Αρχική Blog Σελίδα 2664

ALUMNI ASSOCIATION OF ARISTOTELIAN UNIVERSITY OF THESSALONIKI. RESOLUTION OF THE AUTH ALUMNI ASSOCIATION FOR THE 100 YEAR ANNIVERSARY OF THE GENOCIDE OF THE GREEKS OF PONTUS AND ASIA MINOR AND THE CHRISTIAN PEOPLE OF THE EAST

0

With this resolution, the AUTH Alumni Association would like to support the valiant efforts of Pontian Hellenism to raise international awareness of the Genocide of the Greeks Pontus. This year marks the 100 anniversary of the tragedy.

Genocide, a term which has been severely abused in Greece due to ideological and political exploitation, is a crime under International Law. According to the resolution adopted in December 2007 by the International Association for Genocide Scholars, Armenians, Assyrians and the Greeks of Pontus and Asia Minor all suffered from the Young Turks and the Kemalists.

A recent announcement by an international Conference, (organised by the Chair of Pontian Studies of AUTH), concluded that the Genocide of the Christian Populations of the Ottoman Empire must be seen as a single crime committed against the Greeks, Armenians and Assyrians.

This would pave the way for Anatolia to be homogenised, nationally and religiously, to create a new modern Turkish nation-state.

We call on Turkey to take actions which enable reconciliation with their past, and relieve the burden of denying that such horrific crimes occurred. We encourage a series of symbolic reparations, such as the creation of memorial and educational sites. These would demonstrate their commitment to the universal human values of peaceful coexistence and harmony.

FOR THE BOARD OF DIRECTORS

Pantelis Savvidis

President of Auth Alumni Association

[email protected]

Athina Pagoni

General Secretary of AuTH Alumni Association

 

 

H Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου, ένα μείζον εθνικό και ανθρωπιστικό θέμα

0

Tου Δαμιανού Βασιλειάδη, εκπαιδευτικού, συγγραφέα*

Από το 1994 μια νέα “εθνική επέτειος” ήρθε να προστεθεί στο πάνθεον των εθνικών επετείων.
Στις 24 Φεβρουαρίου 1994 η Βουλή των Ελλήνων ψήφισε ομόφωνα την ανακήρυξη της 19ης Μαϊου ως «Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων στο Μικρασιατικό Πόντο», ημέρα που ο Μουσταφά Κεμάλ αποβιβάστηκε στη Σαμψούντα και ολοκλήρωσε την προαποφασισμένη από τους Νεότουρκους εθνική εκκαθάριση με την τελευταία κατάληξη της σφαγής και πυρπόλησης της Σμύρνης το 1922, για την οποία γνωστή Ελληνίδα έγραψε ότι δεν ήταν σφαγή, αλλά «συνωστισμός» στο λιμάνι της.[1] Επίσης το 1998 η Βουλή ψήφισε ομόφωνα την ανακήρυξη «της 14ης Σεπτεμβρίου ως ημέρας εθνικής μνήμης της γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας.
Η γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού δεν είναι ένα μεμονωμένο γεγονός. Ούτε γεωγραφικά ούτε χρονικά.
Θα πρέπει να γνωρίζουμε όλοι μας ότι εντάσσεται σε ένα ευρύτερο ιστορικό πλαίσιο που οι ιστορικές του καταβολές πρέπει να αναζητηθούν στο λεγόμενο Ανατολικό Ζήτημα.

Το Ανατολικό Ζήτημα, αν θέλουμε να ανατρέξουμε στις απαρχές της ποντιακής τραγωδίας, προκύπτει στα τέλη του 18ου αιώνα, όταν οι ευρωπαϊκές δυνάμεις, μπροστά στην επιταχυνόμενη παρακμή της οθωμανικής αυτοκρατορίας, προβάλλουν αξιώσεις και επιχειρούν κάθε είδους διείσδυση, οικονομική, πολιτική στρατιωτική ή άλλη, σε αυτό τον χώρο της ανατολικής Μεσογείου.

