του Γιώργου Χατζηθεοφάνους, Υποστρατήγου ε.α.
ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟ ΕΠΕΙΣΌΔΙΟ ΤΗΣ ΣΥΛΛΗΨΗ ΤΩΝ ΔΥΟ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΏΝ ΣΤΟΝ ΕΒΡΟ
Πολλά έχουν γραφεί και ειπωθεί από διάφορους, ειδικούς και «ειδικούς» για το ζήτημα της σύλληψης, φυλάκισης και απελευθέρωσης των δύο ελλήνων στρατιωτικών κυρίως μετά την μεγαλειώδη υποδοχή τους στην Ελλάδα. Κατά την προσφιλή μας πρακτική για άλλη μια φορά ακολουθούμε τη λογική του εκκρεμούς, από το ένα άκρο στο άλλο. Κάποιες φορές αναρωτιέμαι μήπως ο Πέρσης Μάνης ή Μανιχαίος είχε ελληνικές ρίζες.
Υπάρχουν αυτοί που τους χαρακτήρισαν ήρωες και συμφώνησαν με την μεγαλειώδη μεταφορά και υποδοχή τους στην Ελλάδα και οι άλλοι που τους έχουν ήδη δικάσει και καταδικάσει διότι υπέπεσαν σε σοβαρό λάθος, παραβίασαν τα σύνορα, παρεδόθησαν χωρίς μάχη στους Τούρκους και έβαλαν τη Χώρα σε περιπέτειες.
Σκοπός της παρέμβασής μου δεν είναι να πάρω θέση υπέρ των μεν ή των δε αλλά να βάλλω την κουβέντα σε μια άλλη βάση. Η φύλαξη των συνόρων στην ειρήνη αποτελεί έργο ξεχωριστού, κατάλληλα οργανωμένου-εκπαιδευμένου για το σκοπό αυτό τμήματος κι όχι των ενόπλων δυνάμεων, όπως συμβαίνει σε όλες τις χώρες της δύσης. Η εμπλοκή των στελεχών των ενόπλων δυνάμεων και ιδιαίτερα των στρατεύσιμων οπλιτών δημιουργεί μια σειρά σοβαρών προβλημάτων.
Είναι εξαιρετικά δύσκολο τα στελέχη των ενόπλων δυνάμεων που μετατίθενται για 3-4 χρόνια στα σύνορα και ιδιαίτερα οι στρατεύσιμοι οπλίτες των λίγων μηνών να λάβουν την απαιτούμενη εκπαίδευση και να διαθέτουν την επίσης απαιτούμενη, λόγω συνθηκών, εμπειρία για την επιτυχή εκπλήρωση της ιδιαίτερης αυτής αποστολής και μάλιστα στα ελληνοτουρκικά σύνορα. Το πρόβλημα αυτό λαμβάνει άλλες διαστάσεις εάν σκεφτούμε πως πρώτιστο έργο του προσωπικού των ενόπλων δυνάμεων είναι η επιχειρησιακή εκπαίδευση και η συντήρηση των μέσων (οπλικών συστημάτων, οχημάτων κλπ).
Η εμπλοκή των ενόπλων δυνάμεων στη φύλαξη των συνόρων δημιουργεί ένα ιδιαίτερα επιπρόσθετο, δύσκολο και χρονοβόρο έργο, η εκπλήρωση του οποίου απαιτεί τη διασπορά του προσωπικού και περιορίζει σημαντικά το διατιθέμενο χρόνο επιχειρησιακής εκπαίδευσης και συντήρησης των μέσων (οπλικά συστήματα, οχήματα, άρματα κλπ) με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει για ένα στρατό που, πέραν των άλλων, αντιμετωπίζει πρόβλημα στελέχωσης μονάδων και είναι επιφορτισμένος με εξαιρετικά μεγάλου όγκου πάρεργο όπως συντήρηση στρατοπέδων, φύλαξη στρατιωτικών εγκαταστάσεων πάσης φύσεως, καθημερινών εργασιών για την κάλυψη λειτουργικών αναγκών, μεγάλο κοινωνικό έργο, hot spot, παρελάσεις, αγήματα, εορτές-τελετές κ.α.
Πέραν τούτου η εμπλοκή στρατιωτικών σε μεθοριακά επεισόδια καθιστά εξαιρετικά δύσκολη την αποκλιμάκωση της κρίσης που προκύπτει. Αντίθετα, επεισόδια με την εμπλοκή στελεχών ενός σώματος συνοριοφυλακής οδηγούν σε σαφώς χαμηλότερης έντασης κρίσεις που είναι πιο εύκολα διαχειρίσιμες με ότι αυτό συνεπάγεται στην επιδιωκόμενη κάθε φορά αποκλιμάκωση.
