Το πανηγύρι των άστρων

Από

September 8, 2018

του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ.

Θέλουμε – δεν θέλουμε, ακόμη και μέσα από την καθημερινή μας μιζέρια, αποτέλεσμα της καθηλωτικής πολιτικής των κυβερνήσεων, πρέπει να δούμε την εβδομάδα που αρχίζει από σήμερα ως Πανηγύρι της Θεσσαλονίκης.

Κάποτε υπήρξε. Τότε που το φανταχτερό έδινε τη θέση του στην ουσία.

Η Διεθνής Έκθεση, στον μακρύ σχετικά βίο της, έπαιξε κάποιο ρόλο και βοήθησε και την ελληνική οικονομία και τη Θεσσαλονίκη και τη βόρεια Ελλάδα. Μέχρι που αναδύθηκε το αθηναϊκό τέρας και τα θέλει όλα δικά του.

Εδώ και αρκετά χρόνια ο ρόλος της μειώθηκε. Οι κατά καιρούς διοικήσεις της με καλή διάθεση προσπαθούν να τον αναβαθμίσουν, αλλά μάταια. Ό,τι και να σας λένε, δεν θέλει το κέντρο. Ένα κέντρο χωρίς πολιτική, ιστορική και κοινωνική παιδεία, που ηδονίζεται στην εξουσία και την οσμή του χρήματος. Ένα κέντρο που ενδεχομένως να λυγούσε σε μια ισχυρή οικονομική εξουσία εκτός των τειχών του, αλλά αυτή δεν υπάρχει.

Με τη Διεθνή Έκθεση μεγαλώσαμε, την αγαπάμε και την πονάμε. Είναι στοιχείο του μικρού βίου μας. Την θέλουμε ισχυρή, αλλά μάταια. Δυστυχώς, δεν υπάρχουν δυνάμεις στη Θεσσαλονίκη που να της δώσουν το παλιό μεγαλείο της. Μέχρι χθες η πόλη δεν διέθετε ούτε καν εφημερίδα. Η ιστορική Μακεδονία θα αρχίσει να επανακυκλοφορεί, κάθε Κυριακή, από τις 9 Σεπτεμβρίου.

Οι αστοί της πόλης, λένε, δεν άντεχαν να μην διαθέτει η Θεσσαλονίκη εφημερίδα. Βοήθησαν και την επανεξέδωσαν. Να δούμε την τύχη της.

Πέρασα από την Έκθεση για να πάρω τη διαπίστευσή μου. Από τα εντυπωσιακά περίπτερα είναι των Ενόπλων Δυνάμεων. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι θα μάθουμε αρκετά και ενδιαφέροντα στο περίπτερο του στρατού, αλλά τι σχέση έχει η επίδειξη των στρατιωτικών μέσων με μια Διεθνή Έκθεση, υποτίθεται οικονομικού χαρακτήρα; Αν υπήρχε αμυντική βιομηχανία και παρήγε συστήματα προς πώληση, είναι κατανοητό να θέλει να τα επιδείξει. Αλλά να πάμε στην Έκθεση να δούμε, και ενδεχομένως να παίξουμε, με κάποιον εξομοιωτή πτήσης, μάλλον ως διασκέδαση θα μπορούσαμε να το εκλάβουμε.

Είναι αυτός ρόλος στρατού; Όταν για την προστασία των ψαράδων στο Αιγαίο καταφεύγουμε γονυκλινείς στην Ευρωπαϊκή Ένωση, είναι δυνατόν να αποδίδεις έναν τέτοιο ρόλο στο στράτευμα;

Μια εκδήλωση του Συλλόγου Αποφοίτων ΑΠΘ, στο πλαίσιο της ΔΕΘ, που επιδιώκει να φέρει την τεχνογνωσία του πανεπιστημίου εις γνώσιν του στρατεύματος, θα δούμε ποια τύχη θα έχει.

Πάντως, προς το παρόν ο στρατός αγοράζει τα περίφημα UAV (Unmanned Aerial Vehicle, ή Drones αν προτιμάτε) από χώρα του εξωτερικού και δεν ενθαρρύνεται μια αντίστοιχη ελληνική προσπάθεια. Θέλουμε σιγά-σιγά να αναπτύξουμε αμυντική βιομηχανία και τεχνογνωσία ή αποδεχθήκαμε το ρόλο των γκαρσονιών της Ευρώπης;

Στη ΔΕΘ θα ανέβει και φέτος και ο κυβερνητικός και ο αντιπολιτευόμενος θίασος. Θα μεταφέρουν, απλώς, τις παθογένειές τους, που έχουν καταστεί παθογένειες της Ελλάδας. Κανείς δεν τους πιστεύει, κανείς δεν τους δίνει σημασία. Πέραν των διαδηλωτών που –ακόμη– πιστεύουν πως η διαμαρτυρία τους μπορεί να φέρει αποτελέσματα.

Μετά τη Ρωσία και την Κίνα, τιμώμενη χώρα φέτος θα είναι οι ΗΠΑ. Το κλίμα έχει καλλιεργηθεί καλά ώστε η σχετική προσέγγιση να αποβεί θετική. Δεν μπορείς να καταλάβεις τι θέλουν οι Αμερικανοί. Δεν είναι άλλωστε σαφές αν ξέρουν και οι ίδιοι τι θέλουν. Το δημοσίευμα των New York Times την Τετάρτη με το οποίο άτομο της στενής προεδρικής ομάδας στον Λευκό Οίκο δηλώνει πως μετέχει μιας προσπάθειας αντίστασης κατά των αποφάσεων του προέδρου που θα προκαλούσαν βλάβη στα αμερικανικά συμφέροντα, είναι ενδεικτικό του κλίματος που επικρατεί στα ανώτατα κλιμάκια της αμερικανικής πολιτικής ηγεσίας.

Όταν η υπερδύναμη περιέρχεται σε μια τέτοια κατάσταση, τα πράγματα γίνονται σοβαρά για τον κόσμο.

Πάντως, διακρίνεται μια προσέγγιση Ελλάδας- ΗΠΑ που δεν μπορεί να πει κανείς αν έχει ευκαιριακά χαρακτηριστικά ή όχι. Είναι μια προσέγγιση που την επιβάλλει η συγκυρία των κακών αμερικανοτουρκικών σχέσεων ή ένας σταθερός επαναπροσδιορισμός της αμερικανικής πολιτικής και των pivotal states στην περιοχή;

Ακόμη και οι υπερδυνάμεις δεν μπορούν να ασκήσουν τον παγκόσμιο ρόλο τους με έντονη διχόνοια στο εσωτερικό τους. Και οι ΗΠΑ έχουν αυτήν τη στιγμή ακραίας μορφής αντιπαραθέσεις.

Στην Ελλάδα βρέθηκε πριν από λίγες ημέρες ο αρχηγός του αμερικανικού στρατού, και οι δηλώσεις που έκανε ήταν σαφείς. Εξύμνησε τη Σούδα και εκδήλωσε το ενδιαφέρον του για μικρές βάσεις στον ελληνικό χώρο που θα χρησιμοποιούνται για τη διέλευση και την εκπαίδευση του αμερικανικού στρατού. Μόλις αναχώρησε έφθασαν στη χώρα ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ –ενός θεσμού που για τον Τραμπ υπάρχει μόνο για τους Ευρωπαίους– και ο Γάλλος υπουργός Εξωτερικών. Ο τελευταίος, κατά δημοσιεύματα, συνομίλησε με τον Τσίπρα και για την αγορά εκ μέρους της Ελλάδας γαλλικών φρεγατών.

Οι επισκέψεις σημαντικών διεθνών προσωπικοτήτων στην Αθήνα δημιουργούν υπόνοιες ότι κάτι πρόκειται να συμβεί στην περιοχή και γίνονται οι σχετικές προετοιμασίες.

Εκείνο που είναι ορατό και αναμένεται ως εξέλιξη είναι η απειλή της Τουρκίας να προβεί σε εξόρυξη υδρογονανθράκων εντός της κυπριακής ΑΟΖ, και η δήλωση της Άγκυρας ότι θα παρεμποδίσει ανάλογη ενέργεια της αμερικανικής EXXON και της γαλλικής Total. Αναμένεται να αντιδράσουν οι χώρες στις οποίες ανήκουν οι εταιρείες αυτές, αλλά αυτό πρέπει να το δούμε. Πάντως, τα ενδεχόμενα δημιουργούν εντάσεις.

Ανησυχητικό του κλίματος που δημιουργείται στην Ανατολική Μεσόγειο είναι και η μεγάλη συγκέντρωση ρωσικών ναυτικών δυνάμεων και οι ασκήσεις που διεξάγουν. Τέτοια συγκέντρωση είχε να συμβεί από το 1980, κατά δήλωση του αμερικανού ΓΕΕΘΑ.

Στην εικόνα αυτήν πρέπει να προστεθούν οι συνομιλίες Κοσόβου-Σερβίας για τη «διόρθωση» των συνόρων τους, αλλά και το αναμενόμενο δημοψήφισμα στα Σκόπια για την αποδοχή της ονομασίας που συμφωνήθηκε στις Πρέσπες.

Η ελληνοσκοπιανή διαφορά, στη χειρότερη περίπτωση, δεν πρόκειται να δημιουργήσει παρά εσωτερικές εντάσεις, αλλά η υπόθεση του Κοσόβου μπορεί να ανοίξει τον ασκό του Αιόλου στα Βαλκάνια.

Σε αυτό το κλίμα, και με ανοικτά τα εσωτερικά μέτωπα, ο λόγος (και η πολιτική) της κυβέρνησης συνεχίζει να είναι έντονα διχαστικός.

Πώς το λέει ο Γκάτσος στο τραγούδι του Θεοδωράκη στο «Πανηγύρι των άστρων»; «Βάλ’ το μαχαίρι σου στο θηκάρι. Δεν σου χρειάζεται τώρα πια».

pontos-news.gr

Παίγνια πολέμου στα Βαλκάνια

Από

anixneuseis

September 7, 2018

του Δημήτρη Τσαϊλά*

Παρασκευή 07 Σεπτεμβρίου 2018

Οι εδαφικές ανταλλαγές μεταξύ Σερβίας και Κοσσυφοπεδίου δημιουργούν πονοκέφαλο, αλλά και το δημοψήφισμα των Σκοπιανών για τη συμφωνία των Πρεσπών, σε συνδυασμό με τα ανακοινωμένα συλλαλητήρια στη Μακεδονία είναι ένα μείγμα εκρηκτικό. Τέλος οι ανακοινώσεις για επαναχάραξη συνόρων στη Βαλκανική χερσόνησο είναι το αναμμένο σπίρτο στην “μπαρουταποθήκη της Ευρώπης”.

Κανείς δεν επιμένει ότι οι λαοί των Βαλκανίων δεν πρέπει να σέβονται ο ένας τον άλλον ή ακόμα και ότι πρέπει να ζουν ειρηνικά. Αλλά αν οι ηγέτιδες δυνάμεις τις ΕΕ και κυρίως οι ατλαντικοί σύμμαχοι επιδιώξουν ένα εδαφικό διακανονισμό, ως τη ρεαλιστική μέθοδο για να ξεπεράσουν οι Βαλκανικοί λαοί τις συγκρούσεις, πρέπει να το κάνουν με τρόπο που δεν θα δημιουργήσει ακόμα περισσότερα προβλήματα. Εκτιμώ ότι η επίσκεψη του Αμερικανού ΑΓΕΕΘΑ και η ακολουθούσα επίσκεψη του Γενικού Γραμματέα του ΝΑΤΟ στην Ελλάδα για τις δύο επόμενες ημέρες έχουν να κάνουν με κάτι σημαντικό στην περιοχή.

Στην παρούσα φάση, εκείνοι που ευνοούν τηn κακή λύση, αλλά ομολογουμένως ρεαλιστική “διόρθωση συνόρων με ανταλλαγή εδαφών” μεταξύ της Σερβίας και του Κοσσυφοπεδίου το δικαιολογούν με την αιτιολογία ότι θα είναι νόμιμη. Πιστεύω ότι έχουν δίκιο, καθώς δεν γνωρίζω τίποτα που να απαγορεύει στα κυρίαρχα κράτη να ανταλλάσσουν εδάφη και λαούς, ακόμα κι αν δεν έχει γίνει κάτι παρόμοιο πρόσφατα.Η τελευταία ανταλλαγή πληθυσμών έγινε μετά τη Συνθήκη της Λωζάννης το 1922 μεταξύ Ελλήνων και Τούρκων. Αλλά ας είμαστε σαφείς για δύο πράγματα:

1. Με την ανταλλαγή θα μετακινηθούν πληθυσμοί καθώς και εδάφη στα οποία ζουν. Αυτό είναι καλό για τους Σέρβους στο βόρειο Κοσσυφοπέδιο και τους Αλβανούς στη νότια Σερβία. Υπάρχουν όμως και Αλβανοί που ζουν στα τμήματα του βόρειου Κοσσυφοπεδίου που θέλει η Σερβία και Σέρβοι που ζουν στα τμήματα της νότιας Σερβίας που θέλει το Κοσσυφοπέδιο. Οπότε τι πρόκειται να συμβεί με τους αναφερόμενους;

2. Η αμοιβαία αναγνώριση της κυριαρχίας και της εδαφικής ακεραιότητας θα πρέπει να προηγηθεί της ανταλλαγής. Αφού η κατάσταση που δεν αναγνωρίζεται ως κυρίαρχη θα δημιουργήσει τεράστια προβλήματα, διότι θα είναι μια κατάσταση που στερείται νομιμότητας αλλά θα είναι πρακτική και ρεαλιστική.

Στο διεθνές περιβάλλον τώρα, πως θα αντιδράσει η πλευρά των Ηνωμένων Εθνών; Μόνο τα μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας θα μπορούσαν να εγγυηθούν αυτή την ανταλλαγή. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι η Ρωσία ή η Κίνα είναι διατεθειμένες να επιτρέψουν την ένταξη του Κοσσυφοπεδίου στον ΟΗΕ μέσω του Συμβουλίου Ασφαλείας. Η Ρωσία θα επιδιώξει, πιθανότατα την αναγνώριση των ΗΠΑ για την προσάρτηση της Κριμαίας καθώς και την ανεξαρτησία της Αμπχαζίας και της Νότιας Οσετίας, δηλαδή των ρωσικών προτεκτοράτων στη Γεωργία. Η Κίνα θα διστάσει επίσης, καθώς αντιλαμβάνεται τις φιλοδοξίες της Θιβετιανής ανεξαρτησίας.

Ίσως μια αλυσιδωτή αντίδραση των γεγονότων δεν φαίνεται ως εύλογη απάντηση για όσους ζουν σε μπλε συννεφάκια. Όμως ποιος εγγυάται ότι οι Τούρκοι δεν θα αναζητήσουν αναθεώρηση της συνθήκης της Λωζάννης και την ανεξαρτησία των μουσουλμανικών πληθυσμών της Δυτικής Θράκης. Όσες φορές έγινε προσφυγή σε εδαφικές λύσεις με επαναχαράξεις συνόρων, ήταν απλώς ο πρόδρομος για την ανανέωση των συγκρούσεων και το χειρότερο, μια δημιουργία “αποτελέσματος ντόμινο” ιδιαίτερα στα πολύπαθα Βαλκάνια.

