά.

Κι όμως  ένα μέρος του πολιτικού συστήματος επιλέγει να βλέπει μόνο το πρόσωπο και όχι τη στρατηγική.

Να μένει στο σύνθημα και να αγνοεί το συμφέρον.

Αυτό δεν είναι πολιτική ανάλυση.

Είναι εθελοτυφλία.

Το παράδειγμα της Κύπρου

Σε ένα ζήτημα όπως η πρόσφατη αποστολή στρατιωτικής δύναμης στην Κύπρο, που απαιτεί ψυχραιμία, χαμηλούς τόνους  και καθαρό στόχο, δεν υπήρξε κοινή γραμμή.

Αντίθετα, αναπτύχθηκε ένας λόγος αντιφατικός και αυτοαναιρούμενος.

Από τη μία, αν η παρουσία δεν είναι μόνιμη, θεωρείται επικοινωνιακή.

Από την άλλη, η ίδια η αποστολή θεωρείται λάθος με το επιχείρημα ότι η Ελλάδα πρέπει να λειτουργεί αποκλειστικά ως πόλος σταθερότητας και ειρήνης.

Στο ίδιο πλαίσιο, ακούστηκαν και επιχειρήματα που ξεπερνούν τα όρια της λογικής: ότι η ενίσχυση της Κύπρου μπορεί να μας καταστήσει στόχο ευρύτερων συγκρούσεων, ακόμη και με το Ιράν, λόγω της συμμετοχής μας σε επιχειρήσεις αναχαίτισης ιρανικών drones ή ακόμη και της ανάγκης προστασίας στρατηγικών υποδομών, όπως οι βρετανικές βάσεις στο νησί.

Αυτό δεν είναι στρατηγική.

Είναι στρέβλωση της πραγματικότητας.

Είναι σύγχυση.

Το κρίσιμο ερώτημα

Η αντιπολίτευση ζητά αλλαγή.

Το ερώτημα είναι απλό:

Τι έρχεται μετά;

Με ποιο σχέδιο;

Με ποια κατεύθυνση;

Με ποιον στόχο;

Γιατί το «να φύγουν οι προηγούμενοι» δεν είναι πολιτική.

Είναι το εύκολο μέρος της.

Δεν θέλουμε να καταλάβουμε;

Το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν είναι μόνο οι πολιτικές επιλογές.

Είναι ένας βαθύτερος, εγχώριος αναλφαβητισμός στην κατανόηση της πραγματικότητας.

Δυσκολευόμαστε να ιεραρχήσουμε τις πραγματικές ανάγκες της χώρας.

Να ξεχωρίσουμε το σημαντικό από το δευτερεύον.

Να δούμε τη μεγάλη εικόνα.

Αν δεν αντιλαμβανόμαστε το διεθνές περιβάλλον, την αστάθεια, τα νέα δεδομένα και την ανάγκη για πιο ενεργή και σοβαρή συμμετοχή, τότε απλώς δεν μπορούμε να κινηθούμε σωστά.

Και χωρίς κατανόηση, καμία στρατηγική δεν μπορεί να υπάρξει.

* Master of Arts in Governance, Development and Security 

Η Κίνα φαίνεται να εφαρμόζει με ακρίβεια μια από τις πιο διαχρονικές αρχές του Σουν Τζου: «Η ύψιστη τέχνη του πολέμου είναι να υποτάξεις τον εχθρό χωρίς να πολεμήσεις».

0

του Δημήτρη Τσσαϊλά, Υποναυάρχου ε.α.

Στις περισσότερες γεωπολιτικές κρίσεις, η ανάλυση περιστρέφεται γύρω από το ποιος επιβάλλει ισχύ στο πεδίο. Το ερώτημα είναι απλό. Ποιος κερδίζει και ποιος χάνει; Όμως, στην τρέχουσα ένταση γύρω από το Ιράν και τα Στενά του Ορμούζ, αυτή η προσέγγιση αποδεικνύεται ανεπαρκής.

Αν δούμε την εικόνα μέσα από στρατιωτικό και ναυτικό πρίσμα, οι Ηνωμένες Πολιτείες ασκούν πίεση, ενώ το Ιράν απορροφά τα πλήγματα και αντιστέκεται. Ωστόσο, πίσω από αυτή τη φαινομενική αντιπαράθεση, διαμορφώνεται μια διαφορετική πραγματικότητα. Η Κίνα ενισχύεται, ακριβώς επειδή δεν εμπλέκεται.

Και αυτό δεν είναι αδράνεια. Είναι επιλογή.

