Μια αγκαλιά παρηγοριάς! Να εκλάβει ο Ερντογάν το μήνυμα της Ε.Ε. ότι πρέπει να συνεχίσει;

Από

May 11, 2019

Του ΚΩΣΤΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ

Informal Summit of Heads of State and Government Roundtable (Working lunch). Copyright: European Union

MAY 11, 2019

Τα αντανακλαστικά των εταίρων μας στην Ε.Ε. λειτούργησαν αμέσως και προχώρησαν σε κυρώσεις κατά της Ρωσίας για την Ουκρανία, που ανανεώνονται κάθε έξι μήνες. Το ίδιο και για τη μακρινή Βενεζουέλα, οι κυρώσεις εναντίον της οποίας επίσης ανανεώνονται κάθε χρόνο. Για την Κύπρο, δόθηκε… μια αγκαλιά παρηγοριάς και μια απλόχερη δήλωση στήριξης για να αντιμετωπιστεί η νέα τουρκική εισβολή στη θαλάσσια περιοχή μας.

Ο Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, σε μερικές αράδες, περιορίστηκε σε λέξεις κλειδιά, όπως η έκκληση προς την Τουρκία για «σεβασμό κυριαρχικών δικαιωμάτων κρατών-μελών», η συλλογική (φραστική) στήριξη και πως «θα παρακολουθεί το θέμα». Επί της ουσίας ψιλά γράμματα.

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας πέραν από την ενημέρωση που έκανε στους εταίρους μας στην Ε.Ε., στη διάρκεια του άτυπου Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, την περασμένη Πέμπτη στη Ρουμανία, ζήτησε και κυρώσεις. Το κυπριακό αίτημα στήριξαν όσοι ζήτησαν τον λόγο. Πέραν της Ελλάδας, η Γαλλία, η Ιταλία, η Ισπανία, η Πορτογαλία, η Ιρλανδία. Οι υπόλοιποι εταίροι μας, κοίταζαν προφανώς εκείνη τη στιγμή το ταβάνι, το κινητό τους ή έκαναν πως άκουγαν με προσοχή και… ανησυχία. Έχει ξεκαθαριστεί πως ό,τι και να γίνει, εάν υπάρξει οτιδήποτε, αυτό χρονικά τοποθετείται μετά τις ευρωεκλογές (;), που ως γνωστό θα διεξαχθούν στις 26 Μαΐου.

Είναι προφανές πως η μετακίνηση χρονικά της επανεξέτασης (ή εξέτασης για την ακρίβεια) του θέματος, παραπέμπει το όλο ζήτημα στα αζήτητα. Αλλά κι εάν ακόμη εξεταστούν θέματα κυρώσεων, έχει σημασία και η χρονική συγκυρία. Εάν, για παράδειγμα, ξεκινήσει και γίνει η γεώτρηση από τον «Πορθητή», θα διαφοροποιηθούν άρδην τα δεδομένα. Θα υπάρχει ένα τετελεσμένο, το οποίο για να ανατραπεί θα χρειαστεί μεγαλύτερη προσπάθεια.

Είναι σαφές πως δύσκολα θα αναζητήσουμε και θα εξασφαλίσουμε στήριξη εκτός της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Είναι πρόδηλο ότι υπάρχουν κι άλλοι τρόποι για να εξασφαλιστεί η στήριξη και πρακτικά από τους εταίρους μας. Θα πρέπει τούτο πιεστικά να επιδιωχθεί.

Στο επίπεδο του Συμβουλίου Υπουργών και με στόχο πρωτίστως να περάσει η Ένωση από τις διακηρύξεις στις πράξεις μπορούν να γίνουν κινήσεις. Τέτοιες ενέργειες, οι οποίες θα οδηγήσουν την Ένωση στο αυτονόητο: Να σταματήσει με μέτρα την τουρκική επιθετικότητα. Μπλόκο σε ό,τι αφορά την Τουρκία, μπλόκο και στον διάλογο ΝΑΤΟ-Ε.Ε., για να ενεργοποιηθούν και δυνάμεις εκτός της Ένωσης.

Πολλοί είναι εκείνοι που θεωρούν πως με τις κυρώσεις θα εξαγριωθεί η Τουρκία και θα κλιμακώσει την ένταση. Το ίδιο, όμως, πράττει και με την πολιτική του κατευνασμού. Προχωρεί σε τετελεσμένα ανενόχλητα, αγνοώντας διαβήματα και δηλώσεις. Κοντολογίς, δεν ιδρώνει το αυτί του νεοσουλτάνου της Άγκυρας με τις ανέξοδες παρεμβάσεις. Όταν, όμως, έχει κόστος (πρωτίστως οικονομικό), τότε ενδεχομένως να θορυβηθεί και επανεξετάσει την πολιτική του.

Ο καθορισμός ενός οδικού χάρτη, επιτρέπει στην Τουρκία να αποφύγει τις κυρώσεις εάν προβεί στο αυτονόητο. Να αποχωρήσει από την κυπριακή ΑΟΖ. Είναι σαφές πως με την τακτική του κατευνασμού, με τις προσεγγίσεις του καλοπιάσματος δεν μπορούν να ανατραπούν οι τουρκικοί σχεδιασμοί. Δοκιμάστηκε αυτή η τακτική και απέτυχε προκαλώντας κόστος στην ελληνική πλευρά. Είναι καιρός να δοκιμαστούν κι άλλες προσεγγίσεις. Πρέπει να ξεπεραστούν σύνδρομα, σύμφωνα με τα οποία, ως «καλά παιδιά», πρέπει να συμφωνηθεί πως η εφαρμογή των ενεργειακών μας σχεδιασμών περνά από την Άγκυρα. Γιατί υπάρχουν ακόμη απόψεις, στην ελληνική πλευρά, που υποστηρίζουν -φευ- πως «μόνο με τη σύμφωνη γνώμη της Τουρκίας θα αξιοποιήσουμε το αέριό μας». Αυτή η προσέγγιση δεν το λέγει φωνακτά, αλλά θέλει πρωτίστως παράδοση στις τουρκικές ορέξεις. Καιρός να γίνουμε τα… κακά παιδιά. Η δύναμή μας, είναι στην Ε.Ε. Και υπάρχουν τα εργαλεία.

Πηγή: Μια αγκαλιά παρηγοριάς! Να εκλάβει ο Ερντογάν το μήνυμα της Ε.Ε. ότι πρέπει να συνεχίσει; https://hellasjournal.com/2019/05/mia-agkalia-parigorias-na-eklavei-o-erntogan-to-minyma-tis-e-e-oti-prepei-na-synechisei/

«Οι πολιτικοί ομνύουν υπέρ της πολυπληθέστερης μεσαίας τάξης εν όψει εκλογών»

Από

anixneuseis

May 11, 2019

Του ΑλκηΚαλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected] www.kalkis.eu

Στις αστικές δημοκρατίες, σαν τη δική μας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και εν όψει εκλογών, σαν τις ευρωεκλογές της 26^ης Μαΐου 2019, τα διαγκωνιζόμενα πολιτικά κόμματα ανεξαρτήτως της απόχρωσής τους, εμφανίζονται συνηθέστατα ως υπερασπιστές των αδύναμων κοινωνικών τάξεων, όπως και της ασαφούς «μεσαίας τάξης», που έχουν πληγεί εισοδηματικά και φορολογικά από τις ασκηθείσες επί χρόνια πολιτικές λιτότητας. Σήμερα, πέρα από αυτούς που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας, η αποκαλούμενη «μεσαία τάξη» αποτελεί το πεδίο πολιτικής πλειοδοσίας. Γιατί ; Γιατί οι ψηφοφόροι της είναι οι πολυπληθέστεροι και θα μπορούσαν να καθορίσουν ένα εκλογικό αποτέλεσμα, εν προκειμένω των επικείμενων ευρωεκλογών.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Να δούμε δηλαδή τι ορίζεται ως «μεσαία τάξη» και ποιοι συμμετέχουν σε αυτήν στην γαλλική πραγματικότητα για την οποία διαθέτουμε τα παρακάτω στοιχεία και τις σχετικές προσεγγίσεις ;

Ποια είναι η ασαφής έννοια της «μεσαίας τάξης» ;

Ο ακριβής ορισμός της «μεσαίας τάξης» είναι ένα εξαιρετικά περίπλοκο ζήτημα.

Η έννοια της «μεσαίας τάξης» χρονολογείται από την «Ένδοξη Τριακονταετία» (1946-1975) και αντιστοιχεί στην ανάδυση μεταπολεμικώς, μεταξύ των κατώτερων τάξεων και των πλουσιότερων, μιας κατηγορίας του πληθυσμού, που δεν ήταν ούτε πλούσια ούτε φτωχή. Αυτό αναφέρουν στο άρθρο τους οι Delphine Roucaute και Samuel Laurent που δημοσιεύθηκε στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας Le Monde στις 7 Σεπτεμβρίου 2016. Μάλιστα για την «ένδοξη τριακονταετία» εξέδωσε το 1979 σχετικό βιβλίο ο Jean Fourastié που αναφέρεται στην περίοδο της έντονης οικονομικής ανάπτυξης και βελτίωσης των συνθηκών διαβίωσης που έζησε η μεγάλη πλειοψηφία των ανεπτυγμένων χωρών από το 1946 έως το 1975. Ήταν μια υπενθύμιση από μέρους του Jean Fourastié αυτών των Τριάντα ένδοξων χρόνων.

Από τις αρχές της δεκαετίας του 1980 (σε αντίθεση με το πόσο εκθετικά βελτιώθηκε επί Ανδρέα Παπανδρέου η εισοδηματική κατάσταση των περισσότερων Ελλήνων, εξ ου και η παντοκρατορία τότε του ΠΑΣΟΚ), αυτή η «μεσαία τάξη» αρχίζει να ζει την κατιούσα. Τόσο η γαλλική Δεξιά όσο και η Αριστερά καταγγέλλουν τον στραγγαλισμό της από τη φορολογία και από το γεγονός ότι δεν καρπώνεται πια κοινωνικές παροχές κι ας είναι η Γαλλία το πλέον αναδιανεμητικό κράτος στον κόσμο ! Καταγγέλλουν επίσης την φτωχοποίηση και τον κίνδυνο να δούμε σταδιακά τη γαλλική μεσαία τάξη να γύρει προς τη φτώχεια, σε αντίστιξη με αυτό που έγινε ήδη βίαια στην Ελλάδα από το 2010 μέχρι και σήμερα. Αλλά ελάχιστοι αφιερώνουν το χρόνο να υπενθυμίσουν ποια είναι τα όρια που ορίζουν την «μεσαία τάξη». Υπάρχουν βέβαια διάφοροι ορισμοί αυτής της έννοιας: ανάλογα με τις κοινωνικο-επαγγελματικές κατηγορίες ή ανάλογα με τις διαφορές εισοδήματος. Ορισμένοι την υπολογίζουν ότι κυμαίνεται από το 70% έως το 150% του μέσου εισοδήματος, της Γαλλίας για παράδειγμα. Ένας ορισμός επί της ουσίας ασαφής.

Το ύψος του μισθού

Ο πρώτος τρόπος προσέγγισης της πραγματικότητας της «μεσαίας τάξης» είναι ασφαλώς το ύψος του μισθού ή της σύνταξης των ατόμων. Αλλά και πάλι είναι μερική αυτή η προσέγγιση, δεδομένου ότι πρέπει να λαμβάνονται υπόψη παράλληλα πολλές άλλες συμπληρωματικές παράμετροι, όπως π.χ. :

@ η αποδίδουσα ή μη περιουσία του ατόμου (όλοι γνωρίζουμε ότι πολλοί έλληνες εκχωρούν σήμερα την περιουσία τους στην εφορία γιατί, ενώ αυτή δεν τους αποδίδει τίποτα, υποχρεούνται να πληρώνουν για αυτήν υψηλό ΕΝΦΙΑ),

@ η σύνθεση του νοικοκυριού (έχει παιδιά και πόσα ή δεν έχει παιδιά),

@ ο τόπος κατοικίας (είναι κοντά στη δουλειά του ή του στοιχίζει ακριβά να πηγαινοέρχεται σε αυτήν το άτομο καταβάλλοντας διόδια, καύσιμα, φθορές του αυτοκινήτου ή ακριβά εισιτήρια ), κλπ.

Το 50% των γαλλικών μισθών κυμαινόταν μεταξύ 1.560 και 2.569 ευρώ καθαρά μηνιαίως το 2011

Μπορεί κανείς να έχει μια πρώτη προσέγγιση αρκετά ευανάγνωστη για το ποια είναι η «μεσαία τάξη», ξεκινώντας από το αξίωμα, που λαμβάνεται υπόψη από μερικές μελέτες, όπως αυτές του γαλλικού Παρατηρητηρίου των ανισοτήτων, ότι η μεσαία τάξη αντιπροσωπεύει το ήμισυ του πληθυσμού που δεν είναι ούτε στο φτωχότερο 30% ούτε στο πλουσιότερο 20% των Γάλλων. Ιδού τι σήμαινε αυτό από την άποψη των καθαρών μισθών για το 2011, που υπήρχαν τότε τα τελευταία διαθέσιμα στοιχεία. Και πάλι όμως, ο υπολογισμός είναι μερικός, δεδομένου ότι δεν περιλάμβανε τα άλλα πιθανά έσοδα. Παρά ταύτα, έδινε μια σαφή εικόνα: το 30% του γαλλικού πληθυσμού έβγαζε λιγότερα από 1.560 ευρώ καθαρά το μήνα. Και το 80% λιγότερα από 2.569 ευρώ το μήνα. Αυτά τα δύο μισθολογικά όρια τοποθετούσαν έτσι τη «μεσαία τάξη» με μισθολογικούς όρους. Για άλλη μια φορά όμως, είμαστε εδώ σε μια πολύ μερική προσέγγιση της μεσαίας τάξης, καθώς υπάρχουν κι άλλες σημαντικές μεταβλητές. Ας προσπαθήσουμε λοιπόν να τελειοποιήσουμε την έννοια της «μεσαίας τάξης».

Οι μισθοί και το «βιοτικό επίπεδο» των ατόμων

Η γαλλική Στατιστική Υπηρεσία INSEE, από την πλευρά της, δεν αρκείται μόνο στο εισόδημα του ατόμου, αλλά εξετάζει και το «βιοτικό επίπεδό» του. Το οποίο το υπολογίζει ως εξής :

Προσδιορίζει το διαθέσιμο εισόδημα ενός νοικοκυριού, δηλαδή το σύνολο των εσόδων του (από οικονομική δραστηριότητα, περιουσία, κοινωνικά βοηθήματα), μείον τους άμεσους φόρους (για το εισόδημα, τον γαλλικό ΕΝΦΙΑ, την περιουσία, τις εισφορές υπέρ αδυνάτων)

Το συσχετίζει με τον αριθμό των μονάδων κατανάλωσης (την αγοραστική δύναμη δηλαδή) : σε ένα νοικοκυριό, υπάρχει μια μονάδα κατανάλωσης για τον πρώτο ενήλικα, 0,5 για όλα τα άλλα μέλη ηλικίας 14 ετών και άνω και 0,3 για τα παιδιά στο νοικοκυριό κάτω των 14 ετών.

Αυτός ο υπολογισμός μας επιτρέπει να είμαστε πιο ακριβείς. Έχει όμως το μειονέκτημα ότι δεν είναι από τους πιο ευανάγνωστους. Βοηθάει δυσκολότερα να υπολογίσουν οι Γάλλοι σε ποια κοινωνική ομάδα του πληθυσμού βρίσκονται.

Μια «υπέρ μεσαία τάξη» ;

Οι Γάλλοι οικονομολόγοι Eric Maurin και Dominique Goux, έγραψαν το 2012 το βιβλίο «Οι Νέες Μεσαίες Τάξεις» (Les Nouvelles Classes moyennes ) (εκδόσεις Seuil). Στο οποίο δίνουν έναν άλλο ορισμό της «μεσαίας τάξης». Για αυτούς, η Γαλλία σήμερα θα έβλεπε την ανάδυση μιας «υπερ-μεσαίας τάξης», που βρίσκεται στο σταυροδρόμι της μπουρζουαζίας και του προλεταριάτου, ένα είδος υποχρεωτικής μετάβασης προς την κοινωνική ανάδυση. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο δίνουν έναν ευρύ ορισμό της μεσαίας τάξης, ο οποίος θα περιλαμβάνει περίπου το 60% του πληθυσμού του ικανού για εργασία. Οι συγγραφείς κατεδαφίζουν πάνω από όλα το μύθο μιας γενικής υποβάθμισης της μεσαίας τάξης. Οι «υποβαθμισμένοι», ισχυρίζονται, αντιπροσωπεύουν περίπου το 13,5% αυτής της ομάδας, έναντι του 46,5 % των προαχθέντων εργαζομένων και υπαλλήλων. Συνολικά, η μεσαία τάξη συγκεντρώνει όλο και περισσότερους στις τάξεις της από τη δεκαετία του 1980. Ειδικότερα, οι συγγραφείς σημειώνουν ότι ο αριθμός των ανθρώπων κοντά στο μέσο εισόδημα αυξάνεται, μαζί με την αίσθηση ότι αυτοί οι Γάλλοι ανήκουν σε μια μεσαία τάξη της οποίας τα όρια παραμένουν παρά ταύτα ασαφή.

Το «40% του μέσου» ;

Υπάρχουν κι άλλες κατατάξεις της μεσαίας τάξης, σαν αυτήν που επεξεργάστηκαν η Camille Landais, ο Thomas Piketty και ο Emmanuel Saez στο κοινό τους βιβλίο «Για μια φορολογική επανάσταση» (Pour une révolution fiscale) (εκδόσεις Le Seuil, Ιανουάριος 2011). Σύμφωνα με τους εν λόγω οικονομολόγους που βασίστηκαν στην κατανομή του εισοδήματος του 2010 στη Γαλλία, η «μεσαία τάξη» αντιπροσώπευε 20 εκατομμύρια ανθρώπους που κέρδιζαν ένα μηνιαίο ακαθάριστο εισόδημα 3.000 ευρώ κατά μέσο όρο και 35.000 ευρώ ετησίως. Οι συγγραφείς καθιστούν σαφές ότι η αποτίμηση της κατανομής των μόνιμων εισοδημάτων βασίζεται στη κατανομή μεταξύ του γαλλικού πληθυσμού ηλικίας 18 έως 65 ετών που εργάζονται με πλήρη απασχόληση, τουλάχιστον κατά το 80%. Σύμφωνα με τη μελέτη αυτή, οι εργατικές τάξεις αντιπροσώπευαν το 50% των φτωχότερων που κέρδιζαν κατά μέσο όρο 1.500 ευρώ το μήνα. Δηλαδή 25 εκατομμύρια άτομα. Οι εύπορες τάξεις, τελικά, ήταν το 2010 το 10% των ευπορότερων (5 εκατομμύρια Γάλλοι) που κέρδιζαν κατά μέσο όρο 8.600 ευρώ το μήνα. Να σημειώσουμε ότι οι συγγραφείς διαχωρίζουν καλά μέσα στην τελευταία κοινωνική ομάδα, τις «εύπορες μεσαίες τάξεις» ή 4,5 εκατομμυρίων ανθρώπων, από τις «πολύ πλούσιες τάξεις» ή 0,5 εκατομμύρια άτομα.