Εν κατακλείδι, η σαγηνευτική λογική των ισχυρών, περί των εδαφικών ανταλλαγών σχετικά με το Κοσσυφοπέδιο αναπόφευκτα μεταμορφώνεται στη λογική ενός νέου πολέμου όταν θα εφαρμοστεί και στη Βοσνία. Το ίδιο ισχύει και στην πΓΔΜ, με μια πρόσθετη διεθνή επιπλοκή. Η μεγάλη αλβανική μειονότητα της χώρας, πολέμησε το 2001 εναντίον των Σέρβων. Οι Αλβανοί της πΓΔΜ είναι άρρηκτα συνδεδεμένοι με τους συγγενείς τους στο Κοσσυφοπέδιο. Πράγματι όσοι ασχολούνται με τα διεθνή γνωρίζουν, ότι για πολλούς Αλβανούς, τα σύνορα είναι ανύπαρκτα. Ανεξαρτήτως των υποσχέσεων των Αλβανών ηγετών της πΓΔΜ να παραμείνουν στη χώρα, η λογική της απόσχισης βρίσκεται πάντα μέσα στο μυαλό τους, ιδιαίτερα όταν το νέο, ομοιογενές πλέον Κοσσυφοπέδιο θα ενωθεί με την Αλβανία. Ποιος πιστεύει ότι οι Αλβανοί των Σκοπίων επιθυμούν να παραμείνουν εκτός της Μεγάλης Αλβανίας και να είναι εγκλωβισμένοι σε μια κακή σχέση ως μια μειονότητα εντός των Σκοπίων;

Εξακολουθώ να ελπίζω ότι αυτή η κακή ιδέα θα είναι δύσκολο να εφαρμοσθεί, για τους παρακάτω λόγους:

– Η Σερβία για λόγους εθνικής της ασφάλειας και βεβαίως εθνικού της ζωτικού συμφέροντος, δεν φαίνεται να έχει πρόθεση να εγκαταλείψει εδάφη στη νότια Σερβία που βρίσκονται δίπλα στην κύρια έξοδο της προς τη θάλασσα.

– Η Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία θα είναι ο μεγάλος χαμένος αν προχωρήσει αυτή η “εδαφική διόρθωση”.

– Το Κοσσυφοπέδιο έχει βάσιμους λόγους να προκαλέσει μια σειρά αξιώσεων στην επαναχάραξη των συνόρων που είναι απίθανο να είναι ειρηνικές.

Το πλέον σίγουρο είναι ότι, τόσο το Κοσσυφοπέδιο,όσο και η Σερβία επιθυμούν την προστασία των αντίστοιχων μειονοτικών πληθυσμών χωρίς αυτή την επικίνδυνη ανταλλαγή εδαφών και πληθυσμών. Φυσικά αυτό είναι ακριβώς το πρόβλημα, καθώς πιστεύω ότι οι εθνικιστές που υφίστανται σε αμφότερες τις πλευρές εξακολουθούν να στερούνται επαρκούς σεβασμού προς τις μειονότητες, καθώς τα γεγονότα του πολέμου είναι ακόμα νωπά στις μνήμες τους. Δεν πρέπει να αποτελεί μεγάλη έκπληξη το γεγονός ότι μια εθνικιστική έξαρση που μπορεί να αποδυναμώνει τη δέσμευση για δημοκρατία και για κράτος δικαίου, να είναι μια ευπρόσδεκτη εξέλιξη.

Ποια είναι η εναλλακτική λύση για μια ανταλλαγή εδαφών; Το Κοσσυφοπέδιο και η Σερβία πρέπει να εφαρμόσουν τις πολιτικές και οικονομικές μεταρρυθμίσεις που απαιτούνται για την ένταξη στην ΕΕ. Αυτό είναι πολύ πιο επείγον, για τις δύο χώρες, από την ανταλλαγή εδαφών. Όσο πλησιάζει η Σερβία στην ένταξη στην ΕΕ, τόσο μεγαλύτερη είναι η πίεση που θα αισθανθεί για να αναγνωρίσει το Κοσσυφοπέδιο, χωρίς ανταλλαγή εδαφών / λαών.

Για αυτό το λόγο πιστεύω ότι οι εδαφικές ανταλλαγές είναι μια κακή ιδέα που ο χρόνος υλοποίησης δεν έχει έρθει ακόμη.

* Ο κ. Δημήτρης Τσαϊλάς είναι Υποναύαρχος ε.α., ΠΝ.

liberal.gr

Κάτι συμβαίνει στις ΗΠΑ

Από

anixneuseis

September 6, 2018

Λόγω του τεράστιου ενδιαφέροντος που έχει προκληθεί, καταθέτω ένα σχόλιο το οποίο δημοσιεύθηκε χθές (6 Σεπτ. 2018) στην ιστοσελίδα της γνωστής Αμερικανικής εφημερίδας “The New York Times”.

Σύμφωνα με τους εκδότες της εφημερίδας, το ΑΝΩΝΥΜΟ αυτό σχόλιο είναι γραμμένο από ανώτατο αξιωματούχο της κυβ. Η.Π.Α. Προέδρου Τράμπ, ο/η οποίος(α) μπορεί να δουλεύει και μέσα στον ίδιο τον Λευκό Οίκο.

Αυτό το σχόλιο είναι ΠΑΡΑΛΛΗΛΟ με την επικείμενη έκδοση βιβλίου από τον γνωστό δημοσιογράφο κι εκδότη της εφημερίδας “The Washington Post” Κο. Bob Woodward για τα “κακώς κείμενα” στον Λευκό Οίκο.

Ο Κος. Woodward είναι ένας από τους δύο δημοσιογράφους της “Washington Post” οι οποίοι σε νεαρότερη ηλικία απεκάλυψαν με την βοήθεια ενός στελέχους του FBI το σκάνδαλο Watergate το οποίον οδήγησε στην παραίτηση του Προέδρου Ρίτσαρντ Νίξον το 1974 (σχεδόν παράλληλα με την Τουρκική εισβολή στην Κύπρο).

Ο άγνωστος αρθρογράφος – σχολιαστής εξηγεί ότι λόγω ελλειμματικού χαρακτήρα και των ανισόρροπων προσωπικών τάσεων του Προέδρου Τράμπ, ο στενός του κύκλος εξασκεί μία “εσωτερική διαχείριση” της διακυβέρνησης των Η.Π.Α. ώστε να γίνεται πρόληψη κι αποφυγή καταστροφικών αποφάσεων “της στιγμής”.

Ο άγνωστος αρθρογράφος χαρακτηρίζει αυτές τις κινήσεις ως μία διαφορετική μορφή εσωτερικής “αντίστασης” (“resistance”).

Τα σχόλια αυτά ΠΑΡΑΛΛΗΛΙΖΟΥΝ το τι γράφει στο βιβλίο του ο Κος. Woodward, και μέρος του βιβλίου του αναφέρει ότι ο ίδιος ο ΥΠΕΘΑ Η.Π.Α. Μάτις έχει ΑΡΝΗΘΕΙ να εκτελέσει διαταγές του Προέδρου Τράμπ. (ΣΗΜ.: Δεν έχει αναφερθεί ακόμα στον τύπο ποιές ήταν αυτές οι διαταγές και το βιβλίο δεν έχει κυκλοφορήσει ακόμα. Εύχομαι αυτές οι διαταγές να μην αφορούσαν κάποια πολεμική ενέργεια ή στρατιωτική επιχείρηση εναντίον του Ιράν για εύλογους βέβαια λόγους.)

Εκείνο βέβαια που επισημαίνει ο άγνωστος αρθρογράφος είναι η ΔΙΑΙΡΕΣΗ των κατευθύνσεων πολιτικής των Η.Π.Α., ιδιαίτερα της ΕΞΩΤΕΡΙΚΗΣ πολιτικής, στην “γραμμή” του Προέδρου Τράμπ (με όλα τα σχετικά παρατράγουδα), και της “παραδοσιακής – επίσημης” γραμμής των θεσμικών κυβερνητικών οργάνων της κυβ. Η.Π.Α.

ΣΗΜ.: Αυτό βέβαια είχε φανεί από την αρχή της διακυβέρνησης Τράμπ και φυσικά κατέληξε σε αρκετές και τρανταχτές παραιτήσεις όπως αυτή του τέως ΥΠΕΞ Η.Π.Α. Τίλερσον και πιο πρόσφατα του τέως Συμβούλου Εθνικής Ασφάλειας Στρ. ΜακΜάστερ (με την ανάληψη της θέσης από τον ακροσυντηρητικό Τζών Μπόλτον, γνωστό μέλος της ομάδας του τέως Αντιπροέδρου Η.Π.Α. Τσαίνεϋ – εισβολή στο Ιράκ, κ.λ.π.).

ΣΗΜ.: Τα ερωτήματα βέβαια παραμένουν στο τί μπορεί να σημαίνουν όλα αυτά για τα θέματα εθνικής ασφάλειας Ελλάδας – Κύπρου.

Ο άγνωστος αξιωματούχος συγγραφέας επισημαίνει τον γνωστό θαυμασμό που τρέφει ο Τράμπ για αυταρχικούς ηγέτες, Πούτιν συμπεριλαμβανομένου. Ο ΄΄μεγάλος Σουλτάνος΄΄ Ερντογκάν ανήκει στην ίδια κατηγορία και παρά τις πρόσφατες προστριβές (υπόθεση του κατηγορηθέντος Αμερικανού πάστορα στην Σμύρνη), ο Τράμπ πάντα έχει “οξεία ακοή” ακόμα σε ό,τι αφορά “προσωπικά μπαξίσια”.

Από την άλλη μεριά, παρά τις “αλλαγές ιδεολογικής κατεύθυνσης” του Ερντογκάν, τα θεσμικά όργανα εθνικής ασφάλειας κι εξωτερικής πολιτικής των Η.Π.Α. εξακολουθούν να λειτουργούν με τις (εσφαλμένες) προδιαγραφές ότι οι Η.Π.Α. “χρειάζονται” την Τουρκία. Αυτό βέβαια δυσκολεύει τις προβλέψεις για το “ποιά θέση θα πάρει η Αμερική” ιδιαίτερα όταν υπάρξει μία καινούργια κρίση με τους “γείτονες” στο Αιγαίο ή/και στην Κύπρο. Παράδειγμα, η πρόσφατη απόφαση Ελληνικού ανωτάτου δικαστηρίου για την απέλαση Ρώσου υπηκόου πίσω στην Ρωσία ενώ οι Η.Π.Α. και η Γαλλία ζητούσαν την έκδοσή του στις εκατέρωθεν χώρες (εγκληματικές ενέργειες μέσω Η/Υ), έλαβε άσχημη κριτική εδώ.

Όμως, ο Πρόεδρος Τράμπ πρέπει να χαίρεται και να ευγνωμονεί τις Ελληνικές δικαστικές αρχές δεδομένου ότι το εν λόγω καταζητούμενο άτομο, θα ανακρίνονταν από την ομάδα του ειδικού ομοσπονδιακού εισαγγελέα ο οποίος ερευνά την παράνομη Ρωσική ανάμιξη στις Αμερικανικές προεδρικές εκλογές του 2016 και την ενδεχόμενη Ρωσική συνεργασία με την τότε προεκλογική εκστρατεία του Τράμπ.

Ως είναι γνωστό, το ΥΠΕΘΑ Η.Π.Α. – για δικούς του τιμολογιακούς λόγους αγοράς Α/Φ – έχει δημοσιοποιήσει τις διαθέσεις εξαγωγής των Α/Φ F-35 προς Τουρκία παρά τις αντιδράσεις και την σχετική νομοθεσία στην ομοσπονδιακή Βουλή και Γερουσία των Η.Π.Α.

I Am Part of the Resistance Inside the Trump Administration

Από

anixneuseis

September 6, 2018

The New York Times

I work for the president but like-minded colleagues and I have vowed to thwart parts of his agenda and his worst inclinations.

Sept. 5, 2018

The Times today is taking the rare step of publishing an anonymous Op-Ed essay. We have done so at the request of the author, a senior official in the Trump administration whose identity is known to us and whose job would be jeopardized by its disclosure. We believe publishing this essay anonymously is the only way to deliver an important perspective to our readers. We invite you to submit a question about the essay or our vetting process here.

President Trump is facing a test to his presidency unlike any faced by a modern American leader.

It’s not just that the special counsel looms large. Or that the country is bitterly divided over Mr. Trump’s leadership. Or even that his party might well lose the House to an opposition hellbent on his downfall.

The dilemma — which he does not fully grasp — is that many of the senior officials in his own administration are working diligently from within to frustrate parts of his agenda and his worst inclinations.

Please disable your ad blocker

Advertising helps fund Times journalism.

I would know. I am one of them.

To be clear, ours is not the popular “resistance” of the left. We want the administration to succeed and think that many of its policies have already made America safer and more prosperous.

But we believe our first duty is to this country, and the president continues to act in a manner that is detrimental to the health of our republic.

That is why many Trump appointees have vowed to do what we can to preserve our democratic institutions while thwarting Mr. Trump’s more misguided impulses until he is out of office.

The root of the problem is the president’s amorality. Anyone who works with him knows he is not moored to any discernible first principles that guide his decision making.

Although he was elected as a Republican, the president shows little affinity for ideals long espoused by conservatives: free minds, free markets and free people. At best, he has invoked these ideals in scripted settings. At worst, he has attacked them outright.

In addition to his mass-marketing of the notion that the press is the “enemy of the people,” President Trump’s impulses are generally anti-trade and anti-democratic.

Don’t get me wrong. There are bright spots that the near-ceaseless negative coverage of the administration fails to capture: effective deregulation, historic tax reform, a more robust military and more.

But these successes have come despite — not because of — the president’s leadership style, which is impetuous, adversarial, petty and ineffective.

From the White House to executive branch departments and agencies, senior officials will privately admit their daily disbelief at the commander in chief’s comments and actions. Most are working to insulate their operations from his whims.

Meetings with him veer off topic and off the rails, he engages in repetitive rants, and his impulsiveness results in half-baked, ill-informed and occasionally reckless decisions that have to be walked back.

“There is literally no telling whether he might change his mind from one minute to the next,” a top official complained to me recently, exasperated by an Oval Office meeting at which the president flip-flopped on a major policy decision he’d made only a week earlier.

The erratic behavior would be more concerning if it weren’t for unsung heroes in and around the White House. Some of his aides have been cast as villains by the media. But in private, they have gone to great lengths to keep bad decisions contained to the West Wing, though they are clearly not always successful.

It may be cold comfort in this chaotic era, but Americans should know that there are adults in the room. We fully recognize what is happening. And we are trying to do what’s right even when Donald Trump won’t.

The result is a two-track presidency.

Take foreign policy: In public and in private, President Trump shows a preference for autocrats and dictators, such as President Vladimir Putin of Russia and North Korea’s leader, Kim Jong-un, and displays little genuine appreciation for the ties that bind us to allied, like-minded nations.

