Αρχική Blog Σελίδα 2771

The Indian and Pakistani Elections

Από
pcuser
-
0

EXECUTIVE SUMMARY: The Indian general election of 2019 will be a decisive moment for South Asia’s overall security. As India is a major power player in the region, the 2019 elections will pose challenges as well as opportunities for both India and its neighbors. Also, it remains to be seen whether India will be able to maintain its power position in the region in the wake of the recent election of Pakistani PM Imran Khan.

Over the past four years, India has increased its defense budget from $37 billion to $52.5 billion and modernized its air defense systems and maritime capacities. The commissioned INS Vikramaditya aircraft carrier, submarines, and battleships of the Indian Navy will change India’s security dynamics. The Andaman, Nicobar, and Lakshadweep islands are also key strategic points on India’s southern maritime boundaries that are responsible for stabilizing the security environment of the Indian Ocean.

Similarly, during the tenure of the former PM of Pakistan, the defense budget increased to 19.6%, bolstering Islamabad’s position as a regional military power. Furthermore, Pakistan’s nuclear and naval capacities, consisting of submarines with cruise missile abilities, could counterbalance India’s defense strategies in the western half of the Indian Ocean’s maritime boundaries. Also, Pakistan’s alignment with Maldives is challenging India’s defense and foreign policy engagements with its South Asian neighbors.

Maldives, a strategically located small island nation, has received defense support from China and Pakistan in recent years, which is causing a serious threat to the regional maritime order. The image of political instability and the widespread consensus about the legitimacy of Yameen Gayoom’s government is a concern to New Delhi. India and Maldives have weak ties that need to be improved through meaningful dialogue.

The tension between India and Pakistan has caused New Delhi to develop a new approach towards its island neighbor, Sri Lanka, by increasing its defense engagements with that country. When the Sri Lankan civil war ended, 368 battleships from various countries visited that strategically important country. Sri Lanka spends 7% of its government expenditure on the defense budget and is planning to increase its battleship capacity. India gave Sri Lanka two offshore patrol vessels worth $150 million and enhanced maritime surveillance between the countries, both indicators of India’s maritime balancing act.

To keep the region stable, major powers such as the US and Russia are helping India purchase advanced air defense systems. Over the past several years, New Delhi has signed more than 60 contracts with foreign vendors such as Russia, Israel, the US, and France for the procurement of defense equipment for the armed forces.

Small island nations like Sri Lanka and Maldives would be well advised not to side with any of these power centers. Their policymakers and politicians should make sure their countries stay neutral to keep stability in the region. In view of the Indian and Pakistani elections, Sri Lanka and Maldives should bring some kind of consensus through the South Asian Association of Regional Cooperation (SAARC) to reduce tensions between the rivals and keep external powers such as China, the US, and Russia from exerting undue influence.

The first priority of these South Asian nations should be to uplift their own countries and create jobs rather than focus on defense. A secondary priority should be defense, with maritime security understood to be a requirement for internal stability. The big powers, India and Pakistan, should work out a progressive pathway to prosperity that would stabilize not only the defense and economy of their own countries but also provide stability to the entire region.

By  and 

Srimal Fernando is a Research Scholar at the Jindal School of International Affairs (JSIA), India and an editor of Diplomatic Society for South Africa. Megha Gupta is a Scholar of Masters in Diplomacy, Law, and Business at JSIA.

INS Rajput firing a BrahMos missile via Wikipedia

BESA Center Perspectives Papers are published through the generosity of the Greg Rosshandler Family

US ambassador warns of ‘tremendous prize’ for Hamas if PA is sidestepped on Gaza

Από
pcuser
-
0

In private call with American Jewish leaders, David Friedman insists Palestinian Authority must be involved in the reconstruction of the beleaguered Strip

US Ambassador to Israel, David Friedman speaks at the official opening ceremony of the US embassy in Jerusalem on May 14, 2018. (Yonatan Sindel/Flash90)

Against the background of indirect talks between Israel and Hamas on a Gaza ceasefire deal, US Ambassador to Israel David Friedman has reportedly expressed concern that any agreement to rehabilitate Gaza that sidestepped the Palestinian Authority would be a “tremendous prize” for the terror group.

“There is no capacity to have peace with the Palestinians unless there’s peace with all the Palestinians, including the million and a half in Gaza,” Friedman said in a telephone briefing Tuesday with members of the American Jewish Congress, the Haaretz daily reported Thursday.

The envoy clarified that this meant that “there should be ideally one (Palestinian) government … If you go around the PA and somehow try to restructure Gaza without them, you’re giving a tremendous prize to Hamas… with all the failings of the PA, if the choice is Hamas, we pick the PA,” Haaretz quoted him as saying in the private call.

His comments appeared to reflect dismay over Israel indirectly negotiating a truce deal with Hamas. They also seemed to pointed to confusion in American policy.

While Friedman was calling for those involved not to sidestep the Palestinian Authority, the PA received a rebuke from US Mideast Envoy Jason Greenblatt for saying much the same thing.

“The Trump Administration strongly supports the efforts of President Al Sisi and the Egyptian government ‎to help facilitate an agreement to restore calm in Gaza and bring about the conditions for the Palestinian Authority to fully assume its responsibilities in Gaza,” Greenblatt said in a statement late Wednesday.

A picture taken on August 9, 2018, shows people inspecting the rubble of a building targeted by the Israeli Air Force in response to a rocket attack that hit southern Israel earlier in the day on August 9, 2018. (AFP Photo/Mahmud Hams)

“The Palestinian Authority cannot criticize from the sidelines. The Palestinian Authority should be part of the solution for the Palestinians of Gaza and Palestinians as a whole,” he said. “If not, others will fill that void.”

“Leadership is about making hard choices,” Greenblatt said without directly naming Abbas.

“The people of Gaza, and Israelis in the area around Gaza, have suffered for far too long,” Greenblatt said. “It is time for the Palestinian Authority to lead the Palestinian people – all Palestinians – to a better future.”

Indirect negotiations between Hamas and Israel have reportedly included discussion on easing the decade-old blockade on Gaza, but by no means a complete lifting of it. Israel says the blockade is in place in order to prevent weapons and other military equipment from entering the Strip.

Recent months have seen repeated rounds of intense violence between Israel and Hamas, along with weekly border protests at the Gaza border that have regularly included rioting, attacks on Israeli troops and attempts to infiltrate and sabotage the border fence. In sporadic surges Hamas has fired dozens of rockets at Israel and Israel has hit Hamas targets in the Strip.

Palestinian protesters throw stones at Israeli forces as a man waves the national flag during a demonstration at the Israel-Gaza border, east of Khan Yunis in the southern Gaza Strip on August 24, 2018. (AFP PHOTO / SAID KHATIB)

Around 170 Palestinians have been killed by Israeli fire since the weekly protests began, a Hamas ministry says. Hamas has acknowledged that dozens of those killed were its members.

One Israeli soldier was shot dead by a Palestinian sniper.

Greenblatt’s swipe at Abbas comes after the PA leader reportedly lambasted the potential ceasefire agreement, saying such a deal would only be reached “over my dead body.”

“If the agreement is signed without the PA’s permission, it is illegal and constitutes treason,” Abbas said in private conversations, according to Hissein al-Sheikh, a senior member of Abbas’s Fatah party.

In his conversation, Friedman dealt at length with the ongoing political crisis with the Gaza Strip, saying the chance for obtaining any sort of stable agreement between Israel and the coastal enclave was “very low,” according to other reports about the call.

Gaza is a disease without a cure that, at the moment, Israel can only manage, rather than offer any long-term solution, he was quoted by the Walla news site as saying.

He was also quoted as making scathing remarks about the PA’s handling of the Gaza crisis, saying that the Palestinian Authority was speaking with two voices on the issue: leveling sanctions on the Strip on one hand while talking about uniting with it on the other. Friedman reportedly said that much of the violence emanating from the Strip was due to Abbas’s policies.

PA President Mahmoud Abbas delivering a speech on August 15, 2018. (WAFA)

Further highlighting the lack of a clear US policy, Friedman contradicted US President Donald Trump and insisted the administration would not demand any special concessions from Israel in peace talks as a quid pro quo for moving the US embassy to Jerusalem in May.

Concerns were raised in Israel after Trump said earlier this month that Israel would pay “a higher price” in any future talks with the Palestinians because of the move. But in a call with US Jewish leaders, Friedman said the comment only meant that Trump might ask the Israelis to “lean in a little bit” at the negotiating table.

“The president feels that if the parties are lucky enough to be sitting in a room and making progress, he might say to the Israelis, ‘Look, can you do a little bit more? Look what we did for you. Is there something more that you could do?’” said Friedman. “It’s not that he has something specific in mind, but just that under the circumstances that the United States has engaged in really significant good faith efforts to strengthen Israel and strengthen its historical multi-thousand-year connection to Jerusalem, maybe the Israelis could make it clear by leaning in a little bit as well. That’s all it meant,” the envoy said, according to quotes carried by the political news site Jewish Insider.

“I was there when the [embassy relocation] decision was made,” Friedman reportedly added. “I was there watching it and advocating for it in real time. There is not and there never was any demand made of Israel that they do anything in exchange for the embassy move.”

By TOI STAFF

www.timesofisrael.com

Qatar Seeks Role in Negotiations Between Israel and Hamas

Από
pcuser
-
0

by Seth Frantzman

Qatar has been seeking to play a relevant role in Israel’s Gaza policy amid the crisis with Hamas that has unfolded over the last six months. But those efforts have been frustrated as Qatar is isolated by Washington’s drive for a “deal of the century” and Doha’s own disputes with its Gulf neighbors. Recent cease-fire discussions, however, may now bring Qatar back into the group of countries that are working to avoid another conflict between Jerusalem and Gaza.

Channel 10 reported last week that in June, Defense Minister Avigdor Liberman met in Cyprus with Qatar’s Gaza envoy, Mohammed Al-Emadi. At the top of Qatar’s list of concerns was the humanitarian issue, in which Qatar has taken a key interest for a decade. Doha could provide up to $350 million as part of a new deal to keep the peace between Israel and the Hamas-ruled Gaza Strip. Since 2014, it has already provided around $800 million.

On Thursday, another report said that Prime Minister Benjamin Netanyahumet with Egyptian intelligence chief Maj.-Gen. Abbas Kamel. The complex discussions between Israel and Egypt, Hamas and Egypt, the US and Qatar, and – at least in the background – between Israel and Qatar, are the backdrop to the current attempt to create a long-term cease-fire with Hamas.

In July, Al-Emadi told Al Jazeera that Qatar was discussing a five or 10-year cease-fire with Israel by passing messages to Hamas and the US.