Η «μεσαία τάξη» κατά τον Laurent Wauquiez στην αντιπολίτευση

Ο Laurent Wauquiez, αρχηγός του δεξιού αντιπολιτευόμενου κόμματος «Républicains» δήλωσε σχετικά στο κανάλι Europe 1, στις 26 Απριλίου 2019 εν όψει των ευρωεκλογών : «με μισθούς 6.000 ευρώ, ένα ζευγάρι – με ή χωρίς παιδιά, δεν το διευκρίνισε – τοποθετείται στη μεσαία τάξη στη Γαλλία», σύμφωνα με το δημοσίευμα της δημοσιογράφου Assma Maad στον ηλεκτρονικό Le Monde την ίδια ημερομηνία. Σύμφωνα με τα στοιχεία που δημοσίευσε η γαλλική Στατιστική Υπηρεσία (INSEE) για το 2016, το Παρατηρητήριο εκτιμά ότι «το μηνιαίο βιοτικό επίπεδο των μεσαίων τάξεων κυμαινόταν τότε μεταξύ 1.265 και 2.275 ευρώ μηνιαίως το άτομο, μεταξύ 2.468 και 4.423 ευρώ. ευρώ για ένα ζευγάρι χωρίς παιδιά και μεταξύ 3 302 και 5 743 ευρώ για ένα ζευγάρι με δύο παιδιά». Οι κατηγορίες των ατόμων που κερδίζουν πάνω από αυτά τα εισοδηματικά όρια θεωρούνταν τότε ως εύπορες. Και σύμφωνα με αυτόν τον ορισμό, το υποθετικό ζευγάρι που δόθηκε ως παράδειγμα από τον Wauquiez θα ήταν ακριβώς πάνω από την μεσαία τάξη, αν είχε τουλάχιστον δύο παιδιά. Ενώ θα ήταν από τους ευπορότερους εάν ήταν άτεκνο.

Αλλά η μεθοδολογία του παραπάνω Παρατηρητηρίου είναι αμφισβητήσιμη. Βασίζεται στα εισοδήματα, μετά από την αφαίρεση των φόρων και των κοινωνικών παροχών, και όχι μόνο στους μισθούς. Επιπλέον, δεν λαμβάνει υπόψη της ούτε την περιουσία ούτε το κόστος στέγασης ή το κόστος μετακίνησης που διαφέρουν ανάλογα με τον τόπο διαβίωσης των ατόμων.

Πάντως οι Γάλλοι, εν όψει των ευρωεκλογών, όταν ερωτήθηκαν πρόσφατα ποια θα πρέπει να είναι η οικονομική προτεραιότητα των ευρωπαίων ηγετών για τα επόμενα χρόνια, απάντησαν : «η υπεράσπιση της αγοραστικής δύναμης» (42% των ερωτηθέντων) ή «η καταπολέμηση της ανεργίας» ( 28%), δήλωσε ο Frederic Micheau, διευθυντής μελετών της OpinionWay, η οποία διενήργησε το βαρόμετρο EuroTrack για την εφημερίδα «Les Echos», το Radio classique και Tilder, σύμφωνα με τη δημοσιογράφο Marie Bellan στις 9-5-2019.

Είναι ευεξήγητο λοιπόν γιατί οι Γάλλοι πολιτικοί, κι όχι μόνο, ομνύουν υπέρ της πολυπληθέστερης «μεσαίας τάξης» και των δυο κυριότερων αιτημάτων της : καλή δουλειά με υψηλό διαθέσιμο εισόδημα τα οποία δεν είναι πια δεδομένα, όπως στην περίοδο 1946-1975.

Το ανάπηρο πνεύμα ενός Πρωθυπουργού

Από

anixneuseis

May 10, 2019

Αλέκος Παπαναστασίου protagon.gr

Δεν είναι ο Τσίπρας που μοιάζει στον Πολάκη αλλά το αντίστροφο τελικά. Το να πεις στη Βουλή ότι ένας άνθρωπος, ένας ήρωας της ζωής σαν τον Στέλιο Κυμπουρόπουλο, περιφέρεται «ως γλάστρα» επειδή πολιτεύεται, δεν θα τολμούσε να το σκεφτεί ούτε ο αψύς Σφακιανός… 9 ΜΑΪΟΥ 2019

Οσο περνάει ο καιρός αποδεικνύεται ότι έχουμε κάνει ένα θεμελιώδες σφάλμα ανάλυσης για το δίδυμο Αλέξη Τσίπρα – Παύλου Πολάκη. Τόσο καιρό, η αξιωματική αντιπολίτευση κυρίως, αλλά και γενικά, ακόμα και οι πιο ουδέτεροι, θεωρούν ότι για τον Πρωθυπουργό συνιστά πολιτικό ψόγο το να τον ταυτίζουν με τον «αψύ» αναπληρωτή υπουργό Υγείας, ότι του κάνει κακό. Τσίπρας ίσον Πολάκης δεν επαναλαμβάνει κάθε τόσο ο Κυριάκος Μητσοτάκης; Οτι ο κ. Τσίπρας είναι μια «μπαμπούσκα» που μέσα της θα βρεις τον κ. Πολάκη, δεν ήταν ένα από τα τελευταία λεκτικά εφευρήματα του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης; Οτι κλοτσάει ο Πολάκης μέσα του; Ε, λοιπόν εδώ κάνουμε το λάθος! Δεν μοιάζει ο Πρωθυπουργός στον κ. Πολάκη. Το αντίθετο συμβαίνει.

Οσο περνούν οι ημέρες γίνεται αντιληπτό ότι είναι ο αναπληρωτής υπουργός Υγείας που δείχνει σαν να προσπαθεί να μοιάσει στον πολιτικό του προϊστάμενο. Να τον συναγωνιστεί στον κυνισμό, στην απουσία ενσυναίσθησης, στα lapsus linguae που μαρτυρούν αλλά και εξυμνούν την ημιμάθεια, σε μια κοσμοαντίληψη όπου ένας ανάπηρος συμπολίτης μας μπορεί μόνο να περιφέρεται ως «γλάστρα» και 101 νεκροί να είναι περσινά ξινά σταφύλια.

Ο Κυμπουρόπουλος απαντά στο «γλάστρα» του Τσίπρα: «Αδικο αυτό που είπατε για εμένα».

Διότι τι είναι τελικά χειρότερο; Ενας Πολάκης που λέει ότι «οι νεκροί στο Μάτι “θόλωσαν” την εικόνα» της κυβέρνησης –που προχωρά δηλαδή σε μια κυνική, απαράδεκτη, αλλά εν τέλει πολιτική κρίση– ή ένας Πρωθυπουργός μιας χώρας ο οποίος χλευάζει μια εθνική τραγωδία, με 101 νεκρούς και αμέτρητους εγκαυματίες που ακόμα δίνουν αγώνα να συνέλθουν, χαρακτηρίζοντάς την «ξαναζεσταμένο φαγητό»; Τι είναι τελικά χειρότερο; Ενας Πολάκης που επιτίθεται στον Στέλιο Κυμπουρόπουλο για τον διορισμό του στο ΕΣΥ –που προχωρά δηλαδή σε μια κυνική, απαράδεκτη, ανοίκεια, αλλά υπό προϋποθέσεις πολιτική κρίση για έναν υποψήφιο ευρωβουλευτή αντίπαλου κόμματος– ή ένας Πρωθυπουργός που λέει στον ελληνικό λαό, από το ιερό βήμα της Εθνικής Αντιπροσωπείας, ότι ένας άνθρωπος που έχει ολική κινητική αδυναμία περιφέρεται «ως γλάστρα»;

Είναι χειρότερος ο «αψύς Σφακιανός» κ. Πολάκης από τον κ. Τσίπρα ο οποίος πιστεύει ότι ένας άνθρωπος, ένας ήρωας της ζωής σαν τον Στέλιο Κυμπουρόπουλο, όταν εμφανίζεται σε μια προεκλογική του περιοδεία τον περιφέρουν ως «γλάστρα»; Που πιστεύει ότι ένας άνθρωπος σαν τον Στέλιο Κυμπουρόπουλο πρέπει να μην εμφανίζεται, να μην πολιτεύεται, να μην «ενοχλεί» τη θωριά μας με την εικόνα του;

Κάπου εδώ τελειώνει η κουβέντα –ο κ. Πολάκης θέλει πολλά μεταμεσονύχτια post στο Facebook για να πλησιάσει σε ύφος και επίπεδο το ίνδαλμά του. Τον Πρωθυπουργό που δεν έχει πρόβλημα να εκθέτει το γκρίζο πνεύμα του σε πανελλήνια μετάδοση. Το αν ο χαρακτηρισμός «γλάστρα» από έναν Πρωθυπουργό για έναν ΑΜΕΑ εμπίπτει στα όρια του νόμου, είναι πλέον δευτερεύον. Διότι το είχε πει καλύτερα ο Αλ Πατσίνο σε εκείνον τον συγκλονιστικό κινηματογραφικό μονόλογο στο «Αρωμα Γυναίκας», ως αντισυνταγματάρχης (ε.α.) Φρανκ Σλέιντ: «Υπήρχε μια εποχή που έβλεπα ξέρετε. Και είδα. Αγόρια σαν και αυτά, νεότερα από αυτά, με τα χέρια τους κομμένα, τα πόδια τους ξεσκισμένα. Αλλά δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από το να βλέπεις ένα ακρωτηριασμένο πνεύμα»…

Πηγή: Protagon.gr

Η θαλάσσια διάσταση στη σχέση Ρωσίας- Τουρκίας- Ιράν

Από

anixneuseis

May 10, 2019

του Δημήτρη Τσαϊλά, Υποναυάρχου ε.α.

Το ΝΑΤΟ και πιο συγκεκριμένα η ηγέτης της συμμαχίας, ΗΠΑ, αντιμετωπίζει ένα προβληματικό τοπίο απειλής στη Μεσόγειο και στην ευρύτερες θαλάσσιες περιοχές της Μέσης Ανατολής. Η Συμμαχία έχει μια σειρά καυτών θεμάτων που κυμαίνονται από την ισχυρή στρατιωτική στάση της Ρωσίας στη Συρία, τις παράπλευρες δονήσεις από τον εμφύλιο πόλεμο της Συρίας με την τρομοκρατία του ISIS, την κρίση του μεταναστευτικού, την ιρανική απειλή κατά των αμερικανικών συμφερόντων στην περιοχή και τελευταία το βαθύ ρήγμα με την Τουρκία. Για να απαντήσει σε όλες αυτές τις προκλήσεις, το ΝΑΤΟ θα πρέπει να ενισχύσει τη δέσμευσή του με τους αξιόπιστους συμμάχους και εταίρους, να παράγει μια νέα προσέγγιση ασφάλειας στη θάλασσα και να αντισταθμίσει το στρατηγικό σημείο στήριξης της Ρωσίας, της Τουρκίας και του Ιράν.

Η ανάπτυξη των ρωσικών στρατιωτικών δυνάμεων στη Συρία στο τέλος του 2015, ενώ φάνηκε στην αρχή ως μια απελπισμένη προσπάθεια της Ρωσίας να διασώσει έναν καταδικασμένο σύμμαχο, που πιθανότατα θα είχε ένα άσχημο τέλος, αντ’ αυτού η Ρωσική Πολεμική Αεροπορία απέκτησε άμεσα τον έλεγχο του εναερίου χώρου στο θέατρο των επιχειρήσεων, αποδεικνύοντας την ικανότητα τους να εκτελούν επιθέσεις με εξαιρετική ακρίβεια. Επίσης οι Ρώσοι στρατιωτικοί σύμβουλοι, κατάφεραν με σχετική ευκολία, την αναδιάρθρωση των συριακών ενόπλων δυνάμεων και την απόκτηση μιας σημαντικής ικανότητας ελιγμών κατά τις διεξαγόμενες εχθροπραξίες. Τελικά οι ρώσοι κατάφεραν και αναμείχθηκαν στη διαπραγμάτευση για την πολιτική ειρήνευση, και ίσως το πιο εκπληκτικό επίτευγμά τους ήταν, να διαμορφώσουν ένα πλαίσιο επίλυσης σύγκρουσης που προφανώς η Μόσχα επέβαλε οριστικά στους συμμάχους του Ιράν και της Συρίας.

Προκειμένου να επιτευχθεί η πραγματική νίκη στη Συρία, ο Πούτιν και η ρωσική κυβέρνηση έπρεπε να εξισορροπήσουν τη διπλωματική επίλυση των συγκρούσεων, με την επιλογή τουλάχιστον ορισμένων από τους περιφερειακούς παίκτες και την περιθωριοποίηση των άλλων. Η ευκαιρία παρουσιάστηκε με το αποτυχημένο πραξικόπημα του Ιουλίου 2016 κατά του Ερντογάν στην Τουρκία, οπότε αμέσως είδαμε μια εντυπωσιακή αναθέρμανση των σχέσεων Τουρκίας-Ρωσίας. Σε αυτό το στάδιο, είναι δύσκολο να πούμε εάν οι Ρώσοι πίστευαν πραγματικά ότι θα μπορέσουν να πετύχουν σε αυτή την προσπάθεια τους ή αν απλά έθεταν τα θεμέλια για το επόμενο στάδιο της διπλωματικής στρατηγικής τους, που είναι η προσέγγιση του Ιράν και η διείσδυση στην Τουρκία με σκοπό τον κατακερματισμό της συμμαχίας και την απαξίωση της αμερικανικής επιρροής.

Η Μόσχα για αυτές τις υπηρεσίες θέτει τις απαιτήσεις της. Ούτε λίγο, ούτε πολύ, θέλει να έχει και το σκύλο χορτάτο και την πίτα ολόκληρη σε ότι αφορά τη Σύμβαση του Μοντρέ στις σχέσεις της με την Τουρκία. Μια σύμβαση η οποία διέπει τη ναυσιπλοΐα των Στενών του Βοσπόρου και των Δαρδανελίων και ρυθμίζει την στρατιωτική δραστηριότητα στην περιοχή. Η σύμβαση παραχωρεί στη Τουρκία τον πλήρη έλεγχο των Στενών και εγγυάται την ελεύθερη ναυσιπλοΐα στα εμπορικά πλοία σε καιρό ειρήνης, ενώ για τα πολεμικά υπάρχουν περιορισμοί. Οι όροι της σύμβασης αποτέλεσαν πηγή διαμάχης για χρόνια, κυρίως όσον αφορά τη διέλευση πολεμικών σκαφών της Σοβιετικής Ένωσης από τα Στενά στη Μεσόγειο Θάλασσα. Έτσι εμφανίζεται ως υποστηρικτής αυτής της συμβάσεως, όταν λειτουργεί προς όφελός της, αλλά παράλληλα την αγνοεί και εργάζεται με σκοπό να την υπονομεύσει όταν δεν συμφωνεί. Αυτή η εκούσια ταλάντωση αντιπροσωπεύει την τελευταία «υβριδική» προσπάθεια του Προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν να εκτοπίσει τις Δυτικές δυνάμεις από τη Μαύρη Θάλασσα, μια περιοχή όπου η Ρωσία θεωρεί ως το κρίσιμο εγγύς τμήμα της. Αυτή η “στρατηγική του εκκρεμούς” όμως, έχει όλα τα στοιχεία για να προκαλέσει σοβαρή σύγκρουση μεταξύ της Ρωσίας και του ΝΑΤΟ. Πράγματι, της συγκέντρωσης ναυτικών δυνάμεων υποδηλώνουν ότι ο κίνδυνος μπορεί να κλιμακωθεί.

Η σύμβαση του Μοντρέ που συνάφθηκε το 1936 περιορίζει τον αριθμό των ξένων ναυτικών δυνάμεων που μπορούν να εισέλθουν στη Μαύρη Θάλασσα μέσω των στενών και υπαγορεύει τον χρόνο που θα μπορούν να παραμείνουν στην περιοχή αυτά τα πλοία. Υπάρχουν δύο αναγνώσεις της συνθήκης, στη Μόσχα. Η μια τη θεωρεί σημαντικό στοιχείο της ρωσικής εθνικής ασφάλειας, ενώ η άλλη τη βλέπει, ως ανοικτή πρόσκληση για τη δυτική ανάμειξη στα ύδατα που η Ρωσία θεωρεί ότι της ανήκουν με αποκλειστικότητα. Επιπλέον, οι επικριτές της συμφωνίας του Μοντρέ θεωρούν ότι η σύμβαση αυτή, ηλικίας άνω των 80 ετών, περιορίζει την ελευθερία της Ρωσίας να χρησιμοποιεί τα “Τουρκικά Στενά” για να προβάλει σκληρή ισχύ στις θερμές θάλασσες (Μεσόγειο). Κατά συνέπεια, προτρέπουν τη Ρωσία να επιδιώξει την αναθεώρηση της σύμβασης, ενώ υπάρχουν φωνές που προειδοποιούν ότι η Μόσχα μπορεί θα χάσει περισσότερα από ότι θα κέρδιζε με δεδομένη την επιθυμία της να αναπτύξει καλύτερες σχέσεις με την Τουρκία.

Η εμφάνιση των ναυτικών δυνάμεων από χώρες του ΝΑΤΟ πλην των τριών παράκτιων κρατών της Μαύρης Θάλασσας, τη Βουλγαρία, τη Ρουμανία και την Τουρκία, και συγκεκριμένα εκείνων των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ηνωμένου Βασιλείου, είναι ένα πρόβλημα για τη Ρωσία, διότι αποτελούν ένδειξη ότι η Δύση είναι έτοιμη να αναμιχθεί στις ουκρανικές «προκλήσεις». Αυτός είναι και ο κύριος λόγος επιθυμίας να τεθεί σε ισχύ ένας ρωσικός έλεγχος των στενών, ώστε τα πλοία του ΝΑΤΟ να μην μπορούν να εισέλθουν και να εξέλθουν από τη Μαύρη Θάλασσα. Από τη μία πλευρά, βλέπουμε να αναζωογονείται το μακρόπνοο ρωσικό ενδιαφέρον για τον έλεγχο της Κωνσταντινούπολης, κάτι που η αυτοκρατορική Ρωσία ακολούθησε μέχρι το τέλος της. Από την άλλη όμως, είναι σαφής η αντίσταση της Άγκυρας στο ρωσικό έλεγχο. Συγκεκριμένα, η Μόσχα επιθυμεί να γίνει πλήρης εταίρος στα στενά, ένα σχέδιο, που θα επιτρέψει στα ρωσικά πλοία να περάσουν στη Μεσόγειο χωρίς διατυπώσεις και περιορισμούς.

Πάντως το ρωσικό ναυτικό, δεδομένης της γεωγραφίας και των εθνικών παραδόσεων, δεν έχει τη δυνατότητα να αντιμετωπίσει το στόλο του ΝΑΤΟ. Τα γηρασμένα πλοία βγαίνουν εκτός λειτουργίας πριν αντικατασταθούν από νέα και ως εκ τούτου, τα πλοία που είναι επιχειρησιακά ικανά να φτάσουν στη Μεσόγειο μπορούν να υπολογίζονται στα δάκτυλα του ενός χεριού. Ο αριθμός αυτός, στην πραγματικότητα, έχει συρρικνωθεί σε τρία και κανένα από αυτά δεν είναι φορέας αεροσκαφών. Όσο για τα υποβρύχια, δεν πιστεύω ότι η κατάσταση τους είναι καλύτερη από ότι τα πλοία επιφανείας.

