The New York Times
21 Απριλίου 2026
Του Thomas B. Edsall
Ο κ. Edsall γράφει εβδομαδιαία δοκίμια από την Ουάσιγκτον για την πολιτική και τη δημογραφία.
Η ζημιά που έχει προκαλέσει ο πρόεδρος Τραμπ στις Ηνωμένες Πολιτείες και στον κόσμο είναι τόσο τεράστια και τόσο εκτεταμένη, ώστε είναι δύσκολο να συλληφθεί.
Εκτείνεται σε όλο το φάσμα, από τους δημόσιους και ιδιωτικούς θεσμούς έως τα θεμελιώδη δημοκρατικά ήθη και τις παραδόσεις, από το νομικό σύστημα έως τα πανεπιστήμια, από αθώους στόχους απάτης έως εκείνους που εξαπατήθηκαν ώστε να πιστέψουν ότι τα εμβόλια προκαλούν περισσότερο κακό παρά καλό.
Ένας τρόπος να γίνει αντιληπτό το βάθος της αναλγησίας του Τραμπ είναι να εξετάσει κανείς μια συγκεκριμένη περίπτωση. Τον Μάιο του 2025, η Anjee Davis, διευθύνουσα σύμβουλος της οργάνωσης Fight Colorectal Cancer, μιας ομάδας υπεράσπισης ασθενών, δήλωσε στο CBS News:
«Έχουμε ένα μέλος που λάμβανε θεραπεία για καρκίνο του παχέος εντέρου σταδίου IV. Είχε μόλις εξασφαλίσει τη δυνατότητα να συμμετάσχει σε μια κλινική δοκιμή, η οποία θα ήταν η τελευταία της ευκαιρία να επιβραδύνει την εξάπλωση του καρκίνου.
Η δοκιμή της επρόκειτο να ξεκινήσει όταν, μέσα σε μία νύχτα, αποσύρθηκε η χρηματοδότηση από τα N.I.H. και η δοκιμή ακυρώθηκε.»
Η Davis απάντησε με email σε ερώτημά μου σχετικά με την υπόθεση. «Η ασθενής αυτή έχει στο μεταξύ πεθάνει χωρίς να λάβει την κλινική δοκιμή στην οποία υπολόγιζε», έγραψε.
«Αυτό που δεν θα μάθουμε ποτέ», πρόσθεσε η Davis, «είναι αν αυτή η δοκιμή θα μπορούσε να της είχε δώσει περισσότερο χρόνο με τα παιδιά της».
Σε προηγούμενα άρθρα μου έχω περιγράψει αποσπασματικά πλευρές της καταστροφικότητας του Τραμπ, όμως ο κατάλογος μεγαλώνει καθημερινά.
Οι προβολές δείχνουν ότι θα υπάρξουν εκατομμύρια νεκροί άνδρες, γυναίκες και παιδιά ως αποτέλεσμα των περικοπών του προϋπολογισμού του, οι οποίες έγιναν χωρίς άμεση έγκριση του Κογκρέσου. Μια μελέτη που δημοσιεύθηκε στο The Lancet, το ιατρικό περιοδικό με έδρα το Λονδίνο, διαπίστωσε ότι οι περικοπές της κυβέρνησης Τραμπ στη χρηματοδότηση της U.S.A.I.D. «θα οδηγήσουν σε περίπου 1.776.539 θανάτους σε όλες τις ηλικίες και 689.900 θανάτους παιδιών κάτω των 5 ετών» μόνο μέσα στο 2025.
«Στο υπόλοιπο της περιόδου», συνεχίζει η μελέτη, «η πλήρης διακοπή της χρηματοδότησης της U.S.A.I.D. θα προκαλούσε κατ’ εκτίμηση 2.450.000 θανάτους ετησίως σε όλες τις ηλικίες, οδηγώντας συνολικά έως το 2030 σε 14.051.750 επιπλέον θανάτους σε όλες τις ηλικίες και 4.537.157 επιπλέον θανάτους παιδιών κάτω των 5 ετών».
