Αρχική Blog Σελίδα 2768

UN Begins Talks on World’s First Treaty to Regulate High Seas

Από
anixneuseis
-
0
By Thalif DeenReprint 

A trawler in Johnstone Strait, BC, Canada. Human activities such as pollution, overfishing, mining, geo-engineering and climate change have made an international agreement to protect the high seas more critical than ever. Credit: Winky/cc by 2.0

UNITED NATIONS, Sep 7 2018 (IPS) – After several years of preliminary discussions, the United Nations has begun its first round of inter-governmental negotiations to draft the world’s first legally binding treaty to protect and regulate the “high seas”—which, by definition, extend beyond 200 nautical miles (370 kilometers) and are considered “international waters” shared globally.

“The high seas cover half our planet and are vital to the functioning of the whole ocean and all life on Earth. The current high seas governance system is weak, fragmented and unfit to address the threats we now face in the 21stt century from climate change, illegal and overfishing, plastics pollution and habitat loss”, says Peggy Kalas, Coordinator of the High Seas Alliance, a partnership of 40+ non-governmental organisations (NGOs) and the International Union for the Conservation of Nature (IUCN).

“This is an historic opportunity to protect the biodiversity and functions of the high seas through legally binding commitments” she added.

The two-week Intergovernmental Conference (IGC), which concludes 17 September, is described as the first in a series of four negotiating sessions which are expected to continue through 2020.

Asked about the contentious issues facing negotiators, Dr Veronica Frank, Political Advisor at Greenpeace International, told IPS “although it is still early, we can expect that some of the potential issues that will require attention include the relationship between the new Global Ocean Treaty and existing legal instruments and bodies.”

These will include those who regulate activities such as fishing and mining, and what role
these other organizations will play in the management of activities that may impact on the marine environment in future ocean sanctuaries on the high seas.

“Also tricky is the issue of marine genetic resources, especially how to ensure the access and sharing of benefits from their use,” Dr Frank said.

Asked how different the proposed treaty would be from the historic 1994 UN Convention on the Law of the Sea (UNCLOS), Essam Yassin Mohammed, Principal Researcher on Oceans and Environmental Economics at the International Institute for Environment and Development (IIED), told IPS: “This new treaty is particularly significant because it is the first time the high seas will be governed.”

These negotiations are an opportunity, not just to protect the health of the oceans, but also to make sure all countries ― not just the wealthy few ― can benefit from the ocean’s resources in a sustainable way, he pointed out.

“As important as The Law of the Sea is, it only covers the band of water up to 200 miles from the coast. It does not cover the use and sustainable management of biodiversity in areas beyond national jurisdiction,” he added.

While this was acceptable in an era when the technological capacities that enabled people to venture beyond this area were limited, rapid innovation and technological advancement has changed this. Increasingly, economic activities are taking place in the high seas, he noted.

Most are unregulated and pose a major threat to marine biodiversity. It is more urgent than ever to fill this governance gap and monitor and regulate any activity in the high seas and make sure they benefit everyone ― particularly the poorest countries, he argued.

According to the High Seas Alliance, the ocean’s key role in mitigating climate change, which includes absorbing 90% of the extra heat and 26% of the excess carbon dioxide created by human sources, has had a devastating effect on the ocean itself.

Managing the multitude of other anthropogenic stressors exerted on it will increase its resilience to climate change and ocean acidification and protect unique marine ecosystems, many of which are still unexplored and undiscovered. Because these are international waters, the conservation measures needed can only be put into place via a global treaty, the Alliance said.

Dr Frank said the new treaty must create a global process for the designation and effective implementation of highly protected sanctuaries in areas beyond national borders.

Such global process must include the following elements: (a) a clear objective and a duty to cooperate to protect, maintain, and restore ocean health and resilience through a global network of marine protected areas, in particular highly protected marine reserves, and (b) the identification of potential areas that meet the conservation objective.

Asked about the existing law of the sea treaty, she said UNCLOS, which is the constitution of the ocean, sets the jurisdictional framework, ie general rights and obligations of Parties in different maritime zones, including some general obligations to cooperate and protect marine life and marine living resources that also apply to waters beyond national borders.

However, the Convention doesn’t spell out what these obligations entail in practice and puts much more emphasis on the traditional freedoms to use the high seas.

The Convention does not even mention the term biodiversity, she said, pointing out that
the treaty under negotiation will be the third so-called “Implementing Agreement” under UNCLOS – after the agreement for the implementation of Part XI on seabed minerals and one on fish stocks – and it will implement, specify and operationalise UNCLOS broad environmental provisions in relation to the protection of the global oceans.

Dr Frank said this is the first time in history that governments are negotiating rules that will bring UNCLOS in line with modern principles of environmental governance and provide effective protection to global oceans.

The writer can be contacted at [email protected]

UN Begins Talks on World’s First Treaty to Regulate High Seas

Freedom of Navigation and the Environment

Από
anixneuseis
-
0

Photo Credit: Cascadia Research Collective

BY MARK J. VALENCIA

Sep. 07, 2018

The US has long maintained that freedom of navigation (FON) for warships in foreign 200-nautical-mile Exclusive Economic Zones (EEZs) is essentially “absolute.” China and some other countries disagree and have placed some restrictions on the activities of foreign warships and aircraft in their EEZs. But the US is undermining its own position by placing restrictions on its own military’s activities, and by extension those of foreign militaries, in its own EEZ.

Military activities in EEZs were a controversial issue during the negotiation of the text of the 1982 UN Convention on the Law of the Sea (UNCLOS) and continue to be so in state practice. Some coastal states contend that other states cannot carry out military exercises or manoeuvres in or over their EEZs without their consent. Indeed, Bangladesh, Brazil, Cape Verde, Pakistan, Malaysia, Myanmar, Uruguay, and most recently, US ally Thailand have declared that such military activities are not permitted in their EEZs without their consent. This is an extreme position that is protested and often tested by the US and other maritime powers.

A more moderate but still contentious aspect of this debate is whether or not coastal states like China have the right to limit foreign military activities in their own EEZs if they present threats to their marine environments. For the US to impose its own restrictions on such activities in its own EEZ is contrary to its position that FON for warships and warplanes in foreign EEZs cannot be restricted. However, that is exactly what has happened. The US has now designated a critical habitat for the Main Hawaiian Islands insular false killer whale encompassing 17,500 square miles of waters around Hawaii extending well into the US EEZ. The habitat must be “free of anthropogenic noise that would significantly impair the value of the habitat for false killer whale use or occupancy.” This presumably includes the use of explosives and potentially damaging sonar. This is a significant signpost in this long-standing debate in the US — and the world at large. It is not the first such step, and it won’t be the last.

Applicable US law provides that “all US armed forces activities and exercises shall be carried out in a manner that avoids, to the extent practicable and consistent with operational requirement, adverse impacts on resources and qualities.” In 2013, a federal judge sided with environmental groups in their lawsuit against the US government over Navy training exercises off the West Coast involving sonar that they say harms endangered whales, dolphins and other protected marine mammals. Under a negotiated agreement, the US Navy will no longer carry out these tests or training exercises, nor set off explosives, in specified habitats around the Hawaiian Islands and southern California. The US also has a total of 14 national marine protected areas encompassing nearly 800,000 square miles. Much of that is in its EEZ and includes sensitive marine ecosystems in waters off American Samoa, Hawaii, California and Texas. Designation as a protected area does not automatically prohibit military activities. But some protected areas do ban activities that disturb marine mammals, seabirds and sea turtles and even operation of aircraft over certain zones.

Restrictions on military activities in EEZs to protect the environment is a legal trend — at least in the US — and may serve as a precedent and model for other countries, including China. Environmental groups say mid-frequency sonar use by the US Navy has been linked to fatal mass strandings of marine mammals around the world, including in the Bahamas, Greece, the Canary Islands, and Spain. The balance between protection and the activities necessary to maintain “military readiness” is subject to “consultation” between the Pentagon and the appropriate agency to “minimize the impacts of their activities and ensure they are not likely to jeopardize the species.” Of course, this clause opens a large loophole. Nevertheless, it is clear that the US military and those of other nations are being “encouraged” to avoid environmentally deleterious activities within the designated areas, like mammal-damaging sonar, live fire, and the detonation of explosives.

The US or other countries may invoke customary international law that warships have immunity from coastal state jurisdiction. But UNCLOS provides that countries operating such warships are liable for any environmental or other damage caused by their operations.

However, the US continues to assert its expansive interpretation of FON and also continues to carry out intelligence, surveillance and reconnaissance missions in others” EEZs. They do this despite protests by some countries including China that say some of these activities may be violating their domestic laws regarding, among others, protection of their environments. They also say that such activities do not pay “due regard” to the rights and duties of the coastal states as required by UNCLOS, especially their rights and duties to protect their environments including their fish and mammals, and their habitats and ecosystems. The US vigorously protests in word and deed these attempts to limit FON.

But what does the international Law of the Sea community say about this issue? State practice and authoritative commentators are divided on whether military manoeuvres, and particularly those involving the use of weapons, in the EEZs of foreign states without their consent are internationally lawful uses of the sea. They generally agree that simple naval transit and manoeuvres are part of FON. But they do not agree on whether an extended test of weapons, such as laying of depth charges, launching torpedoes, firing artillery or the laying of mines within an EEZ are included among the “normal uses associated with the operation of ships and aircraft.” But if the military activities involve live firing, explosives or sonar that may interfere with or damage mammals and fisheries directly or indirectly, the balance of interests established by UNCLOS Article 59 (Basis for the resolution of conflicts regarding the attribution of rights and jurisdiction in the exclusive economic zone) would likely weigh in favour of the coastal state. While the latter could easily justify its rights and responsibility to ensure the management of its resources and the protection of its marine environment, the user state would have the more difficult task of explaining why its operations have to be conducted within that particular EEZ, and not on the high seas or within its own EEZ. Indeed, one of the lead negotiators on the Law of the Sea for the developing countries,Orrego Vicuna, has stated “that the limitations of military uses in the exclusive economic zone are greater than those applied to similar activities carried out on the high seas,” and that a coastal state could “demand that a warship abandon the exclusive economic zone” if it failed to respect coastal state concerns.

The US or other countries may invoke customary international law that warships have immunity from coastal state jurisdiction. But UNCLOS provides that countries operating such warships are liable for any environmental or other damage caused by their operations. The fact that user states would be liable for damages is an “encouragement” to refrain from such activities. Clearly, constraints on military activities in foreign EEZs to protect the environment are expanding and the US is contributing to this movement. The US Navy should try to get ahead of the curve and cease its resistance to this trend and act pre-emptively to alter or relocate its more egregious environmentally damaging activities in other states’ EEZs. It should then negotiate guidelines that it can live with.

About The Author

Mark J. Valencia

Mark J. Valencia is Adjunct Senior Scholar at the National Institute for South China Sea Studies, Haikou, China.

http://www.ippreview.com/index.php/Blog/single/id/784.html

Η τουρκική απειλή

Από
anixneuseis
-
0

Του Νίκου Ιγγλέση
https://greekattack.wordpress.com

Ο Ελληνισμός βρίσκεται σε ψυχρό, προς το παρόν, πόλεμο με τη νέο-οθωμανική αναθεωρητική Τουρκία, η οποία ήδη διεξάγει εναντίον του υβριδικές επιχειρήσεις. Το θέμα δεν είναι αν θα υπάρξει πολεμική σύγκρουση – περιορισμένη ή γενικευμένη – αλλά το πότε αυτή θα γίνει. Το αναπόφευκτο της σύγκρουσης προκύπτει από τη φιλοδοξία της Τουρκίας να καταστεί περιφερειακή ηγεμονική δύναμη στη Μέση Ανατολή και σε Ανατολική Μεσόγειο – Αιγαίο Πέλαγος.

Στον σημερινό κρατο-κεντρικό κόσμο, το Διεθνές Δίκαιο εφαρμόζεται a la carte, σύμφωνα με την κρατική ισχύ, που αποτελεί το κυριότερο νόμισμα στη διεθνή πολιτική. Δεν υπάρχει «διεθνής αστυνομία» που να φροντίζει για  την εφαρμογή του Διεθνούς Δικαίου, όπως γίνεται στο εσωτερικό ενός κράτους, όπου η αστυνομία επιβάλλει την εφαρμογή των νόμων και συλλαμβάνει τους παραβάτες. Ουσιαστικά το Διεθνές Δίκαιο εφαρμόζεται ανάλογα με τη στρατιωτική, ναυτική και αεροπορική ισχύ των αντιπαρατιθέμενων κρατών. Η επίκληση του Διεθνούς Δικαίου είναι το άλλοθι ετεροπροσδιορισμένων, δειλών, φοβικών ή αφελών  πολιτικών ηγεσιών που δε θέλουν να αναλάβουν το κόστος της υπεράσπισης των έσχατων εθνικών συμφερόντων μέσω της συνεχούς αναβάθμισης της πολιτικής, διπλωματικής, οικονομικής, κοινωνικής και στρατιωτικής ισχύος. Από την αρχαιότητα ο μεγάλος Θουκυδίδης (Διάλογος Αθηναίων – Μηλίων) είχε επισημάνει: «Κουβέντα και διαπραγματεύσεις για το τι είναι σωστό και δίκαιο γίνονται μόνο μεταξύ ισοδύναμων, αλλιώς ο ισχυρότερος επιβάλλει αυτά που η ισχύς του επιτρέπει να επιβάλλει,  ο δε αδύναμος υπομένει αυτά που η αδυναμία του τον αναγκάζει να αποδέχεται».

Ένα κράτος-έθνος είναι κυρίαρχο και ασφαλές όταν δεν είναι αναγκασμένο να θυσιάσει τα νόμιμα συμφέροντά του προκειμένου να αποφύγει τον πόλεμο και είναι ικανό, εάν απειληθεί, να τα υπερασπιστεί ακόμα και με προσφυγή σε πόλεμο. Σε τελική ανάλυση, δικό μας είναι ό,τι μπορούμε να υπερασπιστούμε.

