[Ο Εμμανουέλ Μακρόν φοβάται μήπως οι Σαλβίνι και Ορμπαν βρουν μιμητές στη χώρα του και ναυαγήσει το ευρωπαϊκό του όραμα. Εφτασε μάλιστα στο σημείο να χαρακτηρίσει τους Γάλλους ‘’ανυπότακτους Γαλάτες στις μεταρρυθμίσεις’’. Ο Νικολά Βιντάλ – διευθυντής του Putsch.media – ασκεί κριτική στον Γάλλο Πρόεδρο καταλογίζοντάς του περιφρόνηση στη λαϊκή βούληση, η οποία άμεσα συνδέεται με γαλλική ταυτότητα και την εθνική κυριαρχία.]
“Η Γαλλία επιβεβαίωσε την ευρωπαϊκή της βούληση, το όραμά της, το σχέδιό της. Η Γαλλία πρότεινε μια Ευρώπη που προστατεύει, πιο κυρίαρχη, ενωμένη και δημοκρατική, αλλά παράλληλα έχουν αυξηθεί τα άκρα και αφυπνίστηκαν οι εθνικισμοί. Είναι αυτός ο λόγος να παραιτηθούμε; Σίγουρα όχι. (…) Πληρώνουμε σε αυτό το θέμα αρκετές δεκαετίες μιας Ευρώπης η οποία, πρέπει να το αναγνωρίσουμε, μερικές φορές ατόνησε, αποδυναμώθηκε, η οποία ίσως δεν προτάθηκε πάντοτε στην ολότητά της. Πρέπει πράγματι να διπλασιάσουμε τις προσπάθειές μας’’.
Ο Εμμανουέλ Μακρόν ξεκίνησε προφανώς την εκστρατεία των Ευρωπαϊκών εκλογών με ομιλία του στη Διάσκεψη των Πρέσβεων, ακόμη και αν αρνούνται να το παραδεχτούν ευθαρσώς στην ανώτατη ιεραρχία του κράτους. Αυτή η δήλωση έχει το ενδιαφέρον ότι συνοψίζει σε ένα μόνο τους αντινομικούς όρους που αποκρυσταλλώνουν το ρήγμα μεταξύ αυτής της ιδέας της Ευρώπης του Μακρόν και της αίσθησης των ευρωπαϊκών λαών: “Μια Ευρώπη που προστατεύει, κυρίαρχη και δημοκρατική”.
Η ομιλία της Σορβόννης της 26ης Σεπτεμβρίου 2017 – θεμέλιος λίθος της ευρωπαϊκής πολιτικής του – φαίνεται ήδη πολύ απόμακρη για τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Είναι σαφές ότι ο Μακρόν έχει επίγνωση των δυσκολιών επαναπροσδιορισμού του ευρωπαϊκού σχεδίου ακόμη και με τους στενότερους εταίρους του, πολιτικά στριμωγμένους στις αντίστοιχες χώρες τους.
Τα ευρωσκεπτικιστικά κόμματα κερδίζουν έδαφος, συγκεντρώνουν ψήφους και κάνουν το πολιτικό τους κεφάλαιο να ανθίζει με μεγάλο αριθμό ψηφοφόρων. Και τα ομαδικά πυρά των Ευρωπαϊστών δεν αλλάζουν τίποτα, παρά τη σημασιολογική δυσπιστία που τους ‘’στολίζουν’’ όροι όπως «εθνικισμός», «λαϊκισμός» και η περίφημη «αναδίπλωση» σε όλα. Η πολιτική πραγματικότητα αυτής της, όλο και περισσότερο κατακερματισμένης, Ευρώπης συγκρούεται βάναυσα με την επιστροφή των λαών και της δημοκρατίας.
Δεν μπορούμε να απαλλαγούμε από τη συζήτηση και τις διαβουλεύσεις με κάθε ευρωπαίο εταίρο, διότι είναι ένας απαραίτητος και ισχυρός διπλωματικός σύνδεσμος για την οικοδόμηση μιας ενωμένης Ευρώπης.
Αλλά για να υπερασπιστούμε έναν ευρωπαϊκό πολιτισμό πρέπει να διασφαλίσουμε, πρωτίστως και κυρίως, τα δημοκρατικά θέματα ως βασικές αξίες όλων των ευρωπαϊκών λαών και ως εκ τούτου να σεβαστούμε την κυριαρχία τους και το δικαίωμά τους να αποφασίζουν το πεπρωμένο τους.
Οι νίκες του Mατέο Σαλβίνι και του Βίκτωρ Ορμπαν, για να αναφέρουμε μόνο τους σημαντικότερους, είναι μόνο τα συμπτώματα μιας βαθιάς δημοκρατικής φιλοδοξίας των δύο αυτών ευρωπαϊκών λαών.