Astute observers have noted, though, that the rest of the administration is operating on another track, one where countries like Russia are called out for meddling and punished accordingly, and where allies around the world are engaged as peers rather than ridiculed as rivals.

On Russia, for instance, the president was reluctant to expel so many of Mr. Putin’s spies as punishment for the poisoning of a former Russian spy in Britain. He complained for weeks about senior staff members letting him get boxed into further confrontation with Russia, and he expressed frustration that the United States continued to impose sanctions on the country for its malign behavior. But his national security team knew better — such actions had to be taken, to hold Moscow accountable.

This isn’t the work of the so-called deep state. It’s the work of the steady state.

Given the instability many witnessed, there were early whispers within the cabinet of invoking the 25th Amendment, which would start a complex process for removing the president. But no one wanted to precipitate a constitutional crisis. So we will do what we can to steer the administration in the right direction until — one way or another — it’s over.

The bigger concern is not what Mr. Trump has done to the presidency but rather what we as a nation have allowed him to do to us. We have sunk low with him and allowed our discourse to be stripped of civility.

Senator John McCain put it best in his farewell letter. All Americans should heed his words and break free of the tribalism trap, with the high aim of uniting through our shared values and love of this great nation.

We may no longer have Senator McCain. But we will always have his example — a lodestar for restoring honor to public life and our national dialogue. Mr. Trump may fear such honorable men, but we should revere them.

There is a quiet resistance within the administration of people choosing to put country first. But the real difference will be made by everyday citizens rising above politics, reaching across the aisle and resolving to shed the labels in favor of a single one: Americans.

The writer is a senior official in the Trump administration.

Follow The New York Times Opinion section on Facebook and Twitter (@NYTopinion).

LISTEN TO “THE DAILY”

The story behind the unsigned Op-Ed.

The Anonymous Senior Administration Official

Sept. 6, 2018

https://www.nytimes.com/2018/09/05/opinion/trump-white-house-anonymous-resistance.html?action=click&auth=login-email&contentCollection=opinion&contentPlacement=3&login=email&module=stream_unit&pgtype=sectionfront&region=stream&rref=collection%2Fsectioncollection%2Fopinion&version=latest

Η Γερμανία θέλει να ελέγξει τις «τσέπες» της Ευρώπης

Από

anixneuseis

September 6, 2018

Αγγελική Παπαμιλτιάδου[email protected] euro2day.gr

Βιέννη ανταπόκριση,

Το σχέδιο του Βερολίνου για «ανασυγκρότηση» της ΕΕ. Η κρυφή συνάντηση του Αυγούστου, η «αντιγερμανική» ομάδα κρούσης και η έρευνα-φωτιά. Η επέλαση Γερμανών σε θέσεις κλειδιά που ελέγχουν τη ροή του χρήματος και η «διάλυση» του γραφείου Γιούνκερ. Αποκλειστικό παρασκήνιο.

Δημοσιεύθηκε: 6 Σεπτεμβρίου 2018 – 07:58

Μπαίνοντας στην τελική ευθεία για την διεκδίκηση πολλών κορυφαίων θέσεων στην ΕΕ, οι μάσκες έπεσαν. Το Euro2day.gr έχει αναφερθεί εδώ και τουλάχιστον έναν χρόνο στο ότι η Γερμανία θέλει να «αναδιαρθρώσει» όχι μόνο την ευρωζώνη αλλά και την Ευρωπαϊκή Ενωση. Η λέξη «αναδιάρθρωση», όμως, κρύβει πολλά και ανησυχητικά. Γιατί για το Βερολίνο, όπως επέμεναν όλο αυτό τον καιρό κορυφαίες πηγές, στόχος είναι να επιβάλει από το 2019 και μετά νέους κανόνες υπό την απειλή ότι «ή θα υπακούσετε ή θα βγείτε εκτός».

Όπως αναφέρουν οι πληροφορίες, πρόκειται για μια έκφραση που χρησιμοποιήθηκε πολλάκις σε κλειστές συνεδρίες τους τελευταίους μήνες και είναι πλέον θέμα χρόνου να ακουστεί και επισήμως. Το ποιος θα κάνει την αρχή λίγη σημασία έχει, καθώς ήδη με συγκεκριμένες και συντονισμένες διαρροές προς τον ευρωπαϊκό τύπο και δη τον γερμανικό, το Βερολίνο έχει κάνει σαφές ότι θέλει να ελέγχει τη ροή κονδυλίων της ευρωζώνης. Και όποιος ελέγχει τα κονδύλια, ελέγχει και την οικονομία, άρα και τις πολιτικές εξελίξεις στο ευρωπαϊκό μπλοκ.

Ετσι και αλλιώς τα γεγονότα δείχνουν ότι τα τελευταία χρόνια η Γερμανία είναι αυτή που επιβάλει τις απόψεις της. Αδιαφόρησε για κοινοτικούς κανόνες και επέβαλλε τους δικούς της, όπως οι διμερείς συμφωνίες για την επιστροφή προσφύγων σε Ελλάδα και Ισπανία. Την ίδια στιγμή εκ των πραγμάτων προκύπτει ότι οι Βρυξέλλες και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δεν κατάφεραν να αποτελέσουν το πολυπόθητο «αντίβαρο». Ο μεν επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Ντ. Τουσκ έχει αποτραβηχτεί, ο δε επικεφαλής της Κομισιόν Ζαν Κλοντ Γιούνκερεμφανίζεται να έχει «γερμανοποιηθεί».

Η -προς το παρόν χαλαρή- στήριξη της Αγκελας Μέρκελ στην υποψηφιότητα του Μάνφρεντ Βέμπερ ως υποψήφιο του Ευρωπαϊκού Λαικού Κομματος (ΕΛΚ) για την Κομισιόν δεν έπεσε σαν κεραυνός εν αιθρία. Τουλάχιστον για τους καλά γνωρίζοντες. Εαν το ΕΛΚ έρθει πρώτο στις ευρωεκλογές όπως όλα δείχνουν ο υποψήφιος του θα πάρει την προεδρία της Κομισιόν. Αρα και τη διαχείριση των κοινοτικών πόρων που συνεπάγεται η θέση.

Με τον επίσης Γερμανό Κλάους Ρεγκλινγκ στο τιμόνι του νέου ESM, η Γερμανία de facto θα διαχειρίζεται τις θέσεις όπου υπάρχει χρήμα στην ΕΕ. Με άλλα λόγια δηλαδή θα ελέγχει τους δύο πυλώνες εκροής χρημάτων της ΕΕ.

Η «διάλυση» του γραφείου Γιούνκερ

Μετά το ταξίδι του προέδρου της Κομισιόν στις ΗΠΑ τον Ιούλιο, όπου υποτίθεται πέτυχε «ιστορική συμφωνία» για το εμπόριο με τον πρόεδρο Τραμπ (η οποία ωστόσο εν τοις πράγμασι αποδεικνύεται ότι δεν ήταν τίποτε άλλο από ένας οδικός χάρτης συζητήσεων χωρίς τελικές δεσμεύσεις και ήδη καταρρέει με την πρόσφατη διαφωνία στο θέμα της εισαγωγής βοδινού κρέατος) έπεσε και η μάσκα του κ. Γιούνκερ. Τότε γράφαμε για «γερμανοκρατία» στο γραφείο του που απροκάλυπτα ακολουθούσε την συγκεκριμένη ατζέντα. Με τις ευλογίες του ιδίου πάντα. Μια στροφή που έχει προκαλέσει εύλογα ερωτηματικά στις τάξεις κάποιων υποστηρικτών του.

Καλά πληροφορημένες πηγές ανέφεραν στο Euro2day.gr ότι η υποψηφιότητα Βεμπερ ήταν στα σκαριά εδώ και ένα χρόνο με συνεχείς διαβουλεύσεις Γιούνκερ-Βεμπερ-Ντολ στο Στρασβούργο και με δείπνα στις Βρυξέλλες. Στο ίδιο πλαίσιο, η επιβολή του πρώην προσωπάρχη του, Μάρτιν Σάλμαγιερ, ως γενικού γραμματέα της Κομισιόν, παρά την πλήρη αντίθεση των περισσότερων Επιτρόπων και εργαζομένων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, ήταν προσχεδιασμένη, όπως γνωρίζουμε εδώ και οκτώ μήνες, παρά τις διαβεβαιώσεις περί του αντιθέτου που μιλούσαν «για προσωπική απόφαση της τελευταίας στιγμής του κ. Γιούνκερ».

Η τοποθέτηση του, επίσης Γερμανού, Σαλμάγιερ ανήκει στο πλάνο της γερμανικής επιβολής θέσεων στην ΕΕ, λένε οι πληροφορίες, που συμπληρώνουν ότι ο ίδιος εκτιμά ότι θα διατηρήσει τη θέση για… δέκα χρόνια. Παρά το γεγονός ότι δεν είναι δημοφιλής, δεν έχει πολιτική πείρα και όπως τον περιγράφουν πολλοί δημοσιογράφοι είναι αλαζονικός στη συμπεριφορά και «επικίνδυνος» καθώς έχει κάνει ουκ ολίγες γκάφες (μέσω twitter) που κόστισαν στον κ. Γιούνκερ ο οποίος έγινε δέκτης παραπόνων από ηγέτες κρατών της ΕΕ.

Κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει την προηγούμενη συνάντηση του ΕΛΚ όταν ο κ. Γιουνκερ αναγκάστηκε να υπερασπιστεί τον διορισμό του γερμανού Σαλμάγιερ -εν μέσω εντονων αντιπαραθέσεων- ότι θα υπέβαλλε παραίτηση εάν απομακρυνόταν ο άπειρος Σαλμαγιερ από την νέα του θέση.

Η – αδικαιολόγητη για πολλούς -αυτοπεποίθηση του γερμανού δημιουργεί εύλογες απορίες, δεδομένου, μεταξύ άλλων, ότι υπάρχει τρόπος αντικατάστασής του: Εαν υπάρχει ομόφωνη απόφαση του νέου Κολεγίου των Επιτρόπων και του νέου προέδρου της Κομισιόν, τότε ο κ. Σάλμαγιερ φεύγει. Κατά τις ίδιες πηγές πληροφοριών ο γερμανός είναι πεπεισμένος ότι θα μείνει. Και αυτό μπορεί να γίνει με δυο τρόπους:

1. Ο νέος πρόεδρος της Κομισιόν να είναι Γερμανός που σημαίνει ότι παραλύει εκ των πραγμάτων το Κολλέγιο των Επιτρόπων ή

2. Να παραμείνει ακόμα και εάν η θέση πάει σε άλλη χώρα, καθώς ο Γερμανός επίτροπος δεν πρόκειται να ψηφίσει υπέρ της αποπομπής του μην αφήνοντας περιθώρια για ομοφωνία.

Πηγές με γνώση των όσων εξελίσσονται στις Βρυξέλλες αναφέρουν ότι το πραγματικό αφεντικό του κ. Σαλμαγιερ ουδέποτε ήταν ο κ. Γιούνκερ. Ηταν ο Γιόσεφ Ντολ, πρόεδρος του ΕΛΚ και ο Μ. Βεμπερ. Αυτοί τον κράτησαν στην Κομισιόν όταν οι συγκρούσεις με τον Γιούνκερ (τον δεύτερο χρόνο) ήταν συχνές. Γι αυτό με ευκολία παρέκαμπτε τον κ. Γιούνκερ, ενώ ακόμα και με την νέα του θέση ως ΓΓ της Κομισιόν, συνέχιζε να διευθύνει το γραφείο του Προέδρου της Κομισιόν (εκμηδενίζοντας τον ρόλο της νέας προσωπάρχη Κλάρας Μαρτίνεζ) και να τον συνοδεύει σε ταξίδια (τον Ιούλιο μόνο ταξίδεψε Κίνα, Ιαπωνία και ΗΠΑ) χωρίς ουσιαστικά λόγο, καθώς στο ταξίδι ήταν και οι αρμόδιοι επίτροποι.

Από την αρχή της θητείας του ο γερμανός Σαλμάγιερ φρόντιζε να «αδειάζει» τον κ. Γιούνκερ με διαρροές για τη σημασία του στην λειτουργία της Κομισιόν. Χαρακτηριστικές είναι κινήσεις όπως αυτή κατά τη διάρκεια ταξιδιού στην Ουάσινγκτον όπου αμέσως μετά την συνάντηση Γιούνκερ-Τραμπ έκανε ανεπίσημη ενημέρωση στους δημοσιογράφους ο ίδιος ο κος Γιούνκερ. Στη διπλανή αίθουσα περίμενε ο κ. Σαλμάγιερ όπου έκανε αμέσως μετά την δική του προσωπική ενημέρωση στους δημοσιογράφους (ακόμα και μέσω τηλεφώνου σε όσους δεν ήταν εκει). Μάλιστα η προσπάθεια που έγινε για τη διακωμώδηση του Ντόναλντ Τράμπ (ότι δηλαδή ο κ. Γιούνκερ πήγε στην συνάντηση με τον αμερικανό πρόεδρο με καρτελάκια ώστε να τα κατανοήσει ο «βλαξ» κ. Τραμπ) διέρρευσε στον διεθνή τύπο.

Πηγές από την Ουάσινγκτον αντέδρασαν και ανέφεραν στο Euro2day.gr ότι αυτό θα κοστίσει πολύ στη Κομισιόν γιατί ο «πρόεδρος Τράμπ δεν ξεχνά». Και η εμπιστοσύνη που δημιουργήθηκε μεταξύ του κ. Γιούνκερ και του κ. Τραμπ πήγε περίπατο μετά από ένα ακόμη λάθος του ΓΓ της Κομισιόν…..

Μετά το συμβάν του κ. Γιούνκερ στο ΝΑΤΟ και το πρόβλημα υγείας που ανέκυψε, ο κ. Σαλμάγιερ, όπως αναφέρουν πολλές πηγές στη Κομισιόν, ανεξαρτητοποιήθηκε τελείως αφήνοντας εμμέσως πλην σαφώς να εννοηθεί ότι αυτός πλέον κάνει κουμάντο. Κάτι τέτοιο όμως δεν ισχύει. Ματαίως, ωστόσο, ο εκπρόσωπος τύπου του κ. Γιούνκερ Μαργαρίτης Σχοινάς προσπαθεί να “περάσει” στον ευρωπαϊκό τύπο ότι ο πρόεδρος της Κομισιόν είναι «ο τελευταίος μεγάλος ηγέτης της Ευρώπης». Αυτή ήταν αρχικά η γραμμή που ήθελε να περάσει ο ίδιος ο κ. Γιούνκερ. Η αλλαγή στάσης του όμως δεν αφήνει περιθώρια για να χτιστεί τέτοιος “μύθος”.

Ο «αγαπητός» κ. Βέμπερ

Οποιος δεν γνωρίζει τον κ. Βέμπερ καλό θα ήταν να δει τις δηλώσεις που έκανε τα τελευταία χρόνια, που φθάνουν τα όρια της ασέβειας, όχι μόνο προς τις ελληνικές κυβερνήσεις (ακόμα και προς τον Αντ. Σαμαρά που ανήκει στο ΕΛΚ) αλλά σε όλα τα καίρια θέματα όπως το Brexit. Φίλοι και εχθροί τον αποκαλούν «μικρό δικτάτορα», καθώς εκτιμούν ότι δεν μπορεί να δείξει ευελιξία σε οτιδήποτε δεν είναι γερμανική θέση.