Το Ανατολικό Ζήτημα, επεισόδιο του οποίου αποτελεί η ελληνική επανάσταση, θεωρείται ότι λήγει με τον οριστικό διαμελισμό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, την επόμενη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και την ίδρυση του τουρκικού κράτους.
Είναι η περίοδος της αποικιοκρατικής επέκτασης και της προσπάθειας των ισχυρών δυνάμεων της εποχής να κατακτήσουν εδάφη της καταρρέουσας Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με κύριο στρατηγικό στόχο τον έλεγχο των πετρελαίων του Κιρκούκ και της Μοσούλης.
 Γνωρίζουμε από την ιστορία ότι οι διάφορες διενέξεις των ισχυρών δυνάμεων ακόμη και από τα τέλη του 19 αιώνα είχαν να κάνουν βασικά με τα πετρέλαια. Ακόμη και αυτό το λεγόμενο ανατολικό ζήτημα στην ουσία του είχε άμεση σχέση με τα πετρέλαια της περιοχής της Μέσης Ανατολής. Ήταν η εποχή της βιομηχανικής επανάστασης και το πετρέλαιο από τότε αποτελούσε στρατηγική πηγή ενέργειας, όπως ακριβώς και σήμερα.
Σ’ αυτά τα πλαίσια αναπτύσσεται ο ανταγωνισμός ανάμεσα στις δυτικές δυνάμεις Αγγλία, Γαλλία και Γερμανία εναντίον της Ρωσίας, η οποία προσπαθεί να προσεταιριστεί τους χριστιανικούς πληθυσμούς της Αυτοκρατορίας για να πετύχει τους στόχους της.
Αυτήν την πολιτική της Ρωσίας απεφάσισε να εμποδίσει με κάθε τρόπο και μέσο η Γερμανία, συμβουλεύοντας τους Νεότουρκους να εξαφανίσουν τους χριστιανικούς πληθυσμούς της επικράτειάς της κι’ έτσι να θέσουν φραγμό στην κάθοδο της Ρωσίας στα εδάφη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Μήπως οι σημερινές διενέξεις των ισχυρών της γης στο χώρο της Ανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής δε θυμίζουν τα τραγικά γεγονότα αναβίωσης του Ανατολικού Ζητήματος;
Υπάρχουν σήμερα στα αρχεία των δυτικών χωρών και των ΗΠΑ πολλές αναφορές στο θέμα των πετρελαίων που έχουν άμεση σχέση με το ανατολικό ζήτημα.
Περιττό να τονίσουμε ότι διαχρονικά η Γερμανία τάχθηκε ενάντια στα συμφέροντά της Ελλάδας, ακόμη και πριν από τη Μικρασιατική Καταστροφή, της οποίας εμπνευστής για τη γενοκτονία του χριστιανικού πληθυσμού από μέρους των Νεότουρκων και του Μουσταφά Κεμάλ υπήρξε η Γερμανία. Υπάρχουν αδιάσειστα ντοκουμέντα που το αποδεικνύουν.
Η Γερμανία στήριζε και στηρίζει ανέκαθεν την Τουρκία εναντίον της Ελλάδας και συνετέλεσε στον αφανισμό των χριστιανικών πληθυσμών της. Η πολιτική της απέβλεπε στην προσπάθεια της να εμποδίσει τους λαούς αυτούς στη Μικρά Ασία να συμπαραταχθούν με τους Ρώσους, ως ομόθρησκοι, για την προέλαση τους στις πετρελαιοπηγές της Μοσούλης και τον έλεγχο της περιοχής της Μέσης Ανατολής. 
Η πρόσφατη ιστορία μας με την κατοχή και την σημερινή ηγεμονική στάση της Γερμανίας αποδεικνύει για άλλη μια φορά του λόγου το αληθές.  Η Ελλάδα είχε τα περισσότερα θύματα από όλες τις κατεχόμενες χώρες κατά τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο. Και αυτό επίσης δεν πρέπει να το λησμονούμε.
 Όταν μιλάμε για Γερμανούς, για Έλληνες κ.λπ για να μην υπάρχει παρανόηση, θα πρέπει να έχουμε συνείδηση ότι εννοούμε εκείνες τις οικονομικές και πολιτικές δυνάμεις που καθορίζουν την πολιτική των κυβερνήσεων. Με αυτή την έννοια θα ήταν λάθος να λέμε ότι οι Έλληνες είναι τεμπέληδες, οι Γερμανοί είναι ναζί κ.λπ.
Οι γενικεύσεις είναι πάντοτε λάθος. Μιλάμε πάντοτε για συγκεκριμένες πολιτικές συγκεκριμένων κύκλων που αποφασίζουν ερήμην των λαών τους.
Η πολιτική της Γερμανίας εναντίον της Ρωσίας ξεκινάει κατ’ ουσίαν από την εποχή των ορλοφικών το 1770 (ίσως και νωρίτερα), όταν η Ρωσία επεδίωξε να ξεσηκώσει τους ορθόδοξους χριστιανικούς πληθυσμούς της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και κορυφώνεται κατά τη Μικρασιατική Καταστροφή.
Ο ποντιακός Ελληνισμός διεκδικεί τη δική του ιστορική μνήμη και την εγγραφή της στη συλλογική μνήμη του έθνους.
Είναι μια αρχή, όχι όμως το τέλος.
Γιατί όμως αυτή η επιμονή στην συλλογική μνήμη των Ποντίων; Μάλιστα μετά και την παρέλευση ενός ολόκληρου αιώνα, που οι πληγές της τραγωδίας φαίνεται να αποτελούν μακρινή ανάμνηση;
Τι νόημα έχει αυτή η επέτειος που τόση σημασία της δίνουν οι Πόντιοι;
Είναι ένα ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί και την απάντηση την έδωσε ο Μίλαν Κούντερα, ένας Τσέχος συγγραφέας (Το βιβλίο του γέλιου και της λήθης), με τα ακόλουθα λόγια:
Το πρώτο βήμα για να εξοντώσεις ένα έθνος, είναι να διαγράψεις τη μνήμη του.
 Να καταστρέψεις τα βιβλία του, την κουλτούρα του, την ιστορία του.
 Μετά να βάλεις κάποιον να γράψει νέα βιβλία, να κατασκευάσει μια νέα παιδεία,
να επινοήσει μια νέα ιστορία …
Δεν θα χρειαστεί πολύς καιρός για να αρχίσει αυτό το έθνος να ξεχνά ποιο είναι και ποιο ήταν .
Ο υπόλοιπος κόσμος γύρω του θα το ξεχάσει ακόμα πιο γρήγορα».
Αυτός είναι ένας εύστοχος ορισμός που περιγράφει παραστατικά τι σημαίνει ιστορική μνήμη. Πέρα από τη φυσική γενοκτονία υπάρχει και η γενοκτονία της μνήμης. Ένας λαός χωρίς μνήμη είναι ένας λαός χωρίς παρόν και χωρίς μέλλον, γιατί εκείνοι που ξεχνούν την ιστορία τους δεν μπορούν με κανένα τρόπο να δημιουργήσουν το μέλλον τους.
Αυτό ισχυρίζεται και ο μέντορας του Ερντογάν, ο πολύς Αχμέτ Νταβούτογλου λέγοντας: «Κοινωνίες με ριζικά αποδυναμωμένη και φθαρμένη εθνική συνείδηση, δεν έχουν πεδίο στρατηγικής λογικής, θέτουν σε κίνδυνο την ιστορική τους ύπαρξη, περιθωριοποιούνται στη διεθνή σκακιέρα».
Το εσωτερικό του μοναστηριού της Παναγίας Σουμελά στον Πόντο.
Καθήκον μας λοιπόν να διατηρήσουμε εμείς οι Πόντιοι και οι λοιποί Συνέλληνες τη μνήμη της μακραίωνης και ένδοξης ιστορία μας και την εθνική μας συνείδηση, που αποτελεί την ταυτότητά μας και τον συνεκτικό κρίκο της ύπαρξής και της δυναμικής παρουσίας μας στα πεπρωμένα αυτού του τόπου, που λέγεται πατρίδα.