Έξι απειλές

Η νέο-οθωμανική και αναθεωρητική Τουρκία, ισχυροποιούμενη συνεχώς, τις τελευταίες δεκαετίες, ξεδιπλώνει τις απειλητικές διαθέσεις της για το γεωπολιτικό ακρωτηριασμό της Ελλάδας και την εξάλειψη της Κυπριακής Δημοκρατίας ως ελληνικής ανεξάρτητης κρατικής οντότητας. Συγκεκριμένα:

1) Απειλεί την Ελλάδα με πόλεμο (casus belli) αν επιχειρήσει, όπως έχει δικαίωμα από τη διεθνή Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS III του 1982), να επεκτείνει τα χωρικά ύδατά της από τα 6 στα 12 ναυτικά μίλια. Η σχετική απόφαση της τουρκικής Εθνοσυνέλευσης ψηφίστηκε τον Ιούνιο του 1995, ένα χρόνο μετά την κύρωση από τη χώρα μας της Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας. Από τότε μέχρι σήμερα καμιά ελληνική κυβέρνηση δεν έχει τολμήσει να ασκήσει τα δικαιώματα της που κατοχυρώνονται από το Διεθνές Δίκαιο.

2) Παραβιάζει καθημερινά τα ελληνικά σύνορα επειδή δεν αναγνωρίζει τα 10 ναυτικά μίλια του ελληνικού εναέριου χώρου. Καμιά σοβαρή χώρα στον κόσμο δε θα αποδεχόταν τη συνεχή παραβίαση των συνόρων της. Παρά τις κοστοβόρες, σε καύσιμα και υλικό, αναχαιτίσεις από τα ελληνικά μαχητικά, η αξιοπιστία της χώρας σε φίλους, συμμάχους και εχθρούς καταρρακώνεται λόγω της ανοχής και αδυναμίας που επιδεικνύει. Η Τουρκία κατέρριψε το Νοέμβριο του 2015 το μοναδικό ρωσικό μαχητικό που παραβίασε για λίγα δευτερόλεπτα τον εναέριο χώρο της. Η πανίσχυρη Ρωσία δεν προέβη σε καμιά στρατιωτική αντίδραση κατά της Άγκυρας, περιορίστηκε σε προσωρινές οικονομικές κυρώσεις.

3)  Αμφισβητεί το καθεστώς κατοικημένων ελληνικών νησιών που θεωρεί ότι κατέχονται παράνομα από την Ελλάδα ή αποτελούν «γκρίζες ζώνες». Επίσημα αμφισβητείται η ελληνικότητα 18 νησιών και βραχονησίδων, ενώ ανεπίσημα, περίπου 150. Τα Ίμια θεωρούνται επίσημα από την τουρκική κυβέρνηση εθνικό της έδαφος και άρα, αν κάποιος αποβιβαστεί σ’ αυτά, θα έχει παραβιάσει την εδαφική κυριαρχία της. Οι ελληνικές κυβερνήσεις υποστηρίζουν ότι τα Ίμια είναι ελληνικά, αλλά κανείς Έλληνας δεν μπορεί να ανέλθει σ’ αυτά ούτε να υψωθεί η ελληνική σημαία. Τι ελληνικό νησί είναι αυτό; Κάτι ανάλογο γίνεται και με το Μικρό – Μεγάλο Ανθρωποφάς, στους Φούρνους της Ικαρίας και πολλές άλλες βραχονησίδες.

4) Δεν αναγνωρίζει ότι τα νησιά του Αιγαίου και το σύμπλεγμα του Καστελόριζου δικαιούνται Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) 200 ναυτικών μιλίων, όπως προβλέπεται από τη διεθνή Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας. Αντίθετα υποστηρίζει ότι τα ελληνικά νησιά «κάθονται» πάνω στην υφαλοκρηπίδα της Ανατολίας και το μόνο που δικαιούνται είναι χωρικά ύδατα 6 μιλίων. Ουσιαστικά επιδιώκει το διαχωρισμό του Αιγαίου Πελάγους στη μέση, στον 25ο μεσημβρινό. Λόγω αυτής της τουρκικής θέσης οι διαδοχικές ελληνικές κυβερνήσεις δεν έχουν τολμήσει μέχρις στιγμής να ανακηρύξουν (όχι να οριοθετήσουν) ΑΟΖ, αποστέλλοντας τα σχετικά έγγραφα στον ΟΗΕ. Η Τουρκία, από την πλευρά της, θα αρνηθεί να αναγνωρίσει την ελληνική ΑΟΖ, όπως έκανε και με την ΑΟΖ της Κύπρου. Η οριοθέτηση, με τις ενδιαφερόμενες χώρες (π.χ. Κύπρος, Αίγυπτος, Ιταλία κλπ) θα ακολουθήσει της ανακήρυξης. Ο φόβος της τουρκικής αντίδρασης έχει καταστήσει όλο το Αιγαίο Πέλαγος και η περιοχή μεταξύ Ρόδου και Κύπρου «γκρίζα ζώνη» για τις έρευνες υδρογονανθράκων. Παράλληλα η ελληνική πλευρά συνεχίζει επί δεκαετίες τις ατελέσφορες συζητήσεις για οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας, εξυπηρετώντας έτσι τα τουρκικά συμφέροντα. Ό,τι δεν τολμάει να κάνει η Ελλάδα το τόλμησε η μικρή και αδύναμη Κύπρος, το 2004, υπό την ηγεσία του Τάσου Παπαδόπουλου.

5) Επιδιώκει, σε πρώτη φάση, συγκυριαρχία στη Δυτική Θράκη χρησιμοποιώντας το μουσουλμανικό πληθυσμό ως «στρατηγική μειονότητα». Πρώτο βήμα προς την κατεύθυνση αυτή είναι το τουρκικό αίτημα για εκλογή των μουφτήδων (Ξάνθης – Κομοτηνής) από τους πιστούς της περιοχής. Έτσι οι μουσουλμάνοι της Θράκης θα αποκτήσουν δική τους, επίσημη και αναγνωρισμένη, πολιτικό-θρησκευτική ηγεσία. Ο πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν κατά την επίσκεψή του στη Θράκη, το Δεκέμβριο του 1917, αποκάλεσε «ομοεθνής του» τους μουσουλμάνους,  δηλαδή, Τούρκους, παρ’ ότι η Συνθήκη της Λωζάννης αναφέρεται σε μουσουλμανική και όχι τουρκική μειονότητα. Οι ελληνικές κυβερνήσεις, επί δεκαετίες για μικροκομματικούς – εκλογικούς λόγους, αδιαφορούν για την υπονομευτική δράση της Τουρκίας και έχουν αφήσει τους Πομάκους και  τους Ρομά της Θράκης έρμαιο του τουρκικού προξενείου της Κομοτηνής. Μέσω της εγκληματικής χωριστής εκπαίδευσης των μουσουλμανο-παίδων καλλιεργείται σ’ όλη τη μειονότητα η τουρκική εθνική συνείδηση. Παράλληλα έχει εγκατασταθεί στη Θράκη η τουρκική  Ziraat Bankasi (Αγροτική Τράπεζα) που δίνει δάνεια στους μουσουλμάνους για αγορά γης και άλλων ακινήτων, συνδέοντας τη θρησκευτική-πολιτιστική με την οικονομική εξάρτηση από τη «μητέρα πατρίδα».

6) Κατέχει, από το 1974, το 37,5% του εδάφους της Κύπρου και επιδιώκει τη γεωπολιτική επικυριαρχία της σ’ ολόκληρη τη νήσο μέσω μιας Διζωνικής – Δικοινοτικής Ομοσπονδίας δύο ισότιμων κυρίαρχων κρατιδίων. Δεν αναγνωρίζει την Κυπριακή Δημοκρατία την οποία θεωρεί «εκλιπούσα», άρα ούτε τα δικαιώματά της ως ανεξαρτήτου κράτους στην ΑΟΖ της.

Το τελευταίο διάστημα η Τουρκία εντείνει τις προκλήσεις της γύρω από τα Ίμια, στην ΑΟΖ της Κύπρου με την παρεμπόδιση, δια στρατιωτικών μέσων, της διενέργειας  γεωτρήσεων από ξένες εταιρείες (ENI) και με εμβολισμούς σκαφών του Πολεμικού Ναυτικού και του Λιμενικού Σώματος (κανονιοφόρος «Αρματολός», περιπολικό «Γαύδος»).  Παράλληλα, με τη σύλληψη και ομηρία δύο ελλήνων στρατιωτικών στον Έβρο, προσπάθησε να εκβιάσει την Ελλάδα απαιτώντας ανταλλάγματα (παράδοση των οκτώ τούρκων στρατιωτικών που έλαβαν άσυλο), που θα καταρρακώσουν την οποιαδήποτε αξιοπιστία της. Η απελευθέρωση των δύο στρατιωτικών (κρατήθηκαν 5,5 μήνες στις φυλακές της Ανδριανούπολης) έγινε στα πλαίσια μιας τακτικής επαναπροσέγγισης με τις χώρες της Ε.Ε., όταν οξύνθηκαν οι αμερικανο-τουρκικές σχέσεις. Το ίδιο κάνει και με τον αμερικανό πάστορα Άντριου Μπράσον, τον οποίον θέλει να ανταλλάξει με ιμάμη Φετουλάχ Γκιουλέν, που ζει στις ΗΠΑ, καθώς και με αρκετούς ευρωπαίους πολίτες. Πρόκειται για την προσφιλή στην ηγεσία της Τουρκίας «διπλωματία των ομήρων», που την κατατάσσει στην κατηγορία των ωμών εκβιαστών σε διεθνές επίπεδο.

Η πολεμική οικονομία

Οι απειλές και διεκδικήσεις της νεο-οθωμανικής Τουρκίας εις βάρος του Ελληνισμού αλλά και εις βάρος άλλων κρατών και λαών της περιοχής εδράζονται σε μια συνεχώς αυξανόμενη στρατιωτική ισχύ, που χρηματοδοτείται από την οικονομική μεγέθυνση της. Η Τουρκία μ’ ένα ΑΕΠ περίπου τετραπλάσιο του ελληνικού, μπορεί να πληρώνει πολλαπλάσια χρήματα για οπλικά συστήματα και να διατηρεί αριθμητικά μεγαλύτερες ένοπλες δυνάμεις. Οι αμυντικές δαπάνες της Τουρκίας, το 2016, ανήλθαν σε 13,7 δις δολάρια έναντι 3,4 δις ευρώ των ελληνικών. Η οικονομική καταστροφή της Ελλάδας από τα Μνημόνια, προκειμένου να παραμείνει στο ευρώ, μεταβάλλει δραματικά τους συντελεστές ισχύος μεταξύ των δύο χωρών.

Ιδιαίτερη έμφαση έχει δώσει η Τουρκία, τα τελευταία χρόνια στην ανάπτυξη της, κρατικής και ιδιωτικής, πολεμικής βιομηχανίας της, ενώ η αντίστοιχη ελληνική καταρρέει λόγω έλλειψης οικονομικών πόρων, αφού ότι περισσεύει το παίρνουν οι δανειστές. Η γειτονική χώρα προχωρεί στην κατασκευή 250 αρμάτων μάχης (Altay), 336 οχημάτων μεταφοράς προσωπικού, ναυπηγεί 12 κορβέτες (Milgem) και σχεδιάζει τη ναυπήγηση 4 φρεγατών (TF-2000), κατασκευάζει 91 επιθετικά ελικόπτερα (T-129 Atak), σχεδιάζει την κατασκευή δικού της μαχητικού αεροσκάφους 5ης γενιάς (TF-X), ενώ κατασκευάζει διάφορους τύπους μη επανδρωμένων αερο-οχημάτων (drones). Παράλληλα κατασκευάζει πυραυλικά συστήματα εδάφους-εδάφους, όπως ρουκέτες (Kasirga) με βεληνεκές 120 χιλιόμετρα και βαλλιστικούς πυραύλους (Bora – Yilidirim) με βεληνεκές ως 500 χιλιόμετρα, ενώ σχεδιάζει την κατασκευή πυραύλου τύπου Cruise. Ακόμη κατασκευάζει αντιαρματικά όπλα, ραντάρ, συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου (Coral) και αποστέλλει στρατιωτικούς δορυφόρους. Επίσης το 2019 θα καθελκυστεί το πρώτο τουρκικό σκάφος αμφίβιας εφόδου (LHD) «Anadolou». Πρόκειται για μίνι αεροπλανοφόρο, που θα φέρει 12 αεροσκάφη STOVL (βραχείας απονήωσης και κάθετης προσνήωσης) και ισάριθμα ελικόπτερα καθώς και αριθμό αποβατικών σκαφών. Το «Anadolou», που βασίζεται σε ισπανική τεχνογνωσία, θα είναι εγχώριας κατασκευής σε ποσοστό 68%. Τέλος η Τουρκία έχει παραγγείλει 4 συστοιχίες ρωσικών αντιαεροπορικών-αντιβαλιστικών πυραύλων S-400 και πάνω από 100 αμερικανικά αεροσκάφη F-35 (SΤΕΑΛΤΗ). Λόγω της όξυνσης των αμερικανο-τουρκικών σχέσεων οι ΗΠΑ πάγωσαν προσώρας την παράδοση των F-35, αλλά το θέμα είναι αρκετά περίπλοκο γιατί η Τουρκία είναι συμπαραγωγός, μαζί με άλλες χώρες, του αεροσκάφους της Lockheed-Martin.Η οικονομία της Τουρκίας παίρνει σταδιακά χαρακτηριστικά πολεμικής οικονομίας λόγω του σημαντικότατου μεγέθους της αμυντικής βιομηχανίας της. Σε αντίθεση, η ελληνική αμυντική βιομηχανία, τα τελευταία χρόνια, έχει αφεθεί σε πλήρη παρακμή.

