Αρχική Blog Σελίδα 2770

Τελειώνει η κλεψύδρα στη Συρία – Κίνδυνος γενικής ανάφλεξης

Από
anixneuseis
-
0

του Σάββα Καλεντερίδη.

Ενώ ο πόλεμος στη Συρία βαίνει προς το τέλος του, όσο περνούν οι μέρες η κατάσταση περιπλέκεται ακόμα περισσότερο και όσο περιπλέκεται, γίνεται ακόμα πιο επικίνδυνη για την ειρήνη και την ασφάλεια ολόκληρης της περιοχής, της Κύπρου συμπεριλαμβανομένης.

Και μια που αναφέραμε την Κύπρο, να πούμε ότι η Ρωσία δέσμευσε πέντε θαλάσσιες περιοχές γύρω από την Κύπρο και στην κυριολεξία την περικύκλωσε, για εκτέλεση βολών πυραύλων και ναυτικού πυροβολικού από τις 3 μέχρι τις 8 Σεπτεμβρίου, δηλώνοντας ταυτόχρονο την επικινδυνότητα που θα έχει η περιοχή αυτό το διάστημα, για άλλα πλωτά ή εναέρια μέσα που ενδεχομένως ήθελε βρεθούν στην εν λόγω περιοχή.

Οι βολές θα γίνουν στο πλαίσιο μεγάλης αεροναυτικής άσκησης που θα διεξαχθεί στην περιοχή, με τη συμμετοχή 25 πολεμικών πλοίων και 30 μαχητικών αεροσκαφών, που ήδη βρίσκονται στην περιοχή.

Μια πρώτη εκτίμηση για τη σκοπιμότητα της συγκέντρωσης τόσο μεγάλης δύναμης αλλά και της διεξαγωγής της άσκησης, είναι ότι η Ρωσία θέλει να δημιουργήσει μια ασπίδα γύρω από τις ακτές της Συρίας και από την επαρχία Ιντλίμπ, όπου αναμένεται να διεξαχθεί επιχείρηση ανακατάληψής της από το στρατό της Συρίας, συνεπικουρούμενου από στρατιωτικές δυνάμεις του Ιράν αλλά και του Ιράκ. Σημειωτέον ότι η Τεχεράνη πλέον έχει νόμιμη στρατιωτική παρουσία στη Συρία, όπως και η Ρωσία, μετά την υπογραφή συμφωνίας στρατιωτικής συνεργασίας με τη Δαμασκό μόλις πριν από λίγες ημέρες.

Όσον αφορά τις προετοιμασίες σε στρατιωτικό επίπεδο, το μεγαλύτερο μέρος της δύναμης που θα συμμετάσχει στην επιχείρηση βρίσκεται στις περιοχές Χάμμα και Χαλεπίου, απ’ όπου θα ξεκινήσουν οι κύριες κατευθύνσεις της επιχείρησης. Όσο για το χρόνο έναρξης της επιχείρησης, αυτή υπολογίζεται στο τέλος του πρώτου δεκαημέρου του Σεπτεμβρίου.

Όσον αφορά στη Συρία, ο υπουργός Εξωτερικών Μουαλίμ, μετά τη συνάντησή του με τον Ρώσο ομόλογό του Σεργκέι Λαβρόφ την Πέμπτη, σε κοινή συνέντευξη Τύπου, δήλωσε: «Οι δυνάμεις της Δύσης, παραβιάζοντας τις αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, προετοιμάζονται να πραγματοποιήσουν τριπλή επίθεση εναντίον της Συρίας (ΗΠΑ, Αγγλία, Γαλλία), για να προστατέψουν τους ένοπλους άνδρες της Αλ Νούσρα (νέο όνομα Fetih el Şam). Ασχέτως και αν μας επιτεθούν οι τρεις ή όχι, εμείς δεν θα κάνουμε πίσω. Μια πιθανή επίθεση δεν θα μας σταματήσει, εμείς θα πάμε μέχρι το τέλος, θα εκκαθαρίσουμε το έδαφος της Συρίας από όλους τους ενόπλους».

Ο ίδιος δυο μέρες πριν, ευρισκόμενος κάπου στη Λαττάκεια, που βρίσκεται κοντά στο νομό Αντιόχειας (Χατάι), δείχνοντας προς την κατεύθυνση της Αλεξανδρέττας, δήλωσε: «Αυτά είναι δικά μας εδάφη και παρότι τα κατέχουν άλλοι, εμείς θα επιστρέψουμε σ’ αυτά».

Για να συμπληρώσουμε την εικόνα της μιας πλευράς, που έχει ως επίκεντρό της τη Ρωσία, να σημειώσουμε ότι η Τουρκία έχει δηλώσει ότι είναι κάθετα αντίθετη με οποιαδήποτε επίθεση στο Ιντλίμπ, γιατί έχει ως στόχο την «κυπροποίηση» των τριών περιοχών που κατέχει, δι’ αντιπροσώπων: του Ιντίλμπ, του Αφρίν και της Αλ Μπαμπ-Τζαραμπλούζ. Δηλαδή, έχει ως στόχο να ενσωματώσει με το χρόνο αυτές τις περιοχές της ΒΔ Συρίας.

Για το λόγο αυτόν, για να μεταπείσουν τη ρωσική πλευρά και να μην γίνει η επιχείρηση απελευθέρωσης του Ιντλίμπ, επισκέφθηκαν δυο φορές σε μια εβδομάδα, στις 17 και 24 Αυγούστου, τη Μόσχα ο υπουργός Άμυνας της Τουρκίας Χουλουσί Ακάρ και  ο αρχηγός της ΜΙΤ Χακάν Φιντάν, όπου είχαν συζητήσεις με τον Ρώσο υπουργό Άμυνας Σοϊγκού. Σημειώνεται ότι στη δεύτερη επίσκεψη έγιναν δεκτοί και συζήτησαν και με τον Βλαντίμιρ Πούτιν!

Υπενθυμίζεται ότι στις 27 Αυγούστου ο Ακάρ είχε τηλεφωνική συνομιλία και με τον Αμερικανό ομόλογό του Τζέιμς Ματτίς και πάλι για την Συρία και θέματα διμερή και τρομοκρατίας.

Επίσης, μέσα στο ίδιο πλαίσιο, την Τετάρτη 29 Αυγούστου επισκέφθηκε εκτάκτως την Άγκυρα ο υπουργός Εξωτερικών του Ιράν Μοχαμάντ Τζαβάντ Ζαρίφ, ο οποίος έγινε δεκτός από τον πρόεδρο Ερντογάν, με κύριο «μενού» την επιχείρηση απελευθέρωσης του Ιντλίμπ.

Όσον αφορά την άλλη πλευρά, της Δύσης, οι ΗΠΑ φέρονται να έχουν μεταφέρει ναυτικές μονάδες που μεταφέρουν πυραύλους Τόμαχοκ (Tomahawk) σε θαλάσσιες περιοχές από τις οποίες μπορούν αν πλήξουν τη Συρία, με την εκπρόσωπο του ρωσικού ΥΠΕΞ Μαρία Ζαχάροβα να δηλώνει πριν λίγες μέρες ότι οι ΗΠΑ σχεδιάζουν να επιτεθούν στη Συρία με πυραύλους, 24 ώρες μετά την έναρξη της επιχείρησης απελευθέρωσης του Ινλτίμπ, όποτε κι αν γίνει αυτή.

Την Παρασκευή 31 Αυγούστου και ενώ η ένταση ανεβαίνει στην περιοχή, το αμερικανικό υπουργείο Εξωτερικών εξέδωσε ανακοίνωση με την οποία λέει ότι «μια επίθεση στο Ιντλίμπ, θα καταστήσει την παρούσα κατάσταση ακόμα πιο επικίνδυνη».

Την ίδια μέρα, η αναπληρωτής εκπρόσωπος της γερμανικής κυβέρνησης Ουλρίκε Ντέμερ, σε συνέντευξη Τύπου στο Βερολίνο ανέφερε ότι «η γερμανική κυβέρνηση είναι πολύ ανήσυχη με την αύξηση της έντασης στην περιοχή και ότι μια μεγάλης κλίμακας επιχείρηση του καθεστώτος στο Ιντλίμπ, θα προκαλέσει ανθρωπιστική καταστροφή». Επίσης δήλωσε ότι κατά τη συνάντηση που είχει η κ. Μέρκελ με τον Βλ. Πούτιν στο Μέερσμπεργκ πριν από δυο εβδομάδες, συζήτησαν την ανθρωπιστική πτυχή μιας πιθανής επιχείρησης στο Ιντλίμπ. Για το ίδιο θέμα ο ΟΗΕ δήλωσε ότι μια επιχείρηση στο Ιντλίμπ μπορεί να προκαλέσει κύμα 800 χιλιάδων προσφύγων στην Τουρκία.

Η κατάσταση σε γενικές γραμμές είναι αυτή και τα μάτια όλων είναι στραμμένα στην Τεχεράνη, όπου στις 7 Σεπτεμβρίου θα συναντηθούν Πούτιν-Ερντογάν-Ρουχανί.

pontos-news.gr

Γιατί οι πλούσιοι ψηφίζουν Αριστερά;

Από
anixneuseis
-
4

[Δεν πρόκειται για ιδιαιτερότητα που συναντάται μόνο στις ΗΠΑ και στη Γαλλία. Το διαπιστώσαμε και στη χώρα μας στις δύο τουλάχιστον τελευταίες αναμετρήσεις.

Ο Τόμας Φρανκ*, στο τελευταίο του βιβλίο με τίτλo Listen, Liberal: Or, What Ever Happened to the Party of the people?**, εξετάζει τους λόγους για τους οποίους το Δημοκρατικό κόμμα των ΗΠΑ εγκατέλειψε τους εργαζόμενους και προσέγγισε τα πλουσιότερα στρώματα και πώς Πολιτείες προπύργια του κόμματος ψηφίζουν τους Ρεπουμπλικανούς.

Δεν πρόκειται για ιδιαιτερότητα που συναντάται μόνο στις ΗΠΑ και στη Γαλλία. Το διαπιστώσαμε και στη χώρα μας στις δύο τουλάχιστον τελευταίες αναμετρήσεις. Ο σύγχρονος στρατευμένος αριστερός βρίσκεται στους αντίποδες του βυζαντινού στρατευμένου: Εκείνος εντασσόμενος στη Διοικούσα Εκκλησία ή στον μοναχισμό μοίραζε την περιουσία του στους φτωχούς. Ετούτος, δημιούργημα των «Φώτων», λατρεύει τον εαυτό του και κρύβει τη σκληροκαρδία του ανάγοντας το πρόβλημα της φτώχειας αποκλειστικά σε υπόθεση του κράτους. Ετσι μπορεί να θησαυρίζει (φιλαργυρία, ήτις εστίν ειδωλολατρία, κατά τον Παύλο), να έχει καταθέσεις στο εξωτερικό, να επενδύει σε ’’αρπακτικά” όπως η Black Rock κ.τ.τ… Και εν πάση περιπτώσει ο Πλαστήρας ο μόνος πολιτικός – τον Καποδίστρια προλάβαμε και τον σκοτώσαμε- που πέθανε στην ψάθα δεν ήταν «αριστερός»! Για να επιβεβαιωθεί ο λόγος του Χριστού: «τους φτωχούς γαρ πάντοτε  έχετε μεθ’ υμών». Η συνέντευξη δόθηκε στους Αλεξάντερ Ντεβέκιο και Γκιγιώμ Περώ για τη Φιγκαρό. Ε. Δ. Ν.]