“The Egyptians are indeed involved,” he said. “However, the problem is the Egyptians are not trusted by Hamas. This is because more than a year ago, the Egyptians made many promises to Hamas to achieve reconciliation with Fatah, among other things, but they did not deliver on their promises.”

So the deeper story is that Al-Emadi has sought to portray Qatar as the “credible” partner for “both sides.” Who are those sides, though? Hamas and Fatah? Hamas and Egypt? Hamas and Israel? Or maybe Hamas and the US?

In June 2017, Israeli politicians and experts praised the decision by Saudi Arabia and its allies, including the United Arab Emirates and Egypt, to cut ties with Qatar. Riyadh blamed Qatar for supporting extremism in the region, pointing to Hamas, Hezbollah and to the hosting by Al Jazeera of extremists on its Arabic station. The immediate effect of this decision was that Qatar formed a closer bond with Turkey as Ankara sent troops to defend the emirate.

Since the US announced in December 2017 that it would move its embassy in Israel to Jerusalem, the Palestinian Authority leadership has also grown closer to Turkey. PA President Mahmoud Abbas recently said that Ramallah stood with Ankara in the face of US pressure. Abbas also held talks in Jordan last week and rejected the US peace plan before he flew to Qatar.

This creates a complicated mess, but with two blocs of discernible partners. Qatar, Turkey, the PA and Hamas have differing degrees of relations. Israel, Egypt and the US enjoy amicable relations. So the discussion for a cease-fire between Israel and Hamas takes place in the shadow of Qatar’s desire to play a role in both camps.

What role is this? In his meetings in Doha in early August, Abbas reportedly praised the efforts of Qatar in rebuilding the Gaza Strip. But he pointed out that these efforts went “through the legitimate authority and the Palestinian government.”

The Egyptian intelligence chief came to Israel last week but didn’t meet with Abbas, who was apparently angered that the deal appeared to give legitimacy to Hamas’s control of the Gaza Strip. So Abbas wants humanitarian aid to flow via Ramallah and does not want to empower Hamas as if it is its own authority.

Qatar, when it discusses Gaza, doesn’t always mention the Palestinian Authority, though. “If we are helping Hamas, do you think the Israelis would allow us to go inside and come out?” Al-Emadi asked in February.

Even more bizarre in the recent discussions are claims by Al Mayadeen TV that Hamas would get some kind of sea corridor to Cyprus, and that Qatar would pay salaries in Gaza, bypassing Ramallah and the PA’s sanctions on salaries in Gaza.

It appears that Doha is willing to do whatever is necessary to play a role. This is in part because it has been trying to show its relevance to Washington. Last year, it sought to lobby influencers in DC through pro-Israel voices and paid lobbyists. That didn’t work. So Qatar reached out to Jared Kushner and Jason Greenblatt, who had been tapped by Trump to push for a peace deal.

As recently as June 21, the day before the Qataris allegedly met Liberman in Cyprus, the emir met the Kushner/Greenblatt team. Despite all the talk of the “deal of the century,” the real deal – of the year at least – is Doha hoping it can finagle some kind of Gaza deal involving Egypt, Israel, Hamas and the US, with Turkey and Ramallah left out in the cold. Surely Turkey, today Qatar’s closest ally, will be concerned about that.

Seth Frantzman is The Jerusalem Post’s op-ed editor, a Writing Fellow at the Middle East Forum, and a founder of the Middle East Center for Reporting and Analysis. 

Jerusalem Post 

https://www.meforum.org/articles/2018/qatar-seeks-role-in-negotiations-between-israel-an

Austrian Defence Minister suggests army guarding on EU’s external borders

Από
pcuser
-
0

On August 29-30 and on 30-31, during the informal EU Defence and Foreign Affairs Ministers meetings respectively, in Vienna, the Austrian Immigration Initiative will present its proposals on migration.

As published in the Austrian newspaper Die Presse in an article by Wolfgang Böhm entitled “Soldiers at the EU’s external borders”, Austria’s Minister of Defence Mario Kunasek intends to present to his counterparts the idea of ​​auxiliary operations of the army to guard the external borders the EU, as well as in third countries.

What the Austrian Minister of Defence is expected to present at the EU Defense Ministers’ Council in Vienna on 29-30 August is not new. Part of this proposal has already been elaborated by Kunasek’s predecessor, Hans Peter Doskozil, who wanted to promote EU military assistance since 2017.

According to the proposal, future soldiers from all EU Member States will have to support FRONTEX with logistics, transport and recognition business. This will be done in specific parts of the EU’s external borders by members of the national armed forces. In addition, Mario Kunasek’s plan includes the possibility of direct involvement of soldiers in border controls to tackle illegal immigration.

In this context, it is proposed to extend the EU’s common policy on defence and security. Alongside international peace enforcement and peacekeeping operations, these responsibilities should be extended to tackle illegal immigration and border protection. However, until now the involvement of police officers with military powers has been a controversial issue in the EU. Doskozil’s counterparts, when he was serving as Minister of Defence, were not thrilled with his idea of ​​civil-military co-operation, particularly with regard to border protection. Because of this resistance, Mr Kunasek intends to propose the support of national border controls by soldiers until the EU’s external border protection becomes fully functional. This explains why bilateral controls should not be abandoned, but instead be reinforced by the military. Individual Member States and the European Commission consider that internal border controls cannot be continued and argue that refugee flows have already declined significantly.

In order to improve EU border protection, Mr Kunasek’s plan provides auxiliary operations for the most affected EU Member States. As well, co-operating third countries should also be supported in improving the protection of their borders. In addition, in order to reduce the migration flows from North Africa, Mr Kunasek will propose similar military aid operations in the region. For the moment, whether European soldiers will only take care of the safety of asylum centres there or if they will further hamper migrant movements remains fluid. Such operations will take place only with the consent of the countries concerned. At the same time, it is intended to protect the border along the Western Balkan corridor and to combat illegal immigration there, too.

Shortly before the beginning of September, the Austrian Presidency is trying to make concrete proposals on the issue of immigration at the first two EU Councils. This is because the EU Council of Foreign Ministers this week will deal, among other things, with the situation in the countries of origin and transit of refugees, including Syria and Libya.

At the EU Foreign Ministers meeting on Friday, August 31, representatives of the Western Balkan candidate countries such as Albania, Montenegro, fYROMacedonia and Serbia have been invited to attend as well as a representative of Turkey…. / IBNA

Main Photo: Austria’s Minister of Defence, Mario Kunasek

By Spiros Sideris 

balkaneu.com

«Οι ακροδεξιοί Viktor Orban και Matteo Salvini {έχρησαν} τον Μακρόν ως αντίπαλο {ηγέτη} του φιλοευρωπαϊσμού»

Από
anixneuseis
-
0

Του Αλκη Καλλιαντζίδη Οικονομολόγου  [email protected]  www.kalkis.eu

Και ο Μακρόν σήκωσε το γάντι, απαντώντας  : «Αν ήθελαν να βρουν στο πρόσωπό μου τον αντίπαλό τους, έχουν δίκιο. Δεν πρόκειται να ενδώσω στους εθνικιστές».

Ο Ούγγρος ηγέτης Viktor Orban και ο δημοφιλής Ιταλός υπουργός εσωτερικών Matteo Salvini συναντήθηκαν στο Μιλάνο στις 28 Αυγούστου 2018, επιχειρώντας να χαράξουν ένα αντιπροσφυγικό μέτωπο. Από εκεί λοιπόν ο Ούγγρος πρωθυπουργός, που συμμετέχει στο «ευρωπαϊκό λαϊκό κόμμα» (ως πότε να δούμε ;), δήλωσε : «Ο Macron είναι επικεφαλής των πολιτικών δυνάμεων που υποστηρίζουν την μετανάστευση», σύμφωνα με την ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας Le journal de dimanche στις 29-08-2018.

Όπως κι ο Matteo Salvini, ο Viktor Orban καθόρισε σαφώς τον κύριο αντίπαλο στην Ευρώπη, πριν από τις ευρωεκλογές την άνοιξη του 2019. Τον πρόεδρο της Γαλλίας Εμμανουήλ Μακρόν. «Υπάρχουν δύο στρατόπεδα στην Ευρώπη και στο ένα είναι επικεφαλής του ο Macron», δήλωσε ο πρωθυπουργός της Ουγγαρίας. «Από την άλλη πλευρά είμαστε εμείς που θέλουμε να σταματήσουμε την παράνομη μετανάστευση», πρόσθεσε ο Viktor Orban, ωσάν όλοι εμείς να είμαστε αναφανδόν υπέρ της παράνομης μετανάστευσης. Σιγά που θα έχανε την ευκαιρία ο Emmanuel Macron να του απαντήσει από τη Δανία όπου βρισκόταν σε επίσημη επίσκεψη (με τον Δανό πρωθυπουργό δίπλα) για να προωθήσει το όραμά του για την ενωμένη Ευρώπη. «Δεν θα ενδώσω στους εθνικιστές και σε εκείνους που προωθούν τις ομιλίες μίσους», δήλωσε πριν βρεθεί στη Φιλανδία για τον ίδιο πολιτικό σκοπό. Ο έτερος Καπαδόκης της ακροδεξιάς Διεθνούς Matteo Salvini, αφού ειρωνεύτηκε τη δημοσκοπική πτώση του Μακρόν (ενώ ο ίδιος έχει άνοδο επί του παρόντος),  αναφέρθηκε ενώπιον των δημοσιογράφων στην συμφωνία που συνήψε η Ιταλία με τη Γερμανία για τους   λεγόμενους «δευτερογενείς μετανάστες». «Είμαστε έτοιμοι να πάρουμε πίσω τους δευτερογενείς μετανάστες στη χώρα μας, με την προϋπόθεση ότι ο ίδιος αριθμός μεταναστών θα απομακρύνεται από τη χώρα μας», δίχως να προσδιορίζει το πού συγκεκριμένα θα απομακρυνθούν. Μήπως στην Ουγγαρία του φίλου του Viktor Orban; Είχε υποσχεθεί προεκλογικά στους Ιταλούς ότι θα εκδιώξει 500.000 πρόσφυγες από την Ιταλία. Αναμένουμε…