Όλοι αυτοί οι εξοπλισμοί δε γίνονται για να χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά κατά του Ελληνισμού μόλις παρουσιαστεί ένα «παράθυρο ευκαιρίας», αλλά αποσκοπούν στο να καταστήσουν την Τουρκία, σε βάθος χρόνου, υπολογίσιμη  στρατιωτικά δύναμη και τότε οι  Μεγάλες Δυνάμεις να της αναγνωρίσουν, αναγκαστικά, ηγεμονικό ρόλο στην περιοχή της  Ευρασίας. Οι τουρκική πολεμική βιομηχανία συνεργάζεται με ξένες βιομηχανίες απ’ όλο τον κόσμο εισάγοντας υψηλή τεχνολογία που διαχέεται σ’ όλη την οικονομία της και ήδη κάνει σημαντικές εξαγωγές (1,6 δις το 2016) αμυντικών συστημάτων σ’ άλλες χώρες.  Υπολογίζεται ότι περίπου το 60% των οπλικών συστημάτων της Τουρκίας είναι εγχώριας παραγωγής και έτσι προοδευτικά γίνεται αυτοδύναμη στρατιωτικά. Η τουρκική πολεμική βιομηχανία αποτελεί τεράστια απειλή για τον Ελληνισμό, αφού αναβαθμίζει συνεχώς τη γεωστρατηγική ισχύ της γειτονικής χώρας. Χαρακτηριστική της τουρκικής φιλοσοφίας για τους εξοπλισμούς είναι η δήλωση που είχε κάνει ο πρώην πρωθυπουργός Αχμέτ Νταβούτογλου: «Η οικονομική και η στρατιωτική ισχύς προχωρούν παράλληλα. Η μοίρα μιας χώρας που δεν μπορεί να παράγει τα δικά της τανκς, αεροπλάνα και πλοία θα εναποτεθεί στα χέρια των χωρών εκείνων που έχουν αυτή τη δυνατότητα».

Ο σημερινός συσχετισμός στρατιωτικής ισχύος μέσα στην ερχόμενη πενταετία θα γίνει καταθλιπτικός για τον Ελληνισμό. Η χώρα μας βρίσκεται σε σταδιακή διαδικασία αφοπλισμού για να μπορεί να αποπληρώνει τους δανειστές. Πόλεμο και γεωπολιτική αναταραχή έχουμε όταν δεν υπάρχει ισορροπία δυνάμεων και κυριαρχεί πολιτικός ανορθολογισμός. Αν οι πολιτικές ηγεσίες σε Ελλάδα και Κύπρο δεν απαλλαγούν από τις ψευδαισθήσεις τους και δε λάβουν επειγόντως τα αναγκαία μέτρα (πολιτικά, διπλωματικά, στρατιωτικά, οικονομικά, κοινωνικά) τότε θα βρεθούν μπροστά σ’ ένα τραγικό δίλημμα: Είτε θα οδηγηθούν σε μια πολεμική σύγκρουση, μικρής ή μεγάλης κλίμακας, με προκαθορισμένο δραματικό αποτέλεσμα είτε θα υποταχθούν στις τουρκικές απαιτήσεις προκειμένου να αποφύγουν τη στρατιωτική ήττα. Σε αμφότερες τις περιπτώσεις η νεο-οθωμανική Τουρκία θα έχει πετύχει το στόχο της να καταστήσει την Ελλάδα και την Κύπρο γεωπολιτικούς δορυφόρους της. Καμιά νηφαλιότητα και καμιά ψυχραιμία απέναντι στις τουρκικές προκλήσεις δεν είναι ικανές να αποτρέψουν τον εξ’ ανατολών κίνδυνο. Εκτός αν κάποιοι εννοούν ότι η άνευ όρων παράδοση θα γίνει με «νηφαλιότητα και ψυχραιμία». Ο τρόπος που το ελληνικό πολιτικό σύστημα των ετερο-προσδιορισμένων  μνημονιακών κομμάτων του ευρωμονόδρομου αντιμετωπίζει την άμυνα της χώρας μας οδηγεί σε συνολική εθνική ευθανασία.

                     

Ο Ελληνισμός δεν μπορεί αλλά και δε χρειάζεται να ακολουθήσει την Τουρκία σ’ ένα ποσοτικό ανταγωνισμό εξοπλισμών. Εκείνο που χρειάζεται είναι να εξασφαλίσει ποιοτική και τεχνολογική υπεροχή, καθώς και να αποκτήσει άμεσα ορισμένα οπλικά συστήματα (π.χ. πύραυλοι εδάφους-εδάφους και εδάφους-αέρος) που θα του επιτρέπουν να απαντήσει με ένα συντριπτικό αρχικό πλήγμα σε περίπτωση που δεχτεί επίθεση. Γι’ αυτό όμως απαιτείται η πολιτική και στρατιωτική ηγεσία της χώρας μας να είναι αποφασισμένη να κάνει χρήση της στρατιωτικής ισχύος και όχι να επιδιώκει τον κατευνασμό με κάθε τρόπο. Χρειάζεται πειστικό στρατηγικό δόγμα αποτροπής. Ο αντίπαλος θα πρέπει να γνωρίζει ότι το κόστος που θα πληρώσει θα είναι μεγαλύτερο από το όφελος που επιδιώκει να επιτύχει. Αυτός είναι ο ασφαλέστερος τρόπος αποφυγής ενός πολέμου. Όπως λέει ένα ρωμαϊκό ρητό (Πούμπλιος Φλάβιος Βεγέτιος): «Αν θες ειρήνη να προετοιμάζεσαι για πόλεμο». Παράλληλα θα πρέπει να ενισχυθεί η υπάρχουσα αμυντική βιομηχανία, ιδιαίτερα στον τομέα του ηλεκτρονικού και δίκτυο-κεντρικού πολέμου, των όπλων ακριβείας και των μη επανδρωμένων αεροσκαφών μάχης (UCAV),  που μπορούν να υποκαταστήσουν, σε σημαντικό βαθμό, στο ελληνο-τουρκικό σύστημα τα πανάκριβα αεροσκάφη 5ης γενιάς.

Ο υβριδικός πόλεμος

Εκτός της απειλής μέσω των στρατιωτικών εξοπλισμών, η νέο-οθωμανική Τουρκία διεξάγει ήδη, κατά της Ελλάδας, επιχειρήσεις υβριδικού πολέμου. Η σημαντικότερη απ’ αυτές είναι ο έλεγχος των μεταναστευτικών ροών. Η ελληνική αλλά και οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις είναι όμηροι της δυνατότητας της Τουρκίας να στέλνει κύματα μεταναστών και προσφύγων στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου. Η Άγκυρα έχει εργαλειοποιήσει, από χρόνια, τις μεταναστευτικές ροές και τις χρησιμοποιεί για να αποκομίζει πολιτικά και οικονομικά οφέλη, καθώς και να εκφοβίζει την ελληνική πλευρά που είναι ανίκανη, λόγω ιδεοληψιών, να αντιμετωπίσει την απειλή. Η Πολιτική Εθνικής Ασφάλειας, πέραν της εθνικής άμυνας, αποβλέπει στην αντιμετώπιση των εξωτερικών απειλών που διαβρώνουν οικονομικά, κοινωνικά,  και δημογραφικά την εθνική συνοχή.

Αποτρεπτική ή κατευναστική πολιτική; 

Οι ελληνικές κυβερνήσεις αντιμετωπίζουν, διαχρονικά, την τουρκική απειλή με  στρατηγική κατευνασμού αντί μιας εύρωστης αποτροπής. Η κατευναστική στρατηγική δίνει στην απέναντι πλευρά μηνύματα ότι ο φόβος και η ανασφάλεια κατέχουν την ελληνική πολιτική ηγεσία. Κατευναστική στρατηγική σημαίνει ήττα χωρίς πόλεμο. Αντίθετα, αποτρεπτική  στρατηγική σημαίνει υπεράσπιση των ζωτικών εθνικών συμφερόντων χωρίς την αναγκαιότητα προσφυγής σε πόλεμο.  Είναι απαραίτητο όμως η αποτρεπτική στρατηγική να είναι αξιόπιστη, δηλαδή, ο αντίπαλος να γνωρίζει ότι υπάρχει η αποφασιστικότητα να  χρησιμοποιηθεί χωρίς δισταγμό η στρατιωτική ισχύς. Παράλληλα, να είναι επαρκής, δηλαδή, ο αντίπαλος να ξέρει ότι μπορεί να δεχτεί πλήγματα εναντίον στρατηγικών στόχων  που θα παραλύσουν τη μαχητική ικανότητά του. Τέλος, θα πρέπει να σταλεί εγκαίρως το μήνυμα στην Τουρκία ότι οποιοδήποτε τμήμα ελληνικού εδάφους ή νησίδας στο Αιγαίο είναι ένα αδιαίρετο επιχειρησιακό σύνολο και κατά συνέπεια μια επίθεση σε οποιοδήποτε σημείο δε θα περιοριστεί σε τοπικό επίπεδο (κατάληψη – ανακατάληψη βραχονησίδας), αλλά θα προκαλέσει αντιπαράθεση μεγάλης κλίμακας και άμεσα θα υπάρξει ένα ολοκληρωτικό προληπτικό κτύπημα με χρήση της μέγιστης δυνατής στρατιωτικής ισχύος, σ’ όλο το έδαφός της. Αυτός είναι ο ασφαλέστερος τρόπος αποφυγής ενός πολέμου τον οποίον δεν έχει κανένα λόγω να επιδιώκει η χώρα μας.

Το  κείμενο αυτό αποτελεί τμήμα του κεφαλαίου «Εθνικές απειλές» του νέου βιβλίου του Νίκου Ιγγλέση «Στρατηγικές επιλογές επιβίωσης του Ελληνισμού» που θα κυκλοφορήσει τον προσεχή Οκτώβριο, από τις εκδόσεις «ΣΤΟΧΑΣΤΗΣ». Δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «ΕΠΙΚΑΙΡΑ» στις 8-9-2018, με τίτλο: «Οι άγριες διαθέσεις της Τουρκίας για γεωπολιτικό ακρωτηριασμό της Ελλάδας…».

 

The Real Cost of the 2008 Financial Crisis

Από
anixneuseis
-
0
Books The New yorker
The aftermath produced a lost decade for European economies and helped lead to the rise of anti-establishment political movements here and abroad.

By 

The uplifting story of economic recovery overlooks the political consequences of financial collapse, both here and abroad.

Illustration by Woody Harrington

September 15th marks the tenth anniversary of the demise of the investment bank Lehman Brothers, which presaged the biggest financial crisis and deepest economic recession since the nineteen-thirties. After Lehman filed for bankruptcy, and great swaths of the markets froze, it looked as if many other major financial institutions would also collapse. On September 18, 2008, Hank Paulson, the Secretary of the Treasury, and Ben Bernanke, the chairman of the Federal Reserve, went to Capitol Hill and told congressional leaders that if they didn’t authorize a seven-hundred-billion-dollar bank bailout the financial system would implode. Some Republicans reluctantly set aside their reservations. The bailout bill passed. The panic on Wall Street abated. And then what?

The standard narrative is that the rescue operation succeeded in stabilizing the financial system. The U.S. economy rebounded, spurred by a fiscal stimulus that the Obama Administration pushed through Congress in February, 2009. When the stimulus started to run down, the Fed gave the economy another boost by buying vast quantities of bonds, a policy known as quantitative easing. Eventually, the big banks, prodded by the regulators and by Congress, reformed themselves to prevent a recurrence of what happened in 2008, notably by increasing the amount of capital they hold in reserve to deal with unexpected contingencies. This is the basic story that Paulson, Bernanke, and Tim Geithner, who was the Treasury Secretary during the Obama Administration, told in their respective memoirs. It was given an academic imprimatur by books like Daniel Drezner’s “The System Worked: How the World Stopped Another Great Depression,” which came out in 2014.

This history is, on its own terms, perfectly accurate. In the early nineteen-thirties, when the authorities allowed thousands of banks to collapse, the unemployment rate soared to almost twenty-five per cent, and soup kitchens and shantytowns sprang up across the country. The aftermath of the 2008 crisis saw plenty of hardship—millions of Americans lost their homes to mortgage foreclosures, and by the summer of 2010 the jobless rate had risen to almost ten per cent—but nothing of comparable scale. Today, the unemployment rate has fallen all the way to 3.9 per cent.

There is much more to the story, though, than this uplifting Washington-based narrative. In “Crashed: How a Decade of Financial Crises Changed the World,” the Columbia economic historian Adam Tooze points out that we are still living with the consequences of 2008, including the political ones. Using taxpayers’ money to bail out greedy and incompetent bankers was intrinsically political. So was quantitative easing, a tactic that other central banks also adopted, following the Fed’s lead. It worked primarily by boosting the price of financial assets that were mostly owned by rich people.

As wages and incomes continued to languish, the rescue effort generated a populist backlash on both sides of the Atlantic. Austerity policies, especially in Europe, added another dark twist to the process of political polarization. As a result, Tooze writes, the “financial and economic crisis of 2007-2012 morphed between 2013 and 2017 into a comprehensive political and geopolitical crisis of the post–cold war order”—one that helped put Donald Trump in the White House and brought right-wing nationalist parties to positions of power in many parts of Europe. “Things could be worse, of course,” Tooze notes. “A ten-year anniversary of 1929 would have been published in 1939. We are not there, at least not yet. But this is undoubtedly a moment more uncomfortable and disconcerting than could have been imagined before the crisis began.”

In the years leading up to September, 2008, Tooze reminds us, many U.S. policymakers and pundits were focussed on the wrong global danger: the possibility that China, by reducing its huge holdings of U.S. Treasury bills, would crash the value of the dollar. Meanwhile, American authorities all but ignored the madness developing in the housing market, and on Wall Street, where bankers were slicing and dicing millions of garbage-quality housing loans and selling them on to investors in the form of mortgage-backed securities. By 2006, this was the case for seven out of every ten new mortgages.

