Αγαπητή κ. Παναγοπούλου

Από

May 7, 2019

Γ Παπαδόπουλος- Τετράδης

Τρίτη 07 Μαΐου 2019, 00:02

Αγαπητή κ Παναγοπούλου,

να με συμπαθάτε, αλλά δεν λειτουργεί έτσι η Δημοκρατία. Είναι προφανές ότι δεν το ξέρετε. Γιατί, όπως και οι υπόλοιποι ζάπλουτοι, δεν τη χρειάζεστε τη Δημοκρατία. Τα προβλήματά σας τα λύνετε δια του πλούτου. Τον οποίο, όμως, σας επιτρέπει να κατέχετε νόμιμα η νομολογία της Δημοκρατίας. Λεπτομέρειες. Ο κ Τσίπρας δεν είναι ο μόνος κουρασμένος πρωθυπουργός. Ο προηγούμενος έχασε το μάτι του για να μη σταματήσει να εργάζεται. Δεν έτυχε της φιλοξενίας σας.

Προσωπικώς σας εκτιμούσα για τη στιβαρή και ευφυή στάση σας για τη σωτηρία του συζύγου σας από τα χέρια των απαγωγέων του πριν χρόνια. Κινηθήκατε έξω από τις νόρμες της αστυνομικής αφέλειας και δυσκαμψίας και πετύχατε τα βέλτιστο για το σύντροφό σας. Σταθήκατε πραγματικός σύντροφος, πράγμα σπάνιο για τον κύκλο των ζάπλουτων.

Η συνέντευξή σας για τον κ Τσίπρα, που φιλοξενήσατε στη θαλαμηγό σας το περασμένο καλοκαίρι με χάλασε. Πιο σωστά, με προσγείωσε. Και με απογοήτευσε. Μου είναι αδύνατον να συνδυάσω την ευφυΐα του μακαρίτη συζύγου σας και τη δική σας με τον θαυμασμό που έτρεφε και που τρέφετε κι εσείς για έναν πασιφανή ψεύτη και απατεώνα.

Μου είναι αδύνατο να συνδέσω την κρίση ενός πετυχημένου πλοιοκτήτη, που χρειάζεται πρόσθετη ευστροφία για να επιβιώσει στον κλάδο, και μιας, παραπάνω από συντρόφου, πραγματικά οξυδερκούς συνοδοιπόρου του σαν κι εσάς, με την μεγάλη συμπάθεια και τη μεγάλη εκτίμηση που λέτε ότι τρέφετε και τρέφατε για τον κ Τσίπρα.

Ο κ Τσίπρας είναι αποδεδειγμένα ένα πολιτικό λαμόγιο. Δεν υπάρχει ψέμα που να μην έχει πει στον ελληνικό λαό. Είτε ως εξαγγελία είτε ως περιγραφή γεγονότων. Επιπλέον, είναι ο πιο διχαστικός πρωθυπουργός από εποχής Παπαδόπουλου. Διχάζοντας το λαό, όχι τις πολιτικές δυνάμεις μόνο. Επιπλέον, είναι ο πιο ανίδεος και ανίκανος στη διαχείριση της οικονομικής, εξωτερικής και εσωτερικής πολιτικής. Ήδη, εσείς είχατε για υπουργό του γύρω από τα συμφέροντά σας τον κ Κουρουμπλή! Με το χέρι στην καρδιά: Ήταν χρήσιμος για τη ναυτιλία; Όχι για σας. Για τη ναυτιλία.

Φυσικά, ο πλούτος σας είναι υπεράνω πολιτικής. Για την ακρίβεια, ο επιχειρηματικός σας περίγυρος είναι ο εργοδότης της πολιτικής. Το βλέπουμε με όλους τους κεφαλαιούχους που αγκαλιάζουν την εκάστοτε κυβέρνηση, αλλά πιο θερμά από όλες του κ Τσίπρα. Αναρωτιόμαστε γιατί τόση αγάπη. Αλλά, το έχουμε δει. Αλίμονο στους πολιτικούς που δεν δέχονται το ρόλο του υπαλλήλου ή του «παιδιού που είναι κουρασμένο, το καημένο».

‘Όπως λέτε στη συνέντευξή σας για τις διακοπές του κ Τσίπρα στη θαλαμηγό σας, «ο Αλέξης ο Τσίπρας είναι φίλος». Να με συμπαθάτε κυρία Παναγοπούλου, αλλά οι εν ενεργεία πρωθυπουργοί δεν δικαιούνται να έχουν φίλους επιχειρηματίες. Δεν είναι ούτε δικό σας δικαίωμα ούτε του κ Τσίπρα. Γιατί αν αύριο, ό μη γένοιτο, εμπλακείτε με οποιονδήποτε τρόπο σε διαγωνισμούς, προμήθειες, αγοραπωλησίες, φορολογίες, μεσολαβήσεις, επιχειρηματικά deals, που έχουν οποιαδήποτε σχέση με το ελληνικό κράτος, ή και σε προσωπικές υποθέσεις που αφορούν σε οποιονδήποτε τομέα δημόσιας υπηρεσίας, οι ανταγωνιστές, αντιμαχόμενοι, με οποιονδήποτε τρόπο εμπλεκόμενοι δημόσιοι λειτουργοί, πρέπει να είναι βέβαιοι ότι ο Αλέξης ο Τσίπρας ΔΕΝ ΕΊΝΑΙ ΦΙΛΟΣ ΣΑΣ. Τους λόγους δεν χρειάζεται να σας τους εξηγήσω.

Για σάς αρκεί η πίστη ότι ο εκλιπών σύζυγός σας και σεις είσαστε άμεμπτοι και ηθικοί. Δεν το αμφισβητώ. Για τη Δημοκρατία, όμως, και την ισοπολιτεία, κι εσείς κι εγώ είμαστε εξ ίσου άμεμπτοι και αξιοσέβαστοι, αλλά… Αλλά, υπό τις προϋποθέσεις των νόμων. Όχι, όπως το διατρανώνετε, «επειδή το λέτε εσείς». Με κριτήριο «την πατριαρχία, την εργοδοσία και την ευθυκρισία». Αυτά είναι τα δικά σας, απολύτως υποκειμενικά κριτήρια. Δεν αρκούν στη Δημοκρατία.

Ο πρωθυπουργός μιας χώρας είναι κοινό κτήμα των πολιτών. Δεν δικαιούται να κινείται εν κρυπτώ. Δεν είναι ούτε στάρ ούτε σελέμπριτι. Και όλοι οι πρωθυπουργοί μέχρι σήμερα κοινοποιούσαν τους προορισμούς των διακοπών τους, γιατί έτσι είναι υποχρεωμένοι να κάνουν! Τους υποχρεώνει η ευθύνη απέναντι στους πολίτες. Η διαφάνεια. Και η ισοπολιτεία. Και σας διαβεβαιώ, ότι οι περισσότεροι πρωθυπουργοί ήταν πολύ πιο κουρασμένοι από τον εκλεκτό σας κ Τσίπρα. Ο οποίος θα ήταν πιο ξεκούραστος αν ξόδευε περισσότερο χρόνο για τη διακυβέρνηση της χώρας και λιγότερο για τις ίντριγκες εναντίον των αντιπάλων του και για τις μικροπολιτικές μηχανορραφίες, με τις οποίες σπαταλάει το χρόνο για τον οποίο τον πληρώνουμε όλοι.

Το κωμικοτραγικό στη συνέντευξή σας είναι ότι χαρακτηρίζετε τον δικιολογημένο θόρυβο για τη φιλοξενία του κ Τσίπρα ως «γελοίο» και προεκλογικό εξυπηρέτημα κάποιων σε προεκλογική περίοδο! Είναι προφανές ότι δεν ξέρετε τι επιτρέπεται και τι δεν επιτρέπεται σε μια Δημοκρατία. Ο κ Πάγκαλος παύθηκε από υπουργός για μια συνύπαρξη στο κότερο του κ Κόκκαλη στη Τζια. Ανοησίες των πολιτικών, ε;

Για να υπερασπιστείτε την προθυμία του κ Τσίπρα να φιλοξενηθεί στη θαλαμηγό, αν και διαπρύσιος εχθρός της πλουτοκρατίας ως αριστερός, υποστηρίξατε ότι ο εκλιπών κ Παναγόπουλος « ήταν ένας διεθνής άνθρωπος, ένας Έλληνας, και δεν υπάρχει αριστερά και δεξιά». Επιχειρηματολογώντας ότι «αυτά είναι για τις ποδοσφαιρικές ομάδες»! Και με αγανάκτηση είπατε ότι αυτά είναι ντροπή: «Καίγεται η Ελλάδα και ασχολούμαστε με τρίχες».

Αναρωτήθηκα αν αυτές τις απόψεις σας τις έχετε συζητήσει με τον κ Τσίπρα και αν συμφώνησε μαζί σας. Γιατί όλη του η στάση, η πολιτική και η φρασεολογία στηρίζεται ακριβώς στο δίπολο αριστερά- δεξιά. Το οποίο φροντίζει μάλιστα να πυροδοτεί, οξύνοντάς το συγκρουσιακά. Αναρωτήθηκα αν σας είπε ότι πιστεύει πως «αυτά είναι για ποδοσφαιρικές ομάδες». Γιατί αν το πιστεύει μας δουλεύει κανονικά εδώ και χρόνια. Αν πάλι δεν το πιστεύει, δουλεύει εσάς κ Παναγοπούλου.

Τέλος, υποστηρίζετε την εκτίμηση στο πρόσωπο του πρωθυπουργού, γιατί, όπως λέτε, «είναι ικανότατος να σώσει τη χώρα και την έσωσε. Από εκεί που τον οδήγησαν άλλοι, οι οποίοι κάνουν κριτική». Ίσως δεν ήσασταν στη χώρα το 2015, που αντί να μας βγάλει από τα δύο μνημόνια ο ευνοούμενός σας μας έβαλε σε ένα τρίτο φεσώνοντας τους πολίτες με επιπλέον 100 δις βάρη για 60 χρόνια. Διώχνοντας μια κυβέρνηση που μας έβγαζε από τα μνημόνια. Ίσως επίσης να μην θίχτηκαν τα ΔΙΚΑ ΣΑΣ πλούτη ή να μην σας έχει στοιχίσει τη ζωή ή την περιουσία η ακόμα και σήμερα ισχύς των capital controls στη χώρα!

Είναι φανερό, αγαπητή κ Παναγοπούλου, ότι μιλάτε από τη θέση του χρηματοκιβωτίου σας. Και των προσωπικών ή επιχειρηματικών αντιπαλοτήτων σας με κάποιο πολιτικό παρελθόν. Δηλαδή, με πολιτικό παραμορφωτικό φακό. Όχι με τα μάτια ενός αντικειμενικού Έλληνα.

Γιατί, καταλήξατε στη συνέντευξη με την αγανακτισμένη προτροπή ότι «κάπου πρέπει να σταματήσουν αυτές οι μικρότητες, οι μικροκομματικές διαφορές. Δεν είμαστε ποδοσφαιρικές ομάδες. Είμαστε πολίτες και έχουμε ευθύνη να σώσουμε αυτόν τον τόπο».

Αφού είσαστε τόσο φίλη με τον κ Τσίπρα θα ήταν χρησιμότερο για το λαό αν αντί να τον φιλοξενείτε στη θαλαμηγό σας του επαναλαμβάνατε τα παραπάνω λόγια κάθε μέρα στις διακοπές του. Γιατί, αυτός είναι ο ενορχηστρωτής των διχαστικών διαφορών, μέχρι και του αποκλεισμού των άλλων κομμάτων ακόμα και από την απλή ενημέρωση για τα θέματα που απασχολούν τη χώρα. Εκτός αν στις συναναστροφές σας παριστάνει το μισοκακόμοιρο θύμα αλλότριων δυνάμεων. Είναι ικανός.

Αλλά, κι εσείς κ Παναγοπούλου, σύμβουλός του είσαστε. Και άνθρωπος που επιβιώνει στο υπεραπαιτητικό λιμάνι. Είναι δυνατόν να σας έχει παραμυθιάσει ένας αδαής 40χρονος; Αναρωτιέμαι. Γιατί δείχνετε πολύ ευφυέστερη.

Με εκτίμηση

Γ Παπαδόπουλος- Τετράδης

The $100 trillion question: What to do about wealth?

Από

anixneuseis

May 7, 2019

By Robert J. Samuelson

Columnist The Washington Post

May 5 at 6:59 PM

We live in an age obsessed with economic inequality. There is too much of it, most people seem to agree. After President Trump — his personality, behavior and policies — inequality may well become the dominant issue in the 2020 election. This poses dangers, the most obvious being the tendency to blame the rich and the super-rich for everything that ails us or displeases us. Still, we can’t (and shouldn’t) duck the issue.

Americans have long tolerated some inequality, because almost everyone would like to strike it rich. If you harbor these ambitions, you’ve got to accept the consequences. But today’s gaps between rich and poor, or between the super-rich and upper middle class, long ago exceeded these permissive limits. The present inequality must make all but the most avid enthusiasts of laissez-faire (“let it be”) squirm.

Anyone who doubts this should consult a recent study by the Federal Reserve. Until now, most studies of inequality have focused on income — what people earn or receive in a year. By contrast, the Fed study concentrates on the less common subject of wealth — what people own, from cars to homes to stocks.

The study’s most striking feature is how gigantic the numbers are. In 2018, the Fed estimates that Americans owned $114 trillion of assets, including $26 trillion of housing and real estate, $26 trillion of pensions (such as 401(k) accounts), $22 trillion of corporate stocks and mutual funds, and $6 trillion of durable goods (vehicles, appliances, furniture). Liabilities — mostly mortgages and consumer credit — totaled about $15 trillion, leaving net worth at nearly $100 trillion.

Some of these numbers have been available before. What’s new is the distribution of this wealth, which is highly skewed and getting more so:

In 2018, the net worth of the wealthiest 10 percent of Americans represented 70 percent of household wealth, up from 61 percent in 1989, the study’s first year. Even among this upper crust, wealth became more concentrated. Over the same years, the share of the top 1 percent went from 24 percent to 31 percent.
The bottom 50 percent of U.S. households had virtually no net worth, the difference between assets and liabilities, mainly loans. Their wealth share tumbled from 4 percent of total wealth in 1989 to 1 percent in 2018. Their assets (roughly half were homes) stood at $6.8 trillion, compared with liabilities (primarily home mortgages) of $5.6 trillion, leaving a net worth of $1.2 trillion. Many of these households borrowed heavily in the real estate boom. Recall: Total household net worth equals about $100 trillion.
The big losers over the past 30 years could be termed the broad middle class: those with wealth starting at the median (the midpoint of all wealth) and going to the 90th percentile. Their share of household wealth, though still sizable, has dropped from 35 percent in 1989 to 29 percent in 2018.

Some caveats are in order. Perhaps the most important is this: Economic inequality at the bottom of the wealth distribution does not always indicate poverty. Low wealth sometimes reflects age. Young households, on average, have lower incomes and wealth; but as they age, these increase. The opposite is often true of older households. Even though they saved for retirement, they’re depleting their wealth.

The paucity of past studies on wealth has mainly reflected technical difficulties. Information needed to be collected from many sources and merged into a common statistical framework. There was often a long lag between data collection and publication. Fed economists overcame these problems by merging two existing data sources: the Survey of Consumer Finances and the Financial Accounts of the United States.

The new wealth statistics, which will be available on a quarterly basis, will give economists a new set of tools to judge the effects of wealth on spending and saving behavior. The biggest impact could be political, because the new data will enable economists, scholars, pundits and interest groups to produce studies showing how various groups — by age, race, ethnicity and family status — are faring.

The truth is that we still don’t fully understand the surge in economic inequality of the past three decades. The populist temptation is to blame greed, but this is not a satisfactory explanation because greed is hardly new. It seems virtually certain that, sooner or later, taxes on the well-to-do and wealthy will go up. That’s where the money is, and that’s where the biggest private gains have been.

But can we do this in a way that doesn’t weaken incentives for risk-taking and investment? Can we do it in a way that strikes most people as reasonable and not simply an exercise in political and economic revenge? Good questions, all.

Μετά τον Μπασίρ

Από

anixneuseis

May 6, 2019

Πώς το Σουδάν μπορεί να θεραπευθεί μετά από δεκαετίες δικτατορίας

Zachariah Mampilly foreignaffairs.gr

Ο Bashir στην πρωτεύουσα Χαρτούμ, στο Σουδάν, τον Απρίλιο του 2019. MOHAMED NURELDIN ABDALLAH / REUTERS

Περίληψη:

Η κληρονομιά του Μπασίρ σε μια χώρα στην οποία λίγοι ηγέτες είναι άσπιλοι από τις σχέσεις τους με αυτόν, εγείρει ερωτήματα σχετικά με το πώς αυτή η σχεδόν ομοιόμορφα μισητή προσωπικότητα θα πρέπει να αντιμετωπιστεί εν μέσω της αβεβαιότητας και της χαράς για την αποχώρησή του. Με άλλα λόγια, ό,τι συμβεί στον Μπασίρ θα έχει συνέπειες για το μέλλον του ίδιου του Σουδάν.

Ο ZACHARIAH MAMPILLY είναι καθηγητής Πολιτικών Επιστημών και Διεθνών Σπουδών στο Vassar College.

