Το αυγό του φιδιού: ισλαμικό κόμμα στη Γαλλία!

Από

May 14, 2019

[Το ουδετερόθρησκο κράτος στη Γαλλία δεν μπόρεσε να αποτρέψει τη δημιουργία ενός αποκλειστικά ισλαμικού κόμματος – από μουσουλμάνους μόνο για τους μουσουλμάνους, εμπνεόμενο από την ιδεολογία των Αδελφών Μουσουλμάνων! – που διεκδικεί την ψήφο των Γάλλων πολιτών στις Ευρωεκλογές. Η διάλυση της γαλλικής κοινωνίας επισημοποιείται, το οικοδόμημα της Δημοκρατίας αρχίζει να τρίζει και ο Πρόεδρος Μακρόν απλώς…προεδρεύει. Ε.Δ.Ν.]

της Sophie de Peyret*

Μόλις πριν δυο εβδομάδες, ο Εμμανουέλ Μακρόν δήλωσε ότι ο κοσμικός χαρακτήρας του κράτους συνίσταται στο ότι «ποτέ δεν ενοχλείται από την πίστη του καθενός αλλά από την επιβολή στην κοινωνία μιας θρησκείας». Και συνέχιζε κουνώντας το δάχτυλό του σ’ αυτούς που «στο όνομα μιας θρησκείας ακολουθούν ένα πολιτικό σχέδιο, αυτό του πολιτικού Ισλάμ που θέλει να αποσχιστεί από τη Δημοκρατία μας». Παράλληλα όμως, στις 9 Μαΐου, το Υπουργείο Εσωτερικών, μετά από διαβούλευση με το Συμβούλιο της Επικρατείας, επικυρώνει την υποψηφιότητα ενός ψηφοδελτίου μουσουλμάνων, παρά τις παρατυπίες που σημειώθηκαν κατά την κατάθεση.

Είναι επίσης αυτή η αναπάντεχη εξέλιξη που επέτρεψε σε αυτό το κίνημα να απολαύσει μια απροσδόκητη προβολή από τα μέσα ενημέρωσης. Χωρίς αυτήν, η υποψηφιότητα του κόμματος “Μια Ευρώπη στην υπηρεσία των λαών” (Ένωση Γάλλων Μουσουλμάνων Δημοκρατών-ΕΓΜΔ) θα είχε περάσει απαρατήρητη, όπως αυτή όλων των άλλων μικρών σχηματισμών. Ωστόσο, χάρη σε ένα σφάλμα στα έγγραφα (έλλειψη υπογραφής και χειρόγραφη αναφορά) και αίτηση έκδοσης προσωρινών μέτρων, η ΕΓΜΔ μπόρεσε να επωφεληθεί από μια διορθωτική δημοσίευση στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως και από τους προβολείς του Τύπου.

Αυτός ο τύπος προσφυγής προβλέπεται στο άρθρο 12 του νόμου της 7ης Ιουλίου 1977. Κατά συνέπεια, νομικά η Γαλλία προετοιμάζεται να εγκρίνει τις αναρίθμητες κοινοτικές διεκδικήσεις της ΕΓΜΔ. Όμως, νόμιμο δεν σημαίνει απαραίτητα και επιθυμητό: ενώ η Ευρώπη επιδιώκει μια ενότητα και μια νέα πνοή, φαίνεται πράγματι ιδιαίτερα ακατάλληλο να κεντρίζουμε τις ιδιαιτερότητες και να κατακερματίζουμε τους πληθυσμούς που ήδη αγωνίζονται να βρουν μια κοινή φωνή.

Γιατί αυτή η υποψηφιότητα είναι άκαιρη; Πρώτα απ ‘όλα επειδή είναι πράγματι ένα ψηφοδέλτιο μιας κοινότητας. Αν και οι υποψήφιοι υπερασπίζονται λέγοντας ότι είναι “μουσουλμάνοι στην πίστη, αλλά πλήρεις πολίτες και όχι πολίτες εν μέρει”, αυτός ο λόγος δεν μετράει από τη στιγμή που οι στόχοι που αναπτύσσονται στο πρόγραμμα εξυπηρετούν μόνο τα συμφέροντα των μουσουλμάνων: «να εξασφαλίσουμε την ασφάλεια των ευρωπαϊκών μουσουλμανικών κοινοτήτων», «να καταπολεμήσουμε την ισλαμοφοβία στο ευρωπαϊκό έδαφος», «να διαλύσουμε όλες τις ισλαμοφοβικές ενώσεις ή ομάδες» … Για να μην αναφέρουμε τις προτάσεις που αποσκοπούν στην οργάνωση μιας Ευρώπης της άμυνας ικανής να βοηθήσει στους Ουιγούρους, τους Ροχίνγια, τους Γκαγκαούζους ή τους Μουσουλμάνους της Υεμένης, αποκλείοντας τους άλλους πληθυσμούς ή τη δηλωμένη επιθυμία να απαγορευθεί η επιστημονική ή ιστοριοκριτική έρευνα για το Ισλάμ.

Ακατάλληλη, κυρίως επειδή είναι πράγματι πολιτικό Ισλάμ. Πράγματι, πώς να ονομάσουμε ένα ψηφοδέλτιο μουσουλμάνων που κάνουν πολιτική για τους μουσουλμάνους αν δεν είναι όργανο του πολιτικού Ισλάμ, αυτού που ο Πρόεδρος Mακρόν κατήγγειλε στη συνέντευξη Τύπου του; Οι διάφορες προτάσεις του ιδρυτού – προέδρου και επικεφαλής του ψηφοδελτίου ΕΓΜΔ, Nαζίμπ Aζεργκουί, δείχνουν προς αυτή την κατεύθυνση. Σύμφωνα με το πρόγραμμά της, η μόνη διάκριση εις βάρος των γυναικών είναι οι μισθολογικές διαφορές. Οι ανισότητες που προκαλούνται από τη μαντήλα, δεν είναι τίποτε. Με τον ίδιο τρόπο, μόνο οι μουσουλμάνοι είναι θύματα κακής συμπεριφοράς. Δεν υπάρχουν αντισημιτικές ή αντιχριστιανικές ενέργειες. Τέλος, ακολουθώντας την ιδεολογία των Αδελφών Μουσουλμάνων, θέλει η Ευρώπη επιβάλει στα κράτη μέλη το δικαίωμα ψήφου για τους αλλοδαπούς εκτός ΕΕ στις τοπικές εκλογές, έξυπνος τρόπος για να προωθήσουν ευρύτερα τις κοινοτικές απαιτήσεις, και να αποκτήσουν τη δυνατότητα ισχυρότερης παρουσίας στη δημοκρατική διαδικασία.

Κάποιοι θα προβάλλουν ως επιχείρημα την ύπαρξη χριστιανικών κομμάτων που δεν έχουν απήχηση. Αλλά οι προσπάθειες σύγκρισης μεταξύ των Χριστιανοδημοκρατών και των Μουσουλμάνων Δημοκρατών τουν στο. Ενώ οι πρώτοι προωθούν “ένα πολιτικό σχέδιο βασισμένο στην πρωταρχική θέση του ανθρώπου έναντι όλων” (καταστατικό της Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος, παράδειγμα), οι δεύτεροι υπερασπίζονται ένα πρόγραμμα που «αφορά ειδικότερα στη θέση των μουσουλμάνων μέσα στο κοινωνία “(Φαρίντ Αζιντί, εκπρόσωπος της ΕΓΜΔ). Ενώ ο ένας εμπνέεται από τις χριστιανικές αξίες προς όφελος όλων, ο άλλος αφιερώνει τις προσπάθειές του στην υπεράσπιση των μουσουλμάνων εις βάρος του συνόλου.

Σε μια εποχή κατά την οποία παίζεται το μέλλον της, η Ευρώπη -και τα κράτη μέλη της – καλό θα ήταν να μην ασχολούνται με το βούρκο των κοινοτικών απαιτήσεων. Η Γαλλία δεν είναι η μόνη ενδιαφερόμενη. Οι γείτονές μας Βέλγοι διακινδύνευσαν την εμπειρία και το μετάνοιωσαν πικρά. Ενώ το 2012, το κόμμα “Ακεραιότητα, Αλληλεγγύη, Ελευθερία, Αυθεντικότητα, Ηθική” (Ισλάμ) ανέφερε ότι το μόνο που ήθελε ήταν να προωθήσει την καλύτερη ένταξη των μουσουλμάνων, σήμερα προωθεί το νόμο της σαρία. Ταυτόχρονα, ο Nαζίμπ Aζερκουί είπε χωρίς κανένα ενδοιασμό ότι “η δημιουργία της ΕΓΜΔ ήταν […] η αντίδρασή του στην επαναλαμβανόμενη χρησιμοποίηση του Ισλάμ για να αποσπάται ο λαός από τις πραγματικές εθνικές συζητήσεις”. Τελικά ποιος δουλεύει ποιον;

*Πτυχιούχος πολιτικών επιστημών, η Sophie de Peyret το 2010, μετακόμισε στη Μέση Ανατολή και άρχισε να μαθαίνει Αραβικά. Με την επιστροφή της στη Γαλλία το 2014 συνεχίζει να μαθαίνει τη γλώσσα και ενδιαφέρεται για το Ισλάμ ως θρησκεία και το Ισλάμ ως πολιτισμός. Το 2017 αποφοίτησε από το Ινστιτούτο Επιστήμης και Θεολογίας Θρησκευμάτων στο Καθολικό Ινστιτούτο του Παρισιού, όπου διεξήγαγε μια εις βάθος μελέτη για το συμβολισμό της σημαίας Daesh (τρέχουσα έκδοση). Στο Ινστιτούτο Thomas More, ηγείται του προγράμματος εργασίας “Η πρόκληση του Ισλάμ στη Γαλλία”.

Μετάφραση: Ευάγγελος Δ. Νιάνιος

Πηγή: http://www.lefigaro.fr/vox/politique/aux-europeennes-une-liste-promeut-le-communautarisme-musulman-20190513

Greece Urged to Protect Hellenic Trench from Seismic Blasts

Από

anixneuseis

May 14, 2019

May 13, 2019 Francine Kershaw

One hundred scientists and scientific, conservation, and campaign organizations, including NRDC, have called on the Prime Minister of Greece for immediate and full protection of the Hellenic Trench from offshore hydrocarbon exploration and exploitation. You can read the full declaration here.

In recent years, a marine area in the Ionian and Cretan Seas (approximately 56000 sq. km) has been granted as concessions to the oil and gas industry for hydrocarbon exploration and exploitation. The area extends from the north of Corfu to Southern Crete and largely overlaps with almost all the west and south Hellenic Trench, a critical habitat and marine biodiversity hotspot of global ecologic importance.

The Hellenic Trench, an important marine mammal habitat for endangered sperm whales and vulnerable beaked whales, is at threat from harmful seismic blasting

Credit: WWF Greece

The Hellenic Trench is a long deep feature of the seafloor comprised of a continuous steep continental slope that turns into deep trenches, troughs, and basins further offshore. The deepest point in the Mediterranean Sea—”Calypso Deep”—is found within, plummeting to depths of more than five kilometers below surface.

The combination of deep water and complex seabed features make the Hellenic Trench a perfect habitat for deep-diving marine mammals, such as sperm whales and beaked whales. Fin whales, many species of dolphins, Mediterranean monk seals, and sea turtles, are also found within the waters of the Trench.

The Hellenic Trench is the primary habitat for an endangered group of sperm whales found only in the Mediterranean Sea. It is estimated that only 250 sperm whales live in the entire eastern Mediterranean basin and the Hellenic Trench constitutes their only known breeding area. The highest densities of vulnerable Cuvier’s beaked whales found anywhere in the Mediterranean have also been recorded in the Hellenic Trench. Research from around the world indicates that Cuvier’s beaked whales often live in small groups and reside in the same habitat throughout their lives. The Hellenic Trench is therefore likely their permanent home.

Seismic blasts used to prospect for oil and gas are one of the loudest human-made noises in the ocean, second only to explosives. Seismic blasts occur every 10-12 seconds, 24 hours a day, for weeks or months at a time. For sperm whales and beaked whales that live in the Hellenic Trench, this would feel like a continuous series of bombs going off in their home, day and night.

Sperm whales and beaked whales have a heightened sensitivity to noise, and beaked whales are thought to be among the most sensitive of all marine mammal species. Seismic blasts share acoustic features with other human-made sounds, including sonar, that have been confirmed to cause beaked whales to stop foraging and change their dive behavior, sometimes resulting in lethal stranding events. In these cases, beaked whales become startled by noise and urgently try to flee the sound, either by swimming up to the surface too quickly or cutting short the shallow dives they take between the deep ones. Gas bubbles form in their tissues, causing hemorrhaging around the brain and other organs. This also can happen in humans, a condition that divers refer to as “the bends.” Seismic surveys therefore pose a significant risk of serious injury and mortality to beaked whales.

Seismic blasts may cause beaked whales to stop feeding and change their dive behavior, resulting in lethal stranding events

Credit: Pelagos Cetacean Research Institute

In addition, sperm whales and beaked whales that live in the Hellenic Trench year-round are particularly vulnerable to repeated disturbance; the whales simply have nowhere to go to escape the sound and are subjected to blasts over and over again. As a result, whales may suffer long-term health and reproductive effects, which may lead to population-level declines and ultimately threaten their survival. The 250 remaining endangered sperm whales and the small vulnerable populations of beaked whales in the Hellenic Trench simply cannot withstand that level of harm.

It is also important to remember that seismic surveys are merely a precursor to oil and gas development that would permanently degrade the habitat in the Hellenic Trench and seriously impact marine mammals and other marine life. This would likely represent the last straw in the survival of the endangered sperm whale, as well as many of the small populations of beaked whales.

Several governments in countries such as Italy, France, Spain, Portugal have already made bold political and investment decisions to phase out or ban oil and gas exploration and production activities. These decisions are largely driven by the climate necessity to invest in a clean energy future and the protection of the marine environment, as a pillar of a thriving touristic economy.

The paramount ecological significance of the Hellenic Trench has also been recognized by international agreements, such as the Agreement for the Conservation of Cetaceans in the Black Sea, Mediterranean Sea and adjacent Atlantic waters (ACCOBAMS). The Hellenic Trench and adjacent Ionian Sea Archipelago have been identified as “Important Marine Mammal Areas” by a global task force of marine mammal experts, and the wider Hellenic Trench is proposed as a Marine Protected Area. However, to date, only a very small coastal portion of the overall area has received protection. This area is inadequately protected and does not encompass the most important habitat for marine mammals.

In signing the declaration, we express our grave concerns over these plans that place the Hellenic Trench’s marine biodiversity under serious threat. To ensure a healthy and viable marine environment in Greece, we urge reconsideration of all licensing procedures for oil and gas drilling operations and call for the effective protection of the Hellenic Trench, towards a permanent ban in Greece.

ABOUT THE AUTHORS

FRANCINE KERSHAW

Project Scientist, Marine Mammals, Oceans Division, Nature Program

https://www.nrdc.org/experts/francine-kershaw

Από το βυθίσατε «Χώρα», παρακολουθήστε με ψυχραιμία το Μπαρμπαρός.*

Από

anixneuseis

May 14, 2019

Νικόλαος Καρατουλιώτης, Υποστράτηγος ε.α.

Το καθεστώς του Αιγαίου, οι τουρκικές διεκδικήσεις και η εθνική κυριαρχία.

ΙΣΤΟΡΙΚΟ

1.Συνθήκη του Λονδίνου

Στις 30-5-1913 υπεγράφη μεταξύ των Βαλκανίων Συμμάχων, και Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Με αυτή ανατίθεται στις Μεγάλες Δυνάμεις να αποφασίσουν για την τύχη των Οθωμανικών νήσων στο Αιγαίο εκτός της Κρήτης.

2.Συνθήκη Αθηνών, μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας της 14-11-1913. Και τα δύο μέρη συμφωνούν να τηρήσουν τις διατάξεις της Συνθήκης του Λονδίνου συμπεριλαμβανομένης και της Κρήτης 3.Διακοίνωση των μεγάλων Δυνάμεων στις 13-2-1914.Με αυτή επιβεβαιώνεται η παραχώρηση στην Ελλάδα των υπό Ελληνική κατοχή νησιών του Αιγαίου με εξαίρεση την Τένεδο ,Ίμβρο και Καστελόριζο..

4.Συνθήκη της Λοζάννης της 24-7-1923 μεταξύ Γαλλίας- Ιταλίας- Ιαπωνίας- Ελλάδας- Ρουμανίας –Σερβοκροατίας και Τουρκίας. Σύμφωνα με αυτή επικυρούνται η επικυριαρχία της Ελλάδος στα νησιά της ανατολικής Μεσογείου εκτός της Ίμβρου, Τενέδου, και των νήσων Μαυρυαί .Η Τουρκία παραιτείται υπέρ της Ιταλίας παντός δικαιώματος επί των Δωδεκανήσων .

5.Πρωτόκολο των Αθηνών της 3-11-1926 με το οποίο καθορίζεται το τριεθνές σημείο Ελλάδας -Βουλγαρίας-Τουρκίας καθώς επίσης οριοθετείται η αιγιαλίτιδα ζώνη μεταξύ Ελλάδας-Τουρκίας στις εκβολές του Έβρου.

7.Συνθήκη Ιταλίας- Τουρκίας της 4-1-1932. Αναφέρεται σε θέματα νησίδων και στην οριοθέτηση των χωρικών υδάτων που βρέχουν τις νησίδες. Στο άρθρο 4 αναφέρονται όλα τα νησιά οι νησίδες και οι βράχοι που βρίσκονται εκατέρωθεν της διαχωριστικής γραμμής, και ανεξάρτητα απ’ την αναφορά του ονόματος η μη, θα ανήκουν στο κράτος στην κυριαρχία του όποιου υπόκειται η ζώνη εντός της οποίας βρίσκονται..

8.Συνθήκη Ιταλίας –Τουρκίας της 8-12-1932 με την οποία καθορίζονται τα εναπομείναντα τμήματα των Ιταλλοτουρκικών θαλάσσιων συνόρων και οριοθετείται η αιγιαλίτης ζώνη μέχρι 12 ναυτικά μίλια από τις απέναντι ακτές δια της μέσης γραμμής. Ενώ με την προέκταση της μέσης γραμμής στην ανοικτή θάλασσα καθορίζεται η κυριαρχία των εκατέρωθεν αυτής ευρισκομένων νησιών , νησίδων και βραχονησίδων. Στις βραχονησίδες αυτές συγκαταλέγονται και τα Ίμια (καρντάκ).

9.Συνθήκη Ειρήνης μεταξύ Ιταλίας και νικητών του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου της 10-2-1947. Σύμφωνα με αυτή η Ιταλία παραχωρεί στην Ελλάδα την πλήρη κυριαρχία των Δωδεκανήσων και των παρακείμενων σε αυτά νησίδες.

ΤΟΥΡΚΙΚΕΣ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΕΙΣ

Οι Τουρκικές διεκδικήσεις στο χώρου του Αιγαίου ξεκινάν στις 6 Αυγούστου 1974 ,λίγες μέρες πριν τον «Αττίλα», όταν η Άγκυρα εξέδωσε την υπαριθμ’714 ΝΟΤΑΜ με την οποία διχοτομούσε το Αιγαίο.

Βέβαια είχαν προηγηθεί οι δηλώσεις του τότε Γενικού Γραμματέα του Ν.Α.Τ.Ο. Λούνς με τις οποίες τα νησιά που ήταν απέναντι από τα παράλια της Τουρκίας χαρακτηρίζονταν ως φυσική προέκταση της Ανατολίας. Από τότε οι Τούρκοι έπαψαν να υποβάλλουν σχέδια πτήσεων για τα πολεμικά τους αεροπλάνα και να αναγνωρίζουν τον εθνικό εναέριο χώρο μας που από το 1931ήταν 10 ναυτικά μίλια.

2.Το 1980 με την επανένταξη μας στο Ν.Α.Τ.Ο. οι Αμερικανοί (Στρατηγός Rogers) δίνουν στη συμφωνία τέτοια ερμηνεία που να ικανοποιεί τις τουρκικές βλέψεις για συγκυριαρχία στο Αιγαίο, παραβλέποντας ότι μέχρι το 1974 η ευθύνη άμυνας όλου του αιγαίου ανήκε σε Έλληνες Διοικητές.

3.Τον Ιούνιο του 1995 η τουρκική Εθνοσυνέλευση αποφάσισε ότι ενδεχομένη επέκταση των Ελληνικών χωρικών υδάτων πέρα των έξη ναυτικών μιλίων θα αποτελούσε αιτία πολέμου(casus belli).Ταυτόχρονα αυτή είχε φροντίσει να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα σε 12 ναυτικά μίλια στον Πόντο και τη Μεσόγειο.

4.Έτσι μετά τις δηλώσεις του Προέδρου Ντεμιρέλ ότι 132 νησίδες και βραχονησίδες ανήκουν στην Τουρκία φθάνουμε στα γεγονότα των Ιμίων όπου με την λήξη τους, ακολουθεί αυξητικός αριθμός αλλά και ποιοτικός αριθμός τουρκικών απαιτήσεων στον ελληνικό θαλάσσιο χώρο, ο οποίος πλέον μετονομάζεται σε «γαλάζια πατρίδα»

Και ενώ μέχρι πρότινος η Τουρκία επεδίωκε την μοιρασιά του Αιγαίου στον (25 μεσημβρινό), πάντοτε με τις πλάτες του ΝΑΤΟ και την επικυριαρχία των ΗΠΑ. Σήμερα το πάει ακόμη παραπέρα και διεκδικεί την συνεκμετάλλευση των ενεργειακών πόρων τόσο του Αιγαίου αλλά και της Μεσογείου.

ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΥΠΟΧΩΡΗΣΕΙΣ

Η Ελλάδα διέπραξε μέγα έγκλημα το 1976 στη Βέρνη όταν σε επίπεδο πρωθυπουργών υπέγραψε το ομώνυμο πρωτόκολλο το οποίο στο άρθρο 6 προέβλεπε αποχή των δυο χωρών από έρευνες στην υφαλοκρηπίδα του Αιγαίου.[Το εν λόγο πρωτόκολλο έμεινε μυστικό από την κοινή γνώμη ]

2.1992 όπου στη σύνοδο της D P C και με μια σειρά αποφάσεων μέχρι το 2002 φθάσαμε στην κατάργηση του στρατηγείου της Λάρισας και τη δημιουργία του στρατηγείου της Σμύρνης με Διοικητή αμερικανό και επιτελάρχη τούρκο. Ουσιαστικά δηλαδή συγκυριαρχία στο Αιγαίο με αφεντικό τους αμερικάνους .

3.1997 συμφωνία της Μαδρίτης με την οποία αναγνωρίζονται ζωτικά δικαιώματα της Τουρκίας στο Αιγαίο.

4.2004 έως 2006 απεμπόληση του δικαιώματος ΒΕΤΟ της Ελλάδας κατά τις ενταξιακές διαπραγματεύσεις της Τουρκίας στην Ε.Ε.

5.2005 όπου η Τουρκία στο Μόντρεαλ εξασφαλίζει (λόγου εγκληματικής απουσίας της Ελλάδας),το δικαίωμα έρευνας και διάσωσης σε ολόκληρο το Αιγαίο. Εκ των υστέρων κατόπιν διαμαρτυρίας του ΥΠΕΞ, τροποποιήθηκε η ανωτέρω απόφαση ώστε τα όρια του Ιταλικού κέντρου να περιλαμβάνει ολόκληρο το FIR των Αθηνών.

ΑΠΟΣΤΡΑΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ

Όσον αφορά την αποστρατικοποίηση των νησιών έχω να παραθέσω τις παρακάτω συμφωνίες οι οποίες διευκρινίζουν το θέμα ξεκάθαρα και τοποθετούν τα πράγματα στην πραγματική τους διάσταση.

1.Μέ τη συνθήκη του Μοντρέ για τα στενά το 1936 ήρθησαν οι περιορισμοί αποστρατικοποίησης της Λήμνου και Σαμοθράκης.

2.Στίς 6 Μαΐου 1936 ο Τούρκος πρέσβης των Αθηνών απέστειλε επιστολή στον πρωθυπουργό Ιωάννη Μεταξά με την οποία επιβεβαίωνε τη συναίνεση της Τουρκικής Κυβέρνησης για επαναστρατιωτικοποίηση των παραπάνω νησιών.

3.Οσον αφορά τα Δωδεκάνησα, η Τουρκία δεν ήταν συμβαλλόμενο μέρος της συνθήκης των Παρισίων

4.Τα υπόλοιπα νησιά [Λέσβο ,Ικαρία ,Χίο και Σάμο] , με βάση τη συνθήκη της Λοζάννης ορίζεται η μερική και όχι η πλήρη αποστρατικοποίηση.

5.Τέλος, ο επιτιθέμενος και παράνομος στην όλη υπόθεση είναι η Τουρκία η οποία και έχει καταδικασθεί με πληθώρα ψηφισμάτων εκ μέρους του Συμβουλίου Ασφαλείας του Ο.Η.Ε., για διατήρηση κατοχικών στρατευμάτων στη νήσο Κύπρο.

Ως εκ τούτου η Ελλάδα μπορεί να λάβει κάθε μέτρο για την άμυνα της. Εξάλλου για ποιο λόγο η Τουρκία διατηρεί την Στρατιά Αιγαίου και συντηρεί με τον μεγαλύτερο αποβατικό στόλο του ΝΑΤΟ;

ΕΝΑΕΡΙΟΣ ΧΩΡΟΣ.

1.Το1944 με την ίδρυση του ICAO [Διεθνής οργανισμός που υλοποιεί το αεροπορικό δίκαιο],για την χώρα μας όρισε το FIR Αθηνών από το Ιόνιο Πέλαγος μέχρι την όριο γραμμή των Ελληνικών νησιών και της Μικράς Ασίας. Πράγμα το οποίο η Τουρκία ουδέποτε αμφισβήτησε μέχρι το 1975.

2.Η Ελλάδα εφαρμόζοντας τα νόμιμα, και προς αποφυγή ατυχημάτων απαιτεί την υποβολή σχέδιο πτήσης εκ μέρους της Τουρκίας, η οποία αρνείται επίμονα να εφαρμόσει τις υποχρεώσεις της για τα πολεμικά αεροπλάνα, θέτοντας σε κίνδυνο όλη την εναέριο κυκλοφορία.

3.Η πτήση πολεμικού αεροπλάνου στον εναέριο χώρο ξένης χώρας , αποτελεί εχθρική πράξη, και αποτελεί αιτία κατάρριψης του. Έτσι λοιπόν ακόμη και αν υποβληθούν σχέδια πτήσεις για πολεμικά αεροπλάνα , χρειάζεται ειδική άδεια από την Ελληνική Κυβέρνηση. Κατόπιν των ανωτέρω ακόμη και η υποβολή σχεδίου πτήσης των Τουρκικών αεροπλάνων δεν νομιμοποιεί την πτήση τους στο FIR των Αθηνών.

ΕΘΝΙΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ

Όταν μιλάμε για κυριαρχικά δικαιώματα μιας χώρας, θα πρέπει να θυμόμαστε πως ούτε το ένα ούτε το άλλο υπόκεινται σε διαπραγμάτευση. Αυτό επιβάλλει η διεθνής πρακτική. Η χώρα μας στην τελευταία απογραφή με 11 εκατ. περίπου καταμετρημένους, βρέθηκε να έχει στο Αιγαίο τούς μισούς κατοίκους απ’ ότι το 1961, που ο πληθυσμός της Ελλάδας ήταν 8,3 εκατομμύρια.

Την απάντηση στο γιατί μειώνεται ο πληθυσμός στο Αιγαίο αντί ν’ αυξάνεται (μια και είναι ένας παράδεισος), μου την έδωσε ένας νησιώτης λέγοντας: “Όλες σχεδόν οι οικογένειες του νησιού έχουν τουλάχιστον από ένα σπίτι στην Αθήνα”. Και τούτο “επειδή κανείς δεν ξέρει τι θα γίνει”. Η ανασφάλεια που αισθάνονται οι Έλληνες στην κοιτίδα τους, οφείλεται στις διεκδικήσεις των Τούρκων και στην ανεπαρκή άσκηση της κυριαρχίας της χώρας μας στο Αιγαίο.

Παρόλο που οι παραπάνω συνθήκες είναι ξεκάθαρες όσον αφορά την εθνική κυριαρχία στο Αιγαίο, εν τούτοις το όλον πολιτικό σύστημα της χώρας τολμά και κατά καιρούς προτείνει την παραπομπή στη Χάγη των κυριαρχικών δικαιωμάτων μας, από την οποία η πατρίδα μας θα είναι η μόνη χαμένη μια και είναι η μόνη που δεν διεκδικεί τίποτε. Παρότι γνωρίζουν ότι το συγκεκριμένο δικαστήριο είναι ουσιαστικά ένα πολιτικό-δικαστικό όργανο που δεν εξετάζει τα θέματα από νομικής πλευράς αλλά υπεισέρχονται και άλλες λογικές και δυνάμεις που αποφασίζουν σύμφωνα με τα συμφέροντα των ισχυρών. Τα δέκα μέλη [νομικοί και διεθνολόγοι] που απαρτίζουν το Διεθνές Δικαστήριο «εκλέγονται» από τα μόνιμα μέλη του συμβουλίου ασφαλείας του ΟΗΕ . Έτσι λοιπόν με τη τοποθέτηση των κατάλληλων Δικαστών οι μεγάλες δυνάμεις κατορθώνουν να βγάζουν αποφάσεις διατυπωμένες με έντεχνο τρόπο που να εξυπηρετούν τα γεωπολιτικά σχέδια τους.

Να ληφθεί υπόψη σοβαρά ότι ακόμη και σε θετική έκβαση η όποια απόφαση του Δικαστηρίου της Χάγης για την Ελλάδα, κανείς δεν μας διαβεβαιώνει ότι η Τουρκία θα τη σεβασθεί μια και δεν σεβάσθηκε τα τόσα ψηφίσματα του ΟΗΕ περί απόσυρσης των κατοχικών στρατιωτικών δυνάμεων της από τη Μεγαλόνησο.

Εξάλλου οι όποιες αποφάσεις του δικαστηρίου δεν θα δέσμευαν την Τουρκία μιας και δεν έχει αποδεχτεί τη δικαιοδοσία του Διεθνούς δικαστηρίου.

Παρόλο που η Διεθνής Διάσκεψη για το θαλάσσιο δίκαιο το1982 (Mondego Bay) ανεγνώρισε σε όλες τις χώρες το δικαίωμα επέκτασης σε δώδεκα μίλια τα χωρικά τους ύδατα και επιπλέον ανεγνώρισε και την ύπαρξη υφαλοκρηπίδας και για τα νησιά, εν τούτοις η Τουρκία επέκτεινε τα χωρικά της ύδατα σε δώδεκα μίλια τόσο στο Αιγαίο όσο και στον Εύξεινο Πόντο, και ταυτόχρονα απειλεί την Ελλάδα ότι αν πράξει το ίδιο θα είναι αιτία πολέμου.

ΗΠΑ (ΝΑΤΟ)-ΤΟΥΡΚΙΑ-ΕΛΛΑΔΑ

Όσο τα Τουρκικά συμφέροντα συνέπιπταν με αυτά των ΗΠΑ η Τουρκία κάτω από τα φτερά του μεγάλου αδελφού (ΗΠΑ), παρήγαγε εξωτερική πολιτική προς όφελος τόσον της Αμερικής αλλά και του εαυτού της.

Έτσι με της πλάτες του ΝΑΤΟ κατόρθωνε να εξαιρεί την συμμετοχή σε ασκήσεις ελληνικών νησιών (Λήμνος, Σαμοθράκη, Δωδεκάνησα….) κλπ

Μετά τον Β΄ Πόλεμο του Ιράκ και εντεύθεν, τα Τουρκικά συμφέροντα άρχισαν να αποκλίνουν από αυτά των ΗΠΑ και η Τουρκία άρχισε να χαράσσει δική της ανεξάρτητη πολιτική, η οποία σε πολλές περιπτώσεις ήταν αντίθετη με τα συμφέροντα των ΗΠΑ. Εσχάτως δε μετά την πρόσδεση της Τουρκίας στο Ρωσικό άρμα, δεν δίστασε όχι μόνο να αμφισβητήσει την Αμερικανική κυριαρχία, αλλά και να έρθει σε διπλωματική σύγκρουση τόσο με τις ΗΠΑ, αλλά και με το σύνολον της Δύσης.

Όσο η Τουρκία στρέφεται προς την Ρωσία, άλλο τόσο στρέφονται και οι ΗΠΑ προς την Ελλάδα, προκειμένου να ανακόψουν την Ρωσική κάθοδο στην Μεσόγειο.

Η Ελλάδα από την μεριά της ως «υπάκουος σύμμαχος» και με το απόφθεγμα η Ελλάς ανήκει στην Δύση, άγεται και φέρεται σύμφωνα με τις επιθυμίες του πέραν του Ατλαντικού συμμάχου, αδυνατώντας όχι μόνο να χαράξει εξωτερική πολιτική αλλά και να κατοχυρώσει την εθνική κυριαρχία της.

Έτσι από το βυθίσατε «Χώρα», φθάσαμε σήμερα στο παρακολουθήστε με ψυχραιμία το Μπαρμπαρός.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Τα σημερινά δρώμενα στο Αιγαίο και την Μεσόγειο είναι αποτέλεσμα μακροχρόνιας εθνικής ολιγωρίας, όπου την τουρκική επιθετικότητα η Ελλάδα προσπάθησε να την αντιμετωπίσει άλλοτε με ζεϊμπεκιές και κουμπαριές, θυμίζοντας Βυζάντιο πριν την άλωση του και άλλοτε με Μ.Ο.Ε.(Μέτρων Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης) τα οποία ουδέποτε σεβάστηκε η Τουρκία και κοινός παρονομαστής ήταν η αύξηση της Τουρκικής επιθετικότητας.

Η Τουρκία δεν πρέπει να λησμονά ότι ο πραγματικός της εχθρός είναι μια Ρωσία που θα έμπαινε στο πετσί της Σοβιετικής Ένωσης.

Όσο για την πατρίδα μας, δεν πρέπει να επαναπαυθεί στην σημερινή στροφή των ΗΠΑ προς την Ελλάδα , η οποία είναι καλοδεχούμενη, όπως καλοδεχούμενες είναι και οι συμμαχίες που σχηματίζει η Ελλάδα στην ευρύτερη περιοχή. Πρέπει όμως να ληφθεί σοβαρά υπόψη ότι σε ενδεχόμενη πολεμική σύγκρουση μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, θα είμαστε μόνοι μας και ίσως να έχουμε βοήθεια μόνον από το Ισραήλ και αυτό σε επίπεδο πληροφοριών και μόνο.

Η διακήρυξη «δεν παραχωρούμε τίποτα» είναι άνευ αντικρίσματος όταν η χώρα εκλιπαρεί σε κρίσιμες ώρες την διαμεσολάβηση των ΗΠΑ γνωρίζοντας εκ των προτέρων ότι αυτές θα πληρωθούν με παραχωρήσεις.

Η πολιτική ελίτ της χώρας θεωρώντας ότι οι «πολιτισμένοι άνθρωποι» που έχουν ξεπεράσει τους «εθνικούς αταβισμούς» δεν ξεκινούν πολέμους για πράγματα τόσο απαρχαιωμένα όπως τα κυριαρχικά δικαιώματα, έχει μεταβάλει την Ελλάδα σε μια χώρα με μειωμένα κυριαρχικά δικαιώματα.

Ο συνεχής ενδοτισμός και υποχωρητικότητα στις τουρκικές απαιτήσεις είναι σίγουρο ότι μας οδηγούν σε πόλεμο. Γιατί θα έρθει η στιγμή που με την πλάτη στον τοίχο δεν θα μπορούμε να υποχωρήσουμε άλλο και τότε θα κάνουμε σπασμωδικές κινήσεις αντιδρώντας χωρίς σχέδιο, όπως ακριβώς η γάτα όταν είναι στριμωγμένη στην γωνία.

Γιατί αν ο πόλεμος είναι η συνέχιση της πολιτικής δι άλλων μέσων, ποιος πόλεμος μπορεί να συνεχίσει μια σπασμωδική πολιτική;

*Βιβλιογραφία : Γεωπολιτική Σκακιέρα- η Ελλάδα στο κέντρο των γεωστρατηγικών συγκρούσεων. Εκδόσεις Ηρόδοτος

Κοζάνη 13/5/19

Νίκος Καρατουλιώτης Υποστράτηγος Ε.Α.

Η Λανθασμένη Προσέγγιση περί “Μνήμης Θυμάτων του Πόντου”*

Από

anixneuseis

May 14, 2019

Του Βασίλη Κυρατζόπουλου

Αθήνα 14/5/2019

Τα 4 Α της καταστροφής της ανθρωπότητας:

Αμάθεια, Αντιζηλία, Απληστία, Αλαζονεία

Το 2019, συνέπεσε η 23^η Απριλίου να προηγείται κατά δύο μέρες της Μεγάλης Πέμπτης των Ορθοδόξων και παράλληλα η Ελλάδα να διανύει προεκλογική περίοδο. Αξιοσημείωτο είναι ότι πολιτεύονται πολλοί, που αγωνίζονται για την αναγνώριση της γενοκτονίας που υπέστησαν οι Έλληνες της Καθ’ ημάς Ανατολής. Η πλειονότητα των πολιτευόμενων, αν και γνωρίζουν περί των γενοκτονιών που υπέστη ο Ελληνισμός της καθ’ ημάς Ανατολής, δυστυχώς περιορίζουν τα γεγονότα:

χρονικά, στην περίοδο 1919 – 1923
τοπικά, στον Πόντο της Ανατολίας.

Το γεγονός αυτό είναι επικίνδυνο τόσο ως προς την πλαστογράφηση της ιστορίας, όσο και στο να χαθεί ο αγώνας που δίνεται εδώ και μια εικοσαετία ανά την οικουμένη για την αναγνώριση των γενοκτονιών που υπέστη ο Ελληνισμός…

Σύντομη ιστορική αναδρομή

Στο παρόν θα αποφύγουμε να αναφερθούμε στα πολιτικά και ιδεολογικά κίνητρα που προκάλεσαν το μίσος κατά των μη Μουσουλμάνων πολιτών του Οσμανικού Κράτους (ΟσΚ) πρώτα και της Τουρκικής Δημοκρατίας (ΤΔ) έπειτα.

Από τις αρχές του 19^ου αι. στο ΟσΚ αρχίζει να διαδίδεται η έννοια του έθνους-κράτους μεταξύ της κυρίαρχης ομάδας, δηλαδή των Μουσουλμάνων. Έτσι αρχίζουν οι πολύπλευρες και έντονες πολιτικο-ιδεολογικές αντιπαραθέσεις μεταξύ των εξουσιαστών της κυρίαρχης ομάδας. Μετά από τα φερμάνια των μεταρρυθμίσεων του 1839 και 1865, που συντάχτηκαν από τους ίδιους τους Σουλτάνους του ΟσΚ, αρχίζει να καλλιεργείται σε μερικές ομάδες εξουσίας το μίσος κατά των μη Μουσουλμανικών ομάδων του ΟσΚ. Γίνεται ορατή η ομαδοποίηση (Classification) των μη Μουσουλμάνων με νέα δεδομένα εκτός του συστήματος “millet”…[1]

Μετά την απόκτηση της Κριμαίας το 1783 και την λήξη των πολέμων του Καυκάσου (1817 – 1864) με την πλήρη επικράτηση της Τσαρικής Ρωσίας σε Κριμαία και Καύκασο, προκαλείται μεγάλο προσφυγικό κύμα Μουσουλμάνων του Καυκάσου και της Κριμαίας προς την Ανατολία[2]. Έτσι μέχρι την λήξη του Ρώσο – Οσμανικού πολέμου του 1877[3], θα μετοικίσουν περίπου 700.000 Μουσουλμάνοι. Οι Οσμανικές αρχές σε πρώτη φάση θα τους τοποθετήσουν σε μακρινά σημεία από τα πάτρια εδάφη τους, σε περιοχές της Ανατολίας και της Συρίας, όπου λόγω του κινήματος του Mehmet Ali της Αιγύπτου είχε αδειάσει η ύπαιθρος[4]. Για πρώτη φορά θα εμφανιστούν ως μόνιμοι κάτοικοι ελεύθεροι Τσερκέζοι και Τσετσένοι στην Κεντρική Ανατολία, όπως και οι πρώτες Τσερκέζικες φυλές στα σημερινά κράτη Ιορδανίας, Συρίας και Ισραήλ. Οι Χαζάροι Τούρκοι της Ιουδαϊκής θρησκείας που θα τοποθετηθούν στην Παλαιστίνη, θα ξεκινήσουν τον αγώνα απόκτησης των “ταγμένων εδαφών”.

Η παύση πληρωμών (πτώχευση) του ΟσΚ του 1875, θα προκαλέσει έντονα προβλήματα στους Μουσουλμάνους πρόσφυγες που δεν είχαν προλάβει να αποκατασταθούν. Η έλλειψη πόρων για την επιβίωσή τους, σε συνδυασμό με τις διεθνείς εξελίξεις που επιφέρει η αποικιοκρατία, θα προκαλέσουν τις πρώτες επιθέσεις κατά των μη Μουσουλμάνων που είχαν “στιγματιστεί” (Symbolization) και το μίσος που είχε καλλιεργηθεί, αρχίζει να εκδηλώνεται με βιαιοπραγίες. Τότε το Ελληνικό στοιχείο δεν θα επηρεαστεί διότι οι περισσότεροι Καυκάσιοι πρόσφυγες είχαν τοποθετηθεί σε περιοχές όπου επικρατούσαν έντονα οι μη Μουσουλμανικές ομάδες των Αρμενίων, Ασσυρίων, Χαλδαίων, Νεστοριανών, Παυλικανών, Μαρωνιτών κ.α. Βέβαια δεν διαθέτουμε πληροφορίες για τα πάθη των Ελλήνων, διότι οι προαναφερόμενες περιοχές ανήκουν στην διοικητική ευθύνη του Ελληνορθόδοξου Πατριαρχείου της Αντιοχείας.

Με τη λήξη των Βαλκανικών πολέμων (Αυγ. 1913), 117.352 Μουσουλμάνοι των Βαλκανίων θα προσφύγουν προς το ΟσΚ. Γενικά μέχρι τα τέλη του 1919 από τα Βαλκάνια θα μετοικίσουν 413.922 Μουσουλμάνοι, που θα τοποθετηθούν στην Κεντρική και Δυτική Ανατολία [5].