Tooze does a competent job of guiding readers through the toxic alphabet soup of mortgage-based products that Wall Street cooked up: M.B.S.s, C.D.O.s, C.D.S.s, and so on. He looks askance at the transformation of commercial banks like Citigroup from long-term lenders into financial supermarkets—“service providers for a fee”—in the decades before 2008, and he rightly emphasizes the enabling role that successive Administrations played in this process, not least Bill Clinton’s.

But the great merit of Tooze’s tome—it runs to more than seven hundred pages—is its global perspective. Tooze maps the fallout as far afield as Russia, China, and Southeast Asia. He lays out the role played by European banks and cross-border flows of financial capital. And he provides a detailed account of the prolonged crisis in the eurozone, which, he maintains, “is not a separate and distinct event, but follows directly from the shock of 2008.”

The subprime fever originated in the United States, but soon spread to European behemoths like Deutsche Bank, HSBC, and Credit Suisse: by 2008, close to thirty per cent of all high-risk U.S. mortgage securities were held by foreign investors. Although the major international banks were domiciled and regulated in their individual countries, they were operating in a single, integrated capital market. So, when the crisis struck and many sources of short-term bank funding dried up, the European banks were left tottering. In some respects, they were in even worse shape than the American banks, because they needed to roll over their dollar-denominated mortgage assets, and Europe’s central banks and lenders of last resort—the European Central Bank, the Bank of England, and the Swiss National Bank—didn’t have enough dollars to tide them over.

Paulson and Bernanke didn’t predict any of this when they made the fateful decision, on September 14, 2008, to let Lehman fail. Paulson, in particular, was keen to escape the label of “Bailout King,” which he had been saddled with earlier in the year after orchestrating a rescue of Bear Stearns. An international banking disaster was avoided only because the Fed agreed to provide its European counterparts with virtually unlimited dollars through currency-swap arrangements, and to give troubled European banks access to various emergency lending and loan-guarantee facilities that it established in the United States. “The U.S. Federal Reserve engaged in a truly spectacular innovation,” Tooze writes. “It established itself as liquidity provider of last resort to the global banking system.”

But the Fed hid much of what it was doing from the American public, which was already choking on the U.S. bank bailout. It wasn’t until years later, as a result of the Dodd-Frank financial-reform act and a freedom-of-information lawsuit filed by Bloomberg News, that the details emerged. The sums involved were huge. According to Tooze’s tally, the Fed provided close to five trillion dollars in liquidity and loan guarantees to large non-American banks. It also provided roughly ten trillion dollars to foreign central banks through currency swaps. As with the seven-hundred-billion-dollar bailout for domestic banks, practically all this money was eventually repaid, with interest. But, had the full scope of what the Fed was doing emerged at the time, there would have been an uproar. Fortunately for the policymakers, there was no leak. An official at the New York Federal Reserve, which helped enact many of the covert lending programs, told Tooze that it was as if “a guardian angel was watching over us.”

Many of the politicians who came to be associated with the financial crisis and the bank bailouts weren’t so lucky. In 2009 and 2010, the center-left parties that occupied positions of power in the United States, Britain, and Germany all suffered electoral setbacks. In Berlin and London, new center-right governments committed themselves to slashing budgets and reducing deficits, which rose sharply as jobless rates went up and tax revenues went down. Keynesian economists warned that the recovery was too fragile to withstand austerity measures, but many conservative economists strongly supported them. Germany itself recovered even after it passed a balanced-budget amendment to its constitution and enacted the deepest spending cuts in the history of the Federal Republic. Yet the refusal of Europe’s largest and most powerful economy to act as a locomotive, and to help offset deflationary forces elsewhere, was to have some very negative consequences for the eurozone as a whole.

Tooze dwells at length on the European transition from stabilization to austerity, which coincided with the emergence of a sovereign-debt crisis in three peripheral members of the eurozone: Greece, Ireland, and Portugal. The “euro crisis” is often framed as a story of spendthrift governments run amok, but the real sources of the trouble were underlying faults in the euro system and the creation of too much credit by private-sector banks—the same phenomenon that led to the subprime-debt crisis in the United States.

In 1998, eleven Continental countries adopted the euro as their common currency, including the big three: France, Germany, and Italy. Greece followed suit the next year. (Seven more countries have since joined.) Under the euro system, individual countries gave up the freedom to set their own interest rates and adjust their own currencies. Instead, there would be a single interest rate, set by the European Central Bank, in Frankfurt, and a single exchange rate, set by the market. Member countries were also obliged to meet strict targets for their budget deficits.

Over time, many of the weaker European economies came to chafe at these restrictions. At first, though, the system seemed to be a miracle drug. Investors had traditionally treated countries like Greece, Ireland, and Portugal as risky bets, and demanded generous yields on the bonds those countries issued. After these countries adopted the euro, however, international investors loaded up on these bonds as if they were on a par with French and German bonds, even as yields fell. Tooze points out that, of the nearly three hundred billion euros’ worth of bonds that the Greek state had issued by the end of 2009, more than two hundred billion were foreign-owned.

https://www.newyorker.com/magazine/2018/09/17/the-real-cost-of-the-2008-financial-crisis

Quinquepartite meeting of Energy Ministers: “The Balkans are the next energy hub”

Από
anixneuseis
-
0
By Nefeli Tzanetakou / Published on: 10-09-2018, 12:18
Initiative to showcase the Balkans as an energy hub for the wider region are expected to be taken in the near future with the aim of, creating a single energy market in SE Europe, among other things.The quinquepartite meeting held on the sidelines of the Southeast Europe Energy Forum, organized by the Hellenic-American Chamber of Commerce in the framework of the 83rd Thessaloniki International Fair – during which Greek Environment and Energy Minister Giorgos Stathakis met with his counterparts, US Energy Secretary Mark W. Menezes, Bulgarian Energy Minister Temenuzhka Petkova, Serbian Energy Minister Aleksandar Antic and Israel’s Minister of Energy Yuval Steinitz – effectively paved the way for a fresh meeting soon, with the participation of other Balkan and SE Mediterranean states.

All sides share common objectives, including the need for further interconnection of infrastructure and enhancing supply security in a region that is a gateway to the European energy market.

In this context, the Thessaloniki meeting set the basic parameters of a plan to further develop the energy sector in the Balkans. It also outlined challenges in the short and longer term. The diversification of supply sources is expected to play a key role, given developments in international production.

As it was pointed out, he increasingly impressive finds of natural gas deposits in the Mediterranean Sea, reinforce the purpose of constructing pipelines in the Balkans and the wider European market, while LNG remains a secondary supply option and taking advantage of this option requires the development of appropriate infrastructures.

Finally, cooperation and developing interconnections between neighboring countries in the Balkans – where the energy market is already developing rapidly in view of the activation of the single European market – was extensively discussed.

“The whole region, from a geographic point of view, is the main energy gateway in Europe. A key prerequisite for a successful transition to the era of natural gas is that all countries in the region join their efforts and create synergies and networks, Greek Environment and Energy Minister Giorgos Stathakis said./IBNA

https://www.balkaneu.com/quinquepartite-meeting-of-energy-ministers-the-balkans-are-the-next-energy-hub/

Γιατί ήταν λάθος ο χειρισμός της υπόθεσης των δύο Τούρκων στρατιωτικών

Από
anixneuseis
-
1

του Παντελή Σαββίδη

Άσκηση στον Έβρο (φωτ.: Γενικό Επιτελείο Στρατού)

Δύο Τούρκοι στρατιωτικοί συνελήφθησαν χθες στα σύνορα του Έβρου, υπό συνθήκες που δεν διασαφηνίζονται επαρκώς από την ανακοίνωση του ΓΕΣ. Οι δύο Τούρκοι παραδόθηκαν στις Αρχές της πατρίδας τους με απόφαση που ελήφθη σε πολιτικό μάλλον επίπεδο, αφού συνομίλησαν τηλεφωνικά ο Έλληνας υπουργός Άμυνας Πάνος Καμμένος και ο Τούρκος ομόλογός του Χουλουσί Ακάρ.

Για ορισμένους αναλυτές η εξέλιξη αυτή ήταν η ενδεδειγμένη, αφού θέση της Ελλάδας είναι ότι ανάλογα φαινόμενα συμβαίνουν σχεδόν καθημερινά στα σύνορα.

Θα ήταν μια ορθή στάση αν δεν είχε μεσολαβήσει η σύλληψη και η εξάμηνη κράτηση των δύο Ελλήνων στρατιωτικών στην Αδριανούπολη. Μετά το γεγονός αυτό ανάλογες υποθέσεις προσλαμβάνουν, ως ένα βαθμό και για κάποιο χρονικό διάστημα, πολιτικό χαρακτήρα.

Η Ελλάδα στη μακροχρόνια αντιπαράθεση με την Τουρκία προσπαθεί να πείσει τη διεθνή κοινότητα ότι σέβεται το διεθνές δίκαιο και είναι κράτος δικαίου – σε αντίθεση με τη γείτονα. Με βάση τις αρχές αυτές, ο χειρισμός της υπόθεσης των δύο Τούρκων στρατιωτικών που συνελήφθησαν στον Έβρο δεν ήταν ο ενδεδειγμένος.

Καταρχάς, το πρώτο ερώτημα που τίθεται είναι αν μπορούσαν να αποφασίσουν οι στρατιωτικές ή οι πολιτικές Αρχές για την απελευθέρωσή τους, ή υπάρχει νομικό πρόβλημα με την παράδοσή τους χωρίς δικαστική απόφαση. Έγκυρες –και έμπειρες– δικαστικές πηγές θεωρούν πως δεν υπάρχει σοβαρό ζήτημα από αυτής της πλευράς.

Οι στρατιωτικές ή αστυνομικές Αρχές θα μπορούσαν να εκτιμήσουν επιτόπου αν υπήρξε σοβαρό αδίκημα.

Πέραν όμως από αυτήν την προσέγγιση, το θέμα έπρεπε να λάβει πολιτικές διαστάσεις για να καταφανεί πως η Ελλάδα έχει μια άλλη, πιο διαλλακτική, πιο ανθρωπιστική και πιο φιλική προσέγγιση στο ζήτημα αυτό που αποτελεί ρουτίνα στα σύνορα, και πως λειτουργεί, πράγματι, ως κράτος δικαίου. Κι αυτό να καταφανεί και στη διεθνή και στην τουρκική κοινή γνώμη. Η ευκαιρία χάθηκε χωρίς αυτό το όφελος.

Με βάση αυτό το σκεπτικό, οι ελληνικές Αρχές έπρεπε να προκαλέσουν την παρέμβαση της Δικαιοσύνης, να οδηγήσουν τους δύο στο αυτόφωρο, να πάρει το θέμα διαστάσεις –ενδεχομένως και διεθνείς–, και στο δικαστήριο να υπάρξει ή αθώωση, με βάση τις μαρτυρίες των στρατιωτικών, ή φυλάκιση με αναστολή.

Το μήνυμα, έτσι, προς την Τουρκία και τη διεθνή κοινότητα θα ήταν πως η Ελλάδα είναι πράγματι κράτος δικαίου, και συμπεριφέρεται πολύ διαφορετικά από την Τουρκία. Χώρια που η Άγκυρα θα εκλάμβανε και ένα μήνυμα ελληνικής αποφασιστικότητας, κάτι που έχουν ανάγκη οι διμερείς σχέσεις.

Υπάρχει και το ενδεχόμενο η απόφαση να ήταν καταδικαστική χωρίς αναστολή. Και να οδηγηθούν οι δύο στις φυλακές. Στην περίπτωση αυτή ο νόμος δίνει το δικαίωμα στο υπουργικό συμβούλιο να αποφασίσει την απελευθέρωσή τους ύστερα από πρόταση του υπουργού Δικαιοσύνης.

Το πολιτικό μήνυμα σε μια τέτοια περίπτωση θα ήταν ακόμη πιο ισχυρό.

Τέλος, υπάρχει ζήτημα και με την ανακοίνωση του ΓΕΣ. Σύμφωνα με αυτήν, οι δύο Τούρκοι αποτελούσαν περίπολο. Ο ένας εξ αυτών εισήλθε στην ελληνική πλευρά του Έβρου χάνοντας τον προσανατολισμό του. Το ερώτημα που θέτουν άνθρωποι που γνωρίζουν την περιοχή είναι πώς βρέθηκε στην ελληνική πλευρά χωρίς να το αντιληφθεί, αφού χρειάστηκε να περάσει τον Έβρο. Ο δεύτερος Τούρκος συνελήφθη άοπλος (ενώ έκανε περίπολο), περνώντας και αυτός τον Έβρο, ψάχνοντας τον πρώτο.

Ο Έβρος είναι το σύνορο των δύο χωρών και οι δύο Τούρκοι τον διέβησαν χωρίς να αντιληφθούν ότι εισήλθαν σε ελληνικό έδαφος. Κάτι δεν πάει καλά σ αυτήν την αφήγηση.

Ο στρατός είναι ένας θεσμός με υψηλό βαθμό σεβασμού και εκτίμησης από την ελληνική κοινή γνώμη, και αυτό το στάτους πρέπει να το διατηρήσει. Γι’ αυτό θα πρέπει ο δημόσιος λόγος του να είναι πιο πειστικός.

pontos-news.gr

ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΩΝ ΠΡΕΣΠΩΝ: οι δύο όψεις του Ιανού σε Σκόπια και Ελλάδα.

Από
anixneuseis
-
8

του Ν.Ι. ΜΕΡΤΖΟΥ.

Ένα ακόμη ογκώδες συλλαλητήριο στη Θεσσαλονίκη προχθές κατήγγειλε την Συμφωνία των Πρεσπών την οποία επίσης καταγγέλλουν στα Σκόπια οι «Μακεδονιστές» με επί κεφαλής τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Γκεόργκι Ιβανώφ. Το αξιομνημόνευτο είναι ότι στις δυο πλευρές των συνόρων οι αντιδράσεις συμπίπτουν απόλυτα, αλλά από διαμετρικά αντίθετη οπτική. Απορρίπτουν τα ίδια ακριβώς κομβικά σημεία της Συμφωνίας: όνομα, εθνική ταυτότητα και γλώσσα! Οι μεν καταγγέλλουν ότι «πουλήθηκαν στα Σκόπια» και οι δε ότι «πουλήθηκαν στην Ελλάδα»! Είναι οι δύο όψεις του Ιανού.