Τόμας Φρανκ

 Ο πρώτος γύρος των [γαλλικών] προεδρικών εκλογών αποκάλυψε μια ταξική ψήφο. Λαϊκές τάξεις ψήφισαν Mαρίν Λε Πεν. Η “ψύχραιμη” αστική τάξη που ζει στις μεγάλες πόλεις επέλεξε τον Mακρόν. Πώς εξηγείτε ότι στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπως γράφετε στο βιβλίο σας, οι φτωχοί ψηφίζουν δεξιά ή δεξιότερα της δεξιάς;

Tόμας Φρανκ: Αυτό το μεγάλο ζήτημα κυριαρχεί στην επικαιρότητα. Στην Αμερική, αυτό συμβαίνει για πολλούς λόγους. Οι Ρεπουμπλικανοί, που κλίνουν μόνιμα περισσότερο προς τα δεξιά, είναι πολύ καλοί όταν πρόκειται να εκφράσουν ταξική οργή. Σχεδόν συνεχώς, ισχυρίζονται ότι αντιπροσωπεύουν τον μέσο Αμερικανό και την αγανάκτησή του απέναντι σε εκείνους που βρίσκονται από πάνω του στην κοινωνική κλίμακα, εκείνους τους ανθρώπους που του λένε αλαζονικά τι είναι αλήθεια και τι ψέμα. Είναι το νήμα που ενώνει τα προβλήματα του μακραίωνος πολιτιστικού πολέμου (άμβλωση, πυροβόλα όπλα, εκπαίδευση) με τα προβλήματα που χρησιμοποίησε ο Τράμπ (μετανάστευση, διεθνές εμπόριο). Το μητρώο της ταξικής αγανάκτησης είναι εξαιρετικά διαδεδομένο στην αμερικανική πολιτική. Αλλά μόνο από τη μια πλευρά του πολιτικού φάσματος.

Η ηγεσία του Δημοκρατικού Κόμματος είναι σχεδόν η μόνη ομάδα στην Αμερική που δεν πιστεύει ότι ο λαϊκισμός μπορεί να χρησιμοποιηθεί με επιτυχία στην πολιτική. Η επίσημη στρατηγική της εδώ και χρόνια ήταν να θεωρεί δεδομένη την υποστήριξη της εργατικής τάξης. Διότι, στο κάτω-κάτω, ιστορικά, οι Δημοκρατικοί είναι το κόμμα των συνδικάτων, της κοινωνικής πρόνοιας και του Φραγκλίνου Ρούζβελτ. Αλλά σήμερα, οι Δημοκρατικοί πιστεύουν ότι κάθε εκλογή είναι ένας συναγωνισμός για την προσέλκυση πλούσιων και μετριοπαθών ανθρώπων που βρίσκονται “ανάμεσα στην αριστερά και τη δεξιά”. Έτσι, οι Δημοκρατικοί δεν πρέπει να ενδιαφέρονται για τους εργάτες καθώς αναζητούν τις ψήφους αυτών των πλούσιων και μετριοπαθών ανθρώπων. Και γι’ αυτό έχουν επινοήσει μια πολύ βολική ιδεολογία, σύμφωνα με την οποία «αριστερός» σήμερα σημαίνει να στηρίζεις την παγκοσμιοποίηση και την «καινοτομία», να ευθυγραμμίζεσαι με τους «δημιουργικούς» οικονομικούς τομείς όπως η χρηματοδότηση, η φαρμακευτική βιομηχανία, το Χόλιγουντ, η Silicon Valley κ.λπ. Οι Δημοκρατικοί ταυτίζονται ανοιχτά με τους πετυχημένους και εκείνους που κερδίζουν χρήματα και αντιμετωπίζουν ισχυρή αντίσταση από τη δεξιά.

Προμήνυμα: Γελοιογραφία του Ρόμπερτ Μίνορ στη St. Louis Post-Dispatch του 1911. Ο Καρλ Μαρξ κρατώντας υπό μάλης το Κεφάλαιο γίνεται ενθουσιωδώς δεκτός στη Γουώλ Στριτ από γνωστούς στην εποχή τους χρηματιστές όπως οι Mόργκαν, Ροκφέλερ, Κάρνετζι, Πέρκινς. Πίσω ακριβώς από τον Μαρξ ο Τέντυ Ρούζβελτ, ηγέτης του προοδευτικού κόμματος…

Πιστεύετε ότι οι Αμερικανοί συντηρητικοί περνούν από τον «πολιτιστικό πόλεμο» στον «πάλη των τάξεων»;

Οι πολιτιστικοί πόλεμοι αναφέρονται σε θέματα όπως η άμβλωση, ο έλεγχος των όπλων και μια σειρά σχολικών θεμάτων (όπως η θεωρία της εξέλιξης) που αποτελούν σημαντικό μέρος του αμερικανικού συντηρητισμού για πολλές δεκαετίες. Για όλους αυτούς τους συντηρητικούς, μοντέρνοι διανοούμενοι, πλούσιοι ηθοποιοί του Χόλιγουντ και γραφειοκράτες της Ουάσιγκτον, αλαζονικά δίνουν εντολές στον μέσο καλό Αμερικανό. Είναι ένα είδος αντίστροφης ταξικής πάλης. Αλλά λειτουργική επειδή είναι σχεδόν ο μόνος τρόπος που οι Αμερικανοί μιλάνε για ταξική πάλη. Αυτά μέχρι πριν από λίγα χρόνια! Μετά τη χρηματοπιστωτική κρίση του 2008, τα οικονομικά προβλήματα έγιναν και πάλι εξαιρετικά σημαντικά και οι Ρεπουμπλικανοί έπρεπε να επινοήσουν μια εξήγηση για την αποτυχία του καπιταλισμού η οποία, πάση θυσία, να απαλλάσσει τους ίδιους και να επιρρίπτει την ευθύνη της κρίσης στις “ελίτ” πριν από το 2008. Αυτή ήταν η μεγάλη καμπή. Οι Αμερικανοί συντηρητικοί το έκαναν με την ανακάλυψη του κινήματος του Κόμματος Τσάι, μια έκδηλη έκφραση δημόσιας αγανάκτησης ενάντια στις κρατούσες δυνάμεις του χρήματος.

Όπως και στη Γαλλία, αυτός ο πόλεμος είναι επίσης βαθιά εδαφικός …

Ναι. Στην Αμερική, πολλά από αυτά τα φαινόμενα ξεκίνησαν στα κράτη της πρώην Συνομοσπονδίας (τα κράτη του Νότου που αποχώρησαν από το 1861 έως το 1865, πυροδοτώντας τον εμφύλιο πόλεμο), όπου η οικονομία κάποτε βασιζόταν στη δουλεία και σε άλλους τρόπους διατήρησης των μαύρων σε ανίσχυρη θέση. Είναι παραδοσιακά μια ρατσιστική περιοχή, πολύ συντηρητική και δύσπιστη για την εκπαίδευση. Και υπήρξε πάντα μια έντονη ένδειξη ρατσισμού στο σύγχρονο Αμερικανικό συντηρητικό κίνημα (σκεφτείτε τον Tραμπ). Ενδιαφέρον όμως είναι ότι η συντηρητική νοοτροπία έχει εξαπλωθεί όλο και περισσότερο στη χώρα και όσο εξελισσόταν αυτό το φαινόμενο, εμείς, οι αριστεροί της Ανατολικής Ακτής, απλώς καταγράφαμε ότι όλο και περισσότερες πολιτείες στην Αμερική ήταν «κόκκινες Πολιτείες» (το κόκκινο είναι το χρώμα του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος). Με αυτό εννοούμε φτωχές Πολιτείες, εχθρικές προς την εκπαίδευση, πολύ θρησκευόμενες κ.λ.π. Σήμερα,η Πενσυλβάνια, το Οχάιο, το Μίτσιγκαν και το Ουισκόνσιν, όλοι οι πρώην αριστεροί προμαχώνες, είναι “κόκκινες Πολιτείες”. Αντίστροφα, οι περιοχές που εξακολουθούν να ψηφίζουν Δημοκρατικούς είναι είτε οι φτωχότερες ζώνες της Αμερικής είτε οι πλουσιότερες. Αυτές είναι οι «μπλε Πολιτείες» (το μπλε είναι το χρώμα του Δημοκρατικού Κόμματος), περιοχές που ζουν στη μεταβιομηχανική εποχή, οι οποίες εξακολουθούν να υποστηρίζουν την εκπαίδευση και τις δημόσιες υπηρεσίες. Το σημαντικό είναι ότι το αριστερό κόμμα ταυτίζεται με τις πλούσιες περιφέρειες. Το δεξιό κόμμα με περιοχές όπου ζει μια προβληματική εργατική τάξη. Και οι Αμερικανοί δέχονται ολοένα και περισσότερο αυτή την αναδιάταξη  και την θεωρούν φυσική και μάλιστα αναπόφευκτο φαινόμενο.

Γράφετε για τους ψηφοφόρους της αμερικανικής δεξιάς: “Ψηφίστε κατά της τρομοκρατίας και θα πάρετε την ιδιωτικοποίηση της κοινωνικής προστασίας’’. Μπορούμε να σας απαντήσουμε, για τους ψηφοφόρους της γαλλικής αριστεράς:” Ψηφίστε για την κοινωνική προστασία και θα πάρετε γάμο και υιοθεσία για ομοφυλόφιλα ζευγάρια και τη θετική διάκριση “! Ξέχασε η αριστερά την πάλη των τάξεων;

Φυσικά. Αυτό που περιέγραψα στο απόσπασμα από το βιβλίο που αναφέρατε ήταν ο ρεπουμπλικανικός λόγος των ετών του πατρός Μπους. Εκείνη την εποχή, έλεγαν συνέχεια στους ψηφοφόρους ότι οι αριστεροί πολιτικοί ήταν πολύ αδύναμοι για να τους εμπιστευτούν την ασφάλεια του Εθνους  – έναν ισχυρισμό που θεωρούσα ότι ήταν λάθος και άσχετος και του οποίου μόνος στόχος ήταν να δώσει τη δυνατότητα στους ηγέτες των Ρεπουμπλικάνων να επιτεθούν στο σύστημα κοινωνικής πρόνοιας. Με την ευκαιρία: Την τελευταία δεκαετία, οι Ρεπουμπλικανοί προσπάθησαν επίσης να μειώσουν τους δημοκράτες υπονοώντας ότι η συμπεριφορά τους ήταν «γαλλική» … Από την πλευρά μου, αν προσπαθούσα να περιγράψω τους Δημοκρατικούς, θα τα έλεγα λίγο διαφορετικά. Πρώτα απ ‘όλα, δεν έχω κανένα πρόβλημα με το γάμο των ομοφυλοφίλων και το αμερικανικό πρόγραμμα γνωστό ως “θετική δράση” (αμερικανική λέξη για θετικές διακρίσεις). Αυτά μου φαίνονται συμβατά με τα  σοσιαλδημοκρατικά ιδεώδη. Για να περιγράψω τη συμπεριφορά των Δημοκρατικών, θα έλεγα λοιπόν: “Ψηφίστε τον άνθρωπο που νομίζετε ότι θα προστατεύσει την κοινωνική προστασία και θα πάρετε την τραπεζική απορρύθμιση και την Alena. (Συμφωνία ελεύθερων συναλλαγών μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών, Καναδά και Μεξικού, που συνήφθη από τον Bill Clinton το 1994, Eds.)

Είναι η νεοφιλελεύθερη αριστερά που ευθύνεται για τη θεαματική αύξηση των λαϊκιστικών κομμάτων;

Ξεκάθαρα έχουν εγκαταλείψει τα συμφέροντα της εργατικής τάξης. Όταν ο Μπιλ Κλίντον το έκανε για πρώτη φορά, θεωρήθηκε μια ιδιοφυής απόφαση, ένα είδος φωτισμένου φιλελευθερισμού για τον 21ο αιώνα. Οι Δημοκρατικοί έχουν ταυτιστεί με τους δημιουργικούς τομείς όπως η Wall Street και η Silicon Valley, με τους νικητές της κοινωνίας. Οι Clinton & Co εφεύραν την αριστερά των πλουσίων. Και το έκαναν με βάση το λαμπρό δόγμα ότι τα μέλη των εργατικών τάξεων δεν είχαν να πάνε “πουθενά αλλού”, κανέναν άλλο να ψηφίσουν. Το έργο των δεξιών λαϊκιστών είναι να προσφέρουν στους ανθρώπους αυτούς έναν άλλο χώρο για να πάνε.