Ακόμα πιο ξεκάθαρη, είναι η εικόνα για την πραγματική κατάσταση του ρωσικού ναυτικού, όταν έχουμε μηδενική ανταπόκριση στην πρόσφατη εμφάνιση δύο αμερικανικών πολεμικών ναυτικών ομάδων κρούσεως στη Μεσόγειο. Κάθε μία από αυτές τις ομάδες, δήλωσε ο John Huntsman, πρέσβης των ΗΠΑ στη Ρωσική Ομοσπονδία, αντιπροσωπεύει “100.000 τόνους διεθνούς διπλωματίας”

Έτσι η ναυτική ισχύς διαδραματίζει τον κρισιμότερο ρόλο στην περιοχή του μεγάλου ανταγωνισμού ισχύος στη Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή. Παρέχει ασφάλεια, σταθερότητα και προστατεύει την οικονομική ευημερία βοηθώντας στη διατήρηση της ελευθερίας των θαλασσών για τα έθνη. Αυτός είναι ο κύριος λόγος σήμερα που δύο από τα 11 αμερικανικά αεροπλανοφόρα το USS Abraham Lincoln (CVN-72) και το USS John C. Stennis (CVN-74) επιχειρούν ήδη με αντίστοιχες ομάδες κρούσεως στην περιοχή της Μεσογείου. Επίσης τα δύο αμερικανικά αεροπλανοφόρα επιχειρούν ταυτόχρονα και έχουν ενταχθεί προωθώντας τη διαλειτουργικότητα των ΝΑΤΟικών συμμάχων και των εταίρων, παρέχοντας μια άνευ προηγουμένου αποτρεπτική ισχύ κατά της όποιας μονομερούς επιθετικής ενέργειας, καθώς αποδεικνύει και τη δυνατότητα για συνδυασμό αεροναυτικών επιχειρήσεων.

Στη Μεσόγειο Θάλασσα η Τουρκία θέλει να επιβάλλει κατάσταση χάους. Στόχος της δημιουργίας χαοτικού πεδίου είναι η παράλυση του αντιπάλου. Το ανθρώπινο δυναμικό που αποφασίζει και εκτελεί τα σχέδια άμυνας μιας χώρας παρουσιάζει κόπωση λόγω της συνεχούς άγνοιας της κατάληξης μιας τακτικής κίνησης εκείνου που απειλεί. Υπό αυτούς τους όρους ο ”υπνωτισμός” του αντιπάλου, είναι η προϋπόθεση για την εξαπάτησή του, μέσω του αιφνιδιασμού. Το χάος εγγυάται και τον υπνωτισμό και την εξαπάτηση και τον αιφνιδιασμό. Στοιχεία που άλλωστε υπάρχουν έντονα στην ανατολική στρατηγική. Σκοπός της δημιουργίας χάους από μέρους της Τουρκίας είναι η διάλυση όλων των συμμετρικών σχεδίων που έχουν εκπονηθεί για την αντιμετώπιση ενός αντιπάλου.

Πώς αντιμετωπίζεται μια τέτοια κατάσταση; Με τον ίδιο τρόπο. Αν η επιθυμία μας είναι η ειρήνη τότε οφείλουμε να στοχεύσουμε στην ισορροπία. Οφείλει δηλαδή ο αντίπαλος να γνωρίζει ότι το χάος που επιθυμεί να επικρατήσει, μπορούμε να το εφαρμόσουμε και εμείς ώστε να φορτώσουμε με ερωτηματικά τους τρόπους αντιμετώπισης που επιθυμεί να σχεδιάσει.

Επίσης οι Ηνωμένες Πολιτείες ανακοίνωσαν ότι θα αναπτύξουν την μια ναυτική ομάδα κρούσεως με αεροπλανοφόρο στη Μέση Ανατολή. Αυτό αποφασίστηκε όταν ο πρόεδρος του Ιράν, απείλησε να κλείσει το Στενό του Ορμούζ μετά την απόφαση της κυβέρνησης των ΗΠΑ να επιβάλλουν νέα μέτρα κατά του Ιράν. Δεν έχει ακόμη καταπλεύσει αυτή η ναυτική δύναμη και θα πάρει κάποιο χρόνο για να φτάσει στην περιοχή. Έτσι μπορούμε να υποθέσουμε ότι η απειλή δεν θεωρείται άμεση. Και θα υποθέσουμε ότι το είδος της απειλής που οι ΗΠΑ πιστεύουν ότι προκαλείται από το Ιράν μπορεί να αντιμετωπιστεί από την ναυτική ισχύ που αναπτύσσεται σε όλες τις θαλάσσιες περιοχές.

Το Στενό του Ορμούζ είναι ένα από τα βασικά θαλάσσια σημεία του κόσμου. Αυτή η στενή θαλάσσια δίοδος συνδέει τον Ινδικό Ωκεανό με τον Αραβικό / Περσικό Κόλπο. Ιστορικά, ο θαλάσσιος αυτός διάδρομος έχει συνδέσει τον αραβικό και τον περσικό πολιτισμό με την ινδική υποήπειρο, την Ασία του Ειρηνικού και την Αμερική. Για παράδειγμα, πριν από την άνοδο των ευρωπαϊκών αυτοκρατοριών στη θάλασσα τον 15ο και 16ο αιώνα, η πορσελάνη από την Κίνα και τα μπαχαρικά από την χερσόνησο της Ινδοκίνας περνούσαν συχνά από αυτόν το στενό δρόμο προς την Κεντρική Ασία και την Ευρώπη.

Σήμερα, το Στενό του Ορμούζ διαχωρίζει το σύγχρονο ιρανικό κράτος από τις χώρες του Ομάν και των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, οι οποίες έχουν ισχυρές αμυντικές συμφωνίες με τις ΗΠΑ και τη Σαουδική Αραβία. Όλη η εμπορική ναυτιλία από τις πετρελαιοπαραγωγές χώρες του Κόλπου συγκλίνει στο στενό, συμπεριλαμβανομένων των εξαγωγών αργού πετρελαίου και υγροποιημένου φυσικού αερίου από το Ιράν, το Ιράκ, το Κουβέιτ, το Μπαχρέιν, το Κατάρ, τη Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Το τριάντα τοις εκατό του παγκόσμιου αργού πετρελαίου διέρχεται από αυτή την πλωτή οδό μήκους 21 μιλίων. Αυτό το θαλάσσιο σημείο ελέγχου (chokepoint) μετατράπηκε σε αρένα σύγκρουσης κατά τη διάρκεια του πολέμου Ιράν-Ιράκ τη δεκαετία του 1980. Κάθε πλευρά του επονομαζόμενου «πολέμου των δεξαμενοπλοίων» προσπάθησε να υπονομεύσει τις εξαγωγές ενέργειας του άλλου. Το Ιράν δεν χρειάζεται κάποια ειδική στρατιωτική δύναμη για να εκπληρώσει την απειλή του και να διαταράξει τις εμπορικές ροές μέσω του στενού. Θα μπορούσε να βλάψει την εμπορική ναυτιλία με σχετικά φτηνούς πυραύλους κατά των πλοίων, ταχύπλοα σκάφη και υποβρύχια.

Αντιλαμβανόμαστε, πως σε όλες αυτές τις αναπτύξεις ναυτικών δυνάμεων, υπάρχουν στρατιωτικά, ψυχολογικά και πολιτικά στοιχεία που απορρέουν από τη θαλάσσια διάσταση στη σχέση Ρωσίας-Τουρκίας-Ιράν. Φαίνεται ότι οι θάλασσες της Μεσογείου, της Ερυθράς, της Αραβικής και οι κόλποι του Άντεν, του Ομάν του Περσικού προσεχώς θα είναι διακεκαυμένη ζώνη στο θέατρο των ναυτικών επιχειρήσεων.

Πού οδηγεί η κλιμάκωση της έντασης στην κυπριακή ΑΟΖ

Από

anixneuseis

May 9, 2019

Stratfor.

Μετάφραση-Επιμέλεια: Άννα Φαλτάϊτς

Πώς επηρεάζονται οι διαπραγματεύσεις για την επίλυση του Κυπριακού και γιατί είναι απίθανο η ΕΕ να επιβάλει σοβαρές κυρώσεις στην Άγκυρα. Οι τουρκικές απειλές, το «παράθυρο ευκαιρίας» της Ελλάδας και γιατί αναμένεται καυτό καλοκαίρι.

Δημοσιεύθηκε: 9 Μαΐου 2019 – 08:06

Οι χώρες της Ανατολικής Μεσογείου βάζουν… πλώρη για ταραγμένες θάλασσες. Στις 6 Μαΐου, η Τουρκία δήλωσε πως τα πλοία της θα συνεχίσουν να ερευνούν για πετρέλαιο και αέριο σε μια θαλάσσια περιοχή που η Κύπρος θεωρεί πως είναι μέρος της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης της.

Η Τουρκία εξέδωσε την ανακοίνωση μετά τις επικρίσεις που της άσκησαν οι ΗΠΑ και η Ευρωπαϊκή Ένωση για την αποστολή πλοίου να ερευνήσει για υδρογονάνθρακες σε μια ζώνη για την οποία ερίζουν η Κυπριακή Δημοκρατία και το αποσχισθέν βόρειο τμήμα της νήσου, αναγκάζοντας την Κύπρο να ζητήσει την έκδοση διεθνούς εντάλματος σύλληψης του πληρώματος του τουρκικού πλοίου-γεωτρύπανου.

Γιατί έχει σημασία

Οι εξελίξεις αποτελούν μέρος μιας ευρύτερης διαμάχης στην περιοχή. Από τα μέσα της δεκαετίας του 1970, το νησί της Κύπρου έχει διαιρεθεί μεταξύ των ελληνόφωνων Κυπρίων του Νότου, που είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και των τουρκόφωνων Κυπρίων του Βορρά, που αναγνωρίζονται μόνο από την Τουρκία. Αυτή η διαίρεση, με τη σειρά της, συνδέεται με άλυτες εδαφικές διεκδικήσεις μεταξύ της Ελλάδας και της Τουρκίας στο Αιγαίο, επιπροσθέτως της στήριξης που παρέχουν η Αθήνα και η Άγκυρα στις αντίστοιχες κυβερνήσεις της Κύπρου και της Βόρειας Κύπρου.

Τα τελευταία χρόνια, η ανακάλυψη ενεργειακών πόρων στην Ανατολική Μεσόγειο έχει δημιουργήσει ένα ακόμα σημείο τριβής, καθώς η Κύπρος (και κατ’ επέκταση η Ελλάδα) και η Βόρεια Κύπρος (και κατ’ επέκταση η Τουρκία) θέλουν να κάνουν γεωτρήσεις στην περιοχή για πετρέλαιο και φυσικό αέριο.

Η προοπτική ανακάλυψης μεγάλων κοιτασμάτων υδρογονανθράκων έχει επίσης προσελκύσει το ενδιαφέρον μιας μεγάλης εξωτερικής δύναμης: των ΗΠΑ. Ο Λευκός Οίκος στηρίζει τα τρέχοντα σχέδια της Κύπρου να ενώσει τις δυνάμεις της με το Ισραήλ και την Αίγυπτο για να ερευνήσει για ενέργεια στην περιοχή και να αναπτύξει υποδομές για την προμήθεια φυσικού αερίου στην Ευρώπη. Οι ΗΠΑ έχουν οικονομικά και γεωπολιτικά συμφέροντα στην περιοχή (κάποιες εταιρείες της, όπως η ExxonMobil, διενεργούν έρευνες ανοικτά των κυπριακών ακτών), καθώς ο Λευκός Οίκος θέλει η Ευρώπη να μειώσει την εξάρτησή της από το ρωσικό φυσικό αέριο.

Οι διαφωνίες συμπίπτουν με την επιδείνωση των σχέσεων μεταξύ των ΗΠΑ και της Τουρκίας -μια κατάσταση από την οποία η Κύπρος και η Ελλάδα θέλουν να επωφεληθούν, τόσο οικονομικά όσο και στρατιωτικά. Στις αρχές Απριλίου, δύο γερουσιαστές των ΗΠΑ εισήγαγαν διακομματικό νομοσχέδιο για την άρση του εμπάργκο όπλων στην Κύπρο και για την παροχή εξουσιοδότησης για στρατιωτική βοήθεια ύψους 5 εκατ. ευρώ σε Κύπρο και Ελλάδα, λόγω της απόφασης της Τουρκίας να αγοράσει ρωσικά συστήματα πυραυλικής άμυνας καθώς και των απειλών της κατά της Κύπρου για τις έρευνες για το φυσικό αέριο. Στις αρχές του μήνα, τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης ανέφεραν επίσης πως οι ΗΠΑ εξετάζουν το ενδεχόμενο ανάπτυξης τάνκερ εναέριου ανεφοδιασμού KC-135 στην αεροπορική βάση της Λάρισας και τη διενέργεια περισσότερων ασκήσεων με τον ελληνικό στρατό.

Τι θα συμβεί στη συνέχεια

Για την Κύπρο, τα γεγονότα υποδηλώνουν πως οι διαπραγματεύσεις για την επανένωση -που πραγματοποιούνται κατά διαστήματα, αναλόγως του πολιτικού κλίματος στην περιοχή- είναι απίθανο να σημειώσουν πρόοδο σύντομα. Σημαίνουν επίσης πως οι προσπάθειες της Κύπρου να κάνει έρευνες για ενέργεια στα αμφισβητούμενα ύδατα θα συνεχίσει να αντιμετωπίζει εμπόδια από την Τουρκία (πέρυσι, για παράδειγμα, τουρκικά πολεμικά πλοία ανάγκασαν το πλοίο-γεωτρύπανο της Eni που δραστηριοποιούνταν ανοικτά των ακτών της Κύπρου να αποχωρήσει από την περιοχή).

Για την Ευρωπαϊκή Ένωση, η αντιπαράθεση έρχεται να προστεθεί στις ήδη φθίνουσες σχέσεις με την Τουρκία. Ωστόσο, η ΕΕ είναι απίθανο να επιβάλει ουσιαστικές κυρώσεις στην Τουρκία, ιδιαίτερα καθώς η Ευρωπαϊκή Ένωση θα χρειαστεί να διατηρήσει κάποιον βαθμό συνεργασίας με την Τουρκία, για να παραμείνουν υπό έλεγχο οι μεταναστευτικές ροές. Όσο για την Ελλάδα, οι εξελίξεις ανοίγουν παράθυρο ευκαιρίας για να επιχειρήσει να εκμεταλλευτεί το αυξανόμενο ενδιαφέρον των ΗΠΑ στην Ανατολική Μεσόγειο.

Στο τέλος, για όλους αναμένεται ένα «καυτό» καλοκαίρι.

euro2day.gr

Οι ΗΠΑ ρισκάρουν νέο πόλεμο στη Μέση Ανατολή

Από

anixneuseis

May 9, 2019

Του David Gardner Financial Times/euro2day.gr

Η στάση της υπερδύναμης απέναντι στο Ιράν αυξάνει την ένταση σε μια εύφλεκτη περιοχή. Το σχίσμα σουνιτών-σιιτών και ο ρόλος της Σαουδικής Αραβίας. Η αναζωπύρωση στη Γάζα και ο κίνδυνος ατυχήματος.

Δημοσιεύθηκε: 9 Μαΐου 2019 – 08:05

Η απόφαση των ΗΠΑ να στείλουν στρατιωτική δύναμη στη Μέση Ανατολή παρουσιάστηκε την Κυριακή από τον Τζον Μπόλτον, σύμβουλο του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ σε θέματα εθνικής ασφάλειας ως «μια ξεκάθαρη και αδιαμφισβήτητη προειδοποίηση στο ιρανικό καθεστώς» ότι οποιαδήποτε επίθεση στις ΗΠΑ ή στους συμμάχους της θα αντιμετωπιστεί με «αδυσώπητη ισχύ».

Δεν είναι σαφές τι πληροφορίες έχουν οι ΗΠΑ για κάποια άμεση, ιρανοκίνητη επίθεση, αν έχουν καμία. Η ομάδα κρούσης του αεροπλανοφόρου USS Abraham Lincoln, στην οποία αναφέρθηκε ο κ. Μπόλτον, έβαλε πλώρη για τη Μεσόγειο και τον Περσικό Κόλπο πριν από περισσότερο από έναν μήνα, στο πλαίσιο προγραμματισμένης εναλλαγής. O κ. Μπόλτον είναι πολεμοχαρής. Εντούτοις, η επιθετική ρητορική που χρησιμοποιούν απέναντι στο Ιράν γεράκια της κυβέρνησης Τραμπ, όπως ο κ. Μπόλτον και ο Μάικ Πομπέο, ο υπουργός Εξωτερικών, είναι μέρος μιας εκστρατείας κατά της ισλαμικής δημοκρατίας η οποία αυξάνει τον κίνδυνο πολέμου.

Ο κίνδυνος αυτός αυξήθηκε σημαντικά ήδη από τότε που ο πρόεδρος Τραμπ αποχώρησε μονομερώς από την πυρηνική συμφωνία την οποία είχε υπογράψει το Ιράν με τις ΗΠΑ και άλλες πέντε μεγάλες δυνάμεις το 2015. Η Ουάσιγκτον συνεπώς απελευθέρωσε την Τεχεράνη από τη δέσμευση να βάλει στον πάγο το μεγαλύτερο μέρος του πυρηνικού της προγράμματος με αντάλλαγμα την άρση οικονομικών κυρώσεων.

Μέχρι τώρα, το Ιράν τιμούσε τη συμφωνία μολονότι ο κ. Τραμπ έχει επαναφέρει κυρώσεις και έχει απειλήσει συμμάχους, καθώς και αντιπάλους, να σταματήσουν να συναλλάσσονται με το Ιράν. Οι ΗΠΑ αυξάνουν τώρα ακόμα περισσότερο την πίεση.

Πρόσφατα κατέταξε τους Φρουρούς της Επανάστασης (IRGC) – τους πραιτοριανούς στο εσωτερικό του καθεστώτος και την εκστρατευτική του δύναμη στο εξωτερικό – ως τρομοκρατική οργάνωση, στον πρώτο τέτοιο χαρακτηρισμό ενός οργάνου της κυβέρνησης μιας άλλης χώρας. Τώρα ανακοίνωσε τη λήξη των εξαιρέσεων από τις κυρώσεις για χώρες που συνεχίζουν ακόμα να αγοράζουν πετρέλαιο και φυσικό αέριο από το Ιράν, όπως η Κίνα, η Ινδία και η Τουρκία, με στόχο να μειώσει τις εξαγωγές ιρανικού αργού στο μηδέν και να πυροδοτήσει την κατάρρευση της οικονομίας της.

Μόνο τα μέτρα αυτά, έχουν αντικαταστήσει ένα σπάνιο θρίαμβο της διπλωματίας με έναν πυροκροτητή – στην πιο εύφλεκτη περιοχή στον κόσμο, η οποία μαστίζεται ήδη από πολέμους δι’ αντιπροσώπων. To Iράν βρίσκεται στη μια πλευρά αυτών τον τοπικών συγκρούσεων, εκμεταλλευόμενο με κυνικό τρόπο το σεχταριστικό χάος που προκάλεσε στην περιοχή η αμερικανοκίνητη εισβολή στο Ιράκ το 2003 και την αναταραχή της Αραβικής Άνοιξης το 2011.