Εν προκειμένω συνοψίζονται ορισμένες αντιδράσεις στα Σκόπια:

* Γκεόργκι Ιβανώφ, Πρόεδρος της Δημοκρατίας: «Η Συμφωνία φέρνει το Κράτος μας σε εξάρτηση από μια ξένη χώρα με υποταγή στην Ελλάδα. Δεν μπορώ να αποδεχθώ ιδέες και προτάσεις που θα μπορούσαν να βάλουν σε κίνδυνο την εθνική μας ταυτότητα, την ιδιομορφία του ΄Εθνους μας και την γλώσσα μας». [Και στην εθνική επέτειο του ΄Ηλιντεν]. «Θέλουμε να μπούμε στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ, αλλά με το όνομά μας την αξιοπρέπεια και την τιμή μας. Η Μακεδονία δεν είναι η ιδιωτική περιουσία κανενός για να την εμπορεύεται και να την πουλάει… Είναι ψέμα ότι η Ελληνική Συμφωνία αλλάζει μόνο το όνομα. Αντίθετα, αλλάζει και την μακεδονική κρατική εθνική ταυτότητα, παραβιάζει το 74-ετές δικαίωμα της αυτοδιάθεσης, διαγράφει το νομικό πρόσωπο του Κράτους και την 27ετή Ιστορία του Κράτους. Είναι ψέμα ότι εγγυάται την ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ. Με την αποδοχή της Συνθήκης υποβαθμίζονται τα δικαιώματά μας στον ΟΗΕ, υποτασσόμαστε και εξαρτώμεθα από την Ελλάδα. Είναι ψέμα ότι η μακεδονική ταυτότητα ενισχύεται. Στην πραγματικότητα καταργείται ο μακεδονικός λαός. Δεν δέχομαι την Ελληνική Συνθήκη που είναι εις βάρος της μακεδονικής ταυτότητας».

* Χρίστιαν Μιτσκόσκι, Αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης ΒΜΡO-DPMNE: «Η Συμφωνία με την Ελλάδα είναι μια πράξη συνθηκολόγησης με την οποία έγινε αποδεκτό το τελεσίγραφο της Ελλάδας και το 100% των αιτημάτων τους. Δεσμεύει μόνο τη Μακεδονία και όχι την Ελλάδα. Το ΒΜΡO-DPMNE είναι πάντα υπέρ της ένταξης σε ΝΑΤΟ και  ΕΕ αλλά όχι με το τίμημα της συνθηκολόγησης.»

* Ιγκόρ Γιάνεφ, συγγραφέας, διπλωμάτης και ειδικός στο Διεθνές Δίκαιο: «Δεν καταλαβαίνουν ότι δεν πρόκειται μόνο για το «όνομα του κράτους αλλά και για την εθνική ταυτότητα, την άρνηση κάθε στοιχείου του Έθνους μας, της γλώσσας και του πολιτισμού μας. Τώρα πρέπει να υπογράψουμε τη συμφωνία/συμβιβασμό με την Ελλάδα ότι δεν είμαστε Μακεδόνες και ότι το ΄Εθνος μας δεν υπάρχει.»

* Μπιλιάνα Μπάνκοφσκα, συγγραφέας και καθηγήτρια Πανεπιστημίου: «Η Δημοκρατία της Μακεδονίας υπερασπίζεται τον εαυτό της. Δεν είμαστε αποικία, δεν είμαστε κολοκύθα χωρίς ρίζα, δεν είμαστε πλασματικό Έθνος ούτε πρωτόγονοι.»

* Μιλόικα Καλκασλίεβα, πρώην μέλος του Ανωτάτου Δικαστηρίου: «Η λεγόμενη «συμφωνία» δεν έχει συναφθεί εξ ονόματος της Δημοκρατίας της Μακεδονίας.»

* Μακεδονικό Μανιφέστο, οργάνωση «Μακεδονιστών»: «Με την Συμφωνία με την Ελλάδα για τη μετονομασία μας, είστε προδότες και ως τέτοιους ο λαός της Μακεδονίας θα σας θυμάται για πάντα. Είστε Ηρόστρατοι γιατί με τη γενοκτονία της ταυτότητας κάνετε στάχτη τον πιο όμορφο ναό που έχτισαν οι πρόγονοί μας εδώ και χιλιετίες με το όνομα Μακεδονία. Με τη Συμφωνία σβήνεται με πρωτοφανή τρόπο ό,τι είναι εθνικά μακεδονικό στη χώρα. Γιατί η Σύμβαση δεν υπογράφεται τόσο στην μακεδονική όσο και στην ελληνική γλώσσα, όπως γίνεται συνήθως; Ή γιατί η Ελλάδα δεν ανέλαβε την υποχρέωση να επιτρέψει σχολεία στη μητρική γλώσσα των Μακεδόνων στην Ελλάδα; Εμείς λύνουμε τα ελληνικά προβλήματα με το όνομά μας και φοβόμαστε να αναφέρουμε του δικούς μας με αυτό το όνομα. Η Ελλάδα δεν φανταζόταν την πλήρη συνθηκολόγησή μας. Ο Μέγας Αλέξανδρος δεν ήταν Έλληνας. Για τους Έλληνες, ήταν βάρβαρος.»

Εντωμεταξύ στα Σκόπια φθάνει η Κυριακή 30 Σεπτεμβρίου, οπότε θα διεξαχθεί το κρίσιμο Δημοψήφισμα για την Συμφωνία, και η Δύση σήμανε γενικό συναγερμό για την έγκρισή του. Οι αλλεπάλληλες δημοσκοπήσεις καταγράφουν την επιρροή της.

Σε δημοσκόπηση από τις 24 Ιουλίου έως την 1η Αυγούστου οι ερωτηθέντες απάντησαν ως εξής: Ναι 41,5%, Όχι 35,1% και Αναποφάσιστοι 11,9%.

Σλαβομακεδόνες: Όχι 45,2% και Ναι 27,4%. Αλβανοί: Ναι 88% και Όχι 2,2% .

Το 66,4% δήλωσε ότι θα μετάσχει στο Δημοψήφισμα και το 19,8% όχι.

Δημοσκόπηση που ανακοινώθηκε στις 29 Αυγούστου έδωσε τα εξής αποτελέσματα:

Ναι 57% – το 37% “πλήρως” και το 20% “έως ένα βαθμό” .Όχι 22%.

Την ένταξη στην Ε.Ε. υποστηρίζει το 83% και στο ΝΑΤΟ το 77%.

Πρώτη φορά στα τελευταία εννέα χρόνια υπερτερούν όσοι πιστεύουν ότι εφέτος η σταθερότητα της χώρας τους ενισχύθηκε: Ναι 37%. Όχι 22%.

Τέλος υπό την πίεση των Δυτικών το εθνικιστικό κόμμα ΒΜΡΟ-DMNE ανακοίνωσε ότι θα μετάσχει στο Δημοψήφισμα – εξασφαλίζοντας έτσι την εγκυρότητά του!

 

Ν. Ι. Μέρτζος

Turkish gov’t reportedly launches food embargo on Kurdish villages

Από
anixneuseis
-
0

By SCF September 8, 2018 

The Turkish government has started to reimplement a food embargo that was in force during the 1990s on Kurdish villages in the eastern and southeastern parts of the country, according to a report by the pro-Kurdish Fırat news agency (ANF) on Saturday.

Lawyers told ANF that the Turkish government, which failed to supervise the tons of food transported to radical armed organization abroad, is after bags of sugar and flour the Kurdish villagers purchase from the market.

The report said Interior Minister Süleyman Soylu sent a notice to the Gendarmerie General Command and police directorates across Turkey and announced food embargos in 32 provinces including Ağrı, Batman, Bingöl, Bitlis, Diyarbakır, Elazığ, Erzincan, Erzurum, Van, Trabzon, Giresun and Gumüşhane.

“Bulk purchases of foodstuffs like flour, sugar, canned goods, halwa and jams from wholesalers, supermarkets and corner shops will be monitored by security forces, and they should be assessed from an intelligence perspective. Trucks, vans, minibuses and other such suspicious vehicles should be searched at road checks. Persons in possession of food and vital necessities that could be used by the terrorist organization will be interrogated about where they live, the routes they take and the number of people they are providing the foodstuffs for,” said the notice.

Lawyer Emel Demir said the current situation surpasses that of the 1990s. “In the 1990s, it was just consumption that was overseen, but now almost all factories that produce foodstuffs and vital necessities will be under control. This is certainly an embargo.”

“In our villages, people prepare for winter and buy their vital needs in bulk, such as 20-30 bags of flour or sugar because access to city centers is limited in winter. Now, will these people be detained and questioned for buying in bulk? This is a martial law practice. And, will they be inspecting the tons of foodstuffs the Foundation for Human Rights and Freedoms and Humanitarian Relief (İnsan Hak ve Hürriyetleri ve İnsani Yardım Vakfı, or İHH, in Turkish) transports?” Demir said, asking “How can something that is allowed for them be banned for citizens?”

Lawyer Feyzi Çelik also said: “According to the constitution, people have the economic freedom to meet their needs. There is no legal obstacle to buying in whatever amounts people want. If individuals have been detained in the past, they will be given a hard time in meeting their vital needs and buying food.”

Stating that there is no constitutional basis for this implementation, Çelik added: “People have the right to purchase however much they wish. Such practices don’t even have a place under martial law. This is an arbitrary administrative measure. There can’t be a restriction on the purchase of goods under martial law or a state of emergency. This is completely arbitrary.”

https://stockholmcf.org/turkish-govt-reportedly-launches-food-embargo-to-kurdish-villages/

Η «αριστερή καρφίτσα» και η «αριστερή τρομοκρατία»

Από
anixneuseis
-
2

του Παντελή Σαββίδη

Εικόνα από τα επεισόδια που σημάδεψαν τα εγκαίνια της 83ης ΔΕΘ (φωτ.: ΑΠΕ-ΜΠΕ / Ορέστης Παναγιώτου)

Η «καρφίτσα» ήταν μια παρακρατική οργάνωση που έδρασε στη Θεσσαλονίκη τη δεκαετία του ’60, με σημαντική συμβολή στη δολοφονία του Λαμπράκη. Κλασική τακτική του μεταπολεμικού παρακράτους τη δεκαετία του ’60 ήταν να τρομοκρατεί τους πολίτες και τις οργανώσεις τους όταν ήθελαν να διαδηλώσουν ή όταν πλησίαζαν οι εκλογές. Επισκέπτονταν σπίτια, κυρίως αριστερών και κεντρώων, και απειλούσαν με διάφορες συνέπειες.

Αυτό το κλίμα και αυτήν την τακτική κατήργησε ο Ανδρέας Παπανδρέου όταν ανέλαβε την εξουσία το 1981.

Απο τότε, αναφερόταν μόνο σε κείμενα ιστορικών. Το κλίμα αυτό το βίωσε η Θεσσαλονίκη τις ημέρες που προηγήθηκαν της έλευσης Τσίπρα και των εγκαινίων της ΔΕΘ. Αστυνομικοί επισκέπτονταν οργανώσεις που είχαν δηλώσει ότι θα συμμετάσχουν στη διαδήλωση και επιχειρούσαν να τρομοκρατήσουν τις διοικήσεις τους.

Η υπόθεση «κρατική αριστερή τρομοκρατία» εξελίχθηκε την επόμενη ημέρα στη διαδήλωση. Οι αστυνομικοί έκαναν υπερβολική χρήση βίας και δακρυγόνων για να μας θυμίσουν πως το κράτος σήμερα, και ως ένα βαθμό και το παρακράτος, είναι οι χθεσινοί «αριστεροί» που σήμερα έγιναν εξουσία. Και πως κάθε εξουσία, επειδή προσπαθεί να διατηρήσει τα προνόμιά της, μετέρχεται τις ίδιες μεθόδους, είτε πρόκειται για Δεξιά, είτε για Αριστερά.

Και όπως καταγγέλλει έγκριτος δημοσιογράφος της Θεσσαλονίκης, υπήρξε αυτόπτης μάρτυς απειλών, ΜΑΤατζήδων προς διαδηλωτές, του είδους: «καλά σας κάνει και σας γ… ο Τσίπρας κωλοβούλγαροι».

Τα επίορκα υποκείμενα και τα επιχειρησιακά ή πολιτικά αφεντικά τους καλά θα κάνουν να σκέφτονται πριν μιλήσουν. Γιατί δεν έχουν δοκιμάσει την οργή της κοινωνίας. Αυτά που βίωσε η Θεσσαλονίκη χθες, είχε να τα δει απο τη δεκαετία του ’60. Και κανείς μηχανισμός, είτε ιδεολογικός, είτε προπαγανδιστικός δεν μιλά. Καταγράφονται, όμως, στη συνείδηση του κόσμου.

Εδώ είμαστε κ. Τσίπρα. Κάποτε θα μιλήσει και η κοινωνία.