Βεβαίως, η υποψηφιότητα του κρύβει πολλά. Οι στοχευμένες διαρροές κάνουν λόγο για ένα ακραία δεξιό υποψήφιο που μπορεί να συγκεντρώσει ψήφους από τα εθνικιστικά κόμματα.

Κορυφαίος παράγοντας της Κομισιόν όμως, μας ανέφερε ότι ακόμα η κ. Μέρκελ εξέτασε την ιδέα να είναι αυτή υποψήφια. «Αυτό που την προβληματίζει είναι ότι οι θέσεις πλέον δίνονται μέσω ευρωεκλογών καθώς θέλει να είναι η μόνη υποψήφια, ως η μέση λύση ώστε να κατευνάσει τις όποιες διαμαρτυρίες για τον κ. Βέμπερ. Και θέλει σίγουρα να κερδίσει. Ξέρει όμως ότι είναι δεν είναι πλέον δημοφιλής στην Ευρώπη».

Ο κ. Γιούνκερ όμως εμφανίζεται έτοιμος να κάνει τα αδύνατα δυνατά ώστε να σπρώξει όποιον Γερμανό μπορεί στην προεδρία της Κομισιόν. Κι ας φέρεται να υποσχέθηκε στον Γάλλο πρόεδρο Εμμανουέλ Μακρόν την προεδρία της Κομισιόν πριν από 8 μήνες.

Μια ματιά στο πρόγραμμα του αυτή την εβδομάδα (την πρώτη επίσημη εβδομάδα μετά τις καλοκαιρινές διακοπές) άρει και τις τελευταίες επιφυλάξεις. Την Δευτέρα συναντήθηκε με τον πρόεδρο του ΕΛΚ, Γιοσεφ Ντολ. Την Τρίτη πήγε στο Βερολίνο για γεύμα εργασίας με την Αγκελα Μέρκελ όπου πήρε «γραμμή» για το τί θα πει στην ομιλία του Speech of the Union την επόμενη εβδομάδα στο Στρασβούργο. Την ίδια μέρα συναντήθηκε με την επικεφαλής της προεκλογικής εκστρατείας του ΕΛΚ! Την Τετάρτη είδε τον «επικεφαλής» της Ανω Αυστρίας. Και την Παρασκευή θα παραθέσει γεύμα στους επικεφαλής των αντιπροσωπιών της ΕΕ στις Βρυξέλλες. Αυτούς, που σε δημοσιογραφικά και πολιτικά πηγαδάκια ονόμαζε «άχρηστους που δεν είχε χρόνο να τους δει ποτέ όσο και να τον παρακαλούσαν».

Προσπαθώντας να εξηγήσουν τη στάση του επικεφαλής της Κομισιόν κάποιοι υποστηρίζουν ότι ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ έχει στην πλάτη του δύο μεγάλα σκάνδαλα να αντιμετωπίσει στο Λουξεμβούργο. Και ιδιαίτερα αυτό των υποκλοπών. Πολλοί τον περιμένουν στη γωνία όταν πλέον θα είναι «πρώην» και όχι τόσο ισχυρός, ώστε να προχωρήσουν στην πολυαναμενόμενη δίκη. Υπό αυτό το πρίσμα, λένε οι ίδιοι αποφάσισε να αφιερώσει τον τελευταίο του χρόνο με το να κάνει κρίσιμες συμμαχίες με γερμανικό άξονα που έχει άμεση επιρροή στα δρώμενα του Λουξεμβούργου. Γι αυτό και έχει αποτραβηχτεί εδώ και πολλούς μήνες από τα τρέχοντα θέματα της Κομισιόν και παρεμβαίνει μόνο εκεί που θεωρεί ο ίδιος ότι τον συμφέρει. Υπό αυτό το πρίσμα το γραφείο του έχει καταντήσει στρατηγείο του ΕΛΚ τη στιγμή μάλιστα που η θητεία λήγει σε 14 μήνες και εκ της θέσεως, ο πρόεδρος της Κομισιόν πρέπει να υπηρετεί τους Ευρωπαίους πολίτες στους οποίους είναι υπόλογος.

Ακόμα και για τον γερμανικό τύπο όμως, οι κινήσεις του προέδρου της Κομισιόν προκαλούν απορίες. Οσο για το ταξίδι στις ΗΠΑ, ακόμα και μερίδα του γερμανικού τύπου παραδέχθηκε ότι δεν ήταν τίποτα άλλο από ένα «δωράκι» στη κ. Μέρκελ ώστε να σταματήσουν έστω και προσωρινά οι απειλές Τραμπ για επιβολή φόρου στα γερμανικά αυτοκίνητα.

Αλλωστε ο ίδιος ο κ. Γιούνκερ συμβουλεύτηκε μόνο τους ηγέτες της Γερμανίας, της Γαλλίας της Αυστρίας και της Ολλανδίας για το τι θα παρουσιάσει στον αμερικανό πρόεδρο. Με άλλα λόγια, ο πρόεδρος της Κομισιόν δεν είχε την έγκριση της ΕΕ για να διαπραγματευτεί.

Η μυστική συνάντηση του Καλοκαιριού

Οι εξελίξεις έχουν προβληματίσει μεγάλη μερίδα αξιωματούχων της ΕΕ. Και ιδιαίτερα μετά την συντεταγμένη επίθεση προς την Ιταλία. Ξαφνικά, μετά τις καλοκαιρινές διακοπές, η Κομισιόν “θυμήθηκε” ότι η Ιταλία έχει υψηλό χρέος και πρέπει να λάβει μέτρα για να το περιορίσει.

Σύμφωνα με διασταυρωμένες πηγές του Euro2day.gr, έξι ισχυροί παράγοντες και κορυφαίοι αξιωματούχοι της ΕΕ συναντήθηκαν την τελευταία εβδομάδα του Αυγούστου για να συζητήσουν τις γερμανικές βλέψεις και τα τεκταινόμενα. Δημιούργησαν ένα αντι-μπλοκ που στόχο έχει την οργανωμένη καμπάνια στην Ευρώπη ώστε να αντιληφθούν οι πολίτες τις συνέπειες της ψήφου τους, αλλά και να μπλοκάρουν τις επεκτατικές βλέψεις του Βερολίνου στον έλεγχο των χρημάτων της ΕΕ.

Ηδη αυτή η ομάδα έχει «τρίξει τα δόντια». Η ευρωπαία επίτροπος διοίκησης Εμιλι Οράιλι φέρεται να κρατά στα χέρια της σε βάθος έρευνα στην οποία αποκαλεί τον διορισμό του Σελμάγιερ ως «παράβαση κανόνων» αναφέροντας ότι οι Βρυξέλλες απέτυχαν να ακολουθήσουν τις σωστές διαδικασίες για τον διορισμό. Η έκθεση γράφει ότι ο κος Γιούνκερ «έβαλε σε κίνδυνο την ομαλή διοικητική λειτουργία και με αυτό τον τρόπο έβαλε σε κίνδυνο τη δημόσια εμπιστοσύνη των ευρωπαίων πολιτών στις διαδικασίες». Η κα Οράιλι αναφέρεται σε αποκαλύψεις που διέρρευσαν από το Κολέγιο των Επιτρόπων για τον διορισμό και τις δημόσιες διαμαρτυρίες μελών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου που χαρακτήρισαν την μέθοδο Γιούνκερ ως «πραξικοματική».

Αγγελική Παπαμιλτιάδου[email protected]

http://www.euro2day.gr/news/economy/article/1634393/h-germania-thelei-na-elegxei-tis-tsepes-ths-eyroph.html

America’s Global Engagement

Από

anixneuseis

September 5, 2018

By George Friedman Geopolitical Future

05 Sept 2018

The myth of disengagement derives from American rhetoric and not American actions.

I am writing this from Budapest, where Corvinus University has been kind enough to invite me to be a distinguished international fellow. (Having been a university instructor decades ago, I can confidently say being a distinguished international fellow is much nicer.) Since arriving in Budapest, I have been repeatedly asked why the United States is disengaging from the world. I have heard this said by some Americans as well, but my response is always the same: The United States continues to be deeply engaged in the world, and the myth of disengagement derives from American rhetoric and not American actions.

Take the renegotiation of NAFTA for example. The United States is involved in discussions with Mexico and Canada over the future of continental trade. Lest this be regarded as a trivial relationship, the total population of North America is about 500 million, roughly the same as the European Union. The combined gross domestic product of these three countries is roughly that of the combined GDP of EU members. So the redefinition of this trade relationship is as complex and difficult as such a negotiation would be in Europe.

The United States is also trying to redefine its trade relationship with China. It recently imposed tariffs on a large number of Chinese imports to the U.S., arguing that China has engaged in unfair trade practices through currency manipulation, barriers to U.S. exports and so on. China has responded with tariffs of its own.

Meanwhile, the United States remains on alert over North Korea. The North Koreans appear to be backing away from commitments to denuclearize, and the possibility that this will extend to deploying intercontinental ballistic missiles capable of striking the United States has not evaporated. U.S. aircraft remain poised on Guam, approximately 30,000 U.S. troops are deployed in South Korea, and naval assets are available. War is not near, but it is still possible, and more talks are being considered.

At the same time, U.S. vessels are periodically conducting freedom of navigation operations in the South China Sea to challenge Chinese territorial claims. The U.S. has also backed Australia and New Zealand’s attempts to limit China’s economic leverage over South Pacific island nations like Tonga.

This is part of a broader attempt to limit Chinese power in the region that also includes the Quadrilateral Security Dialogue, an alliance that lays the groundwork for cooperation between Japan, Australia, India and the U.S. In the past, the four nations have conducted, in different configurations, naval exercises in the Western Pacific, and the United States, Japan and Australia seem to want to formalize the military aspect of the alliance. (India is prepared to cooperate on an ad hoc basis, but not as part of a formal military alliance.) U.S. Secretary of Defense James Mattis is visiting India this week, and talks on the Quad are likely to take place. In addition, the United States and Vietnam have taken significant steps to coordinate their military and security efforts, focusing on China.

In South Asia, the United States is engaged in negotiations with the Taliban to bring the 17-year war in Afghanistan to some sort of conclusion. There have been secret talks in the past, but the current negotiations are quite open and coincide with a repositioning of U.S. troops away from offensive operations. These talks are complex and will inevitably involve Pakistan. Not incidentally, Mattis will also be visiting Pakistan this week.

To the west, the United States is trying to refine a strategy on Iran. Owing to the U.S. failure to pacify Iraq, the Iranians have a powerful hand there, as well as in Syria, Lebanon and Yemen. The spread of Iranian power is of greater significance than Iran’s nuclear program, as it is a far more immediate threat. The U.S. is increasing its support for anti-Iranian forces in Iraq, as well as for Kurdish groups in Iran and Iraq. The U.S. is tangled in relations with Israel, which is challenging Iran in Syria, and with the Saudis and United Arab Emirates, both of which are involved in Yemen. The situation is made even more complicated by the weakening of the Iranian economy and the rise of some degree of public opposition in Iran.

Then there’s the United States’ relationship with Turkey. Turkey is attempting to play the U.S. and Russia against each other, and threatening to limit its relations with Washington in favor of Moscow. Given the long history of tensions between Turkey and Russia, and the fact that in any entente with Moscow Ankara would be the weaker player, the U.S. tends to disregard this. Nevertheless, the U.S. hit the Turks with new tariffs on exports a few weeks ago, at a time the Turkish currency was in decline. The U.S. is now using tariffs as a tool to shape political relations, but Turkey has not yet taken steps to break with the United States.

In Europe, the U.S. has stationed troops, aircraft and other assets in Poland and Romania. The likelihood of a Russian attack is low; the Russians have retreated to the Ukrainian border in the south, and they know that an attack in the north would rapidly involve U.S. forces. Those forces may be insufficient to stop a full-blooded Russian attack, but they are part of a strategy Washington also deployed during the Cold War. The U.S. had a brigade in West Berlin that wasn’t large enough to stop a Russian assault, but the Russians understood that attacking and killing American troops would bring a massive and unpleasant response.

This list of very current activities demonstrates that the U.S. is far from disengaged in the world. But it is disengaged from Germany and Western Europe simply because no U.S. interest is threatened there at this time, and these countries and NATO won’t or can’t provide substantial and strategically significant support for major U.S. interests in the Pacific. Despite U.S. engagement in Poland and Romania, the European perception is, as I will put it frankly, that if the U.S. is not engaged with France and Germany, it is not engaged in the world. This is because France and Germany think of themselves as the center of the world. This is an unkind and perhaps unfair statement, but it helps to explain this strange Western European idea of American disengagement.

It is also important to note that many of these engagements are simply a continuation of older policies. The North Korean nuclear issue dates back to the Clinton administration, which had same red lines. The Quad alliance originated in the George W. Bush administration. The relationship with Vietnam and India has been evolving through many administrations, and negotiations with the Taliban have been ongoing at least since the Obama administration. The deployment along the Russian frontier was started under George W. Bush and increased under Obama, and the crisis in U.S.-Turkish relations goes back at least to the 2016 failed coup. There are a few new developments, however – namely the use of tariffs, the NAFTA negotiations, and the need to limit Iranian expansion.

There is certainly a political battle between factions in the United States, and the atmosphere is tense. But it is noteworthy that regardless of what some might think, U.S. foreign policy has had far more continuity than disruption. The atmosphere has certainly shifted, and U.S. strategy has merely evolved. Geopolitics dictates that nations are driven in their major relations by necessity, and that has held true for the U.S.

There has long been a vast divergence between the rhetoric of politicians and American reality. The U.S. has always been difficult for many Europeans and others to understand. But then, Americans are frequently baffled by America as well. But for all the storms and stresses, the U.S. remains deeply engaged in the world. We can agree or disagree with particular actions, but the idea of disengagement has no basis in reality.

Αντί 500 καφέδες στο Μανχάτταν, επέλεξες 500 σκοπιές για την Κύπρο! Περήφανος Πολίτης!

Από

anixneuseis

September 5, 2018

Ο Εθνοφρουρός Άρης Αντωνιάδης ορκίζεται “μαχητής” στην Ε.Φ. της Κύπρου.. Φωτογραφία Νίκος Σάββα

SEPTEMBER 5, 2018 Του Δρ. ΝΙΚΟΥ ΑΝΤΩΝΙΑΔΗ* – Νέα Υόρκη Hellas Journal

-Γιε μου ξύπνησες να πας σκοπιά;

– Ναι.

-Γιε μου τελείωσες τη σκοπιά;

– Ναι.

Οκ γιε μου, πήγαινε να κοιμηθείς ακόμη 2-3 ώρες. Όπως το υπολόγισα, στους 14 μήνες θητείας, η πιο πάνω συνομιλία έγινε περίπου 500 φορές (2-3 φορές τη μέρα, όσες περίπου και οι σκοπιές). Οι εταιρείες τηλεπικοινωνίας σε Κύπρο και ΗΠΑ το επιβεβαίωναν μέσα από τις μηνιαίες καταστάσεις λογαριασμού. Το ίδιο και ο Μαρκ Ζάγκεμπερκ, ιδρυτής της facebook (messenger)! Τι σημασία έχουν όλα αυτά; Ίσως καμιά αν απομονώσουμε το πιο πάνω.