Ως γνήσιος λαϊκιστικός Νταής που είναι ο Matteo Salvini, «έβγαλε το πιστόλι της απειλής» την περασμένη βδομάδα, λέγοντας : «είτε η Ευρώπη θα αρχίσει να υπερασπίζεται σοβαρά τα σύνορά της (κάτι που συμφέρει και την Ελλάδα εξ ου και η Frontex) και θα μοιράζεται την υποδοχή των μεταναστών (ο Viktor Orban όμως και οι όμοιοί του δεν συμφωνούν με αυτήν την δίκαιη αρχή), είτε θα αρχίσουμε να τους επιστρέφουμε  στα λιμάνια από τα οποία έφυγαν», όπως αναφέρει ο Arnaud Focraud στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας Le journal de dimanche στις 27-08-2018. Αφού όμως επανειλημμένα επανέλαβε την αντίθεσή του στην αποβίβαση των μεταναστών από το σκάφος Diciotti, το κρατικό ιταλικό ακτοπλοϊκό πλοίο της Σικελίας, ο ακροδεξιός ηγέτης έδωσε το πράσινο φως το βράδυ του περασμένου Σαββάτου, με μια σειρά από κατηγορίες στην πλάτη. Πού πήγαν οι λεονταρισμοί του; Έτσι, οι σχεδόν 140 άνθρωποι που παρέμειναν στο πλοίο και διασώθηκαν στη θάλασσα δέκα ημέρες νωρίτερα, κατάφεραν να αποβιβαστούν στο έδαφος της Κατάνιας. Και αυτό ενώ η Ευρωπαϊκή Ένωση «δεν μάσησε» στο ιταλικό τελεσίγραφο. Οι Βρυξέλλες αρνήθηκαν να ενδώσουν στις  πιέσεις από τη Ρώμη, απορρίπτοντας τις «απαράδεκτες απειλές» από την κυβέρνηση, η οποία είχε ανακοινώσει την πρόθεσή της να μειώσει τη συνεισφορά της στον κοινοτικό προϋπολογισμό του 2019 σε αντίποινα. Ο Matteo Salvini βρήκε λοιπόν ένα σχέδιο Β, που κατέληξε σε συμφωνία με την ιταλική Εκκλησία, την Αλβανία και την Ιρλανδία – τη μόνη χώρα της ΕΕ που συμφώνησε με αυτόν τον συμβιβασμό – να υποδεχθεί ορισμένους ανθρώπους από το Diciotti. Το Δουβλίνο δήλωσε ότι είναι έτοιμο να δεχθεί 20 από αυτούς και η Αλβανία 20 άλλους.

Το ζήτημα του προσφυγικού-μεταναστευτικού, μπορεί να προσφέρεται άριστα για να φουσκώσει τα πανιά της ευρωπαϊκής ακροδεξιάς παράταξης (ήταν το απωθημένο της εξάλλου διαχρονικά και το βλέπουμε και στη Γερμανία και Αυστρία), είναι όμως ένα σοβαρότατο πρόβλημα για να το λύσουν πολιτικοί της εμβέλειας  των Viktor Orban και Matteo Salvini οι οποίοι, μαζί με την Marine Le Pin, επιδιώκουν να επιστρέψουμε στα περίκλειστα Κράτη (του λευκού χριστιανού) στο όνομα του «εθνικού κυριαρχισμού» κι όχι του «κοινοτικού κυριαρχισμού και της πολυμέρειας» που επιδιώκει ο Μακρόν.

Οι πρώτοι επιδιώκουν μια «Ευρωπαϊκή Ένωση σουπερμάρκετ» από την οποία να παίρνουν ό,τι τους συμφέρει οικονομικά (π.χ. κοινοτικούς πόρους) και αναφορικά με τις υποχρεώσεις τους (ανεξαρτησία της δικαιοσύνης και των ΜΜΕ, το μεταναστευτικό π.χ.) να επικαλούνται την εθνική τους κυριαρχία στο όνομα των εκλογικών αποτελεσμάτων στις χώρες τους. Ο,τι έλεγαν δηλαδή και οι δικοί μας ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ το 2015 στους εταίρους μας. Κι εκείνοι τους απαντούσαν ότι κι εκείνοι «είχαν τους δικούς τους Λαούς που τους εξέλεξαν».

Ο Μακρόν μιλάει για μια «κοινοτική κυριαρχία» με κοινό νόμισμα, κοινή εξωτερική πολιτική και άμυνα, κοινές πολιτικές αντιμετώπισης της μεταναστευτικής κρίσης, εξ ου και μια σχετική γαλλο-γερμανική πρόταση που θα συζητηθεί στη Βιέννη τον Σεπτέμβριο.

Νομίζω ότι για τις επόμενες ευρωεκλογές το αντίπαλο δίδυμο έχει ήδη προδιαγραφεί : ο Μακρόν και οι ευρωπαίοι Εθνικιστές, εκτός συγκλονιστικού απροόπτου.

 

 

 

Τι ωραίος ανασχηματισμός!

Από
anixneuseis
-
0

Πέτρος Πιζάνιας
Πέτρος Πιζάνιας  slpress.gr

Ανάρτησα στον τοίχο, όπως οι ντετέκτιβ, τις φωτογραφίες των νέων υπουργών, αναπληρωτών, υφυπουργών κτλ και προσπάθησα να αντιληφθώ τη λογική του ανασχηματισμού. Διεύρυνση προς τα δεξιά εκτός από την ήδη υφιστάμενη, διεύρυνση και προς την πάλαι ποτέ κεντροαριστερά. Άρα, σκέφτηκα, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι στο κέντρο. Αλλά πάλι ο πρωθυπουργός δεν μπορεί να κάνει τόσο μπουφόνικες κινήσεις και φυσικά ούτε το εκπληκτικό επιτελείο του εκεί στο Μαξίμου.

Έχουν κατ’ επανάληψη αποδείξει την πολιτική σοφία και την υψηλή ικανότητα τους στο κυβερνάν. Από την διαχείριση του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος το 2015 έως τις φωτιές και τους νεκρούς στο Μάτι Αττικής φέτος, περνώντας από το τρίτο κόκκινο μνημόνιο και φτάνοντας με επιτυχία στην προγραμματισμένη έξοδο από την φυλακή του τρίτου έως την είσοδο στο ακατανόμαστο τέταρτο (μνημόνιο) όπως στο μεταγωγών, έχουν επιτύχει έργα (και ημέρες, ασφαλώς) που καμία αριστερά στον κόσμο σήμερα, αλλά μάλλον και στην ιστορία, δεν έχει κατορθώσει, μάλιστα με τόση εντέλεια. Θα μπορούσα να προσθέσω και άλλα.

Όπως η εντελής οργάνωση της κοινοβουλευτικής ομάδας ώστε να ψηφίζει ομόφωνα έως και την κατάργηση του νόμου της βαρύτητας, η αποσάθρωση του κόμματος (τι το θέλεις το ρημάδι, όλο μπελάδες είναι, αν χρειαστεί θα βάλουμε τον Σκουρλέτη), η αναδιάταξη ορισμένων ΜΜΕ από όπου έδιωξαν (εν πολλοίς, αλλά μην τα θέλουμε όλα) τους τραμπούκους και έφεραν απευθείας τους γκάγκστερ, την αύξηση των απόλυτα και σχετικά φτωχών στην χώρα με βαθύτερη επιδίωξη την σφυρηλάτηση της ταξικής συνείδησης, την ευσυνείδητη διανομή κρατικής διαφήμισης, προγραμμάτων και άλλων κρατικών ωφελημάτων στα καλά και υπάκουα τέκνα αυτής της χώρας, όπως απαιτούν τα αξιοκρατικά κριτήρια.

Τι να προσθέσω; Την αναστολή της οικονομικής ανάπτυξης ώστε κτυπηθεί το κεφάλαιο; Tην αναδιάρθρωση του κράτους έτσι ώστε να ψιλοδιαλυθεί περαιτέρω προκειμένου στην επικείμενη επανάσταση να το καταλάβουμε ευκολότερα; Το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας σε Ευρωπαίους και άλλους με σκοπό να τους παγιδεύσουμε στην κόλαση του ελληνικού καπιταλισμού και της γραφειοκρατίας και να τους συντρίψουμε; Tην υποχωρητικότητα απέναντι στην Τουρκία προκειμένου να ανοιχτεί ο στόλος της στο Αιγαίο και έτσι να βουλιάξει και να πνιγεί; Την καταβαράθρωση της αριστεράς προκειμένου με τον αδήριτο νόμο του συμπιεσμένου ελατηρίου να εκτιναχθεί και να κυριαρχήσει; Δεν έχουν τέλος τα επιτεύγματα τόσο του πρωθυπουργού, του επιτελείου του και βεβαίως της κυβέρνησης.

Έτσι, λοιπόν, πιστεύω πως και ο εν λόγω ανασχηματισμός προσθέτει ένα ακόμη πετράδι στην συλλογή επιτευγμάτων των κυβερνώντων. Όχι το σημαντικότερο, δεδομένου ότι έχει κάτι από περιτρίμματα του παρελθόντος άλλων κομμάτων. Αλλά για αυτό φταίνε τα κόμματα της αντιπολίτευσης που χρόνια τώρα δεν παράγουν παρά περιτρίμματα.

Τι ωραίος ανασχηματισμός!

Γιατί κάλεσε ο Τραμπ τους Ευαγγελιστές στον Λευκό Οίκο: Ο “χρησμός” Μάτις για την Τουρκία

Από
anixneuseis
-
0

 AUGUST 29, 2018 Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ

US President Donald J. Trump (L) listens to Evangelist and Pastor Paula White (R) during a dinner for Evangelical leadership in the State Dining Room of the White House in Washington, DC, USA, 27 August 2018. EPA, OLIVIER DOULIERY, POOL

Το τελευταίο διάστημα, οι Αμερικανοί τηρούσαν μία περίεργη σιγή αναφορικά με τις σχέσεις τους με την ισλαμική Τουρκία, με την οποία βρίσκονται στα μαχαίρια. Αφού είχαν προαναγγείλει τις νέες κυρώσεις στη διάρκεια του υπουργικού συμβουλίου υπό τον πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ, αν και πέρασαν 11 μέρες δεν τις δημοσιοποίησαν.

Ποικίλουν οι εξηγήσεις, αλλά η πλέον ορθή και λογική, είναι ότι αν επιβάλλονταν οι νέες κυρώσεις θα είχε καταρρεύσει σαν χάρτινος πύργος η τουρκική οικονομία. Αυτή είναι η αλήθεια. Ουδείς δίνει σημασία στα κουραφέξαλα του Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος έπαθε ότι συνέβη στους Έλληνες ηγέτες: Οι οποίοι ζητούσαν απεγνωσμένα λίγη βοήθεια από τη Μόσχα και το Πεκίνο μέχρι τη Βραζιλία και τη Βενεζουέλα, και έβρισκαν κλειστές πόρτες. Οι Ρώσοι τους συνέστησαν μάλιστα να απευθυνθούν στο ΔΝΤ.