Το βιβλίο εκδόθηκε στα γαλλικά με τον εύστοχο τίτλο: ‘’Γιατί οι πλούσιοι ψηφίζουν Αριστερά’’

“Το αριστερό κόμμα ταυτίζεται με τις πλούσιες περιοχές, το δεξιό με ζώνες όπου ζει μια προβληματική εργατική τάξη. Και οι Αμερικανοί θεωρούν αυτή την αναδιάταξη αναπόφευκτο φαινόμενο’’ φυσικό και μάλιστα μιλάτε για «προοδευτικότητα λιμουζίνας». Τι είναι αυτό;

Αναφέρομαι σε έναν «φιλελευθερισμό των πλουσίων». Πρόκειται για μια αριστερή πολιτική που έχασε σε μεγάλο βαθμό όλη την συμπάθειά της για την αμερικανική εργατική τάξη. Συμπαθεί πολύ  τους ατυχείς ανθρώπους που είναι πολύ μακριά. Πιστεύει βαθιά ότι οι διακρίσεις, όποιες και αν είναι, δεν είναι καλό, δεν είναι καλό, δεν είναι καλό. Αλλά απορρίπτει συνεχώς τις ανησυχίες της εργατικής τάξης εδώ, στο σπίτι της, δηλαδή στις Ηνωμένες Πολιτείες, και τις βλέπει ως αναπόφευκτα προβλήματα των αμόρφωτων. Για τον «προοδευτισμό λιμουζίνας», η παγκοσμιοποίηση είναι αναπόφευκτη, τα συνδικάτα είναι παρωχημένα, τίποτα δεν μπορεί να γίνει για τους εργαζόμενους αν δεν αποφοιτήσουν από ένα πολύ καλό πανεπιστήμιο.

*Ο Τόμας Φρανκ είναι Αμερικανός δοκιμιογράφος και δημοσιογράφος. Πολιτικές και κοινωνικές αναλύσεις του δημοσιεύονται στη Monde diplomatique και στο Harper’s. Εχει γράψει δεκάδες βιβλία, ένα από τα οποία τιτλοφορείται Pity the billionaire.

** “Αυτό που θέλει η τάξη των επαγγελματιών με πτυχία που μετράνε στην αγορά είναι μια πιο τέλεια αξιοκρατία: ένα σύστημα όπου οι ταλαντούχοι μπορούν να ανέλθουν. Όταν ξεχωρίσουν και τα λαμπρά μυαλά από κάθε φυλή και φύλο έχουν την αναγνώριση που τους πρέπει, αυτό το είδος φιλελεύθερου δεν μπορεί με τίποτε να συλλάβει άλλες αιτιάσεις κατά του συστήματος. Οι διεκδικήσεις των απλών εργαζομένων δεν τους αγγίζουν: των φυλάκων ασφαλείας, των πακετάδων γρήγορου φαγητού, των οικιακών βοηθών και των φυλάκων παιδιών – οι περισσότεροι από τους οποίους είναι γυναίκες και έγχρωμοι – χωρίς πτυχίο πανεπιστημίου.” (Απόσπασμα από το έργο)

Μετάφραση: Ευάγγελος Δ. Νιάνιος

 

 

 

 

Μια άλλη προσέγγιση της σύλληψης των δύο στρατιωτικών στον Έβρο.

Από
anixneuseis
-
3

του Γιώργου Χατζηθεοφάνους, Υποστρατήγου ε.α.

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟ ΕΠΕΙΣΌΔΙΟ ΤΗΣ ΣΥΛΛΗΨΗ ΤΩΝ ΔΥΟ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΏΝ ΣΤΟΝ ΕΒΡΟ

Πολλά έχουν γραφεί και ειπωθεί από διάφορους, ειδικούς και «ειδικούς» για το ζήτημα της σύλληψης, φυλάκισης και απελευθέρωσης των δύο ελλήνων στρατιωτικών κυρίως μετά την μεγαλειώδη υποδοχή τους στην Ελλάδα. Κατά την προσφιλή μας πρακτική για άλλη μια φορά ακολουθούμε τη λογική του εκκρεμούς, από το ένα άκρο στο άλλο. Κάποιες φορές αναρωτιέμαι μήπως ο Πέρσης Μάνης ή Μανιχαίος είχε ελληνικές ρίζες.

Υπάρχουν αυτοί που τους χαρακτήρισαν ήρωες και συμφώνησαν με την μεγαλειώδη μεταφορά και υποδοχή τους στην Ελλάδα και οι άλλοι που τους έχουν ήδη δικάσει και καταδικάσει διότι υπέπεσαν σε σοβαρό λάθος, παραβίασαν τα σύνορα, παρεδόθησαν χωρίς μάχη στους Τούρκους και έβαλαν τη Χώρα σε περιπέτειες.

Σκοπός της παρέμβασής μου δεν είναι να πάρω θέση υπέρ των μεν ή των δε αλλά να βάλλω την κουβέντα σε μια άλλη βάση.  Η φύλαξη των συνόρων στην ειρήνη αποτελεί έργο ξεχωριστού, κατάλληλα οργανωμένου-εκπαιδευμένου για το σκοπό αυτό τμήματος κι όχι των ενόπλων δυνάμεων,  όπως συμβαίνει σε όλες τις χώρες της δύσης.  Η εμπλοκή των στελεχών των ενόπλων δυνάμεων και ιδιαίτερα των στρατεύσιμων οπλιτών δημιουργεί μια σειρά σοβαρών προβλημάτων.

Είναι εξαιρετικά δύσκολο τα στελέχη των ενόπλων δυνάμεων που μετατίθενται για 3-4 χρόνια στα σύνορα και ιδιαίτερα οι στρατεύσιμοι οπλίτες των λίγων μηνών να λάβουν την απαιτούμενη εκπαίδευση και να διαθέτουν την επίσης απαιτούμενη, λόγω συνθηκών, εμπειρία για την επιτυχή εκπλήρωση της ιδιαίτερης αυτής αποστολής και μάλιστα στα ελληνοτουρκικά σύνορα. Το πρόβλημα αυτό λαμβάνει άλλες διαστάσεις εάν σκεφτούμε πως πρώτιστο έργο του προσωπικού των ενόπλων δυνάμεων είναι η επιχειρησιακή εκπαίδευση και η συντήρηση των μέσων (οπλικών συστημάτων, οχημάτων κλπ).

Η εμπλοκή των ενόπλων δυνάμεων στη φύλαξη των συνόρων δημιουργεί ένα ιδιαίτερα επιπρόσθετο, δύσκολο και χρονοβόρο έργο, η εκπλήρωση του οποίου απαιτεί τη διασπορά του προσωπικού και περιορίζει σημαντικά το διατιθέμενο χρόνο επιχειρησιακής εκπαίδευσης και συντήρησης των μέσων (οπλικά συστήματα, οχήματα, άρματα κλπ) με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει για ένα στρατό που, πέραν των άλλων, αντιμετωπίζει πρόβλημα στελέχωσης μονάδων και είναι επιφορτισμένος με εξαιρετικά μεγάλου όγκου πάρεργο όπως συντήρηση στρατοπέδων, φύλαξη στρατιωτικών εγκαταστάσεων πάσης φύσεως, καθημερινών  εργασιών για την κάλυψη λειτουργικών αναγκών, μεγάλο κοινωνικό έργο, hot spot, παρελάσεις, αγήματα, εορτές-τελετές κ.α.

Πέραν τούτου η εμπλοκή στρατιωτικών σε μεθοριακά επεισόδια καθιστά εξαιρετικά δύσκολη την αποκλιμάκωση της κρίσης που προκύπτει. Αντίθετα,  επεισόδια με την εμπλοκή στελεχών ενός σώματος συνοριοφυλακής οδηγούν σε σαφώς χαμηλότερης έντασης κρίσεις που είναι πιο εύκολα διαχειρίσιμες με ότι αυτό συνεπάγεται στην επιδιωκόμενη κάθε φορά αποκλιμάκωση.

Η Ελλάδα είναι η μόνη Χώρα στη δύση με ένοπλες δυνάμεις εδώ και πενήντα χρόνια (από το 1974) ταγμένες σε άμυνα φυλάσσοντας τα ελληνοτουρκικά σύνορα. Μήπως ήρθε επιτέλους η ώρα για αλλαγή στρατηγικού σχεδιασμού, που πέραν των άλλων, όπως με σχετική επιχειρηματολογία επισημαίνω στο βιβλίο «Εθνική Στρατηγική-Πρόταση για ένα νέο θεσμικό πλαίσιο»*, θα οδηγήσει στην αναβάθμιση της επιδιωκόμενης, απέναντι στην Τουρκική απειλή, αποτροπής;

Αντί να υπάρξει ένας σχεδιασμός στην κατεύθυνση αυτή ακούμε το νέο αναπληρωτή υπουργό εθνικής άμυνας να δηλώνει πως θα εργαστεί για την αναβάθμιση του κοινωνικού έργου των ενόπλων δυνάμεων. Σαφώς και οι ένοπλες δυνάμεις θα πρέπει να έχουν συμμετοχή στην με κάθε τρόπο, ειδικά μέσα στην κρίση, βοήθεια προς την κοινωνία όμως κάποια στιγμή θα πρέπει να καταλάβουν οι πολιτικοί πως η επιχειρησιακή εκπαίδευση και ετοιμότητα των ενόπλων δυνάμεων αποτελεί ένα δύσκολο και χρονοβόρο έργο και πως η Τουρκική απειλή είναι υπαρκτή πέρα από αμπελοφιλοσοφίες και φληναφήματα ειδικά σήμερα που το παγκόσμιο περιβάλλον χαρακτηρίζεται από μια επικίνδυνη για την ειρήνη αστάθεια.

Γιώργος Χατζηθεοφάνους

Υποστράτηγος ε.α. – Οικονομολόγος

 

* Η δεύτερη επικαιροποιημένη έκδοση θα κυκλοφορήσει και πάλι από τις Εκδόσεις «Ι.ΣΙΔΕΡΗ» εντός του Φθινοπώρου.

Συμφωνία Πρεσπών – ΟΧΙ: “Αν ο Ντιμιτρόφ είναι Μακεδόνας, εγώ τι είμαι;”

Από
anixneuseis
-
0
Γράφει ο Κωνσταντίνος Χολέβας (Πολιτικός Επιστήμων)
ΠΗΓΗ: Εφημερίδα ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Ο Υπουργός Εξωτερικών των Σκοπίων Νίκολα Ντιμιτρόφ δήλωσε στο Ευρωκοινοβούλιο ότι είναι Μακεδόνας και ότι στη χώρα του κατοικούν Μακεδόνες που μιλούν τη Μακεδονική γλώσσα. Και μόνον αυτή η δήλωση μάς δείχνει πόσο επικίνδυνη και επιζήμια είναι η Συμφωνία των Πρεσπών. Αν -ο μη γένοιτο– κυρωθεί η συμφωνία από το ελληνικό Κοινοβούλιο χαρίζουμε στα Σκόπια την ταυτότητά μας. Αποκοπτόμαστε από την ιστορία μας.

Αν ο Ντιμιτρόφ είναι Μακεδόνας, τότε εγώ που γεννήθηκα στη Θεσσαλονίκη και οι παππούδες μου αγωνίσθηκαν για την ελληνικότητα της Μακεδονίας, τι είμαι; Αυτό το ερώτημα δεν εκφράζει μόνο την προσωπική μου αγωνία, αλλά και την αγωνία 2,5 εκατομμυρίων κατοίκων της Βορείου Ελλάδος και εκατοντάδων χιλιάδων Μακεδόνων που ζουν στην υπόλοιπη Ελλάδα και στο εξωτερικό.