Αν όμως δούμε τις “επιλογές”, τότε ίσως έχει κάποια σημασία. Ιούνης 2017: Μπορεί να έρθει στις ΗΠΑ για σπουδές. Έχει το δικαίωμα της πράσινης κάρτας. Έχει το δικαίωμα να είναι δίπλα στον πατέρα του με όλα τα σχετικά χαρτιά. Μπορεί να μην υπηρετήσει στο στρατό. Σχετικό άρθρο: ΕΔΩ

5 Ιουλίου 2017: Πύλη ΚΕΝ Πάφου: Κουράγιο γιε μου. Κάνεις το σωστό. Τιμάς την πατρίδα μας. Θα το περάσουμε μαζί, έστω κι από απόσταση.

5 Ιουλίου 2017 μέχρι 4 Σεπτεμβρίου 2018:

Το “repeat” (επανάλειψη) του CD σταθερό! Γιε μου ξύπνησες να πας σκοπιά (ή θαλαμοφύλακας); 500 φορές ΝΑΙ! Ίσως και να σκεφτόταν κάθε φορά: “να’ τον πάλι, καραούλι”. Τι να κάνουμε, κάποιοι καραούλι στη σκοπιά και κάποιοι καραούλι στην “έγνοια”!

Σήμερα, 5 Σεπτεμβρίου 2018: Χαλάλι τα 500 “βασανιστικά” ξυπνήματα της περηφάνιας. Χαλάλι το ταλαιπωρημένο “αθλητικό” πόδι που δεν ζήτησε ούτε μια μέρα αναρρωτητικής άδειας. Περηφάνια για την κατεχόμενη πατρίδα μας, περηφάνεια για την σημαία μας, περηφάνια για τον εαυτό σου, την οικογένεια και κυρίως την μαγκιά της επιλογής σου. Αντί 500 καφέδες στο Μανχάτταν, έβγαλες 500 σκοπιές για την πατρίδα! Τι άλλο να ζητήσω! 500 φορές ξύπνιος για την Κύπρο μας με ένα περήφανο απολυτήριο στο χέρι! Καλός Κύπριος Πολίτης γιε μου.

Σε μια πατρίδα που σχεδόν όλα “χαρίζονται”, εσύ το κέρδισες με τσαμπουκά, δεν στο χάρισε ΚΑΝΕΙΣ. Φίλοι για πάντα με το τραγούδι που θα μας δένει πάντα! Ο πατέρας σου!

Υ.Γ.1: Καμιά απόσταση δεν έχει τη δύναμη να ξεριζώσει την σπορά της πίστης και της ΥΓΙΟΥΣ αγάπης για την πατρίδα.

Υ.Γ. 2: Η λέξη “κίνητρο” είναι η “βενζίνη” μιας επιχείρησης ή ενός κράτους. Καιρός η πολιτεία να κατανοήσει την έννοια αυτής της λέξης!

Dr. Nicos Antoniades Adjunct Assistant Professor City University of New York (CUNY) / College of Staten Island (CSI) Political Marketing Consultant Editor ikypros.com and LA Voice https://www.linkedin.com/in/nicolaosantoniades/

Πηγή: Αντί 500 καφέδες στο Μανχάτταν, επέλεξες 500 σκοπιές για την Κύπρο! Περήφανος Πολίτης! https://hellasjournal.com/2018/09/anti-500-kafedes-sto-manchattan-epelexes-500-skopies-gia-tin-kypro-perifanos-politis/

Oι φιλελεύθεροι, οι εθνικιστές και η μάχη για τη Γερμανία

Από

anixneuseis

September 5, 2018

του Gideon Rachman Financial Times/euro2day.gr

H άνοδος του αντιμεταναστευτικού ρεύματος στη Γερμανία αντανακλά μια ευρύτερη μετατόπιση στη διεθνή πολιτική σκηνή. Οι προκλήσεις που αντιμετωπίζει η Μέρκελ εντός της Ε.Ε. Η σύγκριση με το 1989 και την πτώση του τείχους του Βερολίνου.

Δημοσιεύθηκε: 5 Σεπτεμβρίου 2018 – 07:35

Το 1989 το σύνθημα «εμείς είμαστε ο λαός» προκάλεσε ενθουσιασμό σε όλο τον κόσμο. Ήταν το σλόγκαν των διαδηλώσεων στην Ανατολική Γερμανία που οδήγησαν στην πτώση του τείχους του Βερολίνου και έβαλαν τέλος στον Ψυχρό Πόλεμο.

Περίπου 30 χρόνια αργότερα το ίδιο σύνθημα ακούγεται για άλλη μια φορά στους δρόμους της ανατολικής Γερμανίας, αλλά σε ένα διαφορετικό και ανησυχητικό πλαίσιο. Έχει γίνει o ύμνος των διαδηλωτών κατά της μετανάστευσης και έχει συνδεθεί με την άκρα δεξιά.

Στο Κέμνιτς, μια μικρή πόλη στην ανατολική Γερμανία που έχει γίνει το επίκεντρο των διαδηλώσεων, ένας συνταξιούχος εκπαιδευτικός και διαδηλωτής μου εξήγησε την περασμένη Πέμπτη: «Ήμουν στην πρώτη γραμμή το 1989 και σήμερα βλέπω ακριβώς το ίδιο πνεύμα. Την ίδια βαθιά οργή κατά της κυβέρνησης». Ένας άλλος συνταξιούχους θυμήθηκε ότι το 1989 η κυβέρνηση της Ανατολικής Γερμανίας είχε αποκαλέσει τους διαδηλωτές μια «εκτός ελέγχου συμμορία» και πρόσθεσε ότι «η κυβέρνηση της Μέρκελ χρησιμοποιεί σήμερα ακριβώς την ίδια γλώσσα».

Οι συγκρίσεις αυτές ανάμεσα στη δημοκρατική επανάσταση του 1989 και τις αντιμεταναστευτικές διαδηλώσεις του σήμερα θα φανούν σε πολλούς ως τελείως άστοχες. Οι πολιτικοί των παραδοσιακών γερμανικών κομμάτων προειδοποιούν αντίθετα για ομοιότητες με τη δεκαετία του 1930, επισημαίνοντας ότι ορισμένοι διαδηλωτές έχουν χαιρετίσει ναζιστικά. Αλλά η σύγκριση με το 1989 είναι ενδιαφέρουσα για έναν σημαντικό λόγο.

Η αναταραχή στην ανατολική Γερμανία πυροδοτήθηκε από πρωτοφανείς αλλαγές έξω από τη χώρα, κατά κύριο λόγο στη Σοβιετική Ένωση. Κατά παρόμοιο τρόπο, η τρέχουσα άνοδος του εθνικισμού και του λαϊκισμού στη Γερμανία είναι μέρος μιας ευρύτερης στροφής στη διεθνή πολιτική σκηνή.

Το 1989, η άνοδος του ρεφορμιστή ηγέτη της Σοβιετικής Ένωσης, Μιχαήλ Γκορμπατσόφ, υπονόμευσε την κυβέρνηση της ανατολικής Γερμανίας, η οποία συντηρούνταν ουσιαστικά από τους Σοβιετικούς. Σήμερα, η γερμανική κυβέρνηση νιώθει για άλλη μια φορά συγκλονισμένη από μια ριζική αλλαγή στην πολιτική πραγματικότητα της χώρας που θεωρούσε παραδοσιακά ως ηγετική δύναμη, αλλά αυτή τη φορά η αλλαγή συνέβη στην Ουάσιγκτον, όχι στη Μόσχα.

Η μεγάλη εισροή πάνω από 1 εκατ. μεταναστών και προσφύγων στη Γερμανία συνέβη κατά κύριο λόγο το 2015. Ο Ντόναλντ Τραμπ εκλέχτηκε πρόεδρος των ΗΠΑ έναν χρόνο αργότερα. Όπως και το 1989, ο κ. Γκορμπατσόφ, θεωρούνταν πως ήταν ευνοϊκά διακείμενος προς τους διαδηλωτές στην Ανατολική Γερμανία, έτσι και τώρα ο κ. Τραμπ είναι με το μέρος του αντιμεταναστευτικού κινήματος στη Γερμανία και με τις ευρύτερες εθνικιστικές δυνάμεις στην Ευρώπη.

Σε μια σειρά από «τιτιβίσματα» και χλευαστικά σχόλια, ο Αμερικανός πρόεδρος έχει καταστήσει σαφές ότι θεωρεί τις μεταναστευτικές πολιτικές της Μέρκελ ως καταστροφικές και ότι αναμένει και καλωσορίζει μια πολιτική αναταραχή στη Γερμανία. Οι προτιμήσεις του κ. Τραμπ είναι τόσο ξεκάθαρες που ο Ζίγκμαρ Γκάμπριελ, ο οποίος ήταν υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας μέχρι και φέτος, κατηγόρησε τις ΗΠΑ ότι επιδιώκουν «αλλαγή καθεστώτος».

Αλλά δεν πρέπει να τραβήξουμε πιο μακριά τους παραλληλισμούς με το 1989. Ο πανικός που κατέλαβε τότε το πολιτικό κατεστημένο της ανατολικής Γερμανίας δεν μπορεί να συγκριθεί μα κάτι παρόμοιο στη σημερινή γερμανική κυβέρνηση. Οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι ανησυχούν για τα γεγονότα στο Κέμνιτς. Αλλά κανείς δεν φοβάται μήπως χάσει την εξουσία.

Σε κάθε περίπτωση, τα γεγονότα στο Κέμνιτς αντανακλούν μια ευρύτερη πολιτική μετατόπιση στη Γερμανία.
Η αξιωματική αντιπολίτευση αυτή τη στιγμή στο γερμανικό κοινοβούλιο είναι η Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD), ένα λαϊκιστικό, ξενοφοβικό κόμμα. Ορισμένα από τα ηγετικά του στελέχη ενθαρρύνουν την εξοκοινοβουλευτική δράση και την αυτοδικία.

Όταν η στήριξη που συγκέντρωνε η ακροδεξιά ήταν κάτω από το 5%, οι γερμανικές αρχές δεν είχαν δυσκολία να την ελέγξουν και να την περιορίσουν. Αλλά κυβερνητικοί αξιωματούχοι εκτιμούν τώρα πως σε περιοχές όπως το Κέμνιτς περίπου το 25% του πληθυσμού στηρίζει ή βλέπει με συμπάθεια το ΑfD. Αυτό έχει δημιουργήσει ανησυχία σχετικά με τη στήριξη προς την ακροδεξιά στην αστυνομία και άλλους βραχίονες του κράτους.

Η άνοδος του AfD και η οργή που εκδηλώνεται στους δρόμους της Γερμανίας έχει ενισχύσει το αίσθημα ότι μια εποχή πλησιάζει στο τέλος της. Η κα. Μέρκελ πάλεψε μήνες για να συγκροτήσει μια κυβέρνηση συνεργασίας. Ακόμα και ορισμένοι υποστηρικτές την περιγράφουν ως εξουθενωμένη και συγκλονισμένη από το μίσος που αντιμετώπισε στην Ανατολική Γερμανία στις τελευταίες εκλογές.

Η κα. Μέρκελ αντιμετωπίζει πλέον προκλήσεις και εντός της Ε.Ε., την οποία η Γερμανία διαφύλασσε επί μακρόν ως προπύργιο φιλελεύθερων αξιών. Η είσοδος εθνικιστών και λαϊκιστών στις κυβερνήσεις της Ιταλίας, της Ουγγαρίας, της Πολωνίας και της Αυστρίας σημαίνει ότι οι εθνικιστές της Γερμανίας είναι μέρος μιας ευρύτερης ευρωπαϊκής αντίδρασης κατά της φιλελεύθερης ορθοδοξίας.

Όταν η κα. Μέρκελ κοιτάει τα πρόσωπα που κάθονται δίπλα της στο τραπέζι του Συμβουλίου της Ε.Ε. βλέπει πλέον διάφορους ιδεολογικούς αντιπάλους. Ο πιο εύγλωττος από αυτούς είναι ο Βίκτορ Όρμπαν, ο πρωθυπουργός της Ουγγαρίας. Ήταν ηγέτης του αντικουμμουνιστικού, φιλοδημοκρατικού κινήματος της χώρας το 1989, αλλά σήμερα είναι υπέρμαχος ενός νέου είδους αυταρχικού εθνικισμού που τοποθετεί στο επίκεντρο της ατζέντας το αντιμεταναστευτικό μένος. Ο κ. Όρμπαν υποστήριξε πρόσφατα: «Το 1990, βλέπαμε την Ευρώπη ως το μέλλον. Τώρα είμαστε το μέλλον της Ευρώπης».

Το γερμανικό πολιτικό κατεστημένο δεν έχει καμία πρόθεση να αφήσει το μέλλον της Ευρώπης στα χέρια εθνικιστών όπως ο κ. Όρμπαν και το AfD. Αλλά Γερμανοί αξιωματούχοι και πολιτικοί γνωρίζουν πως έχουν για άλλη μια φορά εμπλακεί σε μια μάχη.

Το 1989 οι φιλελεύθεροι και οι εθνικιστές είχαν ευθυγραμμιστεί στη μάχη για τη δημοκρατία στην ανατολική Ευρώπη. Τώρα οι δύο ιδεολογίες είναι σε αντιπαράθεση. Η μάχη ανάμεσα στον φιλελευθερισμό και τον εθνικισμό διεξάγεται σε όλο τον κόσμο. Αλλά εκδηλώνεται και στους δρόμους των μικρών πόλεων της Γερμανίας.

US, Greece look at increasing military presence amid tension with Turkey

Από

anixneuseis

September 5, 2018

By: Tara Copp

Marine Corps Gen. Joe Dunford, chairman of the Joint Chiefs of Staff, meets with Greek Navy Adm. Evangelos Apostolakis, chief of the Hellenic National Defense General Staff, at the Ministry of Defense in Athens, Greece, Sept. 4, 2018. (Navy Petty Officer 1st Class Dominique A. Pineiro/DoD)

ATHENS, Greece — The U.S. is looking at further expanding its military presence in Greece, including increasing access for U.S. aircraft and ships, and increasing joint exercises there, Chairman of the Joint Chiefs Gen. Joseph Dunford said Tuesday.

“If you look at geography, and you look at current operations in Libya, and you look at current operations in Syria, you look at potential other operations in the eastern Mediterranean, the geography of Greece and the opportunities here are pretty significant,” Dunford said.

U.S. officials who briefed reporters traveling with Dunford said no specific bases have been identified, but that Supreme Allied Commander Europe Army Gen. Curtis Scaparrotti is evaluating several options for increased U.S. flight training, port calls to do forward-based ship repairs and additional multilateral exercises. “Those are discussions that Gen. Scap and others are having right now, as they look around the region in terms of where they want to put forces” within the next five to 10 years, one official said.