Υπάρχουν επίσης τα θύματα απάτης που δεν θα λάβουν ποτέ τη χρηματική αποζημίωση που επιδίκασαν τα δικαστήρια, επειδή ο Τραμπ έδωσε χάρη στους ενόχους. Σε έκθεση του Ιουνίου 2025, οι Δημοκρατικοί στην Επιτροπή Δικαιοσύνης της Βουλής διαπίστωσαν ότι «οι χάρες του Τραμπ στερούν από τα θύματα ένα ασύλληπτο ποσό 1,3 δισεκατομμυρίων δολαρίων σε αποζημιώσεις και πρόστιμα, επιτρέποντας σε απατεώνες, φοροφυγάδες και διακινητές ναρκωτικών να διατηρήσουν παράνομα αποκτηθέντα κέρδη».
Και δεν σταματά εκεί. Η Αμερική μπορεί επίσης να «ευχαριστήσει» τον πρόεδρο για την περιβαλλοντική απορρύθμιση, η οποία θα μπορούσε να αρρωστήσει και να σκοτώσει ανθρώπους κατά δεκάδες ή και εκατοντάδες χιλιάδες.
Με τον Τραμπ, όλα συμβαίνουν τόσο γρήγορα και τόσο αποσπασματικά, ώστε είναι εύκολο να ξεχάσει κανείς τι συνέβη ακόμη και μόλις πέρυσι.
Έρευνα του Associated Press, που δημοσιεύθηκε το 2025, διαπίστωσε ότι η Υπηρεσία Προστασίας Περιβάλλοντος του Τραμπ επιδίωκε να καταργήσει ή να αποδυναμώσει «τουλάχιστον 30 σημαντικούς κανονισμούς που αποσκοπούν στην προστασία του αέρα και του νερού και στη μείωση των εκπομπών που προκαλούν την κλιματική αλλαγή».
Αν πετύχαινε, η E.P.A. θα αποδυνάμωνε καθοριστικά κανόνες για τη ρύπανση οι οποίοι, σύμφωνα με το Associated Press, εκτιμάται ότι σώζουν «περισσότερες από 30.000 ζωές ετησίως».
Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση ακύρωνε χρηματοδότηση για επιστημονική και ιατρική έρευνα που σώζει ζωές. Τον Νοέμβριο, το JAMA Internal Medicine δημοσίευσε τη μελέτη «Κλινικές δοκιμές που επηρεάστηκαν από τερματισμούς ερευνητικών επιχορηγήσεων στα National Institutes of Health».
Η μελέτη ανέφερε ότι «κατά το πρώτο εξάμηνο του 2025, τα N.I.H. τερμάτισαν επιχορηγήσεις που στήριζαν 383 μοναδικές κλινικές δοκιμές, επηρεάζοντας 74.311 άτομα».
Σε συνοδευτικό σχόλιο, δύο ερευνητές, η δρ Τέβα Ντ. Μπρέντερ και ο δρ Κάρι Π. Γκρος, έγραψαν για τη μελέτη του JAMA:
«Υπάρχει μια πιο άμεση και πιο ζοφερή επίπτωση από τον πρόωρο και επιστημονικά αδικαιολόγητο τερματισμό κλινικών δοκιμών: η παραβίαση θεμελιωδών ηθικών αρχών της έρευνας με ανθρώπινους συμμετέχοντες.
Πρώτα απ’ όλα, πρόκειται για προδοσία των βασικών αρχών της ενημερωμένης συναίνεσης στην έρευνα» και «οι συμμετέχοντες που έχουν εκτεθεί σε μια παρέμβαση στο πλαίσιο μιας δοκιμής μπορεί να υποστούν βλάβη από την πρόωρη διακοπή της ή από την ανεπαρκή παρακολούθηση και εποπτεία για ανεπιθύμητες ενέργειες».
Στο τεύχος Οκτωβρίου 2025 του Nature Medicine, η Marianne Guenot ανέφερε ότι «τουλάχιστον 148 κλινικές δοκιμές έχουν επηρεαστεί, με πάνω από 138.000 ασθενείς να πρόκειται να ενταχθούν ή να έχουν ήδη ενταχθεί», ως αποτέλεσμα των ακυρώσεων. Η λέξη «επηρεάστηκαν» υπολείπεται κατά πολύ του τι απαιτείται για να περιγράψει την κατάσταση αυτών των 138.000 ασθενών.
