Αρχική Blog Σελίδα 2665

WWF Greece Joins Drive to Stop Ionian Sea Drilling, Appeals to Tsipras

0

(Photo Facebook/ΣΩΣΤΕ ΤΗΝ ΗΠΕΙΡΟ – ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΞΟΡΥΞΗ ΥΔΡΟΓΟΝΑΝΘΡΑΚΩΝ)

ATHENS – With energy a new catalyst for potentially lucrative revenues, WWF Greece called on Prime Minister and Radical Left SYRIZA leader Alexis Tsipras not to proceed with planned hydrocarbon exploration in the Ionian Sea, a joint entreaty with 100 scientists.

The group includes scientific bodies and groups from around the world anxious over the effects of seismic blasts to look for oil and gas even as Cyprus is going full-steam ahead with drilling in its Exclusive Economic Zone (EEZ) and Turkey planning to join the hunt there.

In a press release, the environmental conservation group whose calls are generally ignored by the government said looking for energy reserves off Greece’s western coast would have a devastating effect on the country’s marine environment and marine life, even at the first phase of seismic survey, Kathimerini said in a report.

WWF Greece said that, based on its data, the blocks that have already been or will be granted to oil companies for drilling overlap with two regions in Greece identified as globally Important Marine Mammal Areas (IMMA): the Ionian Archipelago region (34 percent overlap) and the Hellenic Trench region (44 percent overlap).

“The Hellenic Trench is a key area for the future of several rare marine species, but also for the future of our country. Nevertheless, the Greek government is allowing anyone who so wishes, to proceed with underwater seismic surveys in the absence of effective controls,” said Dimitris Ibrahim, manager of the WWF Greece campaign.

“Any exploration or drilling activity on the open sea and in depths of thousands of  meters will deliver the final blow to the unique species living in the area, but also for the coastal communities and subsequently the national economy,” he added.

The Hellenic Trench, which extends from the Ionian islands to southern Crete, is an important ecosystem for several rare and particularly vulnerable species – such as fin whales, sperm whales, Cuvier’s beaked whales, the disappearing Mediterranean common dolphins, other dolphin species, sea turtles and Mediterranean monk seals – and is also invaluable to marine biologists studying the behavior of various marine animals.

The resolution text, which has been published online, is an initiative of WWF Greece supported by the Pelagos Cetacean Research Institute, the paper said.

In a long statement, the National Resources Defense Council said the seismic blasts that would be used to look for energy would drastically upset the marine life in the Hellenic Trench that is a continuous steep continental slope that turns into deep trenches, troughs, and basins further offshore. The deepest point in the Mediterranean Sea—Calypso Deep—is found within, plummeting to depths of more than five kilometers below surface.

The combination of deep water and complex seabed features make the Hellenic Trench a perfect habitat for deep-diving marine mammals, such as sperm whales and beaked whales. Fin whales, many species of dolphins, Mediterranean monk seals, and sea turtles, are also found within the waters of the Trench, the NRDC said.

The Hellenic Trench is the primary habitat for an endangered group of sperm whales found only in the Mediterranean Sea. It is estimated that only 250 sperm whales live in the entire eastern Mediterranean basin and the Hellenic Trench constitutes their only known breeding area, it added.

Seismic blasts to prospect for oil and gas are one of the loudest human-made noises in the ocean, second only to explosives. Seismic blasts occur every 10-12 seconds, 24 hours a day, for weeks or months at a time. For sperm whales and beaked whales that live in the Hellenic Trench, this would feel like a continuous series of bombs going off, it also added.

https://www.thenationalherald.com/244317/wwf-greece-joins-drive-to-stop-ionian-sea-drilling-appeals-to-tsipras/

Turkey-Cyprus Tensions Escalate With Naval Exercise

0

May 15, 2019 2:10 PM


FILE – Turkish Navy frigate Gaziantep escorts drilling vessel Fatih off the Mediterranean resort city of Antalya, Turkey, Oct. 30, 2018. 
In a move expected to ratchet up tensions, Turkey is holding a major naval exercise amidst an escalating row over energy exploration rights in Cyprus. The dispute is adding to existing tensions between Turkey and its Western allies.

“Our aim in military exercises is to show that the Turkish Armed Forces are extremely determined, committed and capable of ensuring the security, sovereignty, independence, maritime rights and benefits of Turkey,” Turkish Defense Minister Hulusi Akar said Sunday.

Involving more than 130 ships, the two-week long Operation Seawolf exercise is set to be Turkey’s largest, with much of the naval deployment close to Cyprus.

“We take all necessary measures to protect the rights and the law of our country in the Aegean, the Eastern Mediterranean, and Cyprus,” added Akar.

Ankara and the Greek Cypriot Administration are embroiled in a dispute over search rights for hydrocarbons in the waters surrounding the Mediterranean Island. Turkey insists it has the rights to search for natural gas reserves along with the Turkish Cypriot administration.

Greek Cypriots reject Turkey’s demands and insist theirs is the only internationally recognized administration. The Island has been divided since 1974 after a Turkish invasion to protect the Turkish Cypriot minority, following a Greek-inspired coup.

FILE - Flight deck of Turkish drilling vessel Fatih is pictured off the Mediterranean resort city of Antalya, Turkey, Oct. 30, 2018.
FILE – Flight deck of Turkish drilling vessel Fatih is pictured off the Mediterranean resort city of Antalya, Turkey, Oct. 30, 2018.

The energy dispute escalated this month, with Turkey sending its Fatih exploration ship to search for hydrocarbons, in waters designated by the Greek Cypriots as an Exclusive Economic Zone (EEZ).

“Cyprus might be tempted to send its ships to the Faith [ship] where it’s drilling, all options are open, I am afraid,” said political scientist Cengiz Aktar of Athens University.

Turkey’s increasingly robust stance is causing alarm among its Western allies.

“The United States is deeply concerned by Turkey’s announced intentions to begin offshore drilling operations in an area claimed by the Republic of Cyprus as its Exclusive Economic Zone,” said State Department spokesperson Morgan Ortagus.

FILE - A view of the Homer Ferrington gas drilling rig, operated by Noble Energy and drilling in an offshore block on concession from the Cypriot government, in the east Mediterranean.
FILE – A view of the Homer Ferrington gas drilling rig, operated by Noble Energy and drilling in an offshore block on concession from the Cypriot government, in the east Mediterranean.

“This step is highly provocative and risks raising tensions in the region,” he added. “We urge Turkish authorities to halt these operations and encourage all parties to act with restraint.”

“The EU stands united behind Cyprus and expects Turkey to respect the sovereign rights of EU member states,” EU Council President Donald Tusk reiterated on May 9.

Fredericka Mogherini EU foreign policy chief went further, accusing Turkey of an “Illegal act.”

“This is not just rhetoric because the EU considers this as an open attack on the sovereign rights of a member state,” said Aktar. “Top EU officials have said the EU is ready to retaliate with appropriate measures, which can be sanctions. This is serious, as this will hit even more the Turkish economy.”

Turkish foreign minister Mevlut Cavusolgu dismissed such warnings, announcing a second exploration ship may be sent to the contested Cypriot waters.

Former senior Turkish diplomat Aydin Selcen, suggests that beyond the harsh rhetoric, Turkey has a legitimate case and a compromise needs to be found.

“There are no realistic projects in that part of the Mediterranean without the coordination with Turkey,” he said. “Yet more and more we see that the U.S. coordinates Israel, Egypt, the Greek administration on Cyprus and Greece, apparently more pressure on Turkey.”

Washington has helped facilitate energy exploration and development cooperation between Israel, Egypt, the Cypriot government, and Greece. Turkey, which has strained relations with all the countries, has criticized such diplomatic moves.

Domestic politics

Turkish domestic politics could further exacerbate the dispute over Cyprus. Erdogan suffered a major political setback by losing the mayorship of Istanbul, Turkey’s largest city.

Ekrem Imamoglu, ousted Istanbul Mayor from the main opposition Republican People's Party (CHP), speaks during an interview with Reuters in Istanbul, Turkey, May 9, 2019.
Ekrem Imamoglu, ousted Istanbul Mayor from the main opposition Republican People’s Party (CHP), speaks during an interview with Reuters in Istanbul, Turkey, May 9, 2019.

A re-vote is scheduled for June 23rd after Turkey’s High Electoral Board controversially upheld Erdogan’s claims of voting irregularities.

“The government can resort to provocations ahead of the [June] vote inside, but also outside Turkey,” said Aktar. “Cyprus is definitely one of them, Syria is another along with ongoing tensions with Greece. Cyprus is the most concrete one as the Turkish vessel is now drilling openly in the EEZ in the south of the island, that is indeed quite dangerous

“It would be good for [Greek-Cypriot President Nikos] Anastasiades to remember 1974 and keep it fresh in his memory,” warned AKP spokesman Omer Celik in a news conference, referring to Turkey’s Cyprus invasion.

For Turkish nationalists, the Cyprus invasion is heralded as a great victory.

Erdogan too is stepping up the rhetoric.

“The legitimate rights of Turkey and the Northern Cypriot-Turks over energy resources in the eastern Mediterranean are not open to argument,” he said. “Our country is determined to defend its rights and those of Cypriot-Turks,” he said at an Istanbul NATO gathering this month.

“We expect NATO to respect Turkey’s rights in this process and support us in preventing tensions,” he added.

Erdogan is likely to be disappointed in his calls for support, with international criticism building against hid country. Analysts warn the dispute threatens to further isolate Turkey in the region.

Η Αεροναυτική διάσταση στις σχέσεις Ελλάδος-Τουρκίας

A word of advice to Alexis Tsipras on the Eastern Mediterranean

0

YAHYA BOSTAN@yahyabostan Published12.05.201922:53 Daily Sabah

Updated13.05.201900:06

Tensions are running high around Cyprus due to a dispute over energy resources. There is reportedly enough natural gas around the island to meet Turkey’s demand for 572 years and European need for nearly two centuries. Greece and the Greek Cypriots are on one side of the dispute, and Turkey finds itself on the opposite. The former camp lays claim to all energy resources in the area, whereas Ankara calls for an even distribution between Turkish and Greek Cypriots. Yet the situation is far more complex. Recently discovered energy resources in the Eastern Mediterranean seem to have piqued Washington’s interest. American companies like ExxonMobil have been looking for natural gas off Cyprus. To assist the Greek Cypriots, two U.S. senators introduced a bill urging Washington to ease an arms embargo on Cyprus and calling for 5 million euros ($5.62 million) in military aid.

The United States, which wants to benefit from Eastern Mediterranean gas and reduce the European Union’s dependence on Russia for energy, facilitated cooperation between Greece, Israel and the Greek Cypriots. U.S. Secretary of State Mike Pompeo met Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu as well as Greek and Greek Cypriot leaders, where the four countries agreed to support energy independence. Egypt also joined this partnership. All of those nations are on bad terms with Turkey, which makes the Turks think that there is an effort to keep Ankara away from the Eastern Mediterranean.

Greece and the Greek Cypriots are happy with Washington’s support. They both regard Turkey’s problems with the United States and preoccupation with counterterrorism efforts along the Syrian border as an opportunity to make headway in the Eastern Mediterranean. By keeping Turkey on the sidelines, they seek to control all of the region’s natural gas reserves.

From the Turkish perspective, this move amounts to a prelude to occupation. In March, Turkey identified all of its continental shelf and all seas with special economic zones as “the blue homeland.” The Turkish military carried out a major naval exercise with 103 warships in the Mediterranean, the Black Sea and the Aegean Sea. Turkey thus conveyed the message that it would defend its rights at all costs – even the use of force. At the same time, Turkey dispatched research and drilling vessels to the Eastern Mediterranean and started drilling in contested areas that the Greek Cypriots had previously designated their special economic zone. The Greek Cypriots responded by threatening to issue international warrants for the arrest of Turkish crew members.

For Turkey, that threat means absolutely nothing. Ankara’s position is crystal clear: It will do everything in its power to protect its rights in the Eastern Mediterranean.

Tensions in the Eastern Mediterranean are likely to further escalate. Before the situation spins out of control, Greek Prime Minister Alexis Tsipras would be wise to heed the following warnings:

First, Turkey’s relationship with the United States has deep roots. It is characterized by disagreements at times and shared interests at others. To alienate and possibly lose a powerful ally like Turkey is not a sustainable course of action for Washington. As such, Greece must refrain from preying on its neighbor’s current disputes with the United States. Otherwise, it could stand to lose down the road.

Second, even if Turkey-U.S. relations were to take a permanent turn for the worse, Greece could experience serious problems if it attempts to manage its relationship with Ankara by relying on a third party. Turkey won’t forfeit its vital interests in the Eastern Mediterranean regardless of its opponent(s). In 1974, Ankara deployed its troops to Cyprus despite U.S. President Lyndon Johnson’s 1964 letter, risking a U.S. embargo. Tsipras cannot serve his country’s interests by ganging up on Turkey with distant nations. If anything, he will anger Ankara and pay the price.

Finally, the Greek prime minister should bear in mind that his predecessors’ mistakes cost Athens half of Cyprus. If Greece keeps trying to sideline Turkey, it will destroy any hope of the island’s reunification.

To summarize: The best course of action for Greece is to address its problems with Turkey on the basis of compromise, peace and justice – as opposed to threats by third parties. Geography is destiny. Some day, when all third parties leave the region, Turkey and Greece will end up alone.

https://www.dailysabah.com/columns/yahya_bostan/2019/05/13/a-word-of-advice-to-alexis-tsipras-on-the-eastern-mediterranean

Η Αεροναυτική διάσταση στις σχέσεις Ελλάδος-Τουρκίας

0

Του Δημήτρη Τσαϊλά* Πέμπτη 16 Μαΐου 2019, 00:03 liberal.gr

Έχουμε διαβάσει περί ενδεχομένων θερμών επεισοδίων, περί χαμηλής εντάσεως κρίση, περί ολιγοημέρου πολέμου, και όλα αυτά χωρίς ανάλογη σοβαρή τεκμηρίωση, ακούμε μάλιστα επιθετικούς προσδιορισμούς για την κρίση, όπως σημειακή, που αποδίδονται ελαφρά τη καρδία. Επίσης διαβάζουμε πολλά άλλα περισπούδαστα σενάρια περί αμοιβαίας κατανόησης και ειρηνικού διαλόγου στο πλαίσιο του Διεθνούς Δικαίου και για Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης, που δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να υπνωτίζουν το λαό και να τελεί όλο το σύστημα αποτροπής εν υπνώσει.

Η Τουρκία επιμένει ότι θα προβεί σε υλοποίηση της απειλής της για πόλεμο με την Ελλάδα, όπου το αντικείμενο πέραν των αμφισβητήσεων των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων είναι και η καταπάτηση της εθνικής μας κυριαρχίας, εφόσον αμφισβητεί και την κυριαρχία σε ένα πλήθος ελληνικών νήσων, με σκοπό να ελέγξει τους θαλασσίους διαδρόμους. Άρα δεν έχουμε καμία πραγματική διαφορά μεταξύ του περιορισμένου και του ολοκληρωτικού πολέμου. Η διαχωριστική γραμμή μεταξύ τους, για τη δική μας κατάσταση, είναι σε κάθε περίπτωση από αχνή έως αδιευκρίνιστη και δεν αποδίδει κανένα νόημα. Πρόκειται για μια διαφορά δυναμικού στη χρήση των στρατιωτικών μέσων και όχι κάποιου είδους ονομασίας κρούσεως ή κρίσεως.