The welcome mat for an expanded U.S. presence comes as Greece faces increasing uncertainty over its relationships with Russia and Turkey, the official said.

Greece has “been looking around this neighborhood and recognizing the same instability … that we have” the official said. “They’ve always had a nervousness about their NATO ally Turkey.”

Dunford said an increased use of Greek bases was not tied to U.S. relations with Turkey, and that the U.S. expects that its use of Incirlik Air Base will continue.

However, U.S.-Turkey relations have deteriorated significantly over the last several years over disagreements about U.S. policy in Syria, the 2016 failed coup in Turkey and Turkey’s pursuit of Russia’s S-400 missile defense system.

This month lawyers for the Turkish government have sought to halt U.S. flights departing Incirlik, as they pursue U.S. Air Force officers they allege were connected to the 2016 coup attempt.

Discussions of an expansion come amid a surge in U.S. use of Greek ports and military bases. This spring the U.S. began operating unarmed MQ-9 Reaper drones out of Greece’s Larisa Air Force Base. The transport dock ship New York has made two recent port calls, and the aircraft carrier Truman made a port call in May. The officials said U.S. naval and air presence at Souda Bay “in some respects is at capacity now, in terms of its support for EUCOM, for AFRICOM, for TRANSCOM, even SOCOM now” in part due to increased traffic in support of operations in Syria.

“We have taken advantage of Souda Bay,” Dunford said. “It’s a critical piece of infrastructure here, in the region.”

Dunford said the U.S. is not looking for a new, permanent base, but has discussed additional options for transiting military or additional multilateral exercises.

Despite its own economic crisis, Greece has also continued to spend 2 percent of its GDP on defense, including signing a $1.5 billion contract with the U.S. to upgrade the avionics in 85 of its 129 F-16 fighter jets, the officials said.

The agreement was signed in the spring, with the final details expected to be completed this fall. Greece is also set to receive 70 OH-58 U.S. Army Kiowa helicopters through the U.S. excess defense articles program and has contracted to upgrade four of its P-3 Orion reconnaissance aircraft, the officials said.

https://www.militarytimes.com/news/your-military/2018/09/04/us-greece-look-at-increasing-military-presence-amid-tension-with-turkey/?utm_medium=social&utm_campaign=Socialflow+DFN&utm_source=facebook.com

Η αναζήτηση της Ευρώπης για οικονομική ανεξαρτησία

Από

anixneuseis

September 5, 2018

Οι Βρυξέλλες θα το βρουν δύσκολο να αψηφήσουν την Ουάσιγκτον -αλλά πρέπει να το προσπαθήσουν

Thorsten Benner

04/09/2018

Περίληψη:

Όταν οι χώρες βλέπουν το αμερικανικό χρηματοπιστωτικό σύστημα όχι ως δημόσιο αγαθό αλλά ως γεωπολιτικό εργαλείο που η Ουάσιγκτον χειρίζεται μονομερώς, θα λάβουν μέτρα για να μειώσουν την έκθεσή τους σε αυτό. Η Ευρώπη έχει μπει καθυστερημένα στο παιχνίδι δεδομένου ότι κυρίως ευθυγραμμιζόταν με τις Ηνωμένες Πολιτείες σχετικά με τις κυρώσεις.

Ο THORSTEN BENNER είναι διευθυντής στο Global Public Policy Institute στο Βερολίνο.

Την Δευτέρα, η Γαλλία και η Γερμανία συγκέντρωσαν η κάθε μια όλους τους πρεσβευτές τους για την ετήσια συνάντησή τους στο Παρίσι και το Βερολίνο αντίστοιχα. Στις εναρκτήριες ομιλίες τους, ο Γάλλος πρόεδρος Εμμανουέλ Μακρόν [1] και ο Γερμανός υπουργός Εξωτερικών Χέικο Μάας [2] εξέπεμψαν αξιοσημείωτα συγχρονισμένα μηνύματα. Αντιμέτωποι με την προοπτική του «Πρώτα η Αμερική» πέρα από τον Ατλαντικό, αμφότεροι αποφάσισαν να επενδύσουν στην οικοδόμηση μιας «κυρίαρχης Ευρώπης» που να μπορεί να εδραιωθεί. Και αμφότεροι μίλησαν για «νέες συμμαχίες» για να εμφυσήσουν νέα ζωή σε μια πολυμερή τάξη [που βρίσκεται] υπό την επίθεση του Trump.

Ένας Γάλλος πρόεδρος που πιέζει για περισσότερη ανεξαρτησία δεν είναι κάτι καινούργιο. Ωστόσο, ένας Γερμανός υπουργός Εξωτερικών που καλεί [2] για «μια νέα, ισορροπημένη εταιρική σχέση με τις ΗΠΑ προκειμένου να ανακτήσουμε τον δικό μας χώρο» είναι κάτι ανήκουστο. Αυτό που κάνει την παρέμβαση του Μάας να είναι ακόμη πιο αξιοσημείωτη είναι ότι πέρα από την συνηθισμένη συζήτηση για τις στρατιωτικές δυνατότητες, συζήτησε δύο συγκεκριμένους τομείς δράσης: Την ανάπτυξη συστημάτων πληρωμών ανεξάρτητα από το δολάριο για να δώσει στην Ευρώπη οικονομική κυριαρχία και την οικοδόμηση μιας «συμμαχίας [των υπέρμαχων] της πολυμέρειας» (alliance of multilateralists). «Εκεί που οι ΗΠΑ περνούν το όριο», δήλωσε ο Μάας [3], «εμείς οι Ευρωπαίοι πρέπει να διαμορφώσουμε ένα αντίβαρο -όσο δύσκολο κι αν μπορεί να είναι. Τούτο επίσης είναι και [αυτό που ονομάζουμε] ισορροπία». Αυτή η προσέγγιση επιδιώκει να προστατεύσει την Γερμανία και την Ευρώπη από την ηγεμονική υπέρβαση των Ηνωμένων Πολιτειών και άλλων δυνάμεων. Αποτελεί μια άμεση αντίδραση στην απόφαση των ΗΠΑ να μετατρέψουν σε όπλο [4] την οικονομική και τεχνολογική εξάρτηση του υπόλοιπου κόσμου από τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Ο Macron και η Merkel στις Βρυξέλλες, τον Ιούλιο του 2018. KEVIN LAMARQUE / REUTERS
——————————————————————————-

Η ώθηση του Maas και του Macron για ευρωπαϊκή αυτονομία είναι ένα δύσκολο στοίχημα. Η έλλειψη ενότητας και πολιτικής βούλησης στην ΕΕ θα μπορούσε να το καταδικάσει εξ αρχής (κυρίως επειδή πολλοί στην Ευρώπη βλέπουν την Γερμανία ως ηγεμόνα και θέλουν να την αντισταθμίσουν). Και οι προσπάθειες των ΗΠΑ να διαιρέσουν τους Ευρωπαίους και να προλάβουν την επιδίωξη της αυτονομίας τους ίσως να επιτύχουν. Αλλά είναι το μόνο λογικό μονοπάτι που πρέπει να ακολουθήσει η Ευρώπη εάν θέλει να εδραιωθεί σε έναν εχθρικό κόσμο.

ΧΡΗΜΑΤΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ

Οι ενέργειες της διοίκησης Trump έδειξαν στους Ευρωπαίους τις ευπάθειές τους, όσο λίγα πράγματα έχουν κάνει ως τώρα[για να το δείξουν]. Η Ευρώπη έχει από καιρό θεωρήσει τον εαυτό της πολύ ισχυρό όσον αφορά το εμπόριο και την χρηματοδότηση. Η ενιαία αγορά με 500 εκατομμύρια καταναλωτές και κοινούς κανόνες, όπως πιστεύουν οι Ευρωπαίοι ηγέτες, είναι ο λόγος για τον οποίο η ΕΕ αντιμετωπίζεται σοβαρά στο Πεκίνο, τη Μόσχα και την Ουάσινγκτον.

Ήταν επομένως ένα σοκ για τις ελίτ της ΕΕ, όταν η αποχώρηση της κυβέρνησης Trump από την πυρηνική συμφωνία με το Ιράν, γνωστή και ως JCPOA, εξέθεσε την αδυναμία του μπλοκ στην διεθνή χρηματοδότηση. Η ΕΕ θεωρεί την JCPOA ως το χαρακτηριστικό επίτευγμα της εξωτερικής πολιτικής της. Η διοίκηση Trump χρησιμοποιεί την ισχύ του δολαρίου για να την συντρίψει. Επέβαλλε δευτερεύουσες κυρώσεις σε κάθε εταιρεία που κάνει δουλειές με το Ιράν και επιδιώκει να αποκόψει το Ιράν από το διεθνές σύστημα πληρωμών SWIFT.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες το έχουν κάνει και στο παρελθόν για να πιέσουν το Ιράν. Η διαφορά είναι ότι τότε η ΕΕ συντάχθηκε μαζί με τις ΗΠΑ, καθώς το θεώρησε αυτό και προς το συμφέρον της. Αλλά τώρα που οι Ευρωπαίοι βλέπουν ότι υπάρχει αξία στην πυρηνική συμφωνία, αντιμετωπίζουν την δική τους αδυναμία. Η ΕΕ όντως ενεργοποίησε τον κανονισμό παρεμπόδισης (blocking statute) για να προσπαθήσει να αναγκάσει τις δικές της εταιρείες να μην συμμορφωθούν με τις δευτερεύουσες κυρώσεις των ΗΠΑ. Ωστόσο, μεγάλες διεθνείς ευρωπαϊκές εταιρείες, όπως η γερμανική βιομηχανία Siemens και η γαλλική πετρελαϊκή Total, θα επιλέγουν πάντοτε την πρόσβαση στην αγορά των ΗΠΑ αντί του να κάνουν δουλειές με το Ιράν.

Επίσης, η ΕΕ δεν μπορεί να κρατήσει το Ιράν μέσα στο SWIFT. Το σύστημα πληρωμών τεχνικά έχει βάση στην Ευρώπη, αλλά βρίσκεται στο έλεος της κυριαρχίας του δολαρίου της Ουάσιγκτον. Τον Μάιο, ο Γάλλος υπουργός οικονομικών, Bruno Le Maire, αναρωτήθηκε [5]: «Τι μπορούμε να κάνουμε για να δώσουμε στην Ευρώπη περισσότερα οικονομικά εργαλεία, επιτρέποντάς της να είναι ανεξάρτητη από τις Ηνωμένες Πολιτείες;» Ο Μάας απάντησε στην ερώτησή του με το να κάνει έκκληση [6] στην ΕΕ να καθιερώσει «κανάλια πληρωμών ανεξάρτητα από τις ΗΠΑ, ένα ευρωπαϊκό νομισματικό ταμείο και ένα ανεξάρτητο σύστημα SWIFT». Αλλά ο ίδιος ο Μάας αναγνώρισε ότι «ο διάβολος κρύβεται σε χιλιάδες λεπτομέρειες».

Σύμφωνα με έκθεση της Γερμανικής εβδομαδιαίας εφημερίδας Die Zeit, ανώτεροι υπάλληλοι της Καγκελαρίας, των Υπουργείων Οικονομικών, Οικονομίας και Εξωτερικών έχουν αρχίσει συναντήσεις [7] προκειμένου να βρουν συγκεκριμένες επιλογές και στην συνέχεια να συντονιστούν με συμμάχους της ΕΕ. Αυτή είναι δουλειά που γίνεται καλύτερα στο παρασκήνιο. Εντούτοις, το να συστρατευθούν όλοι θα είναι δύσκολο, καθώς πολλές χώρες της ΕΕ βλέπουν την δημιουργία ανεξάρτητων συστημάτων πληρωμών ως μια επικίνδυνη κίνηση. Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα προσπαθήσουν σίγουρα να πείσουν αμφιταλαντευόμενους ηγέτες της ΕΕ να αντιταχθούν στην ιδέα. Ακόμη και εντός της Γερμανίας, πολλοί παίκτες, συμπεριλαμβανομένης της κεντρικής τράπεζας και των κρατικών τραπεζών που εξαρτώνται από χρηματοδότηση από τις χρηματοπιστωτικές αγορές των ΗΠΑ, δεν επιθυμούν να διατρέξουν τον κίνδυνο να αποξενώσουν τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ήδη, ίσως μετά από πίεση των ΗΠΑ, η γερμανική κεντρική τράπεζα ανακοίνωσε βήματα [8] που θα δυσκολέψουν το Ιράν να αποκτήσει πρόσβαση σε περίπου 300 εκατομμύρια ευρώ που επιδιώκει να αποσύρει από γερμανο-ιρανική τράπεζα στο Αμβούργο.

Όσο επιτυχής και αν είναι η προσπάθεια τελικά, η Ευρώπη δεν μπορεί να δημιουργήσει εγκαίρως ανεξάρτητα συστήματα πληρωμών για να ματαιώσει τις αμερικανικές πετρελαϊκές κυρώσεις κατά του Ιράν, οι οποίες θα αρχίσουν να το πλήττουν στις 4 Νοεμβρίου. Για να κρατήσει το Ιράν από το να μην βυθιστεί, η Ευρώπη θα πρέπει να στηριχθεί στην Κίνα, η οποία μπορεί να αυξήσει τις αγορές ιρανικού αργού πετρελαίου χρησιμοποιώντας τα ανεξάρτητα κανάλια πληρωμών της.

ΜΗΝ ΥΠΕΡΕΚΤΕΙΝΕΣΑΙ

Η ευρωπαϊκή ώθηση για οικονομική ανεξαρτησία κάνει αξιοσημείωτα προφητική μια ομιλία του Αμερικανικού υπουργού Οικονομικών, Jack Lew, το 2016. Προειδοποίησε [9] για τους κινδύνους της «υπερέκτασης» και «υπερβολικής χρήσης» των κυρώσεων. Υποστήριξε ότι εάν άλλες χώρες αισθανθούν ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες εφαρμόζουν κυρώσεις «για ακατάλληλους λόγους -δευτερεύουσες κυρώσεις ειδικότερα- δεν θα πρέπει να εκπλαγούμε αν ψάξουν για τρόπους αποφυγής επιχειρηματικών δραστηριοτήτων στις Ηνωμένες Πολιτείες ή σε δολάρια ΗΠΑ».

Αυτό ακριβώς συμβαίνει σήμερα. Όταν οι χώρες βλέπουν το αμερικανικό χρηματοπιστωτικό σύστημα όχι ως δημόσιο αγαθό αλλά ως γεωπολιτικό εργαλείο που η Ουάσιγκτον χειρίζεται μονομερώς, θα λάβουν μέτρα για να μειώσουν την έκθεσή τους σε αυτό. Η Ευρώπη έχει μπει καθυστερημένα στο παιχνίδι δεδομένου ότι κυρίως ευθυγραμμιζόταν με τις Ηνωμένες Πολιτείες σχετικά με τις κυρώσεις. Αλλά τώρα που αποφάσισε να αμφισβητήσει την υπεροχή των ΗΠΑ, το χρηματοοικονομικό και οικονομικό της μέγεθος και οι δυνατότητες του ευρώ ως εναλλακτική λύση έναντι του δολαρίου σημαίνουν ότι οι ενέργειές της θα έχουν σημασία.