Ενώ η Ουάσινγκτον κλιμακώνει και η Τεχεράνη αντιδρά, το Πεκίνο ακολουθεί μια τρίτη διαδρομή. Παραμένει παρόν, προσαρμόζεται διαρκώς και, κυρίως, μένει εκτός σύγκρουσης. Η στάση αυτή δεν υποδηλώνει αδυναμία, αλλά βαθιά στρατηγική σκέψη.

Στο μεταξύ, οι Κινέζοι στρατιωτικοί αναλυτές παρακολουθούν στενά κάθε εξέλιξη. Η χρήση drones, η ενσωμάτωση τεχνητής νοημοσύνης και η διαχείριση ναυτικών αποκλεισμών λειτουργούν ως ένα «ζωντανό εργαστήριο». Η Κίνα αποκομίζει γνώση χωρίς να πληρώνει το τίμημα του πολέμου.

Ακόμη πιο σημαντικό είναι το πολιτικό επίπεδο.

Υπό την ηγεσία του Xi Jinping, το Πεκίνο καλλιεργεί συστηματικά την εικόνα μιας δύναμης σταθερότητας σε έναν ασταθή κόσμο. Δεν ευθυγραμμίζεται πλήρως με το Ιράν, δεν συγκρούεται άμεσα με τις ΗΠΑ και διατηρεί ανοιχτούς διαύλους με όλους. Οι διπλωματικές πρωτοβουλίες και οι προσεκτικές δηλώσεις δεν στοχεύουν απαραίτητα στην άμεση λύση της κρίσης, αλλά στοχεύουν στη διαμόρφωση αντίληψης.

Και αυτή η αντίληψη είναι ισχύς.

Αντί να αμφισβητήσει την αμερικανική ναυτική υπεροχή στον Περσικό Κόλπο, η Κίνα επιλέγει να τη μελετήσει. Παρακολουθεί σε πραγματικό χρόνο πώς εφαρμόζεται η ναυτική ισχύς σε συνθήκες έντασης χαμηλής κλίμακας. Τα διδάγματα είναι πολύτιμα, ιδιαίτερα για πιθανά μελλοντικά σενάρια στον Ινδο-Ειρηνικό και γύρω από την Ταϊβάν.

Παράλληλα, η αμερικανική εμπλοκή στη Μέση Ανατολή απορροφά πόρους. Ναυτικές δυνάμεις, αεροπορικά μέσα και κρίσιμα συστήματα μετακινούνται στην περιοχή. Αυτό δημιουργεί για την Κίνα ένα στρατηγικό περιθώριο, ένα «παράθυρο» όπου μπορεί να παρατηρεί, να μαθαίνει και να αναπνέει.

Η ενεργειακή διάσταση προσθέτει ακόμη ένα επίπεδο. Η αστάθεια στις θαλάσσιες οδούς μεταφοράς ενέργειας αποτελεί διαχρονικό ρίσκο. Ωστόσο, η Κίνα έχει ήδη επενδύσει σε εναλλακτικές, όπως αγωγούς, αποθέματα και διαφοροποίηση προμηθευτών. Δεν εξαλείφει τον κίνδυνο, αλλά τον περιορίζει σε διαχειρίσιμα επίπεδα.

Και εδώ βρίσκεται η ουσία. Η ισχύς δεν είναι μόνο αυτό που χρησιμοποιείς. Είναι και αυτό που επιλέγεις να μην χρησιμοποιήσεις. Από την οπτική ενός ανθρώπου που ασχολήθηκε με τη θαλάσσια ασφάλεια για 40 χρόνια, το κρίσιμο στοιχείο δεν είναι μόνο η ισχύς που ασκείται, αλλά και η ισχύς που εξοικονομείται. Η Κίνα αποφεύγει τη φθορά. Δεν δεσμεύει δυνάμεις, δεν εκτίθεται επιχειρησιακά, δεν αναλαμβάνει το κόστος μιας σύγκρουσης. Αντίθετα, διατηρεί τις δυνατότητές της άθικτες, ενώ ταυτόχρονα αντλεί πολύτιμα συμπεράσματα.

Αυτό δεν σημαίνει ότι επιδιώκει την ένταση. Το αντίθετο. Μια ανεξέλεγκτη κρίση θα μπορούσε να πλήξει τις παγκόσμιες ροές εμπορίου και μαζί τους την κινεζική οικονομία. Για μια δύναμη που εξαρτάται από τη σταθερότητα, το χάος δεν είναι ευκαιρία, αλλά απειλή.

