US Sanctions Greek, Liberian Companies Over Venezuelan Oil Transfers To Cuba – Treasury

Από

-

April 7, 2019

Muhammad Irfan Sat 06th April 2019 | 12:50 AM

WASHINGTON (UrduPoint News / Sputnik – 06th April, 2019) The United States has introduced sanctions against one Liberian and one Greek company and a ship they used to allegedly transport crude oil from Venezuela to Cuba, the US Treasury Department announced in a press release on Friday.

“Today’s action sheds light on the lifeline that Venezuela‘s oil industry provides to the illegitimate regime of former President Maduro, targeting two companies that operate in the oil sector of the Venezuelan economy, delivering oilto Cuba on the vessel, Despina Andrianna,” the Treasury said.

The Treasury said it sanctioned the crude tanker, along with the vessel’s owner Ballito Bay Shipping Incorporated,� based in Monrovia, Liberia, and its operator ProPer In Management Incorporated, based in the port city of Piraeus, Athens, Greece.

The United States took the sanctions actions after the Despina Andrianna delivered crude from Venezuela to Cuba during February and March of 2019, the Treasury said.

https://www.urdupoint.com/en/business/us-sanctions-greek-liberian-companies-over-v-587250.html

Européennes : la mise au point de Valéry Giscard d’Estaing

Από

pcuser

-

April 6, 2019

0

Dans les colonnes du « Parisien », l’ancien chef de l’État estime que l’élection n’est pas destinée à « régler un certain nombre de problèmes ».

Si ses interventions se font de plus en plus rares, quand il s’agit d’Europe, Valéry Giscard d’Estaing n’hésite pas à prendre la parole. À 93 ans, l’ancien président de la République, militant historique d’une Europe forte, accorde au Parisien un long entretien à l’approche des élections européennes. Avant d’aborder les négociations houleuses du Brexit ou la crise des Gilets jaunes, il s’agit avant tout pour l’ancien président de clarifier la nature du scrutin du 26 mai prochain. Car, selon lui, l’opinion se trompe. « Les médias dépeignent les élections européennes comme un événement politique de nature à régler un certain nombre de problèmes. Ce n’est malheureusement pas le cas, explique-t-il. Si on promet de grands changements que le Parlement européen n’a pas le pouvoir d’accomplir, il y aura une déception. On s’imagine que l’élection au Parlement européen est un acte politique fondateur, alors qu’il s’agit d’un organisme dont le seul pouvoir est d’être associé au processus législatif européen et d’exercer un contrôle politique. »

L’atmosphère hautement politisée entretenue par presque tous, partis et candidats en tête, autour du scrutin semble pour lui ne pas aller dans le bon sens : « Cette élection donne lieu à une agitation inutile ! Il faut être clair : il ne s’agit ni d’un référendum ni d’une élection constituante. J’espère que l’on va revenir à des choses plus normales, sinon il y aura des déceptions. »

« L’Europe doit être le continent de la paix »

Celui qui concède que « le plus grand enjeu collectif, aujourd’hui, c’est l’arrivée d’une population étrangère en Europe, avec les migrations en provenance du continent africain et du Proche-Orient » et insiste sur le renforcement nécessaire des frontières de l’espace Schengen revendique, comme il l’a toujours fait, une Europe confédérale puissante, notamment en termes de fiscalité. « À terme, insiste-t-il, les impôts d’État devraient être les mêmes dans tous les pays membres et il faudrait un calendrier pour aboutir à ce résultat. Ce serait la suite logique de la trajectoire ouverte par le succès de la monnaie commune », dont il fut l’un des fervents défenseurs.

Pas question pour autant d’une armée commune à l’Union européenne, comme l’envisage Emmanuel Macron. « L’Europe doit être le continent de la paix, annonce Valéry Giscard d’Etaing. Elle a été, hélas, le continent de la guerre pour les deux siècles précédents. C’est une erreur de vouloir en faire aujourd’hui le continent d’une autre guerre. Il faut éviter de donner à l’Europe une silhouette guerrière. Si l’on parle de guerre, on est inévitablement conduit à parler de guerre nucléaire. Or, dans la confédération européenne, une fois la Grande-Bretagne partie, la France est le seul pays à posséder un armement nucléaire, et n’est pas disposée à le partager. L’idée d’une armée européenne, de type classique, n’est pas réaliste. » S’il soutient la candidature de l’Allemagne au Conseil de sécurité de l’ONU, pas question de partager le siège de la France en le transformant en siège européen.

« L’article 50, c’est moi qui l’ai rédigé »

Interrogé, comme chaque interviewé depuis bientôt six mois, sur la crise des Gilets jaunes, l’ancien président de la République relativise. Pour lui, il s’agit là d’une crise interne qui « traduit une insatisfaction, qui existe, qu’on ne doit pas traiter par le mépris ». Il poursuit : « Les Gilets jaunes ont le sentiment d’être victimes d’une injustice individuelle qu’ils voudraient voir corrigée. Cela ne peut se faire que dans le cadre d’un remaniement très large de la dépense publique. »

Quant à l’interminable sortie du Royaume-Uni hors de l’Union européenne, Giscard est loin d’être surpris. « Les Anglais n’ont jamais vraiment fait partie de l’Europe, relativise-t-il. Ils veulent vivre indépendamment de l’UE, ça a toujours été comme cela. » « D’ailleurs, l’article 50, c’est moi qui l’ai rédigé », poursuit-il en évoquant l’article qui permet à un pays de sortir de l’UE. Parce qu’à l’époque, au début des années 2000, il y a eu une campagne de la presse américaine disant que l’UE était une prison : qu’on pouvait y entrer, mais pas en sortir. Je me suis dit qu’il fallait, en effet, prévoir une possibilité de sortie dans des conditions légales, diplomatiques. D’où l’article 50 que j’ai rédigé de ma main. »

Le Point.fr

Theresa May, martyre malgré elle d’un Brexit sans fin

Από

pcuser

-

April 6, 2019

0

PORTRAIT. À la fois europhile, réservée et maladroite, rien ne prédisposait Theresa May à devenir l’héroïne de la tragi-comédie du Brexit.

Theresa May fait la révérence devant la reine après que celle-ci l’a assignée à former un gouvernement, le 13 juillet 2016.

Que diable allait-elle faire dans cette galère ? Sans faire offense aux Britanniques, c’est d’abord Molière qui vient à l’esprit quand il s’agit d’évoquer le sort de leur Première ministre. Après tout, ils sont encore dans l’Europe.

La galère, donc, n’est pas celle de Géronte ni de son fils Léandre, mais celle dans laquelle a embarqué Theresa May. Depuis près de trois ans qu’elle gouverne aux destinées du royaume, avec le Brexit pour seul horizon, la mer n’aura jamais été aussi agitée entre les îles britanniques et le continent. De défaites en trahisons, son passage au 10 Downing Street se résume à une longue accumulation de revers. Le dernier en date remonte à vendredi dernier, quand son projet de sortie de l’Union européenne a été rejeté… pour la 3e fois. Et la bataille est loin d’être finie : elle a demandé ce vendredi un report du Brexit jusqu’au 30 juin.

Comment en est-elle arrivée là ? Rien ne laissait présager une telle carrière à cette élue conservatrice, plutôt discrète et mollement pro-européenne. C’est son abnégation qui aura fait d’elle une sorte de martyre du Brexit. Jusqu’à adopter une posture quasi sacrificielle. « Votez pour mon accord et je vous promets que vous ne me reverrez plus. » C’est en substance le message qu’elle a fini par lancer aux parlementaires dans l’espoir de glaner quelques voix. Un dévouement d’autant plus remarquable qu’elle s’acharne à défendre une cause à laquelle elle ne croit pas !

De revers en humiliations, Theresa May et son projet de Brexit ont souvent été donnés pour morts politiquement. Mais la Première ministre est toujours là au moment d’entrer dans la dernière ligne droite qui mène au 29 mars, date retenue par l’UE pour l’entrée en vigueur du Brexit.

©HO / PRU / AFP
13 juillet 2016. « Le peuple a parlé. » Le Premier ministre David Cameron, opposé au Brexit, se soumet au résultat du référendum et démissionne dans la foulée. Il quitte le 10 Downing Street avec femme et enfants et laisse un pays au bord du chaos.

©Euan Cherry / NurPhoto
13 juillet 2016. C’est Theresa May qui lui succède au poste de Premier ministre. Ici accompagnée de son mari, elle a la lourde tâche de mettre en œuvre un Brexit dont elle ne voulait pas, elle qui a fait campagne pour rester dans l’Union européenne…

©JUSTIN TALLIS / AFP
29 mars 2017. Neuf mois après le référendum, May enclenche officiellement la procédure de rupture avec l’UE, le fameux article 50. Aux côtés du président du Conseil européen Donald Tusk, chacun espère encore que le Brexit se déroulera de façon ordonnée et négociée.

©JUSTIN TALLIS / AFP
8 juin 2017. Premier désastre pour Theresa May. Elle convoque des élections anticipées pour élargir sa majorité au Parlement, mais c’est l’inverse qui se produit. Elle perd des sièges et se trouve contrainte de faire alliance avec le sulfureux parti nord-irlandais DUP. Sa marge de manœuvre se réduit considérablement.

©ADRIAN DENNIS / AFP
8 décembre 2017. Au terme d’une longue nuit de négociations à Bruxelles, May peut s’afficher aux côtés du président de la Commission européenne, Jean-Claude Juncker : ils tiennent enfin un accord ! Mais à peine la nouvelle arrive-t-elle en Angleterre qu’un nouveau front s’ouvre à Londres.

©EMMANUEL DUNAND / AFP
9 juillet 2018. Le flamboyant et imprévisible ministre des Affaires étrangères de May, l’ancien maire de Londres Boris Johnson, démissionne avec fracas en compagnie du ministre du Brexit. Dès lors, il devient l’un de ses principaux détracteurs à la Chambre des communes.

©HO / AFP
3 octobre 2018. Theresa May tente de ressouder son parti lors du sommet des conservateurs à Birmingham. Mais le meeting vire à la pantalonnade : on en retient surtout les pas de danse maladroits de May sur « Dancing Queen » à son arrivée sur scène puis le gag non voulu du message apposé sur le mur derrière elle, qui se désagrège en direct lors de son discours.

©OLI SCARFF / AFP
20 octobre 2018. Un demi-million de Britanniques opposés au Brexit défilent dans les rues de Londres. Du jamais-vu dans le pays depuis les grandes manifestations de 2003 contre la guerre en Irak. Pro-européens contre brexiters, le pays apparaît toujours aussi divisé plus de deux ans après le référendum.

©Jay Shaw Baker / NurPhoto
15 janvier 2019. Incroyable revers à la Chambre pour May. Si elle s’attendait à ce que l’accord de retrait soit rejeté, l’ampleur du résultat (432 voix contre 202) laisse la Première ministre plus isolée que jamais et son parti est au bord de l’implosion. Elle survit néanmoins à un vote de défiance le lendemain, la majorité des élus craignant avant tout une nouvelle élection dans le pays.

©DANIEL SORABJI / AFP
12 mars 2019. Ce mardi s’ouvre une nouvelle journée importante aux communes, où doit intervenir en fin de journée un vote sur le Brexit. Un scrutin encore présenté comme « décisif » par les commentateurs britanniques. Mais Theresa May en a vu d’autres…

©MARK DUFFY / AF

En effet, à force de la voir ferrailler pour son Brexit, à Bruxelles, à Strasbourg, à Westminster…, on en oublierait presque sa position lors de la campagne référendaire. Elle s’était rangée, à sa manière, discrètement mais sûrement, du côté des « remainers », ceux qui voulaient rester dans l’UE. Et quand, le 24 juin 2016, au lendemain du référendum catastrophique qu’il a lui-même initié, David Cameron fuit avec femme et enfants, personne n’imagine qu’une anti-Brexit puisse prendre la relève. D’autant que le pays paraît alors plus divisé que jamais. C’est en fait presque par hasard, sans élection générale et au terme d’une étrange campagne en son sein, que le Parti conservateur désigne Theresa May. On mesure aujourd’hui la clairvoyance, ou le cynisme, de ses collègues, qui, trop galants, lui ont donné du « After you, my dear Theresa ».

Saint-Clément et randonnées

Theresa May et son mari Philp sont férus de randonnées.

© MARCO BERTORELLO / POOL / AFP

Theresa l’effacée devient un sujet d’étude, car, même sur son île, elle passe pour une quasi-inconnue. Pas de scandale, pas de coup d’éclat. Lors de ses dix années au Parlement, la presse a davantage commenté le motif de ses chaussures « léopard » que son positionnement politique. Son discours d’investiture résume d’ailleurs bien sa personnalité, au grand malheur des tabloïds : « Je ne passe pas mon temps dans les studios de télévision. Je ne raconte pas de ragots sur les gens pendant le déjeuner. Je ne bois pas de verres aux bars du Parlement. Je ne dis pas souvent ce que j’ai sur le cœur. Je fais simplement le travail qui est devant moi. »Dans un pays où les carrières politiques se font et se défont au pub autour d’une pinte, on ne lui connaît qu’une boisson de prédilection, le Saint-Clément. Une drôle de mixture sans alcool composée de jus d’orange et de limonade au citron amer… Son style est désespérément banal et convenu, comme sa vie familiale. Un mari banquier, le même depuis trente-neuf ans, pas d’enfant, pas de « hobby » connu, si ce n’est la randonnée. Difficile de faire moins « fun », surtout au pays de Boris Johnson et des Monty Python.

Danse et dissolution

Seule sa longue silhouette dégingandée intrigue. Ainsi que sa gaucherie, devenue légendaire après qu’elle s’est essayée à des pas de danse lors d’une tournée en Afrique du Sud et au Kenya. Elle parvient enfin à se faire un nom à l’international… en devenant pour quelques jours la risée du monde entier. À se demander si elle ne l’a pas fait exprès. Car, tandis que le Royaume-Uni est pris de schizophrénie, voulant être à la fois dans l’Europe et hors de celle-ci, sa Première ministre semble, elle, souffrir d’une autre pathologie grave : le masochisme.

Après tout, c’est elle l’unique responsable du désastre de juin 2017. Alors que son parti, les tories (conservateurs), dispose d’une majorité fine mais bien réelle au Parlement, elle convoque des élections. Une campagne calamiteuse plus tard, elle se retrouve minoritaire et contrainte à une alliance avec les Nord-Irlandais du DUP. Ou comment faire d’un parti insignifiant un partenaire forcé, aussi imprévisible que néfaste. Les dix petits députés de ce groupe, autrefois regardés comme excentriques et pas bien méchants, jouissent désormais d’un poids politique démesuré. Sans eux, pas d’accord. Ils auront d’ailleurs voté à chaque fois contre ses projets de Brexit.

Pleurs et voix qui saute

Vraiment, Theresa May semble avoir le chic pour se compliquer la vie. Et une certaine propension à enchaîner les humiliations publiques. La première fois qu’elle soumet son projet de Brexit au Parlement, il est rejeté par pas moins de 230 voix… De mémoire d’historiens, jamais un Premier ministre n’avait subi pareil affront à la Chambre des communes. Dans la rue, elle aura provoqué les manifestations les plus importantes depuis celles contre la guerre en Irak. Même la reine, qui ne commente jamais l’actualité politique, a laissé entendre que le pays était mal tenu et qu’il serait de bon ton d’y mettre un peu d’ordre.

Theresa May perd sa voix en pleine séance aux Communes, après un nouveau rejet de son plan de sortie de l’UE.

© – / PRU / AFP

De quoi atteindre même les plus robustes. L’insubmersible May connaît alors des moments de faiblesse. Et, à la voir presque en pleurs au pupitre, la voix qui déraille, on se dit que la perversion est peut-être à chercher ailleurs. N’y a-t-il pas plutôt une forme de sadisme chez ses pseudo-alliés, qui démissionnent aux moments critiques et rejoignent l’armée des conspirateurs ? Chez les 27, qui l’accueillent avec des sourires et des tapes dans le dos à Bruxelles mais la renvoient à chaque fois à Londres avec un accord qui n’a aucune chance d’être voté ? Chez les téléspectateurs du monde entier, qui n’ont jamais été aussi nombreux à suivre les séances à la Chambre des communes ? À chaque rejet de son Brexit, les caméras zooment sur le visage de Theresa May. Combien de temps va-t-elle tenirUn chroniqueur du Financial Times estimait en novembre dernier qu’à regarder le triste spectacle des débats on avait l’impression qu’elle était la seule adulte dans la pièce. De fait, le vénérable palais de Westminster a pris des airs de garderie, au sein de laquelle May joue la prof dépassée et le speaker John Bercow, le directeur autoritaire.