Από τότε που το κίνημα που έγινε γνωστό ως «Επανάσταση του Σουδάν» ξέσπασε τον Δεκέμβριο του 2018, ελάχιστα ακούστηκαν ή φάνηκαν από τον Ομάρ αλ-Μπασίρ, τον άνθρωπο που κυβέρνησε την χώρα με σιδερένια γροθιά για σχεδόν 30 χρόνια. Στις 11 Απριλίου, μετά από τέσσερις μήνες ολοένα και μεγαλύτερων διαδηλώσεων, παύθηκε μετά από ένα αναίμακτο πραξικόπημα [1]. Αρχικά, το καθεστώς δήλωσε λίγα για το πού βρισκόταν, αν και οι αναφορές υπονοούσαν ότι κρατείτο στο προεδρικό μέγαρο στο Χαρτούμ. Φήμες κυκλοφόρησαν ότι ο Μπασίρ διαπραγματεύτηκε την έξοδό του [από την εξουσία] με τον πρώην υπουργό Άμυνας, Ahmed Awad Ibn Auf, τον αρχηγό του πραξικοπήματος, για να εξασφαλίσει ότι δεν θα παραπεμφθεί στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο. Αλλά όποιες εγγυήσεις απέσπασε ο Bashir αποδείχθηκαν βραχύβιες: Υπό την πίεση των διαδηλωτών, ο στρατός έδιωξε τον Ibn Auf μετά από μια μόνο μέρα στην εξουσία και τον αντικατέστησε με τον υποστράτηγο Abdel Fattah Abdelrahman Burhan.

Ο Bashir στην πρωτεύουσα Χαρτούμ, στο Σουδάν, τον Απρίλιο του 2019. MOHAMED NURELDIN ABDALLAH / REUTERS
—————————————————————————

Το νέο καθεστώς έχει μετακινήσει τον Μπασίρ στην φυλακή Kobar, μια περιβόητη εγκατάσταση μέγιστης ασφάλειας στο Χαρτούμ. Χιλιάδες πολιτικοί κρατούμενοι κρατήθηκαν και βασανίστηκαν στο Kobar κατά την διάρκεια της μακράς βασιλείας του Bashir. Το εάν η θητεία του εκεί θα ταιριάξει με τον μακρό χρόνο που συχνά επιφυλάχθηκε για τους πολιτικούς αντιπάλους του, είναι ασαφές. Το μέλλον του Μπασίρ, όπως κι αυτό της χώρας, παραμένει θολό.

Η αβεβαιότητα γύρω από τον Bashir από τότε που ανατράπηκε είναι κατά κάποιο τρόπο αναμενόμενη. Ο Μπασίρ παραμένει ένας από τους πιο άγνωστους δικτάτορες που έπεσαν κατά την διάρκεια του μακρού τρίτου κύματος διαμαρτυριών της Αφρικής, το οποίο ξεκίνησε γύρω στο 2008, κορυφώθηκε το 2011 και κέρδισε νέα ισχύ μόλις τα τελευταία δύο χρόνια. Σε αντίθεση με τον Abdelaziz Bouteflika, τον πρώην πρόεδρο της Αλγερίας ο οποίος ανατράπηκε λίγες μόνο εβδομάδες πριν από τον Μπασίρ και με τον οποίο είναι πάντα συνυφασμένος στην λαϊκή φαντασία, ο Μπασίρ δεν ενέπνευσε ποτέ πίστη μέσα στο Σουδάν. Ούτε και η διεθνής κοινότητα τον θεωρούσε τόσο σαν ηγέτη, παρόλο που αυτός παρέμεινε στην εξουσία για τόσο πολύ καιρό.

Η άγνοια γύρω από τον Μπασίρ εν μέρει ήταν τεχνητή. Μιλά άπταιστα Αγγλικά, για παράδειγμα, αλλά ποτέ δεν έδωσε συνεντεύξεις στον αγγλικό Τύπο. Το να είναι ανεξιχνίαστος ήταν μια στρατηγική που βοήθησε τον Μπασίρ να εξασφαλίσει την κυριαρχία του σε μια χώρα που καθορίζεται από τους διχασμούς της. Η ιδεολογική ασυνέπειά του και η προθυμία του να δημιουργεί ευκαιριακές συνεργασίες, του επέτρεψαν να παραμείνει στην εξουσία εκμεταλλευόμενος την ευρύτερη κρίση ηγεσίας και εθνικισμού στο Σουδάν. Η κληρονομιά του σε μια χώρα στην οποία λίγοι ηγέτες είναι άσπιλοι από τις σχέσεις τους με τον Μπασίρ εγείρει ερωτήματα σχετικά με το πώς αυτή η σχεδόν ομοιόμορφα μισητή προσωπικότητα θα πρέπει να αντιμετωπιστεί εν μέσω της αβεβαιότητας και της χαράς για την αποχώρησή του. Με άλλα λόγια, ό,τι συμβεί στον Μπασίρ θα έχει συνέπειες για το μέλλον του ίδιου του Σουδάν.

Ο ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΔΙΚΤΑΤΟΡΑΣ

Οι επίσημες βιογραφίες και οι πολιτικές νεκρολογίες για τον Μπασίρ συγκλίνουν γύρω από μερικά βασικά γεγονότα. Γεννήθηκε σε μια ταπεινή αγροτική οικογένεια Βεδουίνων στο παραποτάμιο βόρειο τμήμα της χώρας, πριν εισέλθει στον στρατό και τελικά αναρριχηθεί στο επίπεδο του διοικητή. Αλλά πέρα από αυτό, πολύ λίγα είναι γνωστά για την προσωπική του ζωή, και αυτά που είναι γνωστά είναι δύσκολο να συμφιλιωθούν με το δημόσιο πρόσωπό του. Για παράδειγμα, δεν χρησιμοποίησε αυτός τα επιδεικτικά διάσημα όπως οι άλλοι δικτάτορες της Αφρικής, αν και προήδρευσε σε ένα καθεστώς γνωστό για την διαφθορά του και συσσώρευσε μια προσωπική περιουσία που φημολογείται ότι είναι δισεκατομμυρίων. Παρά την δίκαιη φήμη του ως αδίστακτου γενοκτόνου, είναι αφοσιωμένος οικογενειάρχης (δεν έχει δικά του παιδιά αλλά βοήθησε να αυξήσει τα ανατραφούν τα παιδιά της δεύτερης συζύγου του). Αν και κυβέρνησε το Σουδάν για τρεις δεκαετίες, λίγοι Σουδανοί πενθούν για την αποχώρησή του -ούτε καν εκείνοι που επωφελήθηκαν από την γενναιοδωρία του, όπως ο στρατός και η ολιγομελής οικονομική ελίτ της χώρας.

Ο Μπασίρ δεν είναι ο πρώτος Σουδανός στρατιωτικός ηγέτης που ανατράπηκε από μια λαϊκή εξέγερση. Ο προηγούμενος στρατιωτικός κυβερνήτης του Σουδάν, Gaafar al-Nimeiri, υπέστη την ίδια μοίρα το 1985. Κατά την διάρκεια των 14 χρόνων της εξουσίας του, ο Nimeiri ταλαντεύθηκε ανάμεσα στον σοσιαλισμό και τον παναραβισμό, πριν τακτοποιηθεί με τον ισλαμισμό ως την καλύτερη ιδεολογία που θα εξασφάλιζε την εξουσία του. Αγκάλιασε την Μουσουλμανική Αδελφότητα και επέβαλε τον νόμο της σαρία -αποφάσεις οι οποίες οδήγησαν σε εκτεταμένες αναταραχές και επανέφεραν τον πόλεμο στο νότο, ο οποίος τελικά έκοψε στα δύο την χώρα το 2011.

Όπως και ο Nimeiri, ο Bashir έφτασε στην πολιτική σκηνή απευθείας από τον στρατό. Μετά από ένα τετραετές διάλειμμα πολιτικής διακυβέρνησης, ο Μπασίρ κατέλαβε την εξουσία το 1989, ευθυγραμμίζοντας το καθεστώς του με τον λαϊκιστή ισλαμιστή πολιτικό ηγέτη Hassan al-Turabi. Για την επόμενη δεκαετία, τόσο οι εσωτερικοί όσο και οι εξωτερικοί παρατηρητές θεωρούσαν τον πονηρό Turabi, ο οποίος πήρε το διδακτορικό δίπλωμά του στην Σορβόννη, ως εκείνον που τραβούσε τα σκοινιά στην μαριονέτα που ήταν ο Μπασίρ. Υπό την επιρροή του, το καθεστώς εργάστηκε για να εξαλείψει την θρησκευτική και εθνοτική ποικιλομορφία του Σουδάν με ένα από πάνω προς τα κάτω -και ευρέως απεχθές- πρόγραμμα αραβοποίησης και ισλαμοποίησης. Αλλά η φιλικότητα του Turabi προς τους ισλαμιστές ηγέτες, συμπεριλαμβανομένου του Οσάμα Μπιν Λάντεν, έσπειρε διχόνοια εσωτερικά, μετατρέποντας παράλληλα την χώρα σε διεθνή παρία. Επιθυμώντας να βελτιώσει την θέση της χώρας του, ο Μπασίρ διαπραγματεύτηκε κρυφά με αξιωματούχους των Ηνωμένων Πολιτειών, οι οποίοι τον προειδοποίησαν να μην συνεχίσει να υποστηρίζει τον ισλαμικό ριζοσπαστισμό. Ο Μπασίρ, ως άνθρωπος που πάντα επιβιώνει, αποστασιοποιήθηκε από τον Turabi το 2000 και τον συνέλαβε.

Το φώς της δημοσιότητας στην συνέχεια μετατοπίστηκε όχι στον Μπασίρ, αλλά στον Ali Osman Taha, έναν πρώην υπουργό Εξωτερικών και στην συνέχεια πρώτο αντιπρόεδρο της χώρας. Όντας ένας πολιτικός ηγέτης του ισλαμιστικού κινήματος, ο Taha συμπαρατάχθηκε με τον Μπασίρ, αφότου ο Μπασίρ τα έσπασε με τον Turabi. Γνώστες παρατηρητές θεωρούσαν τον Taha ως «την πραγματική δύναμη στο Χαρτούμ» [2]. Ο ίδιος ήταν υπεύθυνος για την επίβλεψη της βίαιης εκστρατείας κατά της εξέγερσης [3] στο Νταρφούρ, η οποία οδήγησε σε περισσότερους από 200.000 θανάτους πολιτών. Ο Taha διαπραγματεύθηκε προσωπικά την συνολική ειρηνευτική συμφωνία που τερμάτισε τον εμφύλιο πόλεμο του Σουδάν με τον νότιο ηγέτη John Garang, το 2005. Στην τελετή ειρήνης στο Χαρτούμ, ήταν ο Taha και όχι ο Μπασίρ που υπέγραψε την συμφωνία εξ ονόματος του βορρά.

Ωστόσο, το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο (ΔΠΔ) εξέδωσε εντάλματα σύλληψης το 2009 και το 2010 μόνο κατά του Μπασίρ για «γενοκτονία, εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και εγκλήματα πολέμου» [4]. Παρά το κεντρικό του ρόλο στην εκστρατεία του Νταρφούρ, ο Taha δεν κατηγορήθηκε ποτέ. Φήμες κυκλοφόρησαν μεταξύ περιφερειακών παραγόντων ότι ο Taha έκανε κινήσεις για να αντικαταστήσει τον Μπασίρ ως πρόεδρος, σύμφωνα με δημοσιεύματα του WikiLeaks [5]. Αλλά ο Μπασίρ απομάκρυνε και πάλι με επιτυχία τον αντίπαλό του, υποβαθμίζοντάς τον κατά την διάρκεια του ανασχηματισμού του υπουργικού συμβουλίου του το 2013. Η απόσχιση του Νότιου Σουδάν και, μαζί με αυτό, [ο τερματισμός] της πολιτικής και στρατιωτικής απειλής που έθετε η εξέγερση στον Νότο ενίσχυσε περαιτέρω την θέση του Μπασίρ. Δεν αντιμετώπισε άλλη μεγάλη πρόκληση για την εξουσία του στο μεγαλύτερο μέρος μιας δεκαετίας -μέχρι το κίνημα διαμαρτυρίας που τον απομάκρυνε τον Απρίλιο.

ΚΑΝΟΝΤΑΣ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟ ΜΕ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ

Στην μέση του σημερινού τεταμένου αδιεξόδου -μεταξύ των στρατιωτικών ηγετών που είναι απρόθυμοι να παραδώσουν την εξουσία και των διαδηλωτών που εξακολουθούν να πιέζουν για μια άμεση πολιτικά καθοδηγούμενη μετάβαση- το ερώτημα του τι ακριβώς πρέπει να γίνει με τον Μπασίρ μπορεί να φαίνεται σαν να αποσπά την προσοχή. Αλλά το να αγνοηθεί το θέμα μπορεί να έχει μακροπρόθεσμες συνέπειες. Δύο φορές παλαιότερα, το Σουδάν δεν κατάφερε να μετατρέψει μια λαϊκή επανάσταση σε μια διαρκή δημοκρατία. Το βασικό πρόβλημα ήταν πάντοτε η αδυναμία της χώρας να δημιουργήσει μια χωρίς αποκλεισμούς εθνική ταυτότητα, ελλείψει της οποίας οι πολιτικές ελίτ εκμεταλλεύτηκαν εθνοτικές και θρησκευτικές διαιρέσεις για να εξασφαλίσουν την κυριαρχία τους. Ακόμα και το σημερινό κίνημα διαμαρτυρίας, το οποίο είναι ευρύ και διαφοροποιημένο, παλεύει να προωθήσει ένα εθνικό όραμα πέρα από την αντικατάσταση του στρατού με μια πολιτική κυβέρνηση.

Σε διαδήλωση στο Χαρτούμ, στο Σουδάν, τον Απρίλιο του 2019. UMIT BEKTAS / REUTERS
—————————————————-

Το πώς το νέο καθεστώς θα χειριστεί τον Bashir μπορεί να χρησιμεύσει για ή να υπονομεύσει τον στόχο της δημιουργίας μιας εθνικής αίσθησης σκοπού. Πολλοί διεθνείς παρατηρητές ζήτησαν από το νέο καθεστώς να παραδώσει τον πρώην κυβερνήτη στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για να αντιμετωπίσει δίωξη. Αλλά αυτές οι διώξεις είναι αδιόρθωτα αναποτελεσματικές και το θέαμα του Bashir να παρεμποδίζει τις προσπάθειες να εκτεθούν οι αδικίες του καθεστώτος του δύσκολα θα περισώσει το τραύμα της χώρας. Επιπλέον, το κατηγορητήριο του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου περιορίζεται σε ενέργειες στο Νταρφούρ πριν από μια δεκαετία και δεν αντιμετωπίζει την κακή συμπεριφορά του καθεστώτος σε μέρη όπως τα βουνά Νούμπα, όπου βομβάρδισε χωρικούς από αέρος˙ ή το Νότιο Kordofan, τόπο μιας βίαιης πολυετούς αντεπανάστασης˙ ή ακόμα και στην απέραντη μητρόπολη του Χαρτούμ, όπου εκατοντάδες σκοτώθηκαν κατά την διάρκεια ενός πρώιμου κύματος διαμαρτυριών το 2012 και το 2013. Η ποινική δίωξη του ΔΠΔ θα προσωποποιήσει επίσης τις επικαλυπτόμενες κρίσεις της χώρας θέτοντας τα δεινά του Σουδάν ενώπιον μόνο ενός ατόμου. Επιπλέον, γνώστες παρατηρητές όπως ο Alex de Waal [6] και ο Mahmood Mamdani [7] έχουν υπονοήσει ότι το ΔΠΔ ενδέχεται να μην καταδικάσει τον Bashir για οποιαδήποτε εγκλήματα λόγω της κακής ποιότητας τόσο του κατηγορητηρίου, το οποίο περιέχει πραγματικά σφάλματα, όσο και της ουσίας του. Εναλλακτικά, το Σουδάν θα μπορούσε να δικάσει τον Μπασίρ σε εγχώριο δικαστήριο, προκειμένου να μειώσει τις ανησυχίες μιας αντιληπτής αντι-αφρικανικής μεροληψίας από το ΔΠΔ. Και οι δύο αυτές επιλογές είναι απίθανο να ικανοποιήσουν τους διαδηλωτές οι οποίοι απαιτούν λογοδοσία για το σύνολο του καθεστώτος και τους πολυάριθμους ωφελημένους του.

Όταν ο Nimeiri ανατράπηκε, εξορίστηκε στην Αίγυπτο. Ο Μπασίρ, επίσης, θα μπορούσε να εξοριστεί σε μια ξένη χώρα μαζί με τους κορυφαίους αξιωματούχους του. Αυτός και οι στενοί άνθρωποι του καθεστώτος του πιθανότατα ήλπιζαν για ένα τέτοιο αποτέλεσμα στις πρώτες ημέρες της μετάβασης. Η Ουγκάντα ήταν η πρώτη χώρα που σκόπευε να ανοίξει τις πόρτες της, αλλά έχει υπογράψει [την χάρτα] για το ΔΠΔ˙ ο Μπασίρ πιθανότατα θα βρει άσυλο στην Σαουδική Αραβία ή σε μια άλλη χώρα του Κόλπου που δεν θα ήταν υποχρεωμένη να τον παραδώσει στο δικαστήριο. Οι σημερινοί στρατιωτικοί ηγέτες, οι οποίοι επιμένουν να κρατήσουν την εξουσία ακόμη και μέσα από μια πολιτική κυβέρνηση, μπορεί να είναι ευτυχείς να τον απομακρύνουν από την χώρα. Αλλά οι διαδηλωτές είναι απίθανο να δεχτούν οποιαδήποτε προσέγγιση στην οποία ο Bashir και άλλοι δεν θα καταστούν ποτέ υπεύθυνοι για τις πράξεις τους.