Ήδη από το 1908 οι λεγόμενοι Νεότουρκοι, οι αιμοσταγείς Εμβέρ πασάς, ο Ταλαάτ, ο δρ. Σακίρ, ο δρ. Ναζί, ο Νουρεντίν, ο σφαγέας της Σμύρνης και του εθνομάρτυρα Μητροπολίτη της Χρυσόστομου, είχαν πάρει την απόφαση να εξοντώσουν τον Ελληνισμό της Μ. Ασίας.
«Θα σας κόψουμε τα κεφάλια, θα σας εξαφανίσουμε. Ή εμείς θα επιζήσουμε ή εσείς», δήλωνε ο Τούρκος πρωθυπουργός Σεφκέτ πασάς, τον Ιούλιο του 1909, στον μεγάλο πατριάρχη του Γένους, Ιωακείμ τον Γ’.
Οι Γερμανοί, που ήταν οι ηθικοί αυτουργοί των εγκλημάτων, έβλεπαν τους Έλληνες και τους Αρμενίους, καθώς και τους Ασσυροχαλδαίους, που στην πλειοψηφία τους ήταν χριστιανοί, ως εμπόδιο στα σχέδιά τους. για οικονομική διείσδυση στην Ανατολή.
Ο καθοδηγητής των Τούρκων στρατηγός Λίμαν Φον Σάντερς, ο μετέπειτα αρχιστράτηγος των Τουρκικών στρατιωτικών δυνάμεων, υποστήριζε κυνικά τα εξής:
«Η Τουρκία δεν έχει ουδεμίαν ασφάλειαν ούτε δύναται να οργανωθεί ελευθέρως εις το μέλλον, λόγω της παρουσίας των Ελλήνων. Για να μην προκληθεί αντίδραση στον ‘πολιτισμένο’ κόσμο προτείνει, ως ‘τελική λύση’, τον λευκό θάνατο, τις ατέλειωτες οδοιπορίες. Σας διαβεβαιώνω ότι οι παγωνιές και το κρύο του χειμώνα, οι βροχές και η μεγάλη υγρασία, ο ήλιος και η τρομερή ζέστη του καλοκαιριού, οι αρρώστιες του εξανθηματικού τύφου και της χολέρας, οι κακουχίες και η ασιτία, θα φέρουν το ίδιο αποτέλεσμα, με τις σφαγές που λογαριάζετε να κάνετε εσείς».
Εκμεταλλευόμενοι και τον ρωσοτουρκικό πόλεμο οι Τούρκοι διατάζουν για δήθεν λόγους ασφαλείας την μεταφορά των χριστιανών του Πόντου στα ενδότερα.
Οι Νεότουρκοι από το 1914 έως το 1918 και ο Μουσταφά Κεμάλ από το 1919 έως το 1922 ακολούθησαν κατά γράμμα το συστηματικό, οργανωμένο, σατανικό σχέδιο των Γερμανών συμβούλων.
Έτσι οι Νεότουρκοι μετά από τους Βαλκανικούς Πολέμους και πριν από την έναρξη του Α’ Παγκόσμιου Πολέμου θέτουν σε εφαρμογή το σχέδιο της «λύσης» των εθνοτικών προβλημάτων με την εξόντωση των άλλων εθνοτήτων.
ο σχέδιο συζητείται στα μυστικά συνέδρια των Νεότουρκων που διεξάγονται στη Θεσσαλονίκη το 1908, 1909, 1910 και 1911 και προβλέπει την απομάκρυνση του χριστιανικού πληθυσμού από τα εδάφη της Μικράς Ασίας ακόμα και με τη χρήση βίας, για να δημιουργηθεί εκεί το νέο τουρκικό κράτος.
Στο τελευταίο συνέδριό τους, αυτό του 1911, οι Νεότουρκοι λαμβάνουν την εξής απόφαση:
«Η Τουρκία πρέπει να γίνει μωαμεθανική χώρα, όπου η μωαμεθανική θρησκεία και οι μωαμεθανικές αντιλήψεις θα κυριαρχούν και κάθε άλλη θρησκευτική προπαγάνδα θα καταπνίγεται… Αργά ή γρήγορα θα πρέπει να πραγματοποιηθεί η πλήρης οθωμανοποίηση όλων των υπηκόων της Τουρκίας. Και είναι ολοκάθαρο ότι αυτό δεν μπορεί να γίνει με την πειθώ. Άρα πρέπει να χρησιμοποιηθεί ένοπλη βία… Το δικαίωμα των άλλων εθνοτήτων να έχουν δικές τους οργανώσεις θα πρέπει να αποκλειστεί. Κάθε μορφή αποκέντρωσης και αυτοδιοίκησης θα θεωρείται προδοσία προς την τουρκική αυτοκρατορία».
Το σχέδιο της συστηματικής εξόντωσης ολοκληρώνεται. Σε μυστική σύσκεψη των Νεότουρκων υπό την προεδρία του Ταλαάτ Πασά, ο δρ. Σακίρ Μπεχαεντίν αναφέρει τα εξής: «Τα έθνη που απέμειναν από παλιά στην Αυτοκρατορία μας, μοιάζουν με ξένα και βλαβερά χόρτα που πρέπει να ξεριζωθούν. Να ξεκαθαρίσουμε τη γη μας. Αυτός άλλωστε είναι και ο σκοπός της επανάστασής μας».
Στην ίδια σύσκεψη ο δρ. Ναζίμ λέει:
«…Θέλω να ζήσει ο Τούρκος. Και θέλω να ζήσει μόνο σ αυτά τα εδάφη και να είναι ανεξάρτητος. Εκτός των Τούρκων όλα τα άλλα στοιχεία να εξοντωθούν, άσχετα σε ποια θρησκεία ή πίστη ανήκουν. Αυτή η χώρα πρέπει να καθαρίσει από τα ξένα στοιχεία. Οι Τούρκοι πρέπει να κάνουν την εκκαθάριση».
Αρχίζει πλέον απροκάλυπτα η ριζική εξόντωση. Οι άνδρες δολοφονούνται στα διαβόητα «Αμελέ Ταμπουρού», στα τάγματα θανάτου, και τα γυναικόπαιδα με την διαδικασία του «λευκού θανάτου». 353.000 Πόντιοι πεθαίνουν από φρικτό θάνατο. Εκατοντάδες χιλιάδες οι μάρτυρες του Ποντιακού Ελληνισμού. Αδυνατεί ο ανθρώπινος νους να συλλάβει την φρίκη.
Όσοι δεν σφαγιάστηκαν προσπάθησαν να διασωθούν με τη φυγή προς τον Καύκασο και μετά το 1922, όσοι επέζησαν στην γη του Πόντου, να διαφύγουν στην Ελλάδα.
Είναι λάθος να πιστεύουμε πως τα θύματα τις γενοκτονίας ανέρχονται στις 353.000. Ποια στατιστική υπολόγισε τους θανάτους στις θανατηφόρες διαδρομές της προσφυγιάς, όπου τους Πόντιους θέριζε η πείνα, οι κακουχίες, οι ποικίλες ασθένειες και επιδημίες; Κανείς.
Μπορώ να αναφέρω μόνο, ως ένα από τα χιλιάδες παραδείγματα, την προσωπική μαρτυρία του πατέρα μου, που υπήρξε πέντε φορές πρόσφυγας, ο οποίος το 1918, μετά την παράδοση του Επαρχείου του Καρς από τον Λένιν στον Μουσταφά Κεμάλ, οδήγησε το χωριό του αποτελούμενο από 70 οικογένειες στην περιοχή του Κουμπάν του Βορείου Καυκάσου. Στην μακρά διαδρομή προς το Κουμπάν πέθανε το ολιγότερο ένα τρίτο των συγχωριανών του από τις κακουχίες και τις ασθένειες, διανύοντας γύρω στα 2000 χιλιόμετρα ανάμεσα από τις ορεινές διαβάσεις του Καυκάσου. Είναι νωπές οι αδιάψευστες μαρτυρίες.
Άλλοι είχαν χειρότερη τύχη. Πολλοί πέθαναν στα πλοία της προσφυγιάς και στα στρατόπεδα φιλοξενίας από την πείνα, τις επιδημίες της χολέρας του τύφου, της ελονοσίας κ.λπ. Αυτά τα νούμερα δεν τα κατέγραψε καμία στατιστική.
Και δυστυχώς υπάρχουν Έλληνες συμπολίτες μας που αμφισβητούν την ποντιακή γενοκτονία, υπηρετώντας ,συνειδητά ή ασυνείδητα, συμφέροντα ξένων δυνάμεων. Είναι γνωστοί και μη εξαιρετέοι.
Παρ’ όλο που  η διεθνής βιβλιογραφία και τα κρατικά αρχεία πολλών χωρών βρίθουν μαρτυριών για το ειδεχθές έγκλημα, που διαπράχθηκε εναντίον του Ελληνικού λαού. Υπάρχει επιπλέον πλήθος μαρτυριών ξένων πρεσβειών και προξενείων που αδιάψευστα επιβεβαιώνουν με ντοκουμέντα τη θηριωδία των Τούρκων.
Απ’ αυτές μόνο μία θα αναφέρω ενδεικτικά. Στις 20 Μαρτίου 1922, ο Άγγλος διπλωμάτης Ρέντελ συνέταξε ένα μνημόνιο για τις τουρκικές ωμότητες σε βάρος των χριστιανών από το 1919 κι έπειτα. Στο προοίμιο αυτού του μνημονίου διαβάζουμε:
«Η επίτευξη της ανακωχής με την Τουρκία, στις 30 Οκτωβρίου 1918, φάνηκε να επέφερε μια προσωρινή παύση των διωγμών των μειονοτήτων εκ μέρους των Τούρκων, που διαπράχθηκαν καθ’ όλη τη διάρκεια του πολέμου. Στην επιδίωξη αυτών των διωγμών, είναι γενικώς αποδεκτό … ότι πάνω από 500.000 ‘Έλληνες εξορίστηκαν, εκ των οποίων συγκριτικώς ελάχιστοι επέζησαν…»
Η πανάρχαια ιστορία του ποντιακού Ελληνισμού τρεισήμισι χιλιετιών που ξεκινάει από το μύθο του Φρίξου και της Έλλης, της αργοναυτικής εκστρατείας με τον Ιάσωνα και το χρυσόμαλλο δέρας, των Αμαζόνων, του Προμηθέα Δεσμώτη και συνεχίζει κατά την ιστορική περίοδο που οδηγεί τελικά στην ένδοξη Αυτοκρατορία του Πόντου των Μεγαλοκομνηνών αυτοκρατόρων, καταλήγει στο μαρτυρικό τέλος του τραγικού ξεριζωμού από τις ένδοξες πατρίδες.
Για την ιστορική αλήθεια θα πρέπει να αναφέρουμε ότι η μεθοδική γενοκτονία των Χριστιανών της Μ. Ασίας δεν περιλαμβάνει μόνο τη γενοκτονία του ποντιακού Ελληνισμού,  αλλά και τη γενοκτονία των Ελλήνων της Ιωνίας, καθώς και τη γενοκτονία του Θρακικού Ελληνισμού.[2]
Για τις δύο πρώτες γενοκτονίες και με καθυστέρηση επτά περίπου δεκαετιών, υπάρχει η ομόφωνη απόφαση- έγκριση του Ελληνικού κοινοβουλίου, που συνοδεύεται από ανάλογα προεδρικά διατάγματα της Χώρας. Τα διατάγματα αυτά καθορίζουν, έστω και υποτονικά, την 19η Μαϊου και την 14η Σεπτεμβρίου αντίστοιχα, ως ημέρες μνήμης αυτών των γενοκτονιών. Η γενοκτονία του Θρακικού Ελληνισμού δεν έχει ακόμα αναγνωριστεί ούτε από το Ελληνικό κοινοβούλιο..
Ο ποντιακός Ελληνισμός διεκδίκησε τη δική του ιστορική μνήμη και την εγγραφή της στη συλλογική μνήμη του έθνους.
Γιατί όμως αυτή η επιμονή στη συλλογική μνήμη των Ποντίων; Μάλιστα μετά και την παρέλευση ενός ολόκληρου αιώνα, που οι πληγές της τραγωδίας φαίνεται να αποτελούν μακρινή ανάμνηση;
Υπάρχει όμως και ένας άλλος πολύ σημαντικός λόγος που μας υποχρεώνει ως Ποντίους να διατηρήσουμε άσβεστη τη μνήμη του κορυφαίου αυτού γεγονότος την γενοκτονίας των προγόνων μας. Είναι η δικαίωση αυτής της θυσίας και η απαίτηση να μην επαναληφθούν, καθώς επαναλήφθηκαν τέτοια ή παρόμοια τραγικά γεγονότα, όπως ο διωγμός των Ελλήνων από την Κωνσταντινούπολη, την Ίμβρο, την Τένεδο και η  εθνοκάθαρση 200.000 Ελληνοκυπρίων από τις προγονικές τους εστίες το 1974.
Δεν διακατεχόμαστε από αισθήματα αντεκδίκησης και μίσους. Δεν έχουμε να  Θέλουμε και επιδιώκουμε συμφιλίωση. Θέλουμε και επιδιώκουμε την ειρηνική επίλυση των προβλημάτων. Όμως με έναν απαράβατο κανόνα. Την αναγνώριση των εγκλημάτων, ώστε να αποτραπεί η επανάληψή τους.
Η εκκλησία με τις εξωτερικές τοιχογραφίες στην Παναγία Σουμελά.
Η γενοκτονία ήταν ομολογουμένως ένα προμελετημένο έγκλημα, που η κυβέρνηση των Νεότουρκων έφερε σε πέρας με συστηματικότητα. Δεν είχε σχέση με τις στρατιωτικές διαμάχες. Οι μέθοδοι που χρησιμοποίησε ήταν ο ξεριζωμός του άμαχου πληθυσμού, η εξάντληση στις κακουχίες, τα βασανιστήρια, η πείνα και η δίψα, και τα στρατόπεδα θανάτου στην έρημο.
Πριν από τον όρο «Γενοκτονία» υπήρχε ο όρος «Εγκλήματα κατά της Ανθρωπότητας».
Tο Δεκέμβριο 2007 η Διεθνής Ένωση Μελετητών Γενοκτονιών (International Association of Genocide Scholars ή IAGS) αναγνώρισε επίσημα τη γενοκτονία των Ελλήνων, μαζί με την γενοκτονία των Ασσυρίων, και εξέδωσε το εξής ψήφισμα[6]:
«ΕΚΤΙΜΩΝΤΑΣ ότι η άρνηση μιας γενοκτονίας αναγνωρίζεται παγκοίνως ως το έσχατο στάδιο γενοκτονίας, που εξασφαλίζει την ατιμωρησία για τους δράστες της γενοκτονίας, και ευαπόδεικτα προετοιμάζει το έδαφος για τις μελλοντικές γενοκτονίες,
ΕΚΤΙΜΩΝΤΑΣ ότι η Οθωμανική γενοκτονία εναντίον των μειονοτικών πληθυσμών κατά τη διάρκεια και μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, παρουσιάζεται συνήθως ως γενοκτονία εναντίον μόνο των Αρμενίων, με λίγη αναγνώριση των ποιοτικά παρόμοιων γενοκτονιών, εναντίον άλλων χριστιανικών μειονοτήτων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας,
ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΤΑΙ ότι είναι πεποίθηση της Διεθνούς Ένωσης των Μελετητών Γενοκτονιών, ότι η Οθωμανική εκστρατεία εναντίον των χριστιανικών μειονοτήτων της αυτοκρατορίας, μεταξύ των ετών 1914 και 1923, συνιστούν γενοκτονία εναντίον των Αρμενίων, Ασσυρίων, Ποντίων και των 
Eλλήνων της Ανατολίας.
ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΤΑΙ η Ένωση να ζητήσει από την κυβέρνηση της Τουρκίας να αναγνωρίσει τις γενοκτονίες εναντίον αυτών των πληθυσμών, να ζητήσει επίσημα συγγνώμη, και να λάβει τα κατάλληλα και σημαντικά μέτρα προς την αποκατάσταση (μη επανάληψη)».
Οι τουρκικές κυβερνήσεις αρνούνται πως υπήρξε γενοκτονία και τοποθετούν επισήμως το θάνατο των Ελλήνων στα πλαίσια των ευρύτερων απωλειών του πολέμου, του λιμού ή άλλων κοινωνικών αναταράξεων.
Θα είμαστε ανάξιοι των προγόνων μας, αν δεν παραμένουμε σταθεροί στην αξίωση για τη δικαίωση της γενοκτονίας των προγόνων μας, που αποτελεί ένα από τα κορυφαία και απαράγραπτα καθήκοντα του Ποντιακού Ελληνισμού.
Εμείς οι Πόντιοι ομνύουμε στο αίμα των προγόνων, που ρέει στις φλέβες μας, ότι δεν θα πάψουμε να αγωνιζόμαστε έως την τελική τους δικαίωση. Και η δικαίωση θα έρθει με την αναγνώριση της γενοκτονίας.
[1] Για την ιστορία θα πρέπει να αναφερθεί η καθοριστική παρέμβαση του Μιχάλη Χαραλαμπίδη για την αναγνώριση αυτή. Φυσικά και άλλοι συνέβαλαν για να επιτευχθεί το αποτέλεσμα αυτό.
[2] Θα πρέπει να τονιστεί ότι κανονικά θα έπρεπε να υπάρχει η γενοκτονία των Ελλήνων της Ανατολικής Θράκης και της Μικράς Ασίας, όπου το ποσοστό των Ποντίων είναι το μεγαλύτερο. Όμως οι συγκυρίες δεν το επέτρεψαν.
*Μέλος της Πατριωτικής Συσπείρωσης, Υποψήφιος σύμβουλος με τον ανεξάρτητο από κόμματα συνδυασμό: ΑΘΗΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, με υποψήφιο δήμαρχο τον Γιώργο Καραμπελιά, συγγραφέα, εκδότη, για τον Δήμο της Αθήνας      