Στην περίπτωση ενός θερμού επεισοδίου μεταξύ Ελλάδος-Τουρκίας, θα είναι προς όφελος της τουρκικής πλευράς να επιδιώξει την κλιμάκωση το συντομότερο δυνατόν, προκειμένου να τερματίσει την κατάσταση της διαφοράς, εφόσον θεωρεί ότι διαθέτει υπέρτερες δυνάμεις. Αντίθετα, η ελληνική πλευρά θα επιδιώξει, κατά κανόνα, να αποφύγει ή να αναβάλει μια απόφαση κρούσης με την ελπίδα ότι θα είναι σε θέση με περιορισμένες επιχειρήσεις ή την ανάπτυξη μιας νέας δύναμης (είτε εθνικής ή συμμαχικής), να μετατρέψει την ισορροπία υπέρ της. Αυτή ήταν η γραμμή που η Ελλάδα έχει υιοθετήσει τα τελευταία χρόνια, μια τέτοια υπέρβαση όμως, μπορεί να αποθαρρύνει το στόλο της. Η ιστορική εμπειρία, μας έχει οδηγήσει στο συμπέρασμα ότι η αποδυνάμωση της άμυνας στη θάλασσα είναι ένα άκαμπτο κακό. Ένα τέτοιο συμπέρασμα είναι ξένο στις θεμελιώδεις αρχές του πολέμου για ναυτικά κράτη. Είναι αδράνεια όταν γίνεται χρήση μιας στάσης αναμονής, διότι αφ’ εαυτής δεν μπορεί να οδηγήσει σε τελική επιτυχία και επειδή, χρησιμοποιείται καθ’ υπερβολή, φοβάμαι ότι θα καταλήξει σε περεταίρω αποδυνάμωση και απώλεια θέλησης να επιτεθούμε. Αυτή η εσφαλμένη αντίληψη φαίνεται ότι έχει προκύψει από την επιμονή στα μειονεκτήματα της χώρα μας να προετοιμάσουμε από τον καιρό της ειρήνης επαρκή ναυτική ισχύ για να δικαιολογήσουμε το δόγμα «δεν διεκδικούμε τίποτα». Είναι καιρός να επανακαθορίσουμε τώρα τις θεμελιώδεις αρχές που αποτελούν τη βάση της ιδέας του θαλασσίου ελέγχου, απαιτείται εθνική συνοχή και συναίνεση για να σχεδιάσουμε τον τρόπο με τον οποίο θα επιχειρήσει ο στόλος μας, προκειμένου να καταγάγουμε νίκη.

Εξετάζοντας λοιπόν το αντικείμενο του αεροναυτικού πολέμου θα πούμε ότι είναι άμεσα ή έμμεσα είτε η εξασφάλιση του θαλασσίου ελέγχου είτε η παρεμπόδιση του εχθρού από την απόκτησή του. Απαιτείται να αποκλειστεί μια συνήθης απλοϊκή σκέψη, η οποία είναι μια από τις συχνότερες πηγές σφάλματος. Αυτό το λάθος είναι η πολύ γενική υπόθεση, ότι εάν ένας μαχητής χάσει τον θαλάσσιο έλεγχο περνάει αμέσως στον αντίπαλο. Μια σύντομη μελέτη της ναυτικής ιστορίας αρκεί για να αποκαλύψει κάποιος την ρωγμή μιας τέτοιας παραδοχής. Μας λέει ότι η πιο κοινή κατάσταση στον αεροναυτικό πόλεμο είναι ότι καμία πλευρά δεν αποκτά τον απόλυτο έλεγχο, σε ολόκληρο το θαλάσσιο πεδίο και για πάντα. Ο απλός ισχυρισμός, που κανείς δεν αρνείται, στο αντικείμενο του αεροναυτικού πολέμου είναι ότι η απόκτηση του θαλασσίου ελέγχου που σηματοδοτεί την πραγματικότητα είναι συνήθως μια αμφισβητούμενη πράξη.

Αυτή η αλήθεια είναι τόσο προφανής που δεν θα άξιζε να την αναφέρουμε αν δεν υπήρχε η συνεχής επανάληψη φράσεων όπως: “Αν η Τουρκία χάσει τον έλεγχο της θάλασσας, θα χαθεί μαζί του” ή “Όταν αρχίσει η εξάντληση των υποθαλασσίων πόρων της Μεσογείου θα επικρατήσει ειρήνη, λόγω συμφερόντων“. Η πλάνη της ιδέας είναι ότι αγνοούμε την ισχύ της στρατηγικής άμυνας. Σε αυτή την πλάνη έπεσε ο ελληνισμός και μετά τις νικηφόρες ναυμαχίες της Έλλης και Λήμνου το 1912-1913, όπου το Πολεμικό μας Ναυτικό κυριαρχούσε στο Αιγαίο και διατηρούσε το θαλάσσιο έλεγχο, στη συνέχεια αναγκαστήκαμε να υποστούμε την μεγαλύτερη ήττα το 1922. Και όχι μόνο αυτή η υπόθεση είναι μια άρνηση της θεωρίας πολέμου, αλλά είναι μια άρνηση τόσο της πρακτικής εμπειρίας όσο και της εκφρασμένης γνώμης των μεγαλύτερων θεωρητικών του πολέμου. Εμείς οι ίδιοι έχουμε χρησιμοποιήσει την αμυντική στρατηγική στη θάλασσα με επιτυχία, όπως κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.
Για αυτό πιστεύω ότι η μόνη ασφαλής μέθοδος είναι να διερευνήσουμε τι μπορούμε να εξασφαλίσουμε για τον εαυτό μας και τι μπορούμε να αρνηθούμε στον εχθρό με τον θαλάσσιο έλεγχο. Ο θαλάσσιος έλεγχος δεν σημαίνει τίποτα άλλο παρά τον έλεγχο των θαλάσσιων επικοινωνιών, είτε για εμπορικούς είτε για στρατιωτικούς σκοπούς, κάτι που θα μας απασχολεί συνεχώς στο εγγύς και απώτερο μέλλον. Το αντικείμενο του αεροναυτικού πολέμου είναι ο έλεγχος των επικοινωνιών-συγκοινωνιών και όχι, όπως στον κατά ξηρά πόλεμο, η κατάκτηση της επικράτειας του αντιπάλου. Η διαφορά είναι θεμελιώδης.

Η ναυτική στρατηγική, γράφει ο Corbett, αφορά τη διατήρηση και την ενίσχυση της «εθνικής ζωής» των ναυτικών κρατών. Κυρίως της οικονομικής τους ζωής. Σύμφωνα με τον Mahan δίδεται μια μεγαλειώδης άποψη της ισχύος της θάλασσας, ενώ ταυτόχρονα ψάχνει βαθύτερα σε αυτό που μπορεί να κάνει μια κοινωνία κατάλληλη για να εξωτερικευτεί με μέσον την θάλασσα. Μεταφορικά, εννοούν ότι το Πολεμικό Ναυτικό, υπάρχει για να προστατεύει την αλυσίδα εφοδιασμού και των θαλάσσιων μεταφορών για εγχώρια προϊόντα, για μεταφορά ενέργειας, για εισαγωγές από το εξωτερικό, τα κυριαρχικά μας δικαιώματα και την εθνική κυριαρχία μας. Οπότε η ελληνική κυβέρνηση χρειάζεται την ελεύθερη ναυτική πρόσβαση για να διευκολύνει τη διπλωματική πρόσβαση και χρειάζεται τη διπλωματική πρόσβαση για να διευκολύνει την εμπορική πρόσβαση. Δηλαδή η ελευθέρια μετακινήσεων είναι ο βασιλιάς και το Πολεμικό Ναυτικό είναι ο φύλακας του.

Επομένως, διαπιστώνουμε ότι στον αεροναυτικό πόλεμο, πρέπει να μπορούμε να επικεντρώσουμε τις προσπάθειές μας στην καταστροφή των ενόπλων δυνάμεων του εχθρού μας ως άμεσου μέσου για την αποτροπή του. Θα ήταν ανόητο να παραμείνουμε με τα χέρια μας δεμένα όταν προκύψουν ευκαιρίες, διότι αυτόματα, θα υπονομεύσουμε την οικονομική μας θέση, από την οποία εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό η συνεχής ισχύς των εν λόγω ενόπλων δυνάμεων. Έτσι, η απαγόρευση του θαλάσσιου ελέγχου στον εχθρό μας πρέπει να μας χαρακτηρίζει διότι είναι κατά κάποιο τρόπο πρωτογενής πράξη για την επιβίωση του έθνους.

Διάγουμε μια ειρηνική περίοδο, αλλά δαπανούμε τεράστια ποσά για τον αμυντικό προϋπολογισμό μας. Το αντιφατικό είναι ότι παρ’ όλες τις δαπάνες αυτό που δεν έχουμε είναι ένας προϋπολογισμός σύμφωνα με την απειλή που αντιμετωπίζουμε στον φυσικό μας χώρο για τη δομή δυνάμεων της ναυτικής και της αεροπορικής ισχύος μας που απαιτείται για μια αξιόπιστη αποτροπή. Επίσης, είμαστε αναγκασμένοι να διατηρούμε ενεργές τις στρατιωτικές δυνάμεις εδάφους προσανατολισμένες, αντίστοιχα με την απειλή που δεχόμαστε τόσο στην ηπειρωτική, όσο και στη νησιωτική Ελλάδα.

Κάποιοι υποστηρίζουν ότι για να φτάσουμε το Πολεμικό Ναυτικό και την Πολεμική Αεροπορία μας, στην ισχύ που απαιτείται, πρέπει απλά να ζητήσουμε περισσότερα χρήματα για τον αμυντικό προϋπολογισμό, ώστε να αυξηθεί και το κομμάτι της πίτας. Αυτό όμως δεν είναι ρεαλιστικό. Δεν θα υπάρξει υποστήριξη για να δαπανήσουμε περισσότερα χρήματα για την άμυνα. Ιδιαίτερα σε μια περίοδο απίστευτης ισχνής οικονομίας όπου τα κρατικά έσοδα υποχωρούν, και συνολικά το έθνος μας δαπανά εκατομμύρια ευρώ περισσότερα από ότι έχει διαθέσιμα, προξενώντας χρέη στις μελλοντικές γενιές ακόμα και τις αγέννητες.

Επομένως τα πράγματα είναι δύσκολα, διότι πρέπει να ορίσουμε τις συνθήκες για να αποκτήσουμε τους πόρους που θα χρειαστούμε για την ενίσχυση της αεροναυτικής μας ισχύος. Για να γίνει αυτό, χρειαζόμαστε ο ελληνισμός στο σύνολό του να καταλάβει γιατί χρειάζεται ισχυρές αεροναυτικές δυνάμεις με σκοπό να μεταδώσουμε την υποστήριξή μας και τις επιθυμίες μας σε όλους τους εμπλεκομένους και τα κέντρα λήψεως αποφάσεων.

Σε αυτά λοιπόν τα συμπεράσματα φθάνω στην προσπάθειά μου να αναλύσω την ιδέα του θαλασσίου ελέγχου και να προσδώσω την ακρίβεια για τον έλεγχο των θαλασσίων διαδρόμων. Η συγκεκριμένη αξία τους θα παρουσιαστεί όταν θα αναγκαστούμε να αντιμετωπίσουμε τις διάφορες μορφές που μπορεί να πάρουν οι αεροναυτικές επιχειρήσεις, όπως η αναζήτηση του στόλου του εχθρού, ο αποκλεισμός, η επίθεση, η υπεράσπιση του εμπορίου και των υδρογονανθράκων και η διασφάλιση συνδυασμένων αποστολών.

*Ο κ. Δημήτρης Τσαϊλάς είναι Υποναύαρχος ε.α., ΠΝ.

https://www.liberal.gr/diplomacy/i-aeronautiki-diastasi-stis-scheseis-ellados-tourkias/251882#.XNzZdtmbgfM.gmail

Η Τουρκία περιμένει την επόμενη ευκαιρία της

2
ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ “Καθημερινή”

Η σημερινή και η επόμενη κυβέρνηση θα κληθούν να χειρισθούν τις ελληνοτουρκικές σχέσεις στην κρισιμότερη φάση τους από το 1974. Αυτό που εξελίσσεται μπροστά στα μάτια μας είναι μια συστηματική στρατηγική αμφισβήτησης του στάτους κβο στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο από την πλευρά της Αγκυρας. Ολα δείχνουν ότι θα φτάσει στο αποκορύφωμά της το φθινόπωρο.

Η Τουρκία περιμένει πάντοτε την κατάλληλη ευκαιρία για να προωθήσει τις διεκδικήσεις της. Το 1955 υπήρχε κενό εξουσίας στην Αθήνα και η Ελλάδα είχε μπει σε τροχιά σύγκρουσης με τη Μεγάλη Βρετανία. Το 1964, η Αγκυρα επιχείρησε να εκμεταλλευθεί μια ρευστή πολιτική συγκυρία στην Ελλάδα, αλλά τη σταμάτησαν οι ΗΠΑ. Το 1967 αξιοποίησαν την απομόνωση και την απειρία της χούντας και κέρδισαν την απόσυρση της μεραρχίας από την Κύπρο. Το 1974 είχαν την τέλεια ευκαιρία και την άδραξαν. Το 1996 έθεσαν ανοικτά θέμα γκρίζων ζωνών έχοντας απέναντί τους μια νέα κυβέρνηση, που δεν ήλεγχε τίποτα και ήταν βαθύτατα διχασμένη.

Οι Τούρκοι έχουν υπομονή. Κτίζουν τα επιχειρήματά τους και τις διεκδικήσεις τους, περιμένοντας την επόμενη ευκαιρία. Στόχος, να συρθεί υπό δυσμενείς συνθήκες η Ελλάδα στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.

Η Αγκυρα είναι πιθανό, έως και πολύ πιθανό, να επιχειρήσει να προκαλέσει μια κρίση και μέσα από αυτή να εκβιάσει τη διαπραγμάτευση εφ’ όλης της ύλης. Βλέπει τη ρευστότητα και την πολιτική αδυναμία της κυβέρνησης. Ο διεθνής περίγυρος είναι και αυτός θολός και ασαφής. Η στρατιωτική ασυμμετρία σε ορισμένους τομείς είναι ανησυχητική. Το θετικό είναι ότι η Ελλάδα, όπως και η Κύπρος, έχει ισχυρούς συμμάχους. Το πόσο στέρεοι, όμως, και αποτελεσματικοί θα είναι σε μια κρίση, θα φανεί στην πράξη.

Το μόνο καλό είναι ότι έως τώρα λειτουργούν κανάλια επικοινωνίας μεταξύ κυβέρνησης και αξιωματικής αντιπολίτευσης, η οποία κρατάει πολύ υπεύθυνη στάση για το θέμα, με αποτέλεσμα οι ελληνοτουρκικές σχέσεις να μην έχουν εμπλακεί, προς το παρόν, στο άγριο πολιτικό φουτμπόλ.

Ανενόχλητη η κατοχική δύναμη, έριξε άγκυρα στην κυπριακή ΑΟΖ: Οι επόμενες κινήσεις…

0

Του ΚΩΣΤΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ

Πλοίο του τουρκικού πολεμικού ναυτικού. Φωτογραφία υπουργείο Άμυνας

MAY 15, 2019

Η νέα εισβολή της Άγκυρας στη θαλάσσια περιοχή της Κύπρου, δυτικά του νησιού, αποτελεί μια ακόμη κίνηση επιβολής τετελεσμένων αλλά και επέκταση της κατοχής. Είναι προφανές πως αυτή η ενέργεια συνιστά την μετατροπή των απειλών και τους υψηλούς τόνους της επιθετικής ρητορικής στην πράξη. Ήταν μια αναμενόμενη προδιαγεγραμμένη κίνηση, που υποβάθμιζαν όλη αυτή την περίοδο οι ασκούντες πολιτική στη βάση ψευδαισθήσεων σε Αθήνα και Λευκωσία.