Κι όμως, μέσα σε αυτή την εύθραυστη ισορροπία, το Πεκίνο καταφέρνει κάτι ιδιαίτερο. Εκμεταλλεύεται την κρίση χωρίς να εμπλέκεται σε αυτήν.

Επωφελείται από τη μετατόπιση αμερικανικών πόρων, από την πίεση στις αγορές ενέργειας που επιταχύνει τη μετάβαση, και από την εικόνα μιας δύναμης που δεν προκαλεί, αλλά εξισορροπεί.

Στο τέλος, η ναυτική ισχύς δεν μετριέται μόνο σε στόλους και οπλικά συστήματα. Μετριέται στην ικανότητα επιλογής, πότε, πού και αν θα χρησιμοποιηθούν.

Και αυτή τη στιγμή, η Κίνα επιλέγει να μην τα χρησιμοποιήσει.

Και ίσως, αυτή να είναι η πιο ισχυρή της κίνηση.

Ο Δημήτριος Τσαϊλάς είναι απόστρατος Αξιωματικός του ΠΝ, δίδαξε επί σειρά ετών στις έδρες Επιχειρησιακής Σχεδιάσεως καθώς και της Στρατηγικής και Ασφάλειας, σε ανώτερους Αξιωματικούς στην Ανώτατη Διακλαδική Σχολή Πολέμου. Σήμερα είναι συνεργάτης και ερευνητής του Institute for National and International Security(INIS), του Strategy International (SI) και του Research Institute for European and American Studies (RIEAS). 

Πέθανε ο τελευταίος Θεσσαλονικιός επιζών του Άουσβιτς, Χάιντς Κούνιο

0

Ο Χάιντς Κούνιο είχε ζήσει τη φρικιαστική εμπειρία της μεταφοράς του στο Άουσβιτς- Μπιρκενάου, στις 16 Μαρτίου του 1943, σε ηλικία μόλις 16 ετών – Κατάφερε να σωθεί εξαιτίας της άπταιστης γνώσης της γερμανικής γλώσσας, υπομένοντας επί δύο χρόνια τα δεινά της απάνθρωπης ναζιστικής μηχανής θανάτου

Έφυγε από τη ζωή o τελευταίος Θεσσαλονικιός άντρας επιζών από το Άουσβιτς, Χάιντς Κούνιο.

«Δεν υπάρχουν λόγια… Σήμερα έφυγε ο πατέρας μας για το μεγάλο ταξίδι, αφήνοντας μια μεγάλη κληρονομιά σε όλους μας, παιδιά, εγγόνια, δισέγγονα και κοινωνία. Ο τελευταίος πια Θεσσαλονικιός άνδρας επιζών από το Άουσβιτς», αναφέρει σε ανάρτηση της η κόρη του εκλιπόντος, Χέλλα Ματαλόν.

«Αφιέρωσε τη ζωή του με πάθος στη διατήρηση της μνήμης. Δεν θα βγει ποτέ από την καρδιά μας. Η καρδιά μας είναι πολύ βαριά», υπογραμμίζει.

«Ο Χάιντς Κούνιο, αυτή η εμβληματική προσωπικότητα, ένας από τους τελευταίους επιζήσαντες του Άουσβιτς, δεν είναι πλέον κοντά μας. Η Θεσσαλονίκη αποχαιρετά με σεβασμό ένα κομμάτι της Ιστορίας της, τον συμπολίτη μας που μετέφερε στις νεότερες γενιές τη φριχτή αλήθεια του Ολοκαυτώματος. Μια αλήθεια που δεσμευόμαστε πως δεν θα αφήσουμε να ξεχαστεί», έγραψε στα social media ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης, Στέλιος Αγγελούλης.

Πέθανε ο τελευταίος Θεσσαλονικιός επιζών του Άουσβιτς, Χάιντς Κούνιο

Ο Χάιντς Κούνιο έζησε τη φρικιαστική εμπειρία της μεταφοράς του στο Άουσβιτς- Μπιρκενάου, στις 16 Μαρτίου του 1943, σε ηλικία μόλις 16 ετών.

«Κόλαση»

«Εγώ και η οικογένειά μου βρισκόμασταν στην πρώτη αποστολή, που ξεκίνησε από τη Θεσσαλονίκη. Φτάνοντας στον προορισμό, ζαλισμένοι και εξασθενημένοι, αντικρίσαμε μία εικόνα που παρέπεμπε στην “Κόλαση” του Δάντη. Μαύρος καπνός έβγαινε από τα φουγάρα, άγριες φωνές ακούγονταν από παντού, σκυλιά γάβγιζαν και πυκνό σκοτάδι κάλυπτε τα πάντα. Τότε κατάλαβα ότι κάτι κακό θα μας συνέβαινε» έλεγε, σε συνέντευξή του στο ΑΠΕ-ΜΠΕ το 2009.