Αμετανόητοι γενοκτόνοι

2

Σάββας Καλεντερίδης

Στιγμές σαν αυτές που ζούμε τις μέρες αυτές είναι πραγματικά ιερές, αφού έχουμε να κάνουμε με μια μαύρη επέτειο, αυτήν της συμπλήρωσης εκατό χρόνων από την ημέρα που ο Μουσταφά Κεμάλ αποβιβάστηκε στην μαρτυρική Αμισό για να ξεκινήσει η δεύτερη και σφοδρότερη φάση της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου.

Για να ξέρουμε το ιστορικό πλαίσιο, να πούμε ότι τη Γενοκτονία την σχεδίασαν οι Νεότουρκοι, στα μυστικά συνέδρια που έκαναν κάθε χρόνο στη Θεσσαλονίκη, από το 1908 μέχρι το 1911.

Με το τέλος των Βαλκανικών Πολέμων, όταν η Οθωμανική Αυτοκρατορία ηττήθηκε και έχασε τις κτήσεις της στη Βαλκανική, οι Νεότουρκοι πήραν ολοκληρωτικά την εξουσία στα χέρια τους και άρχισαν να περιμένουν την ευκαιρία να θέσουν σε εφαρμογή το σχέδιό τους για την «καθαρή Τουρκία». Η ευκαιρία τούς δόθηκε με την έναρξη του Μεγάλου Πολέμου, όπως ονομάστηκε ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, τότε που οι Νεότουρκοι συμπαρατάχθηκαν με τη Γερμανία.

Η Γενοκτονία διαπράχθηκε σε δύο φάσεις. Η πρώτη διήρκεσε από τις αρχές του 1914 μέχρι την υπογραφή της Εκεχειρίας του Μούδρου, στις 30 Οκτωβρίου 1918, τότε που αποφασίστηκε η διάλυση του οθωμανικού στρατού και ο έλεγχος της Κωνσταντινούπολης από τις δυνάμεις της Αντάντ και συγκεκριμένα από τους Άγγλους.

Τα «εργαλεία» της Γενοκτονίας ήταν τα εξής:

  • Οι αναγκαστικοί εκτοπισμοί των Ελλήνων από τα παράλια προς την ενδοχώρα της Ανατολίας, διαδικασία που γινόταν επίτηδες τους χειμερινούς μήνες.
  • Τα καραβάνια της εξορίας χωρίς προορισμό, τα καραβάνια του λευκού θανάτου, «ένα Άουσβιτς εν ροή», όπως τα ονόμασε ο μεγάλος ιστορικός, αείμνηστος Πολυχρόνης Ενεπεκίδης.
  • Η δράση των «ατάκτων» εναντίον των ελληνικών χωριών του Πόντου, που δεν ήταν καθόλου άτακτοι αφού επρόκειτο για παραστρατιωτικές ομάδες που εξοπλίζονταν, χρηματοδοτούνταν, συντονίζονταν και καθοδηγούνταν από τις μυστικές υπηρεσίες των Νεότουρκων. Αρχηγός των ατάκτων ήταν ο διαβόητος Τοπάλ Οσμάν, ο σφαγέας των Ελλήνων του Πόντου.
  • Τα αμελέ ταμπουρού, τάγματα καταναγκαστικής εργασίας, τα οποία δημιουργήθηκαν επίτηδες για να εξοντωθεί ο ανδρικός πληθυσμός του Πόντου. Εκεί επιστρατεύονταν άνδρες από 16 μέχρι 60 ετών και αναγκάζονταν να εργάζονται από την ανατολή μέχρι τη δύση του ηλίου, σε περιοχές όπως το Ερζερούμ, όπου η θερμοκρασία τους χειμερινούς μήνες πέφτει κάτω από τους -30 βαθμούς Κελσίου, σιτιζόμενοι με άθλιο σιτηρέσιο και βρόμικο νερό, και στρατωνιζόμενοι υπό άθλιες συνθήκες.