Τα επιπλέον αίτια των γενοκτονιών

Η άφιξη των προσφύγων από τα Βαλκάνια συμπίπτει χρονικά με τον απόλυτο έλεγχο της Οσμανικής διοίκησης από τα μέλη του εθνικιστικού Συλλόγου Ένωση και Πρόοδος (İttihat ve Terakki Cemiyeti, İTC) μετά το πραξικόπημα του 1909. Η γενέτειρα των περισσοτέρων μελών του İTC ήταν τα Βαλκάνια και ο Καύκασος, όπου εκτός του ότι ήταν υπόλογοι στους συμπολίτες τους, είχαν να αντιμετωπίσουν:

Το ΟσΚ από την μία χάνει εδάφη, ενώ από την άλλη στα εναπομείναντα καλλιεργήσιμα εδάφη συνεχίζεται ο παραδοσιακός τρόπος παραγωγής. Τα εναπομείναντα εδάφη καλούνται να θρέψουν τον πληθυσμό που σε 50 χρόνια (1860 – 1910) θα αυξηθεί κατά 2 εκατομμύρια (περίπου 18%).
Στα 50 αυτά χρόνια διατηρήθηκε το φεουδαρχικό οικονομικό σύστημα. Η βιομηχανική επανάσταση δεν αγγίζει το ΟσΚ. Το προκαπιταλιστικό σύστημα δεν ήταν σε θέση να δημιουργήσει νέες θέσεις εργασίας για τους μετοίκους, των οποίων ο μοναδικός έντιμος τρόπος επιβίωσης ήταν η εργατική τους δύναμη. Μέχρι να αποκατασταθούν η επιστράτευσή τους ήταν και αδύνατη και επικίνδυνη.
Τα έσοδα των μεγαλογαιοκτημόνων ήδη είχαν υποθηκευτεί στους εγχώριους τραπεζίτες (στην πλειοψηφία τους μη Μουσουλμάνοι) έναντι εσωτερικού δανεισμού. Έτσι το κράτος αδυνατεί να προβεί σε δημεύσεις προς διανομή κλήρου στους μετοίκους.

Τα μέλη του İTC (Νεότουρκοι όπως αποκαλούνται στις ημέρες μας), ουδέποτε αποχωρίστηκαν την επαναστατική τους νοοτροπία, γεγονός που προκαλεί σοβαρά προβλήματα και μεταξύ των Μουσουλμανικών ομάδων της διοίκησης. Εγκυμονούν στάσεις και επαναστάσεις…

Οι νέοι σύμμαχοι του ΟσΚ, που επιθυμούν την επανασύσταση της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας υπό την διοίκησή τους, έναντι την υδάτινης λεωφόρου[6] του Ηνωμένου Βασιλείου (ΗνΒ) προσπαθούν να κατασκευάσουν την σιδηροδρομική γραμμή Βαγδάτη – Βερολίνο. Όπως το ΗνΒ προσπαθεί να εξασφαλίσει την ακίνδυνη διέλευση και να έχει τον πλήρη οικονομικό έλεγχο της υδάτινης λεωφόρου και τα Γερμανικά κράτη επιθυμούν να έχουν τον πλήρη οικονομικό έλεγχο και την ασφάλεια της σιδηροδρομικής γραμμής.

Προφανώς τα προαναφερόμενα δεν περιορίζονται μόνο στον Πόντο της Ανατολίας.

Και τα αιτιατά

Το 1907 ο Ahmed Rıza (Αχμέτ Ριζά) [7] στο “Εγχειρίδιο προς τους Στρατευμένους” αναφέρεται στους κρυφούς εχθρούς, που ζουν στο εσωτερικό του ΟσΚ (gizli düşman = iç düşman, κρυφός εχθρός = εσωτερικός εχθρός). Έτσι δαιμονοποιούνται (Dehumanization) οι μη Μουσουλμανικές ομάδες και κυρίως οι Ελληνορθόδοξοι, που ήταν μέλη της επικρατούσας θρησκείας στα εδάφη που είχαν εγκαταλείψει οι πρόσφυγες.

Με την ανάληψη της διακυβέρνησης της χώρας από το ITC, μία από τις πρώτες αποφάσεις ήταν η ίδρυση χαρτογραφικού γραφείου υπό την στρατιωτική διοίκηση. Με ειδικό διάταγμα στις 7/8/1909 διατάσσεται να σχεδιαστούν (για πρώτη φορά στο ΟσΚ) εθνογραφικοί χάρτες. Οι εθνογραφικοί χάρτες έχουν ιδιάζουσα μορφή, όπου αντιλαμβανόμαστε ότι μετά την “δαιμονοποίηση” ξεκινά η φάση της “οργάνωσης” (Organization) …

Αρχές του 1913 ο Enver (Ενβέρ) αρχίζει να στρατολογεί αξιωματικούς κατάλληλους να δίνουν πληροφορίες στην Υψηλή Πύλη. Οι πρώτοι στρατολογημένοι αξιωματικοί κατάγονταν από τη Θεσσαλονίκη (που είχαν παραμείνει στην πόλη μετά την απελευθέρωσή της) και από τους εναπομείναντες πιστούς αξιωματικούς, που συνέχιζαν να ζουν στην Αίγυπτο. Οι πρώτες επιτυχημένες προσπάθειες των στρατολογημένων ήταν η ίδρυση της Θρακικής Τουρκικής Δημοκρατίας το 1913 και οι δολιοφθορές στη διώρυγα του Suez, που επιφέρουν μεγάλες ανθρώπινες απώλειες στις Συμμαχικές δυνάμεις (Αντάντ, Entente Cordiale) της Μέσης Ανατολής. Ο ίδιος ο Enver δραστηριοποιείται στον Καύκασο, ενώ ενεργοποιούνται πολλοί αξιωματικοί στην περιοχή της Αρμενίας και του Πόντου για να συλλέξουν πληροφορίες για τα Ρωσικά κατακτητικά στρατεύματα. Οργανώνονται ομάδες δολιοφθοράς και συλλογής πληροφοριών για τις δραστηριότητες των μειονοτικών ομάδων κυρίως από τα μέλη των προσφύγων. Οργανώνονται επίσης διάφορες ομάδες δράσης στις περιοχές Ιράν, Αφγανιστάν και στο σημερινό Πακιστάν (όπου τότε ήταν τμήμα της Αγγλικής Ινδίας). Την δράση “Ανατολή” αναλαμβάνουν οι ικανότατοι αξιωματικοί Rauf (Orbay μετέπειτα) και Ömer Naci (Ομέρ Νατζί), ο οποίος με την ομάδα του, το 1915 ανατινάζει τον Κασπιακό πετρελαιαγωγό στο Αζερμπαϊτζάν.

Η οργάνωση Μυστική Υπηρεσία Πληροφοριών, ιδρύεται επίσημα στις 17/11/1913 με την ονομασία Teşkilâtı Mahsusa (Τεσκιλάτι Μαχσουσά, Ειδική Οργάνωση) και λειτουργεί ως τμήμα του Υπουργείου Ναυτικού.

Μετά την ίδρυση και την λειτουργία όλων των νέων θεσμών, αρχίζει η μεθοδική εξόντωση των μειονοτήτων. Το Teşkilatı Mahsussa, όπως αναφέρει ο προύχοντας της οργάνωσης Eşref Kuşçubaşı (Εσρέφ Κουστσούμπασι)[8], αρχίζει να συνεδριάζει τακτικά από το Μάρτιο του 1914 για να συντονίσει τους μηχανισμούς εξόντωσης. Στην Συντονιστική Επιτροπή, ο καταμερισμός ευθυνών γίνεται ως εξής:

Για την κυβέρνηση Rahmi (Ραχμί) Μπέη,
Για τα κομματικά όργανα Mahmut Celal Μπέη[9],
Για το στρατό Pertev Paşa (Περτέβ Πασά) και Cafer Tayyar Paşa [Τζαφέρ Ταγιάρ Πασά μεταγενέστερα Eğilmez (Εγιλμέζ)],
Για τις μυστικές υπηρεσίες Eşref Kuşçubaşı.

Όλοι θα μετέφεραν τις αποφάσεις στα όργανά τους και θα επέβλεπαν την εκτέλεση των αποφάσεων.

Ένας από τους μηχανισμούς που συντονίζονται είναι η στήριξη (με έμψυχο και άψυχο υλικό) των “κοινωνικών συμμοριών”[10], οι οποίες από το 1914 αναλαμβάνουν επιθέσεις κατά των μη Μουσουλμανικών ομάδων[11] σε Αιγαίο, Θράκη και Πόντο (preparation & extremination). Μία από τις συμμορίες που στηρίζονται στον Πόντο είναι η συμμορία του Topal Osman (Τοπάλ Οσμάν)[12].

Μετά την συνθήκη του Μούδρου (30/101918), οι νικητές απαιτούν την διάλυση του Teşkilâtı Mahsusa. Στις 14/11/1918 στη Γενική Συνέλευση του ITC θα αποφασιστεί η διάλυση του κόμματος[13] και στις 5/12/1918 όλα τα μέλη του Teşkilâtı Mahsusa μετακινούνται στην νεοϊδρυθείσα επαναστατική οργάνωση Umum Alemi İslâm İhtilâl Teşkilatı (Παγκόσμια Ισλαμική Επαναστατική Οργάνωση). Η νέα οργάνωση δεν κατόρθωσε να λειτουργήσει ενιαία:

Ο Enver στις 2/11/1918 με Γερμανικό πολεμικό σκάφος θα περάσει στην Οδησσό[14], όπου συνεργάζεται αρχικά με τους Μενσεβίκους και έπειτα με τον Lenin (Λένιν). Αναλαμβάνει τη διοίκηση του τμήματος της Κασπίας. Συμμετέχει στη σύσταση του “Πράσινου Στρατού”, ο οποίος θα βοηθήσει στην εξάπλωση της Οκτωβριανής Επανάστασης στα Μουσουλμανικά κρατίδια της Κασπίας και της Δυτικής Ασίας.
Το τμήμα της Θράκης και της Ανατολίας συνεργάζεται με τον Κεμάλ και μεταφέρει πληροφορίες και οπλισμό στις στρατιωτικές μονάδες, που ήταν πιστές στον Κεμάλ.
Το τμήμα της Μέσης Ανατολής συνεργάζεται με τις Αιγυπτιακές αρχές του ΗνΒ. Οι συλλεγμένες πληροφορίες θα χρησιμοποιηθούν για τον ξεριζωμό του Ελληνισμού από την Μέση Ανατολή και την Ανατολία, που συνεχίστηκε σ’ όλη την διάρκεια του 20ού αιώνα.

Βάσει των προαναφερόμενων και έχοντας υπ’ όψιν την γενοκτονία που υπέστησαν Αρμένιοι και Ασσύριοι, διαπιστώνουμε ότι ο μηχανισμός εξάλειψης του μη Μουσουλμανικού στοιχείου λειτουργούσε προ του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου (Α’ ΠΠ) σε όλη την Ανατολία και δεν περιορίστηκε στον Πόντο…

Απόδοση Ευθυνών

Τον 21ο αι. ξεκινά μία νέα συζήτηση στο να καταμεριστούν και να αποδοθούν ευθύνες για την γενοκτονία που υπέστη ο Ελληνισμός της Ανατολίας στον 20ο αι. Εδώ πρέπει να αναφέρουμε σημαντικά γεγονότα με ακριβείς ημερομηνίες, ούτως ώστε να διελευκανθεί κάθε απορία στους αναγνώστες του παρόντος:

Στις 19/5/1919 ο Mustafa Kemal (έπειτα Atatürk, Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ) αποβιβάζεται στη Σαμψούντα ως Γενικός Επιθεωρητής της 3ης Στρατιάς επ’ ονόματι του ΟσΚ. Στις 8/7/1919 θα δεχτεί τηλεγράφημα από την Κωνσταντινούπολη, με το οποίο τον ενημέρωναν ότι απαλλάσσεται των καθηκόντων του σ’ ότι αφορά την ιδιότητα του Επιθεωρητού. Στις 9/7/1919 παραιτείται από το στρατό του ΟσΚ δηλώνοντας ότι παραμένει “μαχητής”[15].

Ξεκινά τηλεγραφική ενημέρωση σε πολιτικές και στρατιωτικές μονάδες του ΟσΚ, προτρέποντας τες “σε αντίσταση κατά των κατακτητών”. Ο συντονισμός στην Ανατολία ξεκινά με τηλεγραφήματα που στέλνονται από το Erzerum (23/7-7/8/1919, Θεοδοσιούπολη) προς υλοποίηση συνδιάσκεψης στη Σεβάστεια. Την ίδια περίοδο πολλές αντιστασιακές οργανώσεις και “κοινωνικές συμμορίες” που ελέγχονταν από το Teşkilâtı Mahsusa (συγκαταλεγόμενη και αυτή που ηγείται ο Topal Osman)[16] θα συνταχθούν με τον Κεμάλ.

Στις 4/9/1919, συνέρχεται σε σώμα η Συνδιάσκεψη της Σεβάστειας. Η συνδιάσκεψη εκλέγει στις 11/9/1919 την “Αντιπροσωπευτική Επιτροπή”. Τα δέκα έξι μέλη της αντιπροσωπείας, αναλαμβάνουν την διοίκηση της Ανατολίας. Νομάρχες και διοικητές μονάδων διχάζονται:

Κάποιοι δηλώνουν “πίστη” στην “Αντιπροσωπευτική Επιτροπή”,
Κάποιοι παραμένουν πιστοί στο Σουλτάνο της Κωνσταντινούπολης,
Κάποιοι παραμένουν “σιωπηλοί”.

Ιστορικά, όλα τα γεγονότα που διαδραματίζονται μετά τον Σεπτέμβριο του 1919 στην Ανατολία, επί μέρους επιβαρύνουν και το σημερινό κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας (ΤΔ).

Στις 7/10/1919 το ΟσΚ βάσει του Συντάγματος του 1876 προκηρύσσει εκλογές. Το Οικουμενικό Πατριαρχείο και τα Αρμένικα Πατριαρχεία καλούν σε αποχή τους πιστούς τους. Οι εκλογές θα τερματιστούν στις 18/12/1919 με δεκάδες ενστάσεις…

Στις 12/1/1920 θα συνέλθει σε σώμα η τελευταία Βουλή του ΟσΚ. Στις 17/2/1920 θα ψηφιστεί το Misak-ı Millî (“Εθνικός Όρκος”)[17]. Η έννοια “επανασύσταση κράτους”, στον απόηχο της Οκτωβριανής Επανάστασης, προκαλεί “ανησυχίες” στους Συμμάχους. Έτσι στις 16/3/1920 τα στρατεύματα του ΗνΒ, συνοδευόμενα από αποσπάσματα των Συμμαχικών δυνάμεων, θα καταλάβουν την Κωνσταντινούπολη.

Στις 11/4/1920 θα διαλυθεί η Βουλή του ΟσΚ. Πολλοί βουλευτές θα συνταχθούν με τη γραμμή του Mustafa Kemal και θα περάσουν στην Ανατολία.

Στις 23/4/1920 θα λειτουργήσει η Βουλή της Άγκυρας, για κάποιους ως συνέχεια της Βουλής της Κωνσταντινούπολης, για άλλους ως μία νέα Βουλή του “νέου κράτους”. Για τις Συμμαχικές Δυνάμεις δε, ως μία παράνομη επαναστατική Βουλή.

Στις 28/7 – 7/8/1920 θα υπογραφεί η Συνθήκη των Σεβρών, η οποία δεν θα γίνει αποδεκτή από την Βουλή της Άγκυρας και θα επέλθει η πλήρης ρήξη με το Οσμανικό καθεστώς.

Από τον Μάιο του 1920 και μέχρι να τεθεί σε ισχύ η Συνθήκη της Λωζάννης, στην Ανατολία υπάρχουν δύο κέντρα εξουσίας.

Στη Λωζάννη στις 24/7/1923 θα υπογραφεί η Συνθήκη Ειρήνης της Λωζάννης, που θα επιλύσει – ρυθμίσει τρία θέματα:

Την εξαφάνιση του ΟσΚ και αντ’ αυτού την δημιουργία της ΤΔ,
Την παύση του Α’ ΠΠ μεταξύ των νικητών Συμμάχων και του ΟσΚ. Η Βουλή της Άγκυρας αναλαμβάνει να διεκπεραιώσει επί μέρους υποχρεώσεις του ΟσΚ,
Την παύση του Ελληνο-Τουρκικού πολέμου μεταξύ των νικητών της Βουλής της Άγκυρας και των ηττημένων του Βασιλείου της Ελλάδας.

Στις 29/10/1923 θα λειτουργήσει η Τουρκική Μεγάλη Λαϊκή Βουλή της Άγκυρας της ΤΔ (Türkiye Büyük Millet Meclisi). Έκτοτε για κάθε πράξη την ευθύνη φέρει η ΤΔ.

Σε περίοδο 75 ετών η ΤΔ θα παραβιάσει 201 φορές την Συνθήκη της Λωζάννης σε βάρος της Ελληνικής κοινότητας (διευρυμένα Ρωμαίικες κοινότητες) που παρέμεινε στην επικράτεια της ΤΔ βάσει της Συνθήκης της Λωζάννης [18].

Ελλάδα του 21^ου αι.

Η 7^η Γενική Συνέλευση του Διεθνούς Οργανισμού Ακαδημαϊκών της Μελέτης Γενοκτονίας (International Associarion of Genocide Scholars, IAGS) στο Σαράγιεβο της Βοσνίας στις 9 – 13 Ιουλίου 2007 αναγνωρίζει τις γενοκτονίες που υπέστησαν “Έλληνες, Ασσύριοι και Χριστιανικοί Λαοί της Ανατολίας” και θα θέσει υπό μελέτη την εν λόγω περίοδο στους Ακαδημαϊκούς που μελετούν τις γενοκτόνες πράξεις ανά την οικουμένη, με στόχο την πρόληψη μελλοντικών απάνθρωπων πράξεων. Έκτοτε οι μελέτες εστιάζονται κυρίως στις πράξεις απόσεισης ευθυνών και άρνησης των γεγονότων (denial). Έτσι έχοντας ως αφετηρία το Ολοκαύτωμα, πολλά κράτη μέλη του ΟΗΕ θα ποινικοποιήσουν τις δηλώσεις άρνησης των αναγνωρισμένων γενοκτονιών και θα διώκουν ποινικά τους αρνητές (για την Ελλάδα Ν.4285 – ΦΕΚ Α’191- 10/9/2014, άρθ.2). Η απόσειση / άρνηση της ενοχής, μπορεί να εμφανιστεί:

Με απευθείας άρνηση,
Με παραμόρφωση των πραγματικών περιστατικών και κοινές στρεβλώσεις,
Με αλγεβρική πράξη απαλοιφής γεγονότων,
Με κατάχρηση γεγονότων.

Η άρνηση, παραμόρφωση, ισοσκέλιση και κατάχρηση αποδεδειγμένων γενοκτονιών, θέτουν υπό αμφισβήτηση την κατανόηση της ιστορίας. Η διεθνής πρακτική αποδεικνύει ότι όποιοι συστηματικά επιδιώκουν την απόσειση / άρνηση της ενοχής θα επαναλάβουν τις απάνθρωπες πράξεις.

Στην Ελλάδα, στη μετά Σαράγιεβο εποχή κάποιες ομάδες στηρίζουν τη θέση ότι “γενοκτονία έχει τελεστεί μόνο στον Πόντο και κατά των Ποντίων”.

Η εν λόγω θέση εκτός του ότι είναι ποινικά κολάσιμη ως άρνηση “της γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας από το Τουρκικό Κράτος” (Ν.2645 – ΦΕΚ Α’ 234-13/10/1998), επιφέρει επιπλέον δύο μεγάλους κινδύνους:

Την απόκρουση των επιχειρημάτων από την ΤΔ. Άρα δεν υπήρξαν γενοκτόνες πράξεις κατά των Ελλήνων…
Την ανεπανόρθωτη πλαστογράφηση της Ιστορίας του Ελληνισμού σε παγκόσμια κλίμακα, επιφέροντας μεγάλα και ίσως άλυτα προβλήματα σε Ελλάδα και Ελληνισμό…

Ας εξετάσουμε αναλυτικά και τις δύο περιπτώσεις.

Η επιχειρηματολογία της ΤΔ

Παρακάτω θα αναφερθούμε σε συγγράμματα, των οποίων οι συγγραφείς είναι αποδεκτοί και από Ελληνικούς Ποντιακούς θεσμούς:

Ι) Σε οποιαδήποτε εκδήλωση μνήμης περί γενοκτονίας που υπέστησαν οι Πόντιοι, όλοι οι εκ ΤΔ καλεσμένοι διανοούμενοι θα αναφερθούν και στις Ποντιακές αντάρτικες ομάδες, που αναφέρονται και από πολλούς εν Ελλάδι Ποντιακούς θεσμούς. Η δράση των Ποντίων “πολιτοφυλάκων” σε συνδυασμό με την επικοινωνία που είχαν ο Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης[19] και ο Μητροπολίτης Χρύσανθος με “ξένες δυνάμεις”, αποδεικνύουν τις φυγόκεντρες από ΟσΚ τάσεις των Ποντίων[20]. Άρα το ΟσΚ είχε κάθε δικαίωμα να διαφυλάξει την ακεραιότητα της χώρας.

ΙΙ) Την περίοδο της Οκτωβριανής Επανάστασης, μέλη της συμμορίας του Topal Osman μετέφεραν αμφίδρομα “ένοπλες Χριστιανικές ομάδες”, μεταξύ Ρωσίας και ΟσΚ. Άρα υπήρχαν ενδείξεις συγκροτημένων ένοπλων ομάδων, που η δράση τους ήταν κατά του ΟσΚ.

ΙΙΙ) Η Ελλαδική επιχειρηματολογία στηρίζεται στη δράση του Topal Osman (γ.1883 Κερασούντα – θ. 1923 Άγκυρα). Πριν αναφερθούμε στα συμπεράσματα που ανάγονται από τη μελέτη της δράσης του, ας δούμε χρονολογικά την δραστηριότητά του:

Το 1912 ως αρχηγός εθελοντικής ομάδας θα λάβει νέρος στους Βαλκανικούς πολέμους. Στην επιστροφή του θα στρατολογηθεί από το Teşkilâtı Mahsusa και με την συμμορία του (100 άτομα από Κερασούντα και 150 άτομα από τις φυλακές της Τραπεζούντας), θα δραστηριοποιηθεί κατά των Αρμενίων στα Λίβανα (Artvin). Για την δράση του αυτή καταδικάζεται από τις Οσμανικές αρχές [21].