Είναι βέβαιο ότι ένα tweet του Προέδρου Τραμπ, αρκούσε για να καταστρέψει τον Ερντογάν. Θεωρώ, ότι του έδωσαν ακόμα μία ευκαιρία για να λογικευθεί, αν και η απελευθέρωση του Πάστορα Άντριου Μπράνσον δεν διασώζει τις σχέσεις από τη μία στιγμή στην άλλη. Αντίθετα, υποστηρίζω ότι τα άλλα προβλήματα στις σχέσεις είναι εξαιρετικά δύσκολο να επιλυθούν και οι συνέπειες σίγουρα θα είναι οδυνηρές. Ούτε η άτακτη υποχώρηση του προέδρου της Τουρκίας σώζει τις τραυματισμένες σχέσεις.

Μετά την περίοδο της σιωπής, μου έκαναν εντύπωση δύο γεγονότα: Ο Πρόεδρος Τραμπ κάλεσε στον Λευκό Οίκο τους ηγέτες των Ευαγγελιστών, τους τραπέζωσε και τους ανακοίνωσε ότι θα απελευθερώσει τον Μπράνσον από την Τουρκία.

Καταχειροκροτήθηκε από το συντηρητικό ακροατήριο, το οποίο στις «ενδιάμεσες» εκλογές του Νοεμβρίου θα ψηφίσει συντριπτικά τους Ρεπουμπλικάνους, ανεξάρτητα από την απελευθέρωση του Πάστορα ή όχι. Εδώ είμαστε και θα τα ξαναπούμε.

Επίσης, ο υπουργός Άμυνας της Αμερικής, Τζέιμς Μάτις μίλησε για πρώτη φορά μετά από καιρό και άσκησε κριτική στη «σύμμαχο» των ΗΠΑ, Τουρκία, δημοσιοποιώντας τη δική του προειδοποίηση: ότι, λίγο-πολύ, η αγορά των ρωσικών πυραύλων S-400 δεν είναι φιλική ενέργεια για τις χώρες-μέλη του ΝΑΤΟ.

Ήταν απόλυτος. Είναι ο ίδιος άνθρωπος, που ζητούσε από τους βουλευτές και τους γερουσιαστές να μην επιβάλουν το πάγωμα της πώλησης των μαχητικών F-35 για να αφήσουν, υποτίθεται, χρόνο και χώρο στη διαπραγμάτευση. Πρόκειται για τις γνωστές δικαιολογίες των γραφειοκρατών, οι οποίοι πάντα διαψεύδονται.

Οι πληροφορίες που διαρρέουν γνώστες των αμερικανο-τουρκικών προβλημάτων, δεν είναι καλές για την Τουρκία. Υπό την έννοια ότι οι Αμερικανοί δεν θα πέσουν στα γόνατά τους να τον παρακαλούν, όπως συνέβαινε από το 2002 μέχρι πρόσφατα, αλλά έχουν τα εναλλακτικά τους σχέδια, τα οποία θα μπορούσαν να τεθούν σε ισχύ ανά πάσα στιγμή.

Ένα βασικό ερώτημα που τίθεται, είναι αν όντως οι Αμερικανοί ζήτησαν τη δημιουργία βάσης στην Κύπρο, όπως ισχυρίζονται οι Τούρκοι. Δεν το γνωρίζω, αλλά τείνω να δεχθώ πως δεν πρόκειται για fake news. Είναι μία είδηση που θέλει διευκρίνιση και διερεύνηση, διότι εάν τα εναλλακτικά σχέδια των Αμερικανών βασίζονται στο Ισραήλ, το Εβραϊκό Κράτος από μόνο του δεν μπορεί να ανταπεξέλθει. Χρειάζεται στρατηγικά σημεία και χώρους στην Ελλάδα, την Κύπρο, ακόμα και την Ιταλία, όπου οι Αμερικανοί διατηρούν βάσεις και η κυβέρνηση της είναι φιλική προς τις ιδέες του κ. Τραμπ.

Ο Αμερικανός ηγέτης -και θα χρησιμοποιήσω μία φράση που αντικατοπτρίζει την πραγματικότητα- «τα έχει πάρει στο κρανίο» με τους Τούρκους και ειδικά με τον κ. Ερντογάν. Ακούγεται ότι ομιλεί τόσο υποτιμητικά για τον Τούρκο ισλαμιστή ηγέτη, που θυμίζει τους χαρακτηρισμούς που χρησιμοποιεί για τους ηγέτες του Ιράν. Λογικό είναι… Ενώ πάντα έχω στο πίσω μέρος του μυαλού μου, την εμπειρία πολλών ετών ρήξεων και συγκρούσεων, ότι δηλαδή οι Αμερικανοί και οι Τούρκοι τσακώνονται όπως οι συμπεθέρες του σινεμά και στη συνέχεια τα βρίσκουν, τούτη η σύγκρουση είναι διαφορετική. Ομοιάζει ψυχροπολεμική.

Ακόμα και αν ο Ερντογάν υποχωρήσει, λοιπόν, οι σχέσεις δεν θα είναι ποτέ ίδιες όπως στο παρελθόν και η καχυποψία και η έλλειψη εμπιστοσύνης θα κυριαρχούν, και Δεύτερον, οι Αμερικανοί είναι υποχρεωμένοι να σχεδιάσουν τα επόμενα βήματά τους για να μην βρεθούν με κατεβασμένα τα βρακιά. Θα επιλέξουν καλούς συμμάχους και πιστούς συμμάχους. Οι Τούρκοι δεν είναι καλοί, ούτε είναι πιστοί. Και αν μπορούσαμε να ρωτούσαμε τον Ντόναλντ Τραμπ, το ίδιο θα μας απαντούσε…

Πηγή: Γιατί κάλεσε ο Τραμπ τους Ευαγγελιστές στον Λευκό Οίκο: Ο “χρησμός” Μάτις για την Τουρκία https://hellasjournal.com/2018/08/giati-kalese-o-tramp-toys-eyaggelistes-ston-leyko-oiko-o-quot-chrismos-quot-matis-gia-tin-toyrkia/

Rape-Grooming Gangs in the UK: Support Victims, Get Threats

Από
pcuser
-
0

 

 

 

 

 

by Paula Boddington

“Britain has a problem with British Pakistani men raping and exploiting white girls,” said U.K. Labour MP Sarah Champion (Rotherham). “There. I have said it. Does it make me racist?”

In the eyes of many, the answer seemed to be “yes.”

As a result of these words in an article in The Sun last year, she was forced to resign her post as Shadow Minister for Women and Equalities and has been recently given extra police protection in response to threats.

Her comments refer to the so-called “grooming gangs,” (or more accurately, child-rape gangs), which have been responsible for what’s been described as the ‘industrial scale’ abuse of children up and down the U.K., and for which the SouthYorkshire town of Rotherham, in particular, has sadly become infamous.

For years, Sarah Champion has addressed sexual offending — particularly, offenses against children — with admirable success.

She’s helped bring about changes in the legal definition of child grooming, which made it easier to prosecute offenders. She recently convened a cross-party group on child sexual exploitation; the group’s inquiries led to a letter from Sajid Javid, the Home Secretary, which revealed that officials were conducting research into the “characteristics of offenders, victims and the wider context of abuse; all of which have critical bearing on the effective targeting of prevention activity.”

Given that this specific type of gang-based sexual offending occurs within groups frequently involved in other criminal activity, operating in linked networks with members often already known to each other (some, indeed, are relatives), it seems particularly relevant to investigate offenders’ backgrounds.

As soon as the existence of this type of crime became widely known in 2011, the question of the background of the perpetrators was a central but highly contentious issue. Some claimed that the perpetrators’ ethnic identity inhibited many from speaking up for fear of accusations of “racism.”

The media began a long dalliance with generalizations and euphemisms, with gangs often described as “Asian.” Unseemly rows appeared in the media and online about which ethnic group abused children the most.

Yet the evidence mounted. And in December 2017, the anti-extremist Muslim think tank Quilliam published a report, which concluded that about 84 percent of those convicted of this particular type of child sex offense were of “South Asian” background (although a mix of other ethnicities is also involved). In particular, most were of Muslim Pakistani background; Maajid Nawaz of Quilliam has emphasized this in a defense of Champion.

Nazir Afzal, the Chief Crown Prosecutor for the North of England who pushed for the prosecution of some of the offenders, has likewise noted the disproportionate involvement of ‘Asian and Pakistani men’ and called on communities to do more.

So, what happened when Sarah Champion mentioned ethnic background? She has a long-standing record of working to combat a wide variety of sexual offending, against children, against adults, in the home, and with trafficking victims. Yet a local charity, Just Yorkshire, (which aims to promote “racial justice, civil liberties and human rights,” and which receives funding from the Joseph Rowntree Foundation), declared her guilty of “industrial scale racism.”

It is reported that threats to her came from far-left and “community” groups, with an implied link to Just Yorkshire, although such links are always hard to prove. In March, the charity issued their own research, arguing that it showed British Pakistanis felt “scapegoated, dehumanized and potentially criminalized“ by Champion, who acted “like a neo-fascist murderer,” Yet, Champion herself now needs protection.

Not all British Pakistanis, however, feel threatened by Champion. Maajid Nawaz doesn’t seem to be. Nor does Sajid Javid. Nor does the self-described “part-Pakistani” Yasmin Alibhai-Brown, who defended Champion against charges of racism; although stating that Champion ‘should, in [her] view, have expressed herself more moderately’.

The county of Yorkshire has a reputation for straight-talking. But when it comes to organized, criminal-networked gangs of men viciously raping thousands of British girls, it seems it’s necessary to whisper discreetly.

There is a bleak irony in how easily the charge of ‘racism’ mars reputations. For Sarah Champion has recognized that how victims are viewed greatly affects the pursuit of justice.

Sixteen pieces of U.K. legislation referred to “child prostitutes”; Champion successfully campaigned to get this wording removed. Regarding girls as “child prostitutes” inclined some professionals to consider that girls were making a “lifestyle choice“.

Some girls were told that they were the ones making trouble; some girls have been arrested and charged for offenses, while their rapists were ignored. Victims were regarded with “contempt.” Meanwhile, abusers issued threats to girls to keep quiet.

And now one of the victims’ champions, Sarah, is herself being regarded by some with contempt, issued with threats, told to “stop causing trouble.” At least, unlike most of the thousands of victims, she is now getting police protection.

Paula Boddington is a Senior Research Fellow at Cardiff University and a contributor to the Legal Project, a division of the Middle East Forum.

The Daily Caller 
https://www.meforum.org/articles/2018/rape-grooming-gangs-in-the-uk-support-victims,-ge

 

A world without NATO?