Η κυβέρνηση χαρίζει την εθνότητα, την ταυτότητα και τη γλώσσα σε 1 εκατομμύριο Σκοπιανών (οι υπόλοιποι κάτοικοι της χώρας δηλώνουν Βούλγαροι, Αλβανοί, Τούρκοι, Έλληνες κλπ) και την στερεί από 3 εκατομμύρια Ελλήνων.

Τα Σκόπια θα είναι κράτος με το όνομα Μακεδονία (ο όρος Βόρεια συντόμως θα εκπέσει και θα ξεχαστεί) και θα ακούγεται διεθνώς, ενώ η ελληνική Μακεδονία θα είναι απλώς μία εσωτερική περιφέρεια της Ελλάδος.

Ο Νίκολα Ντιμιτρόφ σε δηλώσεις του προ ολίγων μηνών υπήρξε πιο σαφής: Είπε ότι οι κάτοικοι της Βορείου Ελλάδος δεν θα μπορούν να αποκαλούνται Μακεδόνες. Με τη Συμφωνία των Πρεσπών η κυβέρνηση Τσίπρα χαρίζει σε ένα πολυεθνικό συνονθύλευμα τη μονοπώληση του ονόματος και της ταυτότητας.

Είναι πολύ σκληρό για τον Έλληνα Μακεδόνα να αισθάνεται ότι η κυβέρνησή του αδιαφορεί για την ταυτότητά του, την ιστορία του, την αξιοπρέπειά του. Από την εποχή που ο κομμουνιστής δικτάτωρ Τίτο κατασκεύασε το ανύπαρκτο «μακεδονικό» έθνος η πρόθεση των ψευδομακεδόνων ήταν και είναι η μονοπώληση του ονόματος.

Όταν ο Ντιμιτρόφ λέγει ότι ο ίδιος και οι συμπολίτες του είναι Μακεδόνες, εννοεί σαφέστατα ότι εγώ και όλοι οι πραγματικοί Μακεδόνες δεν θα μπορούμε να ονομαζόμαστε Μακεδόνες. Με το άρθρο 7 η εθνικώς επιζήμια Συμφωνία (και όχι προσύμφωνο) χαρίζει στα Σκόπια εθνική ταυτότητα Μακεδόνων και όχι απλώς υπηκοότητα, όπως διαδίδουν οι συντάκτες της.

Το απαράδεκτο κείμενο που υπεγράφη στις 17.6.2018 παραχωρεί την Ιστορία μας σε μία ομάδα ανθρώπων, οι οποίοι πριν από το 1944 άλλα πίστευαν. Π.χ. ο πατέρας του Νίκολα Ντιμιτρόφ δήλωνε Βούλγαρος και αργότερα «μακεδονοποιήθηκε».

Τα τεχνητά έθνη είναι κατασκεύασμα των ολοκληρωτικών και αυταρχικών καθεστώτων. Ο Μουσσολίνι ήθελε να δημιουργήσει έθνος Βλάχων στην Πίνδο, ο Στάλιν κατασκεύασε έθνος Λευκορώσων, ο Τίτο κατασκεύασε έθνος «Μακεδόνων». Η Συμφωνία των Πρεσπών δεν πρέπει να κυρωθεί από το ελληνικό Κοινοβούλιο.

Πολιτική πασαρέλα και ανασχηματισμός

Από
anixneuseis
-
13

του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ

Είναι πλεονασμός να μιλάς για εκχυδαϊσμό της πολιτικής στην Ελλάδα στην εποχή του Τσίπρα. Αρκεί η λέξη πολιτική. Ο συνειρμός είναι νομοτελειακός. Όχι πως πριν ήταν καλύτερα, αλλά κάποιες σταθερές τηρούνταν. Τώρα όλα περιστρέφονται γύρω από τον πολιτικό αμοραλισμό ενός ανθρώπου που σε σχετικά νεαρή ηλικία αναδείχθηκε στο πρωθυπουργικό αξίωμα. Η ευθύνη της κοινωνίας υπαρκτή μεν, δικαιολογημένη δε. Ένα διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα οδήγησε τη χώρα στην κατάρρευση. Ο κόσμος έπρεπε να δείξει το θυμό του.

Το τραγικό είναι πως ακόμη και μετά τα όσα συνέβησαν, ούτε η χώρα ούτε οι πολιτικοί της –φοβάμαι πως ούτε η κοινωνία της– αλλάζουν.

Παραμένουμε βαθιά βουτηγμένοι σε έναν ανατολίτικο μοιρολατρισμό, σε μια χώρα που επαγγέλλεται τη δημοκρατία ενώ δεν είναι. Δεν είναι δημοκρατική μια χώρα στην οποία ο πρωθυπουργός κάνει ό,τι θέλει.

Παλαιότερα ο βασιλιάς μπορούσε να διορίσει πρωθυπουργό τον μπάτλερ του. Σήμερα ο πρωθυπουργός μπορεί να ορίσει υπουργό όποιον ή όποια θέλει. Από τους ανθρώπους που συναντά στο γυμναστήριο μέχρι κάποιον/α που φώναζε στις διαδηλώσεις: μία η ντουντούκα τέσσερις εμείς. Δεν έχει σημασία η ικανότητα, η πολιτική που πρεσβεύεται, η συνέπεια. Η αναρρίχηση, στην εξουσία, ανθρώπων που δεν έχουν ούτε την κατάλληλη παιδεία ούτε την πείρα που απαιτεί μια θέση, εναπόκειται, απλώς, στη βούληση του πρωθυπουργού.

Η πολιτική έχει περάσει στη φάση της πασαρέλας. Ένα σύστημα που οι Έλληνες συνταγματολόγοι, οι οποίοι στην περίοδο της κρίσης τήρησαν αιδήμονα σιωπή, αποδέχονται χωρίς καμιά κριτική.

Μια συνηθισμένη κυρία, σαν και αυτές που συναντούμε συχνά στο δρόμο, με δεξιές –αν όχι ακροδεξιές– θέσεις, η οποία διαφοροποιήθηκε από το κόμμα της, έχει αναχθεί σε μείζον θέμα του τελευταίου ανασχηματισμού της κυβέρνησης.

Μια νεαρά χαριτόβρυτος κυρία που η ηλικία της δεν αφήνει πολλά περιθώρια πειθούς για τις εμπειρίες που απόκτησε και την πείρα που συσσώρευσε, αναγορεύεται σε υπουργό. Το ανάλογο πείραμα του προηγούμενου ανασχηματισμού δεν έφερε, όπως, αναμενόταν, αποτέλεσμα.

Η αριστερή κυβέρνηση, που με την πρακτική της αντιλαμβάνεται ότι έχει δυσαρεστήσει τους ψηφοφόρους, προσπαθεί να «διευρυνθεί» σε διάφορες κατευθύνσεις μήπως και κερδίσει μερικές ψήφους. Μάταια. Η δημοσκοπική κατρακύλα της δεν πρόκειται να σταματήσει, έστω και αν αυτό δεν φαίνεται με καθημερινές δημόσιες εκδηλώσεις.

Η κοινωνική διαίσθηση αντιλαμβάνεται την αγωνιώδη προσπάθεια των τρολ να δημιουργήσουν κλίμα υπέρ της κυβέρνησης. Η γκεμπελική προπαγάνδα, άλλωστε, μέχρι ενός σημείου φέρει αποτελέσματα.

Η κυβέρνηση πέρασε το κρίσιμο σημείο που ο λόγος της προσέλκυε το ακροατήριο. Σήμερα, ό,τι και αν λέει κανείς δεν την προσέχει. Ένα από τα τελευταία της χαρτιά είναι να μην περικόψει τις συντάξεις, αναζητώντας άλλα, ισοδύναμα μέτρα για την κάλυψη όσων συμφώνησε με την τρόικα. Δεν θα πετύχει το στόχο της παρά μόνο αν η αντιπολίτευση διαπράξει το μοιραίο λάθος να εμφανίζεται ως κήνσορας της επιμονής των δανειστών για περικοπή τους. Η επιμονή όσων πιέζουν για μείωση των συντάξεων δεν έχει να κάνει με καμιά πολιτική ανάπτυξης. Είναι ένα ακόμη τσάκισμα του τμήματος του ελληνικού λαού που εργάστηκε σκληρά και κατέβαλε όσα του ζητούσαν για να έχει στο τέλος του βίου του μια στοιχειώδη δυνατότητα να υπάρξει. Με άλλα λόγια, είναι μια ιδεολογική επιμονή.

Γι’ αυτό τα κόμματα και οι φορείς που πιέζουν για την επιβολή μιας αντιαναπτυξιακής ιδεολογίας και για την περαιτέρω εξάντληση των οικογενειών (είναι γνωστό πως την περίοδο της κρίσης σε πάρα πολλά σπίτια με πολυάριθμα μέλη το μοναδικό έσοδο ήταν η σύνταξη), ας το σκεφτούν καλύτερα.

Τα κόμματα που άκριτα υπαγορεύουν μια ακραία ευρωπαϊκή επιμονή είναι αυτά που οδήγησαν στη σημερινή κρίση, και –το χειρότερο– έφεραν τον ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία.

Κατά καιρούς οι δανειστές λένε πως δεν υπαγορεύουν αυτοί τα μέτρα που πρέπει να ληφθούν αλλά ζητούν απλώς περιορισμούς, και η κυβέρνηση αναζητά τον τρόπο που θα τους κάνει. Η κυβέρνηση σήμερα υποστηρίζει πως θα βρει ισοδύναμα με την περικοπή των συντάξεων μέτρα.

Γιατί επιμένουν οι κήνσορες της –ακόμη και βιολογικής– εξαφάνισης ενός σημαντικού μέρους του ελληνικού λαού; Οι συντάξεις μειώθηκαν αισθητά κατά τη διάρκεια της κρίσης. Τι άλλο θέλουν;

Για να επανέλθουμε στην πολιτική πασαρέλα και τον ανασχηματισμό.

Το αποτέλεσμα του ανασχηματισμού προκαλεί γέλιο ως προς το πολιτικό δέμας των προσώπων που ο πρωθυπουργός επέλεξε να περιλάβει στο κυβερνητικό σχήμα.

Αλλά το τραγικό είναι πως οι τυφλωμένοι από φανατισμό οπαδοί της κυβέρνησης οι οποίοι στο πρόσφατο παρελθόν κατηγορούσαν τα πρόσωπα που περιελήφθησαν στο κυβερνητικό σχήμα, τώρα αναζητούν λόγια παρηγοριάς. Ψάχνουν να βρουν με ποιον τρόπο θα εφαρμόσουν σοσιαλισμό με την Κ. Παπακώστα παραδείγματος χάριν, ηγέτη πολιτικού σχηματισμού, επίσης.

Αυτό δεν είναι πολιτική σκηνή. Μάλλον με περιοδεύοντα θίασο μοιάζει.

Για να αντιληφθούμε τα κριτήρια επιλογής στις υπουργικές θέσεις από έναν πρωθυπουργό που η πολιτική εμπειρία και γνώσεις του ήταν απλώς οι καταλήψεις, τοποθέτησε δύο γυναίκες σε ένα υπουργείο του οποίου η διαχείριση απαιτεί και γνώση του αντικειμένου και άλλες ικανότητες που δεν φαίνεται να τις έχουν.

Δεν τον ενδιαφέρει όμως αυτό τον Αλ. Τσίπρα, τον κύριο υπεύθυνο της συνεχιζόμενης υποβάθμισης και παρακμής του πολιτικού βίου. Του αρκεί μια ανακοίνωση του τμήματος γυναικών του κόμματός του ότι έφερε μια καλύτερη ισορροπία στο ποσοστό συμμετοχής των γυναικών στο κυβερνητικό σχήμα. Δηλαδή, η σημασία ενός κυβερνητικού σχήματος εντοπίζεται στα ποσοστά συμμετοχής των δύο(;) φύλων και όχι στην ικανότητα των προσώπων που το απαρτίζουν.