Εάν ο Μπασίρ παραμείνει στο Σουδάν χωρίς να δικαστεί, θα μπορούσε να προσφερθεί σε αυτόν και σε άλλες προσωπικότητες που συνδέονται με το καθεστώς ένας βαθμός ασυλίας ως μέρος μιας διαδικασίας [αποκάλυψης της] αλήθειας και συμφιλίωσης, νοτιοαφρικανικού στυλ. Αυτή η προσέγγιση είναι και η πιο δύσκολη δυνητικά, αλλά και η πιο πιθανή να αποδώσει πραγματικές οφέλη. Μια διαδικασία αλήθειας και συμφιλίωσης θα μπορούσε να αναγκάσει να ανοίξει μια από μακρού χρόνου καταπιεσμένη συζήτηση για τις ζημίες που έχει προκαλέσει το καθεστώς Μπασίρ σε συγκεκριμένους ανθρώπους και στην σουδανική κοινωνία συνολικά, τις τελευταίες τρεις δεκαετίες. Μέσω μιας τέτοιας διαδικασίας, οι Σουδανοί μπορεί τελικά να μπορέσουν να αρθρώσουν μια εθνική ταυτότητα η οποία να ξεπερνά την ισλαμική και αραβική υπεροχή που εδώ και πολύ καιρό αποτελεί την πηγή των πολλών προβλημάτων της χώρας. Παρόλο που οι Σουδανοί συχνά αναφέρονται στην ποικιλομορφία της χώρας, οι περισσότεροι αναγνωρίζουν επίσης ότι οι διαφορετικές κοινότητες που μοιράζονται αυτό το τεράστιο έθνος γνωρίζουν ελάχιστα η μια για την άλλη. Μια εθνική συζήτηση που επιτρέπει στα θύματα να μοιραστούν τις ιστορίες τους θα μπορούσε να εμβαθύνει την κατανόηση μεταξύ των ποικίλων πληθυσμών του Σουδάν. Θα ενθάρρυνε επίσης την ενσυναίσθηση και θα βοηθούσε τους Σουδανούς να φιλοτεχνήσουν την συμμετοχική και δημοκρατική εθνική ταυτότητα που τους διέφευγε για πολύ καιρό.

Η αλήθεια και η συμφιλίωση έχει μικτά αποτελέσματα στις χώρες που τις επιχείρησαν. Και κάθε συζήτηση για αμνηστία ή μειωμένη τιμωρία για τους εμπλεκόμενους του καθεστώτος θα εξοργίσει πολλά θύματα καθώς και διαδηλωτές που αναζητούν περισσότερο τιμωρητικές μορφές δικαιοσύνης. Αλλά τα έθνη που επιδιώκουν να προχωρήσουν μετά το τραύμα, πρέπει να αντιμετωπίσουν τις οδυνηρές ιστορίες τους. Ήταν η αποτυχία του Σουδάν να βάλει σε λογαριασμό το παρελθόν του ή να κατασκευάσει ένα συμπεριληπτικό εθνικό σχέδιο μετά τις δύο προηγούμενες λαϊκές εξεγέρσεις, που επέτρεψε στους στρατιωτικούς να αναλάβουν την εξουσία εξ’ αρχής. Μια γνήσια διαδικασία αλήθειας και συμφιλίωσης είναι ο καλύτερος τρόπος για να εμποδιστεί η ιστορία από το να επαναληφθεί ξανά.

Στα αγγλικά: https://www.foreignaffairs.com/articles/sudan/2019-05-02/after-bashir

Σύνδεσμοι:
[1] https://www.foreignaffairs.com/articles/sudan/2019-04-23/whats-next-suda…
[2] https://bostonreview.net/archives/BR29.5/dewaal.php
[3] https://www.hrw.org/reports/2005/darfur1205/7.htm
[4] https://www.icc-cpi.int/CourtRecords/CR2009_01514.PDF
[5] https://wikileaks.org/plusd/cables/08KHARTOUM1657_a.html
[6] https://africanarguments.org/2009/01/27/debating-the-icc-critique/
[7] https://www.jstor.org/stable/24358196?seq=1#page_scan_tab_contents

Μπορείτε να ακολουθείτε το «Foreign Affairs, The Hellenic Edition» στο TWITTER στην διεύθυνση www.twitter.com/foreigngr αλλά και στο FACEBOOK, στην διεύθυνση www.facebook.com/ForeignAffairs.gr και στο linkedin στην διεύθυνση https://www.linkedin.com/company/foreign-affairs-the-hellenic-edition

Ποιος θα σταματήσει τον Ερντογάν: Μόνο η Αμερική και το Ισραήλ θα τον βάλουν στη θέση του

Από

anixneuseis

May 6, 2019

Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ

Στιγμιότυπο από την τουρκική άσκηση Sea Shield. Φωτογραφία Τουρκικό Ναυτικό

MAY 6, 2019

Η επιθετικότητα της Τουρκίας στην κυπριακή ΑΟΖ, που εκδηλώνεται με ποικίλους τρόπους, και σύμφωνα με Έλληνες και Κύπριους στρατιωτικούς θα ενταθεί μέσα στο καλοκαίρι, θα δοκιμάσει τις συμμαχίες της Ελλάδας και της Κυπριακής Δημοκρατίας στον ανώτατο βαθμό. Όλες οι πληροφορίες συγκλίνουν ότι ο Ταγίπ Ερντογάν θα υλοποιήσει τα παράνομα σχέδια του στην κυπριακή ΑΟΖ τον Αύγουστο. Και γι’ αυτές τις ανησυχητικές πληροφορίες ενημερώθηκε η αμερικανική κυβέρνηση, η οποία βρίσκεται και αυτή με τη σειρά της σε πορεία σύγκρουσης με την Τουρκία.

Το συμπέρασμα των αναλυτών, που θα έλεγα ότι το ακούμε κάθε χρόνο πριν το καλοκαίρι, είναι ότι εάν οι τουρκοαμερικανικές σχέσεις δεν ομαλοποιηθούν, «θα την πληρώσουν η Ελλάδα και η Κύπρος». Η τουρκική επιθετικότητα είναι ανεξάρτητη από τις σχέσεις της Άγκυρας και της Ουάσιγκτον, οι οποίες λόγω της αγοράς του ρωσικού συστήματος S-400 θα μπορούσαν να αγγίξουν το ναδίρ, όπως πολύ εύκολα -εάν υποχωρήσει ο πρόεδρος της Τουρκίας- θα μπορούσαν να εισέλθουν σε «ήρεμα νερά». Με τα σημερινά δεδομένα, το σενάριο της ρήξης είναι πιο πιθανό, εφόσον δεν αλλάξει την σκληρή της στάση η Αμερική έναντι της προμήθειας των S-400. Πάντως, οι αναλυτές συμφωνούν ότι η τουρκική επιθετικότητα πρωτίστως θα αποδείξει εάν το Ισραήλ εκτιμά την προσφορά της Αθήνας και της Λευκωσίας, οι οποίες το διευκολύνουν σε ότι ζητήσει. Οι ηγέτες πρέπει να έχουν όραμα και να βλέπουν μπροστά. Και ο πρωθυπουργός της Ελλάδας με τον Πρόεδρο της Κύπρου πρέπει να συνεννοηθούν και να δώσουν στον κ. Μπέντζαμιν Νετανιάχου να καταλάβει, ότι δεν είναι τα πάντα μονόδρομος. Κάποιος που μονίμως έχει εκπαιδευθεί για να απαιτεί και να παίρνει πρέπει να μάθει και να επιστρέφει.

Ο πρέσβης του Ισραήλ στη Λευκωσία έκανε χθες μία δήλωση αλλά απαιτούνται περισσότερα. ΕΔΩ Στην περίπτωση του Ισραήλ, το Εβραϊκό Κράτος, όπως και οι Άραβες στο παρελθόν, κερδίζει μονίμως εις βάρος των ελληνικών και των κυπριακών συμφερόντων, διότι απαιτεί να γίνουν πράγματα, ενώ το ίδιο δεν ανταποκρίνεται στον βαθμό που απαιτούν οι περιστάσεις.

Το ίδιο συμβαίνει και με την Αμερική, η οποία δεν μπορεί πια να μας λέει πως δεν έχει τη δυνατότητα να επηρεάσει την Τουρκία και να της επιβληθεί. Διότι στην περίπτωση του Πάστορα Άντριου Μπράνσον, ο πρόεδρος Τραμπ εξευτέλισε στο τέλος την Τουρκία και τον πρόεδρο της, δείχνοντας ποιος είναι το παγκόσμιο αφεντικό. Και στην περίπτωση της Exxon Mobil αποδείχθηκε αυτό που γνωρίζαμε: ό,τι ζητά η Αμερική γίνεται.

Δεν υπήρχε περίπτωση να συναντήσει άρνηση η υπερδύναμη. Ζήσαμε κάτι το πρωτόγνωρο. Στη διάρκεια της γεώτρησης δεν πέρασε από την περιοχή ούτε πλοίο ούτε αεροπλάνο. Μόνο τα αμερικανικά που προστάτευσαν τον κολοσσό από το Τέξας. Οι παλικαρισμοί του Ταγίπ Ερντογάν ήταν ψεύτικοι, και μάλιστα είχε κάθε λόγο να προκαλέσει τους Αμερικανούς. Δεν το έκανε και σιώπησε. Άρα: Μπορούμε να υποστηρίξουμε ότι υπάκουσε, σε μία περίοδο κατά την οποία οι σχέσεις ήταν ανύπαρκτες, και ο έλεγχος της Ρωσίας απόλυτος.

Αυτό που είχε εκείνο τον καιρό σημασία, ήταν ότι η ανατολική Μεσόγειος ήταν αμερικανοκρατούμενη. Ο ‘Έκτος Στόλος ήταν παντού και αποδείχθηκε αποτελεσματικός. Το Ισραήλ, λοιπόν, και οι Αμερικανοί υποστηρίζουν με σθένος τα συμφέροντά τους. Αλλά όταν στην ανάγκη βρίσκονται οι πραγματικοί φίλοι τους στη Μεσόγειο, κωφεύουν.

Αυτή τη στιγμή η Τουρκία κυκλώνει την Κύπρο, και το νησί είναι ανυπεράσπιστο. Πέραν μίας δήλωσης που έκανε ο υφυπουργός Εξωτερικών Φράνσις Φάννον, αρμόδιος για θέματα ενέργειας στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ, στην πράξη απαιτούνται περισσότερα. Διότι μία κίνηση χρειαζόταν τη στιγμή που εμφανιζόταν το Barbaros. Να εμφανιστεί ένα αμερικανικό πολεμικό πλοίο. Ή τα ισραηλινά αεροπλάνα που χρησιμοποιούν ασύστολα τον εναέριο χώρο της Κυπριακής Δημοκρατίας και της Κρήτης να έκαναν μία επίδειξη δύναμης. Δεν έγινε τίποτα από τα δύο, και βλέπω μία δικαιολογημένη ανησυχία στη Λευκωσία.

Αυτή την περίεργη ανησυχία πριν από τη θύελλα… Οι Αμερικανοί ξέρουν καλά τη δουλειά τους και επίσης γνωρίζουν πως να εξυπηρετούν τα συμφέροντά τους. Και στην Κύπρο έχουν συμφέροντα, περισσότερα απ’ όσα νομίζουμε. Είναι απορίας άξιο, λοιπόν, πως δεν έχουν ήδη παρέμβει προς την Τουρκία και τον προσφιλή τους Ερντογάν για να του εξηγήσουν ότι θίγει αυτά τα συμφέροντά τους στη Μεσόγειο.

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: Χθες το βράδυ η Αμερική έκανε μία προχωρημένη δήλωση (ΕΔΩ) αλλά πρέπει να συνεχίσει να πιέζει την Τουρκία. Η γεώτρηση στην κυπριακή ΑΟΖ ΔΕΝ πρέπει να γίνει. Τελεία και παύλα. Και οι Αμερικανοί μπορούν να την σταματήσουν, επειδή ακριβώς επηρεάζονται τα συμφέροντά τους.

Είναι προβληματική η αμερικανική στάση και εξίσου απαράδεκτη η σιωπή του Ισραήλ. Από την ημέρα που επανεξελέγη ο κ. Νετανιάχου, έχει γίνει ένας αλλιώτικος άνθρωπος, ως να αναζητεί τρόπο ή δρόμο εξομάλυνσης των σχέσεων με χώρες, που ούτε καν αναγνωρίζουν το Ισραήλ.

Την Παρασκευή ο υπουργός Εξωτερικών της Κύπρου Νίκος Χριστοδουλίδης και αρμόδιοι του υπουργείου Εξωτερικών της Ελλάδας επικοινώνησαν με την Ουάσιγκτον, τις Βρυξέλλες, το Παρίσι και τα Ιεροσόλυμα. Αιφνιδίως ο «Πορθητής» αγκυροβόλησε λίγο πριν εισέλθει στην κυπριακή ΑΟΖ. Αυτό μπορεί ανά πάσα στιγμή να αλλάξει. Αλλά το μέγα ζήτημα στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι να παρεμποδιστεί να «τρυπήσει» η Τουρκία. Εάν το πράξει, η Κύπρος και η Ελλάδα, με τα σημερινά δεδομένα, δεν έχουν τις δυνατότητες να την σταματήσουν… Αυτό μπορούν να το κάνουν οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ. Ας το κάνουν, λοιπόν…

Πηγή: Ποιος θα σταματήσει τον Ερντογάν: Μόνο η Αμερική και το Ισραήλ θα τον βάλουν στη θέση του https://hellasjournal.com/2019/05/poios-tha-stamatisei-ton-erntogan-prepei-na-paroyn-amesa-thesi-i-ameriki-kai-to-israil/

Τι σημαίνει η νίκη Ζάεφ στις χθεσινές προεδρικές εκλογές

Από

anixneuseis

May 6, 2019

Ο Στέβο Πενταρόφσκι, υποψήφιος που υποδείχθηκε απο το κόμμα του πρωθυπουργού Ζόραν Ζάεφ, κέρδισε τις χθεσινές προεδρικές εκλογές στα Σκόπια και, έτσι, ο πρωθυπουργός της γειτονικής χώρας έχει, πλέον, το δρόμο ανοικτό για να εφαρμόσει την πολιτική του.

Στο 98% των ψηφισάντων, ο Πενταρόφσκι συγκέντρωσε 51,83% των ψήφων και η αντίπαλός του Γκορντάνα Σιλιάνοβσκα Ντάβκοβα 44,57%. Η συμμετοχή ανήλθε στο 46,44% γεγονός που δεν θέτει θέμα ακυρότητας των εκλογών, όπως θα συνέβαινε αν το ποσοστό συμμετοχής ήταν κάτω απο 40%.

Ο Πενταρόφσκι έκανε σαφές ότι η Συμφωνία των Πρεσπών θα εφαρμοστεί με οποιαδήποτε κυβέρνηση.

Το Σοσιαλδημοκρατικό κόμμα της γειτονικής χώρας συγκυβερνά με το αλβανικό κόμμα «Δημοκρατική Ένωση για Ενσωμάτωση» του Αλί Αχμέτι. Οπότε, αναμένεται να υλοποιηθούν, χωρίς τα προβλήματα που έθετε ο απερχόμενος πρόεδρος, οι κυβερνητικές δεσμεύσεις προς τους Αλβανούς, όπως είναι η καθιέρωση της αλβανικής, ως επίσημης γλώσσας σε όλη την επικράτεια. Αυτό, άλλωστε ήταν δέσμευση και του Ζάεφ και του Πενταρόφσκι.

Οι προβλέψεις της Συμφωνίας των Πρεσπών που αποτελούν υποχρέωση της Βόρειας Μακεδονίας δεν έχουν, ακόμη, υλοποιηθεί. Πιθανώς, η ελληνική πλευρά δεν πίεσε προς αυτήν την κατεύθυνση για να διευκολύνει τον Ζάεφ στις προεκλογικές κινήσεις του ενόψει των προεδρικών εκλογών. Αναμένουμε να δούμε τις εξελίξεις.

Η ένταξη στο ΝΑΤΟ έχει δρομολογηθεί για τη χώρα ( το σχετικό πρωτόκολλο περνά απο τα κοινοβούλια των χωρών-μελών) αλλά η επιδίωξη της ένταξης στην Ε.Ε. είναι πιο δύσκολη. Η τελευταία συνάντηση των ηγετών των Δυτικών Βαλκανίων στο Βερολίνο δεν παρήγαγε θετικά μηνύματα.

Αρνητική στάση στην έναρξη ενταξιακών συνομιλιών με Σκόπια και Αλβανία κρατά, κυρίως, ο Γάλλος πρόεδρος Εμμανουέλ Μακρόν, θεωρώντας, επισήμως, ότι οι δύο χώρες δεν είναι, ακόμη θεσμικά έτοιμες για ένταξη στην Ένωση.

Ο Μακρόν δεν έχει άδικο, κυρίως σε ό,τι αφορά τον τρόπο λειτουργίας του αλβανικού κράτους, αλλά και της Βόρειας Μακεδονίας αλλά διεθνείς αναλυτές αποδίδουν τη γαλλική αντίδραση στο γεγονός ότι το Βερολίνο δεν διευκόλυνε το Παρίσι να ακολουθήσει τη Μεσογειακή πολιτική που επιθυμούσε. Για το λόγο αυτό, η Γαλλία, θέτει εμπόδια στη βαλκανική πολιτική της Γερμανίας.

Η Γερμανία έχει δραστηριοποιηθεί έντονα στον βαλκανικό χώρο με σαφή ευνοϊκά, γι αυτήν, οικονομικά αποτελέσματα. Εν ονόματι της οικονομικής κρίσης που αντιμετώπισε η Ελλάδα, το Βερολίνο εξανάγκασε και την Αθήνα να αποσυρθεί απο επενδύσεις που είχε κάνει σε βαλκανικές χώρες. Εξέλιξη τραγική για το ρόλο της Ελλάδας στο βαλκανικό χώρο.

Η γερμανική γεωπολιτική στα Βαλκάνια, η οποία ξεκίνησε με τη διάλυση της πρώην Γιουγκοσλαβίας, το 1991 και πήρε ακραίες διαστάσεις με τη συμμετοχή στους βομβαρδισμούς της Σερβίας το 1999, θεωρείται απο αναλυτές επικίνδυνη διότι περιλαμβάνει στη φαρέτρα της τη μειονοτική ενθάρρυνση αλλά και την ικανοποίηση ορισμένων επικίνδυνων μεγαλοίδεατισμών που ενδημούν, ακόμη στα Βαλκάνια, όπως ο κροατικός και ο αλβανικός.

Πάντως, ο Ζόραν Ζάεφ ξεπέρασε ένα απο τα δυσκολότερα προβλήματα στην άσκηση της κυβερνητικής του πολιτικής: τις αντιδράσεις του προέδρου της Δημοκρατίας. Έτσι, τα χέρια του, τώρα, είναι λυμένα.