Είναι προφανές πως η Άγκυρα δεν θέλει να χάσει το τρένο της ενέργειας στην Ανατολική Μεσόγειο και επιδιώκει να επιβάλλει διά της ισχύος την εμπλοκή της. Κινείται ουσιαστικά σε δυο άξονες: Να αποτρέψει, να ματαιώσει, εν πολλοίς, το ενεργειακό πρόγραμμα της Κυπριακής Δημοκρατίας. Να αποτελέσει μέρος της ενεργειακής εξίσωσης στην Ανατολική Μεσόγειο με δικές τις γεωτρήσεις.

Βαθμηδόν η Άγκυρα αποκτά δικά της γεωτρύπανα και εξοπλισμό, γεγονός που επιβεβαιώνει πως η παρέμβαση της, η νέα εισβολή στην Κύπρο, έγινε για να εδραιωθεί και όχι για εκφοβισμό με στόχο να αποσπάσει οφέλη. Τα όποια οφέλη θα τα εξασφαλίσει διά της επιβολής και της στρατιωτικής ισχύος γνωρίζοντας προφανώς πως Ελλάδα και Κύπρο δεν έχουν τη δυνατότητα να αντιδράσουν ενώ οι «στρατηγικοί εταίροι» μας περιορίζονται σε φραστική στήριξη.

Η Τουρκία θεωρεί πως η Κυπριακή Δημοκρατία, την οποία δεν αναγνωρίζει, την αποκαλεί «εκλιπούσα», δεν δικαιούται να συνάπτει συμφωνίες με τρίτους, χώρες και εταιρείες. Η Άγκυρα έχει επιλέξει την περιοχή δυτικά της Κύπρου που δεν είναι οριοθετημένη και πολλές φορές έχει υποστηρίξει πως είναι τα δικά της θαλάσσια όρια, τα οποία φθάνουν μέχρι και την αιγυπτιακή ΑΟΖ.

Σημειώνεται συναφώς ότι έχει προβάλλει τον ισχυρισμό της αυτό με έγγραφα που κατέθεσε προ πολλού σε Ηνωμένα Έθνη και Ευρωπαϊκή Ένωση. Επέλεξε, συνεπώς,  να κάνει αρχικά γεωτρήσεις σε μια περιοχή, που δεν υπάρχουν αδειοδοτημένα θαλασσοτεμάχια. Επέλεξε να κάνει την πρώτη γεώτρηση δυτικά της Κύπρου, χωρίς να αποκλείεται να προχωρήσει σε ανάλογες κινήσεις και νοτίως του νησιού. Αυτό, άλλωστε, το ανακοίνωσε διά  επιστολών (τόσο η ίδια η Άγκυρα όσο και το ψευδοκράτος) προς τα Ηνωμένα Έθνη.

Σε σχέση με την περιοχή δυτικά της Κύπρου, η Λευκωσία εδώ και δεκαετίες ζητά από την Αθήνα να οριοθετήσουν ΑΟΖ. Η Ελλάδα διαχρονικά αποφεύγει να κάνει τούτο επειδή φοβάται την αντίδραση της Άγκυρας. Κάτω από την πίεση των εξελίξεων, η Κυπριακή Δημοκρατία προχώρησε και κατέθεσε, στις 4 Μάιου, στα Ηνωμένα Έθνη, τις γεωγραφικές συντεταγμένες των ορίων της ΑΟΖ και της υφαλοκρηπίδας της, στη βάση της μέσης γραμμής, μεταξύ της Κυπριακής Δημοκρατίας και της Τουρκίας. Από τον περασμένο Οκτώβριο, ο υπουργός Εξωτερικών, Νίκος Χριστοδουλίδης, είχε απευθύνει πρόσκληση προς την Τουρκία με αφορμή την αποστολή τότε του τουρκικού σεισμογραφικού σκάφους «Μπαρμπαρός» για συζήτηση «για τον καθορισμό των θαλάσσιων μας ζωνών, στη βάση του διεθνούς δικαίου». Αυτή η πρόσκληση δεν γίνεται αποδεκτή από την Τουρκία.

Ποια τα επόμενα βήματα

Η Λευκωσία εδώ και καιρό είχε επεξεργασθεί σειρά μέτρων αντίδρασης, επικεντρώνοντας την προσοχή της προς την Ε.Ε. Στο άτυπο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, το οποίο συνήλθε την περασμένη Πέμπτη στο Σιμπίου της Ρουμανίας, η Λευκωσία εξασφάλισε στήριξη και έχει ανακοινωθεί πως η Ε.Ε. θα παρακολουθεί τις εξελίξεις και θα επανέλθει. Είτε στο έκτακτο Συμβούλιο της Ε.Ε. στις 28 Μαίου είτε αυτό του Ιουνίου. Τίποτε συγκεκριμένο, που θα μπορούσε να λειτουργήσει αποτρεπτικά για την Τουρκία.

Βέβαια η Κύπρος, αν και κράτος-μέλος, δεν κατάφερε να ξυπνήσει αμέσως τα αντανακλαστικά της Ένωσης, η οποία κινήθηκε με απίστευτη ταχύτητα όταν επέβαλε κυρώσεις στη Ρωσία για την Ουκρανία. Η τουρκική επιθετικότητα δεν αντιμετωπίστηκε με την ίδια ταχύτητα που επέδειξαν στην Ε.Ε. για τα διαδραματιζόμενα στη Βενεζουέλα! Θα φανεί στη συνέχεια κατά πόσο η Ένωση θα προχωρήσει σε κυρώσεις κατά της Τουρκίας ή θα ζητήσει από τους εμπλεκόμενους να βρουν μια φόρμουλα συμβιβασμού….

Το εσωτερικό μέτωπο

Το κομματικό σύστημα ασχολείται περισσότερο με τις επικείμενες ευρωεκλογές. Γι αυτό και σε μεγάλο βαθμό αντιμετωπίζεται υποβαθμισμένα η τουρκική προέλαση. Το ΑΚΕΛ, το οποίο συμπορεύθηκε για χρόνια με τον Νίκο Αναστασιάδη στο Κυπριακό, επιχειρεί με δημόσιες δηλώσεις αξιωματούχων του να φορτώσει στους χειρισμούς του Κύπριου Προέδρου τις προκλήσεις της Τουρκίας.

Επένδυση στους τρίτους

Είναι σαφές πως  αυτής της εμβέλειας στρατηγικό άνοιγμα προϋποθέτει έναν ολοκληρωμένο σχεδιασμό υλοποίησης αλλά και αποτροπής τουρκικών ενεργειών. Αυτό δεν έγινε ποτέ από τη Λευκωσία καθώς θεωρούσε- αφελώς- πως θα στήριζαν το εγχείρημα οι τρίτοι. Ότι οι κυβερνήσεις, οι εταιρείες των οποίων δραστηριοποιούνται στην κυπριακή ΑΟΖ θα όρθωναν ασπίδα προστασίας σε τουρκικές επιθέσεις. Ξεκίνησε ένας σχεδιασμός για διαμόρφωση και προώθηση ενεργειακού προγράμματος, αφήνοντας στους τρίτους, τους υπόλοιπους εμπλεκόμενους, την τύχη του. Αυτό το βρίσκει μπροστά της Λευκωσία. Αυτό το βρίσκει μπροστά της η κυβέρνηση Αναστασιάδη, η οποία επένδυσε πολύ περισσότερο από ότι έπρεπε στους «στρατηγικούς της εταίρους», στις ΗΠΑ, το Ισραήλ κλπ.

Πηγή: Ανενόχλητη η κατοχική δύναμη, έριξε άγκυρα στην κυπριακή ΑΟΖ: Οι επόμενες κινήσεις… https://hellasjournal.com/2019/05/anenochliti-mechri-stigmis-i-toyrkia-erixe-agkyra-stin-kypriaki-aoz-oi-epomenes-kiniseis/

Η επιστροφή της Ιντλίμπ υπό συριακό έλεγχο δεν είναι μάλλον για αύριο

0

Elijah J. Magnier :  @ ejmalrai

Τα αποτελέσματα της 12ης συνεδρίασης της διαδικασίας της Αστανά που πραγματοποιήθηκε στοNour Sultan στο Καζακστάν ήταν γενικά θετικά για τις ενδιαφερόμενες χώρες. Ωστόσο, σημειώθηκε μικρή πρόοδος όσον αφορά την επιστροφή της πόλης Ιντλίμπ στη βόρεια Συρία, στον έλεγχο της κυβέρνησης της Δαμασκού.

Η Συνταγματική Επιτροπή (οι διάφοροι συμμετέχοντες στην διαδικασία της Αστανά) αντάλλασσε πολλά σχετικά με την εξουσία και τα συνταγματικά δικαιώματα του Προέδρου, ιδίως όσον αφορά την εξουσία λήψης αποφάσεων και τον έλεγχό του επάνω στις υπηρεσίες πληροφοριών και υπηρεσιών ασφαλείας.

Εντούτις, η Ιντλίμπ θα περιμένει την επανεξισορρόπηση των δυνάμεων μεταξύ των βασικών παραγόντων στη Μέση Ανατολή – και ειδικότερα την πραγματική αλλά αργή επιθέρμανση των σχέσεων μεταξύ Δαμασκού και Άγκυρας.

Είναι πράγματι πολύ απίθανο ότι η Ρωσία και ο συριακός στρατός θα συμμετάσχουν σε μια σημαντική μάχη για την ανάκτηση της Ιντλίμπ τον επόμενο μήνα, παρόλο που η ρωσική Πολεμική Αεροπορία επιτίθεται αυτή τη στιγμή στην πρώτη. γραμμή υπεράσπισης των τζιχαντιστών κατά μήκος της γραμμής οριοθέτησης και δημιουργεί ένα ευρύτερο πλαίσιο ασφάλειας για την αποφυγή οποιουδήποτε βομβαρδισμού της στρατιωτικής βάσης της στο Hmeymeem.

Τρεις από τους βασικούς παράγοντες στο Λεβάντε, Μόσχα, Τεχεράνη και η Δαμασκός, κατανοούν τη σημασία, βραχυπρόθεσμα και μεσοπρόθεσμα, του ρόλου της Τουρκίας. Μάλιστα, ο πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν βρίσκεται στη μέση των δύο υπερδυνάμεων (Ρωσίας και Ηνωμένων Πολιτειών) που αντιτίθενται στην Μέση Ανατολή, αμφότερες με  δυνάμεις στο έδαφος της Συρίας.
Θα αναγκαστεί να επιλέξει μεταξύ αφενός των επιχειρηματικών οφελών αντιθέτοντας στο αμερικανικό στρατόπεδο, και αφετέρου της θέσης του μέλους του ΝΑΤΟ και των σχέσεων του με τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Ο πρόεδρος Ερντογάν γνωρίζει ότι η ένταξη του στο ρωσικό στρατόπεδο θα του χάρισε την εχθρότητα των Ηνωμένων Πολιτειών. Ωστόσο, γνωρίζει επίσης ότι η Ρωσία και το Ιράν έχουν γίνει αξιόπιστες δυνάμεις μακροπρόθεσμα, πλήρως παρούσες στη Συρία και ικανές να τονώσουν τη τουρκική οικονομία πολύ καλύτερα από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Όλα αυτά εξυπηρετούν επίσης τα μακροπρόθεσμα συμφέροντα του προέδρου Μπασάρ αλ Άσαντ και της Συρίας, οπότε θα επαναληφθεί αργά ή γρήγορα ένας φιλικός διάλογος μεταξύ Άγκυρας και Δαμασκού.

Οι συγκρούσεις στη Μέση Ανατολή είναι περίπλοκες και διαπλεκόμενες, αλλά η πρόχειρη πολιτική της κυβέρνησης των ΗΠΑ προς τη Συρία, δεν επιτρέπει, δυστυχώς, τα άλλα μέρη να οργανωθούν και ακόμη λιγότερο να προβλέψουν το επόμενο βήμα και ποια κατεύθυνση θα πάρει ο πρόεδρος Τραμπ.

Οι Αμερικανοί αξιωματούχοι αναγνωρίζουν ότι η Ιντλίμπ είναι υπό τον έλεγχο της Αλ-Κάιντα, αλλά, παραδόξως, επιμένουν να αποτρέψουν την ελίτ του συριακού στρατού και τους συμμάχους της – που έχουν αναπτυχθεί γύρω από την πόλη και τις γύρω περιοχές της – να επανακτήσουν την περιοχή και να εξαλείψουν τους τζιχαντιστές.

Ο πρόεδρος Τραμπ κάνει το αντίθετο, για άλλη μια φορά, απ’ αυτό που σχεδίαζε να κάνει στη Συρία (όπως και για πολλά άλλα πολιτικά ζητήματα), όταν την χαρακτήρισε «χώρα άμμου και θανάτου». Έχει επανειλημμένα εκφράσει την επιθυμία του να αποσύρει τις δυνάμεις του από το Λεβάντε. Αλλά έχει αλλάξει γνώμη και έχει κρατήσει εκατοντάδες στρατιώτες στη Συρία χωρίς χρονοδιάγραμμα απόσυρσης – και δεν θέλει ο συριακός στρατός να απελευθερώσει το βόρειο τμήμα της χώρας, ακόμα και το κομμάτι ελεγχόμενο από τους τζιχαντιστές.

Οι συριακές δυνάμεις γύρω από την Ιντλίμπ περιορίζουν τις δραστηριότητές τους στην υπεράσπιση των προηγουμένως απελευθερωμένων περιοχών. Έχουν  τακτικά απώλειες (200 στρατιώτες και αξιωματικοί σκοτώθηκαν μετά τη ρωσοτουρκική συμφωνία) λόγω επιδρομών της Αλ Κάιντα και σποραδικών βομβιστικών επιθέσεων στο Χαλέπι.

Οι ρωσικές και συριακές δυνάμεις ανταπέδωσαν με εκτεταμένους βομβαρδισμούς των περιοχών που ελέγχονται από τους τζιχαντιστές μετά από κάθε παραβίαση της γραμμής χωρισμού (ρουκέτες εκτοξεύτηκαν προς τη ρωσική στρατιωτική βάση Hmeymeem και κατά συριακών ηλεκτρικών υποδομών στην ακτή).
Πολλά χωριά και μια στρατηγική θέση (Qal’at al-Madiq) έχουν απελευθερωθεί από το συριακό στρατό τις τελευταίες ημέρες.

Οι τζιχαντιστές της Αλ Κάιντα και οι μαχητές του Τουρκμενιστάν δεν ενοχλούνται από τις τουρκικές δυνάμεις που αναπτύσσονται στην περιοχή.
Δεν τους υποχρεώνουν να σέβονται αυτό που υποτίθεται ότι είναι η τουρκορωσική “γραμμή οριοθέτησης” κατά μήκος της ζώνης αποκλιμάκωσης 1 που δημιουργήθηκε πέρυσι.
Αντιμέτωπα με τη συντριπτική δύναμη των τζιχαντιστών, τα στρατεύματα της Άγκυρας που αναπτύχθηκαν στην περιοχή δεν μπόρεσαν να αντιταχθούν στις παραβιάσεις κατά του στρατοπέδου τους.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο πρόεδρος Ερντογάν θεωρείται ανίκανος να ελέγξει την Αλ Κάιντα.
Οι άλλες χώρες απέρριψαν την πρόταση της Τουρκίας να αλλάξει το όνομά της και να ενσωματωθεί σε άλλες “ομάδες ανταρτών”.

Η αποτυχία αυτή θέτει τον Ερντογάν σε δυσάρεστη θέση, στο μέτρο που δεν είναι σε θέση να εκπληρώσει τις δεσμεύσεις του βάσει της συμφωνίας που υπογράφηκε με τη Ρωσία και δεν κατάφερε να ελέγξει την Ιντλίμπ.