Για να επιτύχει τις προσπάθειες αντιστάθμισής της, η Ευρώπη χρειάζεται συμμάχους. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η αναφορά του Maas σε μια «συμμαχία της πολυμέρειας» είναι πολύ περισσότερο από την συνήθη συζήτηση της Γερμανίας για την διεθνή συνεργασία ως αυτοσκοπό. Ο Μάας ξεκάθαρα φαντάζεται [10] μια «συμμαχία χωρών που υπερασπίζεται από κοινού τους υπάρχοντες κανόνες και συνεχίζει να τους αναπτύσσει όπου αυτό είναι απαραίτητο» και που «δείχνει αλληλεγγύη όταν το διεθνές δίκαιο καταπατείται μπροστά στο κατώφλι του άλλου». Έχει ήδη προσεγγίσει τον Καναδά και την Ιαπωνία και αυτή η χαλαρή συμμαχία είναι, όπως λέει, «ανοιχτή σε όσους πιστεύουν ακράδαντα στην πολυμέρεια». Ωστόσο, υπάρχει ήδη πρόβλημα μεταξύ των φίλων. Η γερμανική κυβέρνηση απέτυχε να εκδώσει μια συμπαγή δήλωση υποστήριξης με τον Καναδά σε απάντηση των επιθετικών ενεργειών της Σαουδικής Αραβίας τις τελευταίες εβδομάδες, παρόλο που η Καναδή υπουργός Εξωτερικών Chrystia Freeland ήταν η τιμώμενη προσκεκλημένη στην συνεύρεση των Γερμανών πρεσβευτών στο Βερολίνο αυτή την Δευτέρα. Αυτό ήταν κακό ξεκίνημα για μια συμμαχία που στοχεύει να προστατεύσει το πολυμερές σύστημα από τις καταστρεπτικές φιλοδοξίες της διοίκησης Trump.

Η ΜΟΙΡΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ

Οι προτάσεις του Μάας προσθέτουν ουσία στην έκκληση της Γερμανίδας καγκελαρίου Άνγκελα Μέρκελ [11] στις αρχές του 2017, ώστε η Ευρώπη να πάρει την μοίρα της περισσότερο στα χέρια της. Το όραμά του Μάας για οικονομική ανεξαρτησία έχει σχεδιαστεί για έναν κόσμο στον οποίο η Ευρώπη αντιμετωπίζει όχι μόνο την Κίνα και την Ρωσία ως αυταρχικούς αμφισβητίες, αλλά και τις Ηνωμένες Πολιτείες που προς το παρόν έχουν ανταλλάξει τον ρόλο τους ως καλοπροαίρετος ηγεμόνας για το άσχημο πρόσωπο του «Πρώτα η Αμερική». Η αντιστάθμιση με τις Ηνωμένες Πολιτείες είναι μια λογική στρατηγική. Αλλά δεν είναι όλοι συστρατευμένοι στην Γερμανία. Μερικοί ελπίζουν να επιστρέψουν σε μια περασμένη εποχή της υπερατλαντικής άνεσης αφότου ο Trump φύγει από την εξουσία και θεωρούν μια προσέγγιση αντιστάθμισης ως υπερβολικά συγκρουσιακή. Εν τω μεταξύ, οι εθνικιστές και στην ακροαριστερά (Die Linke) και στην ακροδεξιά (Alternative für Deutschland) προτείνουν την ευθυγράμμιση της Γερμανίας με τη Μόσχα ή το Πεκίνο, προκειμένου να αντισταθμίσουν τις Ηνωμένες Πολιτείες. Αλλά καμιά από αυτές τις προσεγγίσεις δεν προσφέρει μια βιώσιμη εναλλακτική λύση έναντι της επένδυσης στην ευρωπαϊκή αυτονομία. Επιπλέον, στην Γαλλία του Macron, η Γερμανία έχει έναν εταίρο που έχει κίνητρο όχι, όπως συνήθιζε η Γαλλία, την ιδεολογική αναζήτηση της μεγαλοπρέπειας αλλά τον ρεαλισμό.

Υπάρχουν πολλοί λόγοι να πιστεύουμε ότι η Γερμανία και η ΕΕ δεν θα καταφέρουν την δημιουργία μιας πιο ικανής και αυτόνομης Ευρώπης. Αλλά αυτό δεν είναι λόγος για να μην γίνει η προσπάθεια. Εάν η Ευρώπη πετύχει, θα αποκτήσει μεγαλύτερη ισχύ για τον εαυτό της. Και αν η οικονομική ανεξαρτησία συνδυαστεί με ισχυρότερες στρατιωτικές ικανότητες, θα γίνει επίσης καλύτερος εταίρος για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Οποιαδήποτε λογική διοίκηση των ΗΠΑ θα προτιμούσε συνεργάτες που έχουν αυτοπεποίθηση, με δικές τους δυνατότητες, παρά γκρινιάρηδες τζαμπατζήδες.

Στα αγγλικά: https://www.foreignaffairs.com/articles/europe/2018-08-31/europes-quest-…

Σύνδεσμοι:
[1] http://www.elysee.fr/declarations/article/discours-du-president-de-la-re…
[2] https://www.auswaertiges-amt.de/en/newsroom/news/maas-freeland-ambassado…
[3] https://global.handelsblatt.com/opinion/making-plans-new-world-order-ger…
[4] http://henryfarrell.net/wp/wp-content/uploads/2018/05/Weaponized-Interde…
[5] https://www.theguardian.com/world/2018/may/11/europe-prepares-countermea…
[6] https://global.handelsblatt.com/opinion/making-plans-for-a-new-world-ord…
[7] https://www.zeit.de/2018/36/aussenpolitik-handelsstreit-donald-trump-hei…
[8] http://www.spiegel.de/wirtschaft/soziales/iranischer-bargeldtransfer-bun…
[9] https://www.treasury.gov/press-center/press-releases/Pages/jl0398.aspx
[10] https://www.auswaertiges-amt.de/en/newsroom/news/maas-japan/2121846
[11] https://www.politico.eu/article/angela-merkel-europe-cdu-must-take-its-f…

Μπορείτε να ακολουθείτε το «Foreign Affairs, The Hellenic Edition» στο TWITTER στην διεύθυνση www.twitter.com/foreigngr αλλά και στο FACEBOOK, στην διεύθυνση www.facebook.com/ForeignAffairs.gr και στο linkedin στην διεύθυνση https://www.linkedin.com/company/foreign-affairs-the-hellenic-edition

«Η Ευρωπαϊκή Ένωση για να επιβιώσει έχει ανάγκη από καλές πρακτικές κι όχι από αριστερίστικους μύθους ή ακροδεξιά αναθέματα»

Από

anixneuseis

September 4, 2018

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου [email protected] www.kalkis.eu

Στις 25-04-2016 ανέφερα στις Ανιχνεύσεις (http://www.anixneuseis.gr/?p=143496) ένα διάσημο παράδειγμα κοινωνικής ενσωμάτωσης προσφύγων στο χωριό της Καλαβρίας Riace το οποίο στις μέρες μας ήρθε πάλι στην επικαιρότητα, όμως με αρνητικό τρόπο, σύμφωνα με το σχετικό ρεπορτάζ της Margherita Nasi στον ηλεκτρονικό LE MONDE στις 31-08-2018 με τίτλο : «Στην Ιταλία, ο Salvini απειλεί τη μεταναστευτική ουτοπία του χωριού Riace» και υπότιτλο : «Ο ιταλός υπουργός Εσωτερικών έκοψε τα κονδύλια σε αυτό το χωριό, διάσημο για την υποδοχή των μεταναστών».

Ο γράφων είχε την ευκαιρία να το γνωρίσει από κοντά. Επισκέφτηκα το Riace μαζί με τους αλλοδαπούς εταίρους μου από την Ελλάδα, τη Γαλλία, την Ιταλία, την Ισπανία, την Κύπρο και τη Σλοβενία το 2016, χάρη στο υλοποιηθέν διεθνικό κοινοτικό έργο PhiloxeniaPlus (https://kalkis.eu/category/ellinika/ta-prosfata-schedia/philoxeniaplus-el/) το οποίο είχα την τιμή να συντονίσω. Πρόκειται για ένα παράδειγμα έντονου αυτοδιοικητικού βολονταρισμού Υποδοχής προσφύγων του Δημάρχου Domenico Lucano (ο οποίος διακρίνεται δίπλα, να κραδαίνει ένα από τα τοπικά νομίσματα που δημιούργησε και εφαρμόζει) τον οποίο το διάσημο αμερικάνικο περιοδικό Forbes κατέταξε το 2016 μεταξύ των 50 σπουδαιότερων προσωπικοτήτων του κόσμου !

Περί τίνος πρόκειται ;

Το Riace λοιπόν είναι ένα ιταλικό χωριό των 1.700 κατοίκων (όταν πήγα εγώ εκεί είχε αυτόν πληθυσμό, σήμερα έχει 2.000 κατοίκους σύμφωνα με τα στοιχεία της Margherita Nasi, άρα έχουμε αύξηση πληθυσμού) το οποίο, υπό την ηγεσία του εν λόγω Δημάρχου του, ειδικεύτηκε από το 1998 και δώθε στην Υποδοχή προσφύγων στα πλαίσια της καταπολέμησης της ερήμωσής του. Τότε (Φεβρουάριος 2016) φιλοξενούσε 250 περίπου πρόσφυγες, συν 50 ασυνόδευτους ανήλικους που παραμένουν εκεί μέχρι την ενηλικίωσή τους. Αυτοί οι πρόσφυγες ήταν κυρίως Κούρδοι από την Τουρκία και το Ιράν, κι όχι μόνο. Σήμερα (20 χρόνια από τότε που ξεκίνησε αυτή η «ουτοπική» εμπειρία) κατά την Margherita Nasi οι πρόσφυγες αριθμούν τους 165, εκ των οποίων 50 είναι παιδιά και 80 κοινωνικοί εργαζόμενοι, από το Αφγανιστάν, τη Σομαλία, τη Νιγηρία…

Στις όχθες του παραθαλάσσιου Riace το 1972 ανακαλύφθηκαν τα δυο θαυμάσια διπλανά μπρούτζινα αγάλματα (di bronzi di Riace, λέγονται στα ιταλικά) τα οποία επισκέφτηκα, όπως και 1,5 εκατομμύριο άλλοι επισκέπτες κι έτσι η εν λόγω περιοχή εξελίχθηκε και σε τουριστική περιοχή, πέραν του ότι ήταν πρωτοπόρος στην Ιταλία, αφού το σχετικό ιταλικό εθνικό πρόγραμμα υποδοχής προσφύγων ξεκίνησε μόλις το 2001, δηλαδή 3 χρόνια μετά τις πρώτες αφίξεις των προσφύγων στο χωριό. Οι πρόσφυγες ζουν σε εγκαταλελειμμένα σπίτια δημοτών, αφού οι ιδιοκτήτες τους έχουν δώσει τη συγκατάθεσή τους στην Κοινότητα. Εν αναμονή της διευθέτησης των εγγράφων παραμονής τους και των εθνικών επιδοτήσεων από το πρόγραμμα SPRADE, κάθε πρόσφυγας ελάμβανε το 2016 μηνιαίες παροχές, σε τοπικό νόμισμα που δημιουργήθηκε επί τούτου, για τη διαμονή του μέχρι τις 250 μονάδες …το άτομο. Το εν λόγω νόμισμα (που φέρει διάσημες φιγούρες, όπως π.χ. του Che Guevara, του δολοφονηθέντος από τη Μαφία το 1978 δημοσιογράφου Peppino Impastato ή του κομμουνιστή Antonio Gramsci) στη συνέχεια ήταν ανταλλάξιμο από τους τοπικούς επιχειρηματίες, όταν οι επιδοτήσεις για τους πρόσφυγες καταβάλλονταν στο Δήμο Riace. Έτσι, αυτό το τοπικό χρήμα επιτρέπει από τη μια στους πρόσφυγες να κάνουν τα αναγκαία ψώνια τους και από την άλλη στο τοπικό μικρεμπόριο να διατηρεί τη ζωτικότητά του. Ενώ οι αρμόδιες ιταλικές εθνικές αρχές αποφάσιζαν σχετικά με το τελικό στάτους του πολιτικού πρόσφυγα. Οι 300 νεοεισελθόντες εργάζονταν κυρίως σε αγροτο-κτηνοτροφικές εργασίες, στην συλλογή των απορριμμάτων, αλλά και στην κατοίκον βοήθεια των ηλικιωμένων ή έγιναν αυτό-απασχολούμενοι χειροτέχνες κεραμικής, γυαλιού και ραπτικής αναβιώνοντας έτσι τα επαγγέλματα του μακρινού παρελθόντος.

Τι συνέβη πρόσφατα και κινδυνεύει το εικοσάχρονο αυτό πείραμα ;

Ενώ λοιπόν το Riace χρηματοδοτείτο, για τα σχέδια κοινωνικής ένταξης που εφάρμοζε, από το «Ειδικό Κέντρο Υποδοχής (CAS)» και του «Συστήματος προστασίας των αιτούντων άσυλο και των προσφύγων (Sprar)», εδώ και δύο χρόνια, «η Νομαρχία της Reggio Calabria αρνείται να χορηγήσει στο Riace τα κονδύλια του CAS, χωρίς καμία δικαιολογία, ενώ μας χρωστάει σχεδόν ένα εκατομμύριο ευρώ», ισχυρίζεται ο

Δήμαρχος Domenico Lucano. Στις αρχές Αυγούστου ο Δήμαρχος μαθαίνει ότι το Υπουργείο Εσωτερικών – με επικεφαλής τον Matteo Salvini – αποκλείει το χωριό του από τα κονδύλια του Sprar 2018, λόγω «παρατυπιών» – ύψους 2 εκατομμυρίων ευρώ. Γεγονός που τον οδήγησε σε προσωρινή απεργία πείνας. Ο διάσημος, για την εφευρετική μεταναστευτική του πολιτική, Domenico Lucano ερευνάται από τη δικαιοσύνη του Locri για ενδεχόμενη κατάχρηση εξουσίας και αισχροκέρδεια. Λέγεται ότι η δήλωση δαπανών για τους πρόσφυγες και οι σχέσεις του Δημάρχου με τους κοινωνικούς εργαζόμενους και τους τοπικούς συνδέσμους στερούνται διαφάνειας. «Αντί να συνάψει συμβάσεις με μεγάλες δομές, ο Δήμαρχος συνεργάστηκε με μικρούς τοπικούς συνεταιρισμούς που δουλεύουν για τους πρόσφυγες και έτσι τον κατηγορούν για Νεποτισμό !», λέει ο Maurizio del Bufalo, συντονιστής του Φεστιβάλ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων της Νάπολη.