Από
anixneuseis
-
0

29/08/2018

Fifteen years ago, when the Iraq war divided the NATO Allies and some even talked of the end of the Atlantic Alliance, veteran journalist Jim Hoagland remained calm. Predictions about the imminent demise of NATO had been around for ages, he said during a brainstorm with NATO ambassadors. And, with a wink, he even put some of the blame on fellow journalists: “Whenever we at the Washington Post have a slow news day, we publish a ‘Whither NATO?’ piece.”

Hoagland’s serenity proved justified: the transatlantic relationship quickly recovered.

Predictions about the imminent demise of NATO have been around for ages… In July 2018, at the new NATO Headquarters in Brussels, the leaders of the 29 member states met to chart NATO’s path for the years ahead. © NATO

But times change. Today, the European Union struggles with numerous crises, from “Brexit” to burgeoning nationalism. Formats like the G-7 no longer seem to generate the common leadership on global issues that Western nations have sought to exert for so long. The narrative about the “demise of the West” appears to be gaining more and more traction. And the notion that even the venerable NATO may well be dispensable is no longer confined to the “usual suspects” from the academic ivory tower or the wilder shores of isolationism.

What would a world without NATO look like?

It is a useful question to ask, because such a counterfactual experiment helps to sharpen the focus on what would be at stake. After all, the end of NATO would mean much more than just the disappearance of a bureaucracy in Brussels. It would mean nothing less than the end of an institutionalised political and military link between Europe and North America.

The political and military consequences of such a development would be manifold – and dangerous.

The end of collective defence

The dissolution of the Atlantic Alliance would mean the end of transatlantic collective defence. Europe would have to provide for its security without the United States. For some Euro-enthusiasts, who have long sought Europe’s “emancipation” from the United States, such a prospect might seem like a dream come true. For those, by contrast, who still view the transatlantic community as a unique and indispensable achievement, it would look like a nightmare.

Building a purely European defence would overwhelm the Europeans politically, financially and militarily. Attempting to compensate even partially for the departure of the United States would mean dramatic increases in defence spending and a radical overhaul of European arms development and procurement procedures. Even more, it would ultimately require a genuine European security policy, including a consensus on a European nuclear deterrent, which is nowhere in sight.

In other words, the disappearance of NATO would call for a further deepening of European integration in the very field where integration is most difficult. And all this would come at a time when many nation states want less Europe, not more.

An increase in Russia’s power in Europe

By contrast, the end of NATO would dramatically increase Russia’s position in European security. With the United States effectively ceding its status as a “European power”, the temptation and the opportunities for Russia to divide or intimidate its European neighbours would grow.

It has been said that NATO’s continued existence creates a problem for Russia. That may well be true, but the disappearance of the Alliance would create a problem for Europe: without the NATO protective umbrella, Europe would lack the self-confidence required for a coherent and constructive engagement with the Eurasian power. Some European countries would seek their own deals with Moscow.

Moreover, for many countries in the post-Soviet space, which want to demonstrate their independence from Russia through their relations with NATO, the end of an American security role in Europe would be a strategic disaster. The new “post-American” power balance in Eurasia would condemn them to remain permanently in Russia’s sphere of influence.

Diminishing military interoperability

And there is more. The end of NATO would also deprive Europeans and North Americans of an important framework of legitimacy for the use of military power.

Without the broader NATO framework, the political and military stamina required for dangerous and long-term stabilisation missions, such as Afghanistan, could not be generated. Ad hoc military operations among the United States, Canada and European countries would still be possible – but the disappearance of NATO’s common defence planning and exercise practice would result in ever-diminishing military interoperability among them. Without the United States as the military centre of gravity, European military standards would most likely regress towards the lowest common denominator.

Sooner rather than later, the United States and most of its former allies would lose their ability to cooperate militarily. Without the tried and tested NATO procedures and standards, even the United States’ role as a military enabler (“leading from behind”) would become far more difficult.

The regionalisation of security

If NATO ceased to exist, it would inevitably encourage the regionalisation of security. Without the Alliance as a strategic bracket for bridging different regional security interests, southern European countries would tend to focus on the Maghreb and the Middle East, while eastern European countries would focus more on Russia. However, without the United States as their security backbone, none of these groupings would have enough political cohesion and military strength to exert a lasting influence on their respective regions of interest. The result would be a further weakening of Europe as a strategic actor.

NATO’s unique network of partnerships with dozens of countries from all over the globe would disappear as well, forcing Europe and North America to fall back on a host of complicated bilateral relationships.

Wider implications for Allies and partners

The end of the Alliance would also be an enormous challenge for Allies such as Canada or Turkey, as they do not have the opportunity to organise their ties to Europe through membership of the European Union.

It would even pose a major dilemma for non-NATO countries such as Finland and Sweden. Since their pragmatic policy of military non-alignment is made feasible by a continuing American role in European security, an end of this unique role would significantly change these countries’ strategic environment and could reduce their latitude as engines of regional cooperation.

Finally, without the prospect of NATO accession, the West would also lose much of its influence on the reform processes in the candidate countries from southeast Europe to the Caucasus.

Calls for fairer burden-sharing among NATO Allies were high on the agenda at the Brussels Summit in July 2018. © NATO

A bad deal

And what about transatlantic burden-sharing? Would the end of NATO not at least ensure that the United States were finally relieved of an “unfair” financial and military burden?

Hardly. The United States defence budget reflects the military expenditures of a global power. It therefore goes well beyond NATO, which at the highest estimate represents no more than 15 per cent of total United States defence spending. Consequently, the dissolution of NATO would translate into relatively small savings for the United States, yet Washington would lose allies, military bases and the political predictability established through daily multilateral consultations in the Alliance framework.

The geopolitical winners would be China, Russia and all those who, by using the clarion call of the need to build a “multipolar world”, seek to weaken the United States’ role in upholding international order.

In sum, for all these reasons, a world without NATO would be a bad deal for the United States, for its Allies, and for partners in Europe and beyond.

Michael Rühle heads the Energy Security Section of NATO’s Emerging Security Challenges Division. Previously, he served as a speechwriter for six NATO Secretaries General. The views expressed are his own.

What is published in NATO Review does not necessarily represent the official position or policy of member governments, or of NATO.

https://www.nato.int/docu/review/2018/Also-in-2018/a-world-without-nato-military-europe-united/EN/index.htm?utm_medium=email&utm_campaign=NATO%20Review%20The%20end%20of%20NATO&utm_content=NATO%20Review%20The%20end%20of%20NATO+CID_dee8bd1e30eaa7bce96c97a7a6cc1eb4&utm_source=Email%20marketing%20software&utm_term=READ%20MORE

Carlo Maria Viganò, le prélat controversé qui accuse le pape François

Από
pcuser
-
0

PORTRAIT. Viganò aime le pouvoir, l’argent et a une dent contre François, dont il réclame la démission pour avoir couvert un cardinal accusé d’abus sexuels.

Selon son frère, Carlo Maria Vigano est « un loup déguisé en agneau »

Μια νέα αρχή για τη “Μακεδονία”.

Από
anixneuseis
-
7

Στις 9 Σεπτεμβρίου θα βρίσκεται στα περίπτερα- και πάλι- η “Μακεδονία”.
Η εφημερίδα, η οποία εκδόθηκε επί τουρκοκρατίας, ανέστειλε την έκδοσή της λόγω των οφειλών του εκδότη προς τους εργαζόμενους.
Βρέθηκε ένας τρόπος, μέρος των εργαζομένων να έρθει σε συνεννόηση με τον εκδότη και έναντι των οφειλών προς αυτούς να χρησιμοποιήσει τον τίτλο.
Δεν θα αρκούσε αυτό. Χρειάζονται και τα οικονομικά μέσα.
Είκοσι επιχειρηματίες της Θεσσαλονίκης οι οποίοι έφεραν βαρέως το γεγονός ότι η πόλη τους στερείται εφημερίδας, δέχθηκαν να συνδράμουν οικονομικά. Στους είκοσι αυτούς περιλαμβάνονται οι σημαντικότεροι οικονομικοί παράγοντες της πόλης.
Η όλη προσπάθεια θα περιλαμβάνει και ιστολόγιο, το οποίο θα αρχίσει να λειτουργεί απο τη Δευτέρα 3 Σεπτεμβρίου.
Μου έγινε πρόταση να βοηθήσω την προσπάθεια την οποία αποδέχθηκα χωρίς δεύτερη κουβέντα.
Πριν, ακόμη, και απο την ΕΡΤ3 άρχισα τη δημοσιογραφική μου πορεία απο την εφημερίδα “Θεσσαλονίκη”, την απογευματινή εφημερίδα του συγκροτήματος Βελλίδη. Ήταν φθινόπωρο του 1977 όταν επισκέφθηκα τον, τότε, διευθυντή της εφημερίδας Αντώνη Κούρτη.
Και για τη μικρή μου ιστορία, άρχισα να γράφω δημοσιογραφικά κείμενα, νωρίτερα.
Το Σεπτέμβριο του 1974 πέρασα στο Μαθηματικό Τμήμα του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Απο τους πρώτους που επισκέφθηκα, όταν ήρθα στην πόλη, ήταν ο Πάνος Καϊσίδης, ο οποίος καταγόταν απο την Αξιούπολη και του οποίου τη δίκη, επι δικτατορίας παρακολουθούσαμε, λεπτομερώς, απο τη “Μακεδονία”.
Τον βρήκα ανταποκριτή της “Αυγής”. Μου ζήτησε να τον βοηθήσω και το έκανα μέχρι που άρχισα να εργάζομαι στη “Θεσσαλονίκη”.
Απο Σεπτέμβριο, λοιπόν, μια νέα αρχή για μια ιστορική εφημερίδα η οποία για πολλούς λόγους πρέπει να επιβιώσει.
Φυσικά, όχι να λαθροβιώσει.
Όλοι οι εργαζόμενοι έχουν υποσχεθεί να καταβάλλουν κάθε δυνατή προσπάθεια για να ανταποκριθούν στις σύγχρονες απαιτήσεις του αναγνώστη.
Απο κοντά και εμείς, “οι παλιοί” που θα βοηθήσουμε.
Μια νέα αρχή, λοιπόν. Αξίζει να στηριχθεί.