Perdue au milieu des élèves turbulents, elle a parfois le regard qui part dans le vague. À quoi pense-t-elle ? À sa vie d’avant ? À sa circonscription ? Aux randonnées qu’elle aurait pu faire avec son mari dans les collines du Lake District ? Que diable suis-je allée faire dans cette galère, se dit-elle peut-être. Mais, en bonne Britannique, passée par les bancs d’Oxford, c’est plus vraisemblablement à Shakespeare qu’elle se raccroche dans les moments de doute. Et à son vaillant roi Lear : « Le poids de ce triste temps, nous devons le porter. »

Par Julien Peyron

Le Point.fr

Γιατί ο Ερντογάν ζήτησε επανακαταμέτρηση ψήφων μόνο στην Κωνσταντινούπολη;

Από

anixneuseis

-

April 6, 2019

3

Δρ Άννα Κωνσταντινίδου Ιστορικός- Διεθνολόγος

Μετά τις πρόσφατες δημοτικές εκλογές στη γείτονα, που είχαν ως συνέπεια την ήττα τού Ερντογάν στις τρεις μεγάλες πόλεις, Κων/πολη, Σμύρνη και Άγκυρα, προκαλεί εντύπωση το γεγονός ότι ο Τούρκος Πρόεδρος ζήτησε επανακαταμέτρηση των ψήφων μόνο στην Κων/πολη.

Πολλοί αναλυτές θεωρούν ότι το ενδιαφέρον του Ερντογάν για την Κων/πολη εστιάζεται στο γεγονός ότι η συγκεκριμένη πόλη αντιπροσωπεύει πολιτικά και κοινωνικά το ευρωπαϊκό πρόσωπο τού τουρκικού κράτους. Μία, επίσης, βάσιμη εκδοχή είναι ότι αποτελεί το πολιτικό λίκνο τού Τούρκου άνδρα, απ’ όπου ξεκίνησε την πολιτική του σταδιοδρομία και έζησε μεγάλο μέρος των νεανικών του χρόνων. Συγχρόνως, μία άλλη άποψη είναι ότι ο υποψήφιος τού ΑΚΡ (κόμμα Ερντογάν) ήταν ένας πρώην πρωθυπουργός, ένα πρόσωπο δηλαδή ιδιαίτερα πολιτικά προβεβλημένο και αναγνωρίσιμο τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό.

Κατά τη γνώμη μου, η απόφαση τού Ερντογάν επηρεάστηκε και από τον τρόπο με τον οποίο αυτοπροσδιορίζεται τοπικιστικά (-γενεαλογικά) ο εκλεγμένος δήμαρχος τής Πόλης, Εκρέμ Ιμάμογλου. Ο Ιμάμογλου μπορεί να κατήλθε στις εκλογές, εκπροσωπώντας το κεμαλικό CHP, που εκ των πραγμάτων ως κόμμα δεν παρεκκλίνει ουσιωδώς από την ερντογανική εθνικιστική ρητορική -τουλάχιστον όσον αφορά τα ελληνοτουρκικά ζητήματα-, ωστόσο, η καταγωγή τού νέου δημάρχου θα πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπόψη.

Ο Εκρέμ Ιμάμογλου επιδεικνύει με ιδιαίτερη υπερηφάνεια την ποντιακή καταγωγή του (Τραπεζούντιος), εστιάζοντας στο γεγονός (γιατί άραγε;), ότι μιλά ποντιακά (δηλαδή μία αρχαία ελληνική διάλεκτο) και ότι διατηρεί κοινωνικές σχέσεις με δήμους τής ελληνικής επικράτειας με ποντιακούς πληθυσμούς (λχ Γιαννιτσά Πέλλας). Πολλοί Έλληνες, εδώ και μία εβδομάδα, απορούν βλέποντας στους τηλεοπτικούς δέκτες τις εκδηλώσεις τού Ιμάμογλου ως Ποντίου. Πώς είναι δυνατόν, ένας Τούρκος να μιλά ποντιακά και να χορεύει ποντιακά; Την ίδια στιγμή, μία ευτυχώς απειροελάχιστη μειοψηφία βρήκε την ευκαιρία μέσα από ιστοσελίδες και κοινωνικά δίκτυα να πλήξει την ελληνικότητα ενός πληθυσμού που όχι μόνο μακραίωνα έφερε ελληνικές ρίζες, αλλά συνεχίζει να διατηρεί τη μόνη γλωσσική διάλεκτο που συνδέει τούς Νεοέλληνες με τον αρχαίο πολιτισμό τους, τα ποντιακά.

Στην περιοχή από την οποία κατάγεται ο νέος δήμαρχος Κων/πολης, πολλές χιλιάδες Έλληνες κρυπτοχριστιανοί τής Τουρκίας αναγκάστηκαν αρχικά από το οθωμανικό κι αργότερα το κεμαλικό κράτος να ασπαστούν το Ισλάμ, προκειμένου να μη φύγουν από τις πατρογονικές εστίες τους. Μέχρι το 1923, η Τραπεζούντα ήταν ένα από τα προπύργια του Ελληνισμού στο μικρασιατικό έδαφος, καθώς η πλειονότητα των κατοίκων ήταν ελληνικής καταγωγής. Αλήθεια, πόσο παράδοξο είναι το γεγονός, ότι στις διεθνείς συνθήκες και τα διεθνή fora τής δεκαετίας του 1920 γίνεται αναφορά μόνο για 1,5 εκ. Έλληνες πρόσφυγες που εποίκησαν επί της ελληνικής επικράτειας, όταν η πλειονότητα των μικρασιατικών περιοχών (συμπεριλαμβανομένης της περιοχής του Εύξεινου Πόντου) κατοικούνταν από ελληνικούς πληθυσμούς; Οι υπόλοιποι Έλληνες που δεν μεταφέρθηκαν με την ανταλλαγή των πληθυσμών, τι απέγιναν (εξαιρουμένης τής μειονότητας στην Κων/πολη);

Αυτή την στιγμή στο τουρκικό κράτος συνεχίζουν και διαβιώνουν πληθυσμοί ελληνικής καταγωγής (ποντιακής και μικρασιατικής, στην πλειονότητά τους κρυπτοχριστιανοί) που αναγκάστηκαν να προσχωρήσουν στο Ισλάμ. Ο Ερντογάν, καλός γνώστης της Ιστορίας του νέου τουρκικού κράτους ως Σαμψούντιος, μετά την εκλογή του Ιμάμογλου, ήρθε αντιμέτωπος με τον κατ’ ουσίαν κατακερματισμό τού πλασματικού επιχειρήματος που χρησιμοποιεί εδώ και δεκαετίες το τουρκικό κράτος, περί της καθαρότητας του έθνους του μετά τις ανταλλαγές των πληθυσμών το 1923.

Θα είναι ενδιαφέρον να δούμε ποια θα είναι η επόμενη μέρα τής Κων/πολης και εν γένει της Τουρκίας με έναν ποντιακής καταγωγής δήμαρχο που μιλάει μία αρχαία ελληνική διάλεκτο. Αυτή την στιγμή στην Κων/πολη διαμένει μία αναγνωρισμένη ελληνική -πολύπαθη- μειονότητα, ενώ σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι η πόλη αυτή αποτελεί το λίκνο του βυζαντινού (ελληνικού) πολιτισμού. Δεν είναι παράδοξο ότι ο νέος δήμαρχος επέδειξε με ιδιαίτερο ίστρο την ποντιακή καταγωγή του, σε ένα περιβάλλον ακραία εθνικιστικό, όπως αυτό που κυριαρχεί αυτή τη στιγμή στην Τουρκία;

Γιατί οι Βρετανοί δεν μπορούν να φύγουν από την Ευρωπαϊκή Ένωση;

Από

anixneuseis

-

April 6, 2019

0

Inside Story

Το Brexit δεν συνέβη στις 29 Μαρτίου, και πλέον η παράταση τουλάχιστον μέχρι το τέλος της χρονιάς είναι το ισχυρότερο σενάριο.

Έργο του καλλιτέχνη Combo στο Παρίσι που απεικονίζει τη Μέι ως Σταχτοπούτα να τρέχει μακριά από τον πρίγκιπα-Μακρόν. [Joel Saget/AFP]

Δευτέρα 01 Απριλίου 2019

Κείμενο

Θύμιος Τζάλλας

Η εβδομάδα που οι Βρετανοί θα έφευγαν από την Ευρωπαϊκή Ένωση ήταν η πιο δραματική και πυκνή σε γεγονότα από την ημέρα του δημοψηφίσματος. Έλειψε μόνο το Brexit. Η πρωθυπουργός Τερέζα Μέι ανακοίνωσε τη δική της αποχώρηση, η συμφωνία εξόδου από την ΕΕ καταψηφίστηκε για τρίτη φορά από τη Βουλή, και οι βουλευτές ανέλαβαν τον έλεγχο με διαδοχικές ψηφοφορίες οκτώ εναλλακτικών σχεδίων για την επόμενη μέρα. Όλα αυτά στον απόηχο μίας εντυπωσιακής καμπάνιας, στην οποίαν οι Βρετανοί μάζεψαν 6 εκατομμύρια υπογραφές για να ακυρώσουν το Brexit οριστικά. Τι ακριβώς συμβαίνει στη Βρετανία και τι πρέπει να περιμένουμε από εδώ και στο εξής;

Με δύο λόγια

Πώς προέκυψε το μπέρδεμα;

Το Brexit έχει δύο μέρη: τους όρους του διαζυγίου, και τη συμφωνία για τη μελλοντική συνύπαρξη των διαζευγμένων. Κατά συνέπεια, Βρετανία και Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει να υπογράψουν δύο ξεχωριστές συμφωνίες: Μία που θα καθορίζει τον τρόπο με τον οποίον το Ηνωμένο Βασίλειο θα πάψει να είναι μέλος της ΕΕ, και μία ακόμη για τους όρους με τους οποίους θα συνυπάρξει με την ΕΕ ως τρίτη χώρα. Η διαπραγμάτευση για τη δεύτερη συμφωνία μπορεί να ξεκινήσει μόνον εφόσον οι δύο πλευρές υπογράψουν την πρώτη συμφωνία.

Τον περασμένο Νοέμβριο, Λονδίνο και Βρυξέλλες κατέληξαν στη συμφωνία εξόδου. Είναι ένα λεπτομερές, νομικά δεσμευτικό κείμενο 585 σελίδων, το οποίο συνοδεύεται από μία ξεχωριστή 26σέλιδη γενικόλογη και μη δεσμευτική δήλωση προθέσεων για τη μελλοντική εμπορική σχέση Ηνωμένου Βασιλείου και ΕΕ.

Η βρετανίδα πρωθυπουργός ναι μεν υπέγραψε τη συμφωνία αποχώρησης, αλλά η βρετανική Βουλή αρνείται να την επικυρώσει. Έτσι η Βρετανία δεν μπόρεσε να φύγει από την ΕΕ στις 29 Μαρτίου όπως ήταν προγραμματισμένο, και φυσικά είναι αδύνατον να ξεκινήσει τη διαπραγμάτευση για τη μελλοντική σχέση.

Οι όροι του Brexit
Ημερομηνία Εξόδου (μετά την παράταση που έδωσε η ΕΕ)	Υποχρεώσεις που προκύπτουν από το διαζύγιο	Μελλοντική συμφωνία
Το Ηνωμένο Βασίλειο θα αποχωρήσει από τους ευρωπαϊκούς θεσμούς στις 22 Μαίου 2019, εφόσον όμως εγκρίνει τη συμφωνία εξόδου μέχρι τις 12 Απριλίου.	Το Ηνωμένο Βασίλειο θα πληρώσει περίπου 40 δισεκατομμύρια λίρες στην Ευρωπαϊκή Ένωση για τις υποχρεώσεις που ανέλαβε σε ανύποπτο χρόνο ως μέλος της. Οι κάτοικοι του Ηνωμένου Βασιλείου που έχουν ευρωπαϊκή ιθαγένεια θα μπορούν να μείνουν επ’ αόριστον στη χώρα. Η Βρετανία παραμένει στην τελωνειακή ένωση μέχρι να βρεθεί λύση στο ζήτημα της Βορείου Ιρλανδίας.	Αμέσως μετά την έξοδο, η Βρετανία θα μπει σε περίοδο προσαρμογής που θα διαρκέσει τουλάχιστον έως τις 31 Δεκεμβρίου 2020. Στη διάρκεια αυτής της περιόδου θα ξεκινήσει και ολοκληρωθεί η διαπραγμάτευση για τη μελλοντική σχέση Ηνωμένου Βασιλείου και Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ποια είναι η διαφωνία της Βουλής;

Οι διαφωνούντες βουλευτές είναι και Brexiteers και Remainers. Δεν διαφωνούν με τον τρόπο εξόδου καθαυτόν, αλλά με τα τετελεσμένα που δημιουργεί στη μελλοντική σχέση.

Το μεγάλο ζήτημα είναι η Βόρειος Ιρλανδία (έθνος-μέλος του Ηνωμένου Βασιλείου). Προκειμένου να μην υπάρξουν σύνορα με την Ιρλανδία (κράτος-μέλος της ΕΕ), ένας από τους όρους αποχώρησης είναι η παραμονή ολόκληρης της Βρετανίας στην τελωνειακή ένωση σε περίπτωση που δεν υπάρξει εμπορική συμφωνία στο μέλλον (περισσότερες λεπτομέρειες εδώΒackstop: Εκεί που σταμάτησε το Brexit).

Οι οπαδοί του Brexit θεωρούν ότι η έξοδος με τη συγκεκριμένη πρόβλεψη, τερματίζει τη διαπραγμάτευση για μία καλή εμπορική συμφωνία, πριν ακόμη αυτή ξεκινήσει, και μάλιστα με τους όρους που θέλει η ΕΕ, η οποία κρατάει τη Βρετανία στην τελωνειακή ένωση. Το αντεπιχείρημα της βρετανικής κυβέρνησης είναι πως η παραμονή στην τελωνειακή ένωση είναι προσωρινή, και θα τερματιστεί στη διάρκεια της διαπραγμάτευσης της νέας εμπορικής σχέσης. Αν όμως οι δύο πλευρές δεν συμφωνήσουν; Οι Brexiteers θα έχουν στο μεταξύ επικυρώσει ένα Brexit που δεν θα είναι κατά την άποψή τους Brexit.

Οι Remainers δεν θέλουν να υπογράψουν τους όρους εξόδου, χωρίς να έχουν ιδέα για το ποια θα είναι η συμφωνία για το μέλλον. Ακόμη και αν είναι καλή, η Βρετανία διατρέχει τον κίνδυνο να έχει φύγει μεν από τα όργανα αποφάσεων της ΕΕ, αλλά να καταλήξει να συμμετέχει στους ίδιους θεσμούς (τελωνειακή ένωση, ενδεχομένως και ενιαία αγορά). Ποιο το όφελος; Η απάντηση της Μέι είναι ότι ο κόσμος ψήφισε έξοδο από την ΕΕ. Αν οι Remainers δεν συμπαθούν ούτε το σχετικά ήπιο Brexit που προτείνει η ίδια, τότε να το πουν στον κόσμο, όχι σε εκείνη που εκτελεί τη λαϊκή εντολή.

dup.jpg

Οι 10 βουλευτές του βορειοϊρλανδικού DUP στη βρετανική Βουλή.

Υπάρχουν επίσης και δέκα βουλευτές του μέχρι πρότινος ξεχασμένου βορειοϊρλανδικού DUP, που ζουν μέρες δόξας. Αυτοί φοβούνται ότι η Βόρειος Ιρλανδία θα μείνει τελικά στην ΕΕ, ενώ η υπόλοιπη Βρετανία θα φύγει. Κανείς δεν θα τους υπολόγιζε, αν οι δέκα ψήφοι που έχουν δεν ήταν πολύτιμες, για να περάσει από τη Βουλή η συμφωνία εξόδου.