Και επειδή τα φύλα, πλέον, δεν είναι δύο, γιατί να μην υπάρχει συμμετοχή και της πληθώρας των άλλων κοινωνικών φύλων;

Η πολιτική ζωή στη χειμαζόμενη Ελλάδα κατάντησε πασαρέλα και συνδικαλιστικό πηγαδάκι για το πώς θα πάρουμε τη συνέλευση.

Και όπως επανειλημμένα έχουμε επισημάνει, δεν υπάρχουν ούτε οι κοινωνικές ούτε οι πολιτικές δυνάμεις να αντιδράσουν. Ίσως το κάνουν στις εκλογές. Αλλά με ποιες επιλογές;

Γι’ αυτό το μέλλον είναι θολό. Πολύ θολό.

Ο Κύπριος υπουργός Άμυνας έθεσε αυστηρούς όρους για τη συμμετοχή της Τουρκίας στην PESCO

Από
pcuser
-
0

Την άποψη ότι για να μπορεί τρίτη χώρα, εκτός ΕΕ, να συμμετάσχει στη Μόνιμη Διαρθρωμένη Συνεργασία (PESCO) θα πρέπει προηγουμένως να υπάρξει ολοκλήρωση της συμφωνίας για ανταλλαγή διαβαθμισμένων πληροφοριών των κρατών-αυτών με την ΕΕ κατέθεσε ο Κύπριος υπουργός Άμυνας, Σάββας Αγγελίδης, στην άτυπη σύνοδο των υπουργών Άμυνας της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η Τουρκία έχει οδηγήσει σε αδιέξοδο τον διάλογο ΕΕ-ΝΑΤΟ, λόγω της συμμετοχής της Κυπριακής Δημοκρατίας. Επίσης αρνείται την παράδοση διαβαθμισμένων εγγράφων, τα οποία θα λαμβάνει η Κυπριακή Δημοκρατία. Η στάση αυτή της Άγκυρας εξηγεί και την θέση της Λευκωσίας.

Σύμφωνα με επίσημη ανακοίνωση ο υπουργός Άμυνας, Σάββας Αγγελίδης, σε παρέμβασή του κατά την άτυπη σύνοδο των ΥΠΑΜ της ΕΕ που πραγματοποιήθηκε στη Βιέννη, αναφορικά με την PESCO και ειδικότερα με το θέμα της συμμετοχής τρίτων κρατών σε προγράμματα, σημείωσε τη θέση της Κύπρου ότι «βασική προϋπόθεση θα πρέπει να αποτελεί η εκ των προτέρων ολοκλήρωση Συμφωνίας Ασφαλείας Ανταλλαγής Διαβαθμισμένων Πληροφοριών των κρατών αυτών με την ΕΕ και Τεχνικής Διευθέτησης με τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Άμυνας».

Πρόσθεσε, επίσης, ότι όλες οι τεχνολογίες και δυνατότητες που αναπτύσσονται στο πλαίσιο ενός προγράμματος θα πρέπει να είναι διαθέσιμες στην Ευρωπαϊκή Ένωση και σε όλα τα μέλη της.

Ο κ. Αγγελίδης εξέφρασε την υποστήριξη της Κύπρου στην προοπτική της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης των κρατών των Δυτικών Βαλκανίων, τονίζοντας όμως ότι «απαιτείται πρώτα η ολοκλήρωση των μεταρρυθμίσεων και η εναρμόνισή τους με το ευρωπαϊκό κεκτημένο».

Επίσης, καλωσόρισε την πρόταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για τη δημιουργία του Ευρωπαϊκού Ειρηνευτικού Ταμείου και υποστήριξε την ενδυνάμωση και μετεξέλιξη της Στρατιωτικής Δυνατότητας Σχεδιασμού και Διεξαγωγής Επιχειρήσεων της ΕΕ, ώστε να μπορεί να σχεδιάζει και διεξάγει και τις εκτελεστικές αποστολές της ΕΕ, κάτι που θα ενισχύσει, όπως τόνισε, τη Στρατηγική Αυτονομία της ΕΕ.

Τέλος, ο Κύπριος υπουργός εξέφρασε την πλήρη υποστήριξη της Κύπρου προς την Επιχείρηση Sofia, σημειώνοντας την ανάγκη για αλληλεγγύη μεταξύ των κρατών-μελών στη διαχείριση των μεταναστευτικών ροών που καταφθάνουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

ΑΠΕ-ΜΠΕ του Α. Βικέτου Λευκωσία, Κύπρος

Πηγή: https://hellasjournal.com

Γιατί οι μεγάλες δυνάμεις αγάπησαν ξαφνικά την Θεσσαλονίκη; Κέντρο στρατηγικής σημασίας…

Από
anixneuseis
-
2

AUGUST 31, 2018 Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ

Πανοραμική φωτογραφία της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης. Φωτογραφία ΔΕΘ (https://tif.helexpo.gr)

Πολλοί άνθρωποι δεν δίνουν την παραμικρή σημασία στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης (ΔΕΘ). Κακώς. Πρόκειται για ένα σημαντικό γεγονός, άσχετα αν οι πολιτικοί μας την χρησιμοποιούν ως «βάθρο» για τα κομματικά τους ακροατήρια. Το αντιλαμβάνονται οι ξένοι και δεν το καταλαβαίνουν οι κοντόφθαλμοι εκπρόσωποι του ελληνικού πολιτικού κόσμου. Κρίμα…

Φταίμε, βεβαίως, και εμείς οι δημοσιογράφοι, που ενδιαφερόμαστε για τις περιστασιακές «κορώνες» των πολιτικών, αντί για την ουσία. Διότι στο τέλος οι ιστορικοί θα αναφερθούν στη γνωστή πλέον ως βλακώδη δήλωση, «τα λεφτά υπάρχουν», που εκστόμισε ο τότε πρωθυπουργός Γεώργιος Α. Παπανδρέου. Ήταν Σεπτέμβριος του 2009. Στο τέλος δεν υπήρχαν τα λεφτά και η χώρα οδηγήθηκε σε μία απίστευτη περιπέτεια που διαρκεί μέχρι σήμερα.

Μαζί με τους πολιτικούς, ακολουθούν οι συνδικαλιστές και διάφορες άλλες κοινωνικές ομάδες, που ανεβαίνουν στη Θεσσαλονίκη για να διαμαρτυρηθούν και να γευθούν την σπουδαία θεσσαλονίτικη κουζίνα. Αμφιβάλλω αν πέρασαν ποτέ την είσοδο για να δουν τα νέα προϊόντα που παρουσιάζονται. Οι πολιτικοί, λοιπόν, φέρουν ακεραία την ευθύνη για την μέχρι τώρα υποβάθμιση της ΔΕΘ, παρά το γεγονός ότι η συμπρωτεύουσα παρουσίασε, ως τιμώμενες χώρες, δύο από τις μεγαλύτερες χώρες του κόσμου: Τη Ρωσία και την Κίνα.

Και οι δύο έκαναν εντυπωσιακή παρουσία και άφησαν καλές εντυπώσεις. Η αναβάθμιση της ΔΕΘ ήταν και ποιοτική και παράλληλα τονίστηκε, και τις δύο χρονιές, ο διεθνής της χαρακτήρας. Φέτος είναι η σειρά των Αμερικανών. Σχεδιάζουν πάρα πολλά και καλά πράγματα, και επιθυμία τους είναι να «σβήσουν» τις εντυπώσεις που άφησαν οι Ρώσοι και οι Κινέζοι. Είναι ένας μεγάλος στόχος, αλλά οι Αμερικανοί μας έχουν συνηθίσει στις επιτυχίες.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες, έχουν στήσει ένα τεράστιο μηχανισμό, θέλοντας να αφήσουν για πάντα το στίγμα τους. Εταιρείες κολοσσοί θα παρουσιάσουν τα προϊόντα τους στη συμπρωτεύουσα, και θα πραγματοποιηθούν μεγάλες εκδηλώσεις, που θα τονίζουν και τη νέα στρατηγική σχέση των ΗΠΑ με την Ελλάδα.

Οι Αμερικανοί θα φέρουν στο περίπτερο τους με τον αριθμό 13, πενήντα δύο εταιρείες-κολοσσούς. Ο τεχνολογικός τομέας θα έχει την τιμητική του. Εταιρείες όπως η Microsoft, η Google, η Hewlett Packard, η Cisco, και άλλες θα παρουσιάσουν τα πιο σύγχρονα επιτεύγματά τους, μας πληροφόρησαν οι αρμόδιοι της ΔΕΘ.

Η Coca Cola, και όχι μόνο, θα δώσει δυναμικό παρών. Η οικονομία και το εμπόριο είναι «οχήματα» που ενδυναμώνουν τις σχέσεις μεταξύ των χωρών και βοηθούν τους πολιτικούς και τους διπλωμάτες για να συνάψουν στρατηγικές συμμαχίες.

Η Θεσσαλονίκη δεν είναι μία οποιαδήποτε πόλη. Για ένα περίεργο λόγο «τραβά» την προσοχή των πιο ακραίων ανθρώπων και όλων των ειδών των κατασκόπων. Επειδή ακριβώς είναι μία σημαντική πόλη, που ενδιαφέρει τις υπερδυνάμεις. Οι ξένοι γνωρίζουν την αξία της, εμείς όχι… Η Θεσσαλονίκη έχει αποκτήσει επιπρόσθετη στρατηγική αξία μετά την επικράτηση των ΗΠΑ στα Βαλκάνια και την ήττα της Ρωσίας, η οποία βεβαίως δεν τα βάζει κάτω. Θα συνεχίσει να προσπαθεί με την ελπίδα να επιτύχει ανατροπές, αν και το παιγνίδι το έχει χάσει.

Η Ελλάδα, δια της αριστερής της κυβέρνησης, έχει λάβει τις αποφάσεις της, οι οποίες επηρεάστηκαν από τη δράση των Ρώσων πρακτόρων στη Μακεδονία και τη Θράκη και τον παράφορο έρωτα του Βλαντιμίρ Πούτιν για τον Ταγίπ Ερντογάν.

Η καλή συμπεριφορά του προέδρου της Ρωσίας σε σχέση με την Τουρκία, αποδείχθηκε ανάρμοστη και επικίνδυνη για την Ελλάδα. Διότι με τη συμμαχία της Ρωσίας με την Τουρκία, μπαίνει στο στόχο και η Ελλάδα. Έτσι, ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας αποφάσισε να ενδυναμώσει τις σχέσεις με την Αμερική και να τις αναβαθμίσει, αναμένοντας και το τελικό αποτέλεσμα της άνευ προηγουμένου σύγκρουσης του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ με τον Τούρκο ομόλογό του, ο οποίος φαίνεται να προτιμά την θαλπωρή της ρωσικής αρκούδας.

Οι πολιτικές δυνάμεις της Ελλάδας πρέπει να αποφασίσουν να αντιμετωπίσουν τη ΔΕΘ, όπως της αξίζει. Επιχειρηματικά και συνάμα στρατηγικά. Μετά την αμερικανική παρουσία, η οποία αναμένεται να είναι εντυπωσιακή, ο επιχειρηματικός κόσμος της Ελλάδας πρέπει να αδράξει την ευκαιρία και να κτίσει συμμαχίες και με τις χώρες της περιοχής και σε διεθνές επίπεδο. Διότι η ανάπτυξη έρχεται μέσα από τέτοιες πρωτοβουλίες, και όχι όταν μετατρέπεται η ΔΕΘ σε βάθρο για τα κομματικά ακροατήρια.