Παντελής Σαββίδης

Φυσικό αέριο στην ΕΕ μέσω Κύπρου και Ελλάδας, Τουρκίας ή Αιγύπτου;

Από
anixneuseis
-
2
Οι τρεις εναλλακτικές πορείες που εξετάζουν οι Ισραηλινοί για τους ενεργειακούς πόρους της Ανατολικής Μεσογείου
Γαβριήλ Χαρίτος foreignaffairs.gr
29/08/2018 
Περίληψη:

Είναι σίγουρο πως η αναζήτηση της ασφαλέστερης ενεργειακής οδού που θα μεταφέρει το φυσικό αέριο της Ανατολικής Μεσογείου προς την Ευρώπη, θα απασχολήσει (και) την επικείμενη τριμερή συνάντηση των υπουργών Εξωτερικών της Ελλάδας και της Κύπρου, Ν. Κοτζιά και Ν. Χριστοδουλίδη, με τον Ισραηλινό πρωθυπουργό Βενιαμίν Νετανιάχου στις 13 Σεπτεμβρίου 2018.

Ο Δρ. ΓΑΒΡΙΗΛ ΧΑΡΙΤΟΣ είναι διδάκτωρ διεθνών σχέσεων του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, μεταδιδακτορικός ερευνητής του ισραηλινού Πανεπιστημίου Μπεν-Γκουριόν και συνεργάτης ερευνητής του Κυπριακού Κέντρου Ευρωπαϊκών και Διεθνών Υποθέσεων του Πανεπιστημίου Λευκωσίας. Το βιβλίο του «Κύπρος, το Γειτονικό Νησί – Το Κυπριακό μέσα από τα Κρατικά Αρχεία του Ισραήλ, 1946-1960» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Παπαζήση.

Μόνο υποθέσεις μπορούν να εκφρασθούν σχετικά με το τι ακριβώς θα συζητήσουν στο Ισραήλ, στις 13 Σεπτεμβρίου 2018, οι υπουργοί Εξωτερικών της Ελλάδας και της Κύπρου κ.κ. Κοτζιάς και Χριστοδουλίδης, με τον Ισραηλινό πρωθυπουργό κ. Νετανιάχου. Το θέματα της ατζέντας παραμένουν άγνωστα –και όχι άδικα, καθότι οι τελευταίες εξελίξεις στην περιοχή μας αυτό το καλοκαίρι αφήνουν αναπάντητα πολλά ερωτήματα: Θα υπογραφεί συμφωνία κατάπαυσης του πυρός μεταξύ Ισραήλ και Χαμάς, ή τελικά θα παραμείνει η κατάσταση ως έχει, με μία εκεχειρία de facto που θα διαρκέσει μέχρι την επόμενη ένοπλη σύγκρουση; Θα επιτύχει η Αίγυπτος να γεφυρώσει τις διαφορές μεταξύ της Χαμάς και της Παλαιστινιακής Αρχής; Θα προτιμηθεί η λύση του «κυπριακού λιμανιού», όπου θα γίνεται ο ισραηλινός προέλεγχος ασφαλείας των εμπορευμάτων που θα προορίζονται για την Γάζα, ή μήπως τελικά η Αίγυπτος θα αναλάβει και αυτό το ζήτημα, αναβαθμίζοντας ακόμα περισσότερο την περιφερειακή της ισχύ; Μήπως τελικά οι επενδύσεις που υπόσχεται το Κατάρ στην Γάζα θα καταφέρουν να εξυπηρετήσουν τις τουρκικές νεο-οθωμανικές επιδιώξεις στην περιοχή και να τεθούν σε εφαρμογή, όταν πια θα έχει κοπάσει κάπως ο οικονομικός πόλεμος που αντιμετωπίζει τώρα η διακυβέρνηση Ερντογάν; Άραγε, μέχρι πού μπορεί να φτάσει η ένταση ΗΠΑ-Τουρκίας και τι θα αποφασίσει να κάνει η Ρωσία με την «αόρατη σκυτάλη» που της δίνουν εχθροί και φίλοι στη Μέση Ανατολή; Θα ανακοινωθεί σύντομα το πολλά υποσχόμενο ειρηνευτικό σχέδιο των ΗΠΑ, γνωστό και ως «Deal του Αιώνα», ή μήπως θα πρέπει να αναμένουμε μέχρι τα τέλη Σεπτεμβρίου, για να το πληροφορηθούμε στην ερχόμενη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ;

29082018-1.jpg

Μια ισραηλινή πλατφόρμα φυσικού αερίου, που ελέγχεται από ένα αμερικανο-ισραηλινό ενεργειακό γκρουπ, στη Μεσόγειο Θάλασσα, περίπου 24 μίλια δυτικά της ισραηλινής πόλης-λιμένα Ashdod. Εικόνα που τραβήχτηκε στις 25 Φεβρουαρίου 2013. REUTERS/Amir Cohen/Files
—————————————————————-

Όπως και να διαμορφωθεί η ατζέντα των θεμάτων που θα συζητηθούν, το σίγουρο είναι πως η αναζήτηση της ασφαλέστερης «ενεργειακής οδού» που θα μεταφέρει το φυσικό αέριο της Ανατολικής Μεσογείου προς την Ευρώπη, θα απασχολήσει (και) την επικείμενη τριμερή συνάντηση. Αυτό τουλάχιστον προκύπτει από μια άκρως ενδιαφέρουσα διαβαθμισμένη έκθεση του ισραηλινού Υπουργείου Εξωτερικών, το περιεχόμενο της οποίας διέρρευσε και δημοσιεύθηκε στην ισραηλινή εφημερίδα «Ιεντιότ Αχαρονότ», στις 16 Αυγούστου 2018.

Σύμφωνα με την ισραηλινή εφημερίδα, την έκθεση συνέταξε πρόσφατα το Κέντρο Πολιτικών Ερευνών του ισραηλινού Υπουργείου Εξωτερικών. Το ερώτημα που κλήθηκε να απαντήσει, ήταν ποια «ενεργειακή οδός» θα πρέπει να προτιμήσει το Ισραήλ για να εξάγει το φυσικό του αέριο προς την Ευρώπη και πέραν αυτής. Οι εναλλακτικές που αναφέρονται είναι τρεις: Είτε μέσω της Τουρκίας («τουρκική οδός»), είτε μέσω της Αιγύπτου («αιγυπτιακή οδός»), είτε μέσω Κύπρου και Ελλάδας («ελληνική οδός», δηλαδή με τον υποθαλάσσιο αγωγό EastMed).

Προτού εξετάσουμε τι ακριβώς αναφέρει η έκθεση, αξίζει να επισημανθεί ότι στο δημοσίευμα δεν αναγράφεται η ακριβής ημερομηνία σύνταξής της. Ωστόσο, το ισραηλινό ΥΠΕΞ δεν διέψευσε το δημοσίευμα –γεγονός που μας αφήνει να υποθέσουμε, ότι το περιεχόμενό της περιγράφει τις τάσεις που επικρατούν στην ισραηλινή κυβέρνηση, ενόψει της τριμερούς συνάντησης της 13ης Σεπτεμβρίου 2018.

ΤΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ ΤΗΣ ΙΣΡΑΗΛΙΝΗΣ ΕΚΘΕΣΗΣ

Κατ’ αρχάς, η ισραηλινή έκθεση θέτει τα εξής δεδομένα: Η εμπορική εκμετάλλευση του ισραηλινού κοιτάσματος Ταμάρ και η συνέχεια των έργων ανάπτυξης στο κοίτασμα Λεβιάθαν, οδήγησαν στην υπογραφή συμφωνιών εξαγωγής φυσικού αερίου περιορισμένης έκτασης προς την Ιορδανία, την Παλαιστινιακή Αρχή και την Αίγυπτο. Παράλληλα, όμως, δημιούργησαν προϋποθέσεις για μαζικές εξαγωγές φυσικού αερίου σε χώρες πέραν της Ανατολικής Μεσογείου. Επισημαίνεται επίσης, ότι ο Λίβανος, ύστερα από ένα μεγάλο διάστημα απραξίας και πολιτικής αβεβαιότητας, αρχίζει σιγά-σιγά να συμμετέχει στο ενεργειακό παιχνίδι. Τον Ιανουάριο του 2018, η κυβέρνηση της Βηρυτού προχώρησε σε διεθνή διαγωνισμό για την εκμετάλλευση δύο οικοπέδων της λιβανικής ΑΟΖ, στα οποία θα πραγματοποιηθούν σεισμογραφικές έρευνες για να διαπιστωθεί εάν πράγματι υπάρχει επιχειρηματικό ενδιαφέρον για τα κοιτάσματα που τυχόν εντοπισθούν.

-Η «τουρκική οδός»

Ενδιαφέρουσες είναι οι εκτιμήσεις της έκθεσης σχετικά με την πιθανότητα μεταφοράς του ισραηλινού φυσικού αερίου μέσω Τουρκίας. Συγκεκριμένα, αναφέρεται ότι, παρά την ανάπτυξη που σημειώνεται στην Τουρκία στον τομέα των υποδομών, στην απόκτηση πείρας στην διακίνηση φυσικού αερίου εντός της επικράτειάς της και την προοπτική να καταστεί κομβικός διαμετακομιστικός σταθμός, οι τεταμένες σχέσεις της με το Ισραήλ και την Κύπρο, ως επίσης και ο τρόπος που συνδιαλέγεται με σημαντικές πολυεθνικές εταιρείες που δραστηριοποιούνται στον τομέα της ενέργειας, εμποδίζουν την Τουρκία να αποκτήσει τον περιφερειακό ρόλο που επιδιώκει. Η Τουρκία, συνεχίζει η έκθεση, ενδιαφέρεται να συγκεντρώσει στο δικό της δίκτυο αγωγών ολόκληρο το φυσικό αέριο της Ανατολικής Μεσογείου, θέλοντας να ανταγωνιστεί την Αίγυπτο και την Ελλάδα. Παράλληλα, η Τουρκία θέλει να μειώσει την εξάρτησή της από το ρωσικό φυσικό αέριο, όσο περισσότερο γίνεται.

Η ισραηλινή έκθεση εκτιμά ότι, από πλευράς κόστους, η «τουρκική οδός» είναι πολύ πιο συμφέρουσα από την «αιγυπτιακή» ή την «ελληνική οδό». Το κόστος κατασκευής του υποθαλάσσιου αγωγού που θα συνδέει το Ισραήλ με την Τουρκία θεωρείται χαμηλό και υπολογίζεται να ανέλθει σε 3 έως 4 δισεκατομμύρια δολάρια. Πέραν αυτού, η γεωγραφική θέση της Τουρκίας είναι προνομιακή, βρίσκεται κοντά στην Ευρώπη και το επίγειο δίκτυο αγωγών που διαθέτει είναι ιδεώδες για την διακίνηση του ισραηλινού φυσικού αερίου, όχι μόνο εντός της χώρας, αλλά και στις χώρες της Ευρώπης. Ωστόσο, καταλήγει η έκθεση του ισραηλινού ΥΠΕΞ, οι αρνητικές σχέσεις που έχει σήμερα η Τουρκία με την Κύπρο και το Ισραήλ –δύο χώρες τις οποίες η Τουρκία ουσιαστικά έχει ανάγκη για να πραγματοποιήσει τις περιφερειακές της φιλοδοξίες- μειώνουν σημαντικά την πιθανότητα να προτιμηθεί από το Ισραήλ η «τουρκική οδός» για την εξαγωγή του ισραηλινού φυσικού αερίου προς την Ευρώπη. Σημειώνεται μάλιστα, ότι, υπό τις παρούσες συνθήκες, τίποτα δεν προλέγει ότι θα υποχωρήσει το κλίμα έντασης μεταξύ της Τουρκίας και των γειτόνων της, καθότι όλα δείχνουν πως η Άγκυρα θα συνεχίσει να υιοθετεί μια πολιτική «συγκρουσιακή και ανατρεπτική».