Στο Ιντλίμπ παίζεται η συνοχή και η επιβίωση της Τουρκίας

Από
anixneuseis
-
0

του Σάββα Καλεντερίδη

Ο τίτλος είναι κατά λέξη δήλωση που έκανε ο Ντεβλέτ Μπαχτσελί, πρόεδρος του Κόμματος Εθνικιστικής Δράσης, των γνωστών Γκρίζων Λύκων, που αποτελεί στην αυθεντική φωνή του βαθέος κράτους. Και η δήλωση αυτή έγινε μετά την έναρξη των αεροπορικών βομβαρδισμών από πλευράς της Ρωσίας, μετά από μια παύση 22 ημερών, και των σφοδρών πυρών πυροβολικού από πλευράς του συριακού στρατού. Το σκεπτικό του Μπαχτσελί είναι ότι αν η Τουρκία «χάσει» το Ιντλίμπ, όπου εκτός από τους 70.000 τζιχαντιστές τρομοκράτες που μισθοδοτούνται από την Τουρκία υπάρχουν και περίπου 7.000 Τούρκοι στρατιώτες και μυστικοί πράκτορες, σε δώδεκα παρατηρητήρια-φρούρια που χτίστηκαν με βάση τη συμφωνία της Αστάνας για δημιουργία ζωνών αποκλιμάκωσης, θα χάσει και το Αφρίν και την περιοχή Αλ Μπαμπ – Τζαραμπλούζ.

Για να αντιληφθούμε καλύτερα την κατάσταση που επικρατεί στην περιοχή και στο συγκεκριμένο θέμα, ας ακούσουμε τη φωνή ενός Τούρκου αρθρογράφου, του Αχμέτ Τακάν (εφ. «Yeni Çağ»), ο οποίος επίσης απηχεί τις απόψεις του βαθέος κράτους:

Στο συριακό σκέλος της χρεοκοπημένης εξωτερικής μας πολιτικής, είμαστε αντιμέτωποι με μια πολύ δυσάρεστη κατάσταση. Σήμερα, Παρασκευή 7/9, όλοι περιμένουμε τις δηλώσεις Ερντογάν, Πούτιν, Ρουχανί μετά την συνάντησή τους στην Τεχεράνη. Σίγουρα θα τους δούμε να χαμογελάνε, όμως η κατάσταση δεν είναι καθόλου για χαμόγελα. Θα παίξουν και οι τρεις θέατρο, με την πλήρη σημασία της λέξης. Αυτές οι τρεις χώρες, έχουν η κάθε μια τα δικά της σχέδια και οι επιδιώξεις τους δεν συμπίπτουν στο θέμα του Ιντλίμπ. Εμείς δε έχουμε επιπλέον και το πρόβλημα με το PKK/YPG.  Όλες οι «ισλαμιστικές» τρομοκρατικές ομάδες που δρούσαν στη Συρία, και με τη δική μας παράκληση, στριμώχτηκαν στο Ιντλίμπ, στα σύνορά μας, στην Αντιόχεια (Χατάι). Από την αρχή φαινόταν ότι θα φθάσουμε εδώ. Για να εξευμενίσουμε την κοινή μας γνώμη, χτίσαμε δώδεκα παρατηρητήρια στο Ιντλίμπ.

Πριν από την τριπλή σύνοδο στην Τεχεράνη, η Ρωσία άρχισε τους αεροπορικούς βομβαρδισμούς στο Ιντλίμπ. Να μην έχει κανείς καμία αμφιβολία ότι όλα αυτά γίνονται κατόπιν συνεννοήσεως με τις ΗΠΑ. Με τον καιρό θα αποκαλυφθεί ότι ανάμεσα στις δυνάμεις που απελευθέρωσαν το Ιντλίμπ, είναι και τμήματα του PKK/YPG, κάτι για το οποίο προειδοποιήσαμε από αυτήν την στήλη.

Όσο μιλάμε συνέχεια για το Ιντλίμπ, ξεχάσαμε τι γίνεται στις άλλες στρατηγικές περιοχές που καταλάβαμε στη ΒΔ Συρία, για λόγους εσωτερικής μας ασφάλειας. Και ξεχάσαμε γιατί το ένα μας μάτι είναι στο Ιντλίμπ και το άλλο στη διακύμανση της τιμής του δολαρίου.

Από τις πληροφορίες που πήρα από πηγές στην υπηρεσία πληροφοριών και την ασφάλεια, συνοπτικά προκύπτει ότι είμαστε κοντά στο να χάσουμε τον έλεγχο του Αφρίν. Το PKK/YPG πραγματοποιεί πυκνές επιθέσεις εναντίον των δυνάμεων του «Ελεύθερου Συριακού Στρατού» (ΕΣΣ), που εξασφαλίζουν την τάξη στην περιφέρεια Αφρίν. Οι μονάδες του τουρκικού στρατού, για να αποφύγουν τις απώλειες, αποσύρθηκαν στο κέντρο της πόλης του Αφρίν. Και σαν να μην έφθανε αυτό, άρχισαν να συγκρούονται μεταξύ τους οι δυνάμεις του ΕΣΣ. Οπλίτες του ΕΣΣ που φεύγουν από τον πόλεμο, πηδούν το τείχος και έρχονται στην Τουρκία.

Ο έλεγχος της περιοχής είναι θέμα χρόνου να περάσει στα χέρια του YPG.

Στην Ιεράπολη/Μένπετζ, η συμφωνία με τις ΗΠΑ κατέληξε σε φιάσκο. Σε όλα τα μέτωπα ο Άσαντ, η Ρωσία, οι ΗΠΑ και ο YPG κινούνται από κοινού. Οι δικοί μας προσπαθούν να ασκήσουν επιρροή στον Άσαντ μέσω της Ρωσίας. Αν συνεχίσουν τα πράγματα όπως πάνε, ο ενεργειακός διάδρομος θα δημιουργηθεί και ο YPG θα παραμείνει εκεί ως φύλακας των συμφερόντων των ΗΠΑ. Εμείς θα μείνουμε να μετράμε τις απώλειές μας.

Μείναμε έρμαιο των πωλητών συναλλάγματος! Και το χειρότερο, καρφώνοντας τα μάτια μας στο Ιντλίμπ, θα χάσουμε και την Αντιόχεια. Και μετά, τι ακολουθεί;

Ξυπνήστε κύριοι… δεν έχω άλλο μελάνι να γράφω, ούτε σάλιο να συνεχίσω να μιλώ.

Αυτά από έναν καλά ενημερωμένο Τούρκο αρθρογράφο.

Εν τω μεταξύ, τελειώνοντας το άρθρο, εκδόθηκε και το κοινό ανακοινωθέν της συνάντησης της Τεχεράνης, το οποίο έχει δώδεκα άρθρα.

Το δεύτερο λέει ότι «υπογραμμίστηκε ότι όλοι πρέπει να δείξουν σεβασμό στην εδαφική ακεραιότητα την ανεξαρτησία και την ενότητα της Αραβικής Δημοκρατίας της Συρίας» και το τέταρτο ότι «επιβεβαιώθηκε η συνεργασία των τριών πλευρών για την εξουδετέρωση των τρομοκρατικών οργανώσεων ΙΚ, Μέτωπο Νούσρα, Αλ Κάιντα, και οι ομάδες που πρόσκεινται σ’ αυτές».

Το πρώτο είναι καμπανάκι για την Τουρκία ότι πρέπει να αποχωρήσει από Ιντλίμπ, Αφρίν και Αλ Μπαμπ – Τζαραμπλούζ, και το δεύτερο ηχηρή καμπάνα για την Τουρκία, η οποία είναι ο βασικός χρηματοδότης και σύμμαχος των οργανώσεων αυτών.

Παρακολουθήστε τις εξελίξεις λοιπόν.

pontos-news.gr

Πως θα χάσει τα κέρδη της η Τουρκία; Στο Αιγαίο οι “γκρίζες ζώνες”, στην Κύπρο η διζωνική

Από
anixneuseis
-
0

Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ

Russian President Vladimir Putin (L) his Turkey’s counterpart Recep Tayyip Erdogan during their meeting in Tehran, Iran 07 September 2018. EPA, KIRILL KUDRYAVTSEV, POOL

SEPTEMBER 9, 2018

Αυτές τις μέρες και πριν από τη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών, πολλοί «κατασκευαστές» διεθνούς πολιτικής, ντόπιοι και ξένοι, που μόλις έχουν επιστρέψει από τις διακοπές τους σε εξωτικούς προορισμούς, ξαναπιάνουν …δουλειά.

Ένα από τα θέματα με τα οποία ασχολούνται είναι και το Κυπριακό, το οποίο τους «εξιτάρει» όσο και το μεσανατολικό. Και τα δύο παραμένουν άλυτα, διότι αυτοί που τα δημιούργησαν επιθυμούν τη συνέχιση της «εκκρεμότητας» μέχρι να βαρεθούν οι ενδιαφερόμενοι.

Στην περίπτωση μας, τη λύση στην Κύπρο την απορρίπτει η Τουρκία, και εμείς -για να την …πείσουμε να αλλάξει γνώμη- υποχωρούμε για να φτάσουμε στις απαιτήσεις της κατοχικής δύναμης. Ναι, είναι τόσο, μα τόσοι ανίκανοι, αλλά και επικίνδυνοι οι ηγέτες μας.

Η τουρκική εξωτερική πολιτική θέτει πάντα στόχους. Επίσης έχει δείξει πως διαθέτει μεγάλη υπομονή. Στην Κύπρο έφερε τα πράγματα στο γήπεδό της και πριν ακόμα από την τραγωδία του 1974 επεδίωκε τη διχοτόμηση, την οποία φαίνεται να κερδίζει και μάλιστα με την υπογραφή της ελληνοκυπριακής ηγεσίας.

Στο Αιγαίο, κέρδισε τις γκρίζες ζώνες το 1996, όταν ο τότε πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης και ο τότε υπουργός Εξωτερικών, Θεόδωρος Πάγκαλος δέχθηκαν να φύγουν, πάνω και γύρω, από τα Ίμια οι σημαίες, οι στρατοί και τα πολεμικά πλοία, χωρίς να έχουν δικαίωμα να επιστρέψουν ξανά.

Πρόκειται για εντελώς απαράδεκτη συμφωνία, την οποία χρησιμοποιεί η Τουρκία για να διεκδικεί και άλλες βραχονησίδες, ακόμα και νησιά. Δεν πρόκειται να σταματήσει να διεκδικεί στο Αιγαίο, αν και εσχάτως έχει στρέψει την προσοχή της στη Θράκη. Είναι και εδώ σοβαρότατες οι απειλές της, αν και δεν προβλέπεται το επόμενο διάστημα να προκαλέσει πολεμικό επεισόδιο. Θα επιχειρήσει την «άλωση» εκ των έσω.

Ο τρόπος με τον οποίο διεισδύει στη Θράκη είναι εντυπωσιακός, καθώς η αντίσταση του ελληνικού κράτους είναι ανύπαρκτη.

Πάμε, όμως, στο Κυπριακό διότι η Γ.Σ. του ΟΗΕ είναι μπροστά μας και αναμένονται εξελίξεις αφού θα βρίσκονται στη Νέα Υόρκη τόσο ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, Νίκος Αναστασιάδης και ο κατοχικός ηγέτης Μουσταφά Ακιντζί, που εμφανίζεται πάντα στο τέλος της παγκόσμιας σύναξης, καθώς είναι ένας παράνομος ψευτο-«πρόεδρος», που αναγνωρίζεται μόνο από την κατοχική δύναμη.

Βεβαίως, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι με την ανοχή των δύο μεγάλων κυπριακών κομμάτων, του ΑΚΕΛ και του ΔΗΣΥ, που πίεσαν τον Πρόεδρο Αναστασιάδη, ο κ. Ακιντζί έγινε ισότιμος συνομιλητής του κ. Αναστασιάδη και του άνοιξαν πόρτες που ήταν κλειστές για τους προηγούμενους κατοχικούς ηγέτες. Ο κ. Ακιντζί, αποδείχθηκε μία απάτη, όπως πιστεύει η συντριπτική πλειοψηφία των Κυπρίων πολιτών. Οι επαγγελματίες «εραστές» των κυπριακών διαπραγματεύσεων άρχισαν πάλι το γνωστό παραμύθι -δουλειά να έχουνε- για την ανάγκη συμφωνίας τώρα, διότι διαισθάνονται ότι με την τρέλα που κυριαρχεί στην παγκόσμια διπλωματία, μπορούν να αλλάξουν κάποια πράγματα στο Κυπριακό, προς όφελος των Ελληνοκυπρίων.

Και έχουν «φρικάρει» όπως λένε και τα παιδιά. Τι σχεδιάζουν, λοιπόν:  Να οδηγήσουν άρον-άρον τον κ. Αναστασιάδη σε συμφωνία, να του φορτώσουν όσα δεν δέχθηκε στο Κραν Μοντανά διότι ήταν μπουνταλάδες οι Τούρκοι που απαιτούσαν τον ουρανό με τα άστρα μαζί, και εάν γίνει η στραβή, την οποία επίσης θα του την φορτώσουν και αυτός στους …καλαμαράδες, θα μας πουν πως ήταν η ύστατη ευκαιρία και τώρα πάμε παρακάτω.

Και τι είναι το παρακάτω; Μα η διχοτόμηση, τα δύο κράτη, το βελούδινο διαζύγιο και πάει λέγοντας. Το πρόβλημα που παρατηρείται είναι ότι πολλοί άνθρωποι στην Κύπρο ερωτοτροπούν με τη διχοτόμηση και όλο και περισσότερο επικρατεί αυτή η παράλογη φράση «εμείς από εδώ και αυτοί από εκεί». Και το εδώ είναι οι ελεύθερες περιοχές και το εκεί τα κατεχόμενα. Και δεν σκέφτονται οι ανόητοι, ανάμεσα τους και πολιτικοί, ότι με τον τρόπο αυτό χαρίζουμε την πατρίδα μας στους Τούρκους και νομιμοποιούμε την κατοχή. Και δεν καταλαβαίνουν επίσης ότι με τη διχοτόμηση η ειρήνη δεν θα επικρατήσει στο νησί.