Στο Ρώσο-Οσμανικό πόλεμο (1915 – 1918) επ’ ονόματι του Teşkilâtı Mahsusa αναλαμβάνει την σύλληψη και “τιμωρία” των φυγάδων. Μετά την διάλυση του Teşkilâtı Mahsusa αναζητείται ως “αρχιλήσταρχος – δολοφόνος”.

Μετά τις διασκέψεις Ardahan(7 – 9/1/1919) και Kars (17 – 18/1/1919) οι Λαζοί (δηλαδή οι Μουσουλμάνοι Πόντιοι), θα αποφασίσουν να αντισταθούν κατά των κατακτητών. Στις 12/2/1919 στην Τραπεζούντα θα ιδρυθεί η αντιστασιακή ομάδα Trabzon Muhafaza-i Hukuk-u Milliye (Σύλλογος με στόχο την διατήρηση της καθεστηκυίας τάξης της περιφέρειας Τραπεζούντας). Την διοίκηση του διαμερίσματος της Κερασούντας αναλαμβάνει ο Topal Osman, ο οποίος ξεκινά εκβιασμούς και ληστείες κατά του Χριστιανικού πληθυσμού[22].

Ο Mustafa Kemal την περίοδο 25/5 – 12/6/1919 θα παραμείνει στην Κάβζα (Havza)[23], όπου στις 29/5/1919 θα συναντηθεί με τον Topal Osman, ο οποίος δηλώνει “πίστη” στον Mustafa Kemal[24].

Στις 8/7/1919 θα αμνηστευτεί από τον Σουλτάνο, ημερομηνία που “συμπίπτει” με την απαλλαγή καθηκόντων του Mustafa Kemal… Άμεσα θα επιστρέψει στην Κερασούντα και η συμμορία του θα “εκδιώξει” όλους του προύχοντες και θα στρογγυλοκαθίσει στη θέση του δημάρχου[25].

Στις 30/7/1919 ο Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης απευθυνόμενος στη διοίκηση της Κωνσταντινούπολης θα καταγγείλει τις παρανομίες του δημάρχου. Στις 10/10/1921 τα “Δικαστήρια Απελευθέρωσης” (İstiklâl Mahkemeleri) της Άγκυρας, θα καταδικάσουν ερήμην τον Κωνσταντινίδη σε απαγχονισμό και δήμευση της περιουσίας του…

Εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, μέχρι και την δεκαετία του 1960 οι Κουρδικές επαναστάσεις χαρακτηρίζονται από φυλετικές ή δογματικές θέσεις και όχι από εθνικοαπελευθερωτικές. Στην Κωνσταντινούπολη τέλη του 19ου αι. πολλοί Κούρδοι διανοούμενοι εκτός του ότι θα κερδίσουν την εύνοα των Οσμανών, επηρεασμένοι από τις ιδέες της Γαλλικής επανάστασης, θα αρχίσουν να σχεδιάζουν εθνικοαπελευθερωτικές κινήσεις. Πρωτοπόροι είναι διανοούμενοι των φυλών Bedirhan (Μπεντιρχάν), Baban (Μπαμπάν), κ.ά. Όταν ο Mustafa Kemal από τη Havza καλεί και Κούρδους φύλαρχους στην συνδιάσκεψη της Θεοδοσιούπολης, οι Bedirhan μάταια προσπαθούν να έλθουν σ’ επαφή με τον Βενιζέλο δια μέσου του ύπατου αρμοστή Ε. Κανελλόπουλου.

Η πρώτη κλήση της Θεοδοσιούπολης του Mustafa Kemal, έχει περισσότερο θρησκευτική χροιά. Στόχος ήταν “να σωθεί ο Σουλτάνος, που είναι όμηρος στα χέρια των άπιστων”[26]. Αν και ανταποκρίνονται πολλοί Σουνίτες Κούρδοι φύλαρχοι, η προσέγγιση αυτή θα βρει αντίθετους τους Αλεβίτες Κούρδους. Έτσι εκμεταλλευόμενοι τις εθνικοαπελευθερωτικές προετοιμασίες των Κούρδων της Κωνσταντινούπολης, τον Ιούλιο του 1920 στασιάζουν τα κλαν της Αλεβίτικης φυλής του Koçgiri (Κότσγκιρι).

Μετά από αλλεπάλληλα τηλεγραφήματα μεταξύ Άγκυρας και Topal Osman, στις 20/7/1920 ο Topal Osman ξεκινώντας από την Κερασούντα ξεκληρίζοντας στο πέρασμά του τους στασιαστές Κούρδους Αλεβίτες, μαζί με αυτούς και τους χριστιανούς που βρέθηκαν στην πορεία της συμμορίας του, στις 10/11/1920 θα έλθει στην Άγκυρα[27]. Από την μία αναλαμβάνει την φρούρηση του Mustafa Kemal, από την άλλη μεταφέρονται τα “ζωντανά” (αρνιά, βόδια κ.α.) των θυμάτων στην Κερασούντα, όπου με εντολή δημάρχου, που ήταν ο ίδιος, θα κλείσουν όλα τα κρεοπωλεία. Έτσι ο μοναδικός προμηθευτής κρεάτων στην ευρεία περιοχή θα είναι η συμμορία του Topal Osman[28]. Η δεύτερη απόπειρα των κλάν του Koçgiri που θα ξεκινήσει στις 6/3/1921 θα αντιμετωπιστεί από την συμμορία του Topal Osman με μεγαλύτερες βιαιοπραγίες…

Από τον Αύγουστο του 1920 αρχίζουν στη Βουλή της Άγκυρας να καταφθάνουν τηλεγραφήματα διαμαρτυρίας για την δράση της συμμορίας του Topal Osman:

Από τον διοικητή της 3ης Ταξιαρχίας ,Rüştü Bey (Ρουστού),
Από τον διευθυντή του Μονοπωλίου του Δήμου Κερασούντας, Rükneddin Bey (Ρουκνεντίν),
Από αποσταλμένο της Βουλής της Άγκυρας, σε έκθεσή του περί δολοφονίας 900 ατόμων σε σπηλιά στην Σαμψούντα[29].

Στις 28-29/1/1921 μέλη της συμμορίας θα δολοφονήσουν τα ηγετικά στελέχη του Κομμουνιστικού Κόμματος του ΟσΚ (14 άτομα) και θα πετάξουν τις σορούς τους στην θάλασσα.

O Topal Osman στις 27/3/1923 θα δολοφονήσει το ηγετικό στέλεχος της δεύτερης ομάδας (ήταν η αντιπολιτευόμενη ομάδα κατά της ομάδας του Mustafa Kemal, που αποκαλείται ως πρώτη ομάδα), βουλευτή της Τραπεζούντας, Ali Şükrü (Αλί Σουκρού). Κατόπιν της “πολιτικής δολοφονίας”, στις 1-2/4/1923 ο Topal Osman με εντολή του Mustafa Kemal θα δολοφονηθεί από την στρατιωτική χωροφυλακή στην προσπάθεια σύλληψής του.

Συμπεράσματα του (ΙΙΙ): Σ’ ότι αφορά τις βιαιοπραγίες κατά των Ποντίων καταγγέλλεται συγκεκριμένα ο Topal Osman ή μέλη της συμμορίας του. Επί των ημερών μας στην ΤΔ κάποιοι, βάσει των πολιτικών τους πεποιθήσεων, θεωρούν τον Topal Osman ήρωα και κάποιοι λήσταρχο – δολοφόνο. Από τα στοιχεία που προαναφέρθηκαν διαπιστώνουμε ότι ο Topal Osman δρα ως “υπάλληλος” του Teşkilâtı Mahsusa. Τα μέλη της συμμορίας του αμείβονται από τα λάφυρα – λύτρα – κλοπιμαία – οικειοποιήσεις. Η δράση του γίνεται “ανεκτή” από τις Αρχές λόγω των οικονομικών δυσχερειών του ΟσΚ. Όπως διαπιστώνουμε θα έλθει στην Άγκυρα μετά την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης, δηλαδή μέχρι την ύστατη στιγμή ήταν πιστός στις Αρχές της Κωνσταντινούπολης, αλλά βρίσκονταν σε σταθερή επικοινωνία και με την Άγκυρα. Η δράση του δεν περιορίζεται μόνο κατά των Χριστιανών αλλά στοχεύει και Μουσουλμάνους “εχθρούς του κράτους” …

Τέλος, κατόπιν εντολής του Κυβερνήτη Mustafa Kemal, ο Topal Osman θα δολοφονηθεί στις 2/4/1923 από την στρατιωτική χωροφυλακή της Βουλής της Άγκυρας. Δηλαδή πριν τις 29/10/1923…

IV) Αν και στα περισσότερα τηλεγραφήματα του Υπουργείου Εξωτερικών του ΗνΒ γίνεται σαφής αναφορά σε “ενδοχώρα”, τηλεγραφήματα τα οποία επίσης επικαλείται ο Κ. Φωτιάδης[30], με τον περιορισμό των γεγονότων στον Πόντο, τίθεται υπό αμφισβήτηση η ορθότητα των πληροφοριών. Στο γεγονός αυτό εάν προστεθούν και οι βιαιοπραγίες που αναφέρονται σε Γαλλόφωνα αρχεία κατά την διάρκεια της εφαρμογής της Σύμβασης Ανταλλαγής Πληθυσμού (Λωζάννη 30/1/1923), η οποία συνεχίστηκε και μετά τις 29/10/1923, θα εμφανιστούν αντικρουόμενες θέσεις. Έτσι θα προκληθούν αντιφάσεις στα έργα των μελλοντικών επιστημόνων που θα εξετάζουν την εν λόγω περίοδο.

Συμπερασματικά:

α) Οι γενοκτόνες πράξεις στον Πόντο είχαν τερματιστεί πριν τις 29/10/1923. Όταν η ΤΔ μελλοντικά πιεστεί ασφυκτικά θα επικαλεστεί, όπως θα πράξει και για τους Αρμένιους, ότι τα αδικήματα διαπράχτηκαν επί ΟσΚ. Άρα η ΤΔ δεν φέρει ουδεμία ευθύνη.

β) Όπως προαναφέρθηκε, η Τουρκική πλευρά τόσο για την δράση του Topal Osman (για το επίσημο κράτος της ΤΔ είναι εγκληματίας) όσο και για την δράση των Ποντιακών άτακτων ομάδων διαθέτει αναλυτικές πληροφορίες, που επιβεβαιώνονται και από τους εν Ελλάδι Ποντιακούς θεσμούς. Άρα εάν το αδίκημα περιοριστεί στον Πόντο θα τεθεί υπό αμφισβήτηση ο χαρακτηρισμός του ως “γενοκτονία”…

Η πλαστογράφηση της Ελληνικής Ιστορίας

Ι) Μερικές Ποντιακές οργανώσεις σε όλες τις εκδηλώσεις τους προβάλλουν και τους Μουσουλμάνους Ποντίους (Laz, Λαζοί για την ΤΔ) της ΤΔ. Επίσης κάνουν εκτενέστερες αναφορές και για Μουσουλμάνους θύματα του Topal Osman. Έτσι εμφανίζεται ότι η γενοκτονία δεν αφορά το Ελληνικό στοιχείο, αλλά μόνο την φυλή των Ποντίων, που τα μέλη της ανήκουν σε διάφορες θρησκείες…

Η παραδοχή αυτής της εκδοχής ανατρέπει όλη την ιστορική πραγματικότητα από την συνέχεια του Βυζαντίου μέχρι την οικουμενικότητα του Πατριαρχείου της Κωνσταντινούπολης.

ΙΙ) Από την μία ο Celâl Bayar (ως στέλεχος του Teşkilâtı Mahsusa) αποδέχεται ότι από το 1914 διαπράχτηκαν βιαιότητες κατά του Ελληνικού στοιχείου στα παράλια του Αιγαίου και στην Θράκη[31], και ότι με τον ερχομό των Τσαρικών δυνάμεων εφαρμόστηκαν και κατά του Ελληνικού στοιχείου του Πόντου, με σκοπό την απομάκρυνση των φίλα προσκείμενων προς τον εχθρό στοιχείων. Από την άλλη ο Sabri Yirmibeşoğlu (Σαμπρί Γιρμιμπέσογλου) ως ο τότε διοικητής του Özel Harp Dairesi (Γραφείο Ιδιωτικού Πολέμου)[32], αποδέχεται ότι τα Σεπτεμβριανά (6-7/9/1955) οργανώθηκαν από το Γραφείο Οργάνωσης Ανορθόδοξου Πολέμου[33]. Περισσότερο δε, στην Έκτακτη Γενική Συνέλευση του Cumhuriyet Halk Partisi (CHP, Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα του Ατατούρκ) το 1946 αποφασίζεται μέχρι το 500ο έτος από την άλωση της Κωνσταντινούπολης (δηλαδή το 1953) να απορωμιοποιηθεί πλήρως η Κωνσταντινούπολη[34]. Σε 75 χρόνια (1923 – 1998) οι τουλάχιστον 201 καταγεγραμμένες παραβιάσεις της Συνθήκης της Λωζάννης, αποδεικνύουν την εφαρμογή της εν λόγω απόφασης[35].

Η αμφισβήτηση των προαναφερόμενων στοιχείων εκτός του ότι αποτελεί άμεση άρνηση της γενοκτονίας που υπέστησαν οι Έλληνες της καθ’ ημάς Ανατολής, υποκρύπτει σημαντικές πτυχές των γεωπολιτικών ανακατατάξεων, που ακόμα παραμένουν ανοικτές υποθέσεις στο χώρο της Ευρείας Μέσης Ανατολής…

ΙΙΙ) Οι πράξεις διαχωρισμού και προβολής μόνο των παθών των Ποντίων, αποκρύπτοντας εν γένει του Ελληνισμού, επιφέρει μελλοντικά μέγιστα προβλήματα (και ιστορικά και πολιτικά). Ένα απλό παράδειγμα είναι η προβολή των αποφάσεων της Γενικής Συνέλευσης του IAGS. Συγκεκριμένα ενώ οι Ποντιακές Οργανώσεις προβάλουν ότι:

” Η Διεθνής Ένωση Ακαδημαϊκών για τη Μελέτη των Γενοκτονιών (IAGS, International Association of Genocide Scholars) με βαρυσήμαντο ψήφισμά της στις 15 Δεκεμβρίου 2007 αναγνώρισε τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου. Σε αναγνώριση προχώρησε και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο το 2006.”[36]

Το κείμενο που είχε ψηφιστεί στην Γενική Συνέλευση του IAGS τον Ιούλιο του 2007 στο Σαράγιεβο αναφέρει:

“ΕΙΝΑΙ πεποίθηση της Διεθνούς Ένωσης Ακαδημαϊκών για τη Μελέτη των Γενοκτονιών ότι η οθωμανική εκστρατεία ενάντια στις χριστιανικές μειονότητες της αυτοκρατορίας μεταξύ 1914 και 1923 αποτέλεσε μια γενοκτονία ενάντια σε Αρμένιους, Ασσύριους και Έλληνες” [37]

Το οποίο με μελλοντικές παρεμβάσεις (ποιων και γιατί;) τον Δεκέμβριο του 2007 μετατρέπεται σε:

” BE IT RESOLVED that it is the conviction of the International Association of Genocide Scholars that the Ottoman campaing against Christian minorities of the Empire between 1914 and 1923 constituted a genocide against Armenian, Assyrians, and Pontian and Anatolian Greeks” [38]

Η εν λόγω παρέμβαση εκτός που ότι προκαλεί την σκέψη ότι επί της γης υπάρχουν διάφορες Ελληνικές φυλές (ενώ Έλληνας είναι αυτός που διέπεται Ελληνικής Παιδείας), παράλληλα αφαιρεί από την μελέτη τα πάθη που υπέστησαν οι Έλληνες της Θράκης, της Συρίας και της Κωνσταντινούπολης – Ίμβρου – Τενέδου. Έτσι οι Ελληνικές περιφέρειες Συρία, Λίβανος, Μεσοποταμία, Θράκη και Κωνσταντινούπολη για τους εν λόγω Ποντίους αποτελούν ξένο στοιχείο;

Μία ολοκληρωτική παραχάραξη της Ιστορίας. Ποιοι είναι οι υπεύθυνοι;

Μία λύση θα ήταν, οι Ποντιακοί θεσμοί να επιβάλουν σε κάθε παρουσίαση που πραγματοποιούν τα μέλη τους, να αναφέρονται και στις αντίστοιχες περιοχές…

IV) Είναι γνωστό ότι για να πειστούν οι Διεθνείς Οργανισμοί να εκδώσουν ψήφισμα απαιτείται πολύς χρόνος και πολύπλευρες προσπάθειες. Όμως είναι δυσκολότερο να συμπληρωθεί ή να τροποποιηθεί ένα ψήφισμα που ήδη έχει εκδοθεί. Οι “απερίσκεπτες κινήσεις” στο να απευθυνθούν σε Διεθνείς Οργανισμούς μόνο για την αναγνώριση της γενοκτονίας που υπέστησαν οι Πόντιοι, προφανώς μελλοντικά θα δημιουργήσει σοβαρά προβλήματα και στην εσωτερική και στην εξωτερική πολιτική της Ελλάδας.

Κλείνοντας

Αναμφισβήτητα ο Πόντος αποτελεί ένα σημαντικό κεφάλαιο σ’ ότι αφορά τα πάθη του Ελληνισμού. Ένα κεφάλαιο που έκλεισε πριν τις 29/10/1923. Όμως μετά από 25 έτη αγώνα, διαπιστώνω ότι παγκοσμίως μια αόρατη δύναμη εμποδίζει την ενημέρωση περί γενοκτόνων πράξεων που τέλεσε η ΤΔ μετά τις 29/10/1923. Δεν αναφέρομαι μόνο αυτών κατά των Ρωμιών σε Κωνσταντινούπολη – Ίμβρο – Τένεδο, αλλά και αυτών κατά των Ασσυρίων και Κούρδων.

Μόνο η σωστή καταγραφή και παρουσίαση των γεγονότων μπορούν να εμποδίσουν τα μελλοντικά εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Είναι γεγονός ότι οι πραγματικές αναφορές περί γενοκτόνων πράξεων μπορούν να συνταχθούν μόνο από άτομα που με οποιοδήποτε κόστος τις προβάλουν και όχι από αυτούς που εκμεταλλεύονται “τον ανθρώπινο πόνο”

βκ

Σημειώσεις

[*] Η παρουσίαση των γεγονότων γίνεται βάσει της θεωρίας των φάσεων της γενοκτονίας του Gregory H. Stanton. Για αναλυτική πληροφόρηση κοίτα Β. Κυρατζόπουλος, Η Άγραφη Γενοκτονία Κωνσταντινούπολη 1955, εκδ. οικ. Τσουκάτου, Αθήνα 2006. ή http://genocidewatch.net/genocide-2/8-stages-of-genocide/

[1] Ως προς τον θεσμό του millet (μιλλέτ) οι θρησκευτικές μειονότητες λογοδοτούσαν στο Ισλαμικό κράτος μέσω των θρησκευτικών ηγετών τους και είχαν το δικαίωμα να διατηρήσουν εσωτερικούς θεσμούς και να επιλύουν τις αστικές εσωτερικές διαφορές τους με τα δικά τους δικαστήρια.

[2] Όπως αναφέρει ο Ιεραπόστολος Henry John Van Lennep (καταγωγή από ΗΠΑ) οι Τσερκέζοι έρχονταν κατά χιλιάδες από θάλασσα και αποβιβάζονταν στον Πόντο της Ανατολίας. Επίσης κοίτα Kafkas Göçmen Vakıfları, Hasan Yüksel, περιοδικό Ankara Üniversitesi Osmanlı Tarihi Araştırma ve Uygulama Dergisi Τευχ.5 σελ. 475-490, Άγκυρα 1994. Όπως αναφέρει ο Hasan Yüksel οι Τσερκέζοι μόλις το 1880 -81 κατόρθωσαν να συστήσουν το δικό τους Βακούφι. Από τα στοιχεία του Βακουφιού, διαπιστώνεται ότι το Βακούφι προσπαθεί να εγκαταστήσει τους πρόσφυγες σε Πόντο και Ανατολική Ανατολία.

[3] Κοίτα απομνημονεύματα του Gâzi Ahmet Muhtar Paşa, Anadolu da Rus Muharebesi 1876 – 1877 εκδ. οικ. Petek, Κων/πολη 1985.

[4] Κοίτα μελέτη Β. Κυρατζόπουλου Το Κίνημα Mehmet Ali και η Απόσχιση του Λιβάνου από το Οσμανικό Κράτος (1811 – 1861), https://www.academia.edu/39013311/Το_Κίνημα_Mehmet_Ali_και_η_Απόσχιση_του_Λιβάνου_από_το_Οσμανικό_Κράτος_(1811_-_1861

[5] Κοίτα Beğlan Toğrol, 112 Yıllık Göç (1989 Yazındaki Üç Aylık Göç’ün Tarihi Perspektif İçinde Psikolojik İncelemesi), εκδόσεις Πανεπιστημίου Boğaziçi, Κων/πολη 1989.

[6] Η Υδάτινη Λεωφόρος διασχίζει: Ινδικό ωκεανό – Κόλπο του Άντεν – Ερυθρά θάλασσα – Μεσόγειο θάλασσα – Βορειοανατολικό Ατλαντικό ωκεανό. Το ΗνΒ για να ελέγχει την ασφάλεια και την οικονομία, μέχρι το Β’ ΠΠ κυριαρχεί σε Άντεν, Αίγυπτο, Κύπρο, Κρήτη, Μάλτα, Γιβραλτάρ. Στο 50% της λεωφόρου κυρίαρχη εθνότητα είναι η Ελληνική.