Έτσι, υπό αυτές τις συνθήκες τούς θέριζαν οι μολυσματικές ασθένειες, με αποτέλεσμα να μην υπάρχει σχεδόν ούτε ένας που να πήρε απολυτήριο από τα τάγματα εργασίας. Αυτό οδήγησε τους άνδρες σε λιποταξίες και φυγοστρατίες, κι έτσι δημιουργήθηκε το ένδοξο αντάρτικο του Πόντου, το οποίο προστάτευε με τη δράση του ελληνικά χωριά από τις επιθέσεις των ατάκτων. Οι Πόντιοι οπλαρχηγοί και αντάρτες έγραψαν πραγματικά χρυσές σελίδες ανδρείας και αυτοθυσίας στα βουνά του Πόντου.

Η πρώτη φάση όπως είπαμε διήρκεσε από το 1914 μέχρι τις 30 Οκτωβρίου του 1918, οπότε υπογράφηκε η Συνθήκη Εκεχειρίας του Μούδρου, με την οποία ο έλεγχος της Κωνσταντινούπολης περνά στα χέρια των Άγγλων. Τότε οι Έλληνες του Πόντου και της Μικράς Ασίας πήραν μια ανάσα, για μερικούς μήνες, μέχρι να αρχίσει η δεύτερη και σφοδρότερη φάση.

  • Ενώ έχει συσταθεί ειδικό δικαστήριο στην Κωνσταντινούπολη, στο οποίο δικάζονται οι πρωταίτιοι της Γενοκτονίας των Αρμενίων, που τελέστηκε το 1915.
  • Ενώ συνεχίζονται οι δίκες των πρωταιτίων της γενοκτονίας των Αρμενίων, και ενώ οι Έλληνες δεν διεκδικούν την τιμωρία των ενόχων της δικής τους γενοκτονίας, ο Μουσταφά Κεμάλ ζητάει βίζα από τους Άγγλους για να φύγει από την Κωνσταντινούπολη μαζί με συντρόφους του αξιωματικούς και να μεταβεί στην περιοχή της Αμισού, με αποστολή την επιβολή της τάξης που διασαλεύθηκε μετά την εκεχειρία του Μούδρου, από τη δράση ένοπλων ατάκτων, Ελλήνων και Τούρκων.

Όντως, οι Άγγλοι δίνουν τη βίζα λίγες μέρες μετά την απόβαση του ελληνικού στρατού στη Σμύρνη, και στη συνέχεια ο Κεμάλ επιβιβάζεται με τους συντρόφους του στη βενζινάκατο «Bandırma», η οποία τους μεταφέρει στην Αμισό.

Το ημερολόγιο έγραφε 19 Μαΐου 1919. Ακριβώς πριν από εκατό χρόνια.

Όταν ο Κεμάλ πάτησε το πόδι του στην μαρτυρική Αμισό, που ήδη μετρούσε δεκάδες χιλιάδες θύματα από την πρώτη φάση της Γενοκτονίας, έδειξε τις προθέσεις του. Αντί να «επιβάλει την τάξη», όπως ήταν η αποστολή του, άρχισε να σχεδιάζει την εξολόθρευση των Ελλήνων και τη δημιουργία ενός νέου κέντρου εξουσίας, με πρωτεύουσα την Άγκυρα.

Δέκα μέρες μετά ζήτησε να συναντήσει τον Τοπάλ Οσμάν, εις βάρος του οποίου και άλλων 160 ανδρών της συμμορίας του εκκρεμούσε ένταλμα σύλληψης του Εισαγγελέα της Κωνσταντινούπολης, μετά από σχετική καταγγελία που έκαναν και πάλι οι Αρμένιοι της Κερασούντας, τους οποίους κατέσφαξε. Στη συνάντηση εκείνη ο Μουσταφά Κεμάλ ζήτησε ενημέρωση για την κατάσταση και τον αριθμό των Ελλήνων ανταρτών και ρώτησε τον Τοπάλ Οσμάν τι θέλει για να συνεχίσει το αποτρόπαιο έργο του.

Ο Τοπάλ Οσμάν ζήτησε τα εξής:

  • Την άρση του εντάλματος σύλληψης για εκείνον και τους άνδρες του,
  • χρήματα,
  • όπλα,
  • πυρομαχικά, και
  • το ακαταδίωκτο για τα εγκλήματα που διέπραξε και θα διέπραττε. Δηλαδή ζήτησε πολιτική κάλυψη.

Ο Μουσταφά Κεμάλ του τα έδωσε όλα και ο Τοπάλ Οσμάν, μετά από αυτό, μετέτρεψε τη συμμορία των 160 ανδρών που είχε σε δύο συντάγματα εθελοντών, δυνάμεως 5.000 ανδρών! Όμως ο Μουσταφά Κεμάλ δεν αρκέστηκε σ’ αυτά, ούτε καν σε όσα είχαν εφαρμόσει οι Νεότουρκοι, δηλαδή τις εξορίες, τη δράση των ατάκτων και τα αμελέ ταμπουρού. Προχώρησε όχι ένα αλλά δύο βήματα παραπέρα.

  • Ίδρυσε τα περιβόητα Δικαστήρια Ανεξαρτησίας, στα οποία δικάστηκαν με συνοπτικές διαδικασίες και οδηγήθηκαν στην αγχόνη οι κορυφαίοι Έλληνες του Πόντου, εξέχουσες προσωπικότητες του κλήρου, των γραμμάτων, των τεχνών και του εμπορίου.
  • Ίδρυσε επίσης μια ξεχωριστή στρατιά, η οποία είχε ως ειδική και μοναδική αποστολή την εξολόθρευση των Ελλήνων του Πόντου. Πρόκειται για την Κεντρική Στρατιά, η οποία διαλύθηκε όταν ολοκλήρωσε την αποστολή της, τον Φεβρουάριο του 1922.

Το 1923, με την υπογραφή της Συνθήκης της Λοζάνης που προέβλεπε την υποχρεωτική ανταλλαγή των πληθυσμών, μπήκε ταφόπλακα στον Πόντο.