-Η «ελληνική οδός»

Η έκθεση αναφέρει ότι η «ελληνική οδός» , δηλαδή η λύση του αγωγού EastMed, χαίρει της αμέριστης στήριξης των κυβερνήσεων του Ισραήλ, της Κύπρου, της Ελλάδας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μάλιστα, η πρόοδος που έχει σημειωθεί σε επίπεδο πολιτικής συνεργασίας κρίνεται «εξαιρετικά εντυπωσιακή». Όμως, σε οικονομικό και επιχειρηματικό επίπεδο φαίνεται πως ο EastMed δεν καταφέρνει ακόμα να προσελκύσει επενδυτές που θα μπορούσαν να ανταποκριθούν στο μεγάλο του κόστος. Σημαντική προϋπόθεση για την επιτυχή έκβαση του εγχειρήματος είναι οι εμπλεκόμενες κυβερνήσεις του Ισραήλ, της Κύπρου και της Ελλάδας να διατηρήσουν ζωντανό το ενδιαφέρον της Ευρωπαϊκής Ένωσης για το φυσικό αέριο της Ανατολικής Μεσογείου, προσπαθώντας να προσελκύσουν ακόμα περισσότερους διεθνείς επενδυτές.

Όμως, ακόμα και αν αυτό επιτευχθεί, οι δυσκολίες για την εφαρμογή της «ελληνικής οδού» δεν τελειώνουν εδώ. Το βασικό πρόβλημα συνίσταται στην υψηλή κοστολόγηση τόσο της κατασκευής του αγωγού, όσο και της μετέπειτα λειτουργίας του. Όσο για τον ρόλο της Ιταλίας, η έκθεση του ισραηλινού ΥΠΕΞ καταλήγει ότι αυξάνονται ολοένα και περισσότερο οι αμφιβολίες κατά πόσον η χώρα αυτή θα μπορούσε πράγματι να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της «νότιας ενεργειακής πύλης της Ευρώπης». Αν και δεν εκτίθενται ρητά οι λόγοι που καθιστούν την Ιταλία λιγότερο αξιόπιστη σε σχέση με το πρόσφατο παρελθόν, δεν αποκλείεται σε αυτό να συνετέλεσε η νέα ιταλική κυβέρνηση που έλαβε τα ηνία της χώρας μετά τις πρόσφατες εκλογές. Μάλιστα, οι ισραηλινές αμφιβολίες για την θέση της Ιταλίας στον σχεδιαζόμενο ενεργειακό χάρτη επισημαίνονται όχι μόνο σε ό,τι αφορά την βιωσιμότητα της «ελληνικής οδού» , αλλά και σε σχέση με την «τουρκική» και την «αιγυπτιακή». Συμπερασματικά, πάντως, η «ελληνική οδός» αποτιμάται ως ιδιαίτερα «βατή» από πολιτικής απόψεως σε σχέση με την «τουρκική οδό», αλλά εάν συνεχίσει να μην προσελκύει επενδυτές, τότε θα πρέπει να εγκαταλειφθεί λόγω κόστους. Για αυτόν το λόγο, η λύση του EastMed κρίνεται επιχειρηματικά ασύμφορη, τουλάχιστον για την ώρα.

-Η «αιγυπτιακή οδός»

Η εμπιστευτική έκθεση του ισραηλινού ΥΠΕΞ, δια της εις άτοπον απαγωγής φέρεται να καταλήγει στην «αιγυπτιακή οδό», η οποία φέρεται να συγκεντρώνει τα περισσότερα πλεονεκτήματα, τόσο σε πολιτικό επίπεδο, όσο και από άποψης οικονομικής βιωσιμότητας και επιχειρηματικού ενδιαφέροντος. Οι διμερείς σχέσεις της Αιγύπτου με την Ελλάδα και την Κύπρο είναι άριστες. Συγχρόνως, το καθεστώς Αλ-Σίσι προσφέρει τις καλές του υπηρεσίες σε ό,τι αφορά ζητήματα ασφαλείας που αντιμετωπίζει το Ισραήλ, όχι μόνο στις παραμεθόριες περιοχές που συνορεύουν με την Γάζα και την χερσόνησο του Σινά, αλλά και σε ευρύτερο μεσανατολικό επίπεδο.

29082018-2.jpg

Ο Αιγύπτιος πρόεδρος, Abdel Fattah Al Sisi, περπατά με τον υπουργό Ηλεκτρισμού της Αιγύπτου, Mohamed Shaker, κατά την διάρκεια των εγκαινίων μεγάλων σταθμών ηλεκτροπαραγωγής, στη νέα διοικητική πρωτεύουσα της Αιγύπτου, βόρεια του Καΐρου, στις 24 Ιουλίου 2018. Οι φωτογραφίες από την αιγυπτιακή Προεδρία. Handout via REUTERS
——————————————————-

Παρ’ όλα αυτά, υπάρχουν και εδώ κάποια σημαντικά ζητήματα που πρέπει να επιλυθούν. Από τη μια, τα αιγυπτιακά κοιτάσματα φυσικού αερίου είναι μεν σημαντικά, χρειάζεται όμως να εντοπισθούν και άλλα προκειμένου η «αιγυπτιακή οδός» να καταστεί βιώσιμη επιχειρηματικά. Πάντως, σε κάθε περίπτωση, η Αίγυπτος θα έχει πάντα ανάγκη το φυσικό αέριο του Ισραήλ και της Κύπρου, για να μπορέσει να συντηρήσει την λειτουργία του διαμετακομιστικού της δικτύου και των εγκαταστάσεων που απαιτούνται. Αυτό σημαίνει ότι, εφόσον επιλεγεί η «αιγυπτιακή οδός», τα κοιτάσματα όλων των χωρών της Ανατολικής Μεσογείου θα πρέπει να περνούν μέσω Αιγύπτου, αναβαθμίζοντας κατακόρυφα την περιφερειακή της ισχύ σε κάθε επίπεδο. Σύμφωνα με την ισραηλινή έκθεση, η λύση της «αιγυπτιακής οδού» μπορεί να τεθεί σε εφαρμογή μέσα σε μια πενταετία και εφόσον γίνουν σημαντικές βελτιώσεις στις υπάρχουσες υποδομές. Επισημαίνεται ότι τον τελευταίο καιρό η επιχειρηματολογία υπέρ της «αιγυπτιακής οδού» κερδίζει ολοένα και περισσότερο έδαφος και στα αρμόδια όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Συγχρόνως, όμως, στις Βρυξέλλες εκφράζονται ολοένα και περισσότερες αμφιβολίες εάν η Ιταλία θα είναι σε θέση να καταστεί η «νότια ενεργειακή πύλη της Ευρώπης».

ΑΠΟΤΙΜΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΕΚΘΕΣΗ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛΙΝΟΥ ΥΠΕΞ

Ο χρόνος και το περιεχόμενο της διαρροής της διαβαθμισμένης έκθεσης του ισραηλινού Υπουργείου Εξωτερικών δεν πρέπει να θεωρούνται γεγονότα τυχαία. Στις 16 Αυγούστου 2018, ημέρα της δημοσιοποίησής της, οι διαμεσολαβητικές προσπάθειες της Αιγύπτου για την επίτευξη συμφωνίας κατάπαυσης του πυρός ανάμεσα στο Ισραήλ και την Χαμάς βρίσκονταν σε πλήρη εξέλιξη. Δεν αποκλείεται λοιπόν, η ισραηλινή πλευρά να ήθελε να στείλει κάποια «έμμεση υπόσχεση» στο Κάιρο, ότι σε περίπτωση επιτυχούς έκβασης της διαμεσολαβητικής προσπάθειας ανάμεσα στο Ισραήλ και την Χαμάς, η Αίγυπτος θα λάβει ενεργειακά και πολιτικά ανταλλάγματα για τις καλές της υπηρεσίες. Από την άλλη, όμως, είναι γεγονός ότι η λεγόμενη «ελληνική οδός» του EastMed, εάν πράγματι δεν αντιμετώπιζε δυσκολίες χρηματοδότησης, θα είχε ήδη αρχίσει να τίθεται σε πρακτική εφαρμογή –κάτι που δεν συμβαίνει. Επομένως, τα μειονεκτήματα που επισημαίνονται για τον αγωγό EastMed, σίγουρα δεν είναι μια απλή «επιχειρηματολογία τακτικής».

Ωστόσο, εντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι η ισραηλινή θεώρηση –όπως τουλάχιστον αυτή αποτυπώνεται στη συγκεκριμένη έκθεση– παραβλέπει έναν πολύ σημαντικό κριτήριο: Τον παράγοντα της πολιτικής σταθερότητας.

ΠΟΣΟ ΙΣΧΥΡΗ ΘΑ ΓΙΝΕΙ Η ΑΙΓΥΠΤΟΣ;

Από την κατάρρευση του ισλαμιστή Μοχάμαντ Μόρσι στην Αίγυπτο και μέχρι τώρα, το Ισραήλ δείχνει μεγάλη εμπιστοσύνη στο παρών καθεστώς του προέδρου Αμπντέλ Φατάχ Αλ-Σίσι -και όχι άδικα. Ο ρόλος της Αιγύπτου αποδεικνύεται σημαντικός τόσο κατά την διαχείριση των εκάστοτε εντάσεων στην Γάζα, όσο και στον τρόπο με τον οποίον αποτρέπεται η Χαμάς να ενισχύσει τους δεσμούς της με τις ισλαμιστικές οργανώσεις που δρουν στο γειτονικό Σινά. Η διακυβέρνηση Αλ-Σίσι διαδέχθηκε το χάος που άφησε πίσω της η σύντομη θητεία του Μοχάμαντ Μόρσι, κατά την διάρκεια της οποίας η Αίγυπτος έτεινε να ξεχάσει όσα είχαν υπογραφεί στην συνθήκη ειρήνης του Καμπ Ντέηβιντ. Από την ανάληψη της εξουσίας από τον Αλ-Σίσι και έως σήμερα, οι Ισραηλινοί δείχνουν εφησυχασμένοι, έως του σημείου να εμπιστεύονται σχεδόν τυφλά την Αίγυπτο για τις επόμενες δεκαετίες, σε ό,τι αφορά την εξαγωγή του φυσικού τους αερίου.