H αναζωπύρωση του σχίσματος ανάμεσα στο σιιτικό και το σουνιτικό Ισλάμ – το οποίο εκπροσωπούν αντίστοιχα το Ιράν και η Σαουδική Αραβία – έχει συμβάλλει στη λεηλασία μεγάλου μέρους της Συρίας και του Ιράκ, εκκολάπτοντας την πενταετή κυριαρχία του ISIS μέσω ενός κρατικού μορφώματος το οποίο έχει πλέον καταρρεύσει. Αλλά το σουνιτικό μίσος για τη δημιουργία από την Τεχεράνη ενός σιιτικού και περσικού άξονα που φτάνει ως το Ιράκ, τον Λίβανο και τη Συρία συνεχίζει να βράζει, ακόμα και αν το Ιράν βλέπει το μέτωπο αυτό στις αραβικές ως «γραμμή άμυνας».

Ακόμα και το Ισραήλ θεωρεί πως δεν είναι ανεκτή η παρουσία στη Συρία των Φρουρών της Επανάστασης και των μαχητών του, όπως και της Χεζμπολάχ, των παραστρατιωτικών του Λιβάνου. Αυτή τη στιγμή, το Ισραήλ, υπό την σκληρή δεξιά ηγεσία του Μπενιαμίν Νετανιάχου, είναι η αιχμή του δόρατος κατά του Ιράν, πραγματοποιώντας εκατοντάδες αεροπορικές επιθέσεις εντός της Συρίας κατά ιρανικών στόχων και της Χεζμπολάχ. Πρόκειται για μια ακήρυχτη μάχη η οποία κινδυνεύει συχνά να μετατραπεί σε έναν κανονικό πόλεμο.

Οι υπόλοιποι περιφερειακοί πρωταγωνιστές

Η Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα στηρίζουν ισχυρές πολιτοφυλακές Κούρδων της Συρίας, οι οποίοι κατόρθωσαν να λάβουν τον έλεγχο της βορειοανατολικής Συρίας με την αεροπορική κάλυψη που προσέφεραν οι ΗΠΑ στη μάχη κατά του ISIS. Αλλά οι Σαουδάραβες και τα Εμιράτα το κάνουν αυτό για να χτυπήσουν το Ιράν και την Τουρκία – που και οι δύο αντιμάχονται τις δικές τους κουρδικές μειονότητες.

Έχουν ένα επιπρόσθετο λόγο στην περίπτωση της Άγκυρας: ο Ταγίπ Ερντογάν, ο πρόεδρος της Τουρκίας, στηρίζει τη Μουσουλμανική Αδελφότητα. Έχουν μπλοκάρει για δύο χρόνια το Κατάρ, το πλούσιο εμιράτο του Κόλπου, ως φωλιά της Αδελφότητας και Ιρανών πληρεξούσιων – παρότι το Κατάρ φιλοξενεί τη μεγαλύτερη αεροπορική βάση των ΗΠΑ στην περιοχή.

Η σύγχυση και η θολούρα εντείνεται από το ακόμα διακριτικό ενδιαφέρον των χωρών του Κόλπου για τη Συρία. Η Σαουδική Αραβία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και το Κατάρ στήριξαν σουνίτες αντάρτες εναντίον του στηριζόμενου από το Ιράν και τη Ρωσία καθεστώτος του Μπασάρ αλ-Άσσαντ. Αλλά τώρα, οι Σαουδάραβες και τα Εμιράτα δείχνουν έτοιμοι να ξαναχτίσουν φράχτες και ακόμα και να βοηθήσουν την ανοικοδόμηση κατεστραμμένων περιοχών της Συρίας. Τα Εμιράτα επαναλειτούργησαν την πρεσβεία τους στη Δαμασκό τον Δεκέμβριο.

Οι χώρες του Κόλπου, υπό την καθοδήγηση της Σαουδικής Αραβίας, δείχνουν αγχωμένοι να μην επαναλάβουν το λάθος που έκανε το Ριάντ διακόπτοντας τη διπλωματική επαφή με το ως επί το πλείστον σιιτικό Ιράκ και παραχωρώντας την στο Ιράν. Αυτή είναι μια, τουλάχιστον, πιο σκεπτόμενη απάντηση από εκείνη που είχε ζητήσει ο κ. Τραμπ στο πρώτο του ταξίδι ως πρόεδρος στο εξωτερικό τον Μάιο του 2017, στο Ριάντ, καλώντας τους Σαουδάραβες να ηγηθούν μιας σουνιτικής τζιχάντ ενάντια στο Ιράν.

Ωστόσο, σε αυτό το μέρος του κόσμου, κάθε δράση οδηγεί σε μια ισοδύναμη αντίδραση. Η τρέχουσα αναζωπύρωση στη Γάζα, για παράδειγμα, φαίνεται να σχετίζεται με το Ιράν. Ο πιο στενός προστατευόμενος της Τεχεράνης, η Ισλαμική Τζιχάντ, φαίνεται να την ξεκίνησε επιτιθέμενη κατά του Ισραήλ.

Στη βορειοδυτική Συρία, εν τω μεταξύ, ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν και το καθεστώς Άσσαντ στη Συρία έχουν ξεκινήσει επίθεση στην Ιντλίμπ, το τελευταίο προπύργιο των σουνιτών ανταρτών, παραβιάζοντας τη συμφωνία που υπέγραψαν με την Τουρκία τον περασμένο Οκτώβριο.

Στη Μέση Ανατολή, υπάρχουν πολλά επικίνδυνα κινούμενα μέρη και πολλοί αμετροεπείς δρώντες που πιστεύουν στην εκτελεστική δράση (οι κ.κ. Μπόλτον, Πομπέο, Νετανιάχου, Πούτιν, Άσσαντ, Ερντογάν και ο στρατηγός Κασέμ Σολεϊμάνι, ο διοικητής των Φρουρών της Επανάστασης στα αραβικά εδάφη). Και στις ΗΠΑ υπάρχει ένας πρόεδρος τόσο αλλοπρόσαλλος όσο ο κ. Τραμπ.

Με αυτούς τους πρωταγωνιστές είναι λογικό να αναμένει κανείς μια αναποδιά – όπως επισήμανε τον περασμένο μήνα στη Νέα Υόρκη ο υπουργός Εξωτερικών του Ιράν, Μοχάμμαντ Τζαβάντ Ζαρίφ.

Ορισμένοι πόλεμοι μπορούν να συμβούν και συμβαίνουν από ατύχημα…

Επικίνδυνα πράγματα: Στην ΕΡΤ πρότειναν η κυβέρνηση να ρίξει το Facebook όπως ο Ερντογάν!

Από

anixneuseis

May 9, 2019

Protagon Team 7 ΜΑΪΟΥ 2019

Η επιλογή από την εταιρεία του Μαρκ Ζάγκερμπεργκ της ανεξάρτητης Ellinika Ηoaxes για τον έλεγχο της παραπληροφόρησης και των fake news στην Ελλάδα έχει ενοχλήσει σφόδρα τους κυβερνώντες που απειλούν με κάθε τρόπο – ιδίως μέσα από τη συχνότητα της δημόσιας τηλεόρασης.

Στην κυβέρνηση φαίνεται πως δεν μπορούν να «χωνέψουν» με τίποτα την επιλογή του Facebook να αναθέσει στην ανεξάρτητη Ellinika Hoaxes το φιλτράρισμα των ειδήσεων που «ανεβαίνουν», εν μέσω προεκλογικής περιόδου, στο δημοφιλές μέσο κοινωνικής δικτύωσης (περισσότερα για τη συνεργασία εδώ) και με δηλώσεις επί δηλώσεων βάλλουν κατά ριπάς τόσο εναντίον του διαδικτυακού κολοσσού, όσο και των ελλήνων συνεργατών του.

Οι πρώτοι βρυχηθμοί ακούστηκαν από τον καθ’ ύλην αρμόδιο υφυπουργό Ψηφιακής Πολιτικής, Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης, Λευτέρη Κρέτσο, ο οποίος έφτασε στο σημείο να καλέσει την ΕΣΗΕΑ να παρέμβει και απείλησε να πάει το θέμα μέχρι τις… Βρυξέλλες.

Στη συνέχεια εκλήθη να μιλήσει για το θέμα και ο δημοσιογράφος-γλωσσολόγος, Νίκος Βασιλάκος,ο οποίος συστήνεται ως πρόεδρος της Ενωσης Ελλήνων Χρηστών Internet. Ο δίαυλος, κοινός: η συχνότητα της ΕΡΤ και συγκεκριμένα η γνωστή από την ανάδειξη του κυβερνητικού «έργου» και της σχετικής ατζέντας, εκπομπή «Δεύτερη Ματιά» της Κατερίνας Ακριβοπούλου η οποία ως γνωστόν έχει «μετακομίσει» πλέον στη μεταμεσονύκτια ζώνη της δημόσιας τηλεόρασης.

Ο κ. Βασιλάκος εμφανίστηκε στην εκπομπή εξοργισμένος για τη συνεργασία του Facebook με την ανεξάρτητη -και μη κυβερνητική- Ellinika Hoaxes. «Aυτοί που όλο τον Απρίλιο εξέτασαν μόλις 25 περιπτώσεις ψευδών ειδήσεων, θα μπορούν να εκτιμήσουν 10.000 περιπτώσεις ημερησίως;» σχολίασε δηκτικά και διερωτήθηκε τι κάνουν οι αρμόδιοι φορείς της χώρας. «Αν ήμουν Πρόεδρος της Εθνικής Επιτροπής Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων (ΕΕΤΤ) δεν θα κοιμόμουν το βράδυ. Δεν έχουμε καθηγητές; Δεν έχουμε φορείς; Δεν μπορώ να πιστέψω αυτό που έχει συμβεί», φώναζε απηυδισμένος για το κακό που βρήκε τους χρήστες του Διαδικτύου, τους οποίους σύμφωνα με τον τίτλο του, εκπροσωπεί.

Εχοντας απέναντί του την κυρία Ακριβοπούλου, ο κ. Βασιλάκος δεν απέφυγε τον πειρασμό να πολιτικοποιήσει το θέμα, καθώς η συνεργασία του Facebook με την Ellinika Hoaxes συμπίπτει με την προεκλογική περίοδο. Ετσι αμέσως μετά διερωτήθηκε γιατί δεν μιλούν τα κόμματα της αντιπολίτευσης και ειδικά η Νέα Δημοκρατία, υπονοώντας ότι είναι ύποπτη η σιγή τους στο θέμα.

Εκεί όμως που η ΕΡΤ ξεπέρασε τα εσκαμμένα, ήταν όταν ο καλεσμένος της κυρίας Ακριβοπούλου ρωτήθηκε τι θα μπορούσε να κάνει η κυβέρνηση απέναντι σε αυτή την κατά την άποψή του επικίνδυνη συνεργασία. Και αυτό διότι η σύσταση του, ως πρόεδρος των Ελλήνων Χρηστών Ιντερνετ πάντα, δεν ήταν άλλη από τη… δοκιμασμένη ολοκληρωτική «συνταγή» του Ταγίπ Ερντογάν: «Δεν υπάρχει αυτό που ζούμε… (Αυτό που μπορεί να κάνει η κυβέρνηση) είναι απλό: να καταργήσει τα πάντα, να πει ότι δεν ισχύει τίποτα. Να φωνάξει το Facebook και να πει: “έλα εδώ, έχω εγώ προεκλογική περίοδο και ταράζεις τα νερά;” Εγώ θα κατέβαζα τους διακόπτες όπως έκανε ο Ερντογάν…».

Από κοντά με την ΕΡΤ και άλλα φίλα προσκείμενα στην κυβέρνηση μέσα που, αναφερόμενα στην Εllinika Hoaxes και τη συνεργασία της με το Facebook, δεν δίστασαν να μιλήσουν για «παράδοση της ελευθερίας», για «διορισμένους τροχονόμους και εντεταλμένους λογοκριτές», «νέο σερίφη», για «Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρεία – μπάτσο» στην οποία συμμετέχουν «από… απόστρατος ναρκαλιευτής, μέχρι πρώην επισμηνίας του Στρατού», για εταιρεία που είναι «στην υπηρεσία του Γκέμπελς, των αφεντικών και του ιμπεριαλισμού», του ίδιου του «ξεπλύματος της Χούντας», και άλλα τέτοια καταγγελτικά.

Πηγή: Protagon.gr

Στρατός με έλλειψη στρατιωτών

Από

anixneuseis

May 9, 2019

Το δημογραφικό ζήτημα της Ελλάδος και οι επιπτώσεις στην άμυνα

Ιπποκράτης Δασκαλάκης foreignaffairs.gr

Δόκιμοι της Στρατιωτικής Σχολής Ευελπίδων κατά την διάρκεια στρατιωτικής παρέλασης, στην Αθήνα, στις 25 Μαρτίου 2014. REUTERS/Alkis Konstantinidis.

Περίληψη:

Η μέση επάνδρωση των μονάδων των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων ανέρχεται στο 43% περίπου. Ένα γενικά αποδεκτό ελάχιστο ποσοστό επάνδρωσης ανέρχεται στο 60% της προβλεπόμενης πολεμικής δύναμης. Επισημαίνεται, πάντως, ότι το Πολεμικό Ναυτικό και η Πολεμική Αεροπορία διαθέτουν υψηλότερο ποσοστό μονίμων στελεχών, γεγονός που περιορίζει σημαντικά τις συνέπειες της δημογραφικής υστέρησης.

Ο ΙΠΠΟΚΡΑΤΗΣ ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ είναι Υποστράτηγος (εα), υποψήφιος Διδάκτορας Διεθνών Σχέσεων, Διευθυντής Μελετών του Ελληνικού Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών (ΕΛΙΣΜΕ) και συνεργάτης στη Σχολή Εθνικής Αμύνης (ΣΕΘΑ) και στο Ινστιτούτο Διεθνών Σχέσεων (ΙΔΙΣ)

Η έντονη δημογραφική καθίζηση της Ελλάδος είναι γνωστή και δυστυχώς, με τα σημερινά δεδομένα, φαίνεται μη αναστρέψιμη. Βέβαια, ανάλογες δημογραφικές εξελίξεις αντιμετωπίζουν, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, το σύνολο των καλουμένων ανεπτυγμένων χωρών. Οι επιπτώσεις του δημογραφικού προβλήματος καλύπτουν πολλαπλούς τομείς των ζωτικών λειτουργιών της χώρας ξεκινώντας από την οικονομία, περνώντας μέσα από την άμυνα και καταλήγοντας στην διατήρηση της πολιτιστικής ταυτότητας, με ό,τι αυτά συνεπάγονται για τις επερχόμενες γενεές.

Δόκιμοι της Στρατιωτικής Σχολής Ευελπίδων κατά την διάρκεια στρατιωτικής παρέλασης , στην Αθήνα, στις 25 Μαρτίου 2014. REUTERS/Alkis Konstantinidis
———————————————————————

Το παρόν κείμενο εστιάζεται στις συνέπειες της δημογραφικής υστέρησης στην άμυνα της Ελλάδος. Όσοι μάλιστα έχουν υπηρετήσει την τελευταία δεκαετία, με οποιαδήποτε ιδιότητα στις ένοπλες δυνάμεις, ειδικά στον Στρατό Ξηράς, έχουν διαπιστώσει τη χαμηλή επάνδρωση των στρατιωτικών μονάδων. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή για να γίνουν πλήρως κατανοητές οι συνέπειες της δημογραφικής υστέρησης στον αμυντικό μηχανισμό της χώρας.

Όλες οι χώρες διαθέτουν μηχανισμούς που συνεχώς αξιολογούν τις απειλές που αντιμετωπίζουν καθώς και την εκτιμώμενη εξέλιξη τους σε βάθος χρόνου. Ανάλογα με αυτές τις αξιολογήσεις, πολιτική και στρατιωτική ηγεσία, λαμβάνοντας υπόψη και άλλους παράγοντες (οικονομία, διεθνείς σχέσεις, συμμαχίες, κοινωνικές ισορροπίες κλπ) δρομολογούν τις βέλτιστες λύσεις για την αποτελεσματικότητα των ενόπλων δυνάμεων. Οι αποφάσεις αυτές αφορούν κυρίως την συγκρότηση, τον εξοπλισμό, την ανάπτυξη, την επάνδρωση, την ετοιμότητα, το δόγμα και τις τακτικές χρησιμοποιήσεως των ενόπλων δυνάμεων και οριοθετούν τις κατευθύνσεις στις οποίες θα κινηθεί η συνολική αμυντική προσπάθεια τα επόμενα χρόνια. Φυσικά, υπάρχουν δυνατότητες τροποποιήσεων, λόγω μεταβολής των απειλών και των γενικότερων συνθηκών, αλλά γενικά η εφαρμογή νέων σχεδίων χρειάζεται ένα ικανό χρονικό διάστημα, ειδικά αν αποβλέπουμε να αυξήσουμε τις αμυντικές μας δυνατότητες.

Επισημαίνεται ότι η αντιμετώπιση μιας απειλής -στρατιωτικής υφής που προέρχεται από κρατικό δρώντα- δεν ακολουθεί την λογική του «ενός έναντι ενός», αλλά ένα πλήθος παραγόντων επηρεάζει τα μέσα και αριθμούς που θα επιλέξουμε να χρησιμοποιήσουμε καθώς και την γενικότερη ισορροπία μεταξύ ποιότητας και ποσότητας που θα κληθούμε να παρατάξουμε. Ενίοτε δε, ο επιζητούμενος στόχος δεν είναι η πλήρης καταστροφή του αντιπάλου αλλά η απόκτηση της ικανότητας συντριπτικού πλήγματος που θα καταστήσει απαγορευτικό στον αντίπαλο, το κόστος (ρίσκο) της πρόκλησης σύγκρουσης. Η προσέγγιση αυτή καλείται «αποτροπή» και προϋποθέτει ορθολογιστική αντίληψη αμφοτέρων των πλευρών, ύπαρξη δικών μας συγκεκριμένων στρατιωτικών ικανοτήτων και κυρίως την πειστικότητα ότι διαθέτουμε την βούληση της χρήσης της αποτρεπτικής μας δύναμης αναλαμβάνοντας το ρίσκο και τις συνέπειες μιας πιθανής συνεπακόλουθης αναμέτρησης.

Η χώρα μας κατέληξε, εδώ και αρκετά χρόνια, στην απόφαση τήρησης ενόπλων δυνάμεων, ικανού μεγέθους και συγκρότησης (αριθμός μονάδων, οπλικά συστήματα, ανθρώπινο δυναμικό κλπ), που θα εξασφαλίζουν σε ικανοποιητικό βαθμό -απόλυτη εξασφάλιση δεν υπάρχει- την αποτρεπτική της ικανότητα έναντι της τουρκικής απειλής. Φυσικά, οι μεταβολές στο είδος και την ένταση της απειλής συνεχώς συναξιολογούνται και μεταβάλλουν το μέγεθος και είδος της αποτρεπτικής μας δυνάμεως.