[7] Ahmed Rıza, ιδρυτικό στέλεχος του ITC, πρόεδρος του τοπικού διαμερίσματος του Παρισιού. Βασικός συντελεστής των συνδιασκέψεων των Νεότουρκων στο Παρίσι. Μετά την επικράτηση του ITC διετέλεσε πρόεδρος της Βουλής του ΟσΚ (1909 – 1910). Διαφωνεί με τις εσωκομματικές τρομοκρατικές ενέργειες του Προεδρείου. παραιτείται από το ITC και επιστρέφει στο Παρίσι μέχρι την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάννης.

[8] Κοίτα Modern Türkiye’nin Şifresi,İIttihat Terakki’nin Etniste Mühendisliği (1913-1918), Fırat Dündar,

εκδ. οικ. İletişim Yayınları 2008, Κων/πολη., σελ 199-276.

[9] Mahmut Celal Bayar, είναι ο 3ος Πρόεδρος της ΤΔ. Κατά την θητεία του συμμετέχει στην οργάνωση της γενοκτόνου πράξης των Σεπτεμβριανών το 1955 στην Κων/πολη και στις πρώτες απελάσεις Ελλήνων το 1958. Αν και για την δράση του στα παράλια της Ανατολίας έχει καταδικαστεί από τα ελληνικά δικαστήρια της Σμύρνης σε θάνατο, καθώς επίσης και για τις πράξεις του στην δεκαετία του 1950 από τα Τουρκικά δικαστήρια του Yassi Ada (το νησί Πίτα των Πριγκιποννήσων) επίσης σε θάνατο, η ποινή που του επιβλήθηκε ουδέποτε εκτελέστηκε. Στα οκτάτομα απομνημονεύματά του (Bend Yazım, εκδ. οικ. Sabah Kitapçılık, Κων/πολη 1997) στον 5ο τομ. σελ 100 – 126, ομολογεί ότι εφαρμόστηκε σχέδιο ξεριζωμού του Ελληνικού στοιχείου από τα παράλια του Αιγαίου την περίοδο 1914 – 1918.

[10] Για “κοινωνικές συμμορίες” (Sosyal Eşkiya, Σοσιάλ εσκιά) κοίτα Sabri Yetken, Ege’de Eşkiyalar, εκδ. οικ. Tarih Vakfı Yurt Yayınları, Κων/πολη 1996, σελ. 9 -19.

[11] Κοίτα ΤΔ. Πρωθυπουργικό Ειδικό Αρχείο Οσμανικής περιόδου, τμήμα Υπουργείου Εσωτερικών Μυστικών Υπηρεσιών φάκελος 14-40 .

[12] Κοίτα Arif Cemil Denker, Birinci Dünya Savaşında Teşkilat-ı Mahsusa, εκδ. οίκ. Arma, Κων/πολη 2006.

[13] Κοίτα Tarık Zafer Tunaya, Türkiye’de Siyasi Partiler, εκδ. οικ. Hüriyet Vakfı, Κων/πολη 1984, σελ 37.

[14] Κοίτα http://bianet.org/bianet/siyaset/60638-talat-enver-ve-cemal-pasanin-romantik-sonu

[15] Για το περιεχόμενο του σύντομου τηλεγραφήματος κοίτα Atatürk’ün Tamim, Telgraf ve Beyannameleri, εκδ. Atatürk Araştırma Merkezi, Άγκυρα 2006. ISNB: 975-16-1682-4. Σελ. 58

[16] Κοίτα περιοδικό Birikim, άρθρο-μελέτη της Ayşe Hür, Çağımızın Bir (Başka) Kahramanı Topal Osman, 31/1/2006.

[17] Misak-ı Millî, οι βουλευτές ορκίζονται να συστήσουν εκ νέου το κράτος, στο οποίο θα συγκαταλέγονται όλα τα εδάφη όπου υπήρχαν Οσμανικά στρατεύματα στις 30/10/1918 (Συνθήκη του Μούδρου).

[18] Κοίτα Β. Κυρατζόπουλου, Παραβιάσεις Διεθνών και Διμερών Συνθηκών κατά των Ρωμαίικων Κοινοτήτων και της Ελληνικής Εθνότητας από την Τουρκική Δημοκρατία 1923 – 1999, Αυτοέκδοση, Αθήνα 2018.

[19] Κοίτα άρθρο μελέτη Özhan Öztürk http://ozhanozturk.com/2017/12/12/topal-osman-cetesi/

Όπως στο βιβλίο του Pontus, Antik Çağdan Günümüze Karadeniz’in Etnik ve Siyasi Tarihi, εκδ. οικ. Nika , Άγκυρα 2016.

[20] Το γεγονός επιβεβαιώνεται και από Ελληνικής πλευράς. Κοίτα Κωνσταντίνος Φωτιάδης, Η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου, εκδ. Ίδρυμα Βουλής των Ελλήνων, Αθήνα 2004, σελ. 280-283.

[21] Κοίτα άρθρο-μελέτη Ayşe Hür, Çağımızın Bir Başka (Kahramanı) Topal Osman, περιοδικό Birikim, 31/1/2006 και εφημερίδα Radikal 23/1/2006.

[22] όπ Özhan Öztürk.

[23] Κοίτα M.K. Atatürk, Nutuk, από εκδ. οικ. Örgün , Κων/πολη 1980, σελ.34

[24] Κοίτα Hasan İzzettin Dinamo, Kutsal İsyan, εκδ. οικ. TEKİN, τομ. 2 σελ 113-133.

[25] Κοίτα Mahmut Göloğlu, Erzerum Kongresi, εκδ. Türkiye İş Bankası, Κων/πολη 2008, σελ. 159 – 165

[26] Κοίτα, Koçgiri Halk Hareketi, εκδ. Komal, Άγκυρα 1975, σελ.37.

[27] Κοίτα Cemal Şener, Topal Osman Olayı, εκδ. οικ. Cumhuriyet, Κων/πολη 2001.

[28] όπ. Ayşe Hür.

[29] όπ. Ayşe Hür

[30] Κωνσταντίνος Φωτιάδης, Η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου, εκδ. Ίδρυμα Βουλής των Ελλήνων, Αθήνα 2004.

[31] Mahmut Celal Bayar, Bend Yazım, εκδ. οικ. Sabah Kitapçılık, Κων/πολη 1997, 5ος και 6ος τόμοι.

[32] Κοίτα Ecevit Kılıç, Özel Harp Dairesi, εκδ. οικ. Turkuvaz, Κωνπολη 2008.

[33] Κοίτα Can Dündar, τηλεοπτική εκπομπή “O gün”, όπως εφημερίδα Yeni Şafak Σεπτέμβριος 2005 Taha Kıvanç, ηλεκτρονική εφημερίδα Milliyet Fikret Bila. Για εκτεταμένη και αναλυτική πληροφόρηση κοίτα Β. Κυρατζόπουλου, Η Άγραφη Γενοκτονία Κωνσταντινούπολη 1955, Πράξη Ντροπής που αποκρύπτεται από την “Άλλη Πράξη Πραγμάτων”, εκδόσεις Τσουκάτου, Αθήνα 2006.

[34] Κοίτα Fikret Başkaya, Sait Çetinoğlu, Resmi Tarih Tartışmaları -8- Türkiye’de Azınlıklar, εκδ. οικ. Maki, Άγκυρα, 2009, σελ. 23.

[35] Κοίτα Β. Κυρατζόπουλος, Παραβιάσεις Διεθνών και Διμερών Συνθηκών κατά των Ρωμαίικων Κοινοτήτων και της Ελληνικής Εθνότητας από την Τουρκική Δημοκρατία 1923 – 1999, Αυτοέκδοση, Αθήνα 2018.0

[36] Κοίτα http://www.pontos-news.gr/article/11830/deite-tis-hores-poy-ehoyn-anagnorisei-tin-genoktonia-ton-pontion

[37] Κοίτα http://www.pontos-news.gr/sites/default/files/vol2/to_psifisma_tis_iags_0.pdf

[38] Κοίτα https://www.genocidescholars.org/sites/default/files/document%09%5Bcurrent-page%3A1%5D/documents/IAGS-Resolution-Assyrian%20and%20Greek%20Genocide.pdf

Η πολιτική ένωση της Ευρώπης είναι δυνατή;

Από

anixneuseis

May 13, 2019

του Δημήτρη Μακροδημόπουλου.

Για ποια Ευρώπη θα ψηφίσουμε;

Για ποια Ευρώπη θα ψηφίσουμε σε λίγες μέρες; Από το 1979 που έγιναν οι πρώτες εκλογές για το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο κάθε φορά οι ψηφοφόροι βρίσκονται μπροστά σε ένα διαφορετικό ευρωπαϊκό οικοδόμημα που μεταλλάσσεται συνεχώς. Ιδιαίτερα μετά τη συνθήκη του Μάαστριχτ, οι αλλαγές στη σύνθεση και στο θεσμικό πλαίσιό της ΕΕ είναι ραγδαίες αποπροσανατολίζοντας τους ευρωπαίους από τον επιδιωκόμενο στόχο. Η ΕΟΚ των 12, διευρύνθηκε στην ΕΕ των 15, των 25, των 27 και των 28, ακυρώνοντας τις αρχικές προσδοκίες για εμβάθυνση, ανατρέποντας τους συσχετισμούς ισχύος και αναθεωρώντας το θεσμικό πλαίσιο. Τα πρώτα χρόνια μετά το Μάαστριχτ προβληματίζονταν για τη μετεξέλιξη της ΕΕ: την Ευρώπη του σκληρού πυρήνα και των ομόκεντρων κύκλων, την Ευρώπη των πολλαπλών ταχυτήτων, την Ευρώπη αλά καρτ ή για την Κοινή Εξωτερική Πολιτική και Πολιτική Ασφάλειας (ΚΕΠΠΑ) που συντηρούσαν το όνειρο. Σήμερα όλοι αυτοί οι γόνιμοι προβληματισμοί έχουν σταματήσει Για ποια Ευρώπη ψήφιζαν κάθε φορά σε αυτή την πορεία της ΕΕ οι ευρωπαϊκοί λαοί; Είχαν επίγνωση; Σήμερα γνωρίζουμε για ποια Ευρώπη θα πάμε να ψηφίσουμε; Το κυριότερο όμως: Το όραμα που έκφραζε και τις ελπίδες των ασθενέστερων ευρωπαϊκών λαών, δηλαδή της πολιτικής ένωσης της ΕΕ, είναι εφικτό στις σημερινές συνθήκες;

Γιατί προηγήθηκε η ΟΝΕ;

Όταν η καγκελάριος Μέρκελ κατά την τελευταία επίσκεψή της στην Αθήνα ρωτήθηκε από μαθητές της Γερμανικής Σχολής αν θα υπάρξει μια Ευρώπη – κράτος ή μια Ευρώπη των κρατών, απάντησε ότι θα γίνει το δεύτερο καθώς, κατά την άποψή της, «η δύναμη της Ευρώπης βρίσκεται στην ποικιλομορφία της». Τον Δεκέμβρη του 2017 κατά τις συζητήσεις για τη δημιουργία ενός μεγάλου συνασπισμού μεταξύ SPD και CDU όταν ο Μάρτιν Σουλτς πρόταξε το όραμα του SPD περί δημιουργίας των «Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης» μέχρι το 2025, διότι έτσι θα ακούγεται η φωνή της ΕΕ στην παγκόσμια σκηνή, το κόμμα της Ανγκελα Μέρκελ το απέρριψε. Μάλιστα ο προσωπάρχης της καγκελαρίου ο Πέτερ Άλτμαϊερ ήταν σαφέστατος: «Η συζήτηση για το αν η Ευρώπη θα πρέπει να μετατραπεί σε ομοσπονδιακό κράτος, μια συνομοσπονδία ή ηνωμένες πολιτείες είναι για τους ακαδημαϊκούς και τους δημοσιογράφους, όχι για τη γερμανική εξωτερική πολιτική», υπογράμμισε. Γιαυτό εξ άλλου προτάχθηκε με την οικοδόμηση της ΕΕ η ΟΝΕ έναντι της εμβάθυνσης. Διότι, όπως σημείωνε από το 1997 ο Μίλτον Φρίντμαν: «Η πολιτική ενότητα είναι εκείνη που μπορεί να ανοίξει τον δρόμο προς τη νομισματική ενοποίηση. Αντίθετα, η νομισματική ενοποίηση που επιβάλλεται κάτω από μη ευνοϊκές συνθήκες θα αποδειχθεί φραγμός στην επίτευξη του στόχου της πολιτικής ενότητας» (1).

Ο Paul Krugman εξετάζοντας την Ευρωζώνη αθροιστικά εν μέσω της κρίσης, το 2012, διαπίστωνε ότι «τόσο το ιδιωτικό όσο και το δημόσιο χρέος της είναι ελαφρώς χαμηλότερα από των ΗΠΑ, πράγμα που σημαίνει, όπως γράφει, ότι θα έπρεπε να υπάρχουν μεγαλύτερα περιθώρια ελιγμών». Συνεχίζοντας τις διαπιστώσεις σημείωνε ότι «η Ευρώπη ως σύνολο έχει χονδρικά ισοσκελισμένο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών, γεγονός που σημαίνει ότι δεν χρειάζεται να προσελκύσει κεφάλαια από αλλού. Η Ευρώπη όμως, συνέχιζε, δεν είναι άθροισμα είναι ένα σύνολο κρατών που έχουν τους δικούς τους προϋπολογισμούς και τις δικές τους αγορές εργασίας. Κι έτσι δημιουργείται η κρίση». Ο Ρόμπερτ Κάπλαν στο βιβλίο του “Η εκδίκηση της Γεωγραφίας” σημειώνει ότι η Ευρώπη με τα 500 εκατομμύρια κατοίκων είναι τρίτη πληθυσμιακά στον κόσμο και η οικονομία της των 16 τρις δολαρίων είναι κατά τι μεγαλύτερη από αυτή των ΗΠΑ. Τότε γιατί δεν ενοποιείται πολιτικά η Ευρώπη;

Η σημασία των κρατικών συνόρων στις συνθήκες της παγκοσμιοποίησης

Η αντίθεση της Γερμανίας στην προοπτική της πολιτικής ένωσης της Ευρώπης υπαγορεύεται από τα συμφέροντα του Βερολίνου στις συνθήκες της παγκοσμιοποίησης. Στο μυαλό του κόσμου έχουν δημιουργήσει την πεποίθηση ότι παγκοσμιοποίηση σημαίνει ενοποίηση των πάντων που θα οδηγήσει σε άμβλυνση ακόμη και σε εξάλειψη των ανισοτήτων. Η αλήθεια είναι ότι στην πράξη παγκοσμιοποίηση σημαίνει το εντελώς αντίθετο. Σημαίνει το γκρέμισμα όλων των φραγμών – κοινωνικών, περιβαλλοντολογικών, ηθικών – για το κεφάλαιο, όχι όμως και το γκρέμισμα των συνόρων που του είναι απαραίτητα για την αναπαραγωγή του. Η Αμερικανίδα ιστορικός Έλεν Μέικσινς Γουντ το αποσαφήνισε: «Ο κατακερματισμός του κόσμου σε χωριστές οικονομίες, κάθε μια με το δικό της κοινωνικό καθεστώς και τις δικές της εργασιακές συνθήκες, …είναι εξίσου αναγκαίος για την παγκοσμιοποίηση με την ελεύθερη κίνηση του κεφαλαίου,,,, Η πολιτική του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού δεν είναι το παγκόσμιο κράτος αλλά ένα παγκόσμιο σύστημα πολλών εθνικών κρατών» (1). Ενώ αλλού σημειώνει ότι το εθνικό κράτος «βρίσκεται στην καρδιά του νέου παγκόσμιου συστήματος» καθώς «συνεχίζει να παίζει ουσιώδη ρόλο στη δημιουργία και στη διατήρηση των συνθηκών που είναι αναγκαίες για τη συσσώρευση του κεφαλαίου». Με άλλα λόγια τα σύνορα κάθε κράτους με τις συγκεκριμένες εργασιακές συνθήκες, όπως π.χ. της Κίνας, αποτελούν το κίνητρο του παγκόσμιου κεφαλαίου να μεταναστεύσει τις δραστηριότητές του εκεί. Επομένως η διατήρηση των κρατικών συνόρων εντός της ΕΕ αποτελεί θεμελιώδη προϋπόθεση για την κερδοφορία του κεφαλαίου και ιδιαίτερα του γερμανικού που κυριαρχεί. Το κεφάλαιο επιθυμεί να δημιουργήσει εντός των ορίων της ΕΕ με τις συνεχείς διευρύνσεις της, με την ένταξη ακόμη και των Δυτικών Βαλκανίων, το παγκόσμιο όλον όπου η μητρόπολη και οι αποικίες θα συνυπάρχουν.

Ο Σπάικμαν και ο Χάντινγκτον για την Ενωμένη Ευρώπη

Υπάρχουν βέβαια συμφέροντα ισχυρότερα από τις επιθυμίες του Βερολίνου σε ρόλο υποβολέα προς τη Γερμανία. Ο Σάμιουελ Χάντινγκτον στο πόνημά του America’s Changing Strategic Interests το 1991 (2) ανέπτυξε την παρακάτω προβληματική: Μετά την πολυδιάσπαση του σοβιετικού μπλοκ, καθήκον των ΗΠΑ ήταν να εμποδίσει την ανάδειξη ενός νέου πόλου ισχύος που δυνητικά θα μπορούσε να ηγεμονεύσει στην Ευρασία. Και κατά τον Χάντινγκτον αυτόν τον ρόλο θα μπορούσε να διεκδικήσει μια Ενωμένη Ευρώπη. Συμβούλευσε τους Αμερικανούς ιθύνοντες να προχωρήσουν σε δράσεις που θα ανέκοπταν την πραγματοποίηση μιας γεωπολιτικά ανταγωνιστικής ενωμένης Ευρώπης. Με την πρώτη του συμβουλή πρότεινε την καλλιέργεια του φάσματος της «γερμανικής απειλής». Της αναβίωσης, δηλαδή, των εμπειριών του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και την επακόλουθη αποφυγή της υποταγής των Ευρωπαίων σε μια αναδυόμενη – οικονομική αυτή τη φορά -γερμανική υπερδύναμη. Με τη δεύτερη συμβουλή πρότεινε να ενθαρρυνθεί μια ραγδαία και άνευ όρων διεύρυνση του ευρωπαϊκού οικοδομήματος που θα απέτρεπε την εμβάθυνση και την ενοποίηση της Ευρώπης, συμβουλή που υλοποιήθηκε αφού η ΕΕ από 12 μέλη που αριθμούσε το 1991 σήμερα αριθμεί 28. Πρωταγωνιστής των εξελίξεων ήταν η ενωμένη Γερμανία. Βέβαια οι ρίζες αυτής της αντίληψης είναι βαθύτερες χρονικά και ανάγονται στον μεγάλο γεωπολιτικό Νίκολας Σπάικμαν ο οποίος από το 1942 σημείωνε: «Μια ομοσπονδιακή Ευρώπη θα αποτελούσε μια συσσώρευση ισχύος η οποία θα άλλαζε εντελώς τη σημασία που έχουμε ως Ατλαντική δύναμη και θα αποδυνάμωνε σημαντικά τη θέση μας στο δυτικό ημισφαίριο» (3).

Η Ευρώπη με τους δύο Παγκοσμίους Πολέμους, ιδιαίτερα με τον δεύτερο που αυτοκαταστράφηκε, υποτάχθηκε και οικονομικά αλλά και στρατιωτικά (ΝΑΤΟ) στις ΗΠΑ έτσι ώστε εύλογα η Ουάσινγκτον να χειραγωγεί το μέλλον της σύμφωνα με τα στενά της συμφέροντα. Αξιοποίησε προς τούτο τη Γερμανία την ηττημένη των δύο Παγκοσμίων Πολέμων, με δέλεαρ την επανένωσή της και την υπερίσχυσή της στην ΕΕ του Μάαστριχτ. Με την ένταξη των κρατών της Ανατολικής Ευρώπης και της Βαλτικής, ιστορικά προσκείμενων στη Γερμανία, τροχοπέδησαν εκ του ασφαλούς την πολιτική ένωση της Ευρώπης ενώ παράλληλα εκτόξευσαν την επιρροή και την οικονομική ισχύ του Βερολίνου στην ΕΕ.

Η ΕΕ στις συνθήκες διεθνοποίησης του κεφαλαίου

Γιατί υποβαθμίζεται ο ρόλος της ΕΕ και επαυξάνει η εξάρτησή της από τις ΗΠΑ στις συνθήκες διεθνοποίησης του κεφαλαίου ενώ θα αναμέναμε το αντίθετο; Ο Νίκος Πουλατζάς από το 1973 επισήμανε ότι η διεθνοποίηση του κεφαλαίου «μακράν του να τροφοδοτεί μια υποτιθέμενη υπερεθνική συνεργασία των ευρωπαϊκών κεφαλαίων εναντίον του αμερικανικού κεφαλαίου, στην πραγματικότητα αντιστοιχεί στη διευρυμένη αναπαραγωγή του διεθνούς κεφαλαίου υπό την κυριαρχία του αμερικανικού κεφαλαίου στο εσωτερικό των ευρωπαϊκών κρατών και σε μια νέα μορφή εξάρτησης». Η επιβολή κυρώσεων από την Ουάσινγκτον, η οποία αξιοποιεί την διεθνοποίηση του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, σε βάρος της Ρωσίας, του Ιράν, κ.α. που ουσιαστικά πλήττει τις ευρωπαϊκές οικονομίες .επιβεβαίωσε τον Πουλατζά διότι αύξησε την εξάρτηση των ευρωπαϊκών κρατών από την Ουάσινγκτον και υπονομεύει την ενοποίηση της ΕΕ.