Η Βόρεια Μακεδονία εισέρχεται σε μια νέα περίοδο και έχει ενδιαφέρον να δούμε πως θα αφομοιωθούν οι αλλαγές που επιδιώκει να επιφέρει στη χώρα η νέα κυβέρνηση.

Ο αλβανικός παράγων ουσιαστικά συγκυβερνά και τύποις και ουσία αφού, απο τη μια τα σλαβομακεδονικά κόμματα δεν μπορούν να συγκροτήσουν, μόνα τους, κυβέρνηση και απο την άλλη και θεσμικά, με τις προβλέψεις της Συμφωνίας της Αχρίδας το 2001 και τις νέες ερμηνείες ορισμένων άρθρων της, οι Αλβανοί καθίστανται συνιστώσα εθνότητα και όχι, απλώς, μειονότητα.

Ο ρυθμός, δε, πληθυσμιακής αύξησης των Αλβανών είναι μεγαλύτερος απο των σλαβομακεδόνων.

Οι Αλβανοί των Σκοπίων δεν επιδιώκουν την απόσχιση των δυτικών περιοχών της χώρας όπου αποτελούν πλειοψηφία αλλά τον ντε φάκτο έλεγχο ολόκληρης της επικράτειας.

Είναι μια αλβανική στρατηγική που υποστηρίζεται απο τη δεκαετία του ’90 η οποία πιστεύεται πως μπορεί να αποδώσει περισσότερα θετικά αποτελέσματα για τον αλβανικό παράγοντα στα βαλκάνια.

Ούτως ή άλλως, τα Σκόπια αναδύονται στην περιοχή με νέα δεδομένα αφού και το ενδιαφέρον της Βουλγαρίας γι αυτά είναι αμείωτο, βεβαίως, και της Τουρκίας αλλά και της Καθολικής Εκκλησίας.

Ως γνωστόν η Εκκλησία των Σκοπίων θεωρείται σχισματική απο το Σερβικό- και Οικουμενικό- Πατριαρχείο και η ηγεσία της επιδιώκει “ανοίγματα” προς την Εκκλησία το Πατριαρχείο της Βουλγαρίας.

Για πρώτη φορά φέτος, ιερέας της εκκλησίας των Σκοπίων συμμετείχε στην βουλγαρική αποστολή στα Ιεροσόλυμα για το Άγιο φως η οποία μετέβη στο Ισραήλ με κυβερνητικό βουλγαρικό αεροπλάνο.

Το βαλκανικό παίγνιο ξαναανοίγει.

Π.Σαβ.

Erdogan plays victim says Greek genocide scholar Meichanetsidis

Από

anixneuseis

May 6, 2019

Nora Koloyan-Keuhnelian , Thursday 2 May 2019 ahramon line

Turkish President Recep Tayyip Erdogan (Photo: AP)

In his speech Saturday, at the 28th Consultation and Evaluation Meeting of the Justice and Development Party (AKP) in Ankara, President of Turkey Recep Tayyip Erdogan discussed the “events of 1915 and the Armenians’ claims” of being subjected to “genocide” during World War I, explaining that “the deportation of the Armenians was not genocide, nor a major disaster, but was a painful incident that occurred due to the harsh circumstances in which the process of deportation took place.”“If Armenian claims were true, we would not be speaking today of millions of Armenians living in large areas of Europe, America, North Africa and the Caucasus,” Erdogan added.

“I am afraid that this argument is a Turkish way to have the genocide trivialised and ultimately denied,” Greek genocide scholar Vasileios Meichanetsidis told Al-Ahram Weekly in interview. “The fact that there were Armenian, Assyrian/Aramean and Greek genocide survivors does not mean that there was no genocide; it rather means that the Turkish-perpetrated campaign for total extermination of these nations partly failed, thank God.”

Meichanetsidis recalled that there were also Jewish survivors of the Nazi-perpetrated genocide. “This does not mean that the genocide did not take place. In most genocides, there are a certain number of survivors.”

In his speech at the AKP gathering Erdogan stressed that the place to look for truth about these events is not the headquarters of parliaments and governments, but the archives of different countries, including Turkey and Armenia, and those authorised to do so are historians and scientists from both countries, as well as international experts, adding that his country cannot be accused with the term “genocide” because his nation was in the place of the slain and not the killer during that period.

Washington based Turkish analyst Uzay Bulut argues that the Turkish state does not have just one policy or rhetoric concerning the 1915 Armenian Genocide. “There are four main narratives in Turkey.” The first one is “we did not slaughter Armenians; Armenians slaughtered us. This narrative is what is taught to Turkish schoolchildren in middle and high schools. Accusing Armenians of being the actual perpetrators of genocide is a popular myth in Turkey,” Bulut told the Weekly.

According to Bulut, another narrative is “a tragedy happened during World War I. Armenians slaughtered us, and we slaughtered them. It was civil war. Let’s forget about it.” This is the one Turkey uses for international observers. In essence, what this message declares is this: “What happened in 1915 was never genocide. People kill each other in all wars, so let’s leave it all behind and move on.” “So, this narrative, which is more ‘moderate’, is intended for the outside world, and particularly for the West, to improve Turkey’s image in the international arena,” said Bulut.

Erdogan’s remarks came in response to French President Emmanuel Macron’s decision to commemorate the Armenian Genocide for the first time as a “national day” on 24 April in France, as promised in February.

Directing his words to the French president at the gathering of his ruling party in Ankara, Erdogan said: “Delivering a message to 700,000 Armenians who live in France will not save you, Monsieur Macron.”

“Learn first to be honest in politics — if you are not, you cannot win,” said Erdogan, adding he had told Macron his views several times face to face. Turkish officials stressed that France should look first at its own record, notably in Algeria and its role in the 1994 Rwanda Genocide.

Some 30 countries and a number of historians inside and outside Turkey recognise the 1915 massacre of 1.5 million Armenians as genocide.

Another narrative is, “yes, Turkey committed genocide. This rhetoric is never directly stated by the Turkish government, but it is, at times, tolerated when presented by some intellectuals in the country,” Bulut told the Weekly.

On the same day of the commemoration, 24 April, Turkish President Erdogan also sent a letter to acting patriarch of the Armenians of Turkey, Reverend Aram Atesyan, offering his condolences to the “grandchildren of Ottoman Armenians who lost their lives in the harsh conditions of World War I”.

In his letter, the Turkish leader praised the Armenian community of his country “who provided great contributions by bringing up esteemed citizens both during the Ottoman Empire and throughout the history of the republic,” adding: “It is our common objective for these two peoples, who have shared their grief and joy throughout history, to heal the wounds of the past and further strengthen their ties.”

Erdogan concluded his letter by warning Armenians of Turkey against circles who want to poison this shared past by sowing hatred and hostility. “I kindly request you to avoid helping those who seek to create hatred, grudge and hostility by distorting our common history.”

Bulut sees that another narrative could be “yes, we did slaughter Armenians. If they do not behave, we will slaughter them again.” “This narrative expresses pride in the genocide, and additional threats to the Armenian community in Turkey.” According to Bulut, this sentiment is also openly and frequently expressed across Turkey.

Meanwhile, and for the third year, US President Donald Trump failed to properly condemn as genocide the Ottoman Turkish government’s annihilation of millions of Armenians, Greeks, Assyrians and other Christians in his annual 24 April commemorative statement.

“For far too long, Democratic and Republican administrations have sold US policy on the Armenian Genocide to Turkey, as if it were a political commodity. Armenian Genocide denial is a policy set in Ankara, exported to America and enforced by US officials. American enforcement of Turkey’s gag-rule represents a national disgrace,” Executive Director of the Armenian National Committee of America (ANCA) Aram Hamparian told the Weekly.

According to Greek scholar Meichanetsidis, the American stance is immoral and shameful. “It is not based on essential reasons pertaining to the historical facts involved, but rather based on political, strategic and economic expediency.”

On the other hand, the vast majority of US states have already recognised the Armenian Genocide, while a growing number of states have initiated the process of recognising the Greek and Assyrian/Aramean genocides as well. “This parallel process constitutes valuable recognition from the part of the United States, in anticipation and preparation for recognition of the genocides by US Congress as well. I am confident that this recognition is simply a matter of time,” Meichanetsidis told the Weekly.

While on the issue of Turkey’s membership to the European Union, Erdogan claimed that the only reason why Turkey did not get full membership is the inconsistent policies of the Union and the obstacles placed by its institutions, especially the European Parliament, which is baselessly criticising Turkey. “The European Union must stop the policy of procrastination and decide whether it wants to develop relations with Turkey and accept its membership or else everybody should find its way,” Erdogan warned in his speech.

There are several reasons Turkey is unfit for EU membership, from political and legal to economic considerations. “One of the most important reasons making Turkey unfit is its obstinate denial of the genocides it has perpetrated against its native Christian peoples of Armenians, Assyrians/Arameans and Greeks,” said Meichanetsidis, adding that continuous Turkish denial and ensuing revisionism of well documented historical facts is a source of wider European and international concern. “Recognition is a matter of principle for the European Union and its values, cohesion and process of further integration and unification.”

“The example to be followed in such matters has been set by post-war Germany. In other words, without Germany’s regret for World War II and the crimes perpetrated during the war (the Jewish genocide, the war crimes and crimes against humanity in the occupied countries), the process of reconciliation and cooperation between Germany and European nations which suffered from German occupation would not have been possible at all. The entire history of Turkey shows that it is not only unregretful of past crimes committed in its name, but also permanently recidivist in terms of human rights abuses.”

“The grave human rights violations committed in the period between the collapse of the Ottoman Empire and the genesis of the Turkish state, and throughout the Republican period to nowadays, are the dark legacy the Kemalist Turkish Republic has been built upon and which the Turkish state perpetuates,” Meichanetsidis told the Weekly. He believes that genocide revisionism helps explain the prevailing mindset in Turkey that the state is allowed to break the law and to mistreat the citizens without regard. “Such an aggressive and recidivist state has no place in the European Union. Turkey cannot be a member of the European family, for values constitute one of the main pillars upon which the European project is built,” Meichanetsidis concluded.

*This story was first published by Al-Ahram Weekly.

20 ΧΡΟΝΙΑ ΚΟΣΟΒΟ: ο μεγαλύτερος βομβαρδισμός του τέλους του 20ου αιώνα.

Από

anixneuseis

May 5, 2019

Αρθρο των Serge Halimi & Pierre Rimbert στη Monde Diplomatique

Πριν από είκοσι χρόνια, στις 24 Μαρτίου 1999, δεκατρία κράτη μέλη του Οργανισμού του Βορειοατλαντικού Συμφώνου (ΝΑΤΟ), συμπεριλαμβανομένων των Ηνωμένων Πολιτειών, της Γαλλίας και της Γερμανίας [σσ. και της Ελλάδος, να μην το ξεχνούμε], βομβάρδιζαν την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας. Ο πόλεμος αυτός διήρκεσε εβδομήντα οκτώ ημέρες και τροφοδοτείται με ψεύδη των μέσων ενημέρωσης με στόχο την ευθυγράμμιση της κοινής γνώμης των δυτικών πληθυσμών με την άποψη των στρατιωτικών επιτελείων. Οι Σέρβοι διαπράττουν «γενοκτονία», «παίζουν ποδόσφαιρο με κομμένα κεφάλια, κομματιάζουν πτώματα, αποσπούν τα έμβρυα νεκρών εγκύων γυναικών και τα ψήνουν», δήλωσε ο Γερμανός υπουργός Άμυνας, ο Σοσιαλδημοκράτης Ρούντολφ Σάρπινγκ, του οποίου οι δηλώσεις αναπαράγονταν από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης· δολοφόνησαν «100.000 έως 500.000 ανθρώπους» (TF1 [κανάλι], 20 Απριλίου 1999), αποτέφρωσαν τα θύματά τους σε «φούρνους, όμοιους με αυτούς του Άουσβιτς» (The Daily Mirror, 7 Ιουλίου). Μία προς μία, οι ψευδείς πληροφορίες θα καταρρεύσουν – αλλά μετά το τέλος της σύγκρουσης – κυρίως από την έρευνα του Αμερικανικού δημοσιογράφου Daniel Pearl (The Wall Street Journal, 31 Δεκεμβρίου 1999).

Ακριβώς όπως θα ξεφουσκώσει ένας από τους πιο εντυπωσιακούς χειρισμούς του τέλους του 20ου αιώνα: το σχέδιο Potkova («Πέταλο»), ένα έγγραφο που υποτίθεται ότι αποδεικνύει ότι οι Σέρβοι είχαν προγραμματίσει την «εθνοκάθαρση» του Κοσσυφοπεδίου. Η διάδοσή του από τη Γερμανία, τον Απρίλιο του 1999, χρησίμευσε ως πρόσχημα για την εντατικοποίηση των βομβιστικών επιθέσεων. Μακριά από το να είναι παρανοϊκοί χρήστες του Διαδικτύου, οι κύριοι παραπληροφοριοδότες ήταν οι δυτικές κυβερνήσεις, το ΝΑΤΟ και τα πιο σεβαστά μέσα ενημέρωσης.

Το …τσίγκινο «Πέταλο»

Μεταξύ αυτών, η Le Monde, μια εφημερίδα της οποίας οι θέσεις χρησιμεύουν ως αναφορά στον υπόλοιπο γαλλικό χώρο των μέσων μαζικής ενημέρωσης. Η σύνταξή της, υπό τον Edwy Plenel, παραδέχεται ότι “είναι υπέρ της επέμβασης”. Στην πρώτη σελίδα της έκδοσης της 8ης Απριλίου 1999, ένα άρθρο του Daniel Vernet αναγγέλλει: «Το σχέδιο “Πέταλο” που προβλέπει την απέλαση των Κοσοβάρων». Ο δημοσιογράφος επαναλαμβάνει τις πληροφορίες που ανακοινώθηκαν την προηγούμενη ημέρα από τον Γερμανό υπουργό Εξωτερικών Joschka Fischer. Αυτό το “σχέδιο της κυβέρνησης του Βελιγραδίου που περιγράφει λεπτομερώς την πολιτική εθνοκάθαρσης που εφαρμόζεται στο Κοσσυφοπέδιο (…) φέρει τον κωδικό “Πέταλο”, πιθανόν να συμβολίζει τη λαβή στον αλβανικό πληθυσμό”, γράφει ο Vernet, για τον οποίο η υπόθεση “φαίνεται να προκαλεί ελάχιστες αμφιβολίες”.

Δύο μέρες αργότερα, η καθημερινή εφημερίδα επανέρχεται φαρδιά-πλατειά στην πρώτη σελίδα: “Πώς ο Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς ετοίμασε την εθνοκάθαρση”. “Το Σερβικό σχέδιο” Potkova” προέβλεπε την βίαιη έξοδο των Κοσοβάρων από τον Οκτώβριο του 1998. Συνέχισε να εφαρμόζεται και κατά τις διαπραγματεύσεις του Rambouillet.» Η Le Monde επικαλείται ένα “στρατιωτικό έγγραφο της Σερβίας” και επαναλαμβάνει και πάλι τους ισχυρισμούς των Γερμανών αξιωματούχων, σε βαθμό να αναπαράγει στην ολότητά της μια περίληψη – αυτό που ονομάζουμε σήμερα “γλωσσικά στοιχεία’’ – που διανεμήθηκε στους δημοσιογράφους από τον Γενικό Επιθεωρητή του Γερμανικού Στρατού. Το Βερολίνο έκτοτε προσπαθεί να δικαιολογήσει σε μια μάλλον ειρηνιστική κοινή γνώμη τον πρώτο πόλεμο που διεξήγαγε η Bundeswehr από το 1945, επιπλέον εναντίον μίας χώρας την οποία κατείχε πενήντα χρόνια νωρίτερα με τη Wehrmacht.

Αλλά αυτό το σχέδιο είναι πλαστό: δεν προέρχεται από τις σερβικές αρχές, αλλά κατασκευάστηκε από τις μυστικές υπηρεσίες της Βουλγαρίας, η οποία το διοχέτευσε στους Γερμανούς με σκοπό να μπει στο ΝΑΤΟ. Το μυστικό θα αποκαλυφθεί στις 10 Ιανουαρίου 2000 από το εβδομαδιαίο Der Spiegel και θα επιβεβαιωθεί δώδεκα χρόνια αργότερα από τον πρώην Βούλγαρο Υπουργό Εξωτερικών. Εκ των υστέρων, το έγγραφο θα έπρεπε να είχε προκαλέσει ακόμα περισσότερη υποψία μιας και το “Πέταλο” λέγεται potkovica στα σερβικά, και όχι potkova, όπως επεσήμανε στις 15 Απριλίου 1999 ο Γερμανός βουλευτής Gregor Gysi στη Bundestag. Τον Μάρτιο του 2000, ο Γερμανός Ταξίαρχος Heinz Loquai εκφράζει σε ένα βιβλίο τις «αμφιβολίες του για την ύπαρξη τέτοιου εγγράφου»· η έρευνά του υποχρεώνει τον κ. Scharping να παραδεχτεί ότι δεν διαθέτει αντίγραφο του πρωτότυπου “σχεδίου”. Ταυτόχρονα, ο εκπρόσωπος Τύπου του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου για την πρώην Γιουγκοσλαβία περιγράφει τα στοιχεία του λεγόμενου σχεδίου ως “υλικό ελάχιστα αποδεικτικό” (Hamburger Abendblatt, 24 Μαρτίου 2000)· και η εισαγγελέας Κάρλα Ντελ Πόντε δεν θα το αναφέρει καν στο κατηγορητήριο του Μιλόσεβιτς το 1999 και πάλι το 2001.