Τα στοιχεία που ακολουθούν και αφορούν την επάνδρωση των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων, βασίζονται αποκλειστικά σε δημοσιογραφικές πληροφορίες που έχουν αντληθεί από το διαδίκτυο και αφορούν τη διετία 2015-2016. Μάλιστα, τα αριθμητικά στοιχεία που παρατίθενται έχουν στρογγυλοποιηθεί και αντιπροσωπεύουν τους μέσους όρους των διαφόρων δημοσιευμάτων. Καίτοι μπορεί κατά περίπτωση να υπάρχουν διαφορές μεταξύ δημοσιογραφικών στοιχείων και πραγματικότητας, η συνεχής μείωση του ανθρωπίνου δυναμικού των ενόπλων δυνάμεων είναι προφανής, αμείλικτη και με αυξητικές τάσεις (δηλαδή, ακόμη μεγαλύτερες μειώσεις) για το μέλλον.

ΟΙ ΑΜΕΙΛΙΚΤΟΙ ΑΡΙΘΜΟΙ

Σύμφωνα, λοιπόν, με τις δημοσιογραφικές πληροφορίες, η πλήρης επάνδρωση των μονάδων των ενόπλων δυνάμεων παραθέτει ένα στράτευμα περίπου 280.000 ανδρών και γυναικών, με την ολοκλήρωση της γενικής επιστρατεύσεως. Σε περίοδο ειρήνης, η επάνδρωση, η αποκαλούμενη και «οροφή ειρήνης» των ενόπλων δυνάμεων είναι χαμηλότερη. Η προβλεπόμενη ειρηνική οροφή προσωπικού ανέρχεται σε 134.000, εκ των οποίων 90.000 στο Στρατό Ξηράς, 19.000 στο Πολεμικό Ναυτικό και 25.000 στην Πολεμική Αεροπορία. Οι υπόλοιποι 146.000 θα προέλθουν από την κινητοποίηση της εφεδρείας που θα έχει σαν αποτέλεσμα την συμπλήρωση στο 100% της προβλεπόμενης πολεμικής σύνθεσης των μονάδων (280.000) [1].

Σήμερα στις ένοπλες δυνάμεις υπηρετούν περίπου 80.000 μόνιμοι και στους 3 κλάδους, οπότε για να αγγίξουμε την ειρηνική οροφή των 134.000 απαιτείται η ύπαρξη 54.000 κληρωτών (οπλίτες θητείας). Καθώς οι κληρωτοί, με σημερινή θητεία 9 μηνών στον Στρατό Ξηράς, παρουσιάζονται κάθε 2 μήνες, θα πρέπει η κάθε σειρά (ΕΣΣΟ) να αποδίδει περίπου 12.000 άνδρες (γιατί μέχρι σήμερα μόνο ο ανδρικός πληθυσμός στρατεύεται). Αν μάλιστα λάβουμε υπόψη μας ότι ένας ικανός αριθμός, περίπου 10%, απαλλάσσεται ή δεν κρίνεται ικανός για ένοπλη στρατιωτική υπηρεσία, τότε χρειαζόμαστε σε κάθε κλάση περίπου 13.300 άνδρες. Δηλαδή, αν υπολογίσουμε τις νόμιμες διαρροές από την στράτευση θα έπρεπε ο ετήσιος αριθμός των γεννήσεων αγοριών να είναι 80.000 για να επιτύχουμε την επιθυμητή οροφή των 54.000 κληρωτών [2]. Ο μέσος όρος των γεννήσεων αρρένων Ελλήνων ανά έτος την πενταετία 1994-1999 ήταν περίπου 50.000, άρα αυτόματα δημιουργείται ένα σημαντικό υπολογιστικό έλλειμμα 30.000 ανδρών (37,5% του απαιτούμενου αριθμού) ετησίως μόνο από τη μείωση των γεννήσεων [3]. Η σημερινή απόδοση κάθε κλάσεως, είναι περίπου 6.700 και είναι η μισή από την απαιτούμενη (13.300 άνδρες). Κατά συνέπεια, οι συνολικά πραγματικά στρατευόμενοι ανά έτος, ανέρχονται περίπου στους 40.000 (έξη κλάσεις, 6 Χ 6.700). Δηλαδή, η λογιστική υστέρηση των 30.000 που οφείλεται στη μείωση του αριθμού των γεννήσεων και στους νόμιμα απαλλασσόμενους από την στράτευση, μεγεθύνεται, και αγγίζει συνολικά τους 40.000 άνδρες (50% του απαιτούμενου αριθμού). Η επιπλέον αυτή μείωση, περίπου 10.000 ανδρών, οφείλεται στην αποφυγή της στράτευσης, για διαφόρους λόγους (ως επί το πλείστον νόμιμους).

Πλέον, λοιπόν, της υπογεννητικότητας, εμφανίζεται αυξημένος και ο αριθμός των νέων που νομότυπα αποφεύγουν την εκπλήρωση των στρατιωτικών τους υποχρεώσεων (κυρίως ένεκα επιμήκυνσης και εξειδίκευσης των σπουδών τους σε συνδυασμό με τα όρια ηλικίας και τις δυνατότητες εξαγοράς της θητείας). Αντιμετωπίζουμε, δηλαδή, μια επιπλέον απομείωση του αριθμού των στρατευομένων που αγγίζει το 30% και οφείλεται στην ενσυνείδητη επιλογή της μη στράτευσης από τα ελληνόπαιδα. Επί του παρόντος δεν έχουμε ακόμη, τουλάχιστον σε ικανούς αριθμούς, αντιμετωπίσει την αποφυγή επιστροφής στην πατρίδα και εκπλήρωσης των στρατιωτικών υποχρεώσεων των νέων που με την ολοκλήρωση των σπουδών τους ξενιτεύτηκαν ένεκα της οικονομικής κρίσεως. Δυστυχώς, με ανοδικές τάσεις εμφανίζεται και ο αριθμός των στρατευσίμων που απαλλάσσονται της κατάταξης ή υπηρετούν άοπλοι λόγω σωματικών και ψυχολογικών προβλημάτων. Ο αντίστοιχος αριθμός των αρνητών της στράτευσης εμφανίζεται ακόμη χαμηλός.

Συμπερασματικά, σήμερα η απόδοση της κάθε κλάσεως είναι περίπου στο 50% της προσδοκώμενης ώστε να συμπληρωθεί η απαιτητή οροφή του στρατεύματος. Ελάχιστη σημασία έχει η πιθανότητα οι παρατιθέμενοι αριθμοί να εμπεριέχουν ένα ενδεχόμενο σφάλμα της τάξεως του 10% σε οποιαδήποτε κατεύθυνση. Το πλέον ανησυχητικό γεγονός είναι ότι ο αριθμός της σημερινής υστέρησης προέρχεται από τον αριθμό των 50.000 γεννήσεων Ελλήνων αγοριών ανά έτος (μέσος όρος γεννήσεων πενταετίας 1994-1999), αριθμός μη αμφισβητήσιμος και σημαντικά αυξημένος έναντι του αντίστοιχου μέσου όρου γεννήσεων της περιόδου 2009-2014 που μετά δυσκολίας αγγίζει τις 42.000, με πτωτικές τάσεις. Οποιαδήποτε αναγωγή στην περίοδο 2014-2019 εκτιμάται ότι θα δώσει ακόμη πιο δυσοίωνες προβλέψεις [4].

Αν τώρα προσθέσουμε τον ανεπαρκή αριθμό των 40.000 ανδρών στον αριθμό των μονίμων στελεχών (80.000) θα έχουμε ένα σύνολο 120.000 ανδρών και γυναικών υπό τα όπλα [5]. Η πλήρης σύνθεση (οροφή) των ενόπλων δυνάμεων προβλέπει, κατά δημοσιογραφικές πάντα πληροφορίες, 280.000 άνδρες και γυναίκες. Κατά συνέπεια η μέση επάνδρωση των μονάδων ανέρχεται στο 43% περίπου. Φυσικά ο αριθμός αυτός κυμαίνεται από μονοψήφια ποσοστά (επιστρατευόμενες μονάδες) αγγίζοντας και το 100% σε μονάδες ειδικών αποστολών και άμεσης αντίδρασης. Το απαιτούμενο ποσοστό επάνδρωσης μιας μονάδος ποικίλει, ανάλογα της αποστολής, των συνθηκών και διαφόρων άλλων λόγων. Ένα γενικά αποδεκτό ελάχιστο ποσοστό επάνδρωσης ανέρχεται στο 60% της προβλεπόμενης πολεμικής δύναμης. Επισημαίνεται ότι το κείμενο αναφέρεται κυρίως στις μονάδες του Στρατού Ξηράς καθώς το Πολεμικό Ναυτικό και η Πολεμική Αεροπορία, λόγω υψηλής εξειδίκευσης και χαμηλότερης οροφής προσωπικού, διαθέτουν υψηλότερο ποσοστό μονίμων στελεχών, γεγονός που περιορίζει σε σημαντικό βαθμό τις συνέπειες της δημογραφικής υστέρησης.

Το πρόβλημα δεν περιορίζεται, όμως, μόνο στην χαμηλή αριθμητική επάνδρωση των μονάδων. Χαμηλός αριθμός γεννήσεων συνεπάγεται ότι φτωχαίνει η δεξαμενή άντλησης προσωπικού, μονίμου και κληρωτού, για τις ένοπλες δυνάμεις. Καθώς, μάλιστα, μειώνονται οι γεννήσεις, άρα και οι στρατευόμενοι, ελαττώνεται -αναπόφευκτο φυσιολογικό αποτέλεσμα- και ο αριθμός των υποψηφίων που είναι απαραίτητο να διαθέτουν ειδικά προσόντα για την στελέχωση απαιτητικών ειδικοτήτων, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Με ανησυχητική τάση αυξάνεται και ο αριθμός των νέων που κρίνονται ανίκανοι για ένοπλη υπηρεσία, τάση που και αυτή έχει παγκόσμια εφαρμογή.

Ένα, όμως, σημαντικότατο πρόβλημα που δεν εντοπίζεται από την πρόχειρη (αλλά δραματική) ανάγνωση των αριθμών, αφορά την παρεχόμενη στρατιωτική εκπαίδευση στους κληρωτούς μας. Υπενθυμίζω ότι οι κληρωτοί, μετά την λήξη της θητείας τους, ως έφεδροι θα κληθούν να συμπληρώσουν την πολεμική σύνθεση των μονάδων ώστε αυτές να καταστούν πλήρως επιχειρησιακές σε περιόδους κρίσεως και πολέμου. Η απόδοση και η ταχεία ένταξη των εφέδρων στις μονάδες είναι κρίσιμα στοιχεία που θα εξασφαλίσουν τη μεγιστοποίηση της μαχητικής αξίας του στρατεύματος που στηρίζεται στην κινητοποίηση της εφεδρείας. Αναμφισβήτητα, η δημιουργία αξιόμαχου έφεδρου προσωπικού προϋποθέτει την ύπαρξη εκπαιδευμένων κληρωτών.

Προσωπική μου άποψη είναι ότι υπάρχει μια υστέρηση στην εκπαίδευση των κληρωτών για ένα πλήθος λόγων που βαρύνουν την πολιτική και στρατιωτική ηγεσία αλλά και τον καθένα από εμάς ατομικά. Αντικειμενικές δυσκολίες υπάρχουν πολλές: Μειωμένη διάρκεια θητείας, ελλιπείς πιστώσεις για εκπαίδευση, πλήθος από πάρεργα τα περισσότερα εκ των οποίων εκπηγάζουν από την ανάγκη εκτέλεσης λειτουργικών υποχρεώσεων. Είναι γνωστό σε όλους ότι η χαμηλή επάνδρωση έχει καταστήσει τον Έλληνα στρατιώτη ένα «αγγαρειομάχο» και «σκοπάνθρωπο», σε βάρος όχι μόνο της ρεαλιστικής εκπαίδευσης αλλά κυρίως της αποδοχής του ίδιου του θεσμού της θητείας. Και γνωρίζουμε ότι κανένας θεσμός δεν μπορεί να λειτουργήσει αποδοτικά αν δεν τυγχάνει της λαϊκής αποδοχής. Από την άλλη μεριά, πρέπει να αναγνωρίσουμε το ανέφικτο της αποφυγής παραπλήσιων εργασιών, καθώς δεν υφίσταται ούτε το αναγκαίο προσωπικό που θα επιμερίζεται τα πάρεργα αλλά ούτε και υπάρχουν τα κονδύλια για ανάληψή τους από μη στρατευμένο προσωπικό. Αναμφίβολα, λοιπόν, η δημογραφική μείωση, μαζί και με άλλους λόγους, επηρεάζει αρνητικά την παρεχόμενη εκπαίδευση των κληρωτών, άρα συμβάλει στην δημιουργία μη επαρκώς εκπαιδευμένης εφεδρείας.

ΟΙ «ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ»

Εδώ θα πρέπει να αναφερθούμε και στην ευρέως διαδεδομένη, αλλά μερικώς λανθασμένη, άποψη ότι οι σύγχρονοι πόλεμοι δεν απαιτούν πλέον την ύπαρξη πολυάριθμων στρατευμάτων. Ως εκ τούτου, η διατήρηση ικανών αεροναυτικών δυνάμεων καθιστά περιττή την ύπαρξη δαπανηρών και ανθρωποβόρων μονάδων του Στρατού Ξηράς. Οι απόψεις αυτές βασίζονται σε εμπειρίες συγχρόνων πολέμων, αλλά με τελείως διαφορετικά δεδομένα από αυτά που αντιμετωπίζουμε εδώ και χρόνια στο χώρο του Έβρου και των νησιών του Αιγαίου. Ακόμη όμως και αυτές οι σύγχρονες επιχειρήσεις, όταν πέτυχαν την συντριβή του κύριου όγκου των εχθρικών στρατευμάτων με την χρήση σύγχρονων οπλικών συστημάτων, αναγκάστηκαν να αναπτύξουν στο έδαφος πολυάριθμα στρατεύματα (boots on the ground) με αποτέλεσμα την ραγδαία αύξηση των απωλειών.

Στην ελληνική δε πραγματικότητα, καίτοι η καταστροφή των εχθρικών ενόπλων δυνάμεων, όπως και σε κάθε πόλεμο, παραμένει ο βασικός στόχος μας, είναι επιτακτική η διατήρηση του συνόλου της εδαφικής επικράτειας λόγω της φύσεως των τουρκικών διεκδικήσεων. Η διατήρηση του εδάφους δεν επιτυγχάνεται μόνο με αεροναυτικές δυνάμεις ή πυρά, αλλά στις περισσότερες περιπτώσεις προϋποθέτει και την κατοχή εδάφους από στρατεύματα που έχουν αναπτυχθεί επί τόπου. Επιπλέον, όπως αποδείχτηκε περίτρανα στο πρόσφατο παρελθόν, η παρουσία έστω και περιορισμένου αριθμού στρατιωτών, στο κατάλληλο σημείο και τον κατάλληλο χρόνο, αποδείχθηκε καταλυτικής σημασίας. Επιπρόσθετα, οι λεγόμενες ασύμμετρες ή υβριδικές απειλές, που υπό διάφορες μορφές, σίγουρα θα αποτελέσουν μέρος της επιθετικής ενέργειας του αντιπάλου, θα απαιτήσουν για την αντιμετώπισή τους, την ύπαρξη ικανού αριθμού εκπαιδευμένων στρατιωτικών και μονάδων και τμημάτων ασφαλείας στο εσωτερικό της χώρας.

Κατά καιρούς έχει προταθεί η λύση της πρόληψης ημιεπαγγελματιών υπαξιωματικών-οπλιτών για την επάνδρωση κρισίμων ειδικοτήτων και την κάλυψη των κενών που δημιουργούνται από τη μείωση της απόδοσης των κλάσεων. Προ περίπου τριών δεκαετιών, οι Ένοπλες Δυνάμεις προχώρησαν στην σταδιακή πρόσληψη ικανού αριθμού ημιμονίμων υπαξιωματικών (με διάφορες ονομασίες και θεσμικές ρυθμίσεις). Η αρχική σκέψη προέβλεπε ότι τα παραπάνω στελέχη, μετά την ολοκλήρωση της σύμβασης, διάρκειας 5-7 ετών, θα απομακρύνονταν από το στράτευμα (εντασσόμενα ως πολύτιμα στελέχη της εφεδρείας) και θα αντικαθίσταντο σταδιακά από ανάλογο αριθμό νέων «συμβασιούχων» [6]. Δυστυχώς λόγω κομματικών σκοπιμοτήτων οδηγηθήκαμε στην ανεξέλεγκτη μονιμοποίηση όλων των «συμβασιούχων» που καίτοι απέκτησαν ικανοποιητική εμπειρία, εντούτοις λόγω ηλικίας δεν δύνανται (στο μεγαλύτερο ποσοστό) να ανταποκριθούν πλέον στις απαιτήσεις των Ενόπλων Δυνάμεων. Δηλαδή, αποκτήσαμε ένα πλεονάζοντα αριθμό «γερασμένων» υπαξιωματικών μη ικανών (για αντικειμενικούς λόγους) να ανταπεξέλθουν στα καθαρώς στρατιωτικά τους καθήκοντα. Εν τω μεταξύ, ένεκα και της δημοσιονομικής κρίσεως, η οικονομική επιβάρυνση από την διατήρηση υψηλού αριθμού μονίμων πλέον στελεχών, κατέστη δυσβάστακτη. Συνάμα απαγορευτική κατέστη και η ανανέωση του προσωπικού. Ως εκ τούτου, αναγκαστικά περιορίζουμε τις φιλοδοξίες για διατήρηση υψηλού μεγέθους επαγγελματικού στρατού και εστιάζουμε στην καλύτερη αξιοποίηση των κληρωτών. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα πρέπει να προχωρήσει μια σταδιακή πρόσληψη αριθμού ημιεπαγγελματιών οπλιτών, αλλά με αυστηρά καθορισμένη διάρκεια σύμβασης (έως 7 ετών) με νομοθετική απαγόρευση της μονιμοποίησής τους.

ΟΙ ΛΥΣΕΙΣ

Είναι, όμως, δυνατόν να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματα που δημιουργεί η δημογραφική μας μείωση στην άμυνα της χώρας; Προφανώς η αναστροφή της δημογραφικής γήρανσης είναι η βέλτιστη λύση όχι μόνο για το συγκεκριμένο αμυντικό μας πρόβλημα αλλά και για μεγάλο εύρος των θεμάτων που αντιμετωπίζει σήμερα η ελληνική κοινωνία και ειδικά αυτών που πρόκειται να γιγαντωθούν στο εγγύς μέλλον. Σήμερα, είναι επιτακτική η δρομολόγηση ορισμένων ενεργειών για την άμεση αντιμετώπιση της λειψανδρίας [7] που ταλανίζει το ελληνικό στράτευμα και μειώνει τη μαχητική του ικανότητα. Τα μέτρα αυτά ενέχουν κόστος (οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό), αλλά η εφαρμογή τους αποτελεί μονόδρομο για να εξασφαλίζουμε την αξιοπιστία της αμυντικής μας αποτροπής. Ορισμένες προτεινόμενες ενέργειες, περιγράφονται συνοπτικά στις παραγράφους που ακολουθούν και εκτιμάται ότι δύναται να υιοθετηθούν συνδυαστικά ή και μεμονωμένα.