6.. Η “άποψη” της Ιστορίας

Η διάλυση της ΕΣΣΔ που μέχρι τότε ως αντίπαλο δέος ενεργούσε ως συνδετικός κρίκος ανάμεσα στα μέλη της ΕΟΚ, απελευθέρωσε τις ενδοιμπεριαλιστικές αντιθέσεις μεταξύ των ισχυρών κρατών μελών και τους ανταγωνισμούς τους οι οποίες θα εντείνονται όσο η ανισόμετρη ανάπτυξη θα διαφοροποιεί τους συσχετισμούς εντός της ΕΕ ακυρώνοντας τη σύγκλισή τους. Όμως η πολιτική ένωση θα πρέπει να θεωρείται ανέφικτη και για ιστορικούς λόγους. Διότι από τότε που ολοκληρώθηκε η διαδικασία της εθνογένεσης δεν υπάρχει ιστορικό προηγούμενο συγκρότησης κράτους από διαφορετικές εθνότητες που να συνεχίζει να υφίσταται. Η δημιουργία των εθνών διέλυσε την Οθωμανική Αυτοκρατορία και την Αυστροουγγαρία ενώ ο εθνικός παράγοντας ήταν αυτός που αποσύνθεσε στα εθνικά σύνορα των λαών τους τη Γιουγκοσλαβία, την Τσεχοσλοβακία και την ΕΣΣΔ στην εποχή μάλιστα της παγκοσμιοποίησης που βιώνουμε. Επί πλέον στις συνθήκες της παγκοσμιοποίησης το έθνος – κράτος με την κατάργηση κάθε μορφής προστατευτισμού διεύρυνε τις δυνατότητες των ισχυρών και αναπτυγμένων κρατών σε βάρος των ασθενέστερων με συνέπεια την ενίσχυση του οικονομικού εθνικισμού, όπως αποδείχθηκε και στην ολιγόχρονη λειτουργία της Ευρωζώνης αλλά και της ΕΕ. Όταν λοιπόν τα τελευταία τριάντα χρόνια διαλύθηκαν όλα τα πολυεθνικά κράτη της Ευρώπης στις ομόσπονδες συνιστώσες τους (ΕΣΣΔ, Γιουγκοσλαβία, Τσεχοσλοβακία) με μοχλό την έξαρση των εθνικισμών, όταν απειλείται και η ενότητα κρατών με τα αποσχιστικά κινήματα, όπως στην Καταλωνία, στη Λομβαρδία, στη Φλάνδρα κ.α., από πού μπορεί να απορρέει η αισιοδοξία για την πολιτική ένωση της ΕΕ

Πέτρου Παπακωνσταντίνου: Το Εθνικό Ζήτημα στην εποχή μας, σελ. 70 & 33, εκδόσεις Τόπος
Θεόδωρου Κουλουμπή: Οδεύοντας προς τις ευρωεκλογές του 2014, Καθημερινή, 24/3/2014
Ρόμπερτ Κάπλαν: Η εκδίκηση της Γεωγραφίας, σελ. 207, εκδόσεις Μελάνι

Μακροδημόπουλος Δημήτρης

Αλεξ/πολη – κιν. 6947-771412

13-5-2019

Η Huawei στοχεύει νότια

Από

anixneuseis

May 13, 2019

Η μάχη για τα δίκτυα 5G πηγαίνει στην Λατινική Αμερική

Oliver Stuenkel foreignaffairs.gr

Μια υπάλληλος της Huawei στην Shenzhen, στην Κίνα, τον Μάρτιο του 2019. TYRONE SIU / REUTERS.

Περίληψη:

Οι ΗΠΑ υπονόμευσαν τις προειδοποιήσεις τους σχετικά με την κινεζική εμπλοκή στην Λατινική Αμερική, όταν ηγέτες της εξωτερικής πολιτικής, συμπεριλαμβανομένου του Συμβούλου Εθνικής Ασφάλειας, John Bolton, εξέφρασαν την αγάπη τους για το δόγμα Monroe, την αρχή πίσω από μια μακρά και τραυματική ιστορία αμερικανικών παρεμβάσεων στην περιοχή.

Ο OLIVER STUENKEL είναι αναπληρωτής καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στο Ίδρυμα Getulio Vargas, στην Βραζιλία.

Η κυβέρνηση των ΗΠΑ βρίσκεται στο μονοπάτι του πολέμου κατά της Huawei [1]. Για μήνες, η διοίκηση του Trump έχει πιέσει τους συμμάχους της στην Ευρώπη να αποκλείσουν την κινεζική εταιρεία τεχνολογίας από τα συστήματα τηλεπικοινωνιών 5G, επιμένοντας ότι τα προϊόντα της Huawei ενδέχεται να αποτελέσουν απειλή για την ασφάλεια στις Δυτικές χώρες. Μέχρι στιγμής, αυτές οι προειδοποιήσεις έχουν αντιμετωπίσει αδιαφορία.

Τώρα η εκστρατεία εναντίον της Huawei έχει φθάσει σε νέα σύνορα: Την Λατινική Αμερική. Το Μεξικό και η Αργεντινή σκοπεύουν να δρομολογήσουν τα πρώτα δίκτυα 5G της περιοχής το 2020˙ η Βραζιλία αναμένεται να ακολουθήσει τον επόμενο χρόνο. Όπως και στην Ευρώπη, η διοίκηση του Trump εργάζεται σκληρά για να πείσει αυτά τα κράτη να μην βασίζονται στον εξοπλισμό 5G που κατασκευάζεται στην Κίνα. Αλλά, όπως και στην Ευρώπη, η Ουάσιγκτον κινδυνεύει να έχει υπερτιμήσει τις δυνάμεις της.

Μια υπάλληλος της Huawei στην Shenzhen, στην Κίνα, τον Μάρτιο του 2019. TYRONE SIU / REUTERSΣΕΙ ΣΗΕΝΖΗΕΝ
—————————————————————–

Η Βραζιλία είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Όταν ο Jair Bolsonaro, ο πρόσφατα εκλεγμένος πρόεδρος, επισκέφθηκε τον Αμερικανό ομόλογό του στον Λευκό Οίκο τον Μάρτιο για να καθιερώσει ισχυρότερους διμερείς δεσμούς, ο Donald Trump περιέγραψε το τι περίμενε από την Βραζιλία για να κάνει τη νέα φιλία να διαρκέσει. Η Βραζιλία, είπε ο Trump στον Bolsonaro, θα πρέπει να γίνει αξιόπιστος σύμμαχος στον περιορισμό της κινεζικής επιρροής στην Λατινική Αμερική. Βασικό [στοιχείο] σε αυτή την προσπάθεια, όπως προειδοποίησε η κυβέρνηση των ΗΠΑ, θα είναι ο περιορισμός της εξάπλωσης της τεχνολογίας Huawei στα επόμενης γενιάς δίκτυα 5G της περιοχής. Η κινεζική τεχνολογική εταιρεία έχει ήδη ανοίξει ένα εργαστήριο Ίντερνετ των Πραγμάτων (Internet of Things) στην πολιτεία του Σάο Πάολο και σχεδιάζει να κατασκευάσει ένα εργοστάσιο συναρμολόγησης smartphone στην Βραζιλία αργότερα αυτό το έτος.

Θεωρητικά, η Ουάσιγκτον βρήκε ένα πρωτοπαλίκαρο στο [πρόσωπο του] Μπολσονάρο. Ο Βραζιλιάνος πρόεδρος, του οποίου η στρατηγική εξωτερικής πολιτικής εξαρτάται από την προσέγγιση με την διοίκηση Trump, γνωρίζει ότι θα χάσει τα πλεονεκτήματα αυτής της εγγύτητας αν δεν προχωρήσει σε συγκεκριμένες ενέργειες εναντίον της Huawei. Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσαν, για παράδειγμα, να υποβαθμίσουν την ανταλλαγή [μυστικών] πληροφοριών, ή να εμποδίσουν τις βραζιλιάνικες επιχειρήσεις από το να προσχωρήσουν σε ορισμένες αμερικανικές συμβάσεις στον τομέα της άμυνας, προνόμια που χορήγησαν οι Ηνωμένες Πολιτείες στην Βραζιλία τον Μάρτιο όταν ανακήρυξαν την χώρα σε «σημαντικό μη ΝΑΤΟϊκό σύμμαχο». Η Ουάσινγκτον θα μπορούσε επίσης να αποσύρει την υποστήριξή της στην υποψηφιότητα της Βραζιλίας για ένταξη στον Οργανισμό Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ).

Ο Bolsonaro γνωρίζει, με άλλα λόγια, ότι μια στενή συμμαχία με τις Ηνωμένες Πολιτείες είναι εφικτή μόνο εάν η Βραζιλία μπορεί να βοηθήσει την Ουάσιγκτον να επιτύχει συγκεκριμένους γεωπολιτικούς στόχους. Ωστόσο, αυτό έρχεται με ένα εσωτερικό πολιτικό κόστος, γι’ αυτό και οι περισσότερες από τις προηγούμενες προσπάθειες για την δημιουργία μιας τέτοιας συμμαχίας απέτυχαν.

Ο Bolsonaro και ο Trump στο Οβάλ Γραφείο, στην Ουάσινγκτον, στις 19 Μαρτίου 2019. KEVIN LAMARQUE / REUTERS
———————————————————–

Η ίδια δυναμική εκτυλίσσεται σήμερα. Παρά την ενθουσιώδη ρητορική υπέρ του Trump από την κατά της παγκοσμιοποίησης φατρία στην κυβέρνηση της Βραζιλίας, πιθανότατα η εγχώρια πολιτική θα εμποδίσει τον Bolsonaro να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του Trump. Βραζιλιάνικες ομάδες επιχειρήσεων έχουν ήδη αρχίσει να υπερασπίζονται τους βαθείς εμπορικούς δεσμούς της χώρας με την Κίνα, ορθά επισημαίνοντας ότι οποιαδήποτε ελπίδα να ανασχεθεί η Κίνα και να μετατραπούν ξανά οι Ηνωμένες Πολιτείες στον σημαντικότερο εμπορικό εταίρο της Βραζιλίας είναι κάτι λίγο περισσότερο από μη ρεαλιστική νοσταλγία. Συνεργαζόμενες με ισχυρούς στρατηγούς του στρατού, οι εν λόγω επιχειρηματικές ενώσεις κινητοποιούνται για να αποφευχθούν οι όποιες τυχόν καθυστερήσεις στην απόκτηση και λειτουργία των δικτύων 5G στην περιοχή που θα μπορούσε να προκαλέσει ο παραγκωνισμός της Huawei.

Ο Bolsonaro θα έχει τον τελευταίο λόγο. Ωστόσο αντιμετωπίζει μια ανηφορική μάχη. Ο αντιπρόεδρος Hamilton Mourão αφιέρωσε το μεγαλύτερο μέρος μιας πρόσφατης συνέντευξής του [2] για να χαιρετήσει την Κίνα ως βασικό εταίρο, υποσχόμενος ότι ο Bolsonaro θα αντισταθεί στην αμερικανική πίεση να ασκήσει βέτο στις επενδύσεις της Huawei. Ο Mourão, ένας στρατηγός ε.α. που πολλοί αναλυτές θεώρησαν ως τον «ενήλικα στο δωμάτιο» [3] στην κυβέρνηση Bolsonaro, υποστήριξε ότι «προς το παρόν» η Βραζιλία δεν μοιράζεται τους φόβους των ΗΠΑ ότι η Huawei θα μπορούσε να διαβιβάσει ευαίσθητες πληροφορίες στην κινεζική κυβέρνηση. Οι προειδοποιήσεις της Ουάσινγκτον για τους κινδύνους ασφαλείας, πρόσθεσε, ήταν απλώς ένα όπλο στον εμπορικό πόλεμο μεταξύ των ΗΠΑ και της Κίνας, μια διαμάχη στην οποία η Βραζιλία δεν θα πάρει το μέρος κανενός.

Η άποψη του Mourão για την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ στην Λατινική Αμερική είναι καταδικαστική, αλλά συνηθισμένη. Η προσπάθεια της Ουάσιγκτον να πλαισιώσει την επιθετική της εκστρατεία εναντίον της Huawei ως μια υπεράσπιση του κράτους δικαίου και των πρακτικών θεμιτού εμπορίου δεν έχει πείσει πολλούς στην περιοχή. Το αντίθετο: Το θέμα έχει πολιτικοποιηθεί, επισκιάζοντας τις δικαιολογημένες ανησυχίες για την κλοπή τεχνολογίας από την εταιρεία και τους πιθανούς δεσμούς της με την κινεζική κυβέρνηση. Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν βοήθησαν την υπόθεσή τους τον περασμένο Δεκέμβριο, όταν η Οικονομική Διευθύντρια της Huawei, Meng Wanzhou, συνελήφθη στο Βανκούβερ και ο Trump πρότεινε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσαν να την χρησιμοποιήσουν ως διαπραγματευτικό χαρτί στις εμπορικές συνομιλίες με την Κίνα. Τα σχόλια του Trump δικαίωσαν εκείνους στην Λατινική Αμερική που θεωρούν την Huawei κάτι λίγο περισσότερο από ένα πιόνι στον εμπορικό πόλεμο. Σήμερα, οι επικριτές μπορούν να κατηγορήσουν οποιονδήποτε εγείρει ανησυχίες σχετικά με την εθνική ασφάλεια για την Huawei, ότι προχωρά στα τυφλά στην γραμμή των ΗΠΑ σε μια γεωπολιτική μάχη μεταξύ ενός αναδυόμενου και ενός φθίνοντα ηγεμόνα.

Μια παρόμοια δυναμική είναι διακριτή σε όλη την περιοχή, γεγονός που υποδηλώνει ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν θα κρατήσουν εύκολα την Huawei εκτός Λατινικής Αμερικής. Στην Ευρώπη, οι ανησυχίες σχετικά με τον δυνητικό κίνδυνο κινεζικής κατασκοπείας για τις φιλελεύθερες δημοκρατίες βρίσκουν γνήσια δημόσια απήχηση. Αντίθετα, οι ΗΠΑ υπονόμευσαν τις προειδοποιήσεις τους σχετικά με την κινεζική εμπλοκή στην Λατινική Αμερική, όταν ηγέτες της εξωτερικής πολιτικής, συμπεριλαμβανομένου του Συμβούλου Εθνικής Ασφάλειας, John Bolton, εξέφρασαν την αγάπη τους για το δόγμα Monroe [4], την αρχή πίσω από μια μακρά και τραυματική ιστορία αμερικανικών παρεμβάσεων στην περιοχή. Λαμβάνοντας υπόψη ότι οι λατινοαμερικανικές ελίτ μοιράζονται μια βαθιά ανησυχία για την υπερβολική αμερικανική επιρροή στην περιοχή, αλλά μια σχετικά ουδέτερη στάση απέναντι στην Κίνα, προτίμησαν γενικά να παραμείνουν υπεράνω της φιλονικίας, καθώς η σχέση της Δύσης με την Κίνα περιέπεσε σε ανοικτή δυσπιστία σε θέματα οικονομικής πολιτικής, τεχνολογίας και εθνικής ασφάλειας.

Ως αποτέλεσμα, η επικέντρωση του Πεκίνου στην οικονομική ανάπτυξη της περιοχής έχει μέχρι στιγμής αποδειχθεί πιο ελκυστική από τις προσπάθειες της Ουάσιγκτον να απεικονίσει την κινεζική κινητή τεχνολογία ως εθνική και γεωπολιτική απειλή για την ασφάλεια. Στην Βραζιλία, όπου η NSA κατασκόπευε την πρώην πρόεδρο Ντίλμα Ρουσέφ και το υπουργικό συμβούλιό της, οδηγώντας την Ρουσέφ να ακυρώσει μια επίσημη επίσκεψη στην Ουάσινγκτον το 2013, οι αμερικανικές προειδοποιήσεις για την κινεζική κατασκοπεία αντηχούν κούφιες -και αυτό επειδή το αίτημα της Ρουσέφ για επίσημη συγγνώμη από τον πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα δεν ικανοποιήθηκε. Αλλού στην περιοχή, επίσης, η αντι-κινεζική ρητορική των ΗΠΑ έρχεται με κόστος. «Ενώ οι Κινέζοι μιλούν για ανάπτυξη, όλες οι ΗΠΑ μιλούν για την Κίνα», μου είπε ένας διπλωμάτης της Κεντρικής Αμερικής. «Ακούγονται σαν ένας ζηλιάρης πρώην αγαπημένος».

Κατά την επίσκεψή του στην Χιλή τον Απρίλιο, ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Μάικ Πομπέο, επιτέθηκε δημοσίως στην Κίνα και προειδοποίησε για τις δραστηριότητες της Huawei. Ο Κινέζος πρεσβευτής στο Σαντιάγκο αντεπιτέθηκε, κατηγορώντας τον Πομπέο ότι «έχασε το μυαλό του [5]» και αρνούμενος ότι η Huawei είχε οποιουσδήποτε δεσμούς με την κινεζική κυβέρνηση. Ο Eduardo Frei, ειδικός απεσταλμένος της Χιλής στην [περιοχή] Ασίας-Ειρηνικού και πρώην πρόεδρος, επίσης επέκρινε τα σχόλια του Pompeo, προσθέτοντας ότι «η Χιλή δεν πρέπει να πιέζεται από κανέναν». Λίγο μετά την επίσκεψη του Pompeo, ο πρόεδρος της Χιλής ταξίδεψε στην Κίνα για να παρακολουθήσει την Σύνοδο Κορυφής [της Πρωτοβουλίας] Belt and Road του 2019, όπου συναντήθηκε επίσης με στελέχη της Huawei. Η Χιλή θα ήθελε η Huawei να ανοίξει ένα εργοστάσιο στο έδαφός της. Το Περού έχει επίσης εκδηλώσει ενδιαφέρον.

Ο αντιπρόεδρος της Βραζιλίας, Hamilton Mourão, στην πρωτεύουσα Μπραζίλια, τον Μάιο του 2019. ADRIANO MACHADO / REUTERS
——————————————————-

Στη Λατινική Αμερική, η έλλειψη ήπιας ισχύος και ορατότητας της Κίνας στην καθημερινή ζωή μπορεί, παραδόξως, να είναι και η δύναμή της. Η προσέγγιση του Πεκίνου «κάτω από το ραντάρ» συνέβαλε στην αποφυγή της Σινοφοβίας που συνοδεύει την εμβάθυνση των εμπορικών του δεσμών με ορισμένες χώρες της Αφρικής και της Ασίας. Πολλοί στην Λατινική Αμερική εξακολουθούν να βλέπουν την Κίνα ως έναν χρήσιμο εταίρο για να συμβάλει στην αντιστάθμιση της υπερβολικής επιρροής των ΗΠΑ -παρόλο που η επιρροή του Πεκίνου στην Βραζιλία και την Χιλή υπερτερεί πλέον της Ουάσινγκτον. Οι Ηνωμένες Πολιτείες αναπόφευκτα προκαλούν αγάπη ή μίσος -μερικές φορές και τα δύο. Αλλά όταν πρόκειται για την Κίνα, πολλοί Λατινοαμερικανοί είναι απλά αδιάφοροι. Το πολύ, την σκέφτονται ως μια αφηρημένη οντότητα. Ακόμη και οι αντι-κινεζικές φατρίες που εμφανίστηκαν μέσα στις δεξιές κυβερνήσεις, όπως του Bolsonaro, θα μπορέσουν να αλλάξουν αυτή την αντίληψη μόνο με αργό ρυθμό.

Προς το παρόν, οι περισσότεροι τηλεπικοινωνιακοί φορείς της Λατινικής Αμερικής επικεντρώνονται στην επέκταση των υφιστάμενων δικτύων 4G, και η περιοχή θα αντιπροσωπεύει μόλις το 5% των παγκόσμιων συνδέσεων 5G μέχρι το 2025. Ωστόσο, η κούρσα για να έρθει η επόμενη γενιά τηλεπικοινωνιών στην Λατινική Αμερική θα έχει μεγάλη σημασία πολύ πέρα από την περιοχή. Εξάλλου, όσο περισσότερες αγορές 5G κατακτήσει η Huawei στον αναπτυσσόμενο κόσμο, τόσο καλύτερα θα είναι σε θέση να γίνει ένας παγκόσμιος κυρίαρχος που να θέτει [τεχνολογικά] πρότυπα.

Ιδιαίτερα, οι Λατινοαμερικανοί υπεύθυνοι για την χάραξη πολιτικής εκφράζουν αμηχανία με την εμμονή των Ηνωμένων Πολιτειών με την Huawei. Οι πωλήσεις smartphone της κινεζικής εταιρείας στην περιοχή αυξήθηκαν κατά 50% πέρυσι. Η επίθεση στον κινεζικό τεχνολογικό γίγαντα δεν σημαίνει μόνο την επιλογή υπέρ ενός ακριβότερου ανταγωνιστή˙ θα έθετε σε κίνδυνο θέσεις εργασίας και δεσμούς με έναν κρίσιμο εμπορικό εταίρο. Δεδομένης της δυσκολίας και της δαπάνης της αναβάθμισης της ψηφιακής υποδομής στο 5G, οι κυβερνήσεις της Λατινικής Αμερικής θα το βρουν πολιτικά δύσκολο να δικαιολογήσουν το ότι θα πληρώνουν περισσότερα στο όνομα της ασφάλειας έναντι μιας απειλής που ακούγεται τόσο αφηρημένη όσο και θεωρητική.