“Ο πόλεμος,” εξήγησε ο Plenel λίγο μετά την έναρξη του βομβαρδισμού, “είναι η πιο τρελή πρόκληση για τη δημοσιογραφία. Εκεί αποδεικνύει την αξιοπιστία ή την εντιμότητά της. Ο ερευνητής δεν επανήλθε ποτέ σε αυτό το μεγάλο χάσμα με την «αγάπη των μικρών αληθινών γεγονότων» που διακηρύσσει στο βιβλίο του – λιβελογράφημα υπέρ της επέμβασης του ΝΑΤΟ. Η Le Monde θα θυμίσει ξανά το ψεύδος, αλλά σαν να το είχε αντιμετωπίσει πάντοτε με προσοχή: «Το «Πέταλο» παραμένει ένα ιδιαίτερα αμφιλεγόμενο έγγραφο, του οποίου η εγκυρότητα δεν αποδείχτηκε ποτέ» (16 Φεβρουαρίου 2002). Ειδικοί των Βαλκανίων, οι δημοσιογράφοι Jean- Arnault Dérens και Laurent Geslin χαρακτηρίζουν από την πλευρά τους το σχέδιο Potkova «αρχέτυπο ψευδών ειδήσεων που εξέδιδαν οι δυτικοί στρατοί, αναπαραγόμενες από όλες τις μεγάλες ευρωπαϊκές εφημερίδες».

Ο εορτασμός μιας επετείου δεν θα δικαιολογούσε την επιστροφή μας σε αυτό το θέμα. Αλλά μερικές από τις συνέπειές του εξακολουθούν να βαρύνουν τη διεθνή ζωή. Ηταν ο πρώτος πόλεμος που το ΝΑΤΟ, από τη δημιουργία του το 1949, επέλεξε να επιτεθεί σε ένα κράτος που δεν απειλούσε κανένα από τα μέλη του. Επικαλέστηκε ένα ανθρωπιστικό κίνητρο και ενήργησε χωρίς εντολή των Ηνωμένων Εθνών. Ένα τέτοιο προηγούμενο εξυπηρέτησε τις Ηνωμένες Πολιτείες το 2003 κατά τη στιγμή της εισβολής του στο Ιράκ, η οποία βοηθήθηκε και πάλι από μια εκστρατεία μαζικής παραπληροφόρησης. Λίγα χρόνια αργότερα, η διακήρυξη ανεξαρτησίας του Κοσσυφοπεδίου, τον Φεβρουάριο του 2008, θα υπονόμευε την αρχή του απαραβίαστου των συνόρων. Και η Ρωσία θα βασιζόταν σε αυτήν την ανεξαρτησία όταν, τον Αύγουστο του 2008, αναγνώρισε εκείνες της Αμπχαζίας και της Νότιας Οσετίας, δύο εδάφη που αποσχίστηκαν από τη Γεωργία. Και στη συνέχεια, τον Μάρτιο του 2014, όταν θα προσαρτούσε την Κριμαία.

Από τη στιγμή που ο πόλεμος στο Κοσσυφοπέδιο διεξήχθη από μια πλειοψηφία «αριστερών» κυβερνήσεων [σσ.Πρωθυπουργός της Ελλάδας ο Κώστας Σημίτης, υπουργός Εξωτερικών ο Γιώργος Παπανδρέου και υπουργός Εθνικής Αμυνας ο Ακης Τσοχατζόπουλος, να μη το ξεχνούμε] και υποστηρίχθηκε από τα περισσότερα συντηρητικά κόμματα, κανείς δεν είχε ενδιαφέρον να διερευνήσει τις επίσημες πλαστογραφίες. Και είναι εύκολο να καταλάβουμε γιατί οι δημοσιογράφοι που έχουν εμμονή με τις ψευδείς ειδήσεις προτιμούν να κοιτάζουν αλλού.

Μετάφραση: Ευάγγελος Δ. Νιάνιος

Πηγή: https://www.monde-diplomatique.fr/2019/04/HALIMI/59723

Proxy War Ελλάδας-Τουρκίας και το τόξο Κρήτης-Κύπρου-Κουρδιστάν (!)

Από

anixneuseis

May 5, 2019

Το μοντέλο συνεργασίας των Ισραηλινών με τους Κούρδους, το οποίο έχει διαχρονικά σφυρηλατηθεί, αποτελεί πρότυπο στο οποίο βασίζεται η άμυνα του Ισραήλ κατά της Τουρκίας και όχι μόνο. Η άμυνα αυτή προβλέπει την δημιουργία μιας ενιαίας «ομπρέλας» που περιλαμβάνει το τόξο Κρήτης-Κύπρου-Κουρδιστάν, και θα λειτουργήσει ως «ανάχωμα» στην Τουρκική νέο-οθωμανική επεκτατικότητα. Η εγκαθίδρυση του κράτους του Μεγάλου Κουρδιστάν, είναι σε προχωρημένο στάδιο, και τώρα επιδιώκεται η διαμόρφωση των κατάλληλων συνθηκών ώστε να στηθεί το υπόλοιπο του τόξου, που αφορά στην περιοχή Κρήτης-Κύπρου, το μαλακό υπογάστριο της Τουρκίας. Η επίτευξη αυτού του στόχου, έμμεσα ωθεί τη Τουρκία να αναβαθμίσει την προκλητικότητά της έναντι της Ελλάδος και πυροδοτεί κοσμογονικές εξελίξεις στην περιοχή.

Το παρόν άρθρο μπορεί να θεωρηθεί και ως συνέχεια από ΕΔΩ…

Σχέσεις Ισραήλ με τους Κούρδους

Για να εξηγήσουμε την παρούσα γεωπολιτική συγκυρία, πρέπει να κάνουμε μια σύντομη ανασκόπηση μερικές δεκαετίες πίσω. Η εξωτερική πολιτική του Ισραήλ, βασίστηκε στην χάραξη της περίφημης «περιφερειακής πολιτικής (peripheral strategy)» από τον Δαυίδ Μπεν Γκουριόν. Η γεωπολιτική στρατηγική αυτή διαπίστωνε ότι το Ισραήλ, εντοπίζεται σε μια περιφέρεια εχθρική ως προς αυτό (Ημισέληνος) και έπρεπε για την ανάσχεση των απειλών, να εφαρμόσει δύο μεθόδους. Πρώτον την «αυτοβοήθεια», δηλαδή την αύξηση της οικονομικής ισχύος με σκοπό να μετατραπεί σε στρατιωτική, και δεύτερον στην «εξωτερική εξισορρόπηση», δηλαδή την δημιουργία ειδικών συμμαχιών που θα μπορούσαν να εγγυηθούν την επιβίωση και την ασφάλεια του Ισραήλ.

Βάσει αυτής της πολιτικής, οι σχέσεις του Ισραήλ με τους Κούρδους, σφυρηλατούνται συνεχώς από το 1960 μέχρι και σήμερα όπου διαπιστώνεται μια αγαστή ισραηλοκουρδική συνεργασία στην Συρία, το Ιράκ αλλά και την Τουρκία με παροχή στρατιωτικών υλικοτεχνικών διευκολύνσεων, εκπαιδεύσεως κλπ. Οι Κούρδοι, ένας λαός περίπου 30 εκατομμυρίων, είναι ένα έθνος χωρίς κράτος, που προσπαθεί να αποκτήσει την πολυπόθητη ανεξαρτησία του. Οπότε τα συμφέροντα των δύο στην ευρύτερη περιοχή συντείνουν, για αυτό και οι σχέσεις τους καλλιεργήθηκαν διαχρονικά, μεθοδικά, και βάσει σχεδίου.

Συγκεκριμένα, το σχέδιο Oded Yinon από το 1982 προέβλεπε την δημιουργία του Μεγάλου Ισραήλ με την παράλληλη στήριξη των Κούρδων ως στρατηγικός σύμμαχος του Ισραήλ, μερατρέποντάς τους σε «μακρύ χέρι» στην ευρύτερη περιοχή. Βάσει του σχεδίου αυτού, προβλεπόταν να πυροδοτηθεί ρήξη μεταξύ των διαφόρων θρησκευτικών δογμάτων των Αράβων και ενόσω αυτοί θα αντιμάχονται μεταξύ τους, θα επιτυγχάνονταν η ασφάλεια του Ισραήλ και η εδραιοποίησή του ως κυρίαρχο κράτος στην Μέση Ανατολή. Το αποτέλεσμα αυτού του σχεδιασμού το βλέπουμε σήμερα, μετά από περίπου τρεις δεκαετίες, να είναι σε πλήρη εξέλιξη. Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι στο σχέδιο Oded Yinon, υπήρχε ειδική μνεία όπου διευκρινιζόταν ότι είναι υψίστης σημασίας η εμβόλιμη χρήση των Κούρδων για να διασπαστούν οι γειτονικές χώρες του Ισραήλ, με την λογική του «διαίρει και βασίλευε».

Οι Ισραηλινοί για να επικυρώσουν και να δικαιολογήσουν την στρατηγική συμμαχία τους με τους Κούρδους μεταχειρίστηκαν ακόμη και ακαδημαϊκές μελέτες, πείθοντας έτσι και την κοινή γνώμη. Το Hebrew University σε έρευνά του κατέληγε ότι οι Εβραίοι ομοιάζουν περισσότερο με τους Κούρδους. Στα μάτια του Ισραήλ, οι Κούρδοι είναι μια μέτρια δύναμη η οποία δεν έχει εφαρμόσει αντι-ισραηλινή ρητορική, και δεν έχουν έρθει ποτέ σε σοβαρή αντιπαράθεση μαζί τους.

Ειδικά την τελευταία δεκαετία αλλά και παλαιότερα, υπάρχουν πολλές και αδιάσειστες αποδείξεις για την ισραηλοκουρδική συνεργασία. Η συνεχής προμήθεια στρατιωτικής υλικοτεχνικής βοήθειας κυρίως μέσω των ΗΠΑ προς τους Κούρδους (άρθρο) είναι ένα πρώτο αδιαμφισβήτητο στοιχείο. Το δεύτερο είναι οι συχνές αναφορές στον διεθνή τύπο για την στρατιωτική εκπαίδευση των Κούρδων αλλά και την στρατολόγησή τους από τις μυστικές υπηρεσίες. Η Washington Post σε άρθρο της το 2013 ανέφερε, ότι η Τουρκία αποκάλυψε στις Ιρανικές μυστικές υπηρεσίες ένα δίκτυο Ισραηλινών πρακτόρων εντός του Ιράν, δέκα εκ των οποίων ήταν Κούρδοι οι οποίοι διασυνδέθηκαν με την Μοσάντ εντός της Τουρκίας. Το δίκτυο αυτό εργαζόταν στην συλλογή πληροφοριών εντός του Ιράν, ενώ παρόμοια δίκτυα στήθηκαν στο Ιράκ και την Συρία, όπου οι Κούρδοι ήταν κατά κάποιο τρόπο τα μάτια των Ισραηλινών στις εν λόγω χώρες. Αυτό επιβεβαιώθηκε και από την Le Figaro η οποία το 2012 αποκάλυψε ότι πράκτορες του Ισραήλ στρατολογούσαν και εκπαίδευαν ιρανούς αντιφρονούντες σε μυστικές κουρδικές βάσεις εντός του Ιράκ.

Σχέσεις Ισραήλ με τους Τούρκους

Η Τουρκία, με επικεφαλής τον Ερντογάν, είναι απίθανο να αλλάξει την εχθρική στάση της έναντι του Ισραήλ. Ειδικά από τότε που αποφάσισε να κάνει πράξη τα νέο-οθωμανικά του σχέδια για να αναδειχθεί σε ηγέτιδα περιφερειακή δύναμη στον αραβικό-μουσουλμανικό κόσμο.

Οι σχέσεις λοιπόν Ισραήλ-Τουρκίας μετεξελίσσονται σταδιακά σε σχέσεις βαριάς αντιπαλότητας. Χαρακτηριστική ήταν η σφοδρή αντιπαράθεση με φόντο την απόβαση Ισραηλινών κομάντος στο πλοίο Μαβί Μαρμαρά, το οποίο προσπαθούσε να σπάσει τον αποκλεισμό της Γάζας, τον Μάιο του 2010. Ο Ερντογάν δεν διστάζει να αποκαλεί το Ισραήλ «κατοχικό κράτος που καταφεύγει σε πρακτικές τρόμου» και «κράτος – τρομοκράτη που σκοτώνει παιδιά». Ακόμη και η κοινή γνώμη των Τούρκων τείνει να αποκτήσει τις ίδιες απόψεις για το Ισραήλ. Σε δημοσκόπηση του Πανεπιστημίου Καντίρ Χας, τον Ιούνιο του 2018, το 26,7% ήταν θετικό στην ομαλοποίηση των σχέσεων με το Ισραήλ, ενώ το 56,3% ήταν είναι αρνητικό.

Η όξυνση των ισραηλοτουρικών σχέσεων ασφαλώς επηρεάζεται από το κουρδικό ζήτημα, αλλά και από τους ενεργειακούς σχεδιασμούς στη λεκάνη της Λεβαντίνης, η οποία αποτελεί το μήλον της έριδος, και ο παρόν σχεδιασμός των ΗΠΑ-Ισραήλ παραγκωνίζει την Τουρκία όπως εξηγήσαμε αναλυτικά σε προηγούμενο άρθρο μας και θα σχολιαστεί και παρακάτω.

Ακόμη και η στροφή της Τουρκίας προς την Ρωσία έχει σχέση με την έντονη δυσαρέσκειά της σε σχέση με το κουρδικό. Η Τουρκία χρησιμοποίησε το αρχικό άνοιγμά της προς τη Ρωσία ως απειλή-μπλόφα έναντι των ΗΠΑ, με την ελπίδα ότι η Ουάσινγκτον δεν θα θυσιάζε τις σχέσεις με την Τουρκία για τους Κούρδους, αλλά τελικά αυτό είχε το αντίθετο αποτέλεσμα. Η Τουρκία βρέθηκε στην αγκαλιά της Ρωσίας με την παραγγελία των S-400 και οι ΗΠΑ-Ισραήλ ενίσχυσαν ακόμη περισσότερο τους δεσμούς και την υποστήριξή στους Κούρδους.

Η σημασία των Κούρδων

Η Ουάσιγκτον, το Τελ Αβίβ αλλά και η Μόσχα αναγνωρίζουν τη σημασία των Κούρδων στη Μέση Ανατολή. Οι Κούρδοι πλέον λειτουργούν ως προπέτασμα-φράγμα που επιβραδύνει-ελέγχει την εισροή ισλαμιστών με τη δημιουργία μιας ουδέτερης ζώνης. Ταυτόχρονα, το φράγμα αυτό κρατά τους Τούρκους μακριά από το Ισραήλ. Οι Κούρδοι έχουν εξελιχθεί σε μια αξιόπιστη και εκπαιδευμένη στρατιωτική δύναμη με επιτυχίες έναντι του «ισλαμικού κράτους» και της Τουρκίας. Είναι μια αυξανόμενα σταθεροποιητική-αποτρεπτική δύναμη στην ασταθή Μέση Ανατολή, ειδικά μετά την κατάρρευση της Συρίας και του Ιράκ. Η συμμαχία με τους Κούρδους είναι μια φυσική συμμαχία μεταξύ μη αραβικών λαών στην περιοχή.

Περιοχή Ροτζάβα (Δυτικό Κουρδιστάν με πράσινο) και περιοχή Μπασούρ (Νότιο Κουρδιστάν με κόκκινο)

Οι Κούρδοι ελέγχουν ήδη αρκετά εδάφη. Στη Συρία, ελέγχουν τα εδάφη στα βόρεια της χώρας (Ροτζάβα, δυτικό Κουρδιστάν). Στο Ιράκ ελέγχουν το βόρειο τμήμα της χώρας (Μπασούρ, Νότιο Κουρδιστάν). Στην Τουρκία, οι Κούρδοι αποτελούν το 20% του πληθυσμού με την συντριπτική πλειοψηφία στα ανατολικά. Οι Κούρδοι επίσης ελέγχουν τα μεγάλα κοιτάσματα πετρελαίου των ως άνω περιοχών, με τις ευλογίες ΗΠΑ-Ισραήλ, οι οποίοι κτίζουν μεθοδικά τις προϋποθέσεις για την ανεξαρτησία και την εγκαθίδρυση του Κουρδιστάν.

Το Μεγάλο Κουρδιστάν

Οι παραπάνω σχεδιασμοί επιβεβαιώνονται σε άρθρο της Jerusalem Post όπου αναφέρει ότι «αυτήν την στιγμή, γύρω από την Βόρεια Συρία διαδραματίζεται ένα τεράστιο παιχνίδι ανάμεσα σε ΗΠΑ και Τουρκία με διακύβευμα επίσημα, την περίφημη και πολυδιαφημισμένη ζώνη ασφαλείας, ανεπίσημα όμως παίζεται το μέλλον των Κούρδων, τους οποίους θέλουν να ‘σφαγιάσουν’ με την ησυχία τους χωρίς την παρουσία Αμερικανών, οι νέο-οθωμανοί Τούρκοι».

Η ομπρέλα Κρήτης-Κύπρου-Κουρδιστάν

Όπως οι Κούρδοι έγιναν εργαλείο των Ισραηλινών για δημιουργία ουδέτερης ζώνης μεταξύ τους και της Τουρκίας – Συρίας, κάτι παρόμοιο επιχειρείται ήδη στην περιοχή μεταξύ Κρήτης και Κύπρου. Η δημιουργία δηλαδή μιας «ομπρέλας», ενός ισχυρού νοητού «αναχώματος» στην Τουρκία, αποτελούμενο από την Κρήτη, την Κύπρο και την Βόρεια Συρία – Κουρδιστάν. Με αυτήν την μεθόδευση, η Τουρκία θα αποκλειστεί τελείως από την Αν. Μεσόγειο, τα κοιτάσματα και τον σχεδιασμό του EastMed που ούτως ή άλλως δεν εμπίπτουν στην δικαιοδοσία της αλλά παρά ταύτα τα εποφθαλμιά.