Σίγουρα υπάρχουν δυνατότητες εξοικονόμησης προσωπικού από μια σύγχρονη αναδιοργάνωση της δομής και συγκρότησης, ειδικά των μονάδων του Στρατού Ξηράς, που θα επέτρεπε μια καλύτερη αξιοποίηση του προσωπικού (μονίμου και στρατευόμενου). Ακόμη, όμως, και μια τέτοια βέλτιστη συγκρότηση, που απαιτεί χρόνο και ενέχει και κόστος, δεν θα επέλυε το μείζον πρόβλημα της υστέρησης κατά 50% της απόδοσης της κλάσεων. Αναγκαστικά θα έπρεπε να συνδυαστεί και με άλλα μέτρα όπως η αύξηση της θητείας, η στράτευση των γυναικών και η καλύτερη αξιοποίηση της εφεδρείας.

Η αύξηση της διάρκειας της θητείας εκτιμάται ως το αναγκαίο εκείνο μέτρο, σχετικά χαμηλού κόστους και άμεσης εφαρμογής, που προσωρινά θα επιτρέψει την αύξηση της επάνδρωσης των Μονάδων. Φημολογείται ότι και οι στρατιωτικές ηγεσίες της τελευταίας πενταετίας έχουν προβεί μετά εντάσεως, σε προτάσεις προς τις πολιτικές ηγεσίες για επαναφορά της διάρκειας της στρατιωτικής θητείας στους 12 μήνες παρέχοντας αδιάσειστα στοιχεία.

Μεγάλη συζήτηση έχει υπάρξει και για την υποχρεωτική στράτευση του συνόλου των αρρένων με την συμπλήρωση του 18ου έτους της ηλικίας τους. Το μέτρο αυτό εκτιμάται ότι θα περιορίσει σημαντικά τις απώλειες στράτευσης από τις επιμηκυνόμενες αναβολές λόγω σπουδών και τις δυνατότητες εξαγοράς της θητείας που εμφανίζονται σε βάθος χρόνου υπό διάφορες αιτίες. Παράλληλα πιθανόν να περιορίσει τον αριθμό των νέων που μετακινούμενοι στο εξωτερικό και σε αναζήτηση επαγγελματικής αποκατάστασης καθίστανται με το πέρασμα του χρόνου «φυγόστρατοι». Οπωσδήποτε υπάρχουν και μειονεκτήματα από την εφαρμογή αυτού του μέτρου, αλλά εκτιμάται ότι αυτά επισκιάζονται από τα πλεονεκτήματά του. Θετική επίσης κρίνεται η υποχρεωτική καθολική στράτευση ανδρών στην ηλικία μεταξύ 18-22 ετών (με δυνατότητα επιλογής του στρατεύσιμου) και με πλήρη κατάργηση όλων των περιπτώσεων αναβολής, πλην αυτών της υγείας και αυστηρώς περιορισμένων κοινωνικών καταστάσεων (πχ πολύτεκνες οικογένειες χαμηλού εισοδήματος).

Ελληνικές φρεγάτες περιπολούν τον Σαρωνικό κόλπο, νότια της Αθήνας, κατά την διάρκεια στρατιωτικής άσκησης, στις 3 Ιουνίου 2005. REUTERS/Yiorgos Karahalis
——————————————————————————–

Αναγκαία και η επανασχεδίαση της εκπαίδευσης-πρόσκλησης της εφεδρείας ώστε να εξασφαλίζεται η υψηλή μαχητική ικανότητά της και η «δια βίου» επιστρατευτική τοποθέτηση στην ίδια Μονάδα, λαμβάνοντας υπόψη και την εγγύτητα με τον τόπο διαμονής του εφέδρου. Παράλληλα, πρέπει να επιδιωχθεί η εξασφάλιση της απαιτούμενης περιοδικής επανεκπαίδευσης-αξιολόγησης των εφέδρων μέσω ενός πιο ευέλικτου μηχανισμού.

Επιθυμητή και η σταδιακή στράτευση των γυναικών για χρονικό διάστημα 4 μηνών που θα αυξάνεται μέχρι να εξισωθεί με την διάρκεια της θητείας των ανδρών. Φυσικά, θα υπάρξει πρόβλεψη εξαιρέσεων που θα προστατεύουν το θεσμό της μητρότητας, θα υποστηρίζουν την οικογένεια και θα εφαρμόζουν κοινωνικά κριτήρια. Η ένταξη των γυναικών στο στράτευμα θα αρχίσει από καθήκοντα-ειδικότητες υποστηρίξεως (μη άμεσα «μάχιμες») και ανάλογα των αποτελεσμάτων θα επεκτείνεται σταδιακά.

Σημαντικότατη είναι η ύπαρξη κινήτρων (κάθε είδους) για την ενίσχυση της εθελοντικής στράτευσης ή ακόμη και της χρονικά περιορισμένης παραμονής μετά την ολοκλήρωση της θητείας (με σύμβαση περιορισμένης διάρκειας). Η εξέταση όμως των κινήτρων θα πρέπει να γίνει από εξειδικευμένες επιτροπές, ώστε να εξασφαλιστεί όχι μόνο η ελκυστικότητα των κινήτρων αλλά και η συνταγματικότητά τους, καθώς και οι αντοχές υποστήριξης των μέτρων εκ μέρους της ελληνικής οικονομίας. Ταυτόχρονα είναι αναγκαία η κατάργηση νομοθετικών «χαριστικών-φωτογραφικών» ρυθμίσεων απαλλαγής ή ελάφρυνσης της θητείας και της πληθώρας των απαλλαγών που αφειδώς παρέχονται.

Πέραν των καθαρώς στρατιωτικών προσπαθειών-ενεργειών και κρατικών κινήτρων θα πρέπει να υπάρξουν συντονισμένες προσπάθειες εκ μέρους της πολιτείας, σε όλα τα επίπεδα, για ενίσχυση της αποδοχής του θεσμού της θητείας από τον πληθυσμό και αντίστοιχη αναγνώριση του χρόνου της στράτευσης και εκπλήρωσης της θεμελιώδους αυτής υποχρέωσης όλων των πολιτών. Οι προσπάθειες αυτές θα είναι καταδικασμένες αν δεν υπάρχει απόλυτη ισονομία στα καθήκοντα – υποχρεώσεις των Ελλήνων -Ελληνίδων και εάν οι καλούμενοι – καλούμενες για στράτευση δεν βιώνουν την πραγματική ενεργό συμμετοχή τους στην αμυντική προσπάθεια της χώρας με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη εμπλοκή στα καθαρώς στρατιωτικά τους καθήκοντα (ανεξαρτήτως θέσεως-ειδικότητος-Μονάδος τοποθέτησης).

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ:

[1] Η παράθεση των δημοσιογραφικών στοιχείων που επιπλέον παραβλέπει την «κινητικότητα» των διαφόρων στρατιωτικών ομάδων, αποσκοπεί αφενός στην κατανόηση του μηχανισμού επάνδρωσης των ενόπλων δυνάμεων και αφετέρου στην παρουσίαση του προβλήματος μέσω παράθεσης ενδεικτικών και μη ακριβών αριθμητικών στοιχείων.
[2] Ο αριθμός των 80.000 γεννήσεων ανά έτος έχει ως αποτέλεσμα την συνεχή ύπαρξη 54.000 κληρωτών με δεδομένη την θητεία διάρκειας 9 μηνών και την απομείωση του 10% λόγω ακαταλληλότητος για στράτευση. Υπολογιστικά: 80.000 Χ 9/12 Χ 90/100= 54.000. Το 9/12 αντιστοιχεί στην θητεία των 9 μηνών και το 90/100 στην απομείωση του 10% λόγω ακαταλληλότητας για στράτευση.
[3] Στρατολογικά οι γεννηθέντες την περίοδο 1994-1999 αναμένεται να στρατευθούν το διάστημα 2013-2018.
[4] Βασικά στατιστικά στοιχεία περιέχονται στην τριμηνιαία ηλεκτρονική έκδοση της Ελληνικής Στατιστικής Υπηρεσίας, Ελλάς με Αριθμούς, (Οκτώβριος – Δεκέμβριος 2018). http://www.statistics.gr/documents/20181/1515741/GreeceInFigures_2018Q4_… (ανάκτηση στις 2 Ιανουαρίου 2019).
[5] Τα στοιχεία της απογραφής του 2011 παρουσιάζουν έναν πληθυσμό 10.800.000 εκ των οποίων με ελληνική υπηκοότητα οι 9.900.000. Άρα χονδρικά το 1,2% των Ελλήνων (120.000 άτομα) υπηρετούν με οποιαδήποτε ιδιότητα στις ένοπλες δυνάμεις.
[6] Πιθανόν αδόκιμος ο όρος περί «συμβασιούχων», αλλά αποδίδει την πρόθεση εργασιακής σχέσεως περιορισμένου χρόνου.
[7] Ένας ακόμη πιθανόν αδόκιμος όρος, όπως και η επάνδρωση (σήμερα στελέχωση) που ιστορικά αναδείχθηκε ένεκα της αποκλειστικής, στο παρελθόν, εμπλοκής των ανδρών στα πολεμικά καθήκοντα.

Μπορείτε να ακολουθείτε το «Foreign Affairs, The Hellenic Edition» στο TWITTER στην διεύθυνση www.twitter.com/foreigngr αλλά και στο FACEBOOK, στην διεύθυνση www.facebook.com/ForeignAffairs.gr και στο linkedin στην διεύθυνση https://www.linkedin.com/company/foreign-affairs-the-hellenic-edition

Η ιδιοπροσωπία της Ευρώπης: ανάμεσα στην Μεσόγειο και την Αμερική

Από

anixneuseis

May 7, 2019

ΟΜΙΛΙΑ ΓΕΩΡΓΙΟΥ- ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ ΠΡΕΒΕΛΑΚΗ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΣΕ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ ΠΕΕΒΕ*

Πριν από ακριβώς έναν αιώνα, την επομένη του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου ο Paul Valery έθεσε το ζήτημα της παρακμής της Ευρώπης: “θα μετατραπεί άραγε σε αυτό που είναι στην πραγματικότητα, δηλαδή σε ένα μικρό ακρωτήριο της ασιατικής ηπείρου;”.

ΑΝ ΔΕΝ ΑΛΛΑΞΕΙ ΘΑ ΕΞΑΦΑΝΙΣΤΕΙ

Συμπληρώνονται εφέτος τριάντα χρόνια από την δημιουργία του Institut frangais des relations internationales, ένα από τα σημαντικότερα think-tanks στον κόσμο. Στην επέτειο αυτή ο ιδρυτής του Thierry de Montbrial προειδοποίησε ότι, αν η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν αλλάξει πορεία, απειλείται με εξαφάνιση.

Στην ίδια ομιλία κάλεσε τα μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε ένα έργο συλλογικής ψυχανάλυσης: να θέσουν επί τάπητος, όχι μόνον τις σκέψεις τους, αλλά και τις arriere-pensees.

Ανάμεσα στις δύο αυτές προειδοποιήσεις παρεμβάλλονται δραματικές διακυμάνσεις της ευρωπαϊκής υπόθεσης.

ΗΝΩΜΕΝΕΣ ΠΟΛΙΤΕΙΕΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ

Απαντώντας στην αγωνία για την ευρωπαϊκή παρακμή, ο Richard von Couvenhove-Kalergi και ο Aristide Briand την δεκαετία του 1920 εισήγαγαν την ιδέα για Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης. Η Ευρώπη η οποία, ώς τότε, αποτελούσε το πρότυπο των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, αποδεχόταν με τον τρόπο αυτόν την αμερικανική πνευματική ηγεμονία.

Η ιδέα αυτή προκάλεσε έντονες αντιδράσεις. Άλλοι την χαρακτήρισαν αντιδραστική, άλλοι επικίνδυνη για την παγκόσμια σταθερότητα.

Οι αντιρρήσεις αυτές θεωρούσαν ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης θα προκαλούσαν συνασπισμό των καπιταλιστικών και αποικιοκρατικών δυνάμεων για να καταδυναστεύουν τους υπολοίπους. Θα προκαλούσαν την συγκρότηση ανταγωνιστικών γεωπολιτικών συστημάτων, καταδικασμένων σε συνεχείς παγκόσμιους πολέμους.

Άλλοι πάλι προέβαλαν το επιχείρημα ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης είναι ανέφικτες: το ευρωπαϊκό ιστορικό και γεωγραφικό υπόβαθρο διαφέρει ριζικά από το αμερικανικό. Οι λαοί της Ευρώπης δεν μπορούν να δεχθούν τον συγκεντρωτισμό και την ισοπέδωση των ταυτοτήτων τους.

Η ιστορία του 20ου αιώνα επιβεβαίωσε τις κριτικές αυτές. Ο Χίτλερ προσπάθησε να ενοποιήσει την Ευρώπη διά της βίας, σε ένα καθαρά αντιδραστικό εγχείρημα. Η απάντηση των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής το ανέστειλε, δείχνοντας ταυτόχρονα το ανέφικτο της απόπειρας αυτής. Ακολούθησε η σταλινική προσπάθεια η οποία επίσης προσέκρουσε στην αμερικανική αντίδραση- καθώς και στην αντίσταση των εθνικών ταυτοτήτων.

ΨΥΧΡΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ

Κατά τον Ψυχρό Πόλεμο διαμορφώθηκε ένα ιδιότυπο σχήμα ευρωπαϊκής σύγκλισης, το οποίο απείχε όμως πολύ από την λογική των Briand και Kalergi.

Μέρος μόνο της Ευρώπης ενοποιήθηκε, κυρίως οικονομικά· η υπόλοιπη, πίσω από το Σιδηρούν Παραπέτασμα, υφίστατο την σοβιετική κυριαρχία.

Η Δυτική Ευρώπη εντάχθηκε, πάντως, σε ένα ευρύτερο ατλαντικό σύστημα, η αμυντική λειτουργία του οποίου καθοριζόταν από τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής.

Η Ευρώπη του Ψυχρού Πολέμου ήταν ένα σύνθετο δίκτυο ανοικτό στον κόσμο– όχι μια συγκεντρωτική και ενδοστρεφής ήπειρος.

ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΨΥΧΡΟ ΠΟΛΕΜΟ

Μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, η αμερικανική παγκόσμια ηγεμονία κατέστη απόλυτη. Βεβαίως, ο οικονομικός δυναμισμός της Ευρώπης και η επανένωση της Γερμανίας δημιούργησαν ένα κλίμα ευρωπαϊκής αυτοπεποίθησης, το οποίο τροφοδότησε εκ νέου την ευρωπαϊκή ομοσπονδιακή ιδέα. Όμως, κατά την περίοδο αυτή, παρά τις προόδους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όλες οι σημαντικές γεωπολιτικές επιλογές καθορίστηκαν από τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση διαπιστώνει σήμερα τις συνέπειες:

Η ευρω-ατλαντική διεύρυνση προς Ανατολάς αναζωογόνησε τον ρωσικό εθνικισμό, δηλητηριάζοντας τις σχέσεις τής Ευρωπαϊκής Ένωσης με τον ισχυρό της γείτονα από τον οποίο εξαρτάται η ενεργειακή της ασφάλεια.
Η μαζική διεύρυνση της Ευρωπαϊκής Ένωσης αύξησε την ετερογένεια και πολλαπλασίασε τις εσωτερικές διαφωνίες και εντάσεις, με αποτέλεσμα τα σοβαρά σημερινά προβλήματα για την πολιτική συνοχή.
Οι δύο πόλεμοι του Κόλπου και, κυρίως, ο δεύτερος, συνέβαλαν στην αποσταθεροποίηση της Μέσης Ανατολής και δημιούργησαν το πρόβλημα του πολιτικού Ισλάμ, με αποτέλεσμα η Ευρώπη να απειλείται από την τρομοκρατία, τα προσφυγικά ρεύματα και την άνοδο των ακροδεξιών τάσεων.
Τέλος, η χωρίς φραγμούς οικονομική Παγκοσμιοποίηση, σε συνδυασμό με τις ραγδαίες τεχνολογικές εξελίξεις, δημιούργησαν πρόσφορο έδαφος για οικονομικές και κοινωνικές κρίσεις στο εσωτερικό των κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Κατά την ίδια περίοδο, δηλαδή την τριακονταετία από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, η Κίνα βαδίζει ορμητικά να ανακτήσει το χαμένο έδαφος από τότε που αποτελούσε εξίσου ισχυρό παγκόσμιο πόλο με την Ευρώπη, δηλαδή τον 15ο αιώνα.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση αντιμετωπίζει υπαρξιακή κρίση λόγω των εξελίξεων αυτών.

Την ίδια στιγμή, το Ηνωμένο Βασίλειο επιλέγει να αποχωρήσει από την Ένωση και ο Πρόεδρος Trump στρέφεται εναντίον της Ευρώπης.

Δεν είναι λοιπόν περίεργο ότι οι Ευρωπαίοι, για πρώτη φορά από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, απομακρύνονται ψυχολογικά από τις Ηνωμένες Πολιτείες και τον αγγλοσαξονικό κόσμο και αναζητούν εναλλακτική λύση από το σχήμα του Ευρω-ατλαντισμού.

Ευρωπαίοι διανοούμενοι και πολιτικοί επαναφέρουν, με άλλην ορολογία, το σχέδιο των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης. Προτείνουν:

δημιουργία αυτόνομης και ενιαίας ευρωπαϊκής άμυνας
εμβάθυνση της οικονομικής και τραπεζικής ενοποίησης
διαμόρφωση ενιαίας ευρωπαϊκής εξωτερικής πολιτικής
σαφή και οριστική οροθέτηση του ευρωπαϊκού εδάφους και των συνόρων του
προστασία από τις μεταναστευτικές ροές
έλεγχο των ξένων επενδύσεων και της ξένης εμπορικής διείσδυσης
προστασία της ευρωπαϊκής τεχνολογικής αυτονομίας

ΓΑΛΛΟΓΕΡΜΑΝΙΚΟΣ ΑΞΟΝΑΣ

Η ετερογένεια της Ευρώπης και οι συχνά αντιφατικές εξαρτήσεις και βλέψεις των κρατών- μελών καθιστούν ανέφικτη την πολιτική σύγκλιση την οποία προϋποθέτουν οι στόχοι αυτοί.

Έτσι, προωθείται μια Ευρωπαϊκή Ένωση κυριαρχημένη από έναν πυρήνα δομημένο γύρω από τον γαλλο-γερμανικό άξονα. Όπως και το σχέδιο των Briand και Kalergi, έτσι και το νέο αυτό σχέδιο είναι ταυτοχρόνως αντιδραστικό, ανέφικτο και επικίνδυνο.

Οραματίζεται μιαν ηπειρωτική αυτοκρατορική Ευρώπη, με μιαν αυταρχική σχέση ανάμεσα στα κράτη-μέλη του Κέντρου και στα κράτη-μέλη της Περιφέρειας.

Αν μπορέσει να συσταθεί, η Ευρώπη αυτή θα αντιμετωπίσει αμέσως το ρωσικό δίλημμα.

Αν, όπως αναμφίβολα θα επιδιώξει η Γερμανία, ακολουθήσει μια δυναμική Ost Politik, θα αναζωογονήσει τον αμερικανικό εφιάλτη, τον “Κοινό Ευρωπαϊκό Οίκο”· επομένως, θα κινητοποιήσει όλες τις αμερικανικές δυνάμεις εναντίον της.

Αν, αντιθέτως, αποκλείσει την Ρωσία από το “φρούριο- Ευρώπη”, θα ανοίξει ένα βίαιο μέτωπο στα ανατολικά της σύνορα. Και στις δύο περιπτώσεις, η ευρωπαϊκή αυτή πορεία είναι απειλή για την παγκόσμια σταθερότητα.