Με τη σταθερή τους περιφρόνηση προς την επιστημονική έρευνα, ο Τραμπ και οι διορισμένοι του ανύψωσαν σκόπιμα ατεκμηρίωτους φόβους για τα εμβόλια, ουσιαστικά εγγυώμενοι περισσότερες παιδικές ασθένειες και επιδημίες λοιμώξεων.
Πέρα από τις πολιτικές που προκαλούν ασθένεια και θάνατο, ο Τραμπ έχει επίσης υπονομεύσει την ικανότητα της Αμερικής να ανταγωνιστεί την Κίνα στην καθαρή ενέργεια. Τον Σεπτέμβριο, το CarbonCredits.com, ειδησεογραφική πλατφόρμα για την ενέργεια, δημοσίευσε το άρθρο «Ο ενεργειακός πόλεμος της Τεχνητής Νοημοσύνης: Πώς η ηλιακή και η πυρηνική ενέργεια της Κίνας ξεπερνούν τις ΗΠΑ», συνοψίζοντας πολύ εύστοχα το πρόβλημα.
«Η Κίνα οδεύει προς τα 1.400 GW, ενώ οι ΗΠΑ θα φτάσουν μόλις περίπου τα 350 GW».
«Η Κίνα σχεδιάζει να προσθέσει 212 γιγαβάτ ηλιακής ενέργειας και 51 GW αιολικής, σε σύγκριση με λιγότερα από 100 GW συνολικά» στις Ηνωμένες Πολιτείες.
«Υπεράκτια αιολική ενέργεια: η Κίνα έχει ήδη εγκατεστημένα 42,7 γιγαβάτ, σε σύγκριση με το αμερικανικό έργο Empire Wind (816 μεγαβάτ στην 1η φάση, με πιθανή επέκταση στα 2,1 γιγαβάτ)».
Ο Τραμπ δεν κρύβει την περιφρόνησή του για τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και για την ίδια την έννοια της κλιματικής αλλαγής. Σε ομιλία του τον Σεπτέμβριο στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, ο πρόεδρος είπε ότι η κλιματική αλλαγή είναι «η μεγαλύτερη απάτη που διαπράχθηκε ποτέ εις βάρος του κόσμου». Πρόσθεσε:
«Όλες αυτές οι προβλέψεις που έγιναν από τα Ηνωμένα Έθνη και πολλούς άλλους, συχνά για κακούς λόγους, ήταν λανθασμένες. Έγιναν από ανόητους ανθρώπους που κόστισαν στις χώρες τους περιουσίες και στέρησαν από τις ίδιες αυτές χώρες κάθε πιθανότητα επιτυχίας».
Οι απειλές του Τραμπ να αποσύρει τις ΗΠΑ από το ΝΑΤΟ και οι δασμοί του, για να μην αναφερθούν οι αδιάκοπες γκρίνιες και οι συστηματικές αιτιάσεις του κατά Ευρωπαίων ηγετών, έχουν αποξενώσει συμμάχους που στέκονταν στο πλευρό μας για περισσότερες από επτά δεκαετίες.
Στα χρόνια του Τραμπ, οι ευρωπαϊκές αντιλήψεις για την Αμερική κατρακύλησαν.
Στις 8 Απριλίου, το Politico δημοσίευσε τα αποτελέσματα μιας έρευνας με τον τίτλο «Περισσότεροι Ευρωπαίοι βλέπουν τις ΗΠΑ ως απειλή παρά την Κίνα». Η έρευνα διαπίστωσε ότι:
«Μόνο το 12% όσων συμμετείχαν στη δημοσκόπηση τον Μάρτιο στην Πολωνία, την Ισπανία, το Βέλγιο, τη Γαλλία, τη Γερμανία και την Ιταλία θεωρούσε την Αμερική στενό σύμμαχο, ενώ το 36% τη θεωρούσε απειλή.
Αντιθέτως, η Κίνα θεωρήθηκε απειλή από το 29% των ερωτηθέντων στις έξι αυτές χώρες».