Δε είναι τυχαίο ότι σε άρθρο του εβραϊκού think tank (του Κέντρου Στρατηγικών Ερευνών BESA, Begin Sadat Center for Strategic Studies) που επηρεάζει την Ισραηλινή εξωτερική πολιτική ο αναλυτής Dmitri Shufutinsky έγραφε:
«Δεδομένης της αυξανόμενης παρέμβασης και επιρροής της Άγκυρας στη Μέση Ανατολή και την ανατολική Μεσόγειο, είναι απαραίτητο να οικοδομηθεί και να ενισχυθεί ένας πολυμερής μηχανισμός μεταξύ των πλέον κρατών της περιοχής και των «κρατιδίων» που πλήττονται από τα επεκτατικά σχέδια της Άγκυρας, για να τη συγκρατήσουν.

Οι ΗΠΑ παρέχουν ήδη σημαντική υποστήριξη τόσο στους Κούρδους της Συρίας όσο και στον αναδυόμενο «Ιστορικό Άξονα» Ελλάδας – Ισραήλ – Κυπριακής Δημοκρατίας. Οι Κούρδοι, και ο προαναφερθείς συνασπισμός της Ανατολικής Μεσογείου [σσ. Ελλάδα-Ισραήλ-Κύπρος], έχουν κοινό συμφέρον να αμφισβητήσουν τις ηγεμονικές φιλοδοξίες του Ερντογάν και να προστατεύσουν την κυριαρχία τους. Αυτοί οι παράγοντες – ίσως με καθοδήγηση από την Ουάσινγκτον – πρέπει να σφυρηλατήσουν ένα συνεκτικό σχέδιο και να κάνουν ό,τι πρέπει για να υλοποιηθεί.»

Ενώ ο ίδιος αναλυτής αλλού ανέφερε ότι: «Το θέμα της εκμετάλλευσης των αποθεμάτων φυσικού αερίου της Κύπρου είναι κρίσιμο για τα οικονομικά και διπλωματικά συμφέροντα του Ισραήλ τις επόμενες δεκαετίες και πρέπει να προστατεύεται με κάθε κόστος.»

Proxy war Ελλάδας-Τουρκίας

Για να επιτευχθεί η δημιουργία αυτής της «ομπρέλας», το Ισραήλ πιθανότατα θα επιχειρήσει να μας εμπλέξει σε ένα proxy war, όπου θα βρεθούμε αμυνόμενοι έναντι της Τουρκίας. Ο σκοπός θα είναι να την αποδυναμώσει και να την αποσταθεροποιήσει με μια διένεξη, η οποία θα είναι αμφιβόλου αποτελέσματος και μεγάλης επικινδυνότητας και για τις δυο χώρες, ειδικά εάν είναι παρατεταμένη. Μέσα από αυτήν την διένεξη, από την οποία θα απέχει το Ισραήλ, θα αναδειχτεί το ίδιο ως κύριος παράγοντας-ρυθμιστής σταθερότητας της περιοχής που θα καθορίσει τους όρους διαχείρισης των κοιτασμάτων και της διάθεσής τους στην Ευρώπη. Για να το επιτύχει αυτό το Ισραήλ έμμεσα θα εξαναγκάσει την Τουρκία να κινηθεί εναντίον της Ελλάδας, σε χρόνο που εκείνο θα κρίνει κατάλληλο. Οι Τούρκοι παρότι ήδη έχουν δηλώσει ξεκάθαρα τις βλέψεις τους, δεν είναι ακόμη έτοιμοι να το πράξουν (άρθρο).

Μετά το πραξικόπημα ο Ρ.Τ.Ερντογάν έχει αποκτήσει φοβίες για την ζωή του και είναι περισσότερο καχύποπτος από ποτέ. Γνωρίζει ότι διακινδυνεύει πολλά, ότι παίζει το κεφάλι του κυριολεκτικά, για αυτό και προσπαθεί να μειώσει όσο μπορεί τις ελληνικές αντιδράσεις με τις συνεπακόλουθες τουρκικές απώλειες που θα φέρουν την τουρκική κοινή γνώμη εναντίον του. Αν επιχειρήσει κάτι, αυτό θα γίνει με μεθοδικότητα και σχεδιασμό ώστε να ελαχιστοποιηθούν οι απώλειες εκατέρωθεν που νομοτελειακά θα οδηγούσαν σε αντίποινα, περιορίζοντας το ενδεχόμενο για μια ελληνοτουρκική διένεξη ευρείας κλίμακας. Επειδή το Τελ Αβίβ είναι εις γνώση αυτού του δεδομένου, αλλά επιδιώκει να αποσταθεροποιήσει την Τουρκία, θα την ωθήσει στο απονενοημένο έναντι της Ελλάδας, πριν καταφέρει να εξοπλιστεί κατάλληλα με τα μεγαλόπνοα προγράμματά της (σσ. S400, μαχητικά αεροπλάνα 5ης γενιάς, αεροπλανοφόρο Anadolu κα), πράγμα που αυξάνει τον βαθμό επικινδυνότητας για την Τουρκία.

Οι ενέργειες των Ισραηλινών με την εγκατάσταση του Ραντάρ τους στην Κρήτη, ενώ σχεδόν ταυτόχρονα τα εβραϊκά think tank προτείνουν την παράλληλη κάλυψή του με ισραηλινά αντιπυραυλικά-αντιαεροπορικά συστήματα (άρθρο), ήδη καλλιεργούν ένα κλίμα παροξυσμού και ψυχολογικής πίεσης στους Τούρκους για να επιταχύνουν τις αποφάσεις και ενέργειές τους. Επίσης, το περιβόητο νομοσχέδιο Ρούμπιο-Μενέντεζ, που είναι ένα ακόμη «κόκκινο πανί» για τον Ερντογάν, αλλά και η επίσκεψη του φιλοϊσραηλινού γερουσιαστή Μενέντεζ στην Ελλάδα, είναι ενέργειες που ανήκουν στην καλλιέργεια του ίδιου κλίματος.

Με το εν λόγω νομοσχέδιο, η Αμερική άνοιξε για πρώτη φορά το θέμα των τουρκικών παραβιάσεων στο Αιγαίο, ενώ ένα χρόνο πριν, το ίδιο το ΝΑΤΟ ανέστειλε τις πτήσεις των ιπτάμενων ραντάρ AWACS κλείνοντας τα μάτια του στο Αιγαίο. Επομένως, εύλογα προκύπτει το συμπέρασμα ότι το νομοσχέδιο είχε άλλους σκοπούς, όπως εξηγήθηκε πριν.

Η αντίδραση των Τούρκων στην εγκατάσταση του ισραηλινού Ραντάρ στην Κρήτη ήταν κάτι παραπάνω από άμεση, με δημοσίευμα του αναλυτή Τουράν Ογούζ στη YeniSafak ο οποίος προτείνει πρώτα η Άγκυρα να εξακριβώσει εάν η είδηση της εγκατάστασης του Ραντάρ είναι μπλόφα ή όχι, διαφορετικά «εάν το Ισραήλ το παραδεχτεί, θα φανεί για πρώτη φορά ότι είναι μέρος ενός σχεδίου που στόχο έχει να απειλήσει την Τουρκία στο Αιγαίο και η Τουρκία θα πρέπει να απαντήσει!». Η αντίδραση αυτή αποδεικνύει από μόνη της ότι η Τουρκία όντως δέχεται έντονη πίεση.

Ας επισημανθεί επίσης ότι η εγκατάσταση του Ραντάρ, ίσως να έχει και έναν επιπλέον στόχο. Αποσκοπεί στο να περιοριστεί η επεκτατικότητα της γείτονος σε νησιά του Αν. Αιγαίου στρέφοντάς την προς τα εκεί, αντί της Αν. Μεσογείου! Σαν αποτρεπτικός παράγοντας δηλαδή, γνωρίζοντας το Τελ Αβίβ εκ προοιμίου ότι η Τουρκία θα κινηθεί εχθρικά και στα δύο αυτά μέτωπα, με κύριο στόχο βέβαια την περιοχή μεταξύ Κρήτης-Κύπρου (άρθρο). Είναι πιθανό σύντομα να ξεκινήσει η παραφιλολογία στα εγχώρια ΜΜΕ, σχετικά με την ελληνοϊσραηλινή συνεργασία, παρουσιάζοντάς της ως την πανάκεια για τα προβλήματά μας. Η αποδοχή από την κοινή γνώμη της ιδέας της εγκατάστασης του Ραντάρ για την ασφάλειά μας, και ενδεχομένως και των αντιπυραυλικών-αντιαεροπορικών συστημάτων, που στην ουσία θα είναι μια νέα στρατιωτική βάση εβραϊκών συμφερόντων στην επικράτειά μας, θα δρομολογήσει πιθανότατα τις προαναφερθείσες εξελίξεις. Όσον αφορά για τον σχεδιασμό σχετικά με την Κύπρο, έχει ήδη αναφερθεί σε προηγούμενο άρθρο.

Συμπεράσματα

Η δημιουργία της ομπρέλας Κρήτης-Κύπρου-Κουρδιστάν, αποτελεί στόχο άμεσης υλοποίησης για το Ισραήλ που επιδιώκει να αποκόψει τελείως την Τουρκία από την Αν. Μεσόγειο, και να την υποδαυλίσει, στήνοντας ένα «ανάχωμα» που να την κρατά σε απόσταση. Η Ελλάδα πλέον αποδυναμωμένη με τις άκρως ενδοτικές κυβερνήσεις της, βρίσκεται στο μάτι του ενεργειακού κυκλώνα της Αν. Μεσογείου και κινδυνεύει άμεσα η εθνική της ασφάλεια. Οι τρόποι αντίδρασης -που δεν θα αναλυθούν εδώ- είναι πολλοί, και τα εργαλεία ακόμη περισσότερα, εάν και εφόσον υπάρχει η πολιτική βούληση, ώστε το ζοφερά προδιαγεγραμμένο σκηνικό, να μετατραπεί σε δυναμική για ένα πολύ καλύτερο μέλλον.

Διαβάστε επίσης:
Γιατί η Τουρκία θέλει πάση θυσία την περιοχή μεταξύ Κρήτης και Κύπρου; Ο κρυφός τους άσος που τρέμουν οι Ισραηλινοί (!)

iEpikaira

Πηγή: i-epikaira.blogspot.com

Γιατί η Τουρκία θέλει πάση θυσία την περιοχή μεταξύ Κρήτης και Κύπρου; Ο κρυφός τους άσσος που τρέμουν οι Ισραηλινοί (!)

Από

anixneuseis

May 5, 2019

Σε προηγούμενο άρθρο έχουμε αναφερθεί στις βλέψεις της Τουρκίας για την περιοχή μεταξύ Κρήτης και Κύπρου. Ένας κύριος λόγος είναι ότι με αυτήν την “προσάρτηση” ευελπιστούν να αποκτήσουν θαλάσσιο σύνορο με την Αίγυπτο και να αυξήσουν την ΑΟΖ τους κατά περίπου 100.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα με την συνεπακόλουθη συμμετοχή στην ανόρυξη του υποθαλάσσιου πλούτου της περιοχής. Αλλά είναι μόνο αυτός ο λόγος που επιθυμούν διακαώς την συγκεκριμένη περιοχή;

Το παρόν άρθρο μπορεί να θεωρηθεί και ως συνέχεια από εδώ:
Proxy War Ελλάδας-Τουρκίας και το τόξο Κρήτης-Κύπρου-Κουρδιστάν (!)

Τουρκική ΑΟΖ με ή χωρίς το Καστελόριζο

Όπως έχει ήδη αναφερθεί παλαιότερα, το επιπλέον κέρδος τους θα είναι ότι με αυτο τον τροπο θα μπορούν να επηρεάσουν την διέλευση του EastMed. Πράγμα που το Ισραήλ θέλει να αποφύγει πάση θυσία, για να τον ελέγχει εξολοκλήρου, με σκοπό να διοχετεύσει μέσω αυτού εκτός του Κυπριακού-Ισραηλινού αερίου της περιοχής, και το Καταριανό υγροποιημένο φυσικό αέριο LNG, στην Ευρώπη. Σημειωτέον, το Κατάρ είναι ο μεγαλύτερος εξαγωγέας LNG παγκοσμίως, το οποίο εύκολα μεταφέρεται με LNG Carriers μέσω θαλάσσης.

Ο EastMed σε περίπτωση που η Ιταλία δεν συμφωνήσει ενδέχεται να ενωθεί με τον Ionian Andriatic Pipline (IAP)

Το Τουρκικό πλεονέκτημα

Σε αυτό το σημείο όμως είναι που οι Τούρκοι έχουν ένα τεράστιο πλεονέκτημα έναντι των Ισραηλινών, αφού διατηρούν στενές σχέσεις με το Κατάρ, λόγω των κοινών δεσμών με την Μουσουλμανική Αδελφότητα, των εξοπλιστικών προγραμμάτων του Κατάρ με τουρκικά όπλα που είναι εν εξελίξει, αλλά και την βάση των Τούρκων στο Κατάρ με δύναμη περίπου 250 μόνιμα εγκατεστημένων στρατιωτικών (άρθρο).

Ο κρυφός άσσος της Τουρκίας που παρακάμπτει το Ισραήλ

Γι’ αυτόν τον λόγο η Τουρκία κατασκευάζοντας έναν νέο αγωγό που θα ξεκινά από την περιοχή μεταξύ Κρήτης και Κύπρου, εάν και εφόσον την “προσαρτήσουν” με τους τρόπους που εξηγήσαμε σε προηγούμενο άρθρο, θα διοχετεύσουν και το φυσικό αέριο της περιοχής αυτής, αλλά και το Καταριανό LNG το οποίο θα επαναεριοποιείται με πλωτό τερματικό σταθμό (FSRU). Οπότε με αυτή τη μεθόδευση ακυρώνουν την διέλευση του EastMed από την νέα τους διευρυμένη υφαλοκρηπίδα, παραγκωνίζουν και παρακάμπτουν τελείως το Ισραήλ και γίνονται οι κύριοι πάροχοι φυσικού αερίου στην Ευρώπη. Έτσι εγκλωβίζουν τους Ισραηλινούς αντί να επιτρέψουν το σοβαρό ενδεχόμενο να εγκλωβιστούν οι ίδιοι από αυτούς.

Η Δαμόκλειος σπάθη

Η μόνη αρνητική εξέλιξη -διόλου ασήμαντη (!)- για τους Τούρκους σε αυτό το ενδεχόμενο είναι ότι τότε τα συμφέροντά τους θα είναι σε ευθεία αντιπαράθεση με αυτά των Ρώσων, μιας και οι δεύτεροι έχουν προς το παρόν το μονοπώλιο στην παροχή φυσικού αερίου στην Ευρώπη.

Για την πτωχή πλην τίμια Ελλάς… ούτε λόγος. Οι άκρως ενδοτικές, ανθελληνικές κυβερνήσεις, την έχουν καταντήσει έρμαιο των εξελίξεων, τη στιγμή που η ισχυρή παρουσία μας στην περιοχή, η οποία παρεμπιπτόντως μας ανοίκει (sic), θα μας καθιστούσε ενεργειακό κόμβο υψίστης σημασίας και κύριο γεωπολιτικό παίχτη στην ευρύτερη περιοχή για τις επόμενες δεκαετίες.

iEpikaira

Πηγή: i-epikaira.blogspot.com/

Οι S-400, οι Κούρδοι, η Κύπρος και η Ελλάδα

Από

anixneuseis

May 5, 2019

του Σάββα Καλεντερίδη

Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, στην Τουρκία δημοσιεύονται ειδήσεις και άρθρα σύμφωνα με τα οποία ο πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν και ο υπουργός Άμυνας Χουλουσί Ακάρ κάνουν δηλώσεις και αναφέρονται στις επαφές που κάνουν με τις ΗΠΑ, προσπαθώντας να βρουν λύση στο θέμα των ρωσικών πυραύλων S-400.

Συγκεκριμένα, ο Γιουτζέλ Καγιάογλου μεταφέρει στη φιλοκυβερνητική εφημερίδα «Türkiye» αναφορά που έκανε ο Ερντογάν στους επιτελείς της Κεντρικής Επιτροπής του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης.

Σύμφωνα με τον αρθρογράφο, ο Ερντογάν είπε: «Πρότεινα στον Τραμπ τη δημιουργία μιας κοινής επιτροπής ΗΠΑ-Τουρκίας που θα εξετάσει το θέμα των S-400, στην οποία θα συμμετέχει και ένας εκπρόσωπος του ΝΑΤΟ».

Μάλιστα, πηγές του AKP αναφέρουν ότι ο Τραμπ είδε με καλό μάτι την πρόταση του Ερντογάν, κάτι που όμως δεν είδαμε να αντικατοπτρίζεται στην ανακοίνωση του Λευκού Οίκου, που εκδόθηκε τρεις ώρες μετά την ανακοίνωση της τουρκικής Προεδρίας, η οποία έκανε αναφορά στο θέμα της κοινής επιτροπής ενώ η αμερικανική όχι.

Οι ίδιες πηγές του AKP μιλούν για αρνητικό κλίμα σε ένα τμήμα της διοίκησης των ΗΠΑ απέναντι στην πρόταση Ερντογάν.

Ο Ερντογάν στην Κεντρική Επιτροπή του AKP ανέφερε ότι αμέσως μετά την τηλεφωνική συνομιλία που είχε με τον Τραμπ, επικοινώνησε και με τον πρόεδρο της Ρωσίας Βλαντίμιρ Πούτιν, τον οποίο ενημέρωσε για τα όσα διαμείφθηκαν με τον ομόλογό του των ΗΠΑ. Συγκεκριμένα του εξήγησε την πρότασή του για την δημιουργία της κοινής επιτροπής.