Για την Λατινική Αμερική, το να παραμείνει σε καλό κλίμα με την Κίνα είναι η πιο άμεση ανησυχία. Οι βιομηχανίες που εξαρτώνται πραγματικά από το 5G, όπως τα αυτόνομα αυτοκίνητα ή τα drones, οι «έξυπνες» πόλεις και η τεχνητή νοημοσύνη, δεν θα εξαπλωθούν στην Λατινική Αμερική πριν από τα μέσα της δεκαετίας του 2020. Σε εκείνο το σημείο, οι περισσότεροι από τους σημερινούς πολιτικούς θα έχουν αποχωρήσει. Ωστόσο, ο Κινέζος πρόεδρος Xi Jinping θα ταξιδέψει στη Μπραζίλια τον Νοέμβριο του 2019 και εκεί αναμένεται να καλέσει όλη την Λατινική Αμερική να ενταχθεί στην κινεζική Πρωτοβουλία Belt and Road. Πολλές κυβερνήσεις στην περιοχή θεωρούν την προσφορά του Xi ως μια ιστορική ευκαιρία για την οικονομική τους ανάπτυξη. «Είναι ένα αμοιβαίο όφελος», δήλωσε ο Μουράο, ο αντιπρόεδρος της Βραζιλίας, απηχώντας την κινεζική «win-win» ρητορική. «Η Κίνα θέλει τα προϊόντα μας˙ χρειαζόμαστε τρένα, λιμάνια και αυτοκινητόδρομους που διευκολύνουν την μεταφορά αυτών των προϊόντων».

Αν ο Bolsonaro, ίσως ο πιο φιλοαμερικανός ηγέτης στην λατινοαμερικανική ιστορία, παλεύει να κατευθύνει την χώρα του μακριά από την Κίνα, η προσπάθεια της διοίκησης του Trump να σταματήσει την Huawei από το ξεδίπλωμα του 5G στην περιοχή αντιμετωπίζει μεγάλα εμπόδια. Καθώς η αμερικανική και κινεζική αντιπαλότητα εντείνεται, οι κυβερνήσεις της Λατινικής Αμερικής θα αποφύγουν χωρίς αμφιβολία να συμπαραταχθούν ανοιχτά με την Κίνα. Υπάρχουν, στο κάτω-κάτω, πολλά να κερδίσουν από την διατήρηση των θερμών δεσμών και με τις δύο πλευρές. Όμως, καθώς οι τεχνολογικές σφαίρες της επιρροής εξελίσσονται, η Κίνα βρίσκεται σε καλή θέση να καταλάβει αυτό που κάποτε ήταν η πίσω αυλή των Ηνωμένων Πολιτειών.

Στα αγγλικά: https://www.foreignaffairs.com/articles/brazil/2019-05-10/huawei-heads-s…

Σύνδεσμοι:
[1] https://www.foreignaffairs.com/articles/china/2019-01-30/huawei-pawn-tra…
[2] https://www1.folha.uol.com.br/mundo/2019/04/china-nao-e-ameaca-e-sim-par…
[3] https://www.americasquarterly.org/node/10299
[4] https://www.washingtonpost.com/world/2019/03/04/what-is-monroe-doctrine-…
[5] https://www.latercera.com/mundo/noticia/embajador-china-pompeo/613890/
[6] https://www.americaeconomia.com/politica-sociedad/politica/ex-presidente…

Μπορείτε να ακολουθείτε το «Foreign Affairs, The Hellenic Edition» στο TWITTER στην διεύθυνση www.twitter.com/foreigngr αλλά και στο FACEBOOK, στην διεύθυνση www.facebook.com/ForeignAffairs.gr και στο linkedin στην διεύθυνση https://www.linkedin.com/company/foreign-affairs-the-hellenic-edition

Η «δολαριοποίηση» απειλεί τώρα την Τουρκία

Από

anixneuseis

May 13, 2019

Adam Samson (Λονδίνο)Financial Times/euro2day.gr

Στο ισόποσο του ενός τρισεκατομμυρίου λιρών έφτασαν οι ντόπιες καταθέσεις που τηρούνται σε ξένα νομίσματα, δημιουργώντας νέα πηγή κινδύνου για την οικονομία. Απογοήτευση των κοσμικών Τούρκων από τον Ερντογάν.

Δημοσιεύθηκε: 12 Μαΐου 2019 – 08:18

Ενώ οι τουρκικές αρχές κατηγορούν για την αδυναμία της τουρκικής λίρας μοχθηρές ξένες επιρροές, σε σημαντικό βαθμό η ζημιά προέρχεται από περισσότερο εγχώριες πηγές: την αυξανόμενη προτίμηση μεταξύ των αποταμιευτών και των επιχειρήσεων της χώρας για καταθέσεις σε ξένα νομίσματα.

Το ποσό των τουρκικών καταθέσεων που τηρείται σε νομίσματα όπως το δολάριο και το ευρώ έφτασε στο ισοδύναμο του ενός τρισεκατομμυρίου λιρών στα τέλη Μαρτίου, σύμφωνα με στοιχεία των αρμόδιων αρχών της χώρας.

Το ποσό ξεπέρασε τα 993 δισεκατομμύρια λίρες τα οποία αφορούν καταθέσεις στο τοπικό νόμισμα και είναι το υψηλότερο επίπεδο από την έναρξη της κρίσης που ξέσπασε το 2000, σύμφωνα με ανάλυση στοιχείων από την Renaissance Capital.

Η λίρα υποχώρησε σχεδόν 14% φέτος έναντι του δολαρίου και είναι το νόμισμα με τη μεγαλύτερη πτώση μεταξύ των μεγάλων αναδυόμενων αγορών, με την εξαίρεση του πέσο της Αργεντινής.

«Η μεσαία τάξη έχασε την πίστη της στον Ερντογάν», δήλωσε ο Charles Robertson, επικεφαλής οικονομολόγος της Renaissance, αναφερόμενος στον Τούρκο πρόεδρο του οποίο το όραμα για μια ισχυρή οικονομία συχνά συγκρούστηκε με την οικονομική ορθοδοξία.

Ο κος Robertson τόνισε ότι οι ροές ξένων επενδύσεων στήριξαν τη λίρα στις αρχές του 2019, παρότι οι κάτοικοι αποτραβήχτηκαν από το νόμισμα. Ωστόσο αυτές οι εισροές εμφανίζονται μετριασμένες από τα τέλη Μαρτίου και τον Απρίλιο, σημείωσε, αφαιρωντας ένα μαξιλάρι στήριξης της λίρας.

Η λεγόμενη τάση «δολαριοποίησης» έλαβε χώρα ενώ η Τουρκία βρίσκεται σε οδυνηρή ύφεση που συνοδεύεται από οξύ πληθωρισμό. Η Fitch την Παρασκευή προέβλεψε ότι η οικονομία της χώρας θα μπορούσε να συρρικνωθεί 1,1% φέτος. Προβλέπει τώρα ανάπτυξη κατά μέσο όρο μόλις 1,5% από το 2018 ως το 2020, μια δραματική επιβράδυνση από το μέσο όρο του 6,8% της περιόδου 2010-2017.

Ο Timothy Ash, αναλυτής στην BlueBay Asset Management δήλωσε ότι οι κοσμικοί Τούρκοι «παραιτούνται» από μια χώρα που επιταχυνόμενα παρασύρεται προς τον συντηρητισμό απομακρυνόμενοι από τη λίρα. Λάθη πολιτικής από την κεντρική τράπεζα επίσης επηρέασαν την τάση, προσέθεσε.

«Νομίζω ότι αμφότερες οι πηγές ‘δολαριοποίησης’ θα συνεχιστούν», είπε.

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΙΚΑΝΟΤΗΤΑ

Από

anixneuseis

May 12, 2019

Κάποτε, δεκαετία ΄60 π.χ., όταν η ενημέρωση γινόταν απο τις εφημερίδες είχαμε τους πολιτικούς σε υπόληψη. Μπορεί, μερικοί, και να το άξιζαν.
Η εφημερίδα άμβλυνε τις γωνίες. Ο πολιτικός δεν ερχόταν σε άμεση επαφή με τον κόσμο. Μεσολαβούσε η εφημερίδα η οποία διαχειριζόταν τις αδυναμίες τους.
Με την τηλεόραση η σχέση πολιτικού κοινωνίας έγινε πιο άμεση. Ο πολιτικός εκτίθετο άμεσα και οι αδυναμίες του έμεναν ακάλυπτες.
Βεβαίως, μπορούσε να ξεγελάσει τον κόσμο. Η ικανότητά του στο γυαλί, μπορεί να κάλυπτε το κενό της πολιτικής και της σκέψης του.
Σήμερα με το διαδίκτυο αποκαλύπτονται όλα. Η σχέση είναι, ακόμη, αμεσότερη αν και υπάρχουν δυνατότητες παρέμβασης άλλων. Των διαχειριστών του δικτύου του.
Με τις, κατά καιρούς, μορφές και τη διαχείριση των ΜΜΕ, είχαμε σχηματίσει μια εικόνα για τους πολιτικούς ότι είναι ικανοί άνθρωποι οι οποίοι φροντίζουν το συμφέρον της χώρας και του λαού της και την ετοιμάζουν για τις δύσκολες περιόδους.
Η πολιτική εμπειρία απο το ’74 μέχρι σήμερα, μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι κατά κανόνα οι πολιτικοί υπολείπονται του μέσου όρου της κοινωνίας, στην περίοδο της ειρήνης υπακούουν σε υποδείξεις όσων τους ανέδειξαν ή τους στηρίζουν αλλά και ισχυρών δυνάμεων και σε περιόδους κρίσεων μας υπαγορεύουν να παραδοθούμε για να διασώσουμε την ειρήνη.
Την διασφάλιση της οποίας με αξιοπρέπεια, έπρεπε να φροντίσουν απο πριν.
Δυστυχώς, δεν υπάρχει ευτελέστερο επάγγελμα του σημερινού πολιτικού.
Το ασκούν στις μέρες μας και, μάλιστα, η κοινωνία τους υπολήπτετε, άνθρωποι που μόνο γέλωτα προκαλούν αν αποκαλυφθούν οι πραγματικές δυνατότητές τους.
Αυτό δεν θα πείραζε αν δεν είχε άμεση σχέση με την ασφάλειά μας, την ελευθερία μας και την ακεραιότητα της χώρας που ζούμε.
Δυστυχώς, έχει. και ακόμη χειρότερα θα επικρατήσουν.

Οδεύουμε προς πολιτική πολυδιάσπαση της Ευρώπης

Από

anixneuseis

May 12, 2019

Αθανάσιος Χ. Παπανδρόπουλος[email protected] euro2day.gr

Η εποχή όπου στην Ευρώπη κυριαρχούσαν δύο μεγάλες πολιτικές οικογένειες ανήκει πλέον για καλά στο παρελθόν, φαινόμενο που κάνει πιο σύνθετο το μέλλον.

Δημοσιεύθηκε: 10 Μαΐου 2019 – 08:06

Από της συστάσεώς του στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο (ΕΚ), δύο μεγάλοι πολιτικοί σχηματισμοί είχαν πάντα την πλειοψηφία και όριζαν το πολιτικό παιχνίδι.

Επροκειτο για το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα (ΕΛΚ) και την Προοδευτική Συμμαχία Σοσιαλιστών και Δημοκρατών. Η πλειοψηφία αυτή ξεκίνησε από ένα ποσοστό περί το 69% στις ευρωεκλογές τού 1979, για να πέσει στο 54% το 2014. Δεν αποκλείεται δε καθόλου στις προσεχείς ευρωεκλογές του Μαΐου 2019, οι δύο μεγάλες πολιτικές παρατάξεις του ΕΚ να μην έχουν την απόλυτη πλειοψηφία. Ιδιαίτερα δε μετά την εντυπωσιακή υποχώρηση των σοσιαλδημοκρατικών παρατάξεων στις περισσότερες χώρες μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Πέρα, όμως, από την υποχώρηση της δύναμης των μεγάλων κομμάτων στο ΕΚ, διαχρονικά παρουσιάζει άνοδο και ο αριθμός νέων πολιτικών παρατάξεων στους κόλπους του, όπως είναι οι Πράσινοι και οι διάφοροι ευρωσκεπτικιστές. Την ίδια στιγμή, όπως προκύπτει ξεκάθαρα από τις τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις στην Ιταλία, στην Σουηδία , στην Αυστρία και στη Φινλανδία, σε όλη την Ευρώπη η πολιτική σκηνή περνά σε φάση πολυδιάσπασης, με αποτέλεσμα να δυσχεραίνεται ο σχηματισμός κυβερνήσεων. Οι γνωστές περιπτώσεις, της Γερμανίας, της Ιταλίας, της Ολλανδίας και της Σουηδίας είναι χαρακτηριστικές και αποκαλυπτικές.

Σε πολλές χώρες μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και όχι μόνον, τα μικρότερα κόμματα –ιδίως εκείνα με λαϊκιστική άποψη ή με μονοθεματική λογική– συνεχώς εμφανίζονται και «κλέβουν» την στήριξη των πολιτών προς πιο παραδοσιακές δυνάμεις. Στις αρχές της δεκαετίας τού 1980 ο μέσος αριθμός κομμάτων με λιγότερο από 1% της λαϊκής ψήφου σε κάθε εκλογές ήταν 7 κόμματα. Τώρα είναι 9 πλέον. Εν τω μεταξύ, το μερίδιο του εκλογικού σώματος που πετυχαίνει το πρώτο κόμμα έχει υποχωρήσει από 37% στο 19% κατά μέσον όρο.

Στην παρούσα φάση της πολιτικής συγκυρίας η μεγαλύτερη ποικιλία κομμάτων είναι, από πολλές πλευρές, μία θετική εξέλιξη. Διότι, από την μία πλευρά, επιτρέπει να ακούγονται περισσότερες φωνές και, από την άλλη, μπορεί να βελτιώσει τη συμμετοχή των πολιτών στην πολιτική. Δημιουργεί, όμως, και προβλήματα –με σοβαρότερο τον χρόνο που χάνεται για να χτίζονται συμμαχίες. Ας μην ξεχνάμε ότι, μετά τις εκλογές τού Μαρτίου 2016, οι Ιρλανδοί χρειάστηκαν 63 ημέρες για να φτάσουν σε σχηματισμό κυβέρνησης συνασπισμού. Το 2010, το Βέλγιο ήταν χωρίς επίσημη κυβέρνηση για 589 ημέρες. Πιο πρόσφατα, επί σχεδόν τρεις μήνες κυβέρνηση δεν είχε και η Γερμανία, παρόμοια δε προβλήματα παρατηρήθηκαν στην Ισπανία, στην Ιταλία και την Ολλανδία.

Αυτού του είδους οι άβολες κυβερνήσεις συνασπισμού τείνουν να ζουν λιγότερο απ’ όσο εκείνες που διαθέτουν λιγότερα κόμματα και σαφέστερη εντολή. Από την δεκαετία τού 1970 μονοκομματικές κυβερνήσεις στις πλούσιες ευρωπαϊκές χώρες είχαν διάρκεια ζωής γύρω στις 1.100 ημέρες. Οι συμμαχίες μειοψηφίας κατάφερναν λιγότερη από την μισή διάρκεια. Επιπλέον, οι κυβερνήσεις συνασπισμού καταλήγουν να είναι πιο πολυδάπανες. Μελέτη των Kathleen Bawn και Frances Rosenbluth κατέδειξε -σε 17 χώρες της Ευρώπης, από το 1970 έως το 1998- ότι η προσθήκη ενός κόμματος σε συνασπισμό αύξανε την δημόσια δαπάνη κατά 0,5% του ΑΕΠ. «Για χώρες με ισχυρή οικονομία και χαμηλό χρέος, όπως π.χ. η Ολλανδία, κάτι τέτοιο δεν αποτελεί πρόβλημα. όμως, για χώρες όπως η Ελλάδα και η Ιταλία, είναι», επισημαίνει το Economist, που ασχολήθηκε με το θέμα.

Το βρετανικό περιοδικό υπογραμμίζει ότι ένας από τους λόγους της εντεινόμενης πολυδιάσπασης είναι, σύμφωνα με τον Smith Hix του LSE, η αυξανόμενη ανισότητα. Μεταξύ των μέσων της δεκαετίας τού 1980 και τού 2008 το διαθέσιμο εισόδημα του πλουσιότερου 10% στην Ευρώπη αυξήθηκε με τριπλάσιο ρυθμό από όσο του φτωχότερου 10%, σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ. Όσο οι μισθοί γίνονταν πιο άνισοι, τόσο οι προτιμήσεις των ψηφοφόρων πολώνονταν: οι πλούσιοι στήριζαν το status quo, οι φτωχοί περνούσαν απέναντι.

Όμως, η πόλωση στην κοινή γνώμη γεννά πολυδιάσπαση στα κοινοβούλια. Παράλληλα, οι αξίες των κατοίκων των πόλεων διαφοροποιούνταν ακόμη περισσότερο από των επαρχιωτών. Οι αντιθέσεις αυτές δημιουργούν μικρά σύνολα ψηφοφόρων στα οποία απευθύνονται τα μικρότερα κόμματα.

Ασφαλώς δε, κανείς δεν μπορεί να αγνοήσει και την διαβρωτική επίδραση του μεταναστευτικού προβλήματος, καθώς και την σύνδεσή του με την ανασφάλεια που προκαλεί η τυφλή τρομοκρατία.

Τέλος, σημαντικό ρόλο στην πολυδιάσπαση παίζει και η καταρρέουσα κομματική νομιμοφροσύνη. Για παράδειγμα, στο Βέλγιο και στην Ολλανδία, την δεκαετία τού 1960 το 30% των Βέλγων και των Ολλανδών ήταν μέλη μεγάλου πολιτικού κόμματος. Σήμερα είναι ζήτημα αν το ίδιο ισχύει για το μισό.

Υπό αυτές τις συνθήκες, η πολιτική πολυδιάσπαση στην Ευρώπη είναι ένα σύνθετο φαινόμενο, μέσα από το οποίο θα ξεπηδήσουν και οι νέες αδρές τάσεις των πολιτικών στον 21ο αιώνα. Τάσεις οι οποίες κάθε άλλο παρά αναλυτική επιπολαιότητα υπαγορεύουν.

Αθανάσιος Χ. Παπανδρόπουλος[email protected]

https://www.euro2day.gr/specials/opinions/article/1677376/odeyoyme-pros-politikh-polydiaspash-ths-eyrophs.html

Οι μητέρες που δεν έγιναν

Από

anixneuseis

May 12, 2019

Λένα Παπαδημητρίου 12 ΜΑΪΟΥ 2019, 01:30 protagon.gr

Γιορτή της μητέρας σήμερα και ο ναρκισσισμός της μητρότητας βρίσκεται στο αποκορύφωμά του. Τι συμβαίνει, όμως, με όλες εκείνες που θα ήθελαν να γιορτάζουν σήμερα; Τις γυναίκες που, λόγω προβλημάτων γονιμότητας, δυσκολεύονται να αποκτήσουν παιδί ή δεν θα αποκτήσουν ποτέ;

– Πώς θα εορτάσει άραγε η Μέγκαν τη σημερινή Γιορτή της Μητέρας; Ισως με ένα ακόμη τρυφερό ενστατανέ για τις κάμερες, αγκαλιά με τον Baby Sussex (επισήμως «Αρτσι»). Ο Ερρίκος Η’ (αυτός που τίς καρατομούσε όλες, αν δεν του έκαναν τον διάδοχο) θα την ήθελε πολύ για γυναίκα του. Καρπερή πάνω απ’ όλα! Τί γίνεται όμως στην άλλη πλευρά του φράκτη; Πώς βιώνουν όλο αυτό το παλλιροϊκό κύμα ναρκισσευόμενης μητρότητας οι γυναίκες που δυσκολεύονται να αποκτήσουν παιδιά; ‘Η εκείνες που δεν θα αποκτήσουν ποτέ (παρότι το θέλησαν και το προσπάθησαν);

Eν έτει 2019 τα προβλήματα γονιμότητας παραμένουν ταμπού. Mόνο κάποια μικρά βήματα έχουν γίνει: hashtags στο Instagram, όπως #tte («trying to conceive» δηλ. «προσπαθούμε να συλλάβουμε»), το ντοκιμαντέρ «One more shot» του Netflix, άπειρα διαδικτυακά φόρουμ (αλλιεύω την εγχώρια παρέα « Το 2020 θα γίνουμε μανούλες» από το parentscafe.gr) κοκ

Ακόμα και (λίγες) διάσημες γυναίκες επιλέγουν εσχάτως να «σπάσουν» το ταμπού. Αναμέσα τους η Μισέλ Ομπάμα στο μπεστσέλερ memoir της «Becoming H δική μου ιστορία» (AθENS Bookstore Publications): «Η αποβολή είναι μοναχική, οδυνηρή και αποθαρρυντική μέχρι τα κύτταρά σου». Η τέως FLOTUS δεν διστάζει να ανοίξει το συρτάρι με τις σκέψεις που είναι επώδυνο ακόμα και να παραδεχτείς ότι τις κάνεις: «Oταν έβλεπα τις γυναίκες που περπατούσαν ευτυχισμένες με τα παιδιά τους στον δρόμο, αισθανόμουν έναν σπασμό λαχτάρας και παράλληλα σα να μου έδιναν ένα οδυνηρό χαστούκι για την ανεπάρκειά μου». Στο τέλος και αυτή ακόμα η κυρία Ομπάμα καταφεύγει στην εξωσωματική: « Ναι, το ήθελα και μάλιστα πολύ. Και έχοντας ξεκάθαρα τα πράγματα μέσα μου, πήρα την ένεση και τη βύθισα στον μηρό μου». Περιγράφει μάλιστα εν λεπτομερεία τη μοναξιά που περιβάλλει αυτό το «στοίχημα υψηλού ρίσκου»: « Ενιωθα κιόλας ότι οι θυσίες θα ήταν περισσότερο δικές μου (…) Εκείνος δεν χρειαζόταν να ακυρώνει συναντήσεις για εξετάσεις στον τράχηλο..». Θα αποκτήσει τελικά τη Μαλία και τη Σάσα. Οι σελίδες μετά την εγκυμοσύνη απηχούν τον θρίαμβο :« Ηταν προνόμιό μου, το δώρο της θηλυκότητάς μου».