Σε όλη τη διάρκεια του πολέμου στη Συρία, η Τουρκία συμμετείχε ενεργά στην αποσταθεροποίηση της χώρας. Ο Ερντογάν διευκόλυνε την άφιξη χιλιάδων αλλοδαπών που δημιούργησαν τις ξένες μαχητικές μονάδες του Ντάες. Επίσης διευκόλυνε την υλικοτεχνική υποστήριξη της τρομοκρατικής ομάδας, τη μεταφορά κλαπέντων πετρελαιοειδών και τη τροφοδοσία της τρομοκρατικής ομάδας. Περαιτέρω, η Τουρκία βοήθησε την Αλ Κάιντα να αρπάξει την Ιντλίμπ από τον έλεγχο του συριακού στρατού. Η Τουρκία συντονίστηκε έξυπνα με αυτούς τους τζιχαντιστές για να ανακαταλάβουν την Κεσέμπ και να εισέλθουν στη Μεσόγειο, στη παραλία της Λατάκιας, προτού διωχθούν από τη Λατάκια αλλά όχι από την Ιντλίμπ και τα περίχωρά της. Ο πρόεδρος Ερντογάν υποστηρίζεται από πολλές συριακές ομάδες που σταθμεύουν στην Αφρίνη και στην επαρχία της Αλ-Χασάκα.

Πρέπει να τους ικανοποιήσει βρίσκοντας έναν τρόπο να ενσωματώσει τους ηγέτες τους και τους εκπροσώπους τους στη συνταγματική επιτροπή, η οποία πρέπει να ξανασυντάξει το κείμενο του Συριακού Συντάγματος.

Ωστόσο, αυτοί οι Σύροι επαναστάτες, παρά τον μεγάλο αριθμό τους, έχουν δείξει την ανικανότητά τους να αντισταθούν στην Αλ Κάιντα. Πλημμυρίστηκαν από την τζιχαντιστική ομάδα η οποία πήρε τον έλεγχο του μεγαλύτερου μέρους της Ιντλίμπ και των αγροτικών περιοχών της.

Αλλά ο πρόεδρος Ερντογάν χρειάζεται αυτούς τους αντάρτες για να πολεμήσει τους Κούρδους στην Αλ-Χασάκα σε περίπτωση που μια συμφωνία – η οποία αυτή τη στιγμή φαίνεται ότι θα αργήσει να συναφθεί – με τις δυνάμεις των ΗΠΑ που βρίσκονται στην περιοχή θα το του επέτρεπε. Οι τουρκόφιλοι Σύροι μαχητές χρησιμεύουν ως ασπίδα για τις τουρκικές δυνάμεις για να μειώσουν τις απώλειές τους σε μια πιθανή μάχη.

Η Τουρκία υποστηρίζει στους συνομιλητές της –ήτοι τους κυριότερους συμμάχους της συριακής κυβέρνησης που είναι η Συρία, η Ρωσία και το Ιράν -, ότι η αλλαγή του Συντάγματος θα μπορούσε να κατευνάσει την συριακή αντιπολίτευση. Η Τουρκία έχει προτείνει περισσότερα από 150 άτομα, συμπεριλαμβανομένων μελών των Αδελφών Μουσουλμάνων, για να είναι μέρος σε μια συμφωνία με το συριακό κατεστημένο και να λαμβάνονται υπόψη τις προτάσεις τους στο πλαίσιο της διαδικασίας για τη συνταγματική μεταρρύθμιση.

Η Δαμασκός απορρίπτει αυτές τις προτάσεις καθώς και πολλά από τα ονόματα που προτείνει η Τουρκία.

Παρότι ο πρόεδρος Ερντογάν απέχει πολύ από το να τηρήσει τις δεσμεύσεις του, η Τουρκία έχει μεγάλη στρατηγική σημασία για τους συμμάχους του προέδρου Άσαντ. Δεν είναι καθόλου πρόθυμοι να αποκλείσουν την Τουρκία από τη διαδικασία. Η Τουρκία διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στη Μέση Ανατολή. Η εχθρότητα της προς τους Κούρδους είχε ως έμμεση επίδραση να βοηθήσει τη Δαμασκό και συνέβαλε σε μεγάλο βαθμό στην αποτροπή του σχεδίου της Ουάσινγκτον να διαιρέσει τη Συρία για να δημιουργηθεί ένα κουρδικό κράτος, το “Ροζάβα”.

Η αμερικανική κυβέρνηση είναι υποχρεωμένη να στηρίξει τις ενέργειες της Τουρκίας διότι η παρουσία των τουρκικών δυνάμεων στη βορειοδυτική Συρία εξουδετερώνει την κατοχή της βορειοανατολικής Συρίας από τις αμερικανικές δυνάμεις. Περαιτέρω, η Τουρκία επιμένει ότι οι Κούρδοι πρέπει να αφοπλιστούν όταν οι αμερικανικές δυνάμεις τερματίσουν την κατοχή τους στη Συρία. Εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν αφοπλίσουν τους Κούρδους, η Τουρκία θα το κάνει η ίδια. Όλα αυτά ωφελούν τον πρόεδρο Άσαντ, επειδή, ως αποτέλεσμα, οι Κούρδοι ηγέτες έχουν συνείδηση της τουρκικής απειλής όταν διαπραγματεύονται με τη Δαμασκό.

Παρά την ακούσια συμβολή των Τούρκων στα συμφέροντά του, ο πρόεδρος Άσαντ απορρίπτει την τουρκική κατοχή της συριακής επικράτειας και θέλει να επανανακτήσει την Ιντλίμπ για να μη διαρκέσει η τουρκική παρουσία στη Συρία.

Η Δαμασκός και η Μόσχα γνωρίζουν ότι η επανανάκτηση της Ιντλίμπ με τη συμφωνία της Άγκυρας θα μείωνε τις ανθρώπινες απώλειες και τις ζημιές στις τοπικές υποδομές.

Η Μόσχα φαίνεται λιγότερο ενθουσιώδης από τον Άσαντ να ασκήσει πιέσεις στον Ερντογάν και να ξαναπάρει την Ιντλίμπ με βία. Η Ρωσία γνωρίζει ότι οποιαδήποτε στρατιωτική πίεση στους τζιχαντιστές που ομαδοποιούνται στην Ιντλίμπ θα προκαλέσει την έξοδο εκατοντάδων χιλιάδων αμάχων προς την Τουρκία και όχι προς την περιοχή που ελέγχεται από την κυβέρνηση της Συρίας.

Σήμερα, οι σχέσεις μεταξύ Τουρκίας και Ρωσίας είναι καλύτερες από ποτέ, κυρίως λόγω της επιθετικής διπλωματίας που ασκείται από την ηγεσία των ΗΠΑ, ακόμη και κατά των συμμάχων τους, συμπεριλαμβανομένης της Τουρκίας.

Η Μόσχα χόνεψε την επίθεση της Άγκυρας κατά του μαχητικού αεροσκάφους της το 2015 και ενέτεινε τη στρατιωτική και εμπορική συνεργασία με την Τουρκία.

Είναι ένα μεγάλο επίτευγμα για τον πρόεδρο Πούτιν το να έχει σπάσει την ενότητα του ΝΑΤΟ, του οποίου η Τουρκία είναι ένα ουσιαστικό στοιχείο, διότι υποτίθεται ότι ήταν ένα προκεχωρημένο φυλάκιο εναντίον της “ρωσικής απειλής”. Περαιτέρω, ο αγωγός “Turkstream” μήκους 910 χιλιομέτρων που συνδέει τη Ρωσία με την Τουρκία θα παραδώσει φυσικό αέριο σε αυτό το σύμμαχο της Ρωσίας και θα καταστήσει τον Ερντογάν σημαντικό προμηθευτή της Ευρώπης.

Η Μόσχα – για να προστατεύσει το εμπόριο των 100 δισεκατομμυρίων δολαρίων με την Τουρκία και τους 5-6 εκατομμύρια ρώσους τουρίστες που πηγαίνουν στην Τουρκία – βρίσκεται σε προνομιακή θέση για να ζητήσει από τη Δαμασκό να κάνει υπομονή για να επανανακτήσει την επικράτειά της που ελέγχεται από την Τουρκία. Η ρωσική αεροπορία έχει παίξει και εξακολουθεί να διαδραματίζει ζωτικό ρόλο για την επιβίωση και τη σταθερότητα της συριακής κυβέρνησης. Η Ρωσία υποστήριξε τη Συρία στα Ηνωμένα Έθνη, εμπόδισε τον Ομπάμα να βομβαρδίζει τη Συρία και κατάφερε μάλιστα να μετριάσει την αιματηρή βούληση της κυβέρνησης Τραμπ να εξαλείψει τη Συρία κάτω από ένα χαλί βομβών.

Ο Ερντογάν έχει γίνει ουσιαστικός εταίρος όχι μόνο για τη Ρωσία, αλλά και για το Ιράν, ειδικά κατά τη διάρκεια της τρέχουσας κατάστασης του “στραγγαλιστικού πολέμου του Τραμπ” κατά της Τεχεράνης. Εκατοντάδες νέα ιρανικά γραφεία συνδέσμου εγκαθίστανται σήμερα στην τουρκική πρωτεύουσα για να διαχειριστούν τις συνέπειες των αυστηρών αμερικανικών κυρώσεων και να αποτρέψουν τις αμερικανικές διαδικασίες. Οι εξαγωγές του Ιράν προς την Τουρκία έφθασαν τα 563 εκατ. Δολάρια και οι δύο χώρες προτίθενται να αυξήσουν σημαντικά αυτούς τους αριθμούς τα επόμενα χρόνια.

Το Ιράν διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην αντιμετώπιση του πραξικοπήματος κατά του προέδρου Ερντογάν το 2016, το οποίο έδωσε στους ηγέτες του Ιράν μια προνομιακή θέση στην Τουρκία. Το Ιράν μπορεί να χρησιμοποιήσει τις καλές σχέσεις του για να βοηθήσει τον Συριακό σύμμαχό του.

Το Ιράν διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην αντιμετώπιση του πραξικοπήματος κατά του προέδρου Ερντογάν το 2016, γεγονός το οποίο έδωσε στους ηγέτες του Ιράν μια προνομιακή θέση στην Τουρκία. Το Ιράν μπορεί έτσι να χρησιμοποιήσει τις καλές σχέσεις του για να βοηθήσει τον Σύρο σύμμαχό του.

Το πλαίσιο και οι σχέσεις μεταξύ των κύριων παραγόντων καθιστούν ότι μια επίθεση εναντίον της Ιντλίμπ δεν είναι για αύριο.

Αναμένεται από τον πρόεδρο Ερντογάν να βρει έναν τρόπο να εξουδετερώσει την Αλ Κάιντα και τους τζιχαντιστές – κάτι που δεν πρόκειται να συμβεί σύντομα – ή να δώσει το πράσινο φως στη Ρωσία και τη συριακή κυβέρνηση να επιτεθούν στην Ιντλίμπ, αφού εγγυηθούν την ασφάλεια των κατοίκων της.

Ο Ερντογάν πρέπει επίσης να διαχειριστεί δεκάδες χιλιάδες ένοπλους αντάρτες και τους ηγέτες τους. Εάν δεν μπορούν να ενταχθούν στο συριακό στρατό και τα συριακά θεσμικά όργανα όταν η Δαμασκός θα έχει συνάψει μια συμφωνία εξόδου, η Ιντλίμπ θα πρέπει να περιμένει πολύ χρόνο για την απελευθέρωσή της. Μπορεί να διαρκέσει όσο η υποθετική πλήρης απόσυρση των αμερικανικών δυνάμεων.

Μετάφραση αγγλικά-γαλλικά: Dominique Muselet

Μετάφραση από γαλλικά: Κριστιάν Ακκυριά

https://ejmagnier.com/2019/05/12/le-retour-didlib-sous-controle-syrien-nest-sans-doute-pas-pour-demain-2-2/

infognomon.gr

Ψυχρολουσία Ελλάδας από Πάιατ – Επιδιώξτε συμφωνία win win με Τουρκία

2

 

Ανεβαίνει επικίνδυνα η ένταση στην Ανατολική Μεσόγειο, λόγω της παράνομης δραστηριότητας της Τουρκίας, στην ΑΟΖ της Κύπρου. Το γεωτρύπανο «Πορθητής» βρίσκεται κοντά στις ακτές τους Πάφου και ετοιμάζεται για γεώτρηση, ενώ το ερευνητικό σκάφος «Μπαρμπαρός», ετοιμάζεται για έρευνες νότια της Ρόδου. Τα τουρκικά ερευνητικά πλοία, συνοδεύονται και από Μονάδες του Τουρκικού Στόλου, ενώ είναι σε εξέλιξη στην Ανατολική Μεσόγειο, μεγάλη αεροναυτική άσκηση των τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων.

Η Τουρκία υποστηρίζει ότι στις περιοχές των υποθαλάσσιων ερευνών, έχει δικαιώματα και το ψευδοκράτος και πως δεν πρέπει να γίνονται εργασίες εκεί, από πολυεθνικές πετρελαϊκές εταιρείες, μέχρι να λυθεί το Κυπριακό. Προειδοποίησε μάλιστα το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών και την ΕΕ να μην υιοθετεί θέσεις, υπέρ των Ελληνοκυπρίων. Μέσα σε αυτό το κλίμα έντασης, «να δράσουν συλλογικά οι Ευρωπαίοι, αναλαμβάνοντας όλες τις απαραίτητες ενέργειες σε πολιτικό, διπλωματικό και οικονομικό επίπεδο, σε βάρος της Τουρκίας, εξαιτίας της παραβατικής της συμπεριφοράς στην κυπριακή ΑΟΖ και το Αιγαίο», ζήτησε ο υπουργός Εθνικής Άμυνας Ευάγγελος Αποστολάκης.

Η παρέμβαση του Έλληνα υπουργού έγινε κατά τις εργασίες του Συμβουλίου Εξωτερικών Υποθέσεων της ΕΕ με τη συμμετοχή και των υπουργών Άμυνας, στις Βρυξέλλες, παρουσία της Ύπατης Εκπροσώπου της ΕΕ για Θέματα Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφαλείας και Αντιπροέδρου της Κομισιόν, Φεντερίκα Μογκερίνι. Οι Ευρωπαίοι υπουργοί διατύπωσαν επιφυλάξεις κατά πόσο θα πρέπει η ΕΕ να προβεί άμεσα σε λήψη μέτρων σε βάρος της Τουρκίας, παρότι δέχτηκαν, ότι με τις δραστηριότητές της αμφισβητεί δικαιώματα της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Win win συμφωνία λέει ο Πάιατ

Επίσης, ο Αμερικανός πρέσβης Τζέφρεϊ Πάιατ, σε Συνέδριο που οργάνωσε η Πολεμική Αεροπορία στο Τατόι, σχετικά με την τουρκική προκλητικότητα στην Ανατολική Μεσόγειο και την κυπριακή ΑΟΖ, μίλησε για διάλογο και φιλία μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, για συμφωνίες win-win για όλους. Ο Αμερικανός πρέσβης εννοεί, δηλαδή, ότι οι ενεργειακοί πόροι πρέπει να μοιραστούν και στις δυο κοινότητες της Κύπρου και για την ανάγκη σταθερότητας στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, που είναι και ο βασικός στόχος των ΗΠΑ. Όπως διευκρίνισε ο Αμερικανός πρέσβης. «Είναι πολύ σημαντικό ο κ. Τσίπρας να ταξιδέψει στην Άγκυρα, αφού στο τέλος της ημέρας η Τουρκία είναι μέλος του NATO» προσέθεσε ο κ. Τζέφρεϊ Πάιατ.