Το ίδιο ενδιαφέρουσες ήταν και οι αποκαλύψεις που έκανε ο υπουργός Άμυνας Χουλουσί Ακάρ μιλώντας σε δημοσιογράφο του NTV, στην Έκθεση Αμυντικού Υλικού IDEF 2019, που έγινε στην Κωνσταντινούπολη. Ο Ακάρ ανέφερε ότι στις επαφές που έκανε με τον ειδικό διπλωματικό αντιπρόσωπο των ΗΠΑ για το θέμα της Συρίας, πρέσβη Τζέιμς Τζέφρι, ο οποίος επισκέφθηκε την Άγκυρα, ζήτησε από τις ΗΠΑ στη ζώνη ασφαλείας που θα δημιουργηθεί στη Συρία να μην υπάρχουν μέλη των Μονάδων Προστασίας του Λαού (YPG) σε απόσταση 30-40 χλμ από τα σύνορα της Τουρκίας, και τον έλεγχο της ζώνης να τον έχουν οι τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις, σε συνεργασία με δυνάμεις των ΗΠΑ.

Επίσης ο Ακάρ είπε ότι μετέφερε στον Αμερικανό διπλωμάτη τη δυσαρέσκεια της Τουρκίας για τη συνεχιζόμενη συνεργασία των ΗΠΑ με τους Κούρδους της Συρίας.

Όσον αφορά τα F-35, ο Ακάρ είπε ότι δεν είναι δυνατόν να αποβληθεί η Τουρκία από την ομάδα των εννέα κρατών που συμμετέχουν στο πρόγραμμα παραγωγής τους, τονίζοντας ότι δεν υπάρχει στη συμφωνία άρθρο που να λέει «αν πάρετε τους S-400 αποβάλλεστε από την ομάδα».

Ο Τούρκος υπουργός υπενθύμισε ότι αυτήν τη στιγμή υπάρχουν πιλότοι και τεχνικοί που εκπαιδεύονται στις ΗΠΑ, καθώς και ότι έχουν παραδοθεί μέχρι στιγμής τέσσερα αεροσκάφη F-35 στην Τουρκία, τα οποία τα χρησιμοποιούν οι Τούρκοι πιλότοι και τεχνικοί στις ΗΠΑ για την εκπαίδευσή τους. Μάλιστα είπε ότι αναμένει τον Νοέμβριο να παραδοθούν αεροσκάφη F-35 και να μεταφερθούν στη Μαλάτεια, όπου όλα είναι έτοιμα για την υποδοχή τους.

Αναφερόμενος δε στο… καυτό θέμα, είπε: «Αυτό που λέμε εμείς είναι ότι τα F-35 δεν θα επηρεαστούν από τους S-400 που θα παραλάβει η Τουρκία. Έχουμε πάρει όλα τα απαραίτητα μέτρα και είμαστε έτοιμοι να πάρουμε κι άλλα. Εμείς τους λέμε, αν έχετε κάποια πρόταση για το θέμα, εμείς θα πάρουμε τα μέτρα μας για να σας ικανοποιήσουμε».

Τέλος, σε ερώτηση αν οι S-400 τεθούν σε αποθήκευση ή εγκατασταθούν σε άλλη χώρα, ο Ακάρ είπε: «Ας αφήσουμε τα σενάρια. Έχουμε με τη Ρωσία μια συμφωνία η οποία έχει συγκεκριμένα άρθρα, και με βάση αυτά κινούμαστε. Επίσης εξετάζουμε και την πρόταση που μας έκαναν οι ΗΠΑ τον Μάρτιο του 2019 για να πάρουμε τους Patriot. Η πρόταση αυτή είναι καλύτερη από τις προηγούμενες και εξετάζεται από τους αρμοδίους».

Ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, η κρατική εταιρεία αμυντικών συστημάτων της Ρωσίας Rostec εξέδωσε ανακοίνωση σύμφωνα με την οποία «Η Τουρκία υφίσταται ασφυκτικές πιέσεις για τους S-400, κρατώντας όμως μια αποφασιστική στάση».

Ο δε διευθύνων σύμβουλος της Rostec Σεργκέι Τσεμέζοφ, δήλωσε: «Εάν η Τουρκία θέλει να πάρει ρωσικά αεροσκάφη τύπου Su-57, εμείς είμαστε έτοιμοι να συνεργαστούμε στο θέμα αυτό. Όσον αφορά τους S-400, θα έχει ολοκληρωθεί η παράδοσή τους μέχρι το τέλος του 2019».

Ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, μια είδηση της τελευταίας στιγμής έφθασε στην Τουρκία την Παρασκευή. Κατά την τελετή παράδοσης-παραλαβής της Διοίκησης στο Στρατηγείου του ΝΑΤΟ (Supreme Headquarters Allied Powers Europe – SHAPE), οι Τούρκοι αξιωματικοί και διπλωμάτες αποχώρησαν διαμαρτυρόμενοι για την πρόσκληση των Ελλήνων της Κύπρου στην τελετή.

Με την είδηση αυτή να περάσουμε στις συνέπειες που θα έχει για την Κύπρο και την Ελλάδα πιθανή παραλαβή των S-400 από την Τουρκία. Σύμφωνα με τον διπλωμάτη Σιουκρού Ελεκντάγ, οι ΗΠΑ θα αναγκάσουν την Τουρκία να αποχωρήσει από το ΝΑΤΟ και την ίδια μέρα θα κάνουν μέλος του ΝΑΤΟ την Κυπριακή Δημοκρατία.

Μάλλον η πρόσκληση των εκπροσώπων της Κυπριακής Δημοκρατίας στην τελετή παράδοσης-παραλαβής στο SHAPE, που προκάλεσε την επεισοδιακή αποχώρηση των Τούρκων επισήμων, να ήταν ίσως το πιο δυνατό μήνυμα που έδωσαν οι ΗΠΑ, μέσω του ΝΑΤΟ, στην Τουρκία.

Επίσης, να τονίσουμε ότι ο Ελεκντάγ προειδοποιεί την Τουρκία ότι αν αποχωρήσει από το ΝΑΤΟ, αυτό θα οδηγήσει στην επιδείνωση των σχέσεών της και με την ΕΕ, αφού οι περισσότερες από τις 28 χώρες μέλη του ΝΑΤΟ είναι μέλη της ΕΕ.

Τι σημαίνει αυτό; Ότι η Ελλάδα και η Κύπρος θα πρέπει να εργάζονται από τώρα σε τρία βασικά σενάρια.

Το ένα είναι να δεχτούν οι ΗΠΑ να παραλάβει η Τουρκία τους S-400 υπό τον όρο να τους αποθηκεύσει ή να τους στείλει σε άλλη χώρα.
Το δεύτερο είναι να μην τους παραλάβει καθόλου, παίρνοντας ανταλλάγματα από τις ΗΠΑ στο θέμα των Κούρδων και ίσως στην Κύπρο και την Ελλάδα.
Το τρίτο είναι να τους παραλάβει χωρίς καμία συμφωνία με τις ΗΠΑ, εξέλιξη που θα την οδηγήσει εκτός ΝΑΤΟ και σε ακόμα πιο στενή συνεργασία με τη Ρωσία σε όλους τους τομείς.

Και τα τρία σενάρια έχουν πολλή δουλειά, με εκατοντάδες παραμέτρους, που πρέπει να ακονίσουν πολύ το μυαλό τους οι Έλληνες επιτελείς και διπλωμάτες για να τα επεξεργαστούν και να μη βρεθούμε άλλη μια φορά απροετοίμαστοι.

pontos-news.gr

Περί στρατηγικής

Από

anixneuseis

May 5, 2019

Posted on 05/05/2019

Του Παναγιώτη Ήφαιστου*

Οι συγκυρίες επιτάσσουν σοβαρότητα ως προς το τι είναι στρατηγική. Δεν είναι κάποια υπεριπτάμενη σαπουνόφουσκα φαντασιόπληκτων και δεν προσφέρεται για τα περί καρέκλας επικοινωνιακά παίγνια. Αφορά μέσα και σκοπούς οι οποίοι όταν εξόφθαλμα δεν εκπληρώνονται στρατηγική δεν έχουμε. Οι σκοποί είναι τα ιεραρχημένα εθνικά συμφέροντα και στρατηγική είναι η χρήση των μέσων για την εκπλήρωση των σκοπών.

Πολύς δε λόγος τελευταία για συναντήσεις κορυφής συχνά χωρίς την παραμικρή σημασία, ιδιαίτερα όταν πουθενά δεν καταλήγουν. Πολύ περισσότερο όταν σε μια ιστορική στιγμή που λόγω καταιγιστικών εξελίξεων στην περιφέρειά μας εάν ήμασταν όρθιοι και ισχυροί θα μπορούσαμε να κατακτήσουμε αξιοζήλευτο ρόλο και θέση και να ενισχύσουμε την ασφάλειά μας. Ακόμη και οι υπό τις περιστάσεις πολύ φυσικές συγκλίσεις με χώρες όπως οι ΗΠΑ και το Ισραήλ ενδέχεται να έχουν αποτέλεσμα μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα όμως προσαρμοσμένο στην δική μας υποχωρητικότητα και τα αναρίθμητα πλέον αυτογκόλ.

Ιεραρχημένα εθνικά συμφέροντα

Χωρίς ιεραρχημένα εθνικά συμφέροντα ούτε σκοποί ούτε στρατηγική υπάρχει. Το ίδιο ισχύει εάν ετοιμοπόλεμες, καλά οργανωμένες και συχνά έξωθεν χρηματοδοτούμενες στρατιές εθνομηδενιστών ενοχοποιούν τις υψηλές έννοιες έθνος, εθνικό συμφέρον και εθνική ανεξαρτησία. Οι έσχατες λογικές από τις οποίες εμφορείται η πλειονότητα των πολιτών κάθε βιώσιμου κράτους και από τις οποίες δεσμεύονται οι εκάστοτε καθήμενοι στις καρέκλες εξουσίας, είναι η αυτοσυντήρηση – επιβίωση του κράτους και της κοινωνίας.

Στον ανταγωνιστικό κρατοκεντρικό κόσμο το κυριότερο νόμισμα είναι η ισχύς (Waltz).Εξ’ ου άμυνα, ασφάλεια και αξιόπιστη εθνική στρατηγική απαιτούν επαρκή κρατική ισχύ. Για όλα τα κράτη ισχύει η ίδια τυπολογία τόσο των ιεραρχήσεων των εθνικών συμφερόντων, όσο και των στρατηγικών μεθοδεύσεων εκπλήρωσής τους. Όσο δε αφορά στις εξωτερικές απειλές αφενός ορίζονται επακριβώς από τα κρατικά επιτελεία – όπως και τα μέσα που απαιτούνται για την αντιμετώπισής τους– και αφετέρου υπάρχουν κόκκινες γραμμές πέραν των οποίων αποκρούονται. Η «κόκκινη γραμμή» δεν είναι ποτέ θολή ή κατά βούληση προσδιορισμένη: «Βιώσιμο είναι εκείνο το κράτος το οποίο διαθέτει επαρκή ισχύ και αξιόπιστη στρατηγική να εφαρμόσει τις πρόνοιες του διεθνούς δικαίου για την Επικράτειά του» (HansMorgenthau).

Όσοι αερολογούν περί μεγαλόπνοης εθνικής στρατηγικής ας μας πουν που είναι τα θαλάσσια σύνορα στο Αιγαίο, ας μας πουν γιατί δεν εφαρμόζονται οι πρόνοιες του διεθνούς δικαίου και ας μας πουν γιατί αντί πλήρους εφαρμογής του Δικαίου της Θάλασσας επιδιδόμαστε σε στρατηγικό κρυφτούλι στο Ιόνιο που προγραμματικά καθιστούν το ελληνικό κράτος αναξιόπιστο. Ας μας πουν επίσης που είναι ο τουρκικός στρατός μισό αιώνα μετά την εισβολή στην Κύπρο, τι αξιώνει η Τουρκία στον Έβρο, τι αξιώνει η, καθισμένη πάνω σε ιστορικά ανέκδοτα, πλειονότητα του συνονθυλεύματος του κράτους των Σκοπίων και τι λένε ακόμη και νυν υπουργοί για τα θαλάσσιες οριοθετήσεις στο Αιγαίο και στο Καστελόριζο, συν βέβαια και για τις εκφράσεις θαυμασμού για τις «μακράς έκτασης ακτές της Τουρκίας».

Εσωτερική και εξωτερική ισχύς

Τα εθνικά συμφέροντα εκπληρώνονται όταν το κράτος είναι στρατιωτικά και διπλωματικά επαρκώς ισχυρό. Όταν επίσης διαθέτει άρτια κρατικά επιτελεία ανάλυσης, στάθμισης, εκτίμησης της κατάστασης ανά πάσα στιγμή, παραγωγής στρατηγικών σχεδίων και προσδιορισμού εναλλακτικών αποφάσεων ανάλογα με το πώς εξελίσσονται τα πράγματα. Συν βέβαια καταρτισμένη πολιτική ηγεσία που ξέρει τι είναι κανόνες εμπλοκής σε μια κρίση ή που ξέρει ότι υπάρχουν θαλάσσια σύνορα.

Στην ιεραρχημένη πυραμίδα των εθνικών συμφερόντων μέσα στην οποία τίποτα δεν είναι δευτερεύον ή ασήμαντο αλλά όλα είναι σημαντικά και συνδεδεμένα, ένας από τους πιο σημαντικούς παράγοντες είναι η θέση και ο ρόλος της χώρας στην κατανομή ισχύος στην περιφέρειά της. Αυτό σημαίνει πολλά. Μεταξύ άλλων, εσωτερική και εξωτερική εξισορρόπηση των απειλών. Εσωτερικούς, δηλαδή, συντελεστές ισχύος που συμπεριλαμβάνουν εθνική συσπείρωση, ακλόνητη φιλοπατρία και ετοιμότητα για κάθε θυσία αν κινδυνεύει η εθνική ανεξαρτησία και ισχυρές συμμαχίες.

Ισχυρές συμμαχίες δεν είναι οι συχνά ανούσιες και ασήμαντες συνάξεις ηγετών και οι αναμνηστικές φωτογραφίες. Συμμαχίες σημαίνει σκληρές συναλλαγές συμφερόντων στα πεδία της εθνικής ασφάλειας οι οποίες συνήθως γίνονται μέσα στα κλειστά και αθέατα «κουτιά της διπλωματίας». Συμμαχία με τις ΗΠΑ για παράδειγμα δεν συνεπάγεται τυφλή υπακοή εις βάρος των εθνικών συμφερόντων, όπως η μυστήρια εντολή να προσκληθεί ο Ερντογάν στην Αθήνα με σκοπό βραχυχρόνια διαχείριση των αμερικανοτουρκικών προβλημάτων, το ίδιο και με την συμφωνία των Πρεσπών.

Ένα λιγότερο ισχυρό κράτος που δε διαθέτει στρατηγική, γίνεται πιόνι των πιο ισχυρών κρατών και μάλιστα χωρίς καμιά διαπραγμάτευση ή αντάλλαγμα. Θα ήταν εξάλλου αστείο να ισχυριστεί κανείς το αντίθετο όταν ένας υπουργός άμυνας δηλώνει ότι οι Αμερικανοί του είπαν πως εμείς προτείναμε τις αβάστακτες και σύντομα δυσβάστακτες ρυθμίσεις με τα Σκόπια ή όταν ο υπουργός Εξωτερικών θυμωμένος παραιτείται και φεύγει από το Υπουργικό Συμβούλιο και ο Πρωθυπουργός που ήταν παρόν παραμένει απαθής. Αναξιοπιστία υπάρχει και τίποτα άλλο.

Συμμαχία, δηλαδή εξωτερική εξισορρόπηση των απειλών,προϋποθέτει συμφέρουσες συναλλαγές με τα πιο ισχυρά κράτη. Αυτό σημαίνει:

Πρώτον: Στις συμμαχίες δεν «ανήκεις» αλλά συμμετέχεις ισότιμα και συναλλάσσεσαι στην βάση των εθνικών συμφερόντων. Κριτήριο σου είναι κατ’ αρχήν ότι το ηγεμονικό κράτος δε σε θεωρεί αξιόπιστο σύμμαχο αλλά αντίθετα αναλώσιμο. Για να μη συμβεί αυτό, στις συνομιλίες μαζί του πρέπει να είσαι ακλόνητος στα ζητήματα έσχατων λογικών και εθνικής ασφάλειας.

Δεύτερον: Ως συναλλασσόμενος δεν υποχωρείς παρά μόνο εάν διασφαλίσεις συμφέρουσες, συμμετρικές και ισόρροπες σχέσεις. Σε όλα τα μέτωπα από το Αμερικανικό μέχρι το Ευρωπαϊκό και το Ρωσικό τίποτα δεν επιτεύχθηκε. Όσον δε αφορά τους «μεσογειακούς άξονες» το μέλλον τους συνδέεται με αυτή την στρατηγική ανυπαρξία.

Στρατηγική

Η στρατηγική δεν είναι υψηλή ή χαμηλή ή κάποια άλλη ρητορική κατασκευή αλλά σκέτη στρατηγική. Τουτέστιν, οι σκοποί του έθνους, τα μέσα που διαθέτει το κράτος και η εφαρμογή σχεδίων που επιτυγχάνουν το βέλτιστο συνδυασμό των μέσων για την εκπλήρωση των ιεραρχημένων εθνικών συμφερόντων. Στην προαναφερθείσα πυραμίδα αλληλένδετων ιεραρχήσεων η ισορροπία ισχύος στον τόπο και στον χρόνο είναι το σημαντικότερο ζήτημα. Χωρίς ισορροπία δυνάμεων δεν υπάρχει αποτροπή των απειλών. Εάν ο αντίπαλος επιτεθεί δεν υπάρχει δυνατότητα να τον αποκρούσεις ή και νικήσεις.

Μιλώντας για την εθνική στρατηγική, ακόμη, αστειάκια, χαριεντισμοί και άλλες κωμικοτραγικές εκδηλώσεις ηγετών μετράνε αρνητικά. Όπως σωστά γράφεται στην στρατηγική ανάλυση όταν ένας στρατιωτικός ή πολιτικός ηγέτης μιλά για την εθνική ασφάλεια και για τα εθνικά συμφέροντα, ακόμη και οι μορφασμοί του προσώπου μετράνε αρνητικά ή θετικά πάνω στην πλάστιγγα της στρατηγικής αξιοπιστίας ενός κράτους.

