Λόγω του τεράστιου ενδιαφέροντος που έχει προκληθεί, καταθέτω ένα σχόλιο το οποίο δημοσιεύθηκε χθές (6 Σεπτ. 2018) στην ιστοσελίδα της γνωστής Αμερικανικής εφημερίδας “The New York Times”.
Σύμφωνα με τους εκδότες της εφημερίδας, το ΑΝΩΝΥΜΟ αυτό σχόλιο είναι γραμμένο από ανώτατο αξιωματούχο της κυβ. Η.Π.Α. Προέδρου Τράμπ, ο/η οποίος(α) μπορεί να δουλεύει και μέσα στον ίδιο τον Λευκό Οίκο.
Αυτό το σχόλιο είναι ΠΑΡΑΛΛΗΛΟ με την επικείμενη έκδοση βιβλίου από τον γνωστό δημοσιογράφο κι εκδότη της εφημερίδας “The Washington Post” Κο. Bob Woodward για τα “κακώς κείμενα” στον Λευκό Οίκο.
Ο Κος. Woodward είναι ένας από τους δύο δημοσιογράφους της “Washington Post” οι οποίοι σε νεαρότερη ηλικία απεκάλυψαν με την βοήθεια ενός στελέχους του FBI το σκάνδαλο Watergate το οποίον οδήγησε στην παραίτηση του Προέδρου Ρίτσαρντ Νίξον το 1974 (σχεδόν παράλληλα με την Τουρκική εισβολή στην Κύπρο).
Ο άγνωστος αρθρογράφος – σχολιαστής εξηγεί ότι λόγω ελλειμματικού χαρακτήρα και των ανισόρροπων προσωπικών τάσεων του Προέδρου Τράμπ, ο στενός του κύκλος εξασκεί μία “εσωτερική διαχείριση” της διακυβέρνησης των Η.Π.Α. ώστε να γίνεται πρόληψη κι αποφυγή καταστροφικών αποφάσεων “της στιγμής”.
Ο άγνωστος αρθρογράφος χαρακτηρίζει αυτές τις κινήσεις ως μία διαφορετική μορφή εσωτερικής “αντίστασης” (“resistance”).
Τα σχόλια αυτά ΠΑΡΑΛΛΗΛΙΖΟΥΝ το τι γράφει στο βιβλίο του ο Κος. Woodward, και μέρος του βιβλίου του αναφέρει ότι ο ίδιος ο ΥΠΕΘΑ Η.Π.Α. Μάτις έχει ΑΡΝΗΘΕΙ να εκτελέσει διαταγές του Προέδρου Τράμπ. (ΣΗΜ.: Δεν έχει αναφερθεί ακόμα στον τύπο ποιές ήταν αυτές οι διαταγές και το βιβλίο δεν έχει κυκλοφορήσει ακόμα. Εύχομαι αυτές οι διαταγές να μην αφορούσαν κάποια πολεμική ενέργεια ή στρατιωτική επιχείρηση εναντίον του Ιράν για εύλογους βέβαια λόγους.)
Εκείνο βέβαια που επισημαίνει ο άγνωστος αρθρογράφος είναι η ΔΙΑΙΡΕΣΗ των κατευθύνσεων πολιτικής των Η.Π.Α., ιδιαίτερα της ΕΞΩΤΕΡΙΚΗΣ πολιτικής, στην “γραμμή” του Προέδρου Τράμπ (με όλα τα σχετικά παρατράγουδα), και της “παραδοσιακής – επίσημης” γραμμής των θεσμικών κυβερνητικών οργάνων της κυβ. Η.Π.Α.
ΣΗΜ.: Αυτό βέβαια είχε φανεί από την αρχή της διακυβέρνησης Τράμπ και φυσικά κατέληξε σε αρκετές και τρανταχτές παραιτήσεις όπως αυτή του τέως ΥΠΕΞ Η.Π.Α. Τίλερσον και πιο πρόσφατα του τέως Συμβούλου Εθνικής Ασφάλειας Στρ. ΜακΜάστερ (με την ανάληψη της θέσης από τον ακροσυντηρητικό Τζών Μπόλτον, γνωστό μέλος της ομάδας του τέως Αντιπροέδρου Η.Π.Α. Τσαίνεϋ – εισβολή στο Ιράκ, κ.λ.π.).
ΣΗΜ.: Τα ερωτήματα βέβαια παραμένουν στο τί μπορεί να σημαίνουν όλα αυτά για τα θέματα εθνικής ασφάλειας Ελλάδας – Κύπρου.
Ο άγνωστος αξιωματούχος συγγραφέας επισημαίνει τον γνωστό θαυμασμό που τρέφει ο Τράμπ για αυταρχικούς ηγέτες, Πούτιν συμπεριλαμβανομένου. Ο ΄΄μεγάλος Σουλτάνος΄΄ Ερντογκάν ανήκει στην ίδια κατηγορία και παρά τις πρόσφατες προστριβές (υπόθεση του κατηγορηθέντος Αμερικανού πάστορα στην Σμύρνη), ο Τράμπ πάντα έχει “οξεία ακοή” ακόμα σε ό,τι αφορά “προσωπικά μπαξίσια”.
Από την άλλη μεριά, παρά τις “αλλαγές ιδεολογικής κατεύθυνσης” του Ερντογκάν, τα θεσμικά όργανα εθνικής ασφάλειας κι εξωτερικής πολιτικής των Η.Π.Α. εξακολουθούν να λειτουργούν με τις (εσφαλμένες) προδιαγραφές ότι οι Η.Π.Α. “χρειάζονται” την Τουρκία. Αυτό βέβαια δυσκολεύει τις προβλέψεις για το “ποιά θέση θα πάρει η Αμερική” ιδιαίτερα όταν υπάρξει μία καινούργια κρίση με τους “γείτονες” στο Αιγαίο ή/και στην Κύπρο. Παράδειγμα, η πρόσφατη απόφαση Ελληνικού ανωτάτου δικαστηρίου για την απέλαση Ρώσου υπηκόου πίσω στην Ρωσία ενώ οι Η.Π.Α. και η Γαλλία ζητούσαν την έκδοσή του στις εκατέρωθεν χώρες (εγκληματικές ενέργειες μέσω Η/Υ), έλαβε άσχημη κριτική εδώ.
Όμως, ο Πρόεδρος Τράμπ πρέπει να χαίρεται και να ευγνωμονεί τις Ελληνικές δικαστικές αρχές δεδομένου ότι το εν λόγω καταζητούμενο άτομο, θα ανακρίνονταν από την ομάδα του ειδικού ομοσπονδιακού εισαγγελέα ο οποίος ερευνά την παράνομη Ρωσική ανάμιξη στις Αμερικανικές προεδρικές εκλογές του 2016 και την ενδεχόμενη Ρωσική συνεργασία με την τότε προεκλογική εκστρατεία του Τράμπ.
Ως είναι γνωστό, το ΥΠΕΘΑ Η.Π.Α. – για δικούς του τιμολογιακούς λόγους αγοράς Α/Φ – έχει δημοσιοποιήσει τις διαθέσεις εξαγωγής των Α/Φ F-35 προς Τουρκία παρά τις αντιδράσεις και την σχετική νομοθεσία στην ομοσπονδιακή Βουλή και Γερουσία των Η.Π.Α.