Ταυτοχρόνως, η αμυντική και φοβική λογική του ευρωπαϊκού οχυρού, συνδυασμένη με τις τάσεις οικονομικού και δημογραφικού προστατευτισμού, θα οξύνει σειρά από προβλήματα, τόσο απέναντι στην ανερχόμενη εμπορική και οικονομική ισχύ της Κίνας, όσο και απέναντι στην δημογραφική δυναμική της Αφρικής.

ΤΟ ΔΙΛΗΜΜΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ

Η Ευρώπη μοιάζει παγιδευμένη σε ένα αδύνατο δίλημμα:

-είτε να συνεχίσει την πορεία μιας αργής, αλλά σταθερής παρακμής και αποσύνθεσης, επιβεβαιώνοντας τις προβλέψεις των Valery και Montbrial·

-είτε να ακολουθήσει εκ νέου το όραμα της ηπειρωτικής ενοποίησης, επιδιώκοντας να καταστεί ένα γεωπολιτικό και γεωοικονομικό συγκρότημα, στο πρότυπο των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής- με όλους τους κινδύνους και τις αβεβαιότητες τούς οποίους συνεπάγεται η προοπτική αυτή.

Η ευρωπαϊκή απορία είναι συνέπεια της πνευματικής επιρροής την οποία έχει ασκήσει στην Ευρώπη το αμερικανικό πνεύμα κατά τον 20ό αιώνα. Η εμπειρία από τις συνεχείς επιτυχίες των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής απεμάκρυναν την Ευρώπη από τις πηγές της, με συνέπεια να λησμονήσει την ιδιοπροσωπία της.

ΑΠΟΔΕΣΜΕΥΣΗ ΑΠΟ ΑΜΕΡΙΚΗ

Σήμερα πολλοί Ευρωπαίοι κηρύσσουν την αποδέσμευση της Ευρώπης από τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Το οξύμωρο είναι ότι, για να πραγματοποιηθεί το σχέδιο, προτείνουν και πάλι το αμερικανικό πρότυπο.

Απέναντι στην αμερικανική ήπειρο, οραματίζονται μιαν ευρωπαϊκή ήπειρο.

Όμως, η Ευρώπη δεν είναι ήπειρος· ούτε καν ένα “ακρωτήρι της ασιατικής ηπείρου”.

Η Ευρώπη είναι ένα Αρχιπέλαγος.

Στην ηπειρωτική μονολιθικότητα αντιπαραθέτει την πολυδιάσπαση των εδαφών της και την αλληλοδιείσδυση ξηράς και θάλασσας.

Στην εσωστρέφεια και τον συγκεντρωτισμό αντιπαραθέτει το οικουμενικό άνοιγμα και τον πολυκεντρισμό.

Αν αγνοηθούν τα χαρακτηριστικά αυτά και υιοθετηθούν οι αντίθετες αξίες, θα ακολουθήσουν αποτυχίες και καταστροφές.

Η Ευρωπαϊκή Ιστορία συγκροτείται ως μια διαδοχή από αλλαγές κλίμακας, χωρίς να αλλοιώνονται τα βασικά γεωπολιτικά χαρακτηριστικά.

Ο ελληνικός κόσμος αποτελεί την αφετηρία της Ευρώπης. Διευρύνεται σε ολόκληρη την Μεσόγειο και ανοίγεται, τέλος, στην Οικουμένη.

Αυτή η γεμάτη αντιφάσεις, συγκρούσεις, δημιουργίες, ανακαλύψεις, ανησυχίες και τραγωδίες ελληνογενής Ευρώπη δημιούργησε τον κόσμο στον οποίο ζούμε. Το αμερικανικό μαζικό και πρακτικό πνεύμα αξιοποίησε την ευρωπαϊκή επινοητικότητα και φαντασία σε όλες τις φάσεις της Ιστορίας της βορειοαμερικανικής ηπείρου. Έχει πάντα ανάγκη από την ευρωπαϊκή έμπνευση. Αντιθέτως, όποτε το ευρωπαϊκό πνεύμα αποδέχεται την αμερικανική επίδραση, οδηγείται σε παρακμή.

ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΙΕΞΟΔΟΣ

Πώς όμως μπορεί να διαμορφωθεί μια ευρωπαϊκή γεωπολιτική διέξοδος, αξιοποιώντας τις μεσογειακές παραδόσεις και καταβολές;

Για να επινοηθούν νέες μορφές πρέπει να κατανοηθούν οι παγκόσμιες εξελίξεις.

Κλείνει ένας μεγάλος ιστορικός κύκλος, η αρχή του οποίου σηματοδοτείται από την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης και την ταυτόχρονη καταστροφή του κινεζικού στόλου· καθώς και, δύο αιώνες αργότερα, τους ευρωπαϊκούς θρησκευτικούς πολέμους.

Η δυτική κυριαρχία του κόσμου, οι συγκεντρωτικές εδαφικές πολιτικές δομές και η υλιστική και μαζική προσέγγιση της ισχύος που χαρακτήρισαν την λήγουσα περίοδο δίνουν την θέση τους στην εξισορρόπηση της παγκόσμιας ισχύος, στις δικτυωτές δομές και στην αυξανόμενη επιρροή των άϋλων παραγόντων: σύγχρονοι όπως το διαδίκτυο ή παραδοσιακοί, όπως η θρησκεία.

ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ

Η ευρωπαϊκή οικοδόμηση αντιμετώπισε τους εθνικισμούς ως τον κύριο αντίπαλο. Σήμερα, παρά την επανεμφάνιση ακραίων εθνικιστικών τάσεων, η δυϊκή αντιπαράθεση Ευρώπη/Εθνικισμός είναι ξεπερασμένη.

Το πεδίο των ταυτοτήτων καθίσταται πολύ πιο σύνθετο, με την άνοδο περιφερειακών ταυτοτήτων, όπως της Καταλωνίας, καθώς και την πολιτικοποίηση των θρησκευτικών.

Οι μεταναστεύσεις και η τεχνολογική πρόοδος ευνοούν την επιστροφή των διασπορών τις οποίες είχαν καταστείλει ή και καταστρέψει οι εθνικισμοί του 20ού αιώνα.

Οι μεγαλουπόλεις αυτονομούνται από την ενδοχώρα τους και οργανώνονται κατά δικτυωτό τρόπο.

Η Ευρώπη πρέπει να ακολουθήσει τις τάσεις αυτές οι οποίες, άλλωστε, ταιριάζουν με την ιδιοπροσωπία της.

Πρέπει να συνεχίσει να αποτελεί ένα ανομοιόμορφο, ετερογενές και ανοικτό σύστημα το οποίο διατρέχεται από ενοποιητικά δίκτυα σε διάφορες μορφές, μεταξύ των οποίων και οι θεσμοί της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ποιά προηγούμενα μπορούν να εμπνεύσουν στο μέλλον την σύνθετη αυτή ευρωπαϊκή οργάνωση;

Ο χριστιανικός κόσμος περιέχει τρεις διαφορετικές παραδόσεις.

Ο Καθολικισμός εξασφαλίζει την ενότητα μέσω του συγκεντρωτισμού.

Ο Προτεσταντισμός κινείται προς τον αντίθετο πόλο.

Η Ορθοδοξία τοποθετείται ανάμεσα στα δύο.

Χωρίς να απουσιάζει η συνολική συντονιστική πρωτοβουλία, υφίστανται ποικίλα καθεστώτα αυτονομίας, σε διάφορες γεωγραφικές κλίμακες.

Σε τοπικό επίπεδο, οι Επίσκοποι διαθέτουν συγκεντρωτική εξουσία.

Η διοικητική πολυμορφία του ορθοδόξου κόσμου τον καθιστά δυσανάγνωστο και συχνά αδιαφανή· τού εξασφαλίζει, όμως, περισσότερη ενότητα από τον προτεσταντικό και μεγαλύτερη ευελιξία από τον καθολικό κόσμο. Η Ευρώπη έχει ανάγκη από αυτήν την μορφή της ευέλικτης ενότητας.

Αυτή θα μπορούσε να επιτευχθεί με την ανάδυση γεωγραφικών ενοτήτων στο πλαίσιο μιας διευρυμένης Ευρώπης η οποία δεν θα περιορίζεται στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η συμμετοχή σε περισσότερες από μία περιφερειακή ενότητα όχι μόνον δεν θα αποκλείεται, αλλά και θα ενθαρρύνεται.

Το ευρωπαϊκό δίκτυο το οποίο θα συγκροτηθεί κατά τον τρόπο αυτό θα μοιάζει με το σήμα των ολυμπιακών αγώνων: αλληλοδιεισδύοντες κύκλοι.

Η Ελλάδα, επί παραδείγματι, θα είναι μέλος και του βαλκανικού και του μεσογειακού κύκλου.

Η αλληλοδιείσδυση αυτή θα δημιουργεί τις απαραίτητες αρθρώσεις για την ενότητα του συνόλου.

[Ποια μορφή θα έχει αυτή η ενότητα του συνόλου]

Τα κεκτημένα της ευρωπαϊκής οικοδόμησης δεν πρέπει, ασφαλώς, να αμφισβητηθούν. Χρειάζεται, όμως, να προσδιοριστεί το κατάλληλο σημείο ισορροπίας, ώστε η ενοποιητική τάση να μην δημιουργεί φυγόκεντρες δυνάμεις.

Κάποιες αρμοδιότητες της Ένωσης θα πρέπει, ίσως, να μεταφερθούν στους νέους περιφερειακούς θεσμούς.

Ταυτοχρόνως, για ορισμένα ζητήματα τα οποία απαιτούν συγκέντρωση μέσων και πληροφοριών, όπως η καταπολέμηση του οργανωμένου εγκλήματος, θα χρειαστεί να δημιουργηθούν νέα συλλογικά όργανα με αυξημένη αυτονομία.

Οι παγκόσμιες εξελίξεις ενισχύουν, για ποικίλους λόγους, την τοπική κλίμακα. Τα δίκτυα των τοπικών οντοτήτων πρέπει να ενθαρρυνθούν, ώστε να αποτελέσουν έναν ακόμη ενοποιητικό ιστό.

Η “αρθρωτή” και “ολυμπιακή” Ευρώπη των επαλλήλων κύκλων θα οικοδομεί συνεχώς την ενότητά της με την καλλιέργεια ενός κοινού πνεύματος, θεμελιωμένου στις μεσογειακές πολιτισμικές καταβολές της.

Θα είναι ανοικτή στους άλλους πολιτισμούς. Οι δεσμοί της με τις Ηνωμένες Πολιτείες θα παραμένουν ισχυροί, με την διατήρηση, μεταξύ άλλων, των νατοϊκών δομών. Όμως, η άνοδος της Κίνας στην παγκόσμια σκηνή θα δημιουργήσει νέα πολιτισμικά δεδομένα, περισσότερο ίσως συμβατά με το ευρω-μεσογειακό πνεύμα, παρά με το ατλαντικό ή το ρωσικό.

Η συνεργασία Ευρώπης και Κίνας θα αποτελέσει απαραίτητο στοιχείο για την αντιμετώπιση των δημογραφικών προκλήσεων της Αφρικής.

Η μεσογειακή επανα-ανακάλυψη της Ευρώπης θα την οδηγήσει να λειτουργήσει ως γέφυρα και σύνδεσμος ανάμεσα στην Ανατολή και στη Δύση, όπως η Μεσόγειος ώς τον 15ο αιώνα. Αυτός ο ρόλος θα της επιτρέψει να αναπτύξει την επιρροή της με την μορφή της ήπιας ισχύος (soft power).

Αντιθέτως, οι φοβικές αμυντικές αντιδράσεις οι οποίες θεωρούν ότι απέναντι στα νέα διακυβεύματα επιβάλλεται η εσωστρέφεια και ο συγκεντρωτισμός, θα οδηγήσουν σε παρακμή -ή και σε ακόμη χειρότερες εξελίξεις.

*Πολιτιστική Εταιρεία Επιχειρηματιών Βορείου Ελλάδος.

The US, Iran and a New American Deployment

Από

anixneuseis

May 7, 2019

By George Friedman Geopolitical Future

Iran’s influence has spread across the Middle East, and the U.S. is pushing back.

May 7, 2019

The United States has announced that it is deploying a carrier battle group and a bomber group to the Middle East. The reason given is that U.S. intelligence has detected an Iranian threat against U.S. and allied assets in the region. The United States has stated that it does not want war with Iran but is prepared to defend its interests in the region. It’s not clear what threat the U.S. detected, but since this force will take some time to reach the area, we can assume that the threat is not perceived to be imminent. And we will assume that the type of threat the U.S. believes is posed by Iran can be countered by the type and amount of air power deployed. But as with all such deployments, there are military, psychological and political components that must be understood.

Fallout From the U.S. Drawdown

Since the Obama administration, Washington’s strategy has been to recognize that the United States’ massive interventions in the Middle East failed to achieve their political goals but imposed substantial costs on the U.S. military and unbalanced the U.S. global posture. They may have disrupted al-Qaida but did not create effective regimes that could themselves suppress jihadist groups. The deployments were neither achieving their goal nor supporting U.S. strategies. Washington understood that withdrawing U.S. forces from the region would have political consequences but concluded that the threat posed by these consequences was acceptable.

The drawdown in U.S. forces redefined regional dynamics. The underlying strategic issue in the region has been the relationship between the Arab world, surrounding non-Arab states like Israel, Turkey and Iran, and great powers, like the United Kingdom and the United States. With the U.S. drawdown, the latter became less significant, while the relationships among the Arab and regional non-Arab powers became critical. At the time, the greatest threat came from Iran. For Iran, the Arab world was a historic threat but one that presented an immediate opportunity.

(click to enlarge)

The threat and opportunity coalesced in the rise of the Islamic State, which occurred in parallel with the slow drawdown of U.S. forces. Shiite-majority Iran saw the radical Islamic, Sunni and Arab force as a threat to its interests, and particularly to its historic interest in Iraq (of which the nearly decadelong war in the 1980s was just one manifestation). Tehran could not tolerate a jihadist government in Baghdad, so it intervened, organizing and leading the Iraqi army. Ironically, at that point, Iranian and American interests coincided; both simply wanted to break the Islamic State. Once IS was broken, the U.S. continued its drawdown in Iraq while Iran became an increasingly dominant political factor in an Arab country with a large Shiite population.

This created a much larger and historic opportunity for Iran. Iran’s strategy was to exploit the Arab world’s Sunni-Shiite divide, using its commonality with Shiites to challenge Sunni Arab powers – especially Saudi Arabia. In Lebanon, Iran had already established a powerful position through Hezbollah, a Shiite Arab force, and it saw another opportunity in Syria. While the Alawite regime of President Bashar Assad was secular, the Alawites are a Shiite sect with historical ties to Iran. During Syria’s civil war, Iran intensified its support of the Assad regime and aligned with the Russian intervention. Tehran and Moscow had a common interest in weakening U.S. power in the region and a shared strategy of using the U.S. drawdown to do so. Iran and Russia were historical antagonists, but both had an overriding interest to weaken the United States, psychologically if not in actual global power.

Pressure on Iran

Iran has therefore emerged as a major regional force. It is a dominant power in Iraq and Lebanon, a significant force in Syria and is deeply engaged in the war in Yemen. It is in the process of surrounding Saudi Arabia, a country with which it has fought wars going back to the 1960s; indeed, in many ways, the Saudi-Iranian enmity is the foundation of regional dynamics. In the past, as during Iraq’s invasion of Kuwait, U.S. strategy would be to use main force to block Iran. But the new American strategy has been careful to limit American exposure. Therefore, the U.S. now wants to rely on regional powers to act when it is in their interests to do so, rather than to take direct action itself.

The result has been the emergence of an Israeli-Saudi coalition that includes nations on the Persian Gulf’s western coast. This force is dangerous to Iran. Iran has power around Saudi Arabia, but it is what might be called thin power. With the exception of Lebanon, its power in other countries is neither deeply rooted nor indestructible; rather, it is spread dangerously wide and shallow. And the cooperation that has emerged between Israel and Arab, anti-Iran powers is substantial. In addition to the political power being exerted on Iran, it’s under pressure from the economic sanctions put in place by the United States putatively because of Iran’s nuclear program. In reality, the sanctions fit into the U.S. strategy of reducing military exposure while using diplomatic and economic means to exert pressure. Iran, whose economy had been getting weaker on its own, has been significantly affected by U.S. economic actions.

Iran’s expansion has come under significant pressure. The Israelis have been attacking Iranian positions in Syria, and Russia – ostensibly Iran’s ally but one that’s not eager to see a powerful Iran in the Caucasus – has not made any attempt to stop them. Pressure in Yemen has also placed Iran in a difficult position. Iran remains influential in Iraq, but everywhere else, its expansion has run into serious problems.

Still, Iran has countered where it can. Tehran has been supplying Hamas for some time, but the relationship between the Sunni and Shiite entities has been necessarily complex. (Though Hamas still managed a significant rocket attack on Israel this weekend.) One of Iran’s political options is to draw Israel into attacks on Gaza and Lebanon and portray itself as the only major power in the Muslim world challenging Israel while many others are effectively allied with Israel. The problem with that strategy is that it could also energize jihadists, and they are not Iran’s friends.

Therefore, Iran has to either fold some of its cards or somehow strike. The U.S. has warned that an attack against its allies is possible. The issue now for the U.S. is that, given Iran’s economic problems and the broad but weak hold it has in the region, the drawdown of U.S. forces makes it less risky for Iran to take action. At the same time, reinserting large numbers of ground forces is not something the U.S. wants to do.

Instead, we see the deployment of U.S. air power in the form of a carrier battle group and land-based powers. The U.S. is positioning itself so that, if Iran carries out some operation to stabilize its position, the U.S. can respond with airstrikes. The problem is that, in Syria and Lebanon, Israel is capable of managing air power, and strikes in Iraq will find few targets worthy of the force. What the United States has threatened, without making any explicit threats, is airstrikes on Iran itself if it carries out operations against U.S. allies. But the force the U.S. is deploying is not large enough for a sustained air campaign. So, the threat it’s making at this time is one of limited air action, with further action readily available.

The U.S. deployment is a test of two things. First, whether air power is a significant enough threat to force the Iranians to refrain from aggressive actions in the region. Second, whether it is enough to reverse the Iranian expansion. Iran is embroiled in domestic issues, and the Iranian public, rather than rallying to the flag, might see American airstrikes as yet another miscalculation by the Iranian government. I certainly don’t know which it will be, nor do I think the U.S. government knows. But I suspect that the Iranian government doesn’t know for sure either, and that might limit their risk-taking.

Behind all this is the fact that the U.S. intervention in the region ultimately failed to achieve its political goals and led to the drawdown of the U.S. main force, leaving only limited forces pursuing very limited ends. Without a global power imposing force, the region rearranged itself, as the U.S. had hoped it would, but the rearrangement put Iran in a powerful position, which the U.S. certainly didn’t want. Anticipating that Iran will try to strike against the new anti-Iran coalition, the U.S. is trying to reassert its power without redeploying ground forces. In the end, the Israelis, the Saudis and the (hitherto unmentioned) Turks have more at stake than the U.S. and therefore need to take the risks, either way.