Γιατί η Βουλή «πήρε την κατάσταση στα χέρια της»;

Η Τερέζα Μέι δεν μπορεί να περάσει τη συμφωνία εξόδου. Έχει επίσης χάσει 22 μικρές και μεγάλες ψηφοφορίες στη Βουλή, ενώ έχουν παραιτηθεί 29 υπουργοί (στη Βρετανία το κυβερνητικό σχήμα είναι πολύ μεγάλο με υφυπουργούς, βουλευτές που είναι κυβερνητικοί γραμματείς κ.λπ.).

Η πρωτοφανής κρίση έδωσε σε όλους την αίσθηση ότι επικρατεί ακυβερνησία. Οι βουλευτές θεώρησαν ότι μπορούσαν να παρακάμψουν την πρωθυπουργό, ώστε να επιλέξουν οι ίδιοι με επαναλαμβανόμενες ψηφοφορίες τη λύση που θα συγκέντρωνε τελικά πλειοψηφία.

Την Τετάρτη 27 Μαρτίου διεξήγαγαν τον πρώτο γύρο από τις διερευνητικές τους ψηφοφορίες, για να δούνε ποια λύση συγκεντρώνει τη μεγαλύτερη στήριξη στο Σώμα. Οι υπουργοί της κυβέρνησης απείχαν από την ψηφοφορία, αλλά η Μέι έδωσε το ελεύθερο για ψήφο κατά συνείδηση στους υπόλοιπους βουλευτές του κόμματος.

afpprobrexitdemonstrator000_1f64fy.jpg

Ένας διαδηλωτής υπέρ του Brexit κοντά στο Κοινοβούλιο στο Γουέστμινστερ στις 28 Μαρτίου 2019. [Tolga Akmen/AFP]

Και οι οκτώ προτάσεις καταψηφίστηκαν, αλλά δεν περίμενε και κανείς ότι θα υπήρχε πλειοψηφία τόσο νωρίς. Οι ενδεικτικές ψηφοφορίες έχουν νόημα όταν επαναλαμβάνονται, ώστε να καταλήξουν οι βουλευτές κάποια στιγμή σε πλειοψηφία. Η ψηφοφορία θα γίνει ξανά τη Δευτέρα. Είναι πιθανό να προστεθούν και άλλες προτάσεις, αλλά έχουμε ήδη δει τα βασικά σενάρια: Brexit χωρίς συμφωνία, παραμονή στην τελωνειακή ένωση ή την ενιαία αγορά, remain, και δημοψήφισμα για να ψηφίσει ξανά ο κόσμος.

Από τις ψηφοφορίες της 27ης Μαρτίου προκύπτουν τέσσερα σημαντικά συμπεράσματα: Θετικό κλίμα για την τελωνειακή ένωση, αναπάντεχη δυναμική για το δεύτερο δημοψήφισμα, εμφατική καταψήφιση του νορβηγικού μοντέλου και σταθερός προσανατολισμός της πλειοψηφίας των Συντηρητικών βουλευτών σε έξοδο χωρίς συμμετοχή σε ευρωπαϊκούς θεσμούς.

Πάντως, οι ψηφοφορίες δεν δεσμεύουν νομικά την κυβέρνηση, αλλά μόνο πολιτικά. Επιπλέον, η Ευρωπαϊκή Ένωση αναγνωρίζει ως συνομιλητή της στη διαπραγμάτευση την κυβέρνησηEU cannot betray ‘increasing majority’ who want UK to remain, says Tusk | The Guardian, και όχι τη Βουλή.

Μία γρήγορη υπενθύμιση για τους όρους

Οι επιλογές των Βρετανών
Τίτλος	Τι είναι	Ποιες χώρες συμμετέχουν
ΕΖΕΣ (Ευρωπαϊκή Ζώνη Ελεύθερων Συναλλαγών) ή EFTA (European Free Trade Association)	Οργανισμός με στόχο την προώθηση του εμπορίου και των οικονομικών σχέσεων μεταξύ των 4 κρατών-μελών του.	4 χώρες: Νορβηγία, Ελβετία, Ισλανδία και Λιχνενστάιν. Οι χώρες αυτές δεν ανήκουν στην ΕΕ
EOX(Ευρωπαϊκός Οικονομικός Χώρος) ή ΕΕΑ (European Economic Area)	Ο Ευρωπαϊκός Οικονομικός Χώρος (ΕΟΧ) δημιουργήθηκε το 1994 ώστε να συμπεριλάβει στην Ενιαία Αγορά της ΕΕ και τις χώρες της EFTA.	31 χώρες: Οι 28 χώρες της ΕΕ μαζί με τη Νορβηγία, Ισλανδία και Λιχνενστάιν (η Ελβετία συμμετέχει στην Ενιαία Αγορά με διμερείς συμφωνίες με τις Βρυξέλλες).
ΕΝΙΑΙΑ ΑΓΟΡΑ	Πρόσωπα, αγαθά, υπηρεσίες, και κεφάλαια κυκλοφορούν ελεύθερα σε όλες τις χώρες που συμμετέχουν.	32 χώρες: Οι 28 χώρες της ΕΕ μαζί με τη Νορβηγία, Λιχνενστάιν, Ισλανδία και Ελβετία (με απευθείας συμφωνίες με τις Βρυξέλλες).
ΤΕΛΩΝΕΙΑΚΗ ΕΝΩΣΗ	Ενιαίος χώρος εμπορικών συναλλαγών, όπου οι χώρες-μέλη ακολουθούν ενιαίο σύστημα δασμών επί των εισαγωγών εκτός ΕΕ.	32 χώρες: Οι 28 χώρες της ΕΕ + Μονακό, Σαν Μαρίνο, Ανδόρα και Τουρκία. Οι 4 χώρες της EFTA δεν συμμετέχουν στην τελωνειακή ένωση

Ποιες είναι οι επιλογές που ψηφίζουν οι βουλευτές;

1. Brexit, αλλά με παραμονή στην τελωνειακή ένωση

Υπέρ: 264 | Κατά: 272

Η πιο οριακή ψηφοφορία της βραδιάς της 27ης Μαρτίου. Η τελωνειακή ένωση είναι η de facto θέση στην οποία θα βρίσκεται η Βρετανία στην περίοδο διαπραγμάτευσης (μέχρι και αν τελικά βρεθεί άλλη λύση). Την υποστηρίζουν επίσης και οι Εργατικοί. Από τις 264 θετικές ψήφους, μόνο οι 33 ήταν από Συντηρητικούς βουλευτέςTheresa May’s Brexit Deal Still Looks Doomed. Here’s the Calculation | Bloomberg. Δύσκολα πάντως δεν θα υπάρξει συναίνεση για την τελωνειακή ένωση μετά το Brexit (αν τελικά αυτό συμβεί). Την πρόταση κατέθεσε ο Κένεθ ΚλαρκKenneth Clarke (βετεράνος Συντηρητικός, ο μοναδικός βουλευτής του κόμματος που δεν ψήφισε την επικύρωση του άρθρου 50). Είναι το πλησιέστερο σενάριο στην έξοδο χωρίς να δημιουργείται πρόβλημα στη Βόρειο Ιρλανδία.

2. H συμφωνία εξόδου θα πρέπει να επικυρωθεί με δεύτερο δημοψήφισμα

Υπέρ: 268 | Κατά: 295

Ίσως η σημαντικότερη ψηφοφορία της βραδιάς, εξαιτίας των αριθμών. Λείπουν βέβαια και πάλι οι Συντηρητικοί (από τους 268, μόνον 8 κυβερνητικοί βουλευτές την υπερψήφισαν). H πρόταση είναι ένας συμβιβασμός: και συμφωνία και δεύτερο δημοψήφισμα. Αυτό σημαίνει ότι η Βουλή υπερψηφίζει το σχέδιο της Μέι (ή κάποιο άλλο), αλλά με την προϋπόθεση ότι τον τελικό λόγο θα έχει ο κόσμος. Η διαφορά είναι μικρή και δείχνει ότι πιθανώς να υπάρξει συναίνεση. Tην πρόταση κατέθεσε η Remainer, Εργατική Μάργκαρετ ΜπέκετMargaret Beckett, αντιπρόεδρος του κόμματος στις αρχές της δεκαετίας του ’90. Πήγε πολύ καλύτερα από όσο περιμέναμε.

3. Η πρόταση του Εργατικού κόμματος για επαναδιαπραγμάτευση της συμφωνίας εξόδου και στενή σχέση με την ΕΕ

Υπέρ: 237 | Κατά: 307

Οι Εργατικοί ζητάνε να αλλάξει η συμφωνία εξόδου και εξασφαλίσεις για τη μελλοντική σχέση. Θέλουν συμμετοχή στην τελωνειακή ένωση, ειδική σχέση με την ενιαία αγορά, κοινούς οργανισμούς εποπτείας, εναρμόνιση της εργατικής νομοθεσίας, συνέχιση της ευρωπαϊκής χρηματοδότησης. Δεν χρειάζεται να πούμε και πολλά. Ο Τζέρεμι Κόρμπιν υπόσχεται τα πάντα στους πάντες. Στη συγκεκριμένη περίπτωση ζητάει Brexit για τους Brexiteers και Remain για τους Remainers.

4. Ενιαία Αγορά 2.0

Υπέρ: 188 | Κατά: 283

Η πρόταση ανήκει στον Νικ ΜπόουλςNick Boles των Συντηρητικών.

Στην Ενιαία Αγορά, εκτός από τα κράτη-μέλη της ΕΕ συμμετέχουν τρεις ακόμη χώρες που έχουν δική τους ανεξάρτητη Ένωση (την EFTA): Νορβηγία, Ισλανδία και Λιχνενστάιν. Προκειμένου οι 28 χώρες της ΕΕ να συνυπάρξουν με τις 3 χώρες της EFTA υπό τους κανόνες της ενιαίας αγοράς, δημιούργησαν τον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο (EEA τα αρχικά στα αγγλικά). Ο Μπόουλς πρότεινε να συμμετάσχει και η Βρετανία στην EFTA, και μέσω αυτής στην EEA. Προτείνει επίσης ειδική ρύθμιση, ώστε οι Βρετανοί να συμμετάσχουν και στην τελωνειακή ένωση. Δύο είναι τα προβλήματα. Πρώτον, η πρόταση καταψηφίστηκε με μεγάλη διαφορά. Δεύτερον, η EFTA δεν θέλει να συμμετάσχουν οι Βρετανοί.

5. Ανάκληση του άρθρου 50

Υπέρ: 184 | Κατά: 293

Ακύρωση του Brexit εφόσον δεν υπάρχει καμία συμφωνία 48 ώρες πριν τις 12 Απριλίου. Είναι η περίφημη πλέον συγκέντρωση έξι εκατομμυρίων υπογραφώνPetition: Revoke Article 50 and remain in the EU | UK Government and Parliament και η υποβολή αναφοράς στη Βουλή, ώστε το Brexit να ανακληθεί. Πρώτον, η πρόταση καταψηφίστηκε με μεγάλη διαφορά. Δεύτερον, είναι μία κινηματική διαδικασία που δεν τη υιοθετεί φυσικά η κυβέρνηση, αλλά πολύ σημαντικότερα, δεν τη θέλουν ούτε οι Εργατικοί. «Δεν είμαστε το κόμμα του Remain»Brexit: Labour ‘not a remain party’, Barry Gardiner says | BBC News, δήλωσε ο σκιώδης υπουργός Διεθνούς Εμπορίου Μπάρι Γκάρντινερ, προκαλώντας την μήνι των remainers Εργατικών. Δεν είναι τυχαίο ότι την πρόταση κατέθεσε η Τζοάνα ΤσέριJoanna Cherry από το Εθνικό Κόμμα της Σκωτίας (SNP), σχεδόν ταυτόχρονα με την απόφαση του σκωτσέζικου κοινοβουλίου να ζητήσει την ακύρωση του BrexitScottish Parliament votes to revoke Article 50 and cancel Brexit | The Herald.

6. Έξοδος χωρίς συμφωνία

Υπέρ: 160 | Κατά: 400

Είναι το άτακτο Brexit και η ιδέα αρέσει στους σκληροπυρηνικούς Brexiteers. Είναι εμφατική ήττα (η δεύτερη μεγαλύτερη διαφορά της βραδιάς), και το σημαντικότερο η τρίτη φορά που η Βουλή ψηφίζει κατά της εξόδου χωρίς συμφωνία. Έχει μεγάλη σημασία, γιατί αν και νομικά μη δεσμευτική, η ξεκάθαρη και επαναλαμβανόμενη εντολή προς την πρωθυπουργό είναι αδύνατον να αγνοηθεί.

7. Έξοδος χωρίς συμφωνία, αλλά με έκτακτες ειδικές ρυθμίσεις

Υπέρ: 139 | Κατά: 422

Οι Βρετανοί αποκαλούν τέτοιες μη ρεαλιστικές προτάσεις «μονόκερους». Eίναι το κλισέ της εβδομάδας για το Brexit. H πρόταση κατατέθηκε από τον Brexiteer Μάρκους ΦιςMarcus Fysh. Ναι μεν οι Βρετανοί θα φύγουν χωρίς συμφωνία, αλλά θα υπάρξει διετής εμπορική ρύθμιση ως έκτακτο πλάνο για να μην προκληθεί χάος. Οι Βρυξέλλες δεν πρόκειται να συναινέσουν. Είναι παραβίαση της αρχής της διαπραγμάτευσης: εμπορική συμφωνία μόνο εφόσον συμφωνήσουμε πρώτα τους όρους εξόδου. Και γιατί άλλωστε να το κάνουν, όταν την πρόταση καταψηφίζουν οι ίδιοι οι Βρετανοί με τέτοια ποσοστά;

8. H Ενιαία Αγορά 2.0, αλλά χωρίς πρόβλεψη για την τελωνειακή ένωση

Υπέρ: 65 | Κατά: 377

Εκτός από το άρθρο 50 υπάρχει και το άρθρο 127. Είναι το άρθρο που πρέπει να ενεργοποιήσει η Βρετανία για να φύγει από τον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο (ΕΟΧ). Οι Βρετανοί δεν έχουν κινήσει τη σχετική διαδικασία, επομένως υποθετικά, παραμένουν στην Ενιαία Αγορά ως μέλη του ΕΟΧ. Ο Brexiteer Συντηρητικός Τζορτζ ΓιούστιςGeorge Eustice πρότεινε λοιπόν ουσιαστικά να μην ενεργοποιηθεί το άρθρο 127. Το αν φυσικά η Βρετανία παραμένει στην ενιαία αγορά μέσω του ΕΟΧ και όχι της Ευρωπαϊκής Ένωσης σηκώνει μεγάλη συζήτηση. Δεν είναι επίσης το ζητούμενο αυτή τη στιγμή. Αυτό που κρατάμε από την πρόταση 8 είναι ότι πήρε πολύ λίγες ψήφους. Σε συνδυασμό με την επίσης καθαρή καταψήφιση της «Ενιαίας Αγοράς 2.0» συνιστά απόρριψη του μοντέλου της Νορβηγίας από τους βουλευτές.

55448434_10156932770213955_7387812712304082944_n.jpg

Το πρωτοσέλιδο του Guardian με τα οκτώ «όχι» των βουλευτών. Πράγματι το μήνυμα προς τη βρετανική κοινή γνώμη είναι πως η Βουλή δεν μπορεί να αποφασίσει. Παρόλα αυτά από τις ψηφοφορίες προέκυψαν μηνύματα συναίνεσης.

Τι θα γίνει τώρα;

H έξοδος χωρίς συμφωνία είναι το τυπικό σενάριο στις 12 Απριλίου. Θα πρέπει όμως να θεωρείται βέβαιο ότι η Βρετανία δεν θα ακολουθήσει αυτόν τον δρόμο. Είναι μία λύση που απορρίπτει με συντριπτικά ποσοστά η Βουλή, και δεν τη θέλει ούτε η ΕΕ.

Παραδόξως, οι ψηφοφορίες των βουλευτών έδωσαν εμμέσως μία ακόμη, τέταρτη ευκαιρία στη Μέι να περάσει τη συμφωνία της. Είναι πιθανό η πρωθυπουργός να τη φέρει ξανά στη Βουλή, αυτή τη φορά με τη μορφή διλήμματος ανάμεσα στη δική της πρόταση εξόδου και τη λύση που θα προτείνουν οι βουλευτές.