Να προσθέσουμε επιπλέον, καθότι έχει ιδιαίτερη πολιτική βαρύτητα, ότι, Βρετανός υπουργός χαρακτήρισε την περιοχή που βρίσκεται το τουρκικό γεωτρύπανο, ως περιοχή «υπό αμφισβήτηση», δηλαδή, ο Βρετανός κυβερνητικός αξιωματούχος, αμφισβητεί τα δικαιώματα της Κυπριακής Δημοκρατίας, στην Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) της Κύπρου. Για το θέμα αυτό, το υπουργός Εξωτερικών της Κύπρου, προέβηκε και επισήμως, σε διάβημα προς το Ηνωμένο Βασίλειο. Κοντολογίς, για την συνέχεια  slpress.gr/ethnika/psychroloysia-elladas-payat-epidioxte-symfonia-win-win-me-tourkia/

How Turkey Defied the U.S. and Became a Killer Drone Power

0

A military drone took off from a runway, and moments later it began transmitting its view to a giant screen on stage. The video from the drone was clear enough to pick out your own face among the crowd. It was exactly what the drone’s pilot, seated in a trailer not far from the stage, was seeing. The crowd was in the crosshairs, and you could see the data about the aircraft’s pitch, roll, and altitude. In the bottom right corner of the screen, the words “Bore Invalid” indicated the drone was currently unarmed.

It’s the kind of video that, in a war zone, can end with a giant plume of smoke and the tattered remains of whatever the drone has just obliterated. Yet for this crowd, it was like catching a glimpse of themselves on the Jumbotron at a football game. When an announcer shouted out, “We see you, wave your hands!” they erupted in excitement.

The event had all the trappings of a typical air show. Hundreds of thousands of people — from government officials to school children bussed in by the thousands — paraded around the tarmac. They posed for selfies alongside fighter jets and attack helicopters. A team of F-16s flew in close formation, leaving intricate patterns of red and white smoke in their wake. A nearly constant series of sonic booms made it difficult to talk. Massive speakers blared pulsing music.

But there was something different about this air show: It wasn’t in America, the global pioneer of weaponized drones and the customary host of such pageants. It was in Turkey, just outside Istanbul. And the pilotless aircraft that delighted the crowd wasn’t made in America; it was manufactured by Turkey. The crowd was enthusiastic to be in its crosshairs because the spectacle signified that their homeland had taken its place among the most technologically advanced countries in the world.

Drone WarsRead Our Complete CoverageDrone Wars

Their country had entered the second drone age — in which the use of drones to kill people has proliferated far beyond the United States, the first country to kill people with missiles launched from drones after 9/11. Turkey now rivals the U.S. and the U.K. as the world’s most prolific user of killer drones, according to a review by The Intercept of reported lethal drone strikes worldwide. (Other countries that have reportedly killed people with drone-launched weapons include Israel, Iraq, and Iran.) The technology has been used by Turkey against ISIS in Syria and along Turkey’s border with Iraq and Iran, where ever-present Turkish drones have turned the tide in a decades-old counter-insurgency against the Kurdistan Workers’ Party, or PKK.

While the U.S. was the foremost operator of armed, unmanned aerial vehicles (UAVs) in the world for more than a decade, launching the first drone attack in 2001, today more than a dozen countries possess this technology. The U.K., Israel, Pakistan, Saudi Arabia, the UAE, Egypt, Nigeria, and Turkey have all used armed UAVs to kill targets since 2015. Efforts by Washington to control proliferation through restrictions on drone exports have failed to slow down a global race to acquire the technology. Meanwhile, the U.S. has set a precedent of impunity by carrying out hundreds of strikes that have killed civilians over the last decade.

“We are well past the time when the proliferation of armed drones can in any way be controlled,” said Chris Woods, a journalist who has tracked drone use for more than a decade and director of the conflict monitor Airwars. “So many states and even nonstate actors have access to armed drone capabilities — and they are being used across borders and within borders — that we are now clearly within the second drone age, that is, the age of proliferation.”

U.S. exports of armed Predator and Reaper drones are subject to congressional and military oversight, so the process of acquiring them remains long and complicated. Some buyers have opted instead to purchase armed drones from China, which has sold to nearly a dozen countries its CH-4, a drone that has capabilities on par with the Predator (though is less sophisticated than the Reaper). Yet even if major developers like the U.S. or China decide to restrict the sale of armed drones, the genie is out of the bottle — the technology itself can now be replicated. That’s what Turkey has done.

Turkey stands out as not only the most advanced new developer of drones but also as the only country to regularly use them on its own soil, against its own citizens.

ISTANBUL, TURKEY - SEPTEMBER 12: Turkey Technology Team Foundation (T3 Foundation) Chairman of the Board of Trustees Selcuk Bayraktar attends the publicity meeting of TEKNOFEST Istanbul Aviation Space and Technology Festival, which is planned to be held on between 20-23 September, at Aviation Museum in Istanbul, Turkey on September 12, 2018. (Photo by Islam Yakut/Anadolu Agency/Getty Images)

Selcuk Bayraktar at a press event for the TEKNOFEST Istanbul Aviation Space and Technology Festival at the Aviation Museum in Istanbul, Turkey, on Sept. 12, 2018.

Photo: Islam Yakut/Anadolu Agency/Getty Images

Godfather of Drones

If Turkey’s killer drone program can be said to have a godfather, his name is Selçuk Bayraktar.

In 2005, Bayraktar convinced a group of Turkish officials to attend a small demonstration of a homemade drone he had been working on. The 26-year-old had studied electrical engineering at Turkey’s top university, obtained a master’s degree at the University of Pennsylvania, and was a doctoral student at MIT.

He was at the cutting edge of a technology he knew was going to be the next big thing in warfare. But he was worried about what he would do once his studies were over, and it was time to return to Turkey.

“Many of my friends are working on grants for U.S. military projects,” he told the officials standing beside his drone, which he motioned toward. “There’s this incredible thing here —but what will they, what will I work on when I come back to Turkey?”

The officials watched the drone take off on its own. They stood, arms crossed, watching it descend and then gently bounce its way down the landing strip, into the waiting hands of Bayraktar.

“Boeing, Lockheed, these are big companies right?” Bayraktar continued. “We are making those same systems. If Turkey supports this project, these drones, in five years Turkey can be at the forefront of the world, easily.”

It was an audacious pitch, but it didn’t immediately win over the officials. Before that day, Bayraktar was largely unknown among the power brokers in Ankara.

In his graduate studies in the U.S., Bayraktar’s academic colleagues came from around the world. His master’s thesis at MIT demonstrated an algorithm that could land an unmanned helicopter in very rough terrain, even vertically on a wall. The paper’s acknowledgments begin by thanking God, then his adviser, and finally a handful of close friends and the university’s Muslim Students’ Association.

In Turkey, his family owned a firm called Bayraktar Makina, which was started by their engineer father in 1984 to produce automobile components as part of Turkey’s effort to domestically manufacture cars. By the 2000s, the company had begun to focus on unmanned aerial vehicles.

By 2007, Bayraktar had quit his PhD studies at MIT and returned to work on drones full-time in Turkey. It would take a few more years, and a few unexpected twists in international relations, for Bayraktar to find his way to the forefront of Turkey’s killer drone program.

At the time Bayraktar showed off his homemade drone, Turkey already had a drone program, developed by Turkish Aerospace Industries (TAI), the country’s defense manufacturing powerhouse. But bureaucrats in Ankara, especially in the then-powerful military, thought it was wiser to purchase the technology from the U.S. and Israel rather than continue to develop it themselves, despite several decades of disappointments from those allies.

Since 1975, when the U.S. imposed weapons export sanctions after Turkey’s invasion of Cyprus, Turkey had an uneasy relationship with Washington and had sought to develop its own defense industry.

Over the next decade, a slew of domestic defense manufacturers like TAI were established, mostly focusing on basics like ammunition and small arms but also a handful on larger projects like guided missiles and aircraft.

Turkey entered the first drone age the old-fashioned way — it bought six unarmed drones from the U.S.

Turkey entered the first drone age the old-fashioned way — it bought six unarmed drones from the U.S. firm General Atomics in 1996. The GNAT 750s it acquired were simple crafts that could deliver a video feed. They were used in Turkey’s Kurdish-majority southeast, where fighters for the PKK, the Kurdish separatist group battling against the Turkish government, relied on the cover provided by rugged mountain passes to evade Turkish security forces. In an area straddling the borders of Turkey, Iraq, and Syria, the GNAT drones provided footage of PKK movements, but it took too long for Turkish forces in the field to react to that footage, said Necdet Ozcelik, a former officer in the Turkish Special Forces Command who retired in 2014, after serving in the southeast.

“The drones were getting footage from the field and then sending that data to an operations center, and after the evaluation of the footage, there should be some intelligence provided to the operational forces which were already in the field,” Ozcelik said. “There was about a 20-minute delay, and you know 20 minutes makes a lot of difference in the combat environment.”

In 2006, Turkey ordered 10 unarmed Heron drones from Israel, which had been using unmanned military aircraft since the 1970s. It took five years for Israel to deliver the drones to Turkey. Ankara then accused the Israelis of deliberately sabotaging the engine and imaging systems, and sent them back for repairs to Israel, which took several years to fix them. The Herons that were eventually deployed in Turkey were initially piloted by Israeli personnel, and Turkish officials suspected the footage gathered from them was secretly going to Israeli intelligence. The Herons were not going to be the answer to Turkey’s desire for drones.

Turkey's first drone airplane called Anka or Phoenix is seen during a roll out ceremony at the TAI - Turkish Aerospace Space Industries Inc., near Ankara, Turkey, Friday, July 16, 2010. Anka, is a surveillance craft able to fly for 24-hour stretches over the rugged mountains where Kurdish rebels are waging a deadly insurgency. (AP Photo/Burhan Ozbilici)

Turkey’s Anka drone showcased during a ceremony at Turkish Aerospace Space Industries Inc., near Ankara on July 16, 2010.

Photo: Burhan Ozbilici/AP

In 2010, Turkey and Israel cut off diplomatic relations altogether after an Israeli raid killed nine Turkish nationals attempting to sail a boat to the Gaza Strip. Later that year, Turkey unveiled what it claimed would be an indigenous drone to replace the Heron. The Anka, or Phoenix , developed by TAI, had a 56-foot wingspan and could stay aloft for 24 hours at nearly 10,000 meters, but like the Heron, it was not armed. That meant a critical link was still missing in the “kill chain,” said Ozcelik.

In 2011, for instance, hundreds of PKK fighters launched simultaneous attacks on Turkish bases in the southeastern province of Hakkari. Heron drones provided live footage from above, a front-row seat to the deadliest attack by the PKK in decades. “During those attacks the Herons just gave Turkey footage, and there were no response or rapid reaction abilities that were combined with the Heron systems,” Ozcelik said. Turkey went on to scramble thousands of troops in response, launching operations across the border in Iraq.

At the time, Turkey was also being provided footage and signals intelligence from the U.S., including from a handful of Predator drones piloted by the U.S. But Washington, citing concerns its NATO ally could pose a security problem for Israel, refused to sell Turkey armed drones. By 2016, Turkey had shifted away from reliance on its longtime yet unreliable ally and thought of itself in an arms race with Washington and other NATO countries. Developing its own killer drone became a top priority — and this provided an opportunity for Bayraktar.

Just a few years earlier, Bayraktar was not even able to obtain permission from the military to test his drones using live ammunition. Turkey’s military brass — promoted often not on merit but on demonstrations of their disdain for Islamic practices — were notoriously distrustful when it came to families like the Bayraktars who were devout Muslims.

But the young engineer, whose outspoken criticism of Turkey’s reliance on Israel was making him a celebrity, was gaining traction with the right people. In 2006, Bayraktar’s entry won a competition by the Turkish military for an unmanned mini drone, and Ankara ordered 19 of them to be deployed in the country’s southeast.

The Bayraktars worked the lower ranks of the military, convincing soldiers to let them embed with them in the field, where they could take detailed notes on what kind of technology was needed there. The work paid off in 2015, when they conducted a remarkable demonstration of their most advanced drone, the TB2, that caught the attention of Turkey’s military.

From an altitude of 4 kilometers, the drone hit a target 8 kilometers away using a Turkish-made guided rocket. That same year, Bayraktar made inroads in a different way — he married the youngest daughter of President Recep Tayyip Erdogan. Since then, his company has become the preferred drone manufacturer for Turkey.

Sumeyye Erdogan, left, and Selcuk Bayraktar wave during their wedding ceremony in Istanbul on May 14, 2016.

Sumeyye Erdogan, left, and Selcuk Bayraktar wave during their wedding ceremony in Istanbul on May 14, 2016.

Photo: Stringer/AFP/Getty Images

The TB2 now forms the backbone of Ankara’s aerial operations. It can fly at an altitude of 24,000 feet for up to 24 hours but relies on ground control stations for communication. With a range of up to 150 kilometers, it can carry a payload of 120 pounds. The more than 75 TB2s used by Turkish forces today fly a total of about 6,000 hours a month and have become a game changer for Turkey’s counter-PKK campaign in the southeast. PKK members are no longer able to move in large groups as they did in 2011.

“For Turkey, the technical armed drones are the most important thing allowing Turkish supremacy in its operations against terrorists,” Özçelik said. “It’s all revolving around the technical armed drones.”

The video of that first demonstration Bayraktar gave in Turkey has since gone viral, and the man himself has turned into a national celebrity, a drone hero.

“You Can’t Surrender to a Drone”

In America, the debate about killer drones is generally limited to the killer drones in America’s arsenal. But thanks to the proliferation of American technology, and with little awareness outside its borders, Turkey is now among the most prolific users of these weapons.

Turkey’s drones are a near constant presence in the skies in the country’s southeast. Nearly every day, a Turkish drone, usually a TB2, either fires on a target or provides the location of a target that is subsequently bombed by an F-16 or attack helicopter. Over the last two years, as Turkish forces have pursued the PKK into northern Syria and Iraq, the drones have allowed Ankara to eliminate members of the outlawed group from the air, earning the adoration of a nation riding a wave of patriotism.

According to official sources, Turkish TB2s carrying Turkish-made guided bombs killed 449 people in northwestern Syria between January and April 2018. Scores of others have been killed in northern Iraq, including PKK leaders Ankara has been pursuing for decades. And inside Turkey, in the Kurdish-majority southeast, at least 400 people have been killed in airstrikes involving drones since 2016.

These attacks have proved powerfully popular inside the country, turning the drones into a strange sort of cultural icon. A handful of the sleek TB2 drones, with an inverted tail set back behind a propeller-driven engine, have even been autographed by President Erdogan himself. Governors in Turkey’s insurgency-plagued southeast pay regular visits to hangars housing the drones to deliver praise and pray for the welfare of the units operating them.

Turkey's President Recep Tayyip Erdogan signs a drone at a military airbase in Batman, Turkey, Saturday, Feb. 3, 2018. The Turkish military says two of its soldiers have been killed in Syria and a third was killed on the Turkish side of the border in an attack by Syrian Kurdish militiamen, saying Saturday's deaths were related to Turkey's operation against the Syrian Kurdish-held enclave of Afrin. (Murat Cetinmuhurdar/Pool Photo via AP)

Turkish President Recep Tayyip Erdogan signs a drone at a military airbase in Batman, Turkey, on Feb. 3, 2018.

Photo: Murat Cetinmuhurdar, Pool via AP

But Turkey’s embrace of killing from afar has the same human rights implications that Washington’s drone campaign began raising more than a decade ago. There is evidence that some of those killed by Turkey’s drones are civilians. But with the country swept up in a nationalist fervor, the task of identifying who should be targeted by drone strikes has been delegated to a government with a broad mandate to do whatever it takes to eliminate terror groups — and little apparent attention to the fatal mistakes it seems to have made.