Οι Έλληνες επιχειρηματίες θα έχουν την ευκαιρία να συναντήσουν τους εκπροσώπους των αμερικανικών κολοσσών, που έρχονται στη συμπρωτεύουσα μετά τη σπουδαία προεργασία της αμερικανικής πρεσβείας. Η μεγαλύτερη επιτυχία της Θεσσαλονίκης, αλλά και η προσφορά της, είναι να πείσει ότι η Ελλάδα αξίζει να προτιμηθεί από τους Αμερικανούς επιχειρηματίες. Οι επενδύσεις τους θα είναι ανάσα για την ελληνική οικονομία, αλλά θα τους αποφέρουν και σίγουρα κέρδη…

Πηγή: Γιατί οι μεγάλες δυνάμεις αγάπησαν ξαφνικά την Θεσσαλονίκη; Κέντρο στρατηγικής σημασίας… https://hellasjournal.com/2018/08/giati-oi-megales-dynameis-agapisan-xafnika-tin-thessaloniki-kentro-stratigikis-simasias/

Μην πειράξετε άλλο τις συντάξεις.

Από
anixneuseis
-
15
Είναι σαφές ότι η επιμονή όσων πιέζουν για μείωση των συντάξεων δεν έχει να κάνει με καμιά πολιτική ανάπτυξης. Είναι ένα ακόμη τσάκισμα του τμήματος του ελληνικού λαού που εργάστηκε σκληρά και κατέβαλε όσα του ζητούσαν για να έχει στο τέλος του βίου του μια στοιχειώδη δυνατότητα να υπάρξει.
Με άλλα λόγια είναι μια ιδεολογική επιμονή.
Γι αυτό τα κόμματα και οι φορείς που πιέζουν για την επιβολή μιας αντιαναπτυξιακής ιδεολογίας και για την περαιτέρω εξάντληση των οικογενειών (είναι γνωστό πως την περίοδο της κρίσης σε πάρα πολλά σπίτια με πολυάριθμα μέλη το μοναδικό έσοδο ήταν η σύνταξη) ας το σκεφτούν καλύτερα.
Τα κόμματα που άκριτα υπαγορεύουν μια ακραία ευρωπαϊκή επιμονή είναι αυτά που οδήγησαν στη σημερινή κρίση και, το χειρότερο, έφεραν το Συριζα στην εξουσία.
Κατά καιρούς οι δανειστές λένε πως δεν υπαγορεύουν αυτοί τα μέτρα που πρέπει να ληφθούν αλλά ζητούν, απλώς, περιορισμούς και η κυβέρνηση αναζητά τον τρόπο που θα τους κάνει.
Η κυβέρνηση σήμερα υποστηρίζει πως θα βρει ισοδύναμα, με την περικοπή των συντάξεων, μέτρα.
Γιατί επιμένουν οι κήνσορες της, ακόμη και βιολογικής, εξαφάνισης ενός σημαντικού μέρους του ελληνικού λαού;
Να σημειώσω, τέλος, πως οι συντάξεις μειώθηκαν κατά τη διάρκεια της κρίσης μέχρι και στο μισό. Τι άλλο θέλουν;

Το γεωπολιτικό παζλ στο τόξο Μαύρη Θάλασσα-Ανατολική Μεσόγειος

Από
anixneuseis
-
0

Μένιος Τασιόπουλος
Μένιος Τασιόπουλος  slpress.gr

Η σύγκρουση ανάμεσα στις ΗΠΑ και την Τουρκία -οικονομική και γεωπολιτική- δεν μπορεί να θεωρηθεί μπλόφα. Επίσης, δεν θα κλείσει εάν τυχόν απελευθερωθεί ο πάστορας Μπράνσον, αφού ο Ερντογάν επί της ουσίας θεωρεί ως προαπαιτούμενο την “επιστροφή” του εξ απορρήτων τραπεζίτη του, που έχει συλληφθεί από τις αρχές ασφαλείας των ΗΠΑ. Ενός προσώπου που γνωρίζει τους προσωπικούς λογαριασμούς της οικογένειας Ερντογάν, αλλά και τις διαδρομές του μαύρου χρήματος ανάμεσα στο Ιράν και την Τουρκία.

Ταυτόχρονα, δεν πρέπει να αγνοείται το γεγονός ότι η κρίση εμπιστοσύνης στις σχέσεις ΗΠΑ-Τουρκίας έχουν αφετηρία την απόπειρα πραξικοπήματος του 2016 σε βάρος του Ερντογάν, αλλά και την ευθεία σύγκρουση με το Ισραήλ που εξελίσσεται λόγω Ιερουσαλήμ και Χαμάς. Το κρίσιμο ζήτημα από εδώ και πέρα, με δεδομένες τις κυρώσεις των ΗΠΑ σε βάρος της Τουρκίας, την περιδίνηση στην οποία έχει περιέλθει η οικονομία της γειτονικής χώρας, αλλά και την βαθμηδόν εγκατάλειψη της στρατηγικής στρατιωτικής βάσης του Ιντσιρλίκ από το ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ, είναι τι περιθώρια έχει η Τουρκία;

Η βούληση Ερντογάν είναι σαφής. Να κινηθεί προς μια στρατηγική ένταξη της Τουρκίας στην Ευρασία, αναπτύσσοντας τις σχέσεις με την Ρωσία, αλλά και τις οικονομικές με την Κίνα. Ταυτόχρονα επιχειρεί ένα εκ νέου άνοιγμα στην Ευρώπη, που βρίσκεται σε εμπορικό και όχι μόνον ανταγωνισμό με τις ΗΠΑ. Στην EΕ έχει ως βασικό σύμμαχό του την Γερμανία, η οποία -επί προεδρίας Τραμπ- επίσης συγκρούεται με τις ΗΠΑ για τις εκλεκτικές σχέσεις στη βάση της «διπλωματίας των αγωγών» που διατηρεί με τη Μόσχα.

Η Τουρκία στο πεδίο αυτό μπορεί να επιχειρήσει ένα τρίγωνο Τουρκία-Ρωσία-Γερμανία, ώστε να διασπάσει τον γεωοικονομικό αποκλεισμό που επιχειρεί να της επιβάλει η Ουάσιγκτον. Ταυτόχρονα, η Τουρκία δείχνει ότι διατηρεί την αυτοκρατορικού τύπου παραδοσιακή σχέση με την Βρετανία, η οποία στη βάση της προσπάθειας της να θωρακίσει τον «ατλαντικό δεσμό», μέσω ΝΑΤΟ με τις ΗΠΑ, διευρύνει με κάθε τρόπο το μέτωπο με την Ρωσία, επενδύοντας σε ένα νέο Ψυχρό Πόλεμο.

Τα τρίγωνα της Τουρκίας

Ταυτόχρονα, όμως, η Βρετανία υποσκάπτει την σχέση της με τις ΗΠΑ, επιδιώκοντας μια στρατηγικού τύπου οικονομική και εμπορική συνεργασία με την Κίνα ύψους ενός τρισ. δολαρίων περίπου, την οποία θεωρεί  κρίσιμη για την μετά Brexit εποχή της. Στο πεδίο αυτό η Τουρκία ενδεχομένως  να επιχειρήσει  τη συγκρότηση ενός τριγώνου Τουρκία-Βρετανία-Κίνα, το οποίο να την φέρει σε δεσπόζουσα  περιφερειακή θέση.

Με ένα τέτοιο τρίγωνο, υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις μπορεί να αποτελέσει τον συνδετικό κρίκο ανάμεσα στην Ευρασία και την Ευρώπη (ηπειρωτική και ναυτική). Ακόμη και αν χρειασθεί να αποχωρήσει από το -ούτως ή άλλως σε υποχώρηση ως προς τον διεθνή ρόλο του- ΝΑΤΟ και να αναβαθμίσει την στρατιωτική σχέση της με την Ρωσία, πέρα από την πυρηνική τεχνολογία και τους S-400. Η τυχόν ένταξη, μάλιστα, της Τουρκίας στους BRICS και την υπό διαμόρφωση στρατιωτική “συμφωνία της Σαγκάης” θα της δώσει εχέγγυα σταθεροποίησης της.

Πολλοί έγκυροι και έμπειροι διεθνείς αναλυτές χαρακτηρίζουν επιθετική την διεθνή πολιτική Έρντογάν. Στη βάση της, όμως, μπορεί και να είναι αμυντική, γιατί επί της ουσίας με την δυναμική που υπάρχει στην περιφερειακή, αλλά και στην κεντρική διεθνή συγκρότηση, η Τουρκία χάνει ζωτικό χώρο στα Βαλκάνια, στο Αιγαίο, στην Μεσόγειο και τελικά και στην Μεσοποταμία μετά την επικράτηση του Άσαντ στο μέτωπο της Συρίας. Ταυτόχρονα, όπως έδειξε και η τελευταία σύνοδος των χωρών της περιοχής, είναι παντελώς απούσα και από την ζώνη της Κασπίας.

Aμερικανική ζώνη συνοχής

Αυτό σημαίνει ότι η Τουρκία, όπως και η Ελλάδα, παραμένει στην “αμερικανική ζώνη συνοχής”. Θα διεκδικήσει μια στρατηγική σχέση με την Ουάσιγκτον ανάλογη με το Ισραήλ; Μένει πάντως ως διέξοδος η Κύπρος και η σύγκρουση, θερμή ή ψυχρή, στην ΑΟΖ. Μπορεί η Άγκυρα να επιλέξει -με την υποστήριξη της Ρωσίας αλλά και της Γερμανίας- την άμεση διχοτόμηση και τη μετατροπή του βόρειου υπό κατοχή τμήματος σε επίσημο τουρκικό προτεκτοράτο, άμεσα συνδεδεμένο, όμως, με την ευρωπαϊκή οικονομική ζώνη τόσο για λογαριασμό της Άγκυρας όσο και της Μόσχας.

Γεωπολιτικά το πλέον σημαντικό για την Τουρκία είναι η ζώνη της Μαύρης  Θάλασσας. Ο “ομφάλιος λώρος” που την συνδέει με την Ρωσία σε μια απευθείας διαδρομή (εμπορική, οικονομική και στρατηγική). Ήδη, η Μόσχα έχει αποσπάσει την Κριμαία από την Ουκρανία και επιζητεί πλέον την πρόσβαση στην άλλη πλευρά, στην Ανατολία (στην περιοχή του Πόντου).

Συνέχεια στο slpress.gr

The West may be sleepwalking into another catastrophe

Από
anixneuseis
-
0

By Max Boot Columnist The Washington Post August 29 at 5:53 PM

BARCELONA

Want to experience cognitive dissonance? Try reading George Orwell’s “Homage to Catalonia” while visiting Catalonia. That’s what I did in mid-August.

When Orwell was in Barcelona in 1937, after having been wounded fighting against the Fascists during the Spanish Civil War, the city was convulsed by conflict between anarchists and communists. “The sunlight streets were quite empty,” he wrote. “Nothing was happening except the streaming of bullets from barricades and sand-bagged windows.”

Today, by contrast, the streets are thronged with prosperous-looking pedestrians. The biggest excitement is provided not by soldiers, but by the stars of the FC Barcelona soccer team. You would think the residents of Barcelona would be living in bliss. Instead, many people are agitating for independence for Catalonia, the region of which Barcelona is the capital. Never mind that Catalonia has been part of Spain since the modern state was founded in the 15th century. Because it has a distinct culture and language, activists argue it should be its own country.

Last fall, secessionists staged a referendum in which they claimed 92 percent support among the 43 percent of eligible voters who turned out. The central government in Madrid declared the referendum illegal, suspended the regional parliament and locked up nine independence leaders on charges of sedition. You can see posters scattered throughout Barcelona demanding “Freedom for all Catalan Political Prisoners & Exiles,” as if Spain were a police state.

What is happening in Catalonia is being replicated, in one form or another, across the West, indeed the world. Everyone from Silesians to Sicilians to Scots seems to want autonomy or independence. The British voted to leave the European Union, and hostility to the superstate is rising across the continent. The growth of nationalism and tribalism is evident not just among minorities but also, even more menacingly, among majority groups. President Trump is tapping into white nationalism in the United States, Vladimir Putin into Russian nationalism, Viktor Orban into Hungarian nationalism, Recep Tayyip Erdogan into Turkish nationalism, Xi Jinping into Chinese nationalism, and so on. Their tried-and-true technique is to play up fear of “the other” — whether it is Mexicans, Muslims, Kurds, Gulenists, international bankers, the CIA or other boogeymen.