Δέχομαι τις απόψεις όλων των ανθρώπων, φτάνει να υποστηρίζονται με σοβαρά επιχειρήματα και πίσω από τις θέσεις αυτές να μην κρύβονται δόλιοι σκοποί. Και η διχοτόμηση αυτό ακριβώς είναι. Μία δόλια λύση, που δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντα του Κυπριακού Ελληνισμού. Αυτό που ενοχλεί και εκνευρίζει στον υπέρτατο βαθμό είναι ότι οι πολιτικοί ηγέτες δεν κάνουν την παραμικρή προσπάθεια για να αποφύγουμε λύσεις όπως η διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία (ΔΔΟ) και η διχοτόμηση, που είναι το ίδιο καταστρεπτικές. Με τη διχοτόμηση χάνεται ένα σημαντικό κομμάτι της Κύπρου και με τη ΔΔΟ παραδίδεται ο έλεγχος του νησιού στην Τουρκία. Δεν έχω αποφασίσει ακόμα ποια από τις δύο διευθετήσεις είναι η χειρότερη, αν και τα αποτελέσματα ίδια θα είναι. Εγκλώβισαν τον κυπριακό λαό σε αυτές τις δύο επιλογές, ενώ υπάρχουν άλλες δέκα, οι οποίες είναι και πιο ανώδυνες. Καλώς ή κακώς συμφωνήθηκε ότι η λύση θα έχει ομοσπονδιακό χαρακτήρα. Απ’ εκεί και μπρος επέλεξαν τη χειρότερη μορφή ομοσπονδίας. Την ΔΔΟ, που είχε σκαρφιστεί ο Χένρι Κίσιγκερ, διότι εξυπηρετούσε τότε τα αμερικανικά στρατηγικά σχέδια.

Δεν είναι περίεργο ότι ο μάγος της διεθνούς διπλωματίας δεν πρότεινε το αμερικανικό μοντέλο ομοσπονδίας, το οποίο είναι το πιο λειτουργικό και το πιο δημοκρατικό, αν εξαιρέσει κανείς το σύστημα των εκλεκτόρων, το οποίο εφευρέθηκε από τους Αμερικανούς νομοθέτες, επειδή έτσι τους βόλευε. Στην πραγματικότητα, η ΔΔΟ βοηθά μόνο την μειοψηφία και «λαβώνει» την πλειοψηφία σε βαθμό που καταργείται και η Δημοκρατία.

Στην περίπτωση μας, επειδή απέναντι μας έχουμε και την κατοχική δύναμη, εξυπηρετούνται μόνο τα δικά της σχέδια. Αντί, λοιπόν, ο κ. Αναστασιάδης με τη βοήθεια του κ. Αβέρωφ Νεοφύτου του δεξιού ΔΗΣΥ και του Άντρου Κυπριανού του αριστερού ΑΚΕΛ, να επιμένουν στη φιλοτουρκική λύση της διζωνικής θα έπρεπε να έχουν εκπονήσει ήδη άλλη πρόταση.

Δεν το έχουν κάνει από ανικανότητα ίσως, αλλά ας έχουν στο μυαλό τους ότι η επικράτηση της ΔΔΟ είναι χειρότερη από τα γκριζάρισμα των Ιμίων, που βεβαίως άνοιξε τον ασκό του Αιόλου στο Αιγαίο.

Η Ελλάδα και η Κύπρος πρέπει να τολμήσουν και να αλλάξουν πολιτική έναντι της Τουρκίας. Οι συνεχείς υποχωρήσεις έφεραν σε δεινή θέση και την Αθήνα και τη Λευκωσία…

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ο πρωθυπουργός του Ισραήλ ήταν ο πρώτος που είπε στον κ. Αναστασιάδη και στον κ. Τσίπρα να μην «μπάσουν» από την πίσω πόρτα την Τουρκία στο ενεργειακό παιγνίδι της Μεσογείου. Ο Αιγύπτιος Σίσι είναι τώρα ο δεύτερος… Ποιος θα είναι ο τρίτος; Ο Τραμπ ή μήπως ο Πούτιν, που αρχίζει να ανακαλύπτει τον πολυπρόσωπο Ερντογάν;

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: Πόσο ανόητοι Θεέ μου. Εισηγούνται στον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα «να εγκαταλείψει τους Κύπριους και να τους αφήσει μόνους τους να αποφασίσουν για την τύχη τους». Σε μία εποχή που οι Αμερικανοί, οι Ρώσοι, οι Ισραηλινοί και άλλες διεθνείς δυνάμεις ζητούν βάσεις στην Κύπρο, η Ελλάδα θα σηκωθεί να φύγει και να απεμπολήσει τα δικαιώματά της; Θα αφήσει μόνους τους Έλληνες της Κύπρου; Το γνωρίζω ότι από τους παλιούς διεθνιστές Συριζαίους μπορεί να ακούσαμε την οποιαδήποτε «μαλαγανιά», αλλά είναι δυνατόν να έχουν σκεφθεί αυτή την απέραντη και εθνικά επιζήμια βλακεία;

Πηγή: Πως θα χάσει τα κέρδη της η Τουρκία; Στο Αιγαίο οι “γκρίζες ζώνες”, στην Κύπρο η διζωνική https://hellasjournal.com/2018/09/pos-tha-chasei-ta-kerdi-tis-i-toyrkia-sto-aigaio-oi-quot-gkrizes-zones-quot-stin-kypro-i-dizoniki/

Η συμφωνία των Πρεσπών και η «Ιφιγένεια» των Βαλκανίων

Από
anixneuseis
-
0
Βενιαμίν Καρακωστάνογλου
Βενιαμίν Καρακωστάνογλου slpress.gr

Πάγια θέση μου αποτελούσε και αποτελεί ότι το κρατικό όνομα της ΠΓΔΜ, εφόσον σ’ αυτό περιέχεται καθ’ οιονδήποτε τρόπο ο όρος «Μακεδονία» (είτε με γεωγραφικό, είτε με χρονικό, είτε με εθνοτικό προσδιορισμό), αποτελεί «όπλο» ακαταμάχητο υπέρ της γειτονικής χώρας, καθώς δεν θα υπάρχει άλλο κράτος παγκοσμίως που να έχει στον τίτλο του το μακεδονικό κληροδότημα (ιστορικό, πολιτιστικό και γεωγραφικό) που ανήκει πλήρως ή πλειοψηφικά στην Ελλάδα και τους Έλληνες. Γι’ αυτό και είμαι αντίθετος με τη Συμφωνία των Πρεσπών.

Το μικρότερο κακό θα το προκαλούσε ο όρος «Σλαβομακεδονία», ο οποίος όμως θα προκαλούσε αντιδράσεις από την ισχυρή μειονότητα των Αλβανών σ’ αυτό το πολυεθνικό κράτος, όπου οι Σλάβοι αποτελούν σήμερα περί το 62-63% του πληθυσμού, μειούμενο ταχέως (απέναντι στους Αλβανούς).

Αργά ή γρήγορα λοιπόν η όποια σύνθετη απόδοση του όρου «Μακεδονία» σαν κρατικό όνομα της ΠΓΔΜ, θα κατέληγε σε σκέτο «Μακεδονία». Αυτό θα γινόταν είτε για να ολοκληρωθεί η μέχρι τούδε επιχειρηθείσα «χρησικτησία», είτε για λόγους απλούστευσης, είτε για λόγους έλλειψης ανταγωνιστικού διεθνούς υποκειμένου (π.χ. Νότιας Μακεδονίας), είτε για λόγους υποβάθμισης, από τα κράτη της διεθνούς κοινότητας, των κινδύνων παράνομης ιδιοποίησης του ελληνικού, εθνοτικού και πολιτιστικού όρου Μακεδονία-Μακεδόνες-Μακεδονικός, και σταδιακού αφελληνισμού του.

Άλλωστε σ’ αυτό στοχεύει και η κρατική ιδεολογία των Σκοπίων περί «μακεδονικού έθνους», πλήρως διαφοροποιημένου από το ελληνικό, που έχει αναχθεί σε έναν επικίνδυνο (ψευδο) αλυτρωτισμό. Διεκδικεί την ελληνική Μακεδονία, προσπαθώντας να εμφανίσει σαν «Μακεδόνες» (δηλαδή Σλάβους) μεγάλο αριθμό από τους αυτόχθονες κατοίκους της ελληνικής Μακεδονίας. Επιχειρεί μάλιστα να υποκινήσει ανύπαρκτο ουσιαστικά μειονοτικό θέμα σε ακριτικές κυρίως περιοχές της ελληνικής Μακεδονίας.

Η «κεκτημένη ταχύτητα» είτε στην κρατική και διεθνή πρακτική των Σκοπίων, είτε και στην αποδοχή της μέσω των υπέρ εκατόν διμερών αναγνωρίσεων του σφετεριστικού συνταγματικού τους ονόματος «Δημοκρατία της Μακεδονίας», θα συμβάλλει στην έκλειψη, συν τω χρόνω, του όποιου προσδιοριστικού όρου (Βόρεια) στο «Μακεδονία» του τίτλου τους. Οι δηλώσεις και διακηρύξεις των ανώτατων αξιωματούχων της ΠΓΔΜ, μετά την υπογραφή της «Συμφωνίας των Πρεσπών» το αποδεικνύει περίτρανα, καθώς δεν χρησιμοποιείται πουθενά ο όρος Βόρεια (ή Σεβέρνα) Μακεδονία(!) αλλά επαναλαμβάνεται μετ’ επιτάσεως το σκέτο «Μακεδονία-Μακεδόνες».

Κραυγαλέα παρανομία

Το Διεθνές Δίκαιο όμως επιβάλλει, ήδη από της υπογραφής μίας διεθνούς συμφωνίας (και πριν δηλαδή από την επικύρωσή της), τα συμβαλλόμενα κράτη να μην ενεργούν σε αντίθεση με το περιεχόμενο και τον σκοπό της συμφωνίας και βέβαια να την επικυρώσουν το ταχύτερο. Άρα έχουμε μία κραυγαλέα παρανομία ήδη από τις πρώτες στιγμές της νέας συμφωνίας.

Ενισχυτικό της προοπτικής να διολισθήσει, και μάλιστα σύντομα, η χρήση μόνο του όρου «Μακεδονία» στον κρατικό τίτλο των Σκοπίων, είναι και η αποδεδειγμένη στο παρελθόν κακοπιστία και αφερεγγυότητά τους ως προς την εφαρμογή και ερμηνεία της Ενδιάμεσης Συμφωνίας του 1995: Ούτε διαπραγματεύθηκαν καλόπιστα και ουσιαστικά, για εξεύρεση με την Ελλάδα ενός νέου και για κάθε χρήση (εσωτερική και διεθνή) κρατικού ονόματός τους επί 22 χρόνια. Ούτε σταμάτησαν την κρατική τους θεωρία περί διαμελισμένης και «σκλαβωμένης» Μακεδονίας του Αιγαίου. Συνέχισαν να αντιλαμβάνονται και να εφαρμόζουν με επιθετικό τρόπο τις αλυτρωτικές διατάξεις του Συντάγματός τους, ιδίως στην κρατική προπαγάνδα και στο εκπαιδευτικό τους σύστημα.

Επιπλέον δε, σε παραβίαση του πνεύματος της Ενδιάμεσης Συμφωνίας, αλλά και της υποχρέωσης καλόπιστης εφαρμογής της, οι Σκοπιανοί, ενώ υποτίθεται ότι διαπραγματεύονταν (με εντολή του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ και της Ενδιάμεσης Συμφωνίας) για την αλλαγή του ονόματος «Δημοκρατία της Μακεδονίας», ταυτόχρονα προωθούσαν και εμπέδωναν διεθνώς με δεκάδες διμερείς αναγνωρίσεις το όνομα που έπρεπε να αλλάξουν!

Ευθύνες Ευρωπαίων εταίρων

Η ανοχή βέβαια της κατάστασης αυτής, ιδίως αμέσως μετά το 1995 και κατά την πρώτη 7ετή ισχύ της Ενδιάμεσης Συμφωνίας από την τότε ελληνική κυβέρνηση (ΠΑΣΟΚ Σημίτη) και η μη αντίδραση και καταγγελία εκείνης της Συμφωνίας προκάλεσε την εξαχρείωση των Σκοπίων με την πολιτική εξαρχαϊσμού του Γκρούεφσκι.

Επίσης, μεγάλη ευθύνη για την τροπή των πραγμάτων και την άδικη, σε βάρος της Ελλάδας, στήριξη του σφετερισμού των Σκοπίων, φέρουν οι ΗΠΑ, με την αναγνώριση του 2004 του συνταγματικού ονόματος των Σκοπίων. Το ίδιο και οι Ευρωπαίοι εταίροι μας, που είτε απλουστευτικά είτε λόγω δικών τους συμφερόντων και πάντως αγνοώντας το βεβαρυμένο ιστορικό υπόβαθρο του προβλήματος, στήριξαν άμεσα ή έμμεσα την πολιτική των Σκοπίων.

Υπενθυμίζουμε την ένοπλη επιβουλή κατά της ελληνικής Μακεδονίας, ήδη από τον Μακεδονικό Αγώνα, από τον βουλγαρικό εθνικισμό. Και αργότερα με φορείς τα κομμουνιστικά σχέδια δημιουργίας Βαλκανικής Κομμουνιστικής Ομοσπονδίας, από τον επεκτατισμό της Γιουγκοσλαβίας του Τίτο, η οποία μέχρι το πέρας του Ελληνικού Εμφυλίου, διεκδίκησε ενόπλως την απόσπαση της ελληνικής Μακεδονίας από την ελληνική επικράτεια.