Κατάφερε να σωθεί χάρις στην άπταιστη γνώση της γερμανικής γλώσσας, υπομένοντας επί δύο χρόνια τα δεινά της απάνθρωπης ναζιστικής μηχανής θανάτου. Στο αυτοβιογραφικό βιβλίο του «Έζησα τον θάνατο», ο Χάιντς Κούνιο κατέγραψε τον ζόφο του Ολοκαυτώματος, όπως ο ίδιος τον βίωσε.

Ο Χάιντς Κούνιο έλεγε το 2019 ότι «οι Γερμανοί ναζί ήταν ασυγχώρητοι» και «δεν υπήρξε ποτέ στην ιστορία του κόσμου μια τέτοια απαίσια εξόντωση αθώων ανθρώπων».  «Το σύστημα ήταν πονηρό. Καίγανε τους ανθρώπους και δεν έπρεπε να υπάρχουν αποδείξεις. Δεν έπρεπε να υπάρχουν στάχτες. Πετούσαν τις στάχτες σε ένα ποταμάκι δίπλα στο Άουσβιτς μέχρις ότου ο ποταμός φούσκωσε και άρχισαν τα νερά να πηγαίνουν στους αγρούς των Πολωνών που διαμαρτυρήθηκαν», ανέφερε.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΑΝΙΧΝΕΥΣΕΩΝ: μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα συνέντευξη του Χάιντς Κούνιο μπορείτε να παρακολουθήσετε στην διαδικτυακή τηλεόραση Anixnefseis web tv σήμερα Παρασκευή στις 8μμ απο την διεύθυνση https://www.youtube.com/live/lB0PslBhhps

Στράτος Βασιλόπουλος: Χάιντς-Δάριο Κούνιο: Από τη φρίκη του Άουσβιτς στη δημιουργία, μια ζωή που έγινε παράδειγμα και η προσωπική μου εμπειρία.

1

 

του Στράτου Βασιλόπουλου*

Με αφορμή την δημοσίευση στον τύπο, ότι Έφυγε σήμερα από τη ζωή σε ηλικία 99 χρονών ο Χάιντς-Δάριο Κούνιο, ένας από τους τελευταίους επιζήσαντες του Ολοκαυτώματος, θέλω να καταθέσω την προσωπική μου εμπειρία για τον Άνθρωπο.

Είχα την εξαιρετικά μεγάλη τύχη, να είναι ο πρώτος μου εργοδότης, που σημάδεψε καθοριστικά την, κατά πολλούς, περίοπτη επαγγελματική μου πορεία.

Για μένα, η απώλεια του Χάιντς-Δάριο Κούνιο σηματοδοτεί το τέλος μιας σπουδαίας διαδρομής ζωής, μιας ζωής που συμπυκνώνει την ανθρώπινη αντοχή, τη μνήμη, τη δημιουργία και την προσφορά.

Ο Χάιντς Κούνιο γεννήθηκε στις 19 Ιουνίου του 1927.  Στα 15 του χρόνια μεταφέρθηκε στην αρχή με την οικογένειά του στο γκέτο του Βαρόνου Χιρς και στη συνέχεια στο κολαστήριο του Άουσβιτς, όπου παρέμεινε για 18 μήνες, με τον αριθμό 109565. Υπήρξε ένας από τους ελάχιστους επιζώντες του Άουσβιτς-Μπιργκενάου. Όταν απελευθερώθηκε ζύγιζε μόλις 35 κιλά.

Ένας άνθρωπος που έζησε τη φρίκη του Ολοκαυτώματος, που είδε την ανθρώπινη ύπαρξη να συνθλίβεται, αλλά δεν επέτρεψε ποτέ σε αυτή την εμπειρία να τον καθορίσει ως άνθρωπο πικρό ή ηττημένο.

Αντίθετα, επέλεξε,

– Να δημιουργήσει.

–  Να σταθεί όρθιος.

–  Να προχωρήσει μπροστά.

–  Να δώσει νόημα στη ζωή, τη δική του και των άλλων.

Επιστρέφοντας στη Θεσσαλονίκη, ανέλαβε να ανασυστήσει, να συνεχίσει και να αναπτύξει την οικογενειακή επιχειρηματική δραστηριότητα, που είχε θεμελιώσει ήδη από το 1917 ο πρωτοπόρος για την εποχή του πατέρας του Σαλβαντόρ Κούνιο.