Catalans celebrate independence vote, worry about what’s next

You would think people would be immune to such fearmongering, given that the world has never been more peaceful or prosperous. Interstate warfare is all but extinct, and deaths from violence, as a percentage of population, are at the lowest point in history. In prehistoric societies, there were as many as 1,000 violent deaths per 100,000 people. In 2007, by contrast, there were just 0.33 violent deaths per 100,000 people according to Oxford economist Max Roser. (Using a different measure, the World Bank recorded 5.3 homicides per 100,000 people in 2015.) Meanwhile, the percentage of the world’s population living in extreme poverty has fallen from 94 percent in 1820 to 9.6 percent in 2015.

Of course, not everyone has benefited equally from these trends. Some people, such as the unemployed coal miners and steelworkers of the Rust Belt, have been left behind by growing prosperity. Some groups, such as the Uighurs and Kurds, are struggling against genuine oppression. But it is striking the extent to which so much nationalist agitation is taking place among Westerners who have never had it so good — whether they know it or not.

We now have leaders, such as Trump and the Brexiteers in Britain, who are endangering the hard-won achievements of the post-1945 era by embracing nationalism and calling into question international institutions such as the European Union, the World Trade Organization and NATO. For many politicians, this is a cynical exercise: They are manufacturing grievances to justify their lust for power. But why are so many ordinary people willing to go along?

The military historian Michael Howard provided at least part of the answer in a brief but wise 2000 book, “The Invention of Peace.” “Bourgeois society is boring,” he wrote. “There is something about rational order that will always leave some people, especially the energetic young, deeply and perhaps rightly dissatisfied. . . . Militant nationalist movements or conspiratorial radical ones provide excellent outlets for boredom. In combination, that attraction can prove irresistible.”

Boredom with the long period of post-Napoleonic peace in Europe, along with the rise of virulent nationalism, contributed to the outbreak of World War I. The chief of the German General Staff, Gen. Erich von Falkenhayn, wrote in 1912 that all of the European powers would suffer from a “great European war” and that the chief beneficiaries would be the United States and Japan. But, he addedinsouciantly, “For me it will be all right. I am most tired and extremely bored by this lazy peacetime life.”

Pident Trump’s ongoing misunderstanding of NATO funding | Fact Checker

Two world wars later, Europeans and Americans longed for nothing more than the return of the “lazy peacetime life.” But with the passing of the Greatest Generation and even the Silent Generation (those, like John McCain, born between 1925 and 1945), we seem to have forgotten how precious peace and prosperity can be — and how hard to maintain. I fear the West may be sleepwalking into another catastrophe out of sheer boredom as much as anything else.

 

Oι ‘’Ανυπότακτοι Γαλάτες’’ ανησυχούν τον Μακρόν

Από
anixneuseis
-
0

[Ο Εμμανουέλ Μακρόν φοβάται μήπως οι Σαλβίνι και Ορμπαν βρουν μιμητές στη χώρα του και ναυαγήσει το ευρωπαϊκό του όραμα. Εφτασε μάλιστα στο σημείο να χαρακτηρίσει τους Γάλλους ‘’ανυπότακτους Γαλάτες στις μεταρρυθμίσεις’’. Ο Νικολά Βιντάλ – διευθυντής του Putsch.media – ασκεί κριτική στον Γάλλο Πρόεδρο καταλογίζοντάς του περιφρόνηση στη λαϊκή βούληση, η οποία άμεσα συνδέεται με γαλλική ταυτότητα και την εθνική κυριαρχία.]

“Η Γαλλία επιβεβαίωσε την ευρωπαϊκή της βούληση, το όραμά της, το σχέδιό της. Η Γαλλία πρότεινε μια Ευρώπη που προστατεύει, πιο κυρίαρχη, ενωμένη και δημοκρατική, αλλά παράλληλα έχουν αυξηθεί τα άκρα και αφυπνίστηκαν οι εθνικισμοί. Είναι αυτός ο λόγος να παραιτηθούμε; Σίγουρα όχι. (…) Πληρώνουμε σε αυτό το θέμα αρκετές δεκαετίες μιας Ευρώπης η οποία, πρέπει να το αναγνωρίσουμε, μερικές φορές ατόνησε, αποδυναμώθηκε, η οποία ίσως δεν προτάθηκε πάντοτε στην ολότητά της. Πρέπει πράγματι να διπλασιάσουμε τις προσπάθειές μας’’.

Ο Εμμανουέλ Μακρόν ξεκίνησε προφανώς την εκστρατεία των Ευρωπαϊκών εκλογών με ομιλία του στη Διάσκεψη των Πρέσβεων, ακόμη και αν αρνούνται να το παραδεχτούν ευθαρσώς στην ανώτατη ιεραρχία του κράτους. Αυτή η δήλωση έχει το ενδιαφέρον ότι συνοψίζει σε ένα μόνο τους αντινομικούς όρους που αποκρυσταλλώνουν το ρήγμα μεταξύ αυτής της ιδέας της Ευρώπης του Μακρόν και της αίσθησης των ευρωπαϊκών λαών: “Μια Ευρώπη που προστατεύει, κυρίαρχη και δημοκρατική”.

Η ομιλία της Σορβόννης της 26ης Σεπτεμβρίου 2017 – θεμέλιος λίθος της ευρωπαϊκής πολιτικής του – φαίνεται ήδη πολύ απόμακρη για τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Είναι σαφές ότι ο Μακρόν έχει επίγνωση των δυσκολιών επαναπροσδιορισμού του ευρωπαϊκού σχεδίου ακόμη και με τους στενότερους εταίρους του, πολιτικά στριμωγμένους στις αντίστοιχες χώρες τους.

Τα ευρωσκεπτικιστικά κόμματα κερδίζουν έδαφος, συγκεντρώνουν ψήφους και κάνουν το πολιτικό τους κεφάλαιο να ανθίζει με μεγάλο αριθμό ψηφοφόρων. Και τα ομαδικά πυρά των Ευρωπαϊστών δεν αλλάζουν τίποτα, παρά τη σημασιολογική δυσπιστία που τους ‘’στολίζουν’’ όροι όπως «εθνικισμός», «λαϊκισμός» και η περίφημη «αναδίπλωση» σε όλα. Η πολιτική πραγματικότητα αυτής της, όλο και περισσότερο κατακερματισμένης, Ευρώπης συγκρούεται βάναυσα με την επιστροφή των λαών και της δημοκρατίας.

Δεν μπορούμε να απαλλαγούμε από τη συζήτηση και τις διαβουλεύσεις με κάθε ευρωπαίο εταίρο, διότι είναι ένας απαραίτητος και ισχυρός διπλωματικός σύνδεσμος για την οικοδόμηση μιας ενωμένης Ευρώπης.

Αλλά για να υπερασπιστούμε έναν ευρωπαϊκό πολιτισμό πρέπει να διασφαλίσουμε, πρωτίστως και κυρίως, τα δημοκρατικά θέματα ως βασικές αξίες όλων των ευρωπαϊκών λαών και ως εκ τούτου να σεβαστούμε την κυριαρχία τους και το δικαίωμά τους να αποφασίζουν το πεπρωμένο τους.

Οι νίκες του Mατέο Σαλβίνι και του Βίκτωρ Ορμπαν, για να αναφέρουμε μόνο τους σημαντικότερους, είναι μόνο τα συμπτώματα μιας βαθιάς δημοκρατικής φιλοδοξίας των δύο αυτών ευρωπαϊκών λαών.

Και ο Εμμανουήλ Μακρό να παραδέχτηκε την Τρίτη στη γαλλική διπλωματία: «Εκείνοι που πίστευαν στην εμφάνιση ενός παγκοσμιοποιημένου λαού έκαναν μεγάλο λάθος. Σε όλο τον κόσμο, η βαθιά ταυτότητα των ανθρώπων έχει επιστρέψει. Και αυτό είναι κατά βάθος καλό.”

Ωστόσο, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας συνδέει την προσήλωση ενός λαού στη χώρα του με “το συλλογικό ασυνείδητό του”.

Ένα συλλογικό ασυνείδητο που ήταν το θέμα «χιούμορ» του Προέδρου της Δημοκρατίας χαρακτηρίζοντας τους Γάλλους «ανυπότακτους Γαλάτες» από τη Δανία. Διπλωματικά, το σφάλμα είναι αγενές. Επιπλέον, αυτή η μορφή περιφρόνησης έναντι της λαϊκής βούλησης που συνδέεται βαθιά με τη γαλλική της ταυτότητα και την κυριαρχία της δηλώνει σχέδια για μια αναγκαστική πορεία για την Ευρώπη, με όλο και περισσότερη Ευρώπη.

Είναι σαφές ότι η έννοια του “ανυπότακτου” εξανεμίζει τις προοδευτικές προσδοκίες του Εμμανουήλ Μακρόν, ο οποίος φαίνεται να βλέπει στον πατριωτισμό μόνο μια ξεπερασμένη μορφή εθνικιστικής προσκόλλησης. Και θα ήταν σοφό σε αυτούς τους σκοτεινούς καιρούς να ξαναδιαβάσουμε τον θαυμάσιο ορισμό του Ερνέστ Ρενάν για το Εθνος: “Έθνος είναι ψυχή, μια πνευματική αρχή … Το ένα Εθνος βρίσκεται στο παρελθόν, το άλλο στο παρόν. Το ένα είναι η κοινή κατοχή μιας πλούσιας παρακαταθήκης μνήμης και το άλλο είναι η σημερινή συγκατάθεση, η επιθυμία να ζήσουμε μαζί, η επιθυμία να συνεχίσουμε να υποστηρίζουμε την κληρονομιά που έχουμε λάβει αδιαίρετα ». Διότι οι στέρεες κληρονομιές μεταδίδονται συχνά από τις μεγάλες διανοητικές μορφές του παρελθόντος, όσο και αν αυτό δεν αρέσει στις προοδευτικές νοοτροπίες.

Τέλος, δεν μπορούμε να μη σκεφτούμε αυτή τη φράση της φιλόσοφου Βερενίκης Λεβέ από το Λυκόφως των Προοδευτικών Ειδώλων (Stock, 2017): “Το ριζοβόλημα, δηλαδή, η εγγραφή σε μια ιστορία και ένα τόπο, είναι ανθρωπολογική ανάγκη.” Σε αυτό το σημείο, όλοι οι ελιγμοί και οι συμμαχικές στρατηγικές δεν μπορούν ποτέ να είναι τόσο ισχυρές όσο αυτή η ενστικτώδης βούληση ριζοβολήματος κάθε έθνους, αυτή η επιθυμία για κληρονομιά, μοναδικούς πολιτισμούς και αιώνες Ιστορίας.

Και είναι δύσκολο να δούμε πώς ο Εμμανουήλ Μακρόν θα μπορούσε να εξηγήσει στους Γάλλους «την επιθυμία του για ευρωπαϊκή κυριαρχία».

Λίγους μήνες πριν από τις ευρωπαϊκές εκλογές, έχοντας κατά νου την αποσύνθεση και την αδυναμία της Ευρώπης να αντιμετωπίσει σοβαρά προβλήματα. Και, σε αυτή την αιώνια συζήτηση των ιστορικών που προσπαθούν να μάθουν αν είναι οι λαοί που δημιουργούν την Ιστορία ή είναι οι μεγάλοι άνθρωποι που την οδηγούν, η ρευστοποίηση αυτού του ευρωπαϊκού σχεδίου δίνει κάποια στοιχεία απάντησης. Διότι, στην πραγματικότητα, η Ευρώπη δεν θα οικοδομηθεί πλέον εναντίον των λαών. Γαλατών ή όχι.