Ο Τραμπ έχει πλήξει την ακεραιότητα του προεδρικού αξιώματος, μετατρέποντας τον Λευκό Οίκο σε μια διεφθαρμένη επιχείρηση, απονέμοντας χάρες σε δωρητές την ώρα που οι εταιρείες της οικογένειάς του λαμβάνουν εκατομμύρια μέσω αγορών κρυπτονομισμάτων από ξένες εταιρείες και φορείς της αγοράς κρύπτο που υπόκεινται σε αμερικανική ρύθμιση.
Η ατζέντα του Τραμπ εκτείνεται βαθιά και στον ιδιωτικό τομέα.
Ο Τραμπ και οι διορισμένοι του στις ρυθμιστικές αρχές άνοιξαν τον δρόμο στους συντηρητικούς συμμάχους του, τον Λάρι Έλισον και τον γιο του, Ντέιβιντ Έλισον, να αποκτήσουν το CBS, την Paramount Pictures, το MTV, το Comedy Central και το Nickelodeon, μαζί με την υπηρεσία streaming Paramount+.
Αν, όπως αναμένεται, οι ρυθμιστικές αρχές του Τραμπ εγκρίνουν και την εξαγορά της Warner Bros. Discovery, η αυτοκρατορία μέσων ενημέρωσης των Έλισον θα διευρυνθεί ακόμη περισσότερο, ώστε να περιλαμβάνει και το HBO Max, το CNN και τη Warner Bros.
Ζήτησα από τον Donald Kettl, ομότιμο καθηγητή και πρώην κοσμήτορα της Σχολής Δημόσιας Πολιτικής του Πανεπιστημίου του Μέριλαντ και συγγραφέα του βιβλίου The Right-Wing Idea Factory: From Traditionalism to Trumpism, που θα κυκλοφορήσει τον Μάιο, να εκτιμήσει — ανεξαρτήτως αξιολογικής κρίσης — πόσο καθοριστική θα αποδειχθεί η προεδρία Τραμπ.
Με αυτό το κριτήριο, ο Kettl τοποθέτησε τον Τραμπ στην πρώτη πεντάδα των Αμερικανών προέδρων, δίπλα στον Τζορτζ Ουάσιγκτον, τον Αβραάμ Λίνκολν, τον Φράνκλιν Ρούζβελτ και τον Λίντον Τζόνσον, σημειώνοντας ωστόσο ότι «οι συνέπειες του Τραμπ υπήρξαν επιθετικές προσπάθειες αποδόμησης των ιδεών των άλλων τεσσάρων προέδρων».
Ο Kettl απαρίθμησε ορισμένες από τις ίδιες μόνιμες ή ημιμόνιμες κληρονομιές του Τραμπ που έχω ήδη περιγράψει, αλλά πρόσθεσε και μερικές ακόμη:
«Έχει επιβάλει ένα βαθύ ρήγμα στη χώρα: ανάμεσα στις πολιτείες, ανάμεσα στους μετανάστες και πολλούς άλλους, ανάμεσα στις τάξεις και ανάμεσα στην πνευματική ελίτ και στον υπόλοιπο πληθυσμό της χώρας.
Έχει περικόψει δραστικά το μέγεθος της ομοσπονδιακής γραφειοκρατίας και έχει καταστήσει τις ομοσπονδιακές θέσεις εργασίας πολύ λιγότερο ελκυστικές. Θα χρειαστεί πάρα πολύς καιρός μέχρι οι φοιτητές να εμπιστευθούν ξανά την ομοσπονδιακή κυβέρνηση για την επαγγελματική τους σταδιοδρομία.
Έχει υπονομεύσει θεμελιωδώς την έννοια της ετήσιας δημοσιονομικής διαδικασίας και την ιδέα ενός ισοσκελισμένου ομοσπονδιακού προϋπολογισμού. Αυτές οι ιδέες ήδη κλυδωνίζονταν πριν από την προεδρία του, αλλά η κυβέρνηση Τραμπ εγκατέλειψε ακόμη και την προσποίηση ότι επιδιώκει ισορροπία ή ένα ετήσιο σχέδιο δαπανών».