“You can’t surrender to an armed drone,” noted Chris Woods of Airwars. “You can’t be arrested by an armed drone. There is only one outcome when weapons engage, and that is lethal force. … And that is a great concern, particularly when armed drones are used domestically.”

The Turkish government has not been shy about publicizing the drone killings it is proud of.

One of its most dramatic attacks occurred on August 15, 2018. On that day, Ismail Ozden, a Turkish national allegedly in charge of PKK operations in Sinjar, northern Iraq, was attending a memorial ceremony near the village of Kocho. (Ozden also appeared on Turkey’s “red list” of most-wanted individuals.) As he left the memorial ceremony, Turkish intelligence was monitoring his entourage’s satellite phones and was able to learn that he was traveling in a white pickup truck as part of a PKK convoy.

The Turkish government has released an extraordinary video of the attack. A TB2 watched overhead, tracking his convoy, as one laser-guided bomb struck his pickup truck. The drone kept watching as dozens of Ozden’s colleagues streamed onto the roadway and moved him into another vehicle. As the second vehicle made its way down the road towards a fortified PKK base, the drone struck, killing Ozden and 10 others. For days afterwards, Turkish news channels and newspapers ran headlines praising the drone-led operation.

In just one offensive — against Kurdish targets in the Syrian province of Afrin in 2018 — TB2 drones were involved in nearly a fifth of the total kills Turkey claimed, directly killing 449 individuals and providing targeting for 680 others over a three-month period. A TB2 was even used to destroy a gigantic portrait of the PKK’s founder Abdullah Ocalan on a mountainside in Syria. (The government also released video of this attack.) After human rights groups claimed Turkish airstrikes had hit a hospital in Afrin, Turkey released drone footage showing it was only partially damaged.

The Afrin attacks became so famous that today you can even play a smartphone game made by Turkish university students where you pilot an armed drone in Afrin. “These combat and non-combat unmanned vehicles altered the fate of the Afrin operation and gave Turkey the upper hand,” then-Prime Minister Binali Yildirim said.

Yet when it comes to who the drones are killing, not every operation is as transparent as the one that eliminated Ozden in northern Iraq.

Killing Civilians

Last fall, Tahir Temel and his family had to leave their home in Hakkari province and move to the city of Van. Roads leading to their village of Ogul, nestled amid mountain streams about 12 miles from the Iraqi border, were marked by checkpoints, and Temel says 23 of the 25 families living there decided to leave it for good rather than face daily questioning from soldiers.

Trouble began on August 31, 2017, on the Eid al-Adha holiday, after a drone strike killed Temel’s brother and injured three relatives.

“Our mother lives in the village, so my brother went there for Eid, with three other men. They went there to pick her up and bring her to the town, but it was getting late, so they decided to stay there and have a picnic,” Temel told The Intercept. Tahir’s brother, 35-year-old Mehmet, father of two daughters and one son, earned a living as a construction worker, usually installing heating systems in buildings. The week before, he had been helping construct a hospital in the nearby city of Hakkari.

mehmet-temel-1557788866

Mehmet Temel.

Photo: Courtesy of Tahir Temel

According to Tahir Temel and an investigation by lawyers from the provincial Bar Association, Mehmet Temel joined three other men from the village — Ismail Aydin, 43; Ibrahim Sak, 54; and Musa Tarhan, 54 — and drove to Ogul. As they left Hakkari, they passed through a checkpoint where their IDs were examined by police. At a spot around 300 meters from their home, under the shade of a large walnut tree, they began setting up for a barbecue. Temel and Aydin made a trip to the village to buy vegetables, returning to park their car under the walnut tree.

Two of the survivors, Tarhan and Sak, later told a delegation of human rights lawyers that around 10 minutes after the men returned from the village, a grey Mitsubishi pickup arrived on the scene. Four armed people emerged, who the survivors suspected were members of the PKK, and one briefly questioned Mehmet Temel, asking what they were doing there and what tribe he belonged to. Then, just as the strangers began heading for their pickup truck and one turned around to get a jacket he had left near the barbecue area, a drone struck them with a bomb. Sak told the lawyers he remembered dust covering everything, and Temel and two of the strangers lying motionless. Fearing a second explosion, Sak and Tarhan flagged down a car from the village and headed for a hospital in town.

“That’s how I learned about my brother, that he had been badly wounded and was still at the site of the explosion,” Tahir Temel said. “We tried to bring a car to them to rescue them, but by then there were soldiers all over the roads, and we couldn’t reach them.”

Back at the hospital, a crowd gathered, and soldiers and police kept them outside, firing tear gas to disperse them. “They did not even allow us to wash his body, to have a funeral for my brother,” Temel said. “They were just having a picnic, they were so close to their own home. They passed through a checkpoint to get there, it’s not an easy checkpoint, the police there look at your IDs, and that area was not some kind of prohibited area. We still don’t have an explanation for why the drone attacked.”

In the coming weeks, the incident became a national controversy. The day after the strike, the provincial government said 4 PKK members had been “neutralized” by a Bayraktar drone, and four “collaborators found with local terrorists” – named as Ibrahim Sak, Musa Tarhan, Mehmet Temel, and Ismail Aydin — had been injured. One of those “collaborators,” Mehmet Temel, later died of his wounds, the provincial government said. The interior ministry released a statement of its own that said four terrorists had been neutralized, naming them as Abdullah Sonmez (codenamed Piro Amed), Mordem, Zagros, and Cemal. The PKK, which occasionally announces its “martyrs,” later released a statement saying an “Abdullah Sonmez” with a codename “Piro Amed” was killed on August 31, 2017, in Hakkari.

On September 8, Ibrahim Sak and Musa Tarhan were arrested from the hospital, charged, and later convicted of being members of the PKK. Ismail Aydin, the third survivor, is also currently under detention, facing terror charges.

In Ankara, Sezgin Tanrikulu, a lawmaker from the opposition People’s Republican Party (CHP in Turkish) held a press conference holding pictures of Mehmet Temel with his children, insisting the four men were civilians, and if they were suspected terrorists, they should have been stopped at the checkpoint they passed through. “This is something only used in a war,” Tanrikulu said. “Such practices do not exist in a state of law, but only in war, and even a war has certain rules.”

President Erdogan fired back, telling reporters “a representative from the main opposition party comes forward and criticizes armed drones. He says, they shoot civilians. Where are these civilians then? The armed drones shoot terrorists. … Our armed forces will continue its fight against terrorist organizations. CHP representatives cannot stop this.”

turkey-drone-map-1-02-1557780697

Map: Soohee Cho/The Intercept

Talking about who the drones are killing in Turkey is not easy. Criticism is seen by many in Turkey as not only siding with the PKK but also as a betrayal of a source of pride for the country. Tanrikulu, the opposition lawmaker who is outspoken on a number of human rights issues in Turkey, was threatened with an investigation from prosecutors after his statements about the Hakkari strike.

“It’s too difficult now to talk about armed drones, because of all the statements made against me,” he told The Intercept.

The group of lawyers who visited the victims’ relatives and prepared a report are facing a case of insulting the Turkish nation — a crime in Turkey — for their documentation of the strike, along with other similar actions critical of the government. “We simply did that report because it was our duty, after we heard civilians had been hurt,” Ahmet Ozmen, the former head of the Diyarbakir Bar Association who led the delegation, told The Intercept. “I cannot add anything else to that now.”

Lawmakers from the Peoples’ Democratic Party, who have also been outspoken on the issue of civilian casualties in the past, today face a litany of lawsuits over their statements, which prosecutors have said constitute support for the PKK. Since a failed coup attempt against Erdogan in 2016, around 60,000 people have been slapped with terror charges, including hundreds of lawyers, journalists, lawmakers, and others, for their statements.

“Call them whatever you want — Predator, armed drone — under international law, the way they are being used, they need to be banned all over the world,” Ozturk Turkdogan, president of Turkey’s Human Rights Association, told The Intercept. His organization is one of the few groups in Turkey that tracks casualties from the war on the PKK. It began recording the use of armed drones in 2016, but it has a difficult time following up on reports of civilian casualties and relies on victims or their families to approach them with information.

Along with the Hakkari strike, the IHD has documented three others from 2017 that may have killed civilians. On June 13, 2017, for instance, an armed drone and attack helicopters opened fire on targets in the province of Tunceli. Six people were injured, but only two names have emerged publicly, among them Ozdal Donmez, who ran a local restaurant, and Pinar Aydin, a communications graduate student. According to the official report from provincial authorities, an armed drone opened fire on a group of six “terrorists,” injuring two, then security forces followed up with an operation that killed one male and one female “terrorist.” Donmez and Aydin were detained from their hospital beds but later released .

The official reports of these and hundreds of other strikes offer a tantalizing amount of detail that makes the program far more transparent than Washington’s — and raise a multitude of legal questions.

A report on a July 19, 2017, strike in the province of Tunceli, for instance, says “a group of members of a terrorist organization were identified and fired on by an armed unmanned aerial vehicles. … 6 members of the terrorist organization were found dead.”  Then, according to the statement, a ground operation was initiated and security forces recovered the bodies, along with “1 M-16 rifle, 4 Kalashnikov rifles, 1 pistol, 200gr of C4, 5 backpacks … ”

Some districts where the strikes happen are occasionally put under curfew; these are provinces like Hakkari or Tunceli or Sirnak, where the PKK has been the most active. But Ankara has not declared a war in the southeast, leaving civilians, like Mehmet Temel and his three friends in Hakkari, to risk death from above whenever they want to picnic in their own village.

Turkey’s current counterterrorism laws, Turkdogan says, clearly only allow the use of lethal force as a last resort. If Ankara wants to use the drones legally to avoid civilian casualties, they could. “They can go and identify the people there and call on a nearby military unit, and they would go and tell them to surrender, and if they don’t, then they can open fire,” he said. “But in practice, what is being done is the drone identifies the people, and they fire on them, or send F-16s or artillery or whatever and they kill them, and this is completely against the provisions of this law.”

HMELNITSKI, UKRAINE - MARCH 20: Bayraktar TB2 UAVs is seen before the test flight at the military base located in Hmelnitski, Ukraine on March 20, 2019. Bayraktar TB2 has been used by the Turkish Armed Forces and Turkey's Security Directorate since 2015. The TB2 armed UAV, was developed for tactical reconnaissance and surveillance missions and it can also carry ammo, do assaults, and has laser target acquisition. As of January 2019, Turkish Armed Forces had a fleet of 75 Bayraktar TB2 platforms. Earlier in January, Poroshenko announced that Ukraine signed an agreement to purchase Bayraktar TB2 armed UAVs from Turkey for the Ukrainian army.  (Photo by Press Office of the President of Ukraine / Mykola Lararenko / Handout/Anadolu Agency/Getty Images)

Bayraktar TB2 UAVs before a test flight at a military base in Hmelnitski, Ukraine, on March 20, 2019.

Photo: Press Office of the President of Ukraine/Mykola Lararenko/Handout via Getty Images

Proliferating to Nonstate Groups

There are other ways in which the second drone age manifests itself in Turkey.

The drone technology that seeped from the U.S. to Turkey is now spreading to other countries. In January, Ukrainian President Petro Poroshenko announced his country would purchase 12 TB2s, in a deal estimated at $69 million. Several other countries, including Pakistan and Qatar, have lined up to purchase Turkish drones.

But it’s not just established governments that are availing themselves of the technology to attack their foes with unmanned aircraft.

On November 10, 2018, people across Turkey were commemorating the anniversary of the death of the country’s founder, Mustafa Kemal Ataturk. In many cities, the precise time of his death, 9:05 a.m., is marked by silence, with motorists pulling over on roads, and pedestrians standing still, as if time itself has stopped. In the southeastern city of Sirnak, the memorial hour was marked by a coordinated drone attack from the PKK.

Ten off-the-shelf drones, packed with C4 explosive and nails, and guided by a pre-loaded GPS route, simultaneously headed for government and military targets in the area. CCTV cameras in the city center filmed one drone as it leisurely made its way over the heads of pedestrians, heading for the entrance to the provincial government headquarters. Seven other drones crashed, without exploding, into five different military targets nearby. Two dropped improvised bombs near border posts before crashing on the Iraqi side of the border.

While the PKK’s drones have yet to cause any human casualties, Turkish news media now regularly reports on security forces shooting them down, inside the country as well as near the border with Iraq and Syria.

“The PKK has been using armed drones for a while now, and it’s becoming more frequent, and it’s actually not surprising,” said Nick Waters, an analyst at the Bellingcat investigative group who tracks the use of drones by nonstate groups in the region. “Drones have increasingly become a prestige weapon. … [T]heir use is similar to that of states. Like when the U.S. was employing armed drone strikes, it was a projection of power, and similarly, having the ability to access this power, for the PKK say, adds to your prestige.”

The aircraft used by the PKK in the November 2018 attack were easy to acquire; you can even buy them online from Amazon. The Skywalker X8 drone, which has a range of up to 100 km, costs under $300 and can be preprogrammed to fly a route via GPS. The Talon X-UAV is smaller and cheaper, and the attackers apparently rigged it to also fly a preprogrammed route.

The PKK, in fact, is late in adopting drones for combat. Islamic State began carrying out attacks with modified commercial drones in 2016, and according to a tally by Bellingcat, carried out more than 200 drone attacks in 2017 alone. Grenades with improvised fins attached to stabilize their fall were dropped by the commercially available drones, in operations that were sometimes recorded for slick propaganda videos.

It might seem strange that a group who regularly uses suicide bombers would want to publicize its reliance on killing from afar. But it shows how the most basic human instinct,  self-preservation, continues to influence warfare. Armed drones appear to eliminate a key deterrent to combat: the chance that your own people could be harmed.

The U.S. pioneered the technology and showed the world how it could be used. Others have watched and learned. Turkey won’t be the last country to manufacture its own drones, and its public will not be the last to see them as a source of pride.

theintercept.com

Canada Moves to Ban Christians From Demonstrating in Public Under New Anti-Hate Proposal

0

The Canadian province of Ontario is considering legislation that would officially criminalize Christianity.

 

Legislation proposed in the Canadian province of Ontario would criminalize public displays by Christians deemed hateful to Muslims, the LGBT community and other victim groups designated by the left.

The bill, “Prohibiting Hate-Promoting Demonstrations at Queen’s Park Act, 2019,” bans any demonstration, rally or other activity that is deemed hateful by the Speaker from being permissible on legislative grounds – effectively insulating the government from Christian speech.

Life Site News explains that the nebulous nature of Canada’s anti-hate laws essentially give leftist legislators carte blanche to ban all Christian protest:

The problem with this bill, however, lies in the fact that the definition of “hate” is uncertain under Canadian law. As a result, unfortunately, the use of the word “hate” can be a useful tool for some to prevent differing views from being expressed. That is, the word “hate” can be used to silence opposing views expressed when, in fact, the views are simply a reasonable expression of belief.

This concern is based on actual experience. Canadians have already experienced the contempt shown by the Supreme Court of Canada towards Section 2 of the Charter of Rights which provides for freedom of opinion, expression and religion. In the Trinity Western Christian University case (2018), a private Christian university’s moral covenant was deemed hateful and discriminating. In the Bill Whatcott case (2013), the Supreme Court of Canada concluded that the effects of an expression used, not the communicator’s intent, are what is relevant. The court went on to conclude that “truthful statements and sincerely held beliefs do not affect the finding of “hate”. Mr. Whatcott merely expressed in his pamphlet the well-established facts about homosexuality which the court held to be “hateful”. It is worth noting that the Saskatchewan Court of Appeal, presumably consisting of equally learned judges, had previously concluded that the pamphlet was not hateful. The Supreme Court of Canada prides itself on being a “progressive” court and has an established bias as evidenced in a series of decisions that have struck down laws based on traditional values. There is little likelihood that the court will protect tradition-based groups if they are denied the right to demonstrate at the provincial legislature.