Υπό τη δική του καθοδήγηση, ο όμιλος «Κούνιο-Φωτογραφικά» εξελίχθηκε σε μία από τις σημαντικότερες επιχειρήσεις φωτογραφικών ειδών στα Βαλκάνια.

Όμως το πραγματικό του μέγεθος δεν αποτυπώνεται μόνο στην επιχειρηματική επιτυχία.

Αποτυπώνεται στον τρόπο που διοικούσε.

Ήταν πρωτοπόρος. Εφάρμοσε σύγχρονες μεθόδους οργάνωσης και διοίκησης σε μια εποχή που αυτά ήταν σχεδόν άγνωστα στην ελληνική επιχειρηματική πραγματικότητα. Είχε διορατικότητα, έβλεπε μπροστά από την εποχή του. Επένδυε στη γνώση, στην εξέλιξη, στην καινοτομία.

Αλλά πάνω απ’ όλα… επένδυε στον άνθρωπο.

–  Η έννοια της δικαιοσύνης δεν ήταν για εκείνον θεωρητική. Ήταν καθημερινή πράξη.

–  Η αξιοκρατία δεν ήταν σύνθημα. Ήταν κριτήριο.

–  Ο σεβασμός δεν ήταν επιλογή. Ήταν στάση ζωής.

Και γι’ αυτό, όσοι εργαστήκαμε κοντά του, δεν νιώθαμε απλώς εργαζόμενοι.

Νιώθαμε οικογένεια.

Αυτό δεν ήταν σχήμα λόγου.

Τα μέλη της οικογένειάς του εργάζονταν δίπλα μας, ισότιμα.

Χαρακτηριστική περίπτωση η μητέρα του, η αξέχαστη κυρία Χέλα!  Μία Αρχόντισσα κοσμοπολίτισσα, ΓερμανοΤσεχοΕβραία, εντυπωσιακά απλή, με απίστευτο ταπεραμέντο και εκείνη επιζήσασα του Άουσβιτς, παρότι ήταν σύζυγος του Ιδρυτή της επιχείρησης, εργαζόταν ισότιμα μαζί μας και παρέμεινε ενεργή μέχρι τα βαθιά της γεράματα, δίνοντας καθημερινά το παράδειγμα αξιοπρέπειας και εργατικότητας. Ισότιμοι μαζί μας ήταν και όλα τα μέλη της οικογένειάς του (η σύζυγός του κ. Σέλι και τα 4 παιδιά του).

Η επιχείρηση δεν ήταν απλώς ένας χώρος εργασίας.

Ήταν μια κοινότητα ανθρώπων.

Μια προσωπική μαρτυρία και η επιμονή που αλλάζει ζωές

Η δική μου προσωπική μαρτυρία είναι ίσως ένα μικρό, αλλά χαρακτηριστικό  παράδειγμα.

Τέλη Απριλίου του 1979. Ήμουν ακόμη φαντάρος, παντρεμένος, με τη σύζυγό μου έγκυο στον έκτο μήνα του πρώτου μας παιδιού. Μετρούσα τις μέρες για την απόλυσή μου στις 10 Μαΐου, μετά από 28 μήνες θητείας.

Το άγχος για το αύριο τεράστιο.

Χωρίς καμία προϋπηρεσία, έψαχνα απεγνωσμένα δουλειά. Περνούσα από συνεντεύξεις, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Μέχρι που είδα μια αγγελία της εταιρείας του ομίλου «Κούνιο-Φωτογραφικά», για θέση βοηθού λογιστή.

Έστειλα το βιογραφικό μου. Με ειλικρίνεια, αλλά και με λίγο… «θάρρος», για να καλύψω την έλλειψη εμπειρίας. Και έκλεισα τη συνοδευτική μου επιστολή με μια φράση που, όπως αποδείχθηκε, άλλαξε τη ζωή μου:

«Δεν έχω εμπειρία, αλλά έχω ανάγκη και πάθος για εργασία, και αν με προσλάβετε θα βρείτε έναν θερμό υποστηρικτή των συμφερόντων της επιχείρησής σας.»

Φαίνεται πως αυτή η φράση ήταν αρκετή για να του κάνει «κλικ».

Και τότε συνέβη κάτι που, ακόμη και σήμερα, μοιάζει απίστευτο.

Άρχισε να με ψάχνει ο ίδιος ο κ. Κούνιο προσωπικά.