Εδώ όμως τα ερωτήματα είναι πολλά: Μπορούν οι βουλευτές να καταλήξουν σε μία πρόταση, και αν ναι, υπάρχει επαρκής χρόνος μέχρι τις 12 Απριλίου; Έχει πράγματι νόημα να έρθει ξανά η συμφωνία όταν καταψηφίζεται σταθερά; Τι είδους νομιμοποίηση μπορεί να έχει μία πρωθυπουργός μετά από τόσες ήττες; Πρέπει να γίνουν εθνικές εκλογές ώστε να προκύψει νέα κυβέρνηση που θα είναι ισχυρή;

Με τα σημερινά δεδομένα η μεγάλη παράταση, πιθανώς μέχρι το τέλος του χρόνου, είναι το ισχυρότερο σενάριο. Αυτό σημαίνει βέβαια ότι οι Βρετανοί θα πρέπει να συμμετάσχουν στις ευρωεκλογές του Μαΐου, ενώ θα βρίσκονται σε διαδικασία εξόδου από την ΕΕ. Παράδοξο μεν, αλλά το Brexit μέχρι στιγμής έχει μόνο παράδοξα.

Θύμιος Τζάλλας

Είναι δημοσιογράφος. Eργάζεται σε think tank στο Λονδίνο, και παράλληλα αρθρογραφεί σε ελληνικά και βρετανικά μέσα αναλύοντας την πολιτική επικαιρότητα. Το 2018 από τις εκδόσεις Επίκεντρο θα κυκλοφορήσει το βιβλίο του με τίτλο Brexit Ευρώπη και Ελλάδα.

https://insidestory.gr/article/giati-no-brexit?token=6N255IDD75&utm_source=insideStory&utm_medium=email&utm_campaign=freenl&utm_content=%2Farticle%2Fgiati-no-brexit&utm_source=insideStory&utm_campaign=14367c3ff9-WeeklyUnregistered_2019_4_6&utm_medium=email&utm_term=0_52e9cf69f7-14367c3ff9-130973701&ct=t(WeeklyUnregistered_6_4_2019)

Πόσο πραγματικά πλήγωσαν τον Εργτογάν οι δημοτικές εκλογές

Από

anixneuseis

-

April 6, 2019

0

Μετάφραση-Επιμέλεια: Άννα Φαλτάϊτς Δημοσιεύθηκε: 6 Απριλίου 2019 – 09:12 stratfor/euro2day.gr

Το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης επέφερε ένα μεγάλο συμβολικό πλήγμα στο κόμμα του Ερντογάν στις αυτοδιοικητικές εκλογές. Οι ανησυχίες των ψηφοφόρων, οι συμμαχίες και τα σχέδια για να διατηρηθεί η κυριαρχία του AKP.

Ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν κέρδισε και τις εκλογές της 31ης Μαρτίου, ωστόσο ήταν μια «πύρρειος νίκη». Στις δημοτικές και επαρχιακές εκλογές, διαγωνίστηκαν δώδεκα κόμματα για χιλιάδες θέσεις στις τοπικές κυβερνήσεις. Σύμφωνα με τα προκαταρκτικά στοιχεία (τα επίσημα μπορεί να χρειαστεί εβδομάδες για να ανακοινωθούν), το Κόμμα της Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP), ένα Ισλαμιστικό και λαϊκιστικό κόμμα που βρίσκεται στην εξουσία της Τουρκίας από το 2002, κέρδισε το 44,3% των ψήφων στις δημοτικές εκλογές, έναντι του 30,1% που συγκέντρωσε το Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα(CHP), το κοσμικό κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ακολουθούν με σημαντικά χαμηλότερα ποσοστά ο δεξιός σύμμαχος του AKP, Κόμμα Εθνικού Κινήματος (MHP), με 7,31%, το Καλό Κόμμα, εθνικιστικός σύμμαχος του CHP, με 7,45%, καθώς και το φιλοκουρδικό Λαϊκό Δημοκρατικό Κόμμα (HDP) με 4,24%.

Το AKP εξασφάλισε επίσης το 41,61% της συνολικής ψήφου για τις επαρχιακές συνελεύσεις σε όλη τη χώρα, ξεπερνώντας κατά πολύ το MHP, που συγκέντρωσε το 18%.

Κρίσιμης σημασίας, ωστόσο, είναι ότι το AKP έχασε την πρωτεύουσα της Τουρκίας, την Άγκυρα, ενώ φαίνεται πως ήρθε δεύτερο στην μεγαλύτερη πόλη της χώρας, την Κωνσταντινούπολη. Πράγματι, ο υποψήφιος του AKP για την Κωνσταντινούπολη, ο πρώην πρωθυπουργός Μπιναλί Γιλντιρίμ, δήλωσε νωρίς την 1η Απριλίου πως ο διεκδικητής του CHP, Εκρέμ Ιμάμογλου, πήρε 25.000 περισσότερες ψήφους από αυτόν, όμως οι εκλογικοί υπάλληλοι δήλωσαν πως 216.000 ψήφοι ήταν άκυρες. Ως αποτέλεσμα προχωρά επανακαταμέτρηση.

Γιατί έχει σημασία

Τα αποτελέσματα είναι ανάμικτα για την κυβέρνηση. Το AKP έχει κερδίσει συνολικά σε όρους ψήφων, ιδιαίτερα στις εκλογές για τα επαρχιακά συμβούλια. Όμως στην εκλογή δημάρχων σε αρκετές πόλεις-κλειδιά, περιλαμβανομένων της Άγκυρας και της Κωνσταντινούπολης, καθώς και στο προπύργιο του CHP την Σμύρνη, η αξιωματική αντιπολίτευση κέρδισε το AKP, σύμφωνα με το Ανώτατο Εκλογικό Συμβούλιο. Πρόκειται για μεγάλο συμβολικό πλήγμα για το AKP. Το κόμμα (ή κάποιος από τους προκατόχους του) κυβερνούσε σε κάθε μία από το 1994. Επιπλέον, ο Ερντογάν ξεκίνησε την πολιτική του σταδιοδρομία ως δήμαρχος της Κωνσταντινούπολης στα μέσα της δεκαετίας του 1990, ενώ η Άγκυρα από καιρό ήταν προπύργιο του AKP.

Τι προσέχουμε για τη συνέχεια

Πώς θα αντιμετωπίσει η κυβέρνηση τις οικονομικές πιέσεις του λαού; Η στροφή στα αστικά κέντρα της Τουρκίας, η πρώτη που παρατηρείται μετά από 25 χρόνια, πηγάζει εν μέρει από την μεγάλη οικονομική πίεση που νοιώθουν πολλοί τούρκοι πολίτες –ευθύνες για την οποία όλο και περισσότεροι αποδίδουν στην κυβέρνηση. Την ημέρα μετά τις εκλογές, ο Ερντογάν υποσχέθηκε να εφαρμόσει καλύτερες οικονομικές πολιτικές, ενώ ο γαμπρός του και υπουργός Οικονομικών, Μπεράτ Αλμπαϊράκ, υποσχέθηκε να ενισχύσει το κυβερνητικό πρόγραμμα οικονομικής εξισορρόπησης, που προβλέπει μείωση των δημοσιονομικών δαπανών στα κυβερνητικά προγράμματα. Όμως, η απώλεια της λαϊκής ψήφου στις μεγάλες πόλεις της Τουρκίας τονίζει τις δύσκολες ισορροπίες για το AKP: πρέπει να φλερτάρει με τη λαϊκή στήριξη, κάτι που έκανε συνήθως μέσω οικονομικής στήριξης, σε μια περίοδο που η εύθραυστη οικονομία απαιτεί το AKP να κάνει ακριβώς το αντίθετο, εφαρμόζοντας διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, μεταξύ των οποίων και μέτρα λιτότητας.

Τι λέει αυτό για τα δημογραφικά της Τουρκίας; Αυτές είναι οι πρώτες αυτοδιοικητικές εκλογές μετά από πέντε χρόνια και ο πληθυσμός της Τουρκίας είναι πιο νέος από ποτέ. Οι νέοι πολίτες μπορεί να έχουν αποσυντονιστεί από το AKP και τις λαϊκιστικές και ισλαμιστικές αξίες του, στρεφόμενοι στο CHP, το οποίο είναι ισχυρότερο στις αστικές κοσμικές περιοχές. Αυτός είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους το AKP θα πρέπει να επαναξιολογήσει την πλατφόρμα του. Σε κάθε περίπτωση, τα στενά περιθώρια δείχνουν την έντονη πόλωση της Τουρκίας για κοινωνικά και οικονομικά θέματα, που υποδηλώνει πως οι αρχές θα αντιμετωπίσουν περισσότερες δυσκολίες στην κατάρτιση πολιτικής και στην εφαρμογή μεταρρυθμίσεων τα επόμενα χρόνια.

Τι σημαίνει αυτό για τη στρατηγική συμμαχιών του AKP; Το AKP θα επαναξιολογήσει επίσης την στρατηγική συμμαχιών του, στην οποία βασίστηκε τελευταία το κόμμα και συνεργάστηκε στενά με εθνικιστές συμμάχους όπως το MHP. Αυτή η συμμαχία μπορεί να λειτούργησε ενάντια στο AKP, διασπώντας ορισμένες ψήφους που θα μπορούσε να είχε συγκεντρώσει. Το AKP θα επαναβαθμονομήσει την πλατφόρμα και το μήνυμά του μετά από τις εκλογές αυτές, αν και έχει άλλα τέσσερα χρόνια πριν τις σημαντικές γενικές και προεδρικές εκλογές.

Τι λέει αυτό για την αντιπολίτευση; Η συνήθως κατακερματισμένη αντιπολίτευση της Τουρκίας βρήκε επιτέλους έναν τρόπο να συνεργαστεί και να στηρίξει ένα μοναδικό υποψήφιο σε πολλές βασικές αναμετρήσεις. Το HDP, για παράδειγμα, δεν είχε υποψήφιους στις πέντε μεγαλύτερες πόλεις της Τουρκίας και ενθάρρυνε τους οπαδούς του στις πόλεις αυτές να ψηφίσουν τον υποψήφιο του CHP, αλλάζοντας έτσι τις ισορροπίες. Ο Μανσούρ Γιαβάς του CHP κέρδισε τις εκλογές για τη δημαρχία στην Άγκυρα ενώνοντας έναν συνδυασμό εθνικιστών, αριστεριστών, κοσμικών και συντηρητικών με μια πλατφόρμα για την αποκατάσταση του κύρους της Άγκυρας και της βελτίωσης της γενικότερης κατάστασης της πόλης. Η νίκη του Γιαβάς στην Άγκυρα σημαίνει πως μπορεί να αποτελέσει εξέχουσα προσωπικότητα της αντιπολίτευσης στη συχνά δυσκίνητο CHP. Εν τω μεταξύ, ο Ιμάμογλου είναι ένας νέος (γεννήθηκε το 1970) επιχειρηματίας που ήταν πρώην δήμαρχος της δυτικής περιφέρειας της Κωνσταντινούπολης, του Μπεϊλίκντουζου. Αν επιβιώσει τις επανακαταμέτρησης, τότε ο Ιμάμογλου θα έχει την ευκαιρία να χρησιμοποιήσει την Κωνσταντινούπολη –που, με περισσότερους από 15 εκατ. κατοίκους, είναι σχεδόν τόσο μεγάλη όσο η Ελλάδα και η Βουλγαρία μαζί- για να χτίσει μια εθνική πλατφόρμα και να γίνει ένας δυνητικά μεγάλος παίκτης στο CHP και στην αντιπολίτευση γενικότερα.

Τι λέει αυτό για τις σχέσεις της κυβέρνησης με τους Κούρδους της Τουρκίας;Εκτός από ρυθμιστής σε μεγάλες εκλογικές αναμετρήσεις στη δυτική Τουρκία, το φιλοκουρδικό HDP κέρδισε επίσης στις περισσότερες αναμετρήσεις στην κατά κύριο λόγο κουρδική νοτιοανατολική Τουρκία, ιδιαίτερα στο Ντιγιάρμπακιρ. Εκεί, ο υποψήφιος του κόμματος πήρε ποσοστό σχεδόν διπλάσιο από αυτό του κύριου αντιπάλου, ενός υποψήφιου του AKP που κυβερνούσε την πόλη για περισσότερα από δυο χρόνια ως διορισμένος από την κυβέρνηση διαχειριστής, αφού οι αρχές απομάκρυναν τους πρώην συν-δημάρχους του HDP για υποτιθέμενες σχέσεις με τρομοκράτες. Η επιτυχία του HDP στα νοτιοανατολικά και η στρατηγική στήριξη στο CHP στα δυτικά, δείχνουν ότι το AKP έχει χάσει μέρος της ικανότητάς του να φλερτάρει με τους Κούρδους, οι οποίοι απαρτίζουν χοντρικά το 20% του πληθυσμού της Τουρκίας. Αυτές ήταν οι πρώτες αυτοδιοικητικές εκλογές μετά από πέντε χρόνια στις οποίες το AKP κινήθηκε πιο επιθετικά κατά των Κούρδων πολιτικών, σε μια προσπάθεια να βλάψει την ελκυστικότητά τους στους Κούρδους ψηφοφόρους. Ήδη ο Ερντογάν έχει εκτείνει έναν ας πούμε «κλάδο ελαίας», απευθυνόμενος στους «Κούρδους αδελφούς» της Τουρκίας, σε μια ένδειξη πως ίσως χρειάζεται να προσφύγει στην κοινότητα αυτή, παρά το ότι την ίδια ώρα ενεργεί για να περιορίσει τους Κούρδους μαχητές στα νοτιοανατολικά και στο Ιράκ και τη Συρία.

Τι θα συμβεί στη συνέχεια; Τόσο η κυβέρνηση όσο και η αντιπολίτευση θα συνεχίσουν να ανταλλάσσουν κατηγορίες για εκλογική απάτη· επί του παρόντος, το αποτέλεσμα της Κωνσταντινούπολης θα κριθεί από την απόφαση του εκλογικού συμβουλίου. Η αντιπολίτευση δεν εμπιστεύεται το εκλογικό συμβούλιο, που συχνά έχει ταχθεί με το μέρος της κυβέρνησης σε προηγούμενες εκλογές. Το εκλογικό συμβούλιο έχει ήδη παραδεχθεί πως το CHP έχει περισσότερες ψήφους από το AKP στην Κωνσταντινούπολη, όμως το κάθε κόμμα θα πιέσει για επανακαταμέτρηση προτού μπορέσει να ισχυριστεί πως κέρδισε την σημαντικότερη δημοτική εκλογική κούρσα της Τουρκίας.

https://www.euro2day.gr/specials/topics/article/1673632/poso-pragmatika-plhgosan-ton-ergtogan-oi-dhmotikes.html

Ο Τσαβούσογλου έκρυψε τη συνάντηση με τον σύμβουλο του Τραμπ: Δεν συμφωνούν πουθενά

Από

anixneuseis

-

April 6, 2019

0

Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ

US President Donald J. Trump inside the Oval Office of the White House in Washington, DC, USA. EPA, TOM BRENNER

APRIL 6, 2019

Τα μέλη του Γραφείου Τύπου του υπουργού Εξωτερικών της Τουρκίας, Μεβλούτ Τσαβούσογλου, είναι πολύ δραστήρια στα κοινωνικά δίκτυα. Δεν προλαβαίνουν να ολοκληρωθούν οι συναντήσεις του και αμέσως δημοσιεύουν φωτογραφίες και βίντεο.

Την Πέμπτη, ο Τούρκος υπουργός είχε μία κρίσιμη -όπως ο ίδιος την είχε χαρακτηρίσει- συνάντηση με τον σύμβουλο Εθνικής Ασφάλειας του Λευκού Οίκου, Τζον Μπόλτον. Το «γεράκι», όπως τον έχουν χαρακτηρίσει στην Ουάσιγκτον, που προστατεύει τον πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ, και τον αξιωματούχο που συμμετείχε στο περίφημο τηλεφώνημα του Αμερικανού πλανητάρχη με τον Τούρκο πρόεδρο Ταγίπ Ερντογάν, όταν ο πρώτος παρασυρόμενος από ένα ψέμα του Σουλτάνου ανακοίνωσε την απόσυρση των Αμερικανών στρατιωτών από τη Συρία.