Μετάφραση: Ευάγγελος Δ. Νιάνιος

Πηγή: http://www.lefigaro.fr/vox/politique/2018/08/30/31001-20180830ARTFIG00144-emmanuel-macron-face-au-retour-des-peuples-europeens-et-aux-gaulois.php

Σε Αλβανοτουρκική «μέγγενη» η Ελλάδα και τα Βαλκάνια

Από
anixneuseis
-
2
 
Ο ΡΑΜΑ «ΤΟΠΟΤΗΡΗΤΗΣ» ΤΟΥ ΕΡΝΤΟΓΑΝ!

Επιδιώκει επαναχάραξη συνόρων με στόχο την υλοποίηση του ονείρου του για «Μεγάλη Αλβανία»

Χωρίς εξωτερική πολιτική η χώρα μας, απλός… θεατής των ραγδαίων ανακατατάξεων στην περιοχή

• Εξελίξεις που αναμένεται να συνθέσουν μια νέα πραγματικότητα στο χώρο των Βαλκανίων, δρομολογούνται το τελευταίο διάστημα κάτω από την πίεση που ασκούν -από διαφορετική αφετηρία- Αμερικανοί, Γερμανοί, Ρώσοι και Τούρκοι.

Αν και θεωρητικά οι μεγάλες δυνάμεις υποστηρίζουν ότι οι κινήσεις και οι σκέψεις τους εξυπηρετούν την ειρήνη και την ασφάλεια στην ταραγμένη περιοχή, στην πραγματικότητα αυτές είναι “μάχες” για τον έλεγχο και την κυριαρχία τους στις χώρες και τους λαούς της Βαλκανικής.
Στο παρόν στάδιο οι εξελίξεις δεν περιλαμβάνουν άμεσα την Ελλάδα. Εν τούτοις, οι επιπτώσεις τους, αν προχωρήσουν τα σχέδια που, μεταξύ άλλων, περιλαμβάνουν σε προτεραιότητα και τον επανακαθορισμό των συνόρων μεταξύ Σερβίας και Κοσόβου, είναι πολύ πιθανό να επηρεάσουν και τη χώρα μας, καθώς θα γίνει αναπροσαρμογή των διεθνών και διμερών σχέσεων, συμφωνιών κλπ.

Τοποτηρητής του Ερντογάν!

Κομβικό ρόλο στις συζητήσεις και στους σχεδιασμούς που γίνονται στο παρασκήνιο, διαδραματίζει η Αλβανία και προσωπικά ο Πρωθυπουργός της Έντι Ράμα, ο οποίος έχει μετατραπεί σε τοποτηρητή του Τούρκου Προέδρου Ταγίπ Ερντογάν.
Αν και ξεκινούν από διαφορετικές αφετηρίες, ο στόχος της επαναχάραξης των συνόρων είναι κοινός. Ο Ερντογάν επιθυμεί και το δείχνει σε κάθε ευκαιρία να παρουσιαστεί ως ο προστάτης όλων των Μουσουλμάνων και ιδίως αυτών της Βαλκανικής, που σήμερα (εκτός της Βουλγαρίας) είναι διασκορπισμένοι και σε Σκόπια, Κόσσοβο, Αλβανία. Ο Έντι Ράμα μέσω της πιθανής επαναχάραξης των συνόρων, έρχεται πιο κοντά στο ”όνειρό του” για τη Μεγάλη Αλβανία, που σε αρχικό στάδιο θα περιλαμβάνει το Κόσσοβο, μελλοντικά κάποιο τμήμα των Σκοπίων και θα μπορεί στη συνέχεια να θέτει επί τάπητος και τις ανιστόρητες διεκδικήσεις του κατά της Ελλάδος.
Την επιθετική ρητορική κατά της χώρας μας, ενθαρρύνει ο Ταγίπ Ερντογάν,- ο οποίος όπως προχθές έγραψε ο “Π.Λ.” επικαλούμενος δημοσιεύματα Αλβανικών μέσων ενημέρωσης- έφτασε στο σημείο να αξιώνει από τον Έντι Ράμα μέχρι και την αποπομπή υπουργών του από την Κυβέρνηση, με ονομαστική αναφορά στον υπουργό Εξωτερικών Ντ. Μπουσάτι, που εκτός του ότι έχει σπουδάσει στην Ελλάδα, δεν φαίνεται να είναι και τόσο πειθήνιο όργανο στις τουρκικές απαιτήσεις.

Αδυσώπητες συγκρούσεις

Αλβανία και Τουρκία, είναι ολοφάνερο ότι σιγοντάρουν με κάθε τρόπο την ενοποίηση των κρατιδίων Αλβανίας και Κοσόβου, προοπτική που φαίνεται αναπόφευκτη τα επόμενα χρόνια, ειδικά μάλιστα όταν οι συγκρούσεις Ευρωπαίων, Ρώσων και Αμερικανών για την διατήρηση ή την επέκταση των ζωνών επιρροής στα Βαλκάνια, φαίνεται να είναι πλέον αδυσώπητες.
Οι ευθύνες της Ε.Ε. και ειδικότερα της Γερμανίας που για μια ακόμη φορά επιχειρεί να διαδραματίσει έναν ιδιαίτερα αρνητικό ρόλο στην ευρύτερη περιοχή είναι τεράστιες, καθώς παραβλέπουν το γεγονός ότι μεθοδικά η Αλβανία προωθεί την ένωσή της με το Κόσσοβο. Ήδη υπάρχει συμφωνία για τελωνειακή ένωση, που δημιουργεί τετελεσμένα όταν θα αρχίσουν οι διαπραγματεύσεις για την ένταξη της Αλβανίας στην Ε.Ε.

Σερβία και Κόσσοβο

“Νερό στο μύλο” των επιδιώξεων Αλβανίας και Τουρκίας, ρίχνει ασφαλώς και η Σερβία,η οποία για τους δικούς της, εθνικούς λόγους, έχει έρθει σε συμφωνία με το Κόσοβο, αλλά και με την Αλβανία, την οποία αναγνωρίζει ως «εγγυήτρια δύναμη», ώστε να συζητήσουν το ενδεχόμενο ανταλλαγής εδαφών μεταξύ Σερβίας και Κοσόβου, εκείνων των περιοχών στις οποίες πλειοψηφεί αντίστοιχα το Σερβικό και το Αλβανικό στοιχείο.
Για την εξέταση της συγκεκριμένης πρότασης, συμφωνήθηκε μάλιστα να πραγματοποιηθεί συνάντηση μεταξύ των Προέδρων Σερβίας, Κοσόβου και του Αλβανού Πρωθυπουργού Έντι Ράμα, που έχει θέσει στο περιθώριο και στο θέμα αυτό τον Πρόεδρο της χώρας του Ιλίρ Μέτα. Το ενδεχόμενο επίτευξης συμφωνίας στηρίζουν ήδη έμμεσα οι Αμερικανοί, που διεμήνυσαν ότι δεν είναι αντίθετοι σε αυτή, καθώς τους δίνεται μια ακόμη ευκαιρία να αποκόψουν οριστικά την επιρροή της Ρωσίας σε χώρες της Βαλκανικής.

Απλός θεατής η Ελλάδα!
Στις εξελίξεις που διαδραματίζονται δείχνει να είναι αμέτοχη και απλός θεατής η Ελληνική Κυβέρνηση. Εκτός της πρόθεσής της να επισπεύσει τις ετεροβαρείς για τα ελληνικά συμφέροντα συμφωνίες με Σκόπια και Αλβανία, δεν υπάρχει διαμορφωμένη κυβερνητική και πολύ περισσότερο εθνική πολιτική, για τα εξωτερικά θέματα και ειδικότερα για την αποτροπή δυσμενών επιπτώσεων από το «ντόμινο» που θα προκαλέσουν οι εξελίξεις σε Κόσοβο- Σκόπια- Σερβία.

Συνεχείς υποχωρήσεις!

Μάλλον το αντίθετο συμβαίνει: Επιτρέπει ή και συζητά εδαφικές «τροποποιήσεις» στα Ελληνοαλβανικά σύνορα στα σημεία των «πυραμίδων», που μπορεί να φαίνονται αθώες, αλλά κανένας δεν γνωρίζει το εύρος τους. Αφήνει ουσιαστικά αναπάντητες τις Αλβανικές προκλήσεις για τους «Τσάμηδες» και τις απαιτήσεις που εγείρει για αποζημιώσεις κλπ. και το χειρότερο είναι ότι ακόμη και στις σημερινές συνθήκες που διαμορφώνονται η Ελληνική Κυβέρνηση δεν αξιοποιεί το ζήτημα των ανθρώπινων δικαιωμάτων της Ελληνικής Εθνικής Μειονότητας, που αποτελεί πλειοψηφία στην περιοχή της Βορείου Ηπείρου. Κάνοντας μάλιστα βήματα πίσω- σύμφωνα πάντα με πληροφορίες που έχουν διαρρεύσει- η Κυβέρνηση Τσίπρα- Καμένου, είναι έτοιμη να απαρνηθεί και να διαγράψει από βιβλία, δημόσια έγγραφα και γενικά το δημόσιο διάλογο, τον όρο «Βόρειος Ήπειρος» με τη δικαιολογία να μη δοθεί η αφορμή στους Αλβανούς να θέσουν ζήτημα «Τσαμουριάς», που εν τω μεταξύ το θέτουν με κάθε επίσημο και ανεπίσημο τρόπο στο εξωτερικό, εντάσσοντάς τη μάλιστα στη Μεγάλη Αλβανία!

Η ουσιώδης διαφορά

Βέβαια, όπως έχει επισημανθεί κι άλλες φορές από τις στήλες του «Π.Λ.» -και δε λέει να «κατανοήσει» η Κυβέρνηση ΣΥΡΙ­ΖΑ­ΝΕΛ- υπάρχει μια θεμελιώδης διαφορά ανάμεσα στους δύο όρους.
Στη Βόρειο Ήπειρο υπάρχει αναγνωρισμένη διεθνώς Ελληνική Μειονότητα χιλιάδων κατοίκων, ενώ στην ελληνική περιοχή, που οι Αλβανοί ονομάζουν «Τσαμουριά», δεν υπάρχει αλβανικός πληθυσμός.
Με τη στάση αυτή της Ελλάδος, ουσιαστικά εξισώνεται ένα υπαρκτό ζήτημα με ένα εντελώς ανύπαρκτο.

Στο τραπέζι «το Βορειοηπειρωτικό»

Η αναζωπύρωση του ζητήματος της αλλαγής συνόρων στα Βαλκάνια και η προώθηση της Αλβανικής επιδίωξης για ενσωμάτωση του Κοσόβου στην Αλβανία, επαναφέρει το ερώτημα κατά πόσον η Ελλάδα θα πρέπει να παραμείνει αμέτοχη και να μη ζητήσει να εξεταστεί το ζήτημα της Βορείου Ηπείρου στο πλαίσιο του γενικότερου Βαλκανικού ξεκαθαρίσματος ως προς την ομογενοποίηση των πληθυσμών των όμορων χωρών.

Υπάρχει βούληση;

Αυτό βέβαια απαιτεί μια αποφασισμένη και αποτελεσματική Κυβέρνηση, η οποία θα πρέπει να ενημερώσει και να πείσει τις χώρες της Ε.Ε. και τις Η.Π.Α. ότι η ένωση της Αλβανίας με το Κόσοβο, συνδέεται άρρηκτα με τη Βόρειο Ήπειρο και για τις τυχόν επιπτώσεις που θα υπάρξουν για αυτή από μετακινήσεις πληθυσμών κλπ, οπότε θα πρέπει να εξεταστούν όλα από μηδενική βάση.
Σήμερα πάντως και στην κρίσιμη περίοδο που διανύουμε τέτοια κυβερνητική στάση αποκλείεται να υπάρξει…

πηγη:proinoslogos.gr

Πηγή:Himara.gr | Ειδήσεις απ’ την Βόρειο Ήπειρο
1...2,7692,7702,771...3,032Σελίδα 2,770 από 3,032