Τηλεφώνησε στον τηλεφωνικό αριθμό,  φιλικής οικογένειας,  που είχα γράψει (τότε δεν υπήρχαν εύκολα τηλέφωνο) αλλά όταν πήρε τηλέφωνο απάντησε, ο λάθος άνθρωπος και δήλωσε ότι δεν με ξέρει.  Απτόητος, πήγε στη διεύθυνση που είχα δηλώσει, Αντωνίου Μητούδη – Β.Ολγας, που ήταν κοντά στην γειτονιά του,  αλλά το όνομά μου δεν υπήρχε πουθενά μια και η σύζυγός μου ήταν φιλοξενούμενη του αδερφού της, μέχρι να απολυθώ.  Απογοητευμένος , ήταν έτοιμος να φύγει, όταν τελείως συμπτωματικά, εμφανίστηκε η σύζυγός μου, στην είσοδο της πολυκατοικίας.

Τη ρώτησε. Του απάντησε. Και έτσι… με βρήκε.

Αυτή η επιμονή του άλλαξε τη ζωή μου.

Αυτή η επιμονή δεν ήταν απλώς ένα περιστατικό. Ήταν στάση ζωής.

Αυτή η πράξη, από μόνη της, λέει πολλά για τον χαρακτήρα του.

Η ευκαιρία που έγινε πορεία ζωής

Ξεκινώντας ως βοηθός λογιστή, πολύ σύντομα μου δόθηκε η δυνατότητα, μέσα από διαδικασίες αξιολόγησης με τεστ ευφυΐας, να εκπαιδευτώ μεταξύ άλλων και στον προγραμματισμό υπολογιστών.

Ήταν το 1980, Σε μια εποχή που η πληροφορική στην Ελλάδα ήταν στα σπάργανα.

Κι όμως, εκείνος είχε ήδη δει το μέλλον.

Μου εμπιστεύτηκε τη μηχανογράφηση των επιχειρήσεών του σε ηλικία μόλις 25 ετών. Αυτή η επιλογή δεν αποτέλεσε απλώς μια επαγγελματική ευκαιρία, αλλά ένα καθοριστικό σημείο εκκίνησης.

Η γνώση και η εμπειρία εκείνης της περιόδου αποτέλεσαν τη βάση για όλη τη μετέπειτα επαγγελματική μου πορεία, τόσο στον τραπεζικό τομέα όσο και ως ιδιοκτήτης Γραφείου Συμβούλων Επιχειρήσεων και Λογιστικών υπηρεσιών, το οποίο λειτουργεί αδιάλειπτα από το 1983.

Το ήθος στην πράξη

Η ποιότητα του ανθρώπου φάνηκε ακόμη περισσότερο σε μια δύσκολη στιγμή.

Όταν, το 1981, πέτυχα πρώτος στον διαγωνισμό της Ιονικής και Λαϊκής Τράπεζας, βρέθηκα αντιμέτωπος με ένα μεγάλο ηθικό δίλημμα: να φύγω Τράπεζα «προδίδοντας» την εμπιστοσύνη και τις ευκαιρίες που μου έδωσε ή να μείνω στην επιχείρηση;

Η συνείδησή μου δεν άντεχε την ιδέα να αφήσω μια επιχείρηση που μου είχε δώσει τόσα πολλά, με μεγάλη θλίψη και ενοχές ακολούθησα την Τραπεζική καριέρα.

Κι όμως, μέχρι να προσληφθώ και όταν τελικά χρειάστηκε η στήριξή του, στάθηκε στο ύψος του.

Με κατανόηση. Με αξιοπρέπεια. Με ανθρωπιά.

Η συνέχεια στον χρόνο

Η ζωή κάνει κύκλους.

Σήμερα, δεκαετίες μετά, η επαγγελματική μου διαδρομή συνεχίζεται, και με έναν τρόπο που αποδεικνύει τη συνέχεια αυτής της ιστορίας.

Το γραφείο μας έχει την τιμή να χειρίζεται υποθέσεις των επιχειρήσεων της νεότερης γενιάς της οικογένειας Κούνιο, των εγγονών και των απογόνων του ιδρυτή.

Μια σχέση εμπιστοσύνης που δεν ξεκίνησε σήμερα.

Χτίστηκε τότε.

Στηριγμένη σε αξίες, σε ήθος και σε ανθρώπινες σχέσεις που άντεξαν στον χρόνο.

Η παρακαταθήκη

Ο Χάιντς-Δάριο Κούνιο δεν ήταν απλώς ένας επιζών του Άουσβιτς.

Για μένα υπήρξε δάσκαλος ζωής και δουλειάς.