353.000 Έλληνες του Πόντου έχασαν τη ζωή τους από το σχεδιασμένο έγκλημα των Νεότουρκων και των κεμαλικών, και άλλοι τόσοι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τον τόπο τους για να γλιτώσουν τη ζωή τους. Περίπου 190.000 μόνο έφθασαν καθημαγμένοι στην Ελλάδα, μετά την Ανταλλαγή.

Αυτό είναι Γενοκτονία.

Αυτό είναι ένα έγκλημα κατά της ανθρωπότητας.

Χθες οι Τούρκοι άπλωσαν στην Αμισό μια σημαία κατακόκκινη, σαν το αίμα που έχυσαν οι Έλληνες στη Γενοκτονία. Η σημαία είχε μήκος 1.919 μέτρα.

Οι Τούρκοι, και κυρίως η ηγεσία τους, είναι αμετανόητοι γενοκτόνοι. Άλλωστε, ποτέ δεν έπαψαν να χρησιμοποιούν γενοκτονικές μεθόδους. Το έπραξαν το 1942 με το βαρλίκ βεργκισί, το 1955 με τα Σεπτεμβριανά στην Πόλη, το 1964 με τις απελάσεις των Ελλήνων της Πόλης, το 1974 στην Κύπρο, το 2018 στο Αφρίν, και τώρα, το 2019, στην ΑΟΖ της Κύπρου. Όλα αυτά γίνονται επειδή οι Τούρκοι δεν υποχρεώθηκαν από τη διεθνή κοινότητα, όπως έγινε με τη Γερμανία, να αναγνωρίσουν τη Γενοκτονία.

Γι’ αυτό έχουμε χρέος και ευθύνη να αγωνιζόμαστε για την αναγνώριση και τη διεθνοποίησή της.

Είναι ένα χρέος προς τις 353.000 ψυχές που χάθηκαν, αλλά και προς τις γενιές που θα ακολουθήσουν.

pontos-news.gr

THE SECOND DRONE AGE

0

theintercept.com

How Turkey Defied the U.S. and Became a Killer Drone Power

Photo illustration: Soohee Cho/The Intercept, Getty Images

FINDING ONESELF IN the crosshairs of a military drone is, for most people, not the most comforting situation. Yet at an air show last fall, tens of thousands of people had a different reaction.

A military drone took off from a runway, and moments later it began transmitting its view to a giant screen on stage. The video from the drone was clear enough to pick out your own face among the crowd. It was exactly what the drone’s pilot, seated in a trailer not far from the stage, was seeing. The crowd was in the crosshairs, and you could see the data about the aircraft’s pitch, roll, and altitude. In the bottom right corner of the screen, the words “Bore Invalid” indicated the drone was currently unarmed.

It’s the kind of video that, in a war zone, can end with a giant plume of smoke and the tattered remains of whatever the drone has just obliterated. Yet for this crowd, it was like catching a glimpse of themselves on the Jumbotron at a football game. When an announcer shouted out, “We see you, wave your hands!” they erupted in excitement.

The event had all the trappings of a typical air show. Hundreds of thousands of people — from government officials to school children bussed in by the thousands — paraded around the tarmac. They posed for selfies alongside fighter jets and attack helicopters. A team of F-16s flew in close formation, leaving intricate patterns of red and white smoke in their wake. A nearly constant series of sonic booms made it difficult to talk. Massive speakers blared pulsing music.

But there was something different about this air show: It wasn’t in America, the global pioneer of weaponized drones and the customary host of such pageants. It was in Turkey, just outside Istanbul. And the pilotless aircraft that delighted the crowd wasn’t made in America; it was manufactured by Turkey. The crowd was enthusiastic to be in its crosshairs because the spectacle signified that their homeland had taken its place among the most technologically advanced countries in the world.

Drone WarsRead Our Complete CoverageDrone Wars

Their country had entered the second drone age — in which the use of drones to kill people has proliferated far beyond the United States, the first country to kill people with missiles launched from drones after 9/11. Turkey now rivals the U.S. and the U.K. as the world’s most prolific user of killer drones, according to a review by The Intercept of reported lethal drone strikes worldwide. (Other countries that have reportedly killed people with drone-launched weapons include Israel, Iraq, and Iran.) The technology has been used by Turkey against ISIS in Syria and along Turkey’s border with Iraq and Iran, where ever-present Turkish drones have turned the tide in a decades-old counter-insurgency against the Kurdistan Workers’ Party, or PKK.

While the U.S. was the foremost operator of armed, unmanned aerial vehicles (UAVs) in the world for more than a decade, launching the first drone attack in 2001, today more than a dozen countries possess this technology. The U.K., Israel, Pakistan, Saudi Arabia, the UAE, Egypt, Nigeria, and Turkey have all used armed UAVs to kill targets since 2015. Efforts by Washington to control proliferation through restrictions on drone exports have failed to slow down a global race to acquire the technology. Meanwhile, the U.S. has set a precedent of impunity by carrying out hundreds of strikes that have killed civilians over the last decade.

“We are well past the time when the proliferation of armed drones can in any way be controlled,” said Chris Woods, a journalist who has tracked drone use for more than a decade and director of the conflict monitor Airwars. “So many states and even nonstate actors have access to armed drone capabilities — and they are being used across borders and within borders — that we are now clearly within the second drone age, that is, the age of proliferation.”

U.S. exports of armed Predator and Reaper drones are subject to congressional and military oversight, so the process of acquiring them remains long and complicated. Some buyers have opted instead to purchase armed drones from China, which has sold to nearly a dozen countries its CH-4, a drone that has capabilities on par with the Predator (though is less sophisticated than the Reaper). Yet even if major developers like the U.S. or China decide to restrict the sale of armed drones, the genie is out of the bottle — the technology itself can now be replicated. That’s what Turkey has done.

Turkey stands out as not only the most advanced new developer of drones but also as the only country to regularly use them on its own soil, against its own citizens.

ISTANBUL, TURKEY - SEPTEMBER 12: Turkey Technology Team Foundation (T3 Foundation) Chairman of the Board of Trustees Selcuk Bayraktar attends the publicity meeting of TEKNOFEST Istanbul Aviation Space and Technology Festival, which is planned to be held on between 20-23 September, at Aviation Museum in Istanbul, Turkey on September 12, 2018. (Photo by Islam Yakut/Anadolu Agency/Getty Images)

Selcuk Bayraktar at a press event for the TEKNOFEST Istanbul Aviation Space and Technology Festival at the Aviation Museum in Istanbul, Turkey, on Sept. 12, 2018.

Photo: Islam Yakut/Anadolu Agency/Getty Images

Godfather of Drones

If Turkey’s killer drone program can be said to have a godfather, his name is Selçuk Bayraktar.