Ο Domenico Lucano έχει βέβαια την αλληλεγγύη των δημάρχων της Βαρκελώνης και της Νάπολης, της Ada Colau και του Luigi de Magistris αντίστοιχα. Αλλά επίσης και του προέδρου του «Συνδέσμου Νομικών Μελετών για τη Μετανάστευση» (ASGI), Lorenzo Trucco, ο οποίος καταγγέλλει μια απόφαση «νομικά άδικη» : «Επικρίνουν ότι το Riace δεν συμμορφώθηκε με τις διατυπώσεις, χωρίς να λαμβάνουν υπόψη την ποιότητα ενός κοινωνικού έργου το οποίο κατέστησε το αδύνατο δυνατό σε μια περιοχή που πλήττεται από την ανεργία και το οργανωμένο έγκλημα». «Τα πάντα είναι διαφανή, το σύστημα είναι διαυγές», υπογραμμίζει ο Lorenzo Trucco, ο οποίος καταγγέλλει τη διόγκωση των εκθέσεων ελέγχου της Νομαρχίας. «Έγινε μια πρώτη έκθεση, που προκάλεσε μεγάλο θόρυβο και ήταν πολύ επικριτική για το μοντέλο του Riace . Ο Νομάρχης όμως ηρνείτο να διαβιβάσει μια δεύτερη έκθεση που υπογράμμιζε την αξία αυτού του μοντέλου».

«Υπάρχει πολιτική βούληση να καταπνιγεί το μοντέλο Riace, το οποίο έρχεται σε αντίθεση με την ξενοφοβική γραμμή της κυβέρνησης», δήλωσε ο πρόεδρος της περιφέρειας της Καλαβρίας, Mario Oliverio (από το Δημοκρατικό Κόμμα της αριστεράς). Ο Matteo Salvini δεν κρύβει την περιφρόνησή του για τον Domenico Lucano, τον οποίο χαρακτήρισε «ένα μηδενικό» σε ένα βίντεο τον Ιούνιο. «Ακόμα και η τηλεταινία για το Riace που επρόκειτο να προβληθεί στη Rai αναβλήθηκε, με πρόσχημα ότι υπάρχει σε εξέλιξη μια σχετική έρευνα. Αρνούνται να δείξουν μια εμπειρία στην οποία η μετανάστευση δεν ομοιοκαταληκτεί με την εγκληματικότητα και την αταξία », λέει ο Oliverio, πριν ρίξει λίγο περισσότερο λάδι στη φωτιά:« Ελπίζω ότι το κίνημα των 5 αστέρων [το αντισυστημικό M5S] να τολμήσει να τοποθετηθεί». Αναφορικά με το ζήτημα του προσφυγικού, η θέση του M5S, που συγκυβερνά με τον Salvini, δεν είναι πράγματι η πιο συνεπής και ο εκπρόσωπος του, ο Romolo Perrotta, τάχθηκε με αυτούς που υποστηρίζουν το δήμαρχο του Riace. «Στο κίνημα, δεν υποστηρίζουν όλοι την πολιτική του Salvini κατά των μεταναστών», λέει.

Οι χωρικοί του Riace είναι διχασμένοι σήμερα επί αυτού του θέματος. «Εγώ γεννήθηκα εδώ, ποτέ δεν έχω ταξιδέψει, και πρόκειται για ένα θαύμα. Ως παιδί, γνώρισα μόνο αποχαιρετισμούς : όλοι πήγαιναν να βρουν δουλειά αλλού. Ως έφηβη, δεν είχα τίποτα να κάνω, από τις 6 η ώρα το απόγευμα, οι δρόμοι ήταν έρημοι. Οι αφίξεις των προσφύγων έχουν αναζωογονήσει το χωριό», λέει η Angela, η οποία εργάζεται στο εργαστήριο πλεκτικής. Όμως η Memma, η μπακάλισσα, φοβάται το χειρότερο: «Έχει περάσει ένας χρόνος από τότε που έδωσα δωρεάν φαγητό, εν αναμονή της απεμπλοκής των επιδοτήσεων. Αν δεν έρθουν τα χρήματα, τι θα συμβεί;», αναρωτιέται, σύμφωνα με το ρεπορτάζ της Margherita Nasi. Στα μπαρ στα οποία συχνάζουν άτομα από τα παλιά, πίνοντας μπύρες για να περάσει η ώρα, τα σχόλια για το εν λόγω κοινωνικό μοντέλο είναι λιγότερο θετικά. Ο Antimo μετανάστευσε στη Γερμανία το 1968, αλλά επιστρέφει κάθε χρόνο για τις καλοκαιρινές του διακοπές στο Riace όπου γεννήθηκε. Ο δήμαρχος, πιστεύει, έχει ξεχάσει τους άλλους ντόπιους κατοίκους: «Όλοι αυτοί οι μετανάστες που περνούν την ημέρα τους στο κινητό τους, πληρώνουν όπως εγώ τη συλλογή των σκουπιδιών;», διερωτάται. Από το σημείο αυτό μέχρι την ψήφο στη Λέγκα η απόσταση ήταν μόνο ένα βήμα που έκαναν οι 65 κάτοικοι του χωριού στις εκλογές του Μαρτίου 2018. Το εν λόγω κόμμα τρίβει τα χέρια του. «Ο Τύπος μιλά για άλλη μια φορά για το Riace και τον δήμαρχό του ο οποίος παίζει το θύμα με την ψευδο-απεργία πείνας του. Αλλά αν υπάρχει ένα πράγμα που δείχνει το εξαιρετικό εκλογικό μας αποτέλεσμα, αυτό το πολύ περίφημο μοντέλο δεν είναι πια πιστευτό στα μάτια των πολιτών», ισχυρίζεται ο τοπικός συντονιστής της Λέγκας, Claudio Falchi, στον τοπικό Τύπο.

Αναφορικά δε με τον Matteo Salvini, που προσκλήθηκε από τον συγγραφέα Roberto Saviano (υποστηρικτής) να επισκεφθεί το Riace, αυτός απάντησε στις 25 Αυγούστου: «Θα πάω στην Καλαβρία για να συναντηθώ με όλους τους δημάρχους που φροντίζουν τους Ιταλούς, τους Καλαβριτινούς και όχι αυτούς που κάνουν business με τη μετανάστευση». «Το ζήτημα της μετανάστευσης καθορίζει τώρα ολόκληρη την πολιτική συζήτηση, που επέτρεψε σε ένα άτομο που κατέκτησε μόνο το 17% των ψήφων να κυβερνά σήμερα τη χώρα», απαντάει ο Δήμαρχος Domenico Lucano, ταυτόχρονα ρεαλιστής και ονειροπόλος : «Σταματώ την απεργία πείνας, όχι όμως την εξέγερση. Πρέπει να τρέξουμε στο κατόπι της ουτοπίας», αναφέρει το ρεπορτάζ της Margherita Nasi.

Ο γράφων είναι κατά όσων αποδεδειγμένα βάζουν το χέρι τους στο μέλι, λόγω της θέσεώς τους. Με την έννοια αυτή δεν αθωώνω ούτε καταδικάζω προκαταβολικά τον Δήμαρχο του Riace. Αν όντως καταχράστηκε πόρους, προοριζόμενους για την επαγγελματική και κοινωνική ένταξη προσφύγων, να πληρώσει ποινικά και πολιτικά. Αν αθωωθεί όμως από την ιταλική δικαιοσύνη που τον ερευνά, το εικοσάχρονο πείραμά του νομίζω ότι αξίζει της προσοχής μας ως «καλή πρακτική», με την προϋπόθεση βέβαια ότι θα πάψει να είναι πλέον πριμοβίωτο. Οι φιλοξενούμενοι πρόσφυγες θα ζουν από την αμοιβή της εργασίας τους ή το κέρδος της επιχειρηματικότητάς τους. Τώρα εξάλλου που ο Matteo Salvini κόβει τις σχετικές επιδοτήσεις που χορηγούνταν επί 20 χρόνια θα αποδειχθεί η οικονομική βιωσιμότητα ή μη του εν λόγω δύσκολου εγχειρήματος.

Όσο για την πολιτική αξιοπιστία του ανατέλλοντος στην Ευρώπη ξενοφοβικού αστέρος Matteo Salvini, που πρόσφατα συνήψε ευρω-εκλογικό άξονα με τον Ούγγρο πρωθυπουργό Victor Urban (βλέπε http://www.anixneuseis.gr/?p=194969), νομίζω ότι θα κριθεί πολύ σύντομα. Υποσχέθηκε προεκλογικά να εκδιώξει 500.000 πρόσφυγες από την Ιταλία. Και αντ’αυτού δέχεται τελικά κι άλλους πρόσφυγες, από τότε που ανέλαβε τη σχετική αρμοδιότητα, έστω και σε μικρές ομάδες. Για τη χριστή οικονομική διαχείριση των ακροδεξιών ευρωπαίων, σας παραπέμπω στο πρόσφατο άρθρο μου στις Ανιχνεύσεις την 1^η Ιουνίου 2018 http://www.anixneuseis.gr/?p=190680. Θα περιμένω και σε αυτήν την περίπτωση τα αποτελέσματα της δικαιοσύνης.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση για να επιβιώσει σήμερα έχει ανάγκη από καλές πρακτικές κι όχι από αριστερίστικους μύθους ή ακροδεξιά αναθέματα.

Τηλεοπτική αποκάλυψη του ανύπαρκτου “Μακεδονικού” Έθνους.

Από

anixneuseis

September 4, 2018

Κωνσταντίνος Χολέβας – Πολιτικός Επιστήμων

Είδατε το νέο τηλεοπτικό διαφημιστικό μήνυμα, με το οποίο ο Σκοπιανός Πρωθυπουργός προπαγανδίζει υπέρ της Συμφωνίας των Πρεσπών; Για να ψηφίσουν οι συμπολίτες του υπέρ της Συμφωνίας στο δημοψήφισμα της 30.9.2018, ο Ζάεφ παρουσιάζει το σύνθημα της Ευρωπαϊκής Μακεδονίας, πουθενά δεν γίνεται λόγος για «Βόρεια Μακεδονία». Είναι προφανές ότι ο ορος «Βόρεια» μπήκε στη συμφωνία απλώς και μόνο για να έχει κάτι να παρουσιάσει ως επιτυχία ο κ. Τσίπρας. Στην πράξη οι Σκοπιανοί έχουν ήδη αποφασίσει την ταχεία έκλειψη και απόρριψη του γεωγραφικού προσδιορισμού.

Από πλευράς ιστορικής είναι σαφής η εμμονή του Ζάεφ και του επιτελείου του στην σκοπιανοποίηση των Αγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου, τους οποίους χαρακτηρίζουν ως ιδρυτές και πατέρες του «μακεδονικού» έθνους. Η ελληνική κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι με τη Συμφωνία προστάτευσε την αρχαία ελληνική ιστορία. Ακόμη κι αν δεχθούμε ότι ισχύει κάτι τέτοιο, η ουσία είναι ότι οι κ.κ. Τσίπρας και Κοτζιάς παραχώρησαν στα Σκόπια τη Χριστιανική, Βυζαντινή και Νεώτερη ιστορία της Μακεδονίας. Το κείμενο των Πρεσπών αποτυπώνει την αντίληψη πολλών στελεχών και διανοουμένων του ΣΥΡΙΖΑ περί ασυνέχειας του Ελληνικού Έθνους. Από τον Περικλή μεταβαίνουν στον Κολοκοτρώνη. Γι’ αυτό και ελαφρά τη καρδία επιτρέπουν στον Ζάεφ να διαφημίζει στο τηλεοπτικό σποτ το έργο των δύο Θεσσαλονικέων αδελφών ως επίτευγμα του «μακεδονικού» έθνους. Όμως οι Άγιοι ήσαν Έλληνες και εστάλησαν σε διάφορες ιεραποστολές από τον Πατριάρχη και τον Αυτοκράτορα της Κωνσταντινουπόλεως κατά τον 9ο αιώνα.

Όσον αφορά στη νεώτερη ιστορία του κατασκευασμένου έθνους ο Ζάεφ προβάλλει στο τηλεοπτικό φιλμάκι του τον Κρστε Μισίρκοφ. Πρόκειται για έναν διανοούμενο που δραστηροποιήθηκε στις αρχές του 20ού αιώνα και τον οποίο θεωρεί η ηγεσία των Σκοπίων ως θεμελιωτή της σύγχρονης «μακεδονικής» ταυτότητας. Όσοι ασχολούνται με την ιστορία των Βαλκανίων γνωρίζουν καλά ότι ο Μισίρκοφ έχει δημοσιεύσει πολλά κείμενα, στα οποία δηλώνει Βούλγαρος και υπεραμύνεται των Βουλγαρικών απόψεων στο Μακεδονικό. Κατά καιρούς είχε ξαφνικές μετακινήσεις προς τον «μακεδονισμό» που χαροποιούν τη σκοπιανή προπαγάνδα, αλλά αυτές οι εναλλαγές στις απόψεις του καταδεικνύουν πόσο σαθρά είναι τα θεμέλια του τεχνητού έθνους, το οποίο κατασκεύασε ο Τίτο το 1944.

Δύο Έλληνες Ορθόδοξοι ιεραπόστολοι και ένας Βουλγαρόφρων με οβιδιακές μεταμορφώσεις χρησιμοποιούνται από τον Ζόραν Ζάεφ ως επιχειρήματα υπάρξεως του «μακεδονικού» έθνους. Κι όμως σ’ αυτό το εθνολογικό συνονθύλευμα η ελληνική κυβέρνηση παραχωρεί μακεδονική εθνότητα, ταυτότητα και γλώσσα. Η Συμφωνία των Πρεσπών βλάπτει σοβαρά τον Ελληνισμό!

Άρθρο στην ιστοσελίδα thepresident.gr – 3/9/2018

1...2,7682,7692,770...3,032 Σελίδα 2,769 από 3,032

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Το πανηγύρι των άστρων

του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ.

Παίγνια πολέμου στα Βαλκάνια

του Δημήτρη Τσαϊλά*

Παρασκευή 07 Σεπτεμβρίου 2018

Κάτι συμβαίνει στις ΗΠΑ

I Am Part of the Resistance Inside the Trump Administration

Η Γερμανία θέλει να ελέγξει τις «τσέπες» της Ευρώπης

Αγγελική Παπαμιλτιάδου[email protected] euro2day.gr

Βιέννη ανταπόκριση,

Η «διάλυση» του γραφείου Γιούνκερ

Ο «αγαπητός» κ. Βέμπερ

Η μυστική συνάντηση του Καλοκαιριού

America’s Global Engagement

The myth of disengagement derives from American rhetoric and not American actions.

Αντί 500 καφέδες στο Μανχάτταν, επέλεξες 500 σκοπιές για την Κύπρο! Περήφανος Πολίτης!

Oι φιλελεύθεροι, οι εθνικιστές και η μάχη για τη Γερμανία

US, Greece look at increasing military presence amid tension with Turkey

By: Tara Copp

Η αναζήτηση της Ευρώπης για οικονομική ανεξαρτησία

Οι Βρυξέλλες θα το βρουν δύσκολο να αψηφήσουν την Ουάσιγκτον -αλλά πρέπει να το προσπαθήσουν

«Η Ευρωπαϊκή Ένωση για να επιβιώσει έχει ανάγκη από καλές πρακτικές κι όχι από αριστερίστικους μύθους ή ακροδεξιά αναθέματα»

Τηλεοπτική αποκάλυψη του ανύπαρκτου “Μακεδονικού” Έθνους.