Από τότε, έχει καταστεί ο υπ’ αριθμό ένας εχθρός του Ερντογάν, διότι στη συνέχεια κατάφερε με άλλους αξιωματούχους να ανατρέψουν την απόφαση και να παραμείνουν οι Αμερικανοί στη Συρία. Ήταν μία στρατηγική κίνηση, που έβαλε ξανά στο παιγνίδι της Μέσης Ανατολής την Αμερική. Και αυτή καταγράφεται στα θετικά του συμβούλου Εθνικής Ασφάλειας.

Ο κ. Τσαβούσογλου, λοιπόν, είχε προαναγγείλει τη συνάντηση με τον κ. Μπόλτον και μάλιστα την ημέρα που κόμπαζε, κατά την ομιλία του στο περιθώριο των εργασιών του ΝΑΤΟ, ότι η Τουρκία αγόρασε το ρωσικό σύστημα S-400 και δεν πρόκειται να ακυρώσει την παραγγελία, όπως απαιτούν οι Αμερικανοί. Τι συνέβη, λοιπόν, και η είδηση χάθηκε σε μία γραμμή στα μακροσκελή ρεπορτάζ των τουρκικών μέσων ενημέρωσης. Και όχι σε όλα.

Οι γνωστές εφημερίδες και ιστοσελίδες εξαφάνισαν από παντού την είδηση, ακολουθώντας το παράδειγμα του Γραφείου Τύπου του κ. υπουργού. Όλοι οι δημοσιογράφοι συμφωνήσαμε πως ήταν μία ασυνήθιστη ενέργεια εκ μέρους του κ. Τσαβούσογλου, ο οποίος -και να με συμπαθάτε- και στην τουαλέτα να πάει ανεβάζει …φωτογραφία στο αγαπημένο του Twitter.

Αν δεν δημοσίευε την είδηση της συνάντησης ο κ. Μπόλτον, δεν θα γνωρίζαμε αν είχε πραγματοποιηθεί… Οι πληροφορίες που διέρρευσαν είναι λίγες, αλλά εξηγούν τους λόγους για τους οποίους ο Τούρκος υπουργός αποσιώπησε τη συνάντησή του με τον σύμβουλο Εθνικής Ασφάλειας του Λευκού Οίκου, που κράτησε μόνο 40 λεπτά, καθώς οι διαφωνίες μεταξύ της Τουρκίας και των Ηνωμένων Πολιτειών καλύπτουν πλέον όλα τα σοβαρά θέματα.

Σύμφωνα με τις πληροφορίες, λοιπόν, ο κ. Μπόλτον φέρεται να εγκάλεσε τον κ. Τσαβούσογλου, όχι μόνο για την αγορά των ρωσικών S-400, αλλά και για τη Βενεζουέλα, όπου το χάσμα είναι τεράστιο. Ο στενός συνεργάτης του κ. Τραμπ φέρεται να είπε στον Τούρκο υπουργό ότι ο Λευκός Οίκος αποφάσισε να ανακοινώσει κυρώσεις για χώρες και εταιρείες που βοηθούν το καθεστώς του Νικολάς Μαδούρο. Και όπως είναι γνωστό, η Τουρκία έχει ξεπλύνει ένα δισεκατομμύριο ευρώ της Βενεζουέλας μέσω της αγοραπωλησίας χρυσού, που μεταφέρθηκε στην Τουρκία με αεροπλάνα των Τουρκικών Αερογραμμών.

Οι Αμερικανοί εικάζουν ότι μέρος του χρυσού της Βενεζουέλας έχει μεταφερθεί στο Ιράν, το οποίο βρίσκεται κάτω από αμερικανικές κυρώσεις. Σημειώνω -για να είμαστε ορθοί δεοντολογικά- ότι ο Λευκός Οίκος δεν εξέδωσε ανακοίνωση για τη συνάντηση, πέραν της ανάρτησης του κ. Μπόλτον στο Twitter. Ο σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας είναι ο Αμερικανός αξιωματούχος που ασχολείται μέρα και νύχτα για να επιβάλει τον εκλεκτό της Ουάσιγκτον στη Βενεζουέλα, τον Χουάν Γκουαϊδό, οπότε επεφύλαξε «βαριές» κουβέντες για τη στάση της Τουρκίας, η οποία εξελίσσεται στη χώρα που προσφέρει τη μεγαλύτερη στήριξη στον Νικολάς Μαδούρο.

Πιθανότατα θα είναι και η χώρα που θα τον φιλοξενήσει στην περίπτωση που οι Αμερικανοί επιτύχουν στους σχεδιασμούς τους να τον ανατρέψουν.

Χωρίς αμφιβολία, ο κ. Τσαβούσογλου «έφαγε ξύλο στην Ουάσιγκτον», κατά την έκφραση δυτικής διπλωματικής πηγής. Η συνάντηση του με τον Αμερικανό ομόλογό του, Μάικ Πομπέο κατέληξε σε απόλυτη αποτυχία, αφού οι δύο πλευρές δεν συμφώνησαν ούτε στα θέματα που συζήτησαν. Η ανακοίνωση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ ήταν αποκαλυπτική για τις διαφωνίες της Ουάσιγκτον με την Άγκυρα. Και τα θέματα ήταν πολλά: Η επόμενη μέρα στη Συρία, η προφύλαξη των Κούρδων του YPG, η ακύρωση της αγοράς των S-400, τα ανθρώπινα δικαιώματα που παραβιάζονται μαζικά, και οι φυλακίσεις των Αμερικανικών πολιτών.

Ο κ. Τσαβούσογλου έσπευσε μέσω του εκπροσώπου του να αμφισβητήσει την ανακοίνωση του Στέιτ Ντιπάρτεμντ, για να έρθει ο κ. Πομπέο και να πει ότι διάβασε ξανά τα πρακτικά της συνομιλίας με τον Τούρκο ομόλογό του και η ανακοίνωση είναι ακριβής. Ο «πόλεμος» των ανακοινώσεων αποκάλυψε ότι οι κουβέντες για «εποικοδομητικές» συνομιλίες είναι για τα μάτια του κόσμου, αν και πια οι Αμερικανοί και οι Τούρκοι δεν τηρούν ούτε τα προσχήματα.

Στη διάρκεια της συνόδου του ΝΑΤΟ η κατάσταση έχει ξεκαθαρίσει. Όπως είπε ο αντιπρόεδρος Μαικ Πενς η Τουρκία θα πληρώσει το τίμημα εάν προχωρήσει στην εγκατάσταση των S-400 στο έδαφός της. Και ως γνωστό, όταν μιλά ο Αμερικανός αντιπρόεδρος οι υπόλοιποι σιωπούν… Το απέδειξε και στην υπόθεση του Άντριου Μπράνσον, όταν πολύ ορθά διέγνωσε ότι αν χτυπηθεί η τουρκική οικονομία, ο κ. Ερντογάν θα απελευθερώσει τον Πάστορα, όπως και έγινε. Και για την περίπτωση των S-400 αναμένεται να χρησιμοποιηθούν οι ίδιοι μηχανισμοί.

Η επόμενη εβδομάδα θεωρείται η πιο κρίσιμη για τις αμερικανοτουρκικές σχέσεις. Ο κ. Ερντογάν θα επισκεφθεί τον μέντορα του, τον πρόεδρο της Ρωσίας Βλαντιμίρ Πούτιν, ο οποίος αναμένεται να τον στηρίξει στην απόφασή του να προχωρήσει στην εγκατάσταση των S-400. Εξαρτάται βέβαια ποιο μήνυμα μεταφέρει ο πρόεδρος της Τουρκίας, ο οποίος μας έχει εκπλήξει πολλές φορές στο παρελθόν αλλάζοντας θέσεις και στάση μέσα σε λίγες μόνο ώρες. Οι δημόσιες δηλώσεις του δείχνουν αποφασιστικότητα να συνεχίσει την κόντρα με την Αμερική. Όμως, την ίδια στιγμή βλέπει την πτώση της τουρκικής λίρας και την ταλαιπωρημένη οικονομία της Τουρκίας. Τα δύο αυτά γεγονότα θα μπορούσαν να τον εξαναγκάσουν να επιστρέψει στην αμερικανική αγκαλιά, αν και τον τελευταίο καιρό δίνει μεγαλύτερη σημασία στην «τουρκική υπερηφάνεια του»…

Πηγή: Ο Τσαβούσογλου έκρυψε τη συνάντηση με τον σύμβουλο του Τραμπ: Δεν συμφωνούν πουθενά https://hellasjournal.com/2019/04/o-tsavoysogloy-ekrypse-ti-synantisi-me-ton-symvoylo-toy-tramp-den-symfonoyn-poythena/

RUSSIANGATE: Το μεγάλο στραπάτσοτων αμερικανικών ΜΜΕ

Από

anixneuseis

-

April 6, 2019

0

του Matthieu Vasseur*

Οι Αμερικανοί λένε MSM (Main Stream Media) τα κυριότερα, παραδοσιακά, μέσα ενημέρωσης· ο Ντόναλντ Τραμπ, αυτός ο αγενής χαρακτήρας, προτιμά να τα αποκαλεί fake news media, μέσα διάδοσης ψευδών ειδήσεων. Είναι τα μέσα που κυριaρχούν στο αμερικανικό τοπίο εδώ και δεκαετίες. Επικεφαλής τους, δύο εφημερίδες, οι New York Times, NYT και η Washington Post ή WaPo και δύο καλωδιακά κανάλια, το CNN και το NBC / MSNBC (MSNBC είναι η θυγατρική της NBC “συνεχούς ενημέρωσης”). Είναι τα μέσα «αναφοράς», αυτά που δίνουν τον τόνο των περιφερειακών και / ή λιγότερο γνωστών εφημερίδων και τηλεοπτικών καναλιών.

Το εξώφυλλο είναι ψευδής είδηση. Οι ΝΥΤ δεν ζήτησαν ποτέ συγνώμη ούτε από τον Πρόεδρο ούτε από τους αναγνώστες τους για τα ψέμματα που σέρβιραν σχετικά με το Russiangate.

Τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια, αυτοί οι σεβάσμιοι θεσμοί υπέφεραν λόγω του ανταγωνισμού του Διαδικτύου. Καινούριοι ιστότοποι ενημέρωσης, πιο δημιουργικοί, γρηγορότεροι, πιο αστείοι, πιο αυθάδεις και πιο επιθετικοί τους δημιουργούσαν προβλήματα. Η δεκαετία του 2010 ήταν, τόσο για το CNN όσο και για τους NYT, μια συνεχής κάθοδος στην κόλαση. Και ενώ ο δείκτης Ντάου Τζόουνς εκτοξευόταν, η τιμή των μετοχών τους μειωνόταν. Η κατάσταση ήταν απελπιστική. Αλλά στις 8 Νοεμβρίου 2016, γίνεται ένα θαύμα: Ο Ντόναλντ Τράμπ εκλέγεται Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών.

Ο Τραμπ σαν ενημερωτικό… βιάγκρα

Τα ΜSM βρίσκουν το νόημα της ζωής τους: το σφυροκόπημα κατά του Tραμπ. Περνώντας στη αδιάκοπη καταγγελία της τραμπικής ατιμίας, το CNN και το MSNBC βλέπουν την ακροαματικότητά του να εκρήγνυται. Στο χρηματιστήριο, οι μετοχές των ΝΥΤ και του CNN πετούν. Η καταιγίδα Τράμπ είναι καθαρό βιάγκρα. Ο Τραμπ είναι Χίτλερ και αναλαμβάνουν την Αντίσταση. Εμβληματικό πρόσωπό τους η Ραχήλ Μάντοου (οι κακοί τη λένε Mαντ Κάου), Aρχιέρεια του αντιτραμπισμού που λειτουργεί στο MSNBC. Κάθε βράδυ προσελκύει 3 εκ. θεατές στην εκπομπή της. Αντιπροσωπεύει την εικόνα της αστικής αριστεράς των ανατολικών και δυτικών ακτών και το MSNBC την πληρώνει 7 εκ. δολάρια ετησίως.

Πρώτο κατηγορητήριο: Ο Tραμπ είναι ναζί και το απέδειξε κατά τη διάρκεια των γεγονότων στο Σάρλοτβιλ, στις 11 Αυγούστου 2017. Την ημέρα αυτή, μια διαδήλωση και μια αντιδιαδήλωση για την απομάκρυνση του αγάλματος ενός ομοσπονδιακού στρατηγού εκφυλίστηκαν: νεοναζιστές διαδηλωτές από τη μια πλευρά συγκρούονται βίαια με αντιφασίστες από την άλλη.

Την επομένη, ο Ντόναλντ Τραμπ δηλώνει ότι «καταδικάζει πλήρως» τους νεοναζί (τους οποίους προηγουμένως χαρακτήριζε «αηδιαστικούς»), αλλά ότι δεν υπήρχαν τέτοιοι μεταξύ των διαδηλωτών: βρέθηκαν εκεί πολύ καλοί άνθρωποι και στις δύο πλευρές (υπέρ και κατά) που ήρθαν να διαμαρτυρηθούν ειρηνικά.

Τα ΜΜΕ ξεσηκώνονται: χρησιμοποίησε τις λέξεις “Ναζί” και “πολύ καλοί άνθρωποι”, στην ίδια φράση, άρα, αναγκαστικά, αυτό σημαίνει ότι οι Ναζί είναι “πολύ καλοί πολίτες”. Οπερ έδει δείξαι. Το θαύμα της επιλεκτικής επεξεργασίας, κομμάτια φράσης απ’ εδώ κολλημένα με άλλα κομμάτια φράσης απ’εκεί: για τα αμερικανικά ΜΜΕ, το Σάρλοτβιλ γίνεται η απόλυτη απόδειξη των ναζιστικών συμπαθειών του Ντόναλντ Τραμπ. Στη Γαλλία, όλος ο τύπος, ακολουθώντας την Le Monde, επαναλαμβάνει εννοείται αυτή την ερμηνεία που παρέχεται γενναιόδωρα από NYT, WaPo, CNN και MSNBC.

Ο χάρτης του μίσους

Το μίσος, πανταχού παρόν στην Αμερική του Tραμπ, γίνεται μια εμμονή στο χώρο των ΜΜΕ. Στην καρδιά αυτής της καινούριας νοσηρής λατρείας είναι το Νομικό Κέντρο Νότιας Φτώχειας (SPLC). Ιδρύθηκε το 1971 για να πολεμήσει την Κου Κλουξ Κλαν, ορφανό του καλύτερού του εχθρού. Με τον Ντόναλντ Τραμπ ξανανοιώνει. Αποστολή του είναι η καταπολέμηση του μίσους, κάθε μίσους. Το SPLC το βλέπει παντού: στους παραδοσιακούς Χριστιανούς, τους συντηρητικούς, τους τραμπιστές, όλοι είναι μισητοί, όλοι πιθανόν να καταγγελθούν από το SPLC.

Χρόνο με το χρόνο, αυξάνεται ο αριθμός των “μισητών ομάδων”. Ανοίγοντας το Χάρτη του Μίσους οι Αμερικανοί, που δημοσιεύει το SPLC, ανακαλύπτουν με τρόμο ότι το χωριό τους είναι στην πραγματικότητα μια ναζιστική σφηκοφωλιά και ότι ο φαινομενικά τόσο ειρηνικός τους γείτονάς τους πιθανώς να προετοιμάζει το επόμενο κυριακάτικο λυντσάρισμα: Απόδειξη; Είναι αντίθετος στην έκτρωση. Με τη στήριξη των ΜΜΕ, η ψύχωση αυξάνεται. Καταδικασμένοι, με τη σειρά τους, να “καταπολεμήσουν το μίσος”, οι γίγαντες της Silicon Valley κάνουν το SPLC κριτή της ευγένειάς τους, καταβάλλοντας σημαντικά ποσά.