Ο Michael Bailey, πολιτικός επιστήμονας στο Georgetown, προλόγισε την εκτίμησή του για τη σημασία του Τραμπ επισημαίνοντας ευθέως ότι θα τον κατέτασσε «με διαφορά ως τον χειρότερο πρόεδρο στην ιστορία των ΗΠΑ. Η διαφθορά και η ζημιά που προκάλεσε στους μακροπρόθεσμους αμερικανικούς θεσμούς και στη φήμη της χώρας ξεπερνούν κατά πολύ οτιδήποτε έχουμε δει στο παρελθόν», συμπεριλαμβανομένων των Andrew Johnson, James Buchanan και Rutherford Hayes.
Ως προς το κατά πόσον υπήρξε καθοριστικός, συνέχισε ο Bailey, ο Τραμπ υπήρξε «εξαιρετικά καθοριστικός με έναν συντριπτικά αρνητικό τρόπο. Θα αφήσει μια διαρκή αρνητική κληρονομιά».
Ο Bailey απαρίθμησε τρεις από αυτές τις κληρονομιές: «τη διάβρωση της εμπιστοσύνης προς τις ΗΠΑ από τους Ευρωπαίους και Ασιάτες συμμάχους τους· τη διάβρωση της αμερικανικής κυριαρχίας στην ανώτατη εκπαίδευση· και τα τεράστια δημοσιονομικά ελλείμματα (όχι μόνο εξαιτίας του Τραμπ, αλλά επιδεινωμένα από αυτόν)».
Η Kate Shaw, μελετήτρια συνταγματικού δικαίου στο Πανεπιστήμιο της Πενσιλβάνια, επικαλέστηκε «την παραβίαση πολυάριθμων νόμων που ψήφισε το Κογκρέσο από τον Τραμπ» για να σημειώσει:
«Δεν είναι ότι συγκεκριμένες αποφάσεις παραβίασης νόμων δεν μπορούν να αναιρεθούν ή να ανατραπούν· πολλές, ίσως ακόμη και οι περισσότερες, μπορούν. Όμως ο συνδυασμός των πολυάριθμων και κραυγαλέων παραβιάσεων της νομοθεσίας από τον πρόεδρο και της αποτυχίας του Κογκρέσου να αμφισβητήσει αυτές τις παραβιάσεις δημιούργησε μια δομή ανοχής για μελλοντικούς προέδρους, ώστε να αγνοούν τους νόμους κάθε φορά που αυτοί τους φαίνονται άβολοι».
Ο Gary Jacobson, ομότιμος καθηγητής πολιτικής επιστήμης στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Σαν Ντιέγκο, ανέπτυξε περαιτέρω το κατηγορητήριο κατά του Τραμπ:
«Έχει προκαλέσει σοβαρή ζημιά σε πολλές πτυχές της αμερικανικής κυβέρνησης και πολιτικής, ζημιά που θα είναι δύσκολο και δαπανηρό να ανατραπεί και, σε ορισμένες περιπτώσεις, αδύνατο.
Οι μαζικές απολύσεις αφοσιωμένων και έμπειρων δημοσίων υπαλλήλων έχουν κάνει την κυβέρνηση πιο αδύναμη και λιγότερο ικανή και θα καταστήσουν δυσκολότερη την προσέλκυση ταλαντούχων αντικαταστατών, ακόμη κι αν η επόμενη κυβέρνηση θελήσει να την καταστήσει πιο έξυπνη και πιο αποτελεσματική.
Η ζημιά στην επιστημονική και ιατρική έρευνα, στο περιβάλλον, στις σχέσεις με συμμάχους και εμπορικούς εταίρους, στην ετοιμότητα αντιμετώπισης καταστροφών, στην ασφάλεια των καταναλωτών, στην ανώτατη εκπαίδευση, στη στρατιωτική ηγεσία, στα πολιτικά δικαιώματα κ.λπ. θα χρειαστεί χρόνια για να αποκατασταθεί, ακόμη και στις περιπτώσεις όπου αυτό θα είναι δυνατό».
Είναι ήδη σαφές, συνέχισε ο Jacobson, ότι «ο Τραμπ είναι ανάμεσα στους πιο καθοριστικούς προέδρους στην ιστορία των ΗΠΑ, και όχι με καλό τρόπο».