Το υπόλοιπο βιβλίο κάλλιστα διαβάζεται και σαν memoir μητρότητας. Οι success stories (σαν αυτή της Ομπάμα) δημοσιοποιούνται πιο εύκολα από τα συσσωρευόμενα πένθη γυναικών που παλεύουν, συχνά επί ματαίω. Σε αυτό το σκοτεινό σύμπαν της αγονίας υποφέρουν σιωπηλά τόσο διαφορετικές «κατηγορίες» γυναικών: με πρόωρη εμμηνόπαυση, μετά από χημειοθεραπεία κοκ

Η επιστήμη (με την υποβοηθούμενη αναπαραγωγή, τα κατεψυγμένα ωάρια κτλ) «σιγοντάρει» την ασίγαστη επιθυμία και την τεράστια βιομηχανία (στην Ελλάδα ο ετήσιος τζίρος της ξεπερνά τα 50 εκατ. ευρώ). Είναι αυτή η ποδοσφαιρική νοοτροπία, που μου είχε περιγράψει ένας ειδικός: «Πάμε για τη νίκη, στόχος μας είναι ένα μωρό, όποιο και να είναι το κόστος».

Στην Ελλάδα με τα περισσότερα από 300.000 υπογόνιμα ζευγάρια και την επιδημία… διδύμων, κανείς σχεδόν δεν μιλάει για το ψυχικό κόστος, τις ουρές για την ωοληψία με τα μπλε πλαστικά σκουφιά του χειρουργείου, τα κλάμματα και την κυκλοθυμία. Ούτε για τις ημέρες της αναμονής μετά την εμβρυομεταφορά, όταν κάθεσαι στο σπίτι και πρέπει να σκέφτεσαι «θετικά», τις τύψεις («Δεν έκανα εγκαίρως παιδί»), την απογοήτευση όταν ο γιατρός τηλεφωνεί με τα κακά νέα..

Ουδείς, επίσης, σε προειδοποιεί για τους κινδύνους που διατρέχει η υγεία σου, για τα έξοδα και για τις αναταράξεις στο γάμο και στη σεξουαλική σου ζωή, όταν μπαίνουν στην ημερήσια διάταξη λέξεις όπως «πολυκυστικές» και «αζωοσπερμία». Ούτε βέβαια για τα διλήμματα με τα οποία μπορεί να έρθεις αντιμέτωπη σε αυτόν τον μαραθώνιο για τεκνοποίηση (πχ δανεικά ωάρια). Εκείνο που παραμένει χαοτικό είναι το έλλειμμα ψυχικής υποστήριξης για τις γυναίκες με προβλήματα γονιμότητας (πόσα κέντρα εξωσωματικής έχουν ειδικευμένους ψυχολόγους;)

Εξίσου χαοτικό και το τεράστιο έλλειμμα ενημέρωσης προς ανεξαιρέτως όλες τις γυναίκες. Νομίζεις πώς είτε κάνεις παιδί στα 35 είτε στα 45 είναι το ίδιο: «Δες την 50χρονη Τζάνετ Τζάκσον με τον γιό της στο καρότσι Stokke. Αυτή δηλαδή πώς τα κατάφερε;». Ακόμα λιγότερα λέγονται για το τέλος αυτού του παραμυθιού, όταν οι προσπάθειες δεν καρποφορούν και η επιστήμη σε στέλνει στην άλλη πλευρά. Προσωπικώς δεν έχω διαβάσει πιο σπαρακτικά ωμή εξομολόγηση από αυτήν της Ξένιας Καλογεροπούλου στην αυτοβιογραφία της «Γράμμα στον Κωστή» (εκδόσεις Πατάκη). Για το όνειρο: «Ωρες ώρες ξάπλωνα, έκλεινα τα μάτια, και φανταζόμουν ότι ήμουν στις Μηλιές μαζί με το παιδάκι μου και του έλεγα: «Aυτή τη γλυσίνα, αυτή την κερασιά, όλα για σένα τα φύτεψα». Για τη διαδικασία: «Πήγα και στο Λονδίνο, σ’ έναν διάσημο γιατρό, σ΄ένα μεγάλο νοσοκομείο. (…) Εκεί στάθηκα στην ουρά με πολλές άλλες γυναίκες. Μαύρες, άσπρες, χοντρές, αδύνατες. Ολες μας με την κιλότα στο ένα χέρι και στο άλλο ένα κυπελλάκι για τα ούρα μας». Για το τέλος του ονείρου: «Το θέμα του παιδιού δεν το ξανασυζητήσαμε ποτέ. Οχι ότι δεν το σκεφτόμουν…(…)Αναρωτιόμουν επίσης αν θα είχα γίνει πραγματικά μια καλή μητέρα. Κι αναρωτιέμαι ακόμη».

Πηγή: Protagon.gr

Επόμενος στόχος, η Ευρώπη

Από

anixneuseis

May 12, 2019

PHILIP BLENKINSOP / REUTERS

11.05.2019 : 13:18

Μετά την αύξηση των δασμών σε κινεζικά προϊόντα 200 δισ. δολαρίων που επέβαλε τελικά ο Λευκός Οίκος την Παρασκευή, ο Αμερικανός πρόεδρος μπορεί να στρέψει τα πυρά του στην απέναντι όχθη του Ατλαντικού και να ανεβάσει τους τόνους με την Ε.Ε. Την επόμενη εβδομάδα αναμένεται να αναγγείλει την απόφασή του για το εάν θα φορολογήσει τις εισαγωγές αυτοκινήτων. Προς το παρόν η Ε.Ε., που είναι η μεγαλύτερη εμπορική δύναμη στον κόσμο, παρακολουθεί εξ αποστάσεως την εμπορική αντιπαράθεση μεταξύ των δύο ισχυρότερων οικονομιών. Δεν είναι μια ευχάριστη θέση για μια οικονομία που κινείται σε βραδύτερους ρυθμούς.

Οι Ευρωπαίοι ηγέτες και υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι έχουν ξεκαθαρίσει προ πολλού πως δεν προτίθενται να προχωρήσουν σε εμπορικές διαπραγματεύσεις με τις ΗΠΑ κάτω από την απειλή του Ντόναλντ Τραμπ για την επιβολή νέων δασμών. Αλλά ο κίνδυνος της φορολόγησης των εισαγωγών αυτοκινήτων και εξαρτημάτων αυτοκινήτων από την Ε.Ε. τούς έχει αναγκάσει να καθίσουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Τον Φεβρουάριο, ο Τραμπ παρέλαβε την έκθεση του υπουργείου Εμπορίου που μελετάει εάν οι εισαγωγές αυτοκινήτων και εξαρτημάτων αυτοκινήτων παρουσιάζουν κίνδυνο για την εθνική ασφάλεια των ΗΠΑ. Η τρίμηνη περίοδος που προβλέπεται μέχρι να λάβει ο Αμερικανός πρόεδρος την απόφασή του λήγει στις 18 Μαΐου. Οι επικεφαλής των αυτοκινητοβιομηχανιών προσδοκούν πως ο Αμερικανός πρόεδρος θα παρατείνει την προθεσμία για ακόμη έξι μήνες, αν και θα μπορούσε να προχωρήσει στην επιβολή δασμών εφόσον δεν υπάρξει συμφωνία με την Ευρώπη και την Ιαπωνία.

Ορισμένοι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι θεωρούν πως ο Τραμπ θα αποφασίσει τελικά πως δεν αξίζει τον κόπο να φορολογήσει τις εισαγωγές αυτοκινήτων. «Ο πρόεδρος Τραμπ θα συνειδητοποιήσει πως η απειλή δασμών στα αυτοκίνητα είναι ισχυρότερο διαπραγματευτικό όπλο από την κυριολεκτική φορολόγηση των εισαγωγών, που μπορεί να έχει αρνητικό αντίκτυπο στην εγχώρια οικονομία», σχολιάζει υψηλόβαθμος αξιωματούχος που συμμετέχει στις διατλαντικές διαπραγματεύσεις. Εάν η Ουάσιγκτον θέσει σε εφαρμογή νέα μέτρα προστατευτισμού εις βάρος της Ε.Ε., τότε οι διαπραγματεύσεις θα παγώσουν και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα προχωρήσει σε αντίποινα με δασμούς σε εισαγωγές 20 δισ. δολαρίων από τις ΗΠΑ.

Μια απόφαση για την έναρξη εμπορικών διαπραγματεύσεων με τις ΗΠΑ δεν είναι εύκολη στην Ευρώπη. Η Γερμανία –η οποία αντιπροσωπεύει το 57% των εξαγωγών της Ε.Ε. στις ΗΠΑ– τάσσεται υπέρ της άμεσης έναρξης των συνομιλιών, ενώ η Γαλλία διαφωνεί. Ο Γιόχαν Μπέρκεμ, αναλυτής στο Κέντρο Ευρωπαϊκής Πολιτικής, πιστεύει πως μια απόφαση του Τραμπ να επιβάλει δασμούς στα αυτοκίνητα θα δώσει απευθείας ένα τέλος σε αυτές τις διαφωνίες. «Οι θέσεις των ευρωπαϊκών χωρών μπορεί να διαφέρουν, διότι ορισμένες βρίσκονται σε δυσμενέστερη θέση από ό,τι άλλες. Μόλις, όμως, ο Τραμπ υλοποιήσει τις απειλές του, τότε θα έχει εξαντλήσει το βασικό του όπλο στις εμπορικές διαπραγματεύσεις», τονίζει ο κ. Μπέρκεμ. Βέβαια, η τρέχουσα συγκυρία είναι κρίσιμη για την Ε.Ε. ενόψει των ευρωεκλογών στις 23 με 26 Μαΐου. Παράλληλα, ο κλάδος χάλυβα και αλουμινίου στην Ευρώπη συνεχίζει να υπόκειται σε αμερικανικούς δασμούς. Τα μέτρα αυτά, που ελήφθησαν από τον Λευκό Οίκο για λόγους εθνικής ασφάλειας, ώθησαν την Ε.Ε. σε αντίποινα εις βάρος των εισαγωγών μοτοσικλετών, ουίσκι και άλλων προϊόντων από τις ΗΠΑ.

“Καθημερινή”

Οι Ολυμπιακοί Κύκλοι και η Ευρώπη

Από

anixneuseis

May 12, 2019

του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ

Σε δύο εβδομάδες οι Ευρωπαίοι πολίτες θα προσέλθουν στις κάλπες για να εκλέξουν το νέο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, αλλά οι οιωνοί δεν είναι αίσιοι. Ούτε για τη σύνθεσή του, ούτε για την προοπτική της ίδιας της Ευρώπης.

Θα μπορούσε να υποστηριχτεί πως τα ευρωψηφοδέλτια των κομμάτων χαρακτηρίζονται από ένα γενικότερο κλίμα ευρωπαϊκής παρακμής. Κανείς δεν πιστεύει πως η Ευρώπη αναζητά διέξοδο στα σημερινά της αδιέξοδα, γι’ αυτό και κανείς δεν ενδιαφέρεται να διαμορφώσει προτάσεις που θα αντιστρέψουν μια αρνητική ευρωπαϊκή πορεία που νομοτελειακά οδηγεί στη διάλυση.

Πρωτίστως, δεν ενδιαφέρεται να αλλάξει τίποτε η κυρίαρχη ευρωπαϊκή δύναμη, η Γερμανία, που είναι ικανοποιημένη από τη σημερινή δομή και λειτουργία της Ευρώπης, διότι είναι ίσως η μόνη κερδισμένη.

Αλλά η Γερμανία έδειξε και στο παρελθόν πως δεν μπορεί να διαχειριστεί πολιτικές οντότητες πέραν του εαυτού της.

Σε ό,τι αφορά τα καθ’ ημάς, η Ελλάδα και οι Έλληνες πολιτικοί ενδιαφέρονται και αυτοί μόνο για τα στενά θέματα που απασχολούν τη χώρα. Ίσως δεν έχει γίνει αντιληπτό στο πολιτικό σύστημα πως η μορφή που θα λάβει η Ευρώπη έχει άμεση σχέση με τη δική μας επιβίωση. Αυτή η ελληνική αδιαφορία αποτελούσε μόνιμο παράπονο των Βρυξελλών.

Γι’ αυτό αποτέλεσε έκπληξη η συγκροτημένη πρόταση που κατέθεσε για το μέλλον της Ευρώπης ο Ομότιμος Καθηγητής Γεωπολιτικής της Σορβόννης Γεώργιος-Στυλιανός Πρεβελάκης, σε εκδήλωση που οργάνωσε την εβδομάδα που πέρασε η Πολιτιστική Εταιρεία Επιχειρηματιών Βορείου Ελλάδος. Μια εταιρεία που τιμά τον ρόλο της αστικής τάξης της πόλης. Όφειλε να κάνει πολλά περισσότερα, αλλά και αυτά που κάνει είναι κάτι, και μάλιστα σημαντικά στο κλίμα μιζέριας που ζούμε.

Ο κ. Πρεβελάκης παρουσίασε τις γενικές γραμμές της πρότασής του, αφού απέκλεισε διαχρονικές προτάσεις που συζητήθηκαν από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο μέχρι σήμερα και συνέκλιναν σε μια μορφή Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης. Η Ευρώπη έχει μια πολιτική, εθνική και γεωγραφική πολυμορφία, που επηρεάζει τη μορφή της ενότητάς της.

Όπως και στην αρχαία Ελλάδα. Οι Έλληνες τότε αναγκαστικά συγκρότησαν την ύπαρξή τους στη βάση των πόλεων-κρατών, λόγω ανυπέρβλητων για την εποχή γεωγραφικών δυσκολιών. Η Ευρώπη διακρίνεται από μια πολυμορφία και μια «ανοικτότητα» που δεν επιτρέπουν τη συγκεντρωτική της λειτουργία, στη βάση ενός κέντρου που κατευθύνει τις Ηνωμένες Πολιτείες της. Σήμερα, μάλιστα, είναι δυσλειτουργικός, αν όχι ανύπαρκτος, και ο λεγόμενος γαλλογερμανικός άξονας.

Η Ευρώπη είναι μια γερμανική Ευρώπη. Δεν μπόρεσε να αποφύγει αυτό για το οποίο συγκροτήθηκε. Να διαμορφώσει μια ευρωπαϊκή Γερμανία, αντί να υποταχθεί στο Βερολίνο.

Ο Μακρόν, όταν ανέλαβε την εξουσία εξήγγειλε το ευρωπαϊκό του όραμα. Του το απαγόρευσε το Βερολίνο. Ο Σαρκοζί επιδίωξε να διαμορφώσει τη Μεσογειακή Ένωση. Αντέδρασε η Γερμανία. Η Γαλλία της το ανταποδίδει. Ο Γάλλος πρόεδρος υπονόμευσε την Πρωτοβουλία του Βερολίνου για τα Δυτικά Βαλκάνια, μη επιτρέποντας την υλοποίηση της γερμανικής πολιτικής. Ευτυχώς, διότι η γερμανική πολιτική στα Βαλκάνια, που βασίζεται στην ανάδειξη των μειονοτήτων και τον περαιτέρω κατακερματισμό, είναι επικίνδυνη για τους βαλκανικούς λαούς.

Ειρήσθω εν παρόδω, πως στην πρωτοβουλία αυτή συμμετέχει η Κροατία και η Σλοβενία, αλλά όχι η Ελλάδα. Ποια είναι, λοιπόν, η πρόταση Πρεβελάκη;

Χωρίς να ακυρωθούν οι υπάρχοντες θεσμοί, προτείνει μια ευρωπαϊκή δομή στη βάση των Ολυμπιακών Κύκλων. Περιφερειακή οργάνωση βασισμένη στη Θεωρία Δικτύων, με τη μορφή κύκλων. Κάθε χώρα θα μπορούσε να συμμετέχει σε περισσότερους του ενός κύκλους. Παραδείγματος χάρη, η Ελλάδα θα μπορούσε να ανήκει στον βαλκανικό και στο μεσογειακό κύκλο. Κάθε κύκλος θα έχει τα δικά του χαρακτηριστικά.

Τη δομή αυτή τη βρίσκει ως την πλέον ενδιαφέρουσα ο κ. Πρεβελάκης, αφού αναλύσει την οργάνωση των τριών μεγάλων χριστιανικών Εκκλησιών. Του Καθολικισμού, τον οποίο βρίσκει πολύ συγκεντρωτικό, του Προτεσταντισμού, τον οποίο βρίσκει πολύ χαλαρό και της Ορθοδοξίας, η οποία λειτουργεί με κάποιον πιο περίπλοκο και ενδιάμεσο τρόπο. Η Ορθόδοξη οργάνωση αποτέλεσε το οργανωτικό πρότυπο του κ. Πρεβελάκη.

Υπάρχει, όμως, κάποια συνεκτική ύλη της Ευρώπης; Τι την κάνει να λειτουργεί ενιαία; Αρκεί μόνο η οικονομία; Η Ευρώπη δεν έχει κοινή εθνική ταυτότητα. Μπορεί να δημιουργηθεί στο μέλλον μια ευρωπαϊκή εθνική αφήγηση, αλλά θα πάρει πολλά χρόνια και πάντα με την προϋπόθεση ότι η Ευρώπη θα λειτουργήσει ως κάτι ενιαίο. Μπορεί, όμως, να αναζητηθεί ένα κοινό πολιτιστικό υπόβαθρο.

Ο κ. Πρεβελάκης το εντοπίζει στον αρχαιοελληνικό πολιτισμό. Για τις βασικές ευρωπαϊκές επιλογές αυτό ισχύει. Αλλά, ως ρητή και ομολογημένη ευρωπαϊκή ταυτότητα, είναι αμφίβολο αν το αποδέχεται η σημερινή ευρωπαϊκή διανόηση, η οποία θεωρεί ευρωπαϊκή μήτρα το βασίλειο του Καρλομάγνου.

Και τις ανακαλύψεις σε δεύτερο στάδιο μετά το 1492, όταν οι Ευρωπαίοι στράφηκαν προς τον Ατλαντικό μετά την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης από τους Οθωμανούς. Ένα μέρος των Ευρωπαίων μάλιστα ετεροπροσδιορίζεται σε σχέση με το Βυζάντιο.

Η πρόταση Πρεβελάκη είναι πολύ ενδιαφέρουσα, αλλά χρειάζεται περαιτέρω επεξεργασία. Αυτό προϋποθέτει έναν επίμονο δημόσιο διάλογο, που δεν είναι σίγουρο πως οι ευρωπαϊκές κοινωνίες θέλουν να τον κάνουν. Οι αντιδράσεις τους στα ευρωπαϊκά συμβαίνοντα είναι αντανακλαστικές.

Αυτόν τον διάλογο και αυτήν την κινητικότητα θα μπορούσαν να συντηρήσουν οι νέοι ευρωβουλευτές. Αλλά πρέπει να γνωρίζουν τι θέλουν και τι μπορούν. Θα το γνωρίζουν αυτοί που θα εκλεγούν;

1...2,6652,6662,667...3,033 Σελίδα 2,666 από 3,033

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Το αυγό του φιδιού: ισλαμικό κόμμα στη Γαλλία!

Greece Urged to Protect Hellenic Trench from Seismic Blasts

ABOUT THE AUTHORS

FRANCINE KERSHAW

Από το βυθίσατε «Χώρα», παρακολουθήστε με ψυχραιμία το Μπαρμπαρός.*

ΑΠΟΣΤΡΑΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ

ΕΝΑΕΡΙΟΣ ΧΩΡΟΣ.

ΕΘΝΙΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ

Η Λανθασμένη Προσέγγιση περί “Μνήμης Θυμάτων του Πόντου”*

Σύντομη ιστορική αναδρομή

Τα επιπλέον αίτια των γενοκτονιών

Και τα αιτιατά

Απόδοση Ευθυνών

Ελλάδα του 21^ου αι.

Η επιχειρηματολογία της ΤΔ

Η πλαστογράφηση της Ελληνικής Ιστορίας

Κλείνοντας

Σημειώσεις

Η πολιτική ένωση της Ευρώπης είναι δυνατή;

Η Huawei στοχεύει νότια

Η «δολαριοποίηση» απειλεί τώρα την Τουρκία

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΙΚΑΝΟΤΗΤΑ

Οδεύουμε προς πολιτική πολυδιάσπαση της Ευρώπης

Αθανάσιος Χ. Παπανδρόπουλος[email protected] euro2day.gr

Οι μητέρες που δεν έγιναν

Επόμενος στόχος, η Ευρώπη

Οι Ολυμπιακοί Κύκλοι και η Ευρώπη

του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

ABOUT THE AUTHORS

ΑΠΟΣΤΡΑΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ

ΕΝΑΕΡΙΟΣ ΧΩΡΟΣ.

ΕΘΝΙΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ

Σύντομη ιστορική αναδρομή

Τα επιπλέον αίτια των γενοκτονιών

Και τα αιτιατά

Απόδοση Ευθυνών

Ελλάδα του 21ου αι.

Η επιχειρηματολογία της ΤΔ

Η πλαστογράφηση της Ελληνικής Ιστορίας

Κλείνοντας

Σημειώσεις

του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ

Ελλάδα του 21^ου αι.