Η Ελλάδα είναι η μόνη Χώρα στη δύση με ένοπλες δυνάμεις εδώ και πενήντα χρόνια (από το 1974) ταγμένες σε άμυνα φυλάσσοντας τα ελληνοτουρκικά σύνορα. Μήπως ήρθε επιτέλους η ώρα για αλλαγή στρατηγικού σχεδιασμού, που πέραν των άλλων, όπως με σχετική επιχειρηματολογία επισημαίνω στο βιβλίο «Εθνική Στρατηγική-Πρόταση για ένα νέο θεσμικό πλαίσιο»*, θα οδηγήσει στην αναβάθμιση της επιδιωκόμενης, απέναντι στην Τουρκική απειλή, αποτροπής;
Αντί να υπάρξει ένας σχεδιασμός στην κατεύθυνση αυτή ακούμε το νέο αναπληρωτή υπουργό εθνικής άμυνας να δηλώνει πως θα εργαστεί για την αναβάθμιση του κοινωνικού έργου των ενόπλων δυνάμεων. Σαφώς και οι ένοπλες δυνάμεις θα πρέπει να έχουν συμμετοχή στην με κάθε τρόπο, ειδικά μέσα στην κρίση, βοήθεια προς την κοινωνία όμως κάποια στιγμή θα πρέπει να καταλάβουν οι πολιτικοί πως η επιχειρησιακή εκπαίδευση και ετοιμότητα των ενόπλων δυνάμεων αποτελεί ένα δύσκολο και χρονοβόρο έργο και πως η Τουρκική απειλή είναι υπαρκτή πέρα από αμπελοφιλοσοφίες και φληναφήματα ειδικά σήμερα που το παγκόσμιο περιβάλλον χαρακτηρίζεται από μια επικίνδυνη για την ειρήνη αστάθεια.
Γιώργος Χατζηθεοφάνους
Υποστράτηγος ε.α. – Οικονομολόγος
* Η δεύτερη επικαιροποιημένη έκδοση θα κυκλοφορήσει και πάλι από τις Εκδόσεις «Ι.ΣΙΔΕΡΗ» εντός του Φθινοπώρου.
Συμφωνώ, κατ’ αρχάς, ότι καλό θα ήταν να έλειπαν τα καραγκιοζιλίκια κατά την υποδοχή των δύο στρατιωτικών.
Το άρθρο τού Στρατηγού παρουσιάζει ενδιαφέρον και πρέπει να εξετασθεί από τούς αρμοδίους. Υπάρχουν όμως αρμόδιοι σ’ αυτό το διαλυμένο κράτος;
Αναρτώ τρεις σοβαρές καταγγελίες τού πρώην διευθυντού τής ΕΥΠ, κ. Ιωάννη Κοραντή, που δεν είδα ούτε να διαψεύδονται, ούτε να … συγκινούν κανέναν:
«Ένα σύστημα δορυφορικού ελέγχου που θα “έκανε παπάδες” ρημάζει στις αποθήκες της ΕΥΠ!»
Η ΕΥΠ είχε δορυφορικό σύστημα παρακολούθησης των συνόρων, αλλά ο Χρυσοχοΐδης το πέταξε στην αποθήκη!
Πώς η ΕΥΠ μπορούσε να εμποδίσει τη σύλληψη των στρατιωτικών
Μετά απ’ αυτά, ποιος θα ενδιαφερθεί ν’ αλλάξει ο,τιδήποτε;
Παρακαλώ το ανωτέρω να διαγραφεί, διότι εστάλη κατά λάθος, χωρίς να έχει συμπληρωθεί. Ευχαριστώ.
Πολυ κακη η προσσεγγιση του στρατηγου επι του θεματος.τοσα χρονια που ελεγχονταν τα συνορα απο κληρωτους χωρις κανενα προβλημα γιατι δεν βγηκε να γραψει ενα αρθρο?Γιναμε μετα Χριστον προφητες τωρα?Καταρχην τα δυο παιδακια βρησκονταν στην ΖΑΠ που απαγορευονται ακομη και τα κουνουπια εκτος απο τον στρατο και αντι να τηρουν τους κανονες εκαναν βολτα στο παρκο.ακολουθουν πατημασιες δεν γνωριζουν αν ειναι λαθρεμποροι λαθρομεταναστες εχθρικο περιπολο αν εχουν οπλα η οχι και δεν τηρουν τις αποστασεις τους δεν τηρουν την αλληλοκαλυψη.δεν χρειαζεται εκπαιδευση χρονων σε αυτα.εκπαιδευση μιας μερας ειναι καιλιγο μυαλο τιποτα παραπανω.χιλιαδες ενεδρες βγηκαν στην ζαπ αποκληρωτους νυχτα χωρις ιχνος φωτος και δεν χαθηκε κανεις.λιγο μυαλο λιγο προσοχη και τηρηση των κανονων περιπολων και ενεδρων.ολατα αλλα ειναιπρολογος.