As Canada becomes more restrictive toward Christianity, they open their arms for the LGBT agenda and Islam to take a foothold in their culture.

The Royal Canadian Mint issued a commemorative coin last month to celebrate homosexual love as a core principle of Canadian society.

“Marking 50 years since a landmark decision that began a process of legal reforms to recognize the rights of LGBTQ2 Canadians is a powerful way to recognize Canada’s profound belief in equality and inclusion,” said Marie Lemay, president and CEO of the Royal Canadian Mint.

Meanwhile, the far-left Canadian Prime Minister Justin Trudeau has been revealed to be plotting different ways to bring ISIS terrorists to his nation and possibly be re-introduced in public life.

“None of the options are ideal and all present different challenges and risks,” said the three-page secret paper, which was heavily redacted after its release through the Access to Information Act.

As globalism and liberalism takes a stronger hold in Canada, the government can be expected to become even more hostile to Christianity and more hospitable to subversive agendas.

Have a hot tip for Big League Politics?

Got a hot news tip for us? Photos or video of a breaking story? Send your tips, photos and videos to [email protected]. All hot tips are immediately forwarded to BLP Staff.

https://bigleaguepolitics.com/canada-moves-to-ban-christians-from-demonstrating-in-public-under-new-anti-hate-proposal/

Η μεγάλη απάτη στον ΟΗΕ με τη «Συμφωνία των Πρεσπών».

0

Γιώργος Ρωμανός

 (Α΄ Μέρος)[1]

Κορυφαία ζητήματα νομιμότητας ή μη της «Συμφωνίας των Πρεσπών» είναι εάν αυτή παραβιάζει εκτός από το εθνικό δίκαιο[2] των κρατών που την συνυπέγραψαν και θεμελιώδεις αρχές του διεθνούς Δικαίου, όπως αυτές περί «Αληθείας», «Καλής Πίστης», «Σαφήνειας» κ.α. Ζήτημα υπάρχει και με το εάν παραβιάζεται μία ολόκληρη σειρά άρθρων της «Σύμβασης της Βιέννης» η οποία αποτελεί την βασική σύμβαση που ρυθμίζει παγκοσμίως την νομιμότητα κάθε συμφωνίας. Εξίσου ελέγξιμο είναι, εάν οι διαδικασίες, που ξεκίνησαν από τον ΟΗΕ το 1993 και κατέληξαν σε αυτόν το 2019, ήταν και είναι νόμιμες μετά από όσα συνέβησαν πρόσφατα στον διεθνή οργανισμό και στα οποία θα αναφερθούμε στη συνέχεια με αδιάψευστα στοιχεία. Σε περίπτωση που σε όλα αυτά τα στάδια και αρχές έχουν σημειωθεί παραβιάσεις τότε έχουμε μία «Συμφωνία» ψεύδους, μία διεθνή απάτη και ως τέτοια πρέπει να ακυρωθεί.

Σχετικά με όλα τα παραπάνω θα καταθέσουμε μία σειρά αυταπόδεικτων ντοκουμέντων (και σε εικόνες), ώστε ο καθένας να βγάλει τα συμπεράσματά του.

Είναι πασίγνωστο ότι κατά της νομιμότητας της διμερούς, διακρατικής «Συμφωνίας των Πρεσπών» έχει εκφραστεί πριν από όλους το 80% του ελληνικού λαού· και αυτό θα αρκούσε για να ακυρωθεί η «Συμφωνία». Πασίγνωστο είναι επίσης ότι ο ολιγαρχικός Κυβερνητισμός αρνήθηκε στο ελληνικό λαό το συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμά του για δημοψήφισμα, παρότι το απαιτούσε συνεχώς και πιεστικά.

Ωστόσο η πλειοψηφία των Ελλήνων νομίζει ότι μόνο στη χώρα μας υπήρξε η τεράστια λαϊκή κατακραυγή, γιατί δεν γνωρίζει τις εντονότατες αντιδράσεις που προκλήθηκαν και στο εξωτερικό· τόσο σε ΜΜΕ διεθνούς κύρους όσο και από επιστήμονες ειδικούς επί των συμφωνιών μεταξύ κρατών. Γι’ αυτό τον λόγο θα αναφέρουμε πολύ συνοπτικά, μερικά μόνο συγκλονιστικά στοιχεία ακυρότητος της «Συμφωνίας» τα οποία εντοπίσαμε ακόμη… και σε γερμανικά ΜΜΕ. Αυτά κατά χρονολογική σειρά έχουν ως εξής:

  1. Στην μεγάλη γερμανική εφημερίδα «WESER KURIER», 29/9/2018, στη σελίδα SONNABEND –Απόψεις, ο συντάκτης Ferry Batzoglou σε άρθρο του με τίτλο: «Αποστολήχωρίς εντολή», παραθέτει τις αντιδημοκρατικές και αντιλαϊκές ενέργειες εξαπάτησης της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ προκειμένου να ψηφιστεί η «Συμφωνία».
  2. Στην πασίγνωστη γερμανική εφημερίδα «Frankfurter Allgemeine Zeitung». (Aktualisiert am 1/10/2018-17:24) ο συντάκτης Nikolas Busse σε άρθρο του με τίτλο: «Gescheiterte Namensänderung: Nord-Mazedonien, nein danke», σε μετάφραση: «Αποτυχία αλλαγής ονόματος: Βόρεια Μακεδονία, όχι ευχαριστώ».
  3. 3. Στην «Frankfurter Allgemeine Zeitung», στις 28/12/2018, ο συντάκτης Michael Martens σε άρθρο του με τίτλο: «Υποψία απλής διαφυγής»· με ανάλογο περιεχόμενο.
  4. Στο περιοδικό TIME[3], 22/1/2019, με άρθρο καταπέλτη κατά της «Συμφωνίας Πρεσπών», ο Dr Aggelos Chrusogelos, διδάσκων στο King’s College London, ερευνητής του Κέντρου Weatherhead, του Διεθνούς Γραφείου του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ και συνεργάτης του στο Chatham House. Και πρόσφατα,
  5. Στην ηλεκτρονική «Deutsche Welle»[4], στις 24/04/2019 με τον εύγλωττο τίτλο: «Χρηματίστηκαν βουλευτές στα Σκόπια από το ελληνικό ΥΠΕΞ;» με πανομοιότυπο ηχητικό σε άλλη ηλεκτρονική διεύθυνση[5]. Το ίδιο θέμα δημοσίευσε και η εφημερίδα «Frankfurter Allgemeine Zeitung». Ας δούμε συνοπτικά τι γράφουν αυτά τα ΜΜΕ.

Ως προς τα Σκόπια καταγγέλλεται, ότι υπήρξαν:

α. Απειλές δικαστικών διώξεων,

β. Διαφθορά,

γ. Τεράστια πίεση σε βουλευτές,

δ. Απειλές ή τέλεση σωματικής βίας,

ε. Υποσχέσεις ή τέλεση δωροδοκίας,

ζ. Άκυρο δημοψήφισμα λόγω αποχής,

η. Μη υπογραφή της «Συμφωνίας» από τον πρόεδρο Ιβανόφ,

θ. Απολύτως παράνομος τρόπος προώθησης των σχετικών εγγράφων (σ.σ. ακόμη και για τις αλλαγές στο Σύνταγμα Σκοπίων, καθώς και τις ΜΗ αλλαγές στον Εθνικό τους Ύμνο) σε Ελλάδα και ΟΗΕ.

Ενώ για την Ελλάδα καταγγέλλεται ότι υπήρξε:

ι. Παράκαμψη θεμελιωδών διατάξεων του Συντάγματος,

κ. Ακύρωση στην πράξη του κανονισμού της Βουλής με παράνομο επηρεασμό βουλευτών και έτσι ακύρωση της Δημοκρατίας,

λ. Επίμονες καταγγελίες για διαφθορά και χρηματισμό μέσα στο υπουργικό συμβούλιο,

μ. Παραβίαση του εθνικού και ευρωπαϊκού δικαίου, κ.α.

Ο προαναφερθείς πανεπιστημιακός του King’s College London και του Χάρβαρντ αναφέρει στο TIME, ότι ανησυχεί ιδιαίτερα για την Δημοκρατία στην Ελλάδα, τα Σκόπια, αλλά και για την Ε.Ε., διότι, όπως γράφει: «Ο γεωπολιτικός στόχος της σταθεροποίησης της περιοχής κινδυνεύει από τη συμφωνία». Και: «Η συμφωνία[…] θα αναζωπυρώσει τις εθνοτικές εντάσεις και θα αυξήσει την πολιτική πόλωση στη ‘‘Μακεδονία’’ -ακριβώς το αντίθετο από την πρόθεση της ΕΕ.»

Παράλληλα, ο ειδικός σε διεθνείς συμφωνίες καθηγητής Antoni Francis Boyle, του Πανεπιστημίου του Ιλλινόις, γνωμάτευσε γραπτώς, (δημοσιεύτηκε στις 2 Φεβρουαρίου 2019), τα εξής: «το άρθρο 46 της Σύμβασης της Βιέννης, μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να αμφισβητήσει τη Συμφωνία». Στο άρθρο 46 παράγραφος 2 (περί Ακυρότητας των Συμβάσεων), αναφέρεται ότι το κράτος ΔΕΝ μπορεί να επικαλείται μια συμφωνία η οποία είναι αντίθετη με το εθνικό δίκαιο και ότι αυτή μπορεί να ακυρωθεί γιατί βρίσκεται σε αντίθεση με το εσωτερικό δίκαιο του κράτους.

Να λοιπόν πολύ σύντομα που η «Συμφωνία» όχι μόνο καταγγέλλεται διεθνώς, αλλά και διατυπώνεται βασίμως από επιστήμονες διεθνούς κύρους ότι ακυρώνεται.

Κι όμως στη χώρα μας, παρόλο που η «Συμφωνία»-σκάνδαλο καταγγέλλεται όπως προαναφέρθηκε, και ενώ συνεχίζονται οι παραβιάσεις εκ μέρους των Σκοπιανών, δεν είδαμε πρακτικές λύσεις ακύρωσης από την αντιπολίτευση. Πρωτίστως τη μείζονα, η οποία μέχρι στιγμής αρνείται να υψώσει την σημαία της ακύρωση της «Συμφωνίας». Από την άλλη δεν υπήρξε ούτε αυτεπάγγελτη δικαστική έρευνα για κραυγαλέες παρανομίες στο κείμενο και τη διαδικασία της «Συμφωνίας των Πρεσπών» με βάσει το Σύνταγμα και τους εθνικούς νόμους. Αντιθέτως συμβαίνουν τα εξής: αφενός ο ολιγαρχικός Κυβερνητισμός αποσιωπά-συσκοτίζει συστηματικά τις πολλαπλές παραβιάσεις της «Συμφωνίας» από τους Σκοπιανούς. Αφετέρου, κάποιοι τηλεοπτικά υπερ-προβεβλημένοι ακαδημαϊκοί –ένας με πρόσφατο χρίσμα Ευρωβουλευτή–, κάνουν αγωνιώδεις προσπάθειες να μας πείσουν, ότι όλα σχετικά με τη «Συμφωνία» είναι νόμιμα. Προσπαθώντας να τρομοκρατήσουν τον λαό, μας λένε ότι αυτή είναι νομικά «απρόσβλητη», κάτι σαν …διαιώνια μοίρα για την Ελλάδα, πιο ισχυρή από τα 2.700 χρόνια της μακεδονικής ιστορίας και της επιστημονικής αλήθειας. Λένε ακόμη, πως η εν λόγω «Συμφωνία» περιέχει καταχρηστικούς όρους μη καταγγελίας της οι οποίοι βρίσκονται πάνω από την διεθνή και εθνική νομολογία. Δηλαδή, για να το πούμε απλά: δύο πολιτικοί εγκληματίες έγραψαν οι ίδιοι τους παράνομους όρους στη «Συμφωνία» τους με τους οποίους νομιμοποιούν τις παρανομίες τους σε αυτήν. Εδώ προφανώς εγκαινιάζεται για πρώτη φορά παγκοσμίως το δόγμα: «ο ένοχος παράγει δίκαιο με το οποίο απαλλάσσει τον εαυτό του από τα πολιτικά-εθνικά του εγκλήματα.»

Όμως, ακόμη και ένας υποψήφιος φοιτητής της Νομικής γνωρίζει το αν επιτρέπονται ή όχι σε οποιαδήποτε συμφωνία καταχρηστικοί όροι που αφαιρούν την βούληση του συμβαλλομένου. Και στην διμερή «Συμφωνία των Πρεσπών» έχουμε όρους που παραβιάζουν όχι μόνο το εθνικό Δίκαιο των δύο κρατών-μερών, αλλά δεσμεύουν την ελεύθερη βούληση των συμβαλλομένων σε πρωταρχικό δικαίωμα των πολιτών το οποίο δεν επιδέχεται δέσμευση. Και τέτοιο πρωταρχικό δικαίωμα είναι η εθνική κυριαρχία του λαού την οποία αυτός εξασκεί στο όνομα και την ιστορία της Μακεδονίας μας. Κι όμως όνομα, γλώσσα και εθνότητα παραχωρήθηκαν στους Σλαβοαλβανούς Σκοπιανούς. Σημειώνεται ότι τα δύο τελευταία τα κατήγγειλε έντονα μέσα στη βουλή ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, Κυρ. Μητσοτάκης.

Αντίθετα με την μαύρη προπαγάνδα ελαχιστότατων (από κάθε έννοια) ακαδημαϊκών και άλλων ενδοτικών οι οποίοι μας λένε ότι η «Συμφωνία» δεν μπορεί να καταγγελθεί ποτέ, υπενθυμίζουμε, ότι το διεθνές δίκαιο προβλέπει πως «κατεξοχήν οι διμερείς συμφωνίες ακυρώνονται οποτεδήποτέ θεωρήσει αναγκαίο το ένα μέρος.» Και αυτό είναι αυτονόητο γιατί είναι πιθανό ένα από τους συμβαλλόμενα κράτη να καταπατήσει μία συμφωνία στο μέλλον. Ήδη το Σκοπιανό κράτος την έχει καταπατήσει πολλές φορές και την καταπατά συνεχώς μέχρι σήμερα στον ΟΗΕ. Θα ήταν δικαιικά αδιανόητο να μη μπορεί να καταγγελθεί μια ήδη καταπατημένη συμφωνία ή, το χειρότερο, μία συμφωνία που θα καταπατηθεί στο μέλλον. Κι αυτό γιατί δήθεν επιτρέπονται καταναγκαστικοί και καταχρηστικοί όροι που αφαιρούν την ελεύθερη βούληση ενός ολόκληρου λαού, του ελληνικού, ο οποίος θα πρέπει στο μέλλον να εφαρμόζει ένα διαιώνιο σύμφωνο εθελοδουλίας.

Εδώ η μακρά προσωπική μας μελέτη επιβεβαιωμένη από έμπειρους διπλωμάτες με δεκαετίες καριέρας σε κρίσιμες υπηρεσίες του ΟΗΕ, αλλά και από έγκυρους διεθνολόγους στην Ελλάδα και το εξωτερικό κατέληξε στα εξής:

Α. Δεν ισχύει στο διεθνές δίκαιο κανένας καταχρηστικός-καταναγκαστικός όρος που να αφαιρεί τα πρωταρχικά κυριαρχικά δικαιώματα ενός λαού στη χώρα του. Τέτοιες επαχθείς «νομολογίες» που έχουν πλέον καταρριφθεί διεθνώς ίσχυαν σε προηγούμενους αιώνες σε επικράτειες αποικιοκρατικών δυνάμεων που καταδυνάστευαν δουλοπάροικους.