Και ο Εμμανουήλ Μακρό να παραδέχτηκε την Τρίτη στη γαλλική διπλωματία: «Εκείνοι που πίστευαν στην εμφάνιση ενός παγκοσμιοποιημένου λαού έκαναν μεγάλο λάθος. Σε όλο τον κόσμο, η βαθιά ταυτότητα των ανθρώπων έχει επιστρέψει. Και αυτό είναι κατά βάθος καλό.”
Ωστόσο, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας συνδέει την προσήλωση ενός λαού στη χώρα του με “το συλλογικό ασυνείδητό του”.
Ένα συλλογικό ασυνείδητο που ήταν το θέμα «χιούμορ» του Προέδρου της Δημοκρατίας χαρακτηρίζοντας τους Γάλλους «ανυπότακτους Γαλάτες» από τη Δανία. Διπλωματικά, το σφάλμα είναι αγενές. Επιπλέον, αυτή η μορφή περιφρόνησης έναντι της λαϊκής βούλησης που συνδέεται βαθιά με τη γαλλική της ταυτότητα και την κυριαρχία της δηλώνει σχέδια για μια αναγκαστική πορεία για την Ευρώπη, με όλο και περισσότερη Ευρώπη.
Είναι σαφές ότι η έννοια του “ανυπότακτου” εξανεμίζει τις προοδευτικές προσδοκίες του Εμμανουήλ Μακρόν, ο οποίος φαίνεται να βλέπει στον πατριωτισμό μόνο μια ξεπερασμένη μορφή εθνικιστικής προσκόλλησης. Και θα ήταν σοφό σε αυτούς τους σκοτεινούς καιρούς να ξαναδιαβάσουμε τον θαυμάσιο ορισμό του Ερνέστ Ρενάν για το Εθνος: “Έθνος είναι ψυχή, μια πνευματική αρχή … Το ένα Εθνος βρίσκεται στο παρελθόν, το άλλο στο παρόν. Το ένα είναι η κοινή κατοχή μιας πλούσιας παρακαταθήκης μνήμης και το άλλο είναι η σημερινή συγκατάθεση, η επιθυμία να ζήσουμε μαζί, η επιθυμία να συνεχίσουμε να υποστηρίζουμε την κληρονομιά που έχουμε λάβει αδιαίρετα ». Διότι οι στέρεες κληρονομιές μεταδίδονται συχνά από τις μεγάλες διανοητικές μορφές του παρελθόντος, όσο και αν αυτό δεν αρέσει στις προοδευτικές νοοτροπίες.
Τέλος, δεν μπορούμε να μη σκεφτούμε αυτή τη φράση της φιλόσοφου Βερενίκης Λεβέ από το Λυκόφως των Προοδευτικών Ειδώλων (Stock, 2017): “Το ριζοβόλημα, δηλαδή, η εγγραφή σε μια ιστορία και ένα τόπο, είναι ανθρωπολογική ανάγκη.” Σε αυτό το σημείο, όλοι οι ελιγμοί και οι συμμαχικές στρατηγικές δεν μπορούν ποτέ να είναι τόσο ισχυρές όσο αυτή η ενστικτώδης βούληση ριζοβολήματος κάθε έθνους, αυτή η επιθυμία για κληρονομιά, μοναδικούς πολιτισμούς και αιώνες Ιστορίας.
Και είναι δύσκολο να δούμε πώς ο Εμμανουήλ Μακρόν θα μπορούσε να εξηγήσει στους Γάλλους «την επιθυμία του για ευρωπαϊκή κυριαρχία».
Λίγους μήνες πριν από τις ευρωπαϊκές εκλογές, έχοντας κατά νου την αποσύνθεση και την αδυναμία της Ευρώπης να αντιμετωπίσει σοβαρά προβλήματα. Και, σε αυτή την αιώνια συζήτηση των ιστορικών που προσπαθούν να μάθουν αν είναι οι λαοί που δημιουργούν την Ιστορία ή είναι οι μεγάλοι άνθρωποι που την οδηγούν, η ρευστοποίηση αυτού του ευρωπαϊκού σχεδίου δίνει κάποια στοιχεία απάντησης. Διότι, στην πραγματικότητα, η Ευρώπη δεν θα οικοδομηθεί πλέον εναντίον των λαών. Γαλατών ή όχι.
Μετάφραση: Ευάγγελος Δ. Νιάνιος
Πηγή: http://www.lefigaro.fr/vox/politique/2018/08/30/31001-20180830ARTFIG00144-emmanuel-macron-face-au-retour-des-peuples-europeens-et-aux-gaulois.php