Δίκαιος, οραματιστής, ανθρώπινος πρωτοπόρος. Ένας εργοδότης που έγινε παράδειγμα δουλειάς, ανθρώπινης και οικογενειακής συμπεριφοράς, γιατί όσοι εργαζόμασταν στον όμιλο επιχειρήσεων “Κούνιο-Φωτογραφικά” ήμασταν μία οικογένεια. Μπορεί να εργάστηκα μόνο 3 χρόνια στον όμιλο, για μένα μετράνε πολλές δεκάδες!

Καλό ταξίδι, αγαπημένε μου κ. Μπούμπη…

Δεν πρόλαβα να έρθω να σε δω… Σου οφείλω πολλά!

Ελπίζω τα παιδιά και τα εγγόνια σου, να σου μετέφεραν τα αισθήματα ευγνωμοσύνης, αγάπης και εκτίμησής μου.

Δεν θα σε ξεχάσω ποτέ!

Δεν ξέρω αν υπάρχει άλλη ζωή… Αν υπάρχει, εκεί που πας να μεταφέρεις τα ίδια αισθήματα και στην αξιαγάπητη μητέρα σου, την αξέχαστη κυρία Χέλα.

Κυρία Shelly, τα παιδιά του και φίλοι μου, Τόρη, Σόλωνα, Χέλα και Ρεγγίνα και λοιπά μέλη της οικογένειας, δεχθείτε τα ειλικρινή μου συλλυπητήρια !

Αιωνία του η μνήμη!

Στράτος Θ. Βασιλόπουλος (1)

(1)  Ο Στράτος Θ. Βασιλόπουλος είναι:

–  Οικονομολόγος, -Σύμβουλος Επιχειρήσεων,

–  Γενικός Γραμματέας της Ένωσης Ξενοδόχων Φλώρινας.

–  Συνιδιοκτήτης του ξενοδοχειακού συγκροτήματος «Presparesort»

–  Αντιπρόεδρος του Ινστιτούτου Βιώσιμης Ανάπτυξης Πρεσπών.

–  Πρώην Τραπεζικός,

–  Ιδρυτής και πρώην Πρόεδρος της Ένωσης Τουριστικών και Συναφών Δραστηριοτήτων του Δήμου Πρεσπών.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΑΝΙΧΝΕΥΣΕΩΝ: μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα συνέντευξη του Χάιντς Κούνιο μπορείτε να παρακολουθήσετε στην διαδικτυακή τηλεόραση Anixnefseis web tv σήμερα Παρασκευή στις 8μμ απο την διεύθυνση https://www.youtube.com/live/lB0PslBhhps

Πλοία διασχίζουν τα Στενά του Ορμούζ με προορισμό το Ιράν παρά τον αμερικανικό αποκλεισμό

0

 

Λονδίνο (AFP) – Δύο φορτηγά πλοία που τελούν υπό κυρώσεις διέσχισαν τα Στενά του Ορμούζ, με εμφανή προορισμό ιρανικά λιμάνια, παρά τον αποκλεισμό που έχει επιβάλει η Ουάσιγκτον στο πλαίσιο του πολέμου στη Μέση Ανατολή, σύμφωνα με στοιχεία παρακολούθησης που δημοσιοποιήθηκαν την Πέμπτη.

Δημοσιεύθηκε στις: 16/04/2026 – 18:41

Ο Αμερικανός αρχηγός του Μικτού Επιτελείου Στρατού, στρατηγός Νταν Κέιν, δείχνει χάρτη των Στενών του Ορμούζ σε ενημέρωση Τύπου στο Πεντάγωνο.

Ένας μικρός αριθμός πλοίων έχει περάσει από αυτήν τη ζωτικής σημασίας εμπορική διαδρομή τις τελευταίες δύο ημέρες, αφότου οι ΗΠΑ επέβαλαν αντί-αποκλεισμό, μετά την αποτυχία των ειρηνευτικών συνομιλιών να τερματίσουν τη σύγκρουση που διαρκεί σχεδόν επτά εβδομάδες.

Ο αμερικανικός στρατός ανέφερε την Πέμπτη στην πλατφόρμα X ότι «μετά από 72 ώρες επιβολής, 14 πλοία άλλαξαν πορεία για να συμμορφωθούν με τον αποκλεισμό, κατόπιν εντολής των αμερικανικών δυνάμεων».

Ωστόσο, σε αντίθεση με προηγούμενες ενημερώσεις, δεν ανέφερε ότι απέτρεψε όλες τις απόπειρες διέλευσης από πλοία που κατευθύνονταν προς ή από ιρανικά λιμάνια.