Ασυναρτησίες, αφέλειες, παιδισμοί και χαριεντισμοί πλήττουν την στρατηγική αξιοπιστία του κράτους. Πλήττεται δε ακόμη περισσότερο όταν ακούγονται θέσεις, δηλώσεις και ενέργειες που δείχνουν άγνοια και μάλιστα παντελή για την φυσιογνωμία του κρατοκεντρικού διεθνούς συστήματος και τις ανελέητες συγκρουσιακές λογικές που δημιουργούν συμπληγάδες μέσα στις οποίες ουκ ολίγα κράτη συνθλίβονται. Το ίδιο όταν οι ηγέτες ενός κράτους χορεύουν, χαριεντίζονται και στο όνομα κάποιας μυστήριας συναδελφοσύνης αγκαλιάζονται με θανάσιμα απειλητικούς αντιπάλους. Στα πεδία της εθνικής στρατηγικής χαμογελάς μόνο για να δείξεις «σιδερένια δόντια». Όταν στα στρατηγικά επιτελεία των ηγεμονικών κρατών ακούνε ένα ηγέτη να μιλά για «συναδελφοσύνη» στέλνουν το κράτος του στην Κλίνη του Προκρούστη των στρατηγικών παιγνίων.

Οικονομία, κοινωνία, φρόνημα

Μέριμνα και ευθύνη της Πολιτείας, επίσης, είναι η διαφύλαξη της κοινωνικής συνοχής και η νομιμοποιητική πολιτειακή διανεμητική δικαιοσύνη χωρίς την οποία το κράτος είναι προγραμματικά αναξιόπιστο και καταδικασμένο. Η κοινωνία για να στηρίζει τα στρατηγικά σχέδια απαιτείται να διαθέτει υψηλό φρόνημα και αυτό δεν συμβαδίζει με κυβερνήσεις που λειτουργούν ως εντολοδόχοι ξένων τεχνοκρατών, ξένων ηγετών ή ακόμη κερδοσκόπων και τοκογλύφων.

Η εθνική στρατηγική απαιτεί στρατηγική κουλτούρα στήριξης των εθνικών συμφερόντων και στερέωση πολιτικών δομών που καθιστούν τον πολίτη εντολέα μιας εντολοδόχου και ανακλητής πολιτικής εξουσίας. Πως όμως να ισχύει κάτι τέτοιο όταν καρεκλοκένταυροι χαρακτηρίζουν προσβλητικά την κοινωνία «μάζα» και τους πολίτες όταν συναθροίζονται ήρεμα, ψύχραιμα, πατριωτικά και ειρηνικά ως ετερόκλητο όχλο και φασίστες.

Ούτε βέβαια μπορεί να υπάρξει στρατηγική όταν αντί των κρατικών επιτελείων που προαναφέρθηκαν κύριος σύμβουλος των κυβερνήσεων είναι φορείς ιδιωτικών οργανισμών προτάσεων πολιτικής, με πλήθος έξωθεν διασυνδέσεων. Οργανισμών που στο παρελθόν έπεσαν έξω πλήρως για κρίσιμα ζητήματα όπως η αποτρεπτική στρατηγική. Το κράτος και η εκάστοτε κυβέρνηση η οποία είναι επικεφαλής των θεσμών και των ειδικών υπηρεσιών απαιτείται να προστατεύει τους πολίτες από τα αναρίθμητα «μη» κυβερνητικά εργαλεία ανακατανομών ισχύος, ιδιαίτερα όταν οι κινητήριες δυνάμεις είναι εξωτερικές.

Ασφαλώς, το ζήτημα της εθνικής στρατηγικής δεν μπορεί να εξαντληθεί σε ένα σύντομο κείμενο. Προστίθεται όμως ότι εθνομηδενισμός και στρατηγική είναι ασύμβατα και εχθρικά. Στα θεμέλια της στρατηγικής είναι η κοινωνία και η κοινωνία διαθέτει εθνικά κοσμοθεωρητικά θέσφατα, εθνικό πολιτισμό και εθνικές πολιτικές παραδόσεις. Η Ελλάδα ως προς τούτο είναι προνομιούχα γιατί είναι κληρονόμος του παμμέγιστου πολιτικού πολιτισμού της Ελληνικότητας.

Αυτός ο πολιτικός πολιτισμός, αφενός είναι ο διαχρονικός και οικουμενικός άξονας του ανθρωποκεντρικού πολιτικού γίγνεσθαι, αφετέρου ενσαρκώνει τη δημοκρατία, την ελευθερία και την εθνική ανεξαρτησία. Είναι αξιοθαύμαστο το γεγονός ότι παρά τις κακουχίες η ελληνική κοινωνία συνεχίζει να εμφορείται από αυτόν τον πολιτισμό. Οι εκδηλώσεις για το «Μακεδονικό» το καταμαρτύρησαν. Πλήττουν το κράτος και την εθνική στρατηγική όσοι εξυβρίζουν τους πολίτες.

*Ο Παναγιώτης Ήφαιστος είναι καθηγητής Διεθνών και Στρατηγικών Σπουδών

Πηγή : «Εκδόσεις Ποιότητα»/ https://greekattack.wordpress.com/2019/05/05/%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%AF-%CF%83%CF%84%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%B7%CE%B3%CE%B9%CE%BA%CE%AE%CF%82/

Π. Ήφαιστος – P. Ifestos

www.ifestos.edu.gr– [email protected]www.ifestosedu.gr– [email protected]

Twitter https://twitter.com/ifestosedu

Linkedin https://www.linkedin.com/in/panayiotis-ifestos-0b9382131/

Instagram https://www.instagram.com/p.ifestos/

Στρατηγική Θεωρία–Κρατική Θεωρία https://www.facebook.com/groups/StrategyStateTheory/

Προσωπική σελίδα https://www.facebook.com/p.ifestos

Προσωπικό προφίλ https://www.facebook.com/panayiotis.ifestos

Πολιτισμός, Περιβάλλον, Φύση, Ψάρεμα https://www.facebook.com/Ifestos.DimotisBBB

Διεθνής πολιτική 21ος αιώνας https://www.facebook.com/groups/InternationalPolitics21century/

ΗΠΑ: Ιστορία, Διπλωματία, Στρατηγική https://www.facebook.com/groups/USAHistDiplStrat/

Ελλάδα-Τουρκία-Κύπρος: Ανισόρροπο τρίγωνο https://www.facebook.com/groups/GreeceTurkeyCyprusImbalance/

Διαχρονική Ελληνικότητα https://www.facebook.com/groups/Ellinikotita/

Φιλοπατρία, Δημοκρατία, Ελευθερία https://www.facebook.com/groups/philopatria

Άνθρωπος, Κράτος, Κόσμος–Πολιτικός Στοχασμό ςhttps://www.facebook.com/groups/Ifestos.political.thought/

Κονδύλης Παναγιώτης – https://www.facebook.com/groups/Kondylis.Panagiotis/

Θολό βασίλειο της ΕΕ https://www.facebook.com/groups/TholoVasileioEU/

Θουκυδίδης–Πολιτικός Στοχασμός https://www.facebook.com/groups/thucydides.politikos.stoxasmos/

Μέγας Αλέξανδρος–Ιδιοφυής Στρατηγός και Στρατηλάτης https://www.facebook.com/groups/M.Alexandros/

Εκλεκτά βιβλία που αξίζουν να διαβαστούν https://www.facebook.com/groups/eklektavivlia/

Ειρηνική πολιτική επανάσταση https://www.facebook.com/groups/PolitPeacefulRevolution/

«Κοσμοθεωρία των Εθνών» https://www.facebook.com/kosmothewria.ifestos

Και αν ο Ερντογάν “τα βρει” με τον Τράμπ και τον Νετανιάχου; Ε, δεν θα τα βάψουμε και μαύρα…

Από

anixneuseis

May 5, 2019

Του ΜΑΡΙΟΥ ΕΥΡΥΒΙΑΔΗ

US President Donald J. Trump (R) waves beside Prime Minister of Israel Benjamin Netanyahu (L) and US Vice President Mike Pence at the South Portico of the White House in Washington, DC, USA. EPA, MICHAEL REYNOLDS MAY 5, 2019

Η διαφαινόμενη ρήξη στις σχέσεις Ουάσινγκτον και Άγκυρας έχει δημιουργήσει μια επιφυλακτική αισιοδοξία στην Κύπρο (και Ελλάδα) πως, επιτέλους, η μεγάλη ατλαντική δύναμη θα εγκαταλείψει την μεταπολεμικά καταγραμμένη και απόλυτα τεκμηριωμένη τουρκολαγνεία της και πως θα ακολουθήσει μια αντικειμενική και εξισορροπημένη πολιτική σε ζητήματα που αφορούν στην ειρήνη και ασφάλεια στην Ανατολική Μεσόγειο.

Εδώ αναφέρομαι σε μια πολιτική που δεν θα βασίζεται σε σκοπιμότητες αλλά στις θεμελειώδεις αρχές που διέπουν το διακρατικό σύστημα: σεβασμό στα κυριαρχικά δικαιώματα των κρατών, σεβασμό στην ανεξαρτησία τους και σεβασμό στις δημοκρατικές αρχές και τα συναφή πολιτικά και ανθρώπινα δικαιώματα. Μπορεί κάτι τέτοιο να ακούγεται σαν ευχολόγιο. Όμως τα πράγματα αλλάζουν και τίποτα δεν μπορεί να αποκλειστεί. Μπορεί τελικά η Ουάσιγκτον, προβληματιζόμενη επιτέλους από την διαχρονική αγνωμοσύνη των Τούρκων, να αναθεωρήσει το πρίσμα μέσω του οποίου προκύπτει η πολιτική των ΗΠΑ στην Ανατολική Μεσόγειο: πως δηλαδή η Τουρκία αποτελούσε “αναντικατάστατο” γωνιακό οικόπεδο για τις στρατηγικές της επιδιώξεις στη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, αλλά και μεταψυχροπολεμικά.

Η θέση αυτή παρήγαγε και την αντίστοιχη Τουρκική αντίληψη- στη ουσία ήταν η άλλη όψη του ιδίου νομίσματος. Αυτή η τουρκική αντίληψη εκφράσθηκε με μια καθόλα ανατολίτικη και εκβιαστική τοποθέτηση ενός Τούρκου πρωθυπουργού- πιθανότατα του Σουλεϊμάν Ντεμιρέλ- σε αμερικανό και καθόλα φιλότουρκο πρώην αξιωματούχο, τον Dankward A. Rustow.

Ήταν το έτος 1979 – παραμονές της χούντας του Εβρέν- όταν ο Rustow επισκέφτηκε την Τουρκία για τη συγγραφή φιλοτουρκικού, όπως απεδείχθει κειμένου στη γνωστή επιθεώρηση του αμερικανικού κατεστημένου, Foreign Affairs. Τότε η Τουρκία βρίσκονταν σε μια από τις διαδοχικές της οικονομικές κρίσεις, με την Ατλαντική Δύση να της προσφέρει-για πολλοστή φορά- σανίδα προστασίας με δις. δολάρια, δανεικά και αγύριστα.

Η θέση του Ντεμιρέλ προς τον Rustow ήταν ξεκάθαρη: “you must pay our bills because you need us”-“πρέπει να πληρώνετε τους λογαριασμούς μας γιατί μας έχετε ανάγκη”. Ήταν μια “άτυχη” κατά τον Rustow τοποθέτηση που δεν έπρεπε να γίνει γιατί θα μπορούσε – άκουσον, άκουσον- να ερμηνευθεί ως “εκβιασμός”! (Πηγή: “Τurkey’s Travails”, Foreign Affairs, Fall 1979, σελ.102).

Εγώ δεν θα σταθώ στα όποια θετικά αποτελέσματα που πιθανόν προκύψουν από μια ριζική αλλαγή της αμερικανικής πολιτικής στη Ανατολική Μεσόγειο. Αν έρθουν θα είναι καλοδεχούμενα. Αν όμως δεν έλθουν δεν θα χαθεί ο κόσμος, δεν πρέπει, και δεν θα φορέσουμε μαύρα. Παρά το γεγονός πως υφίστανται κάποια θετικά για μας στοιχεία αναφορικά με το δυσοίωνο των αμερικανοτουρκικών σχέσεων, υπάρχει διάχυτη η ανησυχία στο ερώτημα “τι θα γίνει αν τα βρούν αμερικανοί και Τούρκοι”. (Και το συναφές, “τι θα γίνει αν τα ξαναβρούν Ισραηλινοί και Τούρκοι”).

Ως προς τα ελληνοτουρκικά έχω επανειλημμένα καταθέσει την εκτίμηση πως η Ελλάδα διαθέτει αποτρεπτική ικανότητα έναντι της Τουρκίας. Το ζητούμενο δεν είναι η απόλυτη αλλά η σχετική εξισορρόπηση του αντιπάλου ώστε να δημιουργούνται συνθήκες αποτροπής. Η Ελλάδα έχει μια καλά οργανωμένη (νατοϊκή) πολεμική μηχανή την οποία η Τουρκία αναγνωρίζει ως τέτοια. Οι τουρκικές προκλήσεις δεν πρόκειται να τερματιστούν και υπάρχει πάντοτε ο κίνδυνος θερμού επεισοδίου. Αλλά στη Άγκυρα κατανοούν πως η Ελλάδα δεν είναι ούτε Ιράκ ούτε Συρία. Διαθέτει αποτρεπτική ικανότητα αλλά και ικανότητα για προληπτικό κτύπημα – που ενυπάρχει σε κάθε αποτρεπτική στρατηγική- εφόσον στην Άγκυρα παρανοήσουν και ανοίξουν τη πόρτα του φρενοκομείου.

Κάτι τέτοιο εκτιμώ πως δεν θα πράξουν, όσο και να πιστεύουν πως ο (σουνίτης) Αλλάχ έχει προδιαγραμμένη την νίκη των πιστών επί των απίστων. Η Κύπρος έχει περάσει πολύ χειρότερες καταστάσεις, με Αμερικανούς, Τούρκους και Ισραηλινούς σε αγαστή συνεργασία δεκαετιών.

Η οικονομία του χώρου δεν μου επιτρέπει να αναφερθώ σε συγκεκριμένα περιστατικά πέραν του προδοτικού πραξικοπήματος και της Τουρκονατοϊκής εισβολής. Οι δεκαετίες μετά το 1974 καταγράφουν μια ηράκλεια προσπάθεια επιβίωσης του κυπριακού κράτους ενάντια στη βουλιμικότητα της Άγκυρας και των νεροκουβαλητών της, ξένων και ντόπιων.

Το ζητούμενο για όλους αυτούς υπήρξε και παραμένει η κατάλυση του κυπριακού κράτους και η αντικατάσταση του από ένα τουρκικά ενεργούμενο μόρφωμα ρατσιστικά δομημένο : ένα πολιτικό Φρανκενστάιν. Όμως το κυπριακό κράτος επιβίωσε. Και καμία δύναμη δεν μπορεί να το καταλύσει. Θα συνεχίζει να παραμένει θεσμός ασφαλείας και ελευθερίας των πολιτών του. Τώρα αν έρθουν τα πάνω κάτω στα αμερικανοτουρκικά, καλώς να ορίσουν.

Αυτά που συμβαίνουν στις σχέσεις Ουάσιγκτον και Άγκυρας είναι πρωτοφανή με βάση το ιστορικό των σχέσεων τους. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τις σχέσεις Ισραήλ και Τουρκίας. Αλλά γενικότερα το διακρατικό σύστημα αλλάζει άρδην. Αυτό που θεωρείται σημαντικό και αναντικατάστατο σήμερα μπορεί να μην έχει την ίδια αξία αύριο και αντίστροφα. Αυτό που δεν αλλάζει είναι η κρατική υπόσταση των δρώντων του διακρατικού συστήματος. Η Λευκωσία δεν έχει επιλογές πολυτελείας. Με ευρηματικότητα και σύνεση οφείλει να εκμεταλλεύεται την κάθε ευκαιρία που της παρουσιάζεται. Και όποτε μπορεί να δημιουργεί, ως υποκείμενο του διακρατικού συστήματος, τις δικές της ευκαιρίες.

Πηγή: Και αν ο Ερντογάν “τα βρει” με τον Τράμπ και τον Νετανιάχου; Ε, δεν θα τα βάψουμε και μαύρα… https://hellasjournal.com/2019/05/kai-an-o-erntogan-quot-ta-vrei-quot-me-ton-tramp-kai-ton-netaniachoy-e-den-tha-ta-vapsoyme-kai-mayra/

1...2,6672,6682,669...3,033 Σελίδα 2,668 από 3,033

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Αγαπητή κ. Παναγοπούλου

Γ Παπαδόπουλος- Τετράδης

Τρίτη 07 Μαΐου 2019, 00:02

The $100 trillion question: What to do about wealth?

Μετά τον Μπασίρ

Ποιος θα σταματήσει τον Ερντογάν: Μόνο η Αμερική και το Ισραήλ θα τον βάλουν στη θέση του

Τι σημαίνει η νίκη Ζάεφ στις χθεσινές προεδρικές εκλογές

Erdogan plays victim says Greek genocide scholar Meichanetsidis

Nora Koloyan-Keuhnelian , Thursday 2 May 2019 ahramon line

20 ΧΡΟΝΙΑ ΚΟΣΟΒΟ: ο μεγαλύτερος βομβαρδισμός του τέλους του 20ου αιώνα.

Proxy War Ελλάδας-Τουρκίας και το τόξο Κρήτης-Κύπρου-Κουρδιστάν (!)

Γιατί η Τουρκία θέλει πάση θυσία την περιοχή μεταξύ Κρήτης και Κύπρου; Ο κρυφός τους άσσος που τρέμουν οι Ισραηλινοί (!)

Οι S-400, οι Κούρδοι, η Κύπρος και η Ελλάδα

του Σάββα Καλεντερίδη

Περί στρατηγικής

Και αν ο Ερντογάν “τα βρει” με τον Τράμπ και τον Νετανιάχου; Ε, δεν θα τα βάψουμε και μαύρα…