Β. Δεν υπάρχει στα σύγχρονα παγκόσμια νομικά χρονικά προηγούμενο άλλης τέτοιας επαχθούς συμφωνίας (με όρους εθελοδουλίας σε βάρος της Ελλάδος), την οποία μπορεί να επικαλεστεί κάποιος για να στηρίξει την «Συμφωνία των Πρεσπών». Δεν υπάρχει!

Ας δούμε όμως με χρονολογική σειρά μερικά μόνο από τα πολλά στοιχεία ακύρωσης που διαθέτουμε και τα οποία για ευνόητους λόγους δεν θα τα ανακοινώσουμε όλα.

  1. Στις 15 Οκτωβρίου 2018 σε σχετική ομιλία μας στο Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο Θεσσαλονίκης αποκαλύψαμε, μετά από έρευνα στα αρχεία του ΟΗΕ, ότι ο Ειδικός Αντιπρόσωπος του γ.γ. του ΟΗΕ, Μάθιου Νίμιτς, είχε εντολή από το Συμβούλιο Ασφαλείας, το 1993, ΜΟΝΟ για τη διευθέτηση του «Ονόματος» των Σκοπίων και για τίποτε άλλο!

Αυτοί είναι οι κωδικοί των εντολών που έλαβε ο Μ. Νίμιτς από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, με ημερομηνίες 26 και 28 Μαΐου 1993. Την (ως άνω) επιστολή (β) την έστειλε ο τότε γ.γ. Μπούτρος-Μπούτρος Γκάλι στο Συμβούλιο Ασφαλείας κατά την συζήτηση του γνωστού Σχεδίου Βανς-Όουεν (1993).

Κι όμως αντί ο Μ. Νίμιτς να ασχοληθεί ΜΟΝΟ με το όνομα που ήταν η δουλειά του αυτός παραβίασε τις εντολές που είχε με κάθε τρόπο. Έτσι επί 25 χρόνια δεν τήρησε ποτέ ίσες αποστάσεις, αφού ουδέποτε κατέθεσε έστω και ένα όνομα που να είναι σύμφωνο με την ιστορική και επιστημονική αλήθεια και το οποίο φυσικά θα ευνοούσε την Ελλάδα. Εν τέλει υπέγραψε, και μάλιστα ως μάρτυρας, μία «Συμφωνία» με τον μακροσκελή τίτλο: «Τελική Συμφωνία για την επίλυση των διαφορών οι οποίες περιγράφονται στις αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών 817 (1993) και 845 (1993), τη λήξη της Ενδιάμεσης Συμφωνίας του 1995, και την εδραίωση Στρατηγικής και Εταιρικής σχέσης.» Αλλά, τι σχέση έχει μία εντολή που αφορούσε ΜΟΝΟ το όνομα με όλα αυτά και κυρίως με μία «Συμφωνία Στρατηγικής και Εταιρικής σχέσης»; Γιατί ο Μ. Νίμιτς υπέγραψε παραβιάζοντας τα όρια των καθηκόντων του μια «Συμφωνία» απολύτως ετεροβαρή για την Ελλάδα και με δουλείες, σαν να νικήθηκε η χώρα μας σε πόλεμο από τα Σκόπια;

Πάνω σε αυτή την δομική παρανομία χτίστηκε η εν λόγω επαχθής «Συμφωνία». Ας κρατήσουμε τα δύο αυτά νούμερα των αποφάσεων, 817 και 845, του Συμβουλίου Ασφαλείας όπως και τις κραυγαλέες παρανομίες του Μ. Νίμιτς η οποία συνεχίστηκε μέχρι πρόσφατα, το 2019. Συναφώς απολύτως παράνομες είναι και οι ενέργειες στον ΟΗΕ του γ.γ. Αντ. Γκουτέρες, ειδικά για όσα έπραξε αυτός το 2019 αποδεχόμενος την παράνομη «Συμφωνία Πρεσπών». Όλα τα αποδεικτικά στοιχεία αυτής της τερατώδους διεθνούς απάτης, η οποία συνεχίζεται μέχρι σήμερα στον ΟΗΕ, θα τα παραθέσουμε στη συνέχεια.

(Συνέχεια στο Β΄ Μέρος)

[1] Τα τρία αυτά συνεχόμενα κείμενα αποτελούν την ομιλία του Γ.Ρ. η οποία δόθηκε στις 8/5/2019 στην εκδήλωση: «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ, Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΜΕΡΑ», στην κατάμεστη αίθουσα, 700 ατόμων, του ξενοδοχείου Royal Olimpic. Διοργάνωση: Ένωση Αποστράτων Αξιωματικών Στρατού, και International Ηellenic Association.

[2] Στο παρόν κείμενο θα εξετάσουμε κυρίως τα διεθνή στοιχεία παραβατικότητας και ακυρότητας της «Συμφωνίας Πρεσπών», αφού στα του εθνικού δικαίου έχουμε αναφερθεί εκτενώς σε άλλα κείμενά μας.

[3] http://time.com/5508640/prespes-macedonia-greece-eu-democracy/

[4]https://www.dw.com/el/%CF%87%CF%81%CE%B7%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%AF%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BA%CE%B1%CE%BD-%CE%B2%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%B5%CF%85%CF%84%CE%AD%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%B1-%CF%83%CE%BA%CF%8C%CF%80%CE%B9%CE%B1-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%BF-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CF%85%CF%80%CE%B5%CE%BE/a-48453440

[5]https://www.dw.com/el/%CF%87%CF%81%CE%B7%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%AF%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BA%CE%B1%CE%BD-%CE%B2%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%B5%CF%85%CF%84%CE%AD%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%B1-%CF%83%CE%BA%CF%8C%CF%80%CE%B9%CE%B1-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%BF-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CF%85%CF%80%CE%B5%CE%BE/a-48453440

 

Γιατί η Ελλάδα τετέλεσται.

27

του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ

Κομβικό σημείο στην εξέλιξη της ελληνικής πολιτικής ιστορίας αποτέλεσε ο Β! Παγκόσμιος Πόλεμος και ο Εμφύλιος που ακολούθησε.

Η γενιά που συνυπήρξε  με τον Ελευθέριο Βενιζέλο, (τον ένα από τους τρείς, μόνο, μεγάλους πολιτικούς της σύγχρονης  Ελλάδας μαζί με τον Καποδίστρια και τον Τρικούπη), ήταν η γενιά που δημιούργησε το σημερινό ελληνικό κράτος.

Ο τελευταίος της γενιάς αυτής ήταν ο Ιωάννης Μεταξάς ο οποίος υπήρξε μεν δικτάτορας , αντίπαλος, πάντοτε, του Βενιζέλου αλλά οι επιτελικές και διοικητικές του ικανότητες ήταν αναμφισβήτητες. Είχε, δε, το θάρρος να υποκλιθεί στη διπλωματική δεινότητα του κρητικού πολιτικού.

Ενόψει του Β! Παγκοσμίου Πολέμου ενέταξε την Ελλάδα στην πλευρά των Βρετανών και των Γάλλων και έτσι,  μετά τον πόλεμο προσαρτήθηκαν στη χώρα τα Δωδεκάνησα. Ήταν η τελευταία αναλαμπή. Οι πολιτικοί που ακολούθησαν από τη δεκαετία του ’50 ως σήμερα άρχισαν να δίνουν.

Πρώτος, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής που κυριάρχησε από τα μέσα του ’50. Με τη Συμφωνία της Ζυρίχης αποδέχθηκε μια κάκιστη συμφωνία για το κυπριακό. Τα αποτελέσματά της τα είδαμε λίγα χρόνια αργότερα αφού το κράτος Φραγκενστάιν που δημιουργήθηκε δεν μπορούσε να λειτουργήσει.

Ένας πολιτικός της παλιάς φρουράς, νομάρχης Χίου επι Βενιζέλου, ο Γεώργιος Παπανδρέου, έκανε την τελευταία σωστή κίνηση. Έστειλε στην Κύπρο, κρυφά,  ολόκληρη Μεραρχία την οποία απέσυραν από τη μεγαλόνησο οι δικτάτορες του ’67. Κανείς δεν θα μπορούσε να φανταστεί ότι στρατιωτικοί, άνθρωποι, δηλαδή, που ετάχθησαν να προστατεύουν το εθνικό συμφέρον θα έκαναν μια τέτοια κίνηση.

Η δικτατορία του ’67, όπως αναδεικνύουν νεότερες έρευνες, έγινε αφ ενός μεν λόγω των σχεδιασμένων από τις ΗΠΑ, εξελίξεων στη Μέση Ανατολή με επίκεντρο το Ισραήλ, αφετέρου δε για να δοθεί η «λύση» που δόθηκε στο κυπριακό.

Ύστερα από μια τεχνητή κρίση, η δικτατορική κυβέρνηση του Παπαδόπουλου πήγε στην Κεσάνη και συμφώνησε την απόσυρση της μεραρχίας από την Κύπρο. Μέγιστο, τραγικό λάθος το οποίο, είναι αδύνατο να μην αντιλήφθηκε η στρατιωτική ηγεσία.

Αφού ο Παπαδόπουλος έκανε τη δουλειά που ήταν να κάνει, αντικαταστάθηκε από τον Ιωαννίδη. Έναν δικτάτορα περιορισμένης αντιλήψεως, ιδεοληπτικό, που οργάνωσε το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου και έδωσε αφορμή για τη σχεδιασμένη, με τους αμερικανούς, τουρκική εισβολή.

Το ακόμη τραγικότερο ήταν ότι ενώ η Ελλάδα διοικούνταν από στρατιωτικούς ήταν εντελώς γυμνή στο στρατιωτικό τομέα. Η επιστράτευση του ’74 αποδείχθηκε φιάσκο.

Η δικτατορία του ’67 έγινε από συνειδητούς πράκτορες που πρόδωσαν τη χώρα.

Η μεταπολιτευτική λύση ήταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, γνωστός από τη Συμφωνία της Ζυρίχης για το κυπριακό. Ανέλαβε, αποδεχόμενος τα τετελεσμένα. Το μεγαλύτερο μέρος της Κύπρου κατελήφθη με τον δεύτερο Αττίλα, όταν η Ελλάδα είχε πολιτική κυβέρνηση υπο τον Κωνσταντίνο Καραμανλή και ο τότε πρωθυπουργός δήλωνε πως η Κύπρος είναι μακριά γα να υπάρξει κάποια αντίδραση.

Οι Τούρκοι κλιμακώνουν τις αντιδράσεις τους και αρχίζει μια κούρσα εξοπλισμών που διευρύνει το χάσμα στο ισοζύγιο ισχύος των δύο χωρών.

Η χώρα περνά μια περίοδο οικονομικής ευημερίας, οι κυβερνήσεις μοιράζουν χρήματα αλλά οι ένοπλες Δυνάμεις καθίστανται, καθημερινά, ολοένα και πιο ανίσχυρες από πλευράς εξοπλισμών. Τα χρήματα για τους εξοπλισμούς καταλήγουν τα περισσότερα στις τσέπες μεσαζόντων και πολιτικών. Το πανηγύρι είναι απίστευτο.

Η γειτονική χώρα δοκιμάζει τις αντοχές της Ελλάδας το 1987 και ο Ανδρέας Παπανδρέου αποφασισμένος να έρθει σε ρήξη, φθάνει στα όρια. Το τι συνέβη το κρίσιμο βράδυ που οι δύο χώρες έφθασαν στα πρόθυρα πολέμου δεν είναι γνωστό. Και δεν θα γίνει. Η Τουρκία αναδιπλώνεται αλλά ο Ανδρέας Παπανδρέου κάνει το μοιραίο λάθος της πολιτικής του ζωής. Αποδέχεται να πάει και να συζητήσει- δηλαδή να νομιμοποιήσει- τις τουρκικές διεκδικήσεις στο Νταβός. Το mea culpa μπορεί να σώζει τα πολιτικά προσχήματα όχι, όμως, και τα ουσιαστικά. Ο Ανδρέας Παπανδρέου εντάσσεται στην ίδια κατηγορία των άλλων μεταπολεμικών ηγετών.

Καθ όλη τη διάρκεια της πρωθυπουργίας και αυτού και του διαδόχου του Κώστα Σημίτη, ο οποίος βαρύνεται με τα Ίμια, γίνεται προσπάθεια ενίσχυσης των Ενόπλων Δυνάμεων αλλά τα περισσότερα χρήματα καταλήγουν στις τσέπες πολιτικών. Με τέτοια νοοτροπία κανείς δεν θέλει να ενθαρρύνει τη συνέχιση των εξοπλισμών. Για το Σημίτη θα μπορούσε να πεί κανείς: τι να κάνει, τόσο μπορούσε ο άνθρωπος.

Ο Σημίτης δεν ήταν πολιτικός για δύσκολες καταστάσεις. Μαζί με τους συνεργάτες του εγκαταλείπουν τη λογική της επιδίωξης στρατιωτικής ισορροπίας και αναζητούν το δόγμα της ήπιας ισχύος με το χαρτί της συμμετοχής στην Ε.Ε.

Έλα, όμως, που το χαρτί αυτό ξεθώριασε… Και τώρα;

Μετά το Σημίτη έχουμε κυβερνήσεις παιδικής χαράς.

Δεν είναι γνωστό αν η χώρα διαθέτει, όπως λένε πολλοί, ικανά πρόσωπα τα οποία αποφεύγουν να εκτεθούν. Αλλά, αν διέθετε ικανά πρόσωπα δεν θα είχαν πρόβλημα να απευθυνθούν στον κόσμο και να διεκδικήσουν την εμπιστοσύνη του.

Εκμαυλίστηκε, όμως, και η κοινωνία.

Ζώντας αρκετά χρόνια σε περίοδο σταθερότητας και, μερικές φορές, οικονομικής ευμάρειας σε σχέση με το παρελθόν, δεν εκτιμά την αναζήτηση ικανών προσώπων για τη διαχείριση των υποθέσεών της.

Ικανοποιείται με τον ηθοποιό και τον τραγουδιστή, τον ποδοσφαιριστή ή, ακόμη, και το δημοσιογράφο που προκαλεί την αναπαραγωγική διάθεση του DNA της.

Τα προβλήματα συσσωρεύονται και οξύνονται και φθάσαμε σήμερα να ικετεύουμε τη διεθνή κοινότητα να αντιμετωπίσει τις δικές μας δυσκολίες. Όπως, τώρα, στην Ανατολική Μεσόγειο, την Κύπρο και το Αιγαίο. Που συρόμαστε απο ταπείνωση σε ταπείνωση. Έχουμε αναγάγει την ανικανότητα σε σύγχρονη ιδεολογία.

Το, προφανές, ερώτημα είναι γιατί να το κάνει η διεθνής κοινότητα. Όποτε το έκανε, από τη Ναυμαχία του Ναβαρίνου ως τα Ίμια κάτι ζήτησε και πήρε.

Η απορία όλων είναι γιατί η χώρα δεν ετοιμάζεται για τις δύσκολες καταστάσεις όταν τα πράγματα είναι ήρεμα και μπορεί.

Διότι οι ηγεσίες της μετά τον Β! ΠΠ ήταν και συνεχίζουν να είναι ανίκανες. Διότι η κοινωνία έχει ευνουχισθεί.

Ο τελευταίος πόλεμος και ο Εμφύλιος παρήγαγαν νέα δεδομένα. Τα οποία, μετά την οικονομική κρίση είναι, ακόμη, χειρότερα.

Οι σημερινές πολιτικές ηγεσίες δεν είναι, απλώς, ανίκανες. Είναι κάτι, ακόμη χειρότερο.

Με αυτές τις προϋποθέσεις η Ελλάδα τετέλεσται. Δείτε ποιοι κυβερνούν και ποιοι αναζητούν ψήφο.