Από την άλλη, όμως, η Αίγυπτος δεν μπορεί να θεωρείται πως είναι μια χώρα με σταθερό πολιτικό περιβάλλον. Αν και συνταγματικά, η Αίγυπτος είναι μια προεδρική δημοκρατία, ο στρατός έχει τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο στα κέντρα λήψεως αποφάσεων. Αυτό δεν είναι παράλογο, καθότι στην χερσόνησο του Σινά και στις επαρχίες που συνορεύουν με την Λιβύη, ο αιγυπτιακός στρατός δεν έχει σταματήσει να αναμετράται με τις τοπικές ένοπλες ισλαμιστικές ομάδες. Τρομοκρατικές επιθέσεις με στόχο χριστιανικές εκκλησίες αποτελούν σύνηθες φαινόμενο, την στιγμή που η αιγυπτιακή κοινωνία συνεχίζει να είναι συντηρητική, προσκολλημένη στην θρησκεία και τρέφει βαθιά αντιδυτικά και αντι-ισραηλινά αισθήματα. Για ένα καθεστώς που τελεί σε συνεχή στρατιωτική εγρήγορση τα τελευταία χρόνια, αρκεί ένα μόνο μοιραίο λάθος για να καταρρεύσει εν μια νυκτί και η πρόσφατη ιστορία είναι γεμάτη από τέτοια παραδείγματα. Εντύπωση προκαλεί, λοιπόν, το γεγονός ότι οι ισραηλινοί πραγματογνώμονες δεν δείχνουν να προβληματίζονται για το εάν τελικά η «αιγυπτιακή οδός» θα συνεχίσει να θεωρείται ως η πλέον ασφαλής για το ισραηλινό φυσικό αέριο, και μάλιστα για ορίζοντα δεκαετιών. Με άλλα λόγια, προτού η ισραηλινή πλευρά επιλέξει την «αιγυπτιακή οδό», θα έπρεπε πρωτίστως να προβληματισθεί όχι τόσο για το κόστος του εγχειρήματος ή σε πόσα χρόνια θα έχουν βελτιωθεί οι παρούσες υποδομές. Θα έπρεπε να προβληματισθεί πολύ σοβαρά εάν μια Αίγυπτος ισχυρή μπορεί μελλοντικά να καταστεί ακόμα πιο ισχυρή –και ως εκ τούτου, επικίνδυνη.

ΘΑ ΑΛΛΑΞΕΙ Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΕΡΝΤΟΓΑΝ;

Το μοναδικό μειονέκτημα που προβάλλει η ισραηλινή έκθεση για την «τουρκική οδό», είναι η πολιτική που εφαρμόζει τα τελευταία χρόνια ο πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Πρόκειται ουσιαστικά για μια ακόμα επανάληψη των εκτιμήσεων πολλών σημαντικών αναλυτών της χώρας, οι οποίοι από το επεισόδιο του Mavi Marmara και εντεύθεν, υποστηρίζουν σε διάφορους τόνους ότι εάν ο Ερντογάν φύγει από την εξουσία, το ρολόι θα αρχίσει σιγά-σιγά να γυρίζει πίσω και οι διμερείς σχέσεις με την Τουρκία, αργά ή γρήγορα θα αποκατασταθούν.

29082018-3.jpg

Ο Τούρκος πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν σε τελετή στην πόλη Mus, στην ανατολική Τουρκία, στις 26 Αυγούστου 2018. Murat Cetinmuhurdar/Presidential Palace/Handout via REUTERS
————————————————————————-

Αυτό, όμως, που τείνουν να προσπερνούν οι ισραηλινοί εμπειρογνώμονες είναι ότι οι αλλαγές που επέφερε στην πολιτική ζωή της Τουρκίας ο Ερντογάν και το ΑΚΡ είναι πολύ πιο ριζικές από όσες ίσως θέλουν να πιστεύουν. Κατά τις δεκαετίες που προηγήθηκαν της διακυβέρνησης του ΑΚΡ , η τουρκική εξωτερική πολιτική πολύ λίγο λάμβανε υπ’όψιν της την κοινή γνώμη και το θυμικό της. Το τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών εφάρμοζε τις κινήσεις του ακολουθώντας μια συγκεκριμένη Realpolitik, με αποτέλεσμα η Τουρκία να χαράσσει χωρίς πολλές επεξηγήσεις στο λαό μια πορεία καθαρά πραγματιστική, συντασσόμενη ξεκάθαρα με τα συμφέροντα της Δύσης στη Μέση Ανατολή και στην Ανατολική Μεσόγειο. Αντιθέτως, ο πρόεδρος Ερντογάν ακολουθεί το δικό του νεο-οθωμανικό όραμα, το οποίο εμπλουτίζει επικοινωνιακά, αξιοποιώντας ανάλογα μια συντηρητική, στην πλειοψηφία της, κοινή γνώμη, προσκολλημένη στο Ισλάμ, και εχθρικά διακείμενη στα Δυτικά πρότυπα.

Ακόμα και όταν κάποτε το πλήθος των αντιφρονούντων αποφυλακισθεί και καταλάβει την εξουσία (δημοκρατικά ή μη), η παρακαταθήκη της διακυβέρνησης Ερντογάν δεν πρόκειται να ξεχαστεί εύκολα. Δεν θα ξεχαστεί εύκολα ούτε η νέα πολιτική «κουλτούρα διάδρασης» ανάμεσα στην πολιτική εξουσία και τον απλό κόσμο. Μια πολιτική κουλτούρα που απαιτεί από τον εκάστοτε ηγέτη να πρέπει να εξασφαλίσει το εξωθεσμικό «πράσινο φως» της κοινής γνώμης για τον τρόπο με τον οποίο θα διαχειριστεί ζητήματα εθνικής κυριαρχίας σε σχέση με τους άμεσους γείτονές του. Όλες οι περιφερειακές αντιπαραθέσεις στις οποίες έχει εμπλακεί η Τουρκία τα τελευταία χρόνια σχετίζονται με ευαίσθητες χορδές του λαϊκού θυμικού: Την έννοια του έθνους, τον σεβασμό στην θρησκεία και στο ένδοξο οθωμανικό παρελθόν. Πρόκειται για αξίες συνυφασμένες με την καθαυτή τουρκική εθνική συνείδηση και την εικόνα που έχει ο λαός για τον εαυτό του.

Έτσι, ακόμα και εάν πράγματι η Τουρκία διαθέτει άριστες υποδομές, ευρύ δίκτυο αγωγών και εξαιρετική γεωγραφική θέση, οι πολιτικοί ηγέτες που κάποτε θα διαδεχθούν τον πρόεδρο Ερντογάν δεν θα έχουν την πολυτέλεια να αγνοήσουν τα πολύ καλά ριζωμένα αντι-ισραηλινά αισθήματα που έχουν υιοθετηθεί και εμπεδωθεί από την τουρκική κοινωνία και την νέα γενιά της χώρας, από το 2010 μέχρι σήμερα. Πώς είναι δυνατόν το Ισραήλ να αγνοεί μια τέτοια σημαντική παράμετρο και να θεωρεί ότι το μοναδικό πρόβλημα της «τουρκικής ενεργειακής οδού» είναι απλώς και μόνο η προσωπικότητα του σημερινού Τούρκου προέδρου; Άτοπο.

ΜΕ ΚΥΡΙΟ ΓΝΩΜΟΝΑ ΤΗΝ ΑΣΦΑΛΕΙΑ

Ενόψει της συνάντησης Χριστοδουλίδη-Κοτζιά-Νετανιάχου στις 13 Σεπτεμβρίου 2018 -και λαμβάνοντας υπ’όψιν όσα αναφέρονται στην διαβαθμισμένη έκθεση του ισραηλινού Υπουργείου Εξωτερικών που διέρρευσε στις εφημερίδες της χώρας- καταλήγουμε ότι, αναμφίβολα, είναι απαραίτητη η τεχνοκρατική θεώρηση του σοβαρότατου ζητήματος της εξαγωγής του φυσικού αερίου της Ανατολικής Μεσογείου προς τις Δυτικές αγορές. Ωστόσο, κανένας ψυχρός τεχνοκρατικός σχεδιασμός δεν μπορεί να υποκαταστήσει την επίγνωση του ιστορικού και πολιτικού γίγνεσθαι των χωρών που εμπλέκονται στον ενεργειακό χάρτη που αρχίζει να σχεδιάζεται. Η Ανατολική Μεσόγειος ουδέποτε συμβάδισε εντελώς με αμιγώς πρακτικές διευθετήσεις των προβλημάτων κυριαρχίας, που ανέκαθεν αντιμετώπιζε –εξ ου και υπάρχει πληθώρα ανοικτών θεμάτων προς επίλυση.

Κατά κοινή ομολογία φαίνεται πως πράγματι, η λύση του EastMed δεν είναι η φθηνότερη, αλλά ούτε και η ευκολότερη επιχειρηματικά και πρακτικά. Εάν όμως ληφθεί υπ’όψιν το πόσοι κίνδυνοι θα ελλοχεύσουν όταν ένα ασταθές και αντιδυτικό καθεστώς (είτε στην Αίγυπτο, είτε στην Τουρκία) βρεθεί να ελέγχει την διακίνηση του συνόλου του φυσικού αερίου όλων των υπολοίπων χωρών της περιοχής, γίνεται εύκολα αντιληπτό ότι οι αμιγώς τεχνοκρατικές λύσεις, στερούμενες από βαθιά επίγνωση των πολιτικών τάσεων που επικρατούν, κινδυνεύουν να καταλήξουν σε ποικίλα αδιέξοδα με συνέπειες μακροπρόθεσμες.

Copyright © 2018 by the Council on Foreign Relations, Inc.
All rights reserved.

Μπορείτε να ακολουθείτε το «Foreign Affairs, The Hellenic Edition» στο TWITTER στην διεύθυνση www.twitter.com/foreigngr αλλά και στο FACEBOOK, στην διεύθυνση www.facebook.com/ForeignAffairs.gr και στο linkedin στην διεύθυνση https://www.linkedin.com/company/foreign-affairs-the-hellenic-edition

1...2,7702,7712,772...3,032Σελίδα 2,771 από 3,032