Αλίμονο σε εκείνους, ενώσεις, εκκλησίες, επιχειρήσεις, εμπόρους ή ιστοσελίδες που το SPLC βάζει ως στόχο του: διώχθηκαν κοινωνικά δίκτυα, εξοστρακίστηκαν και συχνά καταστράφηκαν. Για το καλό, πάντα. Κατά των αποφάσεων του SPLC, δεν υπάρχει προσφυγή. Το SPLC πληρώνεται γενναιόδωρα για την ιερή του αποστολή: τα χρήματα ρέουν στα ταμεία του, τα επανατοποθετεί σε φορολογικούς παραδείσους. Ποτέ το εμπόριο της αρετής δεν ήταν τόσο επικερδές.

Στο τέλος του 2018, η αντίσταση μπορεί να υπερηφανεύεται για έναν εντυπωσιακό ισολογισμό: οι ακροαματικότητες ανθίζουν, το σφυροκόπημα του θέματος της συμπαιγνίας του Ντόναλντ Τραμπ με τους Ρώσους δηλητηρίασε την εκστρατεία των Ρεπουμπλικανών, το 2018 όπως το 2016, και συνέβαλε στην κατάκτηση της πλειοψηφίας της Βουλής από τους Δημοκρατικούς, οι συντηρητικοί δημοσιογράφοι οχυρώθηκαν στο Fox News, τα κοινωνικά δίκτυα εντοπίζουν και καθαρίζουν τις αποκλίνουσες φωνές.

Οι NYT και η WaPo κερδίζουν ένα βραβείο Pulitzer (το Νόμπελ της δημοσιογραφίας) ως επιβράβευση των προσπαθειών τους να επιβάλουν τη ρωσική θεωρία συνωμοσίας. Ο Ντόναλντ Τραμπ μπορεί να πολλαπλασιάζει τα οργισμένα tweets, οι δημοσιογράφοι εκμεταλλεύονται την ευκαιρία να συγχαρούν τον ηρωισμό τους και να προσποιούνται ότι φοβούνται τη σοβαρή απειλή ότι αυτοί οι ανίσχυροι κομπασμοί θα περιόριζαν την ελευθερία έκφρασης. Η WaPo υιοθετεί το ηχηρό σύνθημα « Democracy Dies in Darkness, Η δημοκρατία πεθαίνει στο σκοτάδι». Τα ΜΜΕ ολοκληρώνουν τη σύντηξή τους με το Δημοκρατικό Κόμμα. Το CNN ακολουθεί αυστηρά τα συνθήματα και τις εκφράσεις της Νάνσι Πελόζι, ηγέτιδα Δημοκρατική στη Βουλή των Αντιπροσώπων.

Σε 24ωρες βάρδιες πέρασε το CNN στην επιδίωξή του ρίξει τον Τραμπ…

Ψέμα, ψέμα παντού και πάντοτε

Το όνειρο συντρίβεται το 2019.

Στις 17 Ιανουαρίου, ο Buzzfeed, ένας εμβληματικός ιστότοπος της αντίστασης, εξαπολύει μια βόμβα, μια εκρηκτική αποκάλυψη: ο Ντόναλντ Τραμπ υποχρέωσε τον πρώην δικηγόρο του Mάικλ Κοέν να πει ψέμματα στο Κογκρέσο και ο Ρόμπερτ Μύλερ έχει αποδείξεις γι’ αυτό. Παρεμπόδιση της δικαιοσύνης, ψευδορκία: αυτή τη φορά, σ’ έπιασα παλλικάρι μου. Ευφορία στα ΜΜΕ, το CNN μπαίνει σε 24ωρη λειτουργία για να καλύψει αυτή την αποκάλυψη. Δυστυχώς, μια μέρα αργότερα, κατάθλιψη: ο Ρόμπερτ Μύλερ αποφασίζει τελικά με μια ανακοίνωση να πει ότι δεν είχε καμία πληροφορία αυτού του τύπου. Ες αύριον τα σπουδαία, για άλλη μια φορά.

Θα μπορούσε να είναι η ευκαιρία για ένα μεγάλο συλλογικό mea culpa … Νομίζετε! Την επομένη αυτής της καταστροφής, Σάββατο 19 Ιανουαρίου, οι έφηβοι από το καθολικό σχολείο του Κόβινγκτον στο Κεντάκι, συμμετέχουν σε μια πορεία κατά των αμβλώσεων στην Ουάσιγκτον, DC. Αργά το απόγευμα, ενώ περιμένουν ήσυχα το λεωφορείο που θα τους μεταφέρει στα σπίτια τους, μια ομάδα μαύρων που ανήκει στην αίρεση Μαύροι Ισραηλίτες τους βρίζουν συνέχεια για μια ώρα ( «μωρά αιμομιξίας! παιδιά του σοδομισμού!» κ.λπ.). Οι έφηβοι, αρχικά αδιάφοροι, αποφασίζουν μετά από λίγο να τραγουδήσουν σχολικά τραγούδια για να πάρουν θάρρος και να πνίξουν τον ήχο αυτών των προσβολών.

Πάνω σ’αυτό, ένας Native American (Ινδιάνος) μιας κάποιας ηλικίας, ο Νάθαν Φίλιπς, κατευθύνεται προς την ομάδα των παιδιών, στέκεται μπροστά από ένα από αυτά, το κοιτάζει στα μάτια και, χωρίς να πει ούτε μια λέξη , αρχίζει να χτυπά το τύμπανο του. Ο έφηβος, έκπληκτος και συγκεχυμένος, τον κοιτάζει με ένα αμήχανο χαμόγελο. Η φωτογραφία αυτού του ασυνήθιστου πρόσωπο με πρόσωπο, μεταξύ του γέρου Ινδιάνου και του ντροπαλού έφηβου, κάνει το γύρο των γραφείων σύνταξης. Δεν χρειάζονται περισσότερα για να πάρουν φωτιά: πώς, αυτό το μυξιάρικο τολμά να χλευάζει αυτόν το γέρο; Ρατσισμός, αγανάκτηση. Το όνομα του νεαρού, Nικ Σάντμαν, μεταδίδεται urbi et orbi, γίνεται αντικείμενο παγκόσμιου μίσους.

Απόδειξη της ενοχής του: φοράει το κόκκινο κράνος MAGA (Make America Great Again), σύμβολο των τραμπιστών. Δεν χρειάζεται περισσότερο: εξοχότητες της ενημέρωσης απευθύνουν επείγουσες εκκλήσεις να του σπάσουν τα μούτρα ‘’punch him in the face“). Από τη μία στην άλλη τηλεοπτική εκπομπή, ο Νάθαν Φίλιπς προσθέτει: οι έφηβοι έφτασαν να επιτεθούν σε αθώους μαύρους και αυτός, βετεράνος του Βιετνάμ, προσπάθησε να παρέμβει. Τον περικύκλωσαν και τον απείλησαν, φοβήθηκε για τη ζωή του. Προκαλώντας, τραγουδούσαν το Build the wall, το σύνθημα του Ντόναλντ Τραμπ. Στα ΜΜΕ, η αγανάκτηση κορυφώνεται: αυτοί οι υποστηρικτές του Donald Trump είναι σίγουρα τα πιο ελεεινά πλάσματα (αν αμφιβάλαμε ποτέ!), και μάλιστα από πολύ νεαρή ηλικία. Επιτέθηκαν και σε ένα βετεράνο του Βιετνάμ!

Και μετά, το πατατράκ: η σκηνή μαγνητοσποπήθηκε από περαστικούς και τα βίντεο αρχίζουν να κυκλοφορούν στο Διαδίκτυο. Όλα όσα είπε ο Nάθαν Φίλιπς (για τον οποίο μαθεύτηκε επίσης ότι δεν πάτησε ποτέ το πόδι του στο Βιετνάμ) είναι ψεύδη.

Οι Μαύροι Ισραηλίτες και ο Ναθάν Φίλιπς ήταν απαίσιοι, δεν σταμάτησαν να προκαλούν και να προσβάλλουν συνεχώς αυτούς τους εφήβους που το μόνο που έκαναν ήταν να περιμένουν το λεωφορείο τους, και οι οποίοι ήταν υποδειγματικοί στη συγκράτηση και την ευγένεια. Δεν απάντησαν σε καμία πρόκληση, ποτέ δεν τραγούδησαν το Build the wall, δεν απείλησαν κανέναν. Απλώς ήθελαν να επιστρέψουν στη γενέτειρά τους το Kεντάκυ, μακριά από την τρέλα της Ουάσιγκτον D.C. Και πάλι, πλήρης πανωλεθρία των ΜΜΕ.

Οι Δημοκρατικοί χώνουν την ουρά τους…

Ασχετο, για να αποθαρρυνθούν χρειαζόταν κάτι περισσότερο. Η ευκαιρία της εκδίκησης έρχεται στις 29 Ιανουαρίου, όταν ο Τζάσι Σμόλετ, ηθοποιός της πετυχημένης σειράς Empire, μαύρος και ομοφυλόφιλος, φίλος ανθρώπων πολύ υψηλού επιπέδου, ανακοινώνει ότι δέχτηκε επίθεση κατά τη διάρκεια της νύχτας, ενώ επέστρεφε σπίτι του στο Σικάγο, από δύο λευκούς, οι οποίοι του πέρασαν σχοινί γύρω από το λαιμό του (σύμβολο λυντσαρίσματος) και έρριξαν χλωρίνη στο κεφάλι του. Εννοείται, αυτοί οι δύο λευκοί άνδρες φορούσαν κόκκινο κράνος MAGA, εννοείται ότι ούρλιαζαν τραμπικά συνθήματα.

Εξετάζοντας προσεκτικότερα, όλα τα γεγονότα που είπε ο Τζάσι Σμόλετ φαίνονται ψεύτικα, τίποτα δεν είναι αποδεκτό, αλλά αδιάφορο, η ευκαιρία είναι πολύ όμορφη. Και πάλι, τα ΜΜΕ συνεχίζουν το τροπάριό τους, και πάλι το CNN λειτουργεί σε 24ωρη βάση, και πάλι η καταδίκη των οπαδών του Tραμπ είναι αμετάκλητη. Το μίσος θριαμβεύει, το SPLC μας προειδοποίησε έγκαιρα!

Και πάλι, μαθαίνουμε δύο εβδομάδες μετά ότι όλα ήταν ψεύδη: ο Τζάσι Σμόλετ, αντιτραμπιστής μαχητής, είχε, στην πραγματικότητα, πληρώσει δύο νιγηριανούς αδελφούς για να σκηνοθετήσουν την επίθεση εναντίον του. Ανακρινόμενοι από την αστυνομία, παραδέχονται την απάτη. Και πάλι, πανωλεθρία των ΜΜΕ. 16 κατηγορίες ασκούνται εναντίον του Τζάσι Σμόλετ.

Και μετά … Ξαφνικά, χωρίς εξήγηση, αλλά μετά από παρέμβαση ενός ανθρώπου του Ομπάμα, η εισαγγελέας του Σικάγου ανακοινώνει ότι παύουν όλες οι διώξεις και ότι ο Τζάσι Σμόλετ θα προσφέρει 16 ώρες κοινωνική εργασία και θα πληρώσει 10.000 δολ. πρόστιμο. Ο αστυνομικός φάκελλος είναι επτασφράγιστος. Ο δήμαρχος του Σικάγου (στενός συνεργάτης και πρώην σύμβουλος του Ομπάμα) και ο επικεφαλής (μαύρος) της αστυνομίας στο Σικάγο παρόλο που ενέχονται στην μη απόδοση δικαιοσύνης, το μήνυμα είναι σαφές: στο Σικάγο, πατρίδα του Αλ Καπόνε και αποκλειστικός προμαχώνας των Δημοκρατικών σχεδόν έναν αιώνα τώρα, η δικαιοσύνη, μονόφθαλμη αλλά όχι τυφλή, αναγνωρίζει και προστατεύει τους δικούς της. Όλη η Αμερική είναι εξοργισμένη.

Σαπουνόφουσκα αποδείχτηκε τελικά το σύνθημα της Ουάσινγκτον Ποστ: «Η δημοκρατία πεθαίνει στο σκοτάδι».

Ολη; Όχι, φυσικά: για το CNN, επιστρέφοντας στην αναγνώριση της ενοχής του Τζάσι Σμόλετ ότι οι σκληρές αποδείξεις είχαν αποσπαστεί από τον ίδιο με μεγάλη προσπάθεια (ενοχή που ο εισαγγελέας δεν είχε καν τον κόπο να αρνηθεί) «δεν θα μάθουμε ποτέ τι πραγματικά συνέβη.” Δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από το CNN στην Αμερική να μην καταλαβαίνεις τι συμβαίνει.

…Και έρχεται ο Μύλλερ

Ο ψεύτικος ναζισμός, τα ψευδή εγκλήματα μίσους, ωστόσο, δεν είναι παρά ορεκτικά. Το αντιστασιακό έργο, εκείνο που απασχολούσε την Αμερική για δυόμισι χρόνια, είναι βεβαίως η ρωσική συμπαιγνία.

Σύμφωνα με το Φάκελλο Στίιλ, ‘’μαγειρεμένος’’ από συνταξιούχο Βρετανό κατάσκοπο, για τον οποίο αργότερα μαθαίνουμε ότι χρηματοδοτήθηκε από τη Χίλαρι Κλίντον, ενώ βρισκόταν στη Μόσχα ο Ντόναλντ Τράμπ, ανάμεσα σε άλλες φαιδρότητες, ζήτησε από Ρωσίδες πόρνες να ουρήσουν στο κρεβάτι της αίθουσας στο οποίο κοιμήθηκε το ζεύγος Ομπάμα. Οι πράκτορες του Πούτιν είχαν κινηματογραφήσει μυστικά τη σκηνή και, μετά, θα έκαναν τον Ντόναλντ Τραμπ να τραγουδήσει. Οι άλλοι ισχυρισμοί στον φάκελο, για τους οποίους θα μάθουμε αργότερα ότι ο Στίιλ άντλησε από σχόλια του ιστοτόπου του CNN (αποφασιστικά …), είναι εξίσου ανόητοι, αλλά δεν έχει σημασία.

Διακινούμενος κρυφά στα ΜΕ πριν από τις εκλογές του 2016, ο φάκελλος Στίιλ είναι η αδιάσειστη «απόδειξη» της ρωσικής συμπαιγνίας. Το FBI τον χρησιμοποιεί ως πρόσχημα για να θέσει – παράνομα – τον Ντόναλντ Τραμπ και την εκστρατεία του υπό επιτήρηση και να διεισδύσει στο επιτελείο του. Ποτέ δεν μπορεί να γνωρίζει κανείς αν είναι κυρίως από προσωπική εχθρότητα εναντίον του Τραμπ ή καριερισμό που οι ηγέτες των μυστικών υπηρεσιών (CIA και FBI) κατασκόπευαν και παγίδευσαν τον Tραμπ και την οικογένειά του (στο κάτω-κάτω, η Κλίντον ήταν βέβαιο ότι θα γίνει ο επόμενος Πρόεδρος, οπότε έπρεπε να γίνουμε ευρέως γνωστοί στο μελλοντικό αφεντικό).

Μετά από την προχειρότητα, κατόπιν παραγγελίας του Υπουργείου Δικαιοσύνης, της έρευνας των μηνυμάτων του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου της Χίλαρυ Κλίντον για να την αθωώσουν, το FBI επιδόθηκε σε μια επιχείρηση ευρείας κλίμακας για να αποσταθεροποιήσει τον Ντόναλντ Τραμπ. Δυστυχώς γι ‘αυτούς, ο Τζων Μπρέναν (πρώην διευθυντής της CIA) και Τζέιμς Κόμεϋ (πρώην Διευθυντής του FBI) είχαν ποντάρει στην (πολύ) κακή φοράδα.