Απίστευτα ενδοτική εκχώρηση

Η απίστευτη και ενδοτική εκχώρηση του ονόματος «Μακεδόνες» στον λαό και τους πολίτες της ΠΓΔΜ, τόσο ως ιθαγένεια / υπηκοότητα όσο και ως εθνότητα (το δεύτερο αφορά άραγε μόνο τους Σλάβους και όχι τους Αλβανούς και τις άλλες μικρότερες μειονοτικές ομάδες;), είναι:

  • Πρώτον, ασυνεπής προς τον κρατικό τίτλο «Βόρεια Μακεδονία», καθώς τουλάχιστον θα έπρεπε μία συνολική λύση, να ονόμαζε «Βορειομακεδόνες» τον λαό και τους πολίτες αυτής της χώρας.
  • Δεύτερον, έρχεται να αφαιρέσει οποιαδήποτε διαχωριστική λειτουργία από τον τίτλο Βόρεια Μακεδονία (όπως άλλωστε αναμενόταν όταν εκχωρήθηκε το όνομα της Μακεδονίας), καθώς όταν ο λαός της «Βόρειας Μακεδονίας» καθορίζεται στην Συμφωνία ως «Μακεδόνες» (το εναλλακτικό «Πολίτες της Βόρειας Μακεδονίας» έχει τη σοβαρότητα μόνο ενός αστεϊσμού και δεν πρόκειται να ισχύσει ποτέ στην πράξη), επιβεβαιώνεται το κρατικό ιδεολόγημα της ΠΓΔΜ περί «Μακεδονικού Έθνους» (όχι βέβαια τμήματος του Ελληνισμού!). Αυτό αποτελεί τον πυρήνα του σφετερισμού και της παράνομης διεκδίκησης των Σκοπίων, ήδη από το 1944, αλλά με μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα και επικινδυνότητα από το 1991, οπότε υπάρχει ως διεθνές υποκείμενο, ανεξάρτητο και κυρίαρχο κράτος η ΠΓΔΜ.

Έχω υποστηρίξει εξ αρχής, ότι το όνομα του λαού-εθνότητας είναι το σημαντικότερο στοιχείο που προωθεί τον Σκοπιανό (ψευδο)αλυτρωτισμό και την παράνομη και ανιστόρητη προσπάθεια ιδιοποίησης του ελληνικού ονόματος και πολιτιστικού κεκτημένου της Μακεδονίας. Άρα, λοιπόν, το άθροισμα, η συνύπαρξη των δύο στοιχείων από κοινού, υπέρ των Σκοπίων (κρατικό όνομα που περιέχει το «Μακεδονία» και όνομα λαού και εθνότητας ως «Μακεδόνες») αποτελεί την ολοκλήρωση και πλήρη αποδοχή της μονοπώλησης του Μακεδονισμού που επιχειρούν οι Σκοπιανοί. Κάτι που ο γεωγραφικός προσδιορισμός Βόρεια (που έτσι κι αλλιώς δεν θα ισχύσει στην πράξη) δεν μπορεί να αποτρέψει.

Η απόδοση ενός όρου περιέχοντας την αληθή εθνοτική καταγωγή των κατοίκων των Σκοπίων, όπως Σλαβομακεδόνες, Αλβανομακεδόνες, και μίας ιθαγένειας συμβατής με το (κακό βέβαια) κρατικό όνομα Βόρεια Μακεδονία, δηλαδή Βορειομακεδόνες, θα μπορούσε να παράσχει (πάντα στα πλαίσια αυτή της κακής και επικίνδυνης λύσης που προκρίθηκε από την σημερινή ελληνική κυβέρνηση) ένα μικρό έρεισμα κατά της επέλασης του μονοπωλιακού «Μακεδονισμού». Μακεδονισμός που ήδη εκδηλώνεται με συνεχείς δηλώσεις Σκοπιανών αξιωματούχων (σε συνέχεια του παρελθόντος) και αναμένεται να κυριαρχήσει διεθνώς με βάση το δρομολογημένο (κακό) παρελθόν και την πρόσφατη ουσιαστική αποδοχή του και από τον μόνο αληθή κληρονόμο: από την Ελλάδα!

Τι δέον γενέσθαι λοιπόν;

Πρώτον, εκτός από τον «από μηχανής Θεό», δηλαδή την ενδεχόμενη άρνηση των Σκοπιανών στο Δημοψήφισμα (30.09.2018) να αποδεχθούν τη Συμφωνία (στο πλαίσιο του μαξιμαλισμού διασφάλισης μονοπωλιακά του τίτλου «Μακεδονία» (χωρίς Βόρεια!), ή την μη δυνατότητα στο Κοινοβούλιο να τροποποιηθεί το Σύνταγμά τους, ο ελληνικός λαός πρέπει να συνεχίσει να εκδηλώνει τη δεδομένη αντίθεσή του στην Συμφωνία, με διαδηλώσεις, με αρθρογραφία και κάθε άλλο νόμιμο τρόπο (όπως π.χ. δικαστικές προσφυγές).

Δεύτερον, το αίτημα για άμεση, ει δυνατόν, προκήρυξη εκλογών για σημαντικό εθνικό θέμα (όπως προβλέπει το Σύνταγμα, διάταξη που καταστρατηγήθηκε συστηματικά ως τώρα), πρέπει να τίθεται συνεχώς από τα κόμματα της αντιπολίτευσης που διαφωνούν με την Συμφωνία.

Τρίτον, επιπλέον αίτημα για διεξαγωγή δημοψηφίσματος και στον ελληνικό λαό για αποδοχή ή μη της ετεροβαρούς αυτής Συμφωνίας, που διακυβεύει ένα σημαντικό κομμάτι της εθνικής μας ιστορίας και εμπεδώνει γεωπολιτικούς κινδύνους κατά της χώρας μας, πρέπει να τίθεται συνεχώς, ιδίως ενόψει του δημοψηφίσματος στα Σκόπια. Εν προκειμένω ο ρόλος του Προέδρου της Δημοκρατίας, θα έπρεπε να καταστεί καθοριστικός, αξιοποιώντας τον συμβολικό μεν αλλά και ανώτατο πολιτειακό χαρακτήρα του θεσμού με κάθε διαθέσιμο τρόπο, ακόμη και με τον πιο ριζοσπαστικό τρόπο (παραίτηση).

Ο ρόλος της ΝΔ

Τέταρτον, η αξιωματική αντιπολίτευση, ως πιθανή αυριανή κυβέρνηση, θα πρέπει να δεσμευθεί προς τον ελληνικό λαό, ότι είτε επικυρωθεί από την παρούσα κυβέρνηση η «Συμφωνία των Πρεσπών», ακόμη περισσότερο δε, αν αυτό δεν συμβεί για οποιοδήποτε λόγο (και ιδίως λόγω μεσολάβησης βουλευτικών εκλογών), θα αναλάβει, με τη σύμπραξη και όλων των άλλων κομμάτων που απορρίπτουν τη Συμφωνία, διεθνή πρωτοβουλία και ισχυρή καμπάνια ενημέρωσης (προς τον ΟΗΕ, την ΕΕ και άλλους Διεθνείς Οργανισμούς).

Η καμπάνια θα έχει σκοπό την αντικατάσταση αυτής της βλαπτικής Συμφωνίας, με μία νέα που θα διασφαλίζει πραγματικά και μόνιμα τα ελληνικά συμφέροντα, αλλά και τη σταθερότητα των Βαλκανίων. Αποδίδοντας έτσι στους Σκοπιανούς αυτό που δικαιούνται, δηλαδή να ονομάσουν μόνο μία Περιφέρεια στη νότια περιοχή της χώρας τους ως Περιφέρεια της Βόρειας Μακεδονίας (Γευγελή, Στρόμνιτσα, Μοναστήρι, Αχρίδα, Βέλες, κ.α.) και να διαλέξουν ένα κρατικό όνομα που θα τους ανήκει (π.χ. Βαρντάρσκα, όπως ονομάζονταν στον Μεσοπόλεμο 1919-1940 ή Κεντρική Βαλκανική Δημοκρατία, κ.λπ.). Βέβαια ταυτόχρονα να επιλέξουν και ένα ανάλογο όνομα για τον λαό τους (ιθαγένεια-εθνότητα) που να αντιπροσωπεύει την εθνική καταγωγή, τον πολιτισμό και τη γλώσσα τους, δηλαδή τη σλαβική καταγωγή και το πολιτισμικό-γλωσσικό υπόβαθρό τους.

Εκείνοι θα αποφασίσουν την ιστορία και τον πολιτισμό τους, όχι όμως δια υποκλοπής και όχι με νομιμοποίηση της επιχειρηθείσας παράνομης «χρησικτησίας» του όρου «Μακεδονία-Μακεδόνες», που ανήκει στον ελληνικό λαό, ως «brand name». Αν δεν συμβεί αυτό, η Ελλάδα θα πρέπει να ξεκαθαρίσει με απόλυτο τρόπο ότι θα μπλοκάρει διηνεκώς την πορεία των Σκοπίων προς την ΕΕ που είναι και το σημαντικότερο σε σύγκριση με το ΝΑΤΟ (για το οποίο η διαδικασία έχει έτσι κι αλλιώς δρομολογηθεί, κακώς βέβαια).

Πέμπτον, αν οι Μεγάλες Δυνάμεις της Δύσης θέλουν να εντάξουν τα Σκόπια στο ΝΑΤΟ για λόγους εσωτερικής «σταθεροποίησης» της μικρής αυτής πολυεθνικής χώρας, η συνολικά της νότιας Βαλκανικής, ας δεχθούν τις βάσιμες και ατράνταχτες αιτιάσεις της Ελλάδας. Ας επιβάλουν στα Σκόπια μία ορθολογική και δίκαιη λύση στο ονοματολογικό, και όχι να προσπαθούν να αποσταθεροποιήσουν την Ελλάδα, δηλαδή τον ασφαλέστερο και μονιμότερο σύμμαχό τους στη νοτιοανατολική Ευρώπη διαχρονικά και να προσβάλουν την αξιοπρέπεια του λαού του και συμφέροντά του.

 

Άλλωστε και με διμερείς αμυντικές συμφωνίες οι ΗΠΑ, η Γερμανία και άλλα κράτη μπορούν να εγγυηθούν και να ενισχύσουν στρατιωτικά την ΠΓΔΜ, αποτρέποντας την προσκόλλησή της στη Ρωσία (αν και δεν φαίνεται να υπάρχει τέτοια άμεση προοπτική), αν πράγματι επιδιώκουν τέτοιο «σταθεροποιητικό» αποτέλεσμα). Η αλήθεια είναι όμως, ότι μόνο με ουσιαστική εσωτερική δημοκρατία, με πάταξη της διαφθοράς και των καταλοίπων του κομμουνιστικού αυταρχισμού, αλλά και του πλενάζοντος εθνικισμού και μεγαλοϊδεατισμού των Σλάβων, θα μπορέσει η γειτονική χώρα να σταθεροποιηθεί!

Χωρίς αλλαγή συνόρων

Έκτον, απαραίτητο βέβαια, επίσης, οι Δυτικοί υποστηρικτές των Σκοπίων να εργασθούν για να οικοδομηθεί μία γνήσια σχέση συνύπαρξης Αλβανών και Σλάβων στη χώρα (ίσως μέσω εσωτερικής ομοσπονδιοποίησης). Να αντιμετωπισθεί ταυτόχρονα το φαινόμενο του ετεροχρονισμένου αλβανικού αλυτρωτισμού και μεγαλοϊδεατισμού, που πλέον εκπορεύεται από τα Τίρανα όσο και από την Πρίστινα και είναι αυτός που κυρίως απειλεί την ακεραιότητα των Σκοπίων.

Χωρίς βέβαια να λησμονούμε το βουλγαρόφωνο τμήμα του λαού των Σκοπίων που η Σόφια προσπαθεί να το διευρύνει μέσω της χορήγησης βουλγαρικών διαβατηρίων, προωθώντας γενικότερα την λογική: ένας λαός (βουλγαρικός), δύο κράτη! Γι’ αυτό άλλωστε αναγνώρισε το όνομα όχι όμως το όνομα της εθνότητας και της γλώσσας (όπως ισχυρίζονται Βούλγαροι διπλωμάτες επικαλούμενοι το πρότυπο Ελλάδας-Κύπρου).

Θα ήταν προτιμότερο οι ΗΠΑ και οι Βρυξέλλες να νουθετήσουν τα Τίρανα και την Πρίστινα, ώστε να συμβάλουν στην νόμιμη και δίκαιη, με βάση τα διεθνή κριτήρια, διευθέτηση του καθεστώτος τους εκτός των συνόρων αλβανικών μειονοτήτων-κοινοτήτων (Νότια Σερβία, Μαυροβούνιο και Σκόπια). Αυτό να γίνει, όμως, χωρίς όμως δεύτερες σκέψεις για μελλοντικές αλλαγές συνόρων και ενοποίηση των κατοικούμενων από Αλβανούς περιοχών της νοτιοδυτικής Βαλκανικής. Γιατί μόνο έτσι θα μπορέσει να υπάρξει λύση στο καθεστώς του βορείου Κοσσυφοπεδίου, ελεγχόμενου από την Σερβία, αλλά και συνολικά της διευθέτησης της κρατικής οντότητας του Κοσσυφοπεδίου με συναίνεση της Σερβίας.

Ταυτόχρονα η συνεχιζόμενη απροθυμία συμβίωσης Σερβοβόσνιων και Βοσνιομουσουλμάνων και Βοσνιοκροατών (και των δύο τελευταίων μεταξύ τους) επαναθέτει προσεχώς και την βιωσιμότητα της Συνθήκης του Dayton για την Βοσνία-Ερζεγοβίνη, ιδίως κατόπιν των εξελίξεων στο Κοσσυφοπέδιο (με τις προτεινόμενες ανταλλαγές εδαφών με την Σερβία) και κατ’ αντανάκλαση τα Σκόπια με τους εκεί Αλβανούς. Όλα αυτά όμως πρέπει να διευθετηθούν με ισότιμα κριτήρια, κάτι που δυστυχώς δεν έγινε στο παρελθόν κι έτσι τα ζητήματα φαίνεται να επανατίθενται επικίνδυνα και μάλιστα διασυνδεόμενα μεταξύ τους.

Και βέβαια η Ελλάδα δεν μπορεί να γίνει η Ιφιγένεια των Βαλκανίων, αν και είναι η μόνη που δεν διεκδικεί αλλαγές συνόρων και στήριξε πολλαπλά την κρατική υπόσταση, την σταθερότητα και την οικονομία των Σκοπίων.

1...2,7672,7682,769...3,032Σελίδα 2,768 από 3,032