George Friedman

George Friedman is an internationally recognized geopolitical forecaster and strategist on international affairs and the founder and chairman of Geopolitical Futures. Dr. Friedman is a New York Times bestselling author and his most popular book, The Next 100 Years, is kept alive by the prescience of its predictions. Other best-selling books include Flashpoints: The Emerging Crisis in Europe, The Next Decade, America’s Secret War, The Future of War and The Intelligence Edge. His books have been translated into more than 20 languages. Dr. Friedman has briefed numerous military and government organizations in the United States and overseas and appears regularly as an expert on international affairs, foreign policy and intelligence in major media. For almost 20 years before resigning in May 2015, Dr. Friedman was CEO and then chairman of Stratfor, a company he founded in 1996. Friedman received his bachelor’s degree from the City College of the City University of New York and holds a doctorate in government from Cornell University.

https://geopoliticalfutures.com/the-us-iran-and-a-new-american-deployment-1/?utm_source=GPF+-+from+George+Friedman&utm_campaign=848a794113-EMAIL_CAMPAIGN_2018_07_24_02_48_COPY_03&utm_medium=email&utm_term=0_ad288f5e57-848a794113-241607641

Ο “Αττίλας 3” προελαύνει.

Από

anixneuseis

May 7, 2019

Του Νίκου Ιγγλέση
https://greekattack.wordpress.com Posted on 07/05/2019

Η νέα παραβίαση της εθνικής κυριαρχίας της Κυπριακής Δημοκρατίας από την Τουρκία έρχεται να διαλύσει, για μια ακόμη φορά, τις ψευδαισθήσεις και αυταπάτες των, ενδοτικών – φοβικών, πολιτικών ηγεσιών και των κομμάτων τους σε Αθήνα και Λευκωσία.

Η Τουρκία, με το πλωτό γεωτρύπανο «Φατίχ – Πορθητής», επιχειρεί θαλάσσια γεώτρηση εντός της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ), αλλά και επί της υφαλοκρηπίδας της Κύπρου, περίπου 40 ναυτικά μίλια δυτικά της Πάφου. Η Κυπριακή Δημοκρατία έχει, σύμφωνα με το διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας, ανακηρύξει ΑΟΖ και την έχει οριοθετήσει με την Αίγυπτο και το Ισραήλ. Η Άγκυρα με την παράνομη ενέργειά της δεν αμφισβητεί απλά τη δυνατότητα εκμετάλλευσης των πλουτοπαραγωγικών πόρων της νήσου, αλλά ουσιαστικά την ίδια την ανεξαρτησία του κυπριακού κράτους. Κράτους διεθνώς αναγνωρισμένου μέλους του ΟΗΕ, της Ε.Ε. και άλλων Διεθνών Οργανισμών.

Οι ΑΟΖ της Α. Μεσογείου σύμφωνα με το διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας

Η νεοοθωμανική – αναθεωρητική Τουρκία φιλοδοξεί να καταστεί ηγεμονική περιφερειακή δύναμη και να συνδιαλέγεται υπό ίσους όρους με τις Μεγάλες Δυνάμεις. Για το σκοπό αυτό, εκτός των άλλων, υλοποιεί ένα μεγάλο εξοπλιστικό πρόγραμμα και αναπτύσσει, με εντατικούς ρυθμούς, την εγχώρια πολεμική βιομηχανία της. Η υλοποίηση της τουρκικής στρατηγικής συνίσταται :

Σε σαφές μήνυμα προς τ’ άλλα κράτη της περιοχής, τις Μεγάλες Δυνάμεις και τις διεθνείς πετρελαϊκές εταιρείες ότι καμιά εκμετάλλευση υδρογονανθράκων στην Ανατολική Μεσόγειο δεν μπορεί να γίνει χωρίς τη δική της συμμετοχή και ανεξάρτητα από τις πρόνοιες του διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας. Η Άγκυρα διακηρύσσει ένα «διεθνές δίκαιο» αλα-τούρκα (γαλάζια πατρίδα).
Στην επιβεβαίωση της μη αναγνώρισης της Κυπριακής Δημοκρατίας που τη θεωρεί «εκλιπούσα». Την υπογράμμιση ότι η Κύπρος είναι συνεταιριστικό κράτος και ότι οι τουρκοκύπριοι είναι συνιδιοκτήτες και όχι μειονότητα. Τη διεθνώς αναγνωρισμένη κυπριακή κυβέρνηση την αποκαλεί Ελληνοκυπριακή Διοίκηση της Νότιας Κύπρου.
Στην προβολή στρατιωτικής ισχύος στην Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη της Κύπρου, για την οποία, ως νησί, της αναγνωρίζει μόνο χωρικά ύδατα 12 ναυτικών μιλίων αλλά όχι ΑΟΖ 200 ναυτικών μιλίων. Την ίδια θέση προβάλει και για τα ελληνικά νησιά του Αιγαίου, συμπεριλαμβανομένου του Καστελόριζου και την Κρήτη.

Οι διεκδικήσεις της Άγκυρας σύμφωνα με το «διεθνές δίκαιο» αλα-τούρκα.

Απέναντι στο νεοοθωμανικό αναθεωρητισμό και την τουρκική επιθετικότητα ο Ελληνισμός οφείλει να απαντήσει άμεσα και αποφασιστικά πριν είναι πολύ αργά. Πρέπει να σταλεί το μήνυμα στην Τουρκία, στις Μεγάλες Δυνάμεις (ΗΠΑ, Ρωσία, Γαλλία, Βρετανία κλπ) καθώς και τα κράτη της περιοχής (Αίγυπτος, Ισραήλ κλπ) ότι οι Έλληνες είναι αποφασισμένοι να υπερασπιστούν τα έσχατα εθνικά συμφέροντά τους με κάθε τρόπο ακόμα και με τα όπλα αν χρειαστεί. Αυτός είναι ο ασφαλέστερος τρόπος αποφυγής μιας πολεμικής αναμέτρησης που κανένας δεν επιθυμεί. Αυτός είναι επίσης ο ασφαλέστερος τρόπος για να εξασφαλίσουμε τη συμπαράσταση των όποιων συμμάχων έχουν κοινά συμφέροντα με τον Ελληνισμό, οι οποίοι όμως δεν πρόκειται να πολεμήσουν για μας αν εμείς δε δείξουμε θέληση και αποφασιστικότητα.

Κάθε πρόκληση που μένει ουσιαστικά αναπάντητη αυξάνει τις διεκδικήσεις της άλλης πλευράς. Αν η τουρκική επίθεση στην ΑΟΖ της Κύπρου δε σταματήσει τώρα θα επαναληφθεί σύντομα στο Αιγαίο. Η φοβική και κατευναστική πολιτική που ακολουθούν οι ελληνικές κυβερνήσεις τις τελευταίες δεκαετίες οδηγεί αναπόφευκτα στον πόλεμο ή στην παράδοση άνευ όρων, προκειμένου να αποφευχθεί μια στρατιωτική αναμέτρηση.

Η Ελλάδα δε δικαιούται να παραμένει απλώς «ψύχραιμος» παρατηρητής της τουρκικής εισβολής στην ΑΟΖ της Κύπρου. Η Ελλάδα είναι, σύμφωνα με τις – ισχύουσες ακόμη τυπικά -Συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου του 1959, εγγυήτρια δύναμη της Κυπριακής Δημοκρατίας και οφείλει να υπερασπιστεί τα νόμιμα δικαιώματα της τελευταίας. Σε διαφορετική περίπτωση θα θεωρηθεί απ’ όλους, συμμάχους και αντιπάλους, αναξιόπιστο κράτος. Η αδύναμη στρατιωτικά Κύπρος δεν μπορεί να αφεθεί μόνη να αντιμετωπίσει, με διπλωματικά διαβήματα, την τουρκική ισχύ όχι μόνο για λόγους ηθικούς αλλά γιατί το ντόμινο που θα ακολουθήσει θα απειλήσει ολόκληρο τον ελλαδικό χώρο.

Το γεωτρύπανο «Πορθητής» στην εισβολή του στην κυπριακή ΑΟΖ συνοδεύεται και προστατεύεται από τουρκικά πολεμικά πλοία. Στις αρχές του 2018 τουρκικά πολεμικά παρεμπόδισαν το γεωτρύπανο της ιταλικής ENI να πραγματοποιήσει γεώτρηση στο «τεμάχιο 3» της κυπριακής ΑΟΖ. Τότε ούτε η Ιταλία (βρισκόταν σε προεκλογική περίοδο), ούτε η Ελλάδα, ούτε κανείς άλλος αντέδρασαν με ουσιαστικό τρόπο. Για την Τουρκία «τρώγοντας έρχεται η όρεξη». Δεν μπορεί οι σφετεριστές να συμπεριφέρονται ως ιδιοκτήτες στην ΑΟΖ της Κύπρου και κανένας να μην αμφισβητεί τους πλαστούς τίτλους που προβάλουν.

Καλά είναι τα διπλωματικά διαβήματα και οι δηλώσεις των διαφόρων υπουργείων Εξωτερικών αλλά το ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό πρέπει να είναι παρόν και να κάνει τουλάχιστον «επίδειξη σημαίας» στην κυπριακή ΑΟΖ. Τότε και μόνον τότε η Τουρκία θα καταλάβει ότι ο Ελληνισμός δεν παίζει με τα εθνικά συμφέροντά του και ο κάθε σύμμαχος θα αντιληφθεί ότι μπορεί να λειτουργήσει ως πολλαπλασιαστής ισχύος που θα εξαναγκάσει σε αναδίπλωση τους νεοοθωμανούς. Κανείς, ούτε οι Μεγάλες Δυνάμεις, ούτε τα κράτη της περιοχής δεν έχουν κανένα συμφέρον από τη γιγάντωση της τουρκικής επιθετικότητας και αλαζονείας που ήδη βιώνουν.

Ελληνικές φρεγάτες

Δυστυχώς όμως ενώ οι κίνδυνοι ζώνουν τον Ελληνισμό οι πολιτικές ηγεσίες στην Αθήνα ασχολούνται με τα μικροπολιτικά συμφέροντά τους. Σκιαμαχούν για την υπόθεση της Novartis, για τον Πολάκη, το Ρουβίκωνα, την κρουαζιέρα του Τσίπρα, τη Βενεζουέλα και επικεντρώνονται στο πως δε θα αυξηθεί η δύναμη των κομμάτων που χαρακτηρίζουν ως λαϊκιστικά ή ακροδεξιά στις ευρωεκλογές της 26^ης Μαΐου. Έχουν άγνοια για το πώς λειτουργεί το διεθνές κρατοκεντρικό σύστημα, στερούνται εθνικής στρατηγικής και διχάζουν τους Έλληνες για δευτερεύοντα ζητήματα.

Ο ύψιστος κίνδυνος είναι, όπως είχαμε γράψει στο άρθρο «Υδρογονάνθρακες: Ευλογία ή κατάρα» (https://greekattack.wordpress.com 4-3-19), οι λοιποί κρατικοί δρώντες και οι μεγάλες πετρελαϊκές εταιρείες βλέποντας τις φοβικές και κατευναστικές αντιδράσεις της Ελλάδας να τη θεωρήσουν μαζί με την Κύπρο ως αναλώσιμα κράτη που με μια ισχυρή πίεση θα υποχωρήσουν στις τουρκικές αξιώσεις και έτσι η εκμετάλλευση του ενεργειακού πλούτου της Ανατολικής Μεσογείου θα γίνει απρόσκοπτα. Αν ο Ελληνισμός δεν είναι αποφασισμένος να υπερασπιστεί τα νόμιμα δίκαιά του, τότε κανείς άλλος δε θα το κάνει και όλοι θα κοιτάξουν να εξασφαλίσουν τα επιμέρους οικονομικά συμφέροντά τους, συμβιβαζόμενοι με την Άγκυρα.

Η Κυπριακή Δημοκρατία είναι το «προκεχωρημένο οχυρό» του ελληνικού έθνους που αν αφεθεί να καταρρεύσει τίποτα δε θα μπορέσει να συγκρατήσει την τουρκική πλημμυρίδα. Οι υπάλληλοι της ευρωκρατίας των Βρυξελλών και του Βερολίνου, οι αριστεροδεξιοί εθνομηδενιστές και οι απάτριδες υποστηρικτές της παγκοσμιοποίησης συνειδητά αδιαφορούν, σπέρνουν τη σύγχυση και διχάζουν τους πολίτες για να αποδυναμώσουν τις αντιστάσεις τους. Ας τους δώσουμε μια πρώτη απάντηση στις ευρωεκλογές.

Ο Νίκος Ιγγλέσης είναι δημοσιογράφος και συγγραφές.
Το τελευταίο βιβλίο του «Στρατηγικές Επιλογές Επιβίωσης του Ελληνισμού»
κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Στοχαστής»

Πλήρης αναισθησία του πολιτικού κόσμου: Η μαφία του Ράμα εναντίον των Ελλήνων Αλβανίας

Από

anixneuseis

May 7, 2019

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΧΑΡΒΑΛΙΑ

Supporters of the Albanian opposition shout anti-government slogans during an anti-government protest in Tirana, Albania. EPA, MALTON DIBRA

MAY 7, 2019

Είναι πράγματι παροιμιώδης η αναισθησία του ελληνικού πολιτικού κόσμου απέναντι στα όσα υφίσταται η βορειοηπειρωτική ομογένεια από τη μαφιόζικη κυβερνητική συμμορία του Εντι Ράμα. Μία συμπαγή εθνική μειονότητα έχει σε όμορο κράτος η πατρίδα μας, που έτυχε να μείνει εκτός των συνόρων της νεότερης Ελλάδας από ένα καπρίτσιο της ιστορίας. Και αντί να την φυλάει ως κόρη οφθαλμού, την έχει εγκαταλείψει στη μοίρα της, απροστάτευτη, να λειτουργεί ως «σάκος του μπόξ» διαδοχικών αλβανικών καθεστώτων.

Δεν είναι απλώς πολιτική διακρίσεων ή ένα είδος κρατικού «bullying» αυτό που γίνεται εις βάρος των Ελλήνων της Αλβανίας. Αποτελεί μεθοδευμένη επιχείρηση κατατρομοκράτησης με στόχο την υφαρπαγή περιουσιών και την αναγκαστική εκδίωξη από τις πατρογονικές εστίες. Εξυπηρετεί δηλαδή χωρίς ένα διαχρονικό σχέδιο εθνοκάθαρσης με στόχο τον οριστικό αφανισμό του ελληνικού στοιχείου από την Βόρειο Ηπειρο.

Οποιαδήποτε άλλη «μητέρα-πατρίδα», θα είχε σπεύσει να υπερασπιστεί, όχι μόνο τις ζωές, αλλά πρωτίστως τα δικαιώματα, τα σπίτια και την αξιοπρέπεια των ομοεθνών της, ακόμη και με τα όπλα. Ειδικά το ισοζύγιο δυνάμεων μεταξύ της ξυπόλητης Αλβανίας και της σημερινής, έστω και οικονομικά καθημαγμένης, Ελλάδας δεν επιδέχεται ούτε συγκρίσεις. Επιπλέον η χώρα μας διαθέτει ένα ακόμη όπλο συνετισμού των Τιράνων. Μερικές εκατοντάδες χιλιάδες Αλβανούς που σιτίζονται αμέριμνοι στην Ελλάδα κι όταν πίνουν κάτι παραπάνω, μερικοί από αυτούς(ευτυχώς λιγοστοί)σχηματίζουν με τα χέρια τον δικέφαλο αετό και βγάζουν αναμνηστικές φωτογραφίες σε στρατόπεδα προπαίδευσης.

Έχει πολλούς και εύκολους τρόπους η Ελλάδα να στριμώξει την Αλβανία. Και όμως δεν το κάνει. Σύμπαντες οι πολιτικοί μας, της ήσσονος προσπάθειας και των μειωμένων εθνικών ανακλαστικών κάνουν ότι δεν βλέπουν κι ότι δεν ακούνε. Ακόμη κι όταν ένα παλικάρι που τόλμησε να υψώσει την ελληνική σημαία εκτελέστηκε για παραδειγματισμό από τους πραιτωριανούς του «ψυχάκια» πρωθυπουργού της Αλβανίας, κανένας Ελληνας βουλευτής δεν βρέθηκε να συμπαρασταθεί στην οικογένεια του.

Μία γενναία Κύπρια ευρωβουλευτής μονάχα το έκανε και οι Αλβανοί, με πλήρη αναίδεια και αποθράσυνση την κήρυξαν ανεπιθύμητο πρόσωπο. Σήμερα οι προκλήσεις συνεχίζονται. Και δεν ανοίγει μύτη. Κάτι χλιαρές παραστάσεις από το υπουργείο εξωτερικών και οι ξύλινες ανακοινώσεις για την τιμή των όπλων, από την αξιωματική αντιπολίτευση, συνθέτουν που και που την ελληνική απάντηση στην επιχείρηση κατατρομοκράτησης των Βορειοηπειρωτών.

Ακόμη και οι λαλίστατοι πλειοδότες τσάμπα πατριωτισμού της Νέας Δημοκρατίας, αντί να μιλούν για τον Ράμα, εξαντλούν τις τηλεοπτικές τους τσιρίδες στον…Μαδούρο της Βενεζουέλας. Είναι αβάστακτη τόση αναισθησία. Αλλά και σήμα κατατεθέν της πολιτικής αγυρτείας που ευδοκιμεί στα ελληνικά κοινοβουλευτικά έδρανα…

Πηγή: Πλήρης αναισθησία του πολιτικού κόσμου: Η μαφία του Ράμα εναντίον των Ελλήνων Αλβανίας https://hellasjournal.com/2019/05/pliris-anaisthisia-toy-politikoy-kosmoy-i-mafia-toy-rama-enantion-ton-ellinon-alvanias/

1...2,6662,6672,668...3,033 Σελίδα 2,667 από 3,033

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Μια αγκαλιά παρηγοριάς! Να εκλάβει ο Ερντογάν το μήνυμα της Ε.Ε. ότι πρέπει να συνεχίσει;

«Οι πολιτικοί ομνύουν υπέρ της πολυπληθέστερης μεσαίας τάξης εν όψει εκλογών»

Το ανάπηρο πνεύμα ενός Πρωθυπουργού

Η θαλάσσια διάσταση στη σχέση Ρωσίας- Τουρκίας- Ιράν

Πού οδηγεί η κλιμάκωση της έντασης στην κυπριακή ΑΟΖ

Stratfor.

Γιατί έχει σημασία

Τι θα συμβεί στη συνέχεια

Οι ΗΠΑ ρισκάρουν νέο πόλεμο στη Μέση Ανατολή

Οι υπόλοιποι περιφερειακοί πρωταγωνιστές

Επικίνδυνα πράγματα: Στην ΕΡΤ πρότειναν η κυβέρνηση να ρίξει το Facebook όπως ο Ερντογάν!

Στρατός με έλλειψη στρατιωτών

Η ιδιοπροσωπία της Ευρώπης: ανάμεσα στην Μεσόγειο και την Αμερική

The US, Iran and a New American Deployment

Iran’s influence has spread across the Middle East, and the U.S. is pushing back.

Ο “Αττίλας 3” προελαύνει.

Του Νίκου Ιγγλέση
https://greekattack.wordpress.com Posted on 07/05/2019

Πλήρης αναισθησία του πολιτικού κόσμου: Η μαφία του Ράμα εναντίον των Ελλήνων Αλβανίας