Η συνομωσία αποτυγχάνει: Ο Ντόναλντ Τραμπ εκλέγεται. Πρέπει, λοιπόν, να κάνουν ό, τι είναι δυνατόν για να μην αποκαλυφθεί η απόπειρα πραξικοπήματος που διέπραξαν εναντίον του. Πρέπει να καταστρέψουν τον Τραμπ πριν τους καταστρέψει. Για δύο χρόνια, οι Μπρέναν και Κόμεϋ κάνουν το γύρο των εξυπηρετικών ΜΜΕ για να ανακοινώσουν ότι έχουν μυστικές πληροφορίες που αποδεικνύουν την ενοχή του Tραμπ και, συνεπώς, πρέπει να απομακρυνθεί το συντομότερο δυνατό. Εάν αυτοί το λένε, πώς θα μπορούσε ο μέσος πολίτης να το αμφισβητήσει;

Για δύο, λοιπόν, χρόνια, οι Αμερικανοί υποβάλλονται σε έναν αδιάκοπο βομβαρδισμό: Ρωσία, Ρωσία, Ρωσία και συμπαιγνία. Το ίδιο λεξιλόγιο ανακυκλώνεται: νέες βόμβες (αποκλειστικές αποκαλύψεις) σημαίνουν ότι αυτή τη φορά φτάσαμε σε μια “καμπή”, είναι η “αρχή του τέλους” ενώ τα “τείχη κλείνουν” γύρω από τον Tραμπ . Είναι τελειωμένος, δε θα βγάλει το χρόνο. Αναστατώστε, ξεπλύνετε, επαναλάβετε, μέχρι να εξαλείψετε κάθε κριτική ικανότητα.

Τα ΜΜΕ κάνουν είδωλο του Ρομπερτ Μύλερ. Αυτός ο ακούραστος Ιαβέρης θα αποδείξει, είναι βέβαιο, την αθέμιτη σύμπραξη και έτσι θα απαλλάξει την ελίτ από αυτόν τον Πρόεδρο που ο λαός είχε την αλλαζονεία να της επιβάλει. Όπως έχουμε δείξει, η αλήθεια ήταν προσβάσιμη σε όποιον θέλει να τη δει κατάματα: αλλά ποιος μπορεί να αντισταθεί σε έναν τέτοιο οδοστρωτήρα;

Ο ιδεοληπτικός αντιτραμπισμός ήταν στο έπακρο στα ΜΜΕ της Γαλλίας. Για τους Γάλλους υμνητές της διαφορετικότητας, οι μόνοι καλοί Αμερικανοί είναι αυτοί που τους μοιάζουν: αστοί, προοδευτικοί και πτυχιούχοι. Οι Τεξανοί κτηνοτρόφοι που «προσκολλώνται στα όπλα και τη θρησκεία τους» είναι «αξιοθρήνητοι». Επόμενο είναι ο άνθρωπος τον οποίο έφεραν στην ηγεσία της χώρας να είναι προδότης, πουλημένος στη Ρωσία. Μέχρι το τέλος, τα ΜΜΕ μας δεν είδαν τίποτα, δεν κατάλαβαν τίποτα, δεν ήθελαν να καταλάβουν τίποτα. “Χρειάζεται αέναος αγώνας για να δούμε αυτό που βρίσκεται στην άκρη της μύτης μας” (Τζωρτζ Οργουελ).

Αρμαγεδών στα ΜΜΕ

Σήμερα, η ατελείωτη έρευνα του Ρόμπερτ Μύλερ έχει τελειώσει, και ο μύθος της συμπαιγνίας έχει τελικά θαφτεί. Για τη Ραχήλ Μάντοου και την ακολουθία της, είναι μια τραγωδία. Αυτή η Αμερική ήθελε τόσο πολύ ο Πρόεδρός της να ήταν προδότης! Η ακροαματικότητα των CNN και MSNBC καταρρέει. Σε ένα μεταθανάτιο άρθρο για το Russiagate, ο διάσημος αριστερός δημοσιογράφος Mατ Tάιμπι δείχνει ότι η κρίση των ΜΜΕ είναι «ένα εκατομμύριο φορές χειρότερη» από εκείνη με τα ανύπαρκτα όπλα μαζικής καταστροφής που δικαιολόγησαν την εισβολή στο Ιράκ. Για το Γκλεν Γριϊνγουώλντ, επίσης αριστερό, βραβευμένο άξια με το βραβείο Pulitzer, τα παραδοσιακά μέσα αυτοκαταστράφηκαν, σε βαθμό που δεν έχουν επιστροφή.

Fake News Media, (Μέσα διάδοσης ψευδών ειδήσεων); Πρέπει να αποσαφηνίσουμε: ό, τι λένε δεν είναι λάθος, αλλά όλα είναι παραμορφωμένα, προκατειλημμένα, παραμορφωμένα. “Έχθροί του λαού”; Και εδώ ο Ντόναλντ Τραμπ υπερβάλλει: όχι, εχθροί μόνο του μισού λαού, εχθροί αυτής της βαθιάς Αμερικής που ζει ανάμεσα στις δύο ακτές.

Τώρα εναλλακτικά ΜΕ, πολύ πιο ώριμα στην Αμερική από ό, τι στη Γαλλία, είναι έτοιμα να αντικαταστήσουν τα παραδοσιακά ΜΜΕ. Ανάμεσά τους, υπάρχει το χειρότερο, σίγουρα, αλλά προπαντός το καλύτερο: αυτά τα νέα ΜΕ απέδειξαν ανεπιφύλακτα πόσο ήταν αναγκαία, μπροστά στην ηθική και πνευματική χρεοκοπία των παραδοσιακών ΜΕ.

Το κακό δεν έρχεται ποτέ μόνο του, το SPLC ρημάζεται σήμερα από κατηγορίες για σεξουαλική κακοποίηση και ρατσισμό· ενθαρρυνόμενες, επιτέλους υψώνονται φωνές για να καταγγείλουν αυτούς τους άθλιους, πρότυπα εκβιαστών. Η πλούσια ληστεία αποτυγχάνει.

O Annus Horribilis των ΜΜΕ είναι ο anus mirabilis της Αμερικής, η οποία αποβάλλει στους υπόνομους της ιστορίας τους συνωμότες, τους εμπόρους του μίσους και τους παραχαράκτες των ψεύτικων βραβείων Pulitzer. Η Αμερική αποφάσισε να πατήσει το καζανάκι. Αντίο Ραχήλ, θα μας λείψεις!

Στη Γαλλία…

Αβολη από την τυφλή ευθυγράμμιση με τις αμερικανικές συναδέλφους της, η Le Monde επέλεξε να ριψοκινδυνεύσει. Το τέλος του Russiagate; Μπα, μια απλή “διευκρίνιση”, αναμενόμενη άλλωστε! Ευφημισμός του αιώνα. Με αυτό το σκεπτικό, οι θάλαμοι αερίων δεν ήταν παρά μια απλή λεπτομέρεια του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου; Και εκτός αυτού, δεν είναι τα μέσα ενημέρωσης, όχι, είναι ο Tραμπ που έχει διατηρήσει ένα «κλίμα φατριαστικό και υστερίας». Η Le Monde τολμά τα πάντα, άλλωστε αυτό είναι και το χαρακτηριστικό της. Στη Γαλλία τουλάχιστον, τα μέσα ενημέρωσης με ψευδείς ειδήσεις έχουν ακόμα καλές μέρες μπροστά τους!

*Σύμβουλος πληροφορικής και πολύγλωσσος (εργάστηκε στη Γαλλία, τη Βρετανία, τις ΗΠΑ, την Πολωνία και σήμερα στη Γερμανία) έχει ως ιδανικό στη ζωή του το γνωμικό του Σαρλ Πεγκύ: «Πρέπει να λέμε πάντα αυτό που βλέπουμε. Προπαντός πρέπει πάντοτε, και αυτό είναι δυσκολότερο, να βλέπουμε αυτό βλέπουμε».

Μετάφραση: Ευάγγελος Δ. Νιάνιος

Πηγή: https://www.contrepoints.org/2019/04/01/340498-medias-americains-le-coup-de-grace

Bulgaria picks Saudi-led group to build $1.2bn gas pipeline

Από

anixneuseis

-

April 6, 2019

0

A consortium led by Saudi Arabia’s Arkad Engineering will build a pipeline from Bulgaria’s border with Turkey to its frontier with Serbia. (Shutterstock)

Updated 03 April 2019

AFP

April 03, 201923:53

The consortium between Saudi Arabia’s Arkad Engineering and a joint venture including Switzerland’s ABB offered the most economically advantageous tender for the 474 km pipeline
The group offered to complete the pipeline within 20 months for $1.2 billion, which Bulgartransgaz said was the lowest bid in the public tender

SOFIA: Bulgaria’s state gas network operator Bulgartransgaz on Wednesday chose a Saudi-led consortium to build a new pipeline through the country intended to hook up to Gazprom’s TurkStream project.
The consortium between Saudi Arabia’s Arkad Engineering and a joint venture including Switzerland’s ABB “had offered the most economically advantageous tender” for the 474 km (294-mile) pipeline to run from Bulgaria’s southeastern border with Turkey to its western border with Serbia, Bulgartransgaz said in a statement.
The group offered to complete the pipeline within 20 months for €1.1 billion ($1.2 billion), which Bulgartransgaz said was the lowest bid in the public tender.
The other bidder — a consortium of Italy’s Bonatti, Germany’s Max Streicher and Luxembourg-based Completions Development — offered a price more than the
€1.4 billion the government was ready to spend on the project.
Last November Bulgartransgaz announced plans to build the link in the hope of persuading Russian gas giant Gazprom to consider a link to its TurkStream pipeline through Bulgarian territory.
Bulgaria, which is heavily dependent on Russian gas for its domestic needs, will lose hefty transit fees when TurkStream becomes operational at the end of this year and Gazprom stops its gas deliveries to Turkey, Greece and Macedonia via Bulgaria in 2020.

http://www.arabnews.com/node/1477401/business-economy

The oil and gas of Lebanon tempts the appetite of its neighbours

Από

anixneuseis

-

April 6, 2019

0

With three fronts potentially encroaching on its oil and gas-rich waters, Lebanon has few options for international arbitration.

Lebanon has 95.9 trillion cubic feet of gas and 865 million barrels of oil in just 45 percent of its economic waters; enough to ignite the closed Mediterranean region.

To the south, its neighbour Israel claims ownership of 860km of the exclusive economic zone of Lebanon, to the north Syria is drowning in war, then there is Cyprus, which is lost between its Turkish and Greek affiliations.

The most comprehensive multilateral convention in the history of general international law is the United Nations Convention on the Law of the Sea (UNCLOS). It was adopted as the exclusive economic zone extending 200 miles – about 370km of the shoreline – to which Lebanon had acceded under Law 295 on February 22 1994. The matter is complicated by the fact that Israel has not signed this agreement.

While Lebanon signed its first oil and gas exploration and exploration agreements in February 2018, this small country strives to solve the problems it faces in demarcating its maritime border which will have a direct impact on the extraction process if a solution is found quickly.

Recently, Mike Pompeo, US Secretary of State visited Beirut and was greeted by warnings from the Hezbollah Secretary-General Hassan Nasrallah who had an update to his ‘army, people, resistance equation’ to urge proportional representation in parliament, adding oil to highlight its importance among Hezbollah priorities.

To the north, there is silence despite the fact that the Syrians have demarcated their maritime borders individually with a large overlap at point seven, between the maritime borders of the two countries. The war left no room for talk.

Then, between Turkish Cypriots and Greek Cypriots on the one hand and the Cyprus-Israel agreement on the other, the letter sent by the Lebanese foreign minister on June 20 2011 to the secretary-general of the United Nations stated: “The point is not the southern end of the middle line between the Lebanese Republic and the Republic of Cyprus”. It is only a midline between Lebanon and Cyprus.

The Lebanese government brokered a maritime agreement with Cyprus, but the parliament did not ratify it; whereas the Cypriots did. On the other hand, the Israelis seized on the opportunity by signing an agreement with Cyprus on December 17 2010 to adopt point one as the basis for identification without taking into account the Lebanese position adopted at point 23; which disregarded the Lebanese-Cypriot agreement of 2007.

Lebanon, therefore, faces three fronts, with each one different in nature. The State of Lebanon objects to this agreement as it touches points north of the southern maritime boundary line of the exclusive economic zone point 23. The country wants the secretary-general of the United Nations to take all the measures he deems appropriate to avoid any conflict and to maintain international peace and security.

The situation with Syria is silent, postponed for a while. The Cypriot problem between Turkey, on behalf of the Turkish Cypriot State, and Greek Cyprus means negotiations are problematic and Lebanon has no interest in intervening. Lebanon and Greek Cyprus need to conduct informal negotiations with the Turkish side taking into consideration its interests. However, it is Israel that still remains the main issue in this complicated international negotiation over oil and gas rights.

As usual, Tel Aviv did not sign the United Nations Convention on the Law of the Sea and therefore it is not confined to the rules of international legislation in this area. However, the rules of the law of the sea have become customary and binding.

With increasing Israeli threats on block nine, in conjunction with the construction of the wall on the Lebanese-Palestinian land border, we cannot but reject the Israeli declarations and allegations regarding the oil wealth in Lebanese-controlled waters through various legal, political and diplomatic means available.

The line is a confirmation of the need to limit the conflict in the diplomatic sphere, away from any escalation of security or military, but the exclusion of a security solution should not mean the waiving of Lebanon’s rights, which enjoy international legitimacy.

At the judicial level, Lebanon has the right to appeal to the International Court of Justice in The Hague, to the Court of the Law of the Sea, or even to any universal arbitral tribunal. The first course faces a major obstacle in the recognition of the State of Israel. Also, Lebanon has never made such a statement because it fears that the jurisdiction of the court will then be formed over all disputes between it and other states that recognise the court.

Litigation before the Court of the Law of the Sea, in the present case, is not available to Lebanon for not filing the required permit, and even if it submits such a permit and a review against Israel, this court is not able to consider the dispute if it does not explicitly recognise Israel in front of the Court.

Finally, within the framework of international arbitration based on the will of the parties in the dispute, there must be prior or subsequent agreements to the date, in which the parties to the dispute agree to refer to arbitration. The procedural organisation of the arbitral tribunal and the execution of its judgments are subject to the agreement of the parties to the dispute, which is difficult between Lebanon and Israel.

In our opinion, the solution to a complaint to the UN Security Council for Israel’s violation of UN Security Council Resolution 1707, while documenting this complaint before the United Nations General Assembly, is also in line with the request of an emergency meeting of the Council of Arab Foreign Ministers.

Disclaimer: The viewpoints expressed by the authors do not necessarily reflect the opinions, viewpoints and editorial policies of TRT World.

We welcome all pitches and submissions to TRT World Opinion – please send them via email, to [email protected]

https://www.trtworld.com/opinion/the-oil-and-gas-of-lebanon-tempts-the-appetite-of-its-neighbours-25580

Radically re-think relations with Turkey

Από

anixneuseis

-

April 6, 2019

0

David Phillips

2019-04-03

Turkey’s $2.5-billion purchase of S-400 missiles from Russia violates the NATO principle of inter-operability, undermining the strategic partnership between Turkey and the United States. If Turkey takes delivery of the missiles in July – and there is every indication it will – Washington must reconsider the scope of security and economic cooperation with Ankara.

The U.S. government is employing a combination of carrots and sticks to dissuade Turkey from buying the S-400s. The Pentagon offered Patriot missiles, a better technology at a lower cost. However, Turkish President Tayyip Erdoğan missed the March 31 deadline to purchase the Patriots. In a further concession, the Trump administration has issued a waiver for Turkey to buy oil from Iran.

U.S. officials have had enough of Erdoğan’s antics and authoritarianism. The Pentagon just cancelled Turkey’s participation in the F-35 Lightning II Joint Strike Fighter Program. The Pentagon will not allow its state of-the-art stealth technology to fall into the hands of Russian military attachés working in Turkey alongside the S-400s.

Beyond suspending the transfer of F-35 fighter jets, the United States should consider other aspects of security cooperation. Incirlik Air Force in southern Turkey is the symbolic and logistical hub of U.S. military operations in Turkey. Since 1991, it has been critical for supplying military missions in Iraq and Afghanistan.

But Incirlik comes with a political cost. Turkey uses Incirlik to coerce concessions. It regularly threatens to cancel the six-month lease agreement, while reserving the right to expel U.S. forces with 72-hours notice. Turkey denied U.S. warplanes access to Incirlik for nearly a year when Incirlik was badly needed as a staging ground for fighting Islamic State in Iraq and Syria.

Incirlik is not indispensable. Alternative leasing arrangements are available in Jordan, Cyprus and Romania.

The Pentagon operates an International Military Education and Training (IMET) Program for Turkish officers at a cost of up to $5 million each year. IMET for Turkey’s Islamist military should be cancelled.