Φορτία κοντά στο Ιράν

Αργά το βράδυ της Τετάρτης, το πλοίο μεταφοράς εμπορευματοκιβωτίων Zaynar 2, στο οποίο έχουν επιβληθεί κυρώσεις, κινήθηκε δυτικά μέσω των στενών προς τον Κόλπο, σύμφωνα με την πλατφόρμα παρακολούθησης Marine Traffic.

Η ιστοσελίδα ανέφερε ως προορισμό του το νησί Λαράκ, κοντά στο ιρανικό λιμάνι Μπαντάρ Αμπάς, και το τελευταίο σήμα του εντοπίστηκε κοντά σε εκείνη την τοποθεσία αργά την Τετάρτη.

Το φορτηγό πλοίο Neshat, επίσης υπό κυρώσεις, ακολούθησε παρόμοια πορεία, κινούμενο κοντά στις ιρανικές ακτές καθώς διέσχιζε τα στενά νωρίς την Πέμπτη, με το Marine Traffic να αναφέρει ως προορισμό του επίσης το Μπαντάρ Αμπάς.

Το τελευταίο του σήμα, περίπου στις 15:00 GMT, το έδειχνε αγκυροβολημένο σε απόσταση 10 μιλίων (16 χιλιομέτρων) από το λιμάνι.

«Υπάρχουν ενδείξεις ότι πλοία ίσως καταφέρνουν να διασπάσουν» τον αμερικανικό αποκλεισμό, δήλωσε την Πέμπτη σε ενημέρωση της ομάδας ναυτιλιακής ανάλυσης Windward ο Τομ Σαρπ, πρώην διοικητής του βρετανικού Βασιλικού Ναυτικού.

«Αυτό δεν το καταλαβαίνω ιδιαίτερα, γιατί από στρατιωτική και τακτική σκοπιά, αυτός ο αποκλεισμός δεν είναι και τόσο δύσκολο να εφαρμοστεί. Έχουν τα πλοία εκεί για να το κάνουν», είπε.

Υπερδεξαμενόπλοια πετρελαίου

Στοιχεία παρακολούθησης έδειξαν ότι δύο γιγαντιαία πετρελαιοφόρα, αμφότερα υπό αμερικανικές κυρώσεις, πέρασαν επιτυχώς δυτικά μέσω των στενών και έσπασαν τον αποκλεισμό.

Τα υπερμεγέθη δεξαμενόπλοια αργού πετρελαίου (VLCC) RHN και Alicia διέσχισαν τα στενά μέσω της εγκεκριμένης από το Ιράν διαδρομής και συνέχιζαν να πλέουν δυτικά εντός του Κόλπου την Πέμπτη, αναφέροντας ως προορισμό το «For Order», σύμφωνα με το Marine Traffic.

Ωστόσο, ο πραγματικός προορισμός τους δεν ήταν σαφής — ακολούθησαν διαδρομή που έχουν χρησιμοποιήσει και άλλα πλοία υπό ιρανικές κυρώσεις, τα οποία διέσχισαν προς τα δυτικά τις τελευταίες ημέρες, αλλά δήλωναν ως προορισμό το Ιράκ, κάτι που σημαίνει ότι δεν θα υπάγονταν στον αμερικανικό αποκλεισμό.

Άλλα πλοία που φαίνεται να κατευθύνονται προς το Ιράκ περιλαμβάνουν ένα τρίτο VLCC, το Agios Fanouris I, καθώς και το δεξαμενόπλοιο υγροποιημένου πετρελαϊκού αερίου G Summer, σύμφωνα με τα στοιχεία.

Η Μπρίτζετ Ντάιακουν, ανώτερη αναλύτρια κινδύνου και συμμόρφωσης της Lloyd’s List Intelligence, δήλωσε σε ενημέρωση ότι υπάρχουν ενδείξεις για «πλοία που συνδέονται με το Ιράν και τα οποία είτε παγώνουν το ταξίδι τους είτε αλλάζουν πορεία».

Αλλά πρόσθεσε: «Έχουμε επίσης δει πλοία που έφτασαν σε ιρανικά λιμάνια και επίσης αναχώρησαν από αυτά».

Συνοψίζοντας την κατάσταση στη ναυσιπλοΐα υπό τον αποκλεισμό κατά τις τελευταίες 24 ώρες, ο αναλυτής ναυτιλιακού κινδύνου της Lloyd’s, Τόμερ Ραανάν, δήλωσε στην ενημέρωση:
«Επικρατεί σύγχυση».

© 2026 AFP