Σε email με το οποίο απάντησε στις ερωτήσεις μου, η Barbara Walter, καθηγήτρια διεθνών υποθέσεων στη Σχολή Παγκόσμιας Πολιτικής και Στρατηγικής του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας στο Σαν Ντιέγκο, έγραψε:
Να επισημάνω ένα στοιχείο που ανήκει στον κατάλογό σας με όσα θα αφήσουν μόνιμο αποτύπωμα και που πιθανότατα δεν θα εμφανιστεί στα προφανή σημεία: οι άγραφοι κανόνες.
Η αμερικανική δημοκρατία παρέμεινε ισχυρή για τόσο μεγάλο διάστημα επειδή και τα δύο πολιτικά κόμματα, καθώς και οι πρόεδροί τους, σέβονταν ένα σύνολο άγραφων κανόνων.
Προσθέτοντας ότι, ενώ οι τυπικοί έλεγχοι «ήταν ουσιώδεις, το λάδι που κρατούσε σε κίνηση τους τροχούς της δημοκρατίας ήταν οι άγραφοι κανόνες», η Walter συνέχισε. Ο Τραμπ, είπε, «έδειξε ότι μπορείς να τους παραβιάζεις και να επιβιώνεις πολιτικά. Γκρέμισε τον αόρατο τοίχο που κρατούσε υπό έλεγχο τα χειρότερα ένστικτα της πολιτικής ζωής, και όταν αυτός ο τοίχος πέφτει, αναδύεται ένας νέος, άσχημος κόσμος».
Ο Yphtach Lelkes, καθηγητής στη Σχολή Επικοινωνίας Annenberg του Πανεπιστημίου της Πενσιλβάνια, συμμερίζεται τις ανησυχίες της Walter, γράφοντας σε email:
«Είμαι λιγότερο βέβαιος για το ποιες συγκεκριμένες πολιτικές ή θεσμοί ανήκουν σε ποιον κατάλογο απ’ ό,τι για τη συνολική επίδραση στους άγραφους κανόνες. Η εκτίμησή μου είναι ότι εδώ θα πέσει η μακρύτερη σκιά του Τραμπ.
Οι άγραφοι κανόνες χρειάζονται πολύ χρόνο για να διαμορφωθούν, επειδή στηρίζονται σε συνήθειες αυτοσυγκράτησης και στην προσδοκία ότι οι παραβιάσεις θα τιμωρούνται. Όμως μπορούν να εξαφανιστούν γρήγορα, μόλις καταστεί σαφές ότι δεν πρόκειται να υπάρξει τιμωρία».
Ως αποτέλεσμα, έγραψε ο Lelkes, «η σημαντικότερη κληρονομιά του Τραμπ μπορεί να μην είναι κάποια μεμονωμένη πολιτική, αλλά το μάθημα που δίδαξε στους πολιτικούς: ότι οι άγραφοι κανόνες μπορούν να παραβιάζονται, επανειλημμένα και ανοιχτά, χωρίς κατ’ ανάγκην να πληρώνεται μεγάλο τίμημα».
Παρότι οι παραβιάσεις των άγραφων κανόνων από τον Τραμπ συνιστούν μείζονα επίθεση κατά της αμερικανικής δημοκρατίας, εγώ είμαι λιγότερο πεπεισμένος από τη Walter ή τον Lelkes ως προς τη μακροχρόνια ζημιά.
Το 2028, ο προεδρικός υποψήφιος των Δημοκρατικών και οι υποψήφιοι των Δημοκρατικών για το Κογκρέσο θα κατέβουν όλοι στις εκλογές με σημαία την αποκήρυξη του Τραμπ, και ακόμη κι αν ένας Δημοκρατικός πρόεδρος μπει στον πειρασμό να προσφύγει σε αυθαίρετες, τραμπικού τύπου ασκήσεις εξουσίας, τα Δημοκρατικά μέλη της Βουλής και της Γερουσίας θα βρεθούν υπό ισχυρή πίεση να το σταματήσουν.