When Erdoğan’s security detail beat peaceful pro-democracy demonstrators in Washington’s Sheridan Circle, Congress enacted legislation to deny arms sales to Erdoğan’s security officers. The United States should also request Interpol red bulletins for 19 people who were indicted by a Washington Grand Jury for their role in the incident.

Multilateral measures are also possible. The United States should encourage NATO allies, France and Italy, to suspend the transfer of a long-range air defence system being developed by a Franco-Italian consortium, Eurosam. Moreover, European countries should be outraged that Erdoğan is regulating the flow of refugees to extort money from the European Union.

Radically re-thinking relations with Turkey could also encompass economic cooperation. The Turkish lira collapsed last summer. Last month, the lira dropped another 5 percent against the dollar on news that the Turkish Central Bank had used a third of its foreign currency reserves to prop up the lira during the first three weeks of March alone. Turkey’s official unemployment rate is 13 percent, the highest it has been in a decade. Inflation hovers at about 20 percent. The purchasing power of consumers has dropped dramatically. Turkish businesses that owe debts denominated in foreign currencies are especially hard-hit.

Erdoğan blames the United States and Jewish bankers for Turkey’s economic collapse. However, he has no one to blame but himself and his son-in-law, Berat Albayrak, who serves as finance minister.

The United States has a 17.46-voting share in the International Monetary Fund (IMF). When Turkey applies for assistance to prop up the plunging value of the lira, the United States should condition assistance on human rights and political criteria, including respect for freedom of speech and the release of Kurdish parliamentarians wrongly accused of terrorism.

Until U.S. citizens and consular staff are released from detention in Turkey, Washington should also work with other countries to limit financing for Turkey from the International Finance Corporation (IFC) and the European Bank for Reconstruction and Development (EBRD). Travel to the United States by Turkish officials involved in their detention should be barred.

The United States imposed extraordinary steel tariffs on Turkey in response to its arrest of American pastor, Andrew Brunson. Brunson was released, but the tariffs should remain until other Americans are also freed.

The Trump administration recently found that Turkey is no longer a developing country, revoking preferential trade treatment for Turkish goods and services. The finding has a big impact on Turkish textiles exported to the United States. Though Erdoğan strongly objected, Washington must not reinstate Turkey’s designation as a developing country.

In addition to Russia, Turkey has also been influencing America’s political system by paying huge sums to lobbyists and think tanks. The Justice Department should more stringently enforce the Foreign Agents Registration Act (FARA), requiring disclosure of consultants writing editorials for Erdoğan and lobbying on behalf of Turkey. Sums given to think tanks such as the Atlantic Council should be revealed.

Turkey learned impunity by getting away with genocide. The United States must stop turning a blind eye to what happened during the waning years of the Ottoman Empire. President Donald Trump should recognise the Armenian genocide on the day it is remembered – April 24. Congress should pass a companion resolution affirming the genocide of 1.5 million Armenians and reminding Turkey of its obligations as the successor state to compensate descendants of the victims.

The United States should also recognise the Pontic Greek genocide, the systematic killing of Christians, on its upcoming centenary – May 19, 2019.

Local elections on March 31 were a sham. Fifty-three people with the pro-Kurdish party were arrested on election eve. Opposition parties were harassed and received almost no coverage in government-controlled media.

Even with Erdoğan’s party stuffing ballots, it lost control of Turkey’s major cities.

Turkey has gone rogue. Its human rights situation is appalling. Its strategic orientation and foreign policy are alarming. Turkey’s dealings with Russia, cooperation with Iran, solidarity with Venezuela, readiness to improve relations with China, and threats against U.S. allies in Syria have rattled the U.S. foreign policy and defence establishment. Turkey’s support for Islamism and close cooperation with Iran are further causes for concern.

More than a few people are claiming that Turkey is an uncertain ally. Now the general consensus is that Turkey is a strategic adversary and potentially dangerous. It deserves a sharp rebuke for thumbing its nose at NATO and the United States, by taking delivery of the S-400s.

https://ahvalnews-com.cdn.ampproject.org/c/s/ahvalnews.com/us-turkey/radically-re-think-relations-turkey?amp

Εδώ παπάς εκεί παπάς

Από

anixneuseis

-

April 6, 2019

1

Γ. Παπαδόπουλος- Τετράδης liberal.gr

Παρασκευή 05 Απριλίου 2019, 00:02

Οι περισσότεροι Έλληνες νομίζουν ότι οι ξένοι ξέρουν καλύτερα από τους Έλληνες τι γίνεται στην Ελλάδα. Τρία καραμπινάτα παραδείγματα αυτές τις μέρες κονιορτοποιούν αυτό το μύθο. Η κατά τα άλλα έγκυρη Wall Street Journal, ο Δανός πρωθυπουργός Ράσμουσεν και ο αντιπρόσωπος του θεού στη γη Πάπας με τρεις παρεμβάσεις τους αποδεικνύουν ότι δεν έχουν ιδέα για τη χώρα και, στη χειρότερη περίπτωση, εξυπηρετούν άλλες σκοπιμότητες.

Η έγκριτη αμερικανική ναυαρχίδα του παγκόσμιου οικονομικού Τύπου Wall Street Journal με χτεσινό της δημοσίευμα χαρακτηρίζει κατόρθωμα της «παντοδύναμης ελληνικής γραφειοκρατίας» την απόφαση του ΚΑΣ να κηρύξει αρχαιολογικό χώρο τον μισό Πειραιά και να μπλοκάρει έτσι την κολοσσιαία επένδυση των 600 εκ ευρώ από τους Κινέζους της Cosco.

Η καλή εφημερίδα θα όφειλε να ξέρει αυτό που ξέρει κάθε Έλληνας ρεπόρτερ του διπλωματικού και οικονομικού ρεπορτάζ. Ότι απόφαση του ΚΑΣ δεν έχει σχέση με την πραγματικά παντοδύναμη ελληνική γραφειοκρατία και με το ΚΑΣ. Το ΚΑΣ που τα μέλη του είναι διορισμένα από την κυβέρνηση, δηλαδή είναι φερέφωνα, κήρυξε τον Πειραιά μετά από εντολή της κυβέρνησης.

Και επειδή η ελληνική κυβέρνηση με τη σειρά της δουλεύει πρώτα για τα συμφέροντα της τρόικας, των ΗΠΑ και της Γερμανίας και μετά της Ελλάδας, υλοποίησε την εντολή της Ουάσινγκτον ακριβώς όπως εκφράστηκε από τον Αμερικανό υπουργό Πομπέο στα Σκόπια στα τέλη του Φθινοπώρου πέρυσι. Και ακριβώς όπως εκφράστηκε στην κυβέρνηση από τον εδώ Αμερικανό πρεσβευτή Πάγιατ.

Ο κ. Πομπέο δήλωσε, για όποιον δεν το θυμάται, ότι τα Βαλκάνια δεν μπορεί να είναι πεδίο επέμβασης της Ρωσίας, αλλά ούτε και χώρος εισόδου του κινέζικου παράγοντα. Για όσους θέλουν να μάθουν γιατί αυτή η εχθρική στάση των ΗΠΑ κατά της Κίνας υπάρχει η καθημερινή ειδησεογραφία, που περιγράφει έναν άγριο οικονομικό πόλεμο των ΗΠΑ στην επιθετική και φτηνή κινεζική οικονομία. Τελευταίο κεφάλαιο οι απειλές της Ουάσινγκτον εναντίον όποιου χρησιμοποιεί τα δίκτυα της Huawai.

Οι ΗΠΑ δεν θέλουν την Ελλάδα πύλη εισόδου της Κίνας στη Δύση και το λένε ανοιχτά. Η ελληνική κυβέρνηση, που δεν κόλλησε να πουλήσει τη Μακεδονία για να εκτελέσει την εντολή των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ για τα Σκόπια, δεν κόλλησε και να μπλοκάρει την επέκταση της Cosco στον Πειραιά και κατ’ επέκταση στο Θριάσιο Πεδίο και στο δρόμο προς την κεντρική Ευρώπη, όπως είναι ο κινεζικός σχεδιασμός για δρόμους, τρένα, λιμάνια, πλοία, Logistics κλπ.. Ένα σχέδιο, που θα πλούτιζε τη δυτική Ελλάδα με ταχύτατους ρυθμούς.

Φυσικά, για τη δειλή και άτολμη ελληνική κυβέρνηση η εντολή του αφεντικού είναι ισχυρότερη από το συμφέρον της χώρας και έτσι βρέθηκε το ΚΑΣ, που δεν έχει ενδιαφερθεί για τα αρχαία του Πειραιά εδώ και 10ετίες, ούτε καν πριν τα έργα του μετρό ή του τραμ, που είναι πάντα αρχαιοκτόνα. Τα Θεμιστόκλεια τείχη είναι γκρεμίδια και σκουπιδότοποι και ο τύμβος του Θεμιστοκλή μια τρύπα χαβούζα. Τώρα θυμήθηκε το ΚΑΣ τα αρχαία του Πειραιά.

Εν κατακλείδι, αν η Wall Street Journal δεν ξέρει ποια είναι η πολιτική της Ουάσινγκτον για την Κίνα και πώς εφαρμόζει αυτή την πολιτική σε διπλωματικό και παρασκηνιακό επίπεδο στις άλλες χώρες είτε πρέπει να αλλάξει ανταποκριτές είτε διευθυντική ομάδα. Εκτός αν η εφημερίδα πυροβολεί αλλού για να ρίξει στάχτη στα μάτια. Ξέρουμε από πολιτική της δημοσιογραφίας.

Το δεύτερο κρούσμα ήρθε πριν λίγες μέρες από τον Πάπα, που θέλει τον Τσίπρα για Νόμπελ για «τις ευαισθησίες του στα κοινωνικά δικαιώματα»! Είναι πιθανό ο εκπρόσωπος του θεού στη γη να βαρυακούει όταν μιλάει με τον μεγαλοδύναμο. Γιατί αποκλείεται αυτός που τα ξέρει όλα να μην ακούει τις οιμωγές των χιλιάδων βασανισμένων στα νησιά του Αιγαίου, την ώρα που οι σύμμαχοι του εκλεκτού Τσίπρα ΜΚΟ στους τόπους μαρτυρίου και στην Αθήνα ξεκοκαλίζουν κάτι εκατοντάδες εκατομμύρια επιδοτήσεις της ευρωπαϊκής ένωσης.

Εκτός αν ο ποντίφιξ ενθουσιάστηκε με τη συμφωνία των Πρεσπών, που δίνει στους σλάβους του 8ου αιώνα δικαιώματα στη γλώσσα που έγραψε τις επιστολές του 700 χρόνια νωρίτερα ο ιδρυτής της Νέας Ρώμης του Πάπα, απόστολος των Εθνών Παύλος. Και δίνει στους σλάβους το δικαίωμα στο όνομα που ο ίδιος Παύλος ήξερε τους Θεσσαλονικείς. Ως Μακεδόνες.

Δεν ξέρουμε ποια κέντρα έχουν άκρες στο Βατικανό και έβαλαν τον Πάπα να λέει τις απαράδεκτες για το αξίωμά του ασυναρτησίες για τον Τσίπρα. Χωρίς μάλιστα να υπολογίσει ότι ο πρωθυπουργός της καρδιάς του απορρίπτεται από τα τρία τέταρτα των υπηκόων του. Κάποιος να τον μαζέψει τον Ποντίφικα για να μην εκτίθεται.

Το τρίτο κρούσμα έρχεται από τον Δανό πρωθυπουργό Ράσμουσεν. Ο οποίος χτες από την Αθήνα που βρίσκεται διαπίστωσε ότι η χώρα έχει κάνει άλματα προόδου και μάλιστα στον τομέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Κατά διαβολική σύμπτωση την ίδια μέρα παραιτήθηκε ο πρόεδρος της αρμόδιας ελληνικής Ανεξάρτητης Αρχής, καταγγέλλοντας ότι ο αγαπημένος πρωθυπουργός του Πάπα και του Ράσμουσεν στα ανθρώπινα δικαιώματα, δεν έχει ενδιαφερθεί εδώ και 4,5 χρόνια ούτε να ενημερωθεί γι αυτά από την αρμόδια Αρχή, που υπάγεται σ αυτόν!

Για τους πρόσφυγες στη χώρα, που είναι χύμα, και για τα ανθρώπινα δικαιώματα μεταναστών και Ελλήνων που αλληλοσκοτώνονται, με ανομία, και με την αστυνομία απούσα, μάλλον δεν ξέρει τίποτε ο πρωθυπουργός της Δανίας του Βορρά, όπως και ο αντιπρόσωπος του Θεού επί της γης.

Συμπέρασμα: Πίσω από όλα υπάρχουν βρωμερά συμφέροντα. Και τίποτε δεν είναι όπως λέγεται και όπως περιγράφεται. Το ψέμα και η υποκρισία- και σε μερικές περιπτώσεις η αφέλεια και η βλακεία- είναι οι δυνάμεις που κινούν τα φαινόμενα. Είναι οι φυσικές δυνάμεις της πολιτικής και της οικονομίας. Για τις οποίες όσα ξέρει ο νοικοκύρης δεν τα ξέρει ο κόσμος όλος.

Το κακό είναι ότι ο νοικοκύρης, σαν τον αρχοντοχωριάτη, βολεύεται περισσότερο να πιστεύει σε ψεκασμούς, Σώρρες, μάγισσες και χαρτορίχτρες, εξωγήινους και τσαρλατάνους πολιτικούς που του χαϊδεύουν τα αυτιά μ’ αυτά που θέλει να ακούσει. Γι αυτό και χάνει αδιάφορος δισεκατομμύρια ευρώ σε εισοδήματα από έργα που φρενάρονται από ξένα και εγχώρια συμφέροντα. Γιατί μεγάλο εγχώριο συμφέρον φρενάρει το Ελληνικό. Αλλά, χάνει και την αξιοπρέπειά του, επιτρέποντας στους ξένους αξιωματούχους να έρχονται εδώ και να του λένε αρλούμπες πάνω από τα σφαγμένα εισοδήματά του και τους αιματηρούς φόρους.

Κι όποιος ελπίζει στις εκλογές, πρέπει να ξέρει ότι οι εκλογές στη Δημοκρατία γίνονται κάθε μέρα. Αλλιώς, 14.600 μέρες είσαι υπήκοος και μόνο μία σε σέβονται.

Γ. Παπαδόπουλος- Τετράδης

liberal.gr

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

US Sanctions Greek, Liberian Companies Over Venezuelan Oil Transfers To Cuba – Treasury

Européennes : la mise au point de Valéry Giscard d’Estaing

Dans les colonnes du « Parisien », l’ancien chef de l’État estime que l’élection n’est pas destinée à « régler un certain nombre de problèmes ».

« L’Europe doit être le continent de la paix »

« L’article 50, c’est moi qui l’ai rédigé »

Theresa May, martyre malgré elle d’un Brexit sans fin

PORTRAIT. À la fois europhile, réservée et maladroite, rien ne prédisposait Theresa May à devenir l’héroïne de la tragi-comédie du Brexit.

Saint-Clément et randonnées

Danse et dissolution

Pleurs et voix qui saute

Γιατί ο Ερντογάν ζήτησε επανακαταμέτρηση ψήφων μόνο στην Κωνσταντινούπολη;

Γιατί οι Βρετανοί δεν μπορούν να φύγουν από την Ευρωπαϊκή Ένωση;

Inside Story

Με δύο λόγια

dup.jpg

afpprobrexitdemonstrator000_1f64fy.jpg

55448434_10156932770213955_7387812712304082944_n.jpg

Πόσο πραγματικά πλήγωσαν τον Εργτογάν οι δημοτικές εκλογές

Γιατί έχει σημασία

Τι προσέχουμε για τη συνέχεια

Ο Τσαβούσογλου έκρυψε τη συνάντηση με τον σύμβουλο του Τραμπ: Δεν συμφωνούν πουθενά

RUSSIANGATE: Το μεγάλο στραπάτσοτων αμερικανικών ΜΜΕ

Bulgaria picks Saudi-led group to build $1.2bn gas pipeline

The oil and gas of Lebanon tempts the appetite of its neighbours

With three fronts potentially encroaching on its oil and gas-rich waters, Lebanon has few options for international arbitration.

Radically re-think relations with Turkey

David Phillips

Εδώ παπάς εκεί παπάς

Γ. Παπαδόπουλος- Τετράδης liberal.gr