Ακόμη και οι Ρεπουμπλικανοί στο Κογκρέσο, οι οποίοι έχουν σταθεί άτολμοι απέναντι στον Τραμπ, θα εξεγείρονταν οργισμένοι αν ένας Δημοκρατικός πρόεδρος ακολουθούσε το παράδειγμά του.
Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι όλα θα πάνε καλά. Το πρόβλημα που δημιουργούν οι παραβιάσεις των άγραφων κανόνων δεν είναι τόσο ότι θα γίνουν μόνιμα αποδεκτές, όσο ότι θα χρειαστεί χρόνος —χρόνια και χρόνια— για να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη προς την κυβέρνηση που ο Τραμπ κατασπατάλησε.
Ο Donald Moynihan, καθηγητής δημόσιας πολιτικής στη Σχολή Ford του Πανεπιστημίου του Μίσιγκαν, αναφέρθηκε ακριβώς σε αυτό το σημείο σε email του:
«Ο Τραμπ μπορεί να είναι ένας ενισχυμένος εκτελεστικός ηγέτης, αλλά το αποτέλεσμα είναι να αποδυναμώνεται η αμερικανική κυβέρνηση σε κάθε περίπτωση όπου ζητείται από τους ανθρώπους να εμπιστευθούν τη μακροπρόθεσμη αξιοπιστία των δεσμεύσεων της αμερικανικής κυβέρνησης. Αυτό ισχύει για τις ιδιωτικές επιχειρήσεις, τους κρατικούς υπαλλήλους και τους διεθνείς συμμάχους.
Καθώς ο Τραμπ έχει δημιουργήσει ένα περιβάλλον όπου ιδιωτικές επιχειρήσεις, πανεπιστήμια ή η κοινωνία των πολιτών μπορούν να απειλούνται από τον πρόεδρο, τέτοιου είδους οργανισμοί μπορούν να θεωρούν ότι οι παραδοσιακοί κανόνες της αμερόληπτης εφαρμογής του νόμου, της δίκαιης διαδικασίας και της ίσης μεταχείρισης, τους οποίους άλλοτε θεωρούσαν δεδομένους, δεν ισχύουν πλέον.
Για παράδειγμα, αν ο πρόεδρος λέει “το εκτελεστικό μου διάταγμα μού επιτρέπει να απολύω δημόσιους υπαλλήλους για όποιον λόγο μου αρέσει”, πόση σημασία έχει αν ένας άλλος πρόεδρος το ανατρέψει, αφού μακροπρόθεσμα οι υποψήφιοι δημόσιοι υπάλληλοι γνωρίζουν πλέον ότι δεν έχουν σταθερότητα στην εργασία τους;»
Το Ανώτατο Δικαστήριο υπήρξε συνεργός στην υπονόμευση της εμπιστοσύνης, υποστήριξε ο Moynihan:
«Επιτρέποντας στον Τραμπ να διεκδικεί αυτές τις εξουσίες, το Ανώτατο Δικαστήριο αποδυναμώνει την ικανότητα ενός μελλοντικού προέδρου ή του Κογκρέσου να αποκαταστήσουν τη ζημιά που προκαλεί σήμερα. Αν το δικαστήριο υιοθετήσει πλήρως τη θεωρία του ενιαίου εκτελεστικού, αποδυναμώνει την ικανότητα του Κογκρέσου να δεσμεύει τον πρόεδρο ώστε να μην κάνει κακά πράγματα».
Διαβρώνοντας την αξιοπιστία της αμερικανικής κυβέρνησης και την ήπια ισχύ των Ηνωμένων Πολιτειών, κατέληξε ο Moynihan, «ο Τραμπ μπορεί να είναι ταυτόχρονα ένας εξαιρετικά καθοριστικός πρόεδρος και ένας βαθιά καταστροφικός».
Όλα αυτά οδηγούν σε μία ακόμη ανεξίτηλη κληρονομιά: το στίγμα που αφήνει στην Αμερική το ιστορικό αυτό.
Οι ψηφοφόροι σε αυτή τη χώρα εξέλεξαν δύο φορές έναν πρόεδρο χωρίς ηθική, χωρίς ενσυναίσθηση και χωρίς κανένα όριο στον ναρκισσισμό του.
The New York Times