In 2005, Bayraktar convinced a group of Turkish officials to attend a small demonstration of a homemade drone he had been working on. The 26-year-old had studied electrical engineering at Turkey’s top university, obtained a master’s degree at the University of Pennsylvania, and was a doctoral student at MIT.

He was at the cutting edge of a technology he knew was going to be the next big thing in warfare. But he was worried about what he would do once his studies were over, and it was time to return to Turkey.

“Many of my friends are working on grants for U.S. military projects,” he told the officials standing beside his drone, which he motioned toward. “There’s this incredible thing here —but what will they, what will I work on when I come back to Turkey?”

The officials watched the drone take off on its own. They stood, arms crossed, watching it descend and then gently bounce its way down the landing strip, into the waiting hands of Bayraktar.

“Boeing, Lockheed, these are big companies right?” Bayraktar continued. “We are making those same systems. If Turkey supports this project, these drones, in five years Turkey can be at the forefront of the world, easily.”

It was an audacious pitch, but it didn’t immediately win over the officials. Before that day, Bayraktar was largely unknown among the power brokers in Ankara.

In his graduate studies in the U.S., Bayraktar’s academic colleagues came from around the world. His master’s thesis at MIT demonstrated an algorithm that could land an unmanned helicopter in very rough terrain, even vertically on a wall. The paper’s acknowledgments begin by thanking God, then his adviser, and finally a handful of close friends and the university’s Muslim Students’ Association.

In Turkey, his family owned a firm called Bayraktar Makina, which was started by their engineer father in 1984 to produce automobile components as part of Turkey’s effort to domestically manufacture cars. By the 2000s, the company had begun to focus on unmanned aerial vehicles.

By 2007, Bayraktar had quit his PhD studies at MIT and returned to work on drones full-time in Turkey. It would take a few more years, and a few unexpected twists in international relations, for Bayraktar to find his way to the forefront of Turkey’s killer drone program.

At the time Bayraktar showed off his homemade drone, Turkey already had a drone program, developed by Turkish Aerospace Industries (TAI), the country’s defense manufacturing powerhouse. But bureaucrats in Ankara, especially in the then-powerful military, thought it was wiser to purchase the technology from the U.S. and Israel rather than continue to develop it themselves, despite several decades of disappointments from those allies.

Since 1975, when the U.S. imposed weapons export sanctions after Turkey’s invasion of Cyprus, Turkey had an uneasy relationship with Washington and had sought to develop its own defense industry.

Over the next decade, a slew of domestic defense manufacturers like TAI were established, mostly focusing on basics like ammunition and small arms but also a handful on larger projects like guided missiles and aircraft.

Turkey entered the first drone age the old-fashioned way — it bought six unarmed drones from the U.S.

Turkey entered the first drone age the old-fashioned way — it bought six unarmed drones from the U.S. firm General Atomics in 1996. The GNAT 750s it acquired were simple crafts that could deliver a video feed. They were used in Turkey’s Kurdish-majority southeast, where fighters for the PKK, the Kurdish separatist group battling against the Turkish government, relied on the cover provided by rugged mountain passes to evade Turkish security forces. In an area straddling the borders of Turkey, Iraq, and Syria, the GNAT drones provided footage of PKK movements, but it took too long for Turkish forces in the field to react to that footage, said Necdet Ozcelik, a former officer in the Turkish Special Forces Command who retired in 2014, after serving in the southeast.

“The drones were getting footage from the field and then sending that data to an operations center, and after the evaluation of the footage, there should be some intelligence provided to the operational forces which were already in the field,” Ozcelik said. “There was about a 20-minute delay, and you know 20 minutes makes a lot of difference in the combat environment.”

In 2006, Turkey ordered 10 unarmed Heron drones from Israel, which had been using unmanned military aircraft since the 1970s. It took five years for Israel to deliver the drones to Turkey. Ankara then accused the Israelis of deliberately sabotaging the engine and imaging systems, and sent them back for repairs to Israel, which took several years to fix them. The Herons that were eventually deployed in Turkey were initially piloted by Israeli personnel, and Turkish officials suspected the footage gathered from them was secretly going to Israeli intelligence. The Herons were not going to be the answer to Turkey’s desire for drones.

Turkey's first drone airplane called Anka or Phoenix is seen during a roll out ceremony at the TAI - Turkish Aerospace Space Industries Inc., near Ankara, Turkey, Friday, July 16, 2010. Anka, is a surveillance craft able to fly for 24-hour stretches over the rugged mountains where Kurdish rebels are waging a deadly insurgency. (AP Photo/Burhan Ozbilici)

Turkey’s Anka drone showcased during a ceremony at Turkish Aerospace Space Industries Inc., near Ankara on July 16, 2010.

Photo: Burhan Ozbilici/AP

In 2010, Turkey and Israel cut off diplomatic relations altogether after an Israeli raid killed nine Turkish nationals attempting to sail a boat to the Gaza Strip. Later that year, Turkey unveiled what it claimed would be an indigenous drone to replace the Heron. The Anka, or Phoenix , developed by TAI, had a 56-foot wingspan and could stay aloft for 24 hours at nearly 10,000 meters, but like the Heron, it was not armed. That meant a critical link was still missing in the “kill chain,” said Ozcelik.

In 2011, for instance, hundreds of PKK fighters launched simultaneous attacks on Turkish bases in the southeastern province of Hakkari. Heron drones provided live footage from above, a front-row seat to the deadliest attack by the PKK in decades. “During those attacks the Herons just gave Turkey footage, and there were no response or rapid reaction abilities that were combined with the Heron systems,” Ozcelik said. Turkey went on to scramble thousands of troops in response, launching operations across the border in Iraq.

At the time, Turkey was also being provided footage and signals intelligence from the U.S., including from a handful of Predator drones piloted by the U.S. But Washington, citing concerns its NATO ally could pose a security problem for Israel, refused to sell Turkey armed drones. By 2016, Turkey had shifted away from reliance on its longtime yet unreliable ally and thought of itself in an arms race with Washington and other NATO countries. Developing its own killer drone became a top priority — and this provided an opportunity for Bayraktar.

Just a few years earlier, Bayraktar was not even able to obtain permission from the military to test his drones using live ammunition. Turkey’s military brass — promoted often not on merit but on demonstrations of their disdain for Islamic practices — were notoriously distrustful when it came to families like the Bayraktars who were devout Muslims.

But the young engineer, whose outspoken criticism of Turkey’s reliance on Israel was making him a celebrity, was gaining traction with the right people. In 2006, Bayraktar’s entry won a competition by the Turkish military for an unmanned mini drone, and Ankara ordered 19 of them to be deployed in the country’s southeast.

The Bayraktars worked the lower ranks of the military, convincing soldiers to let them embed with them in the field, where they could take detailed notes on what kind of technology was needed there. The work paid off in 2015, when they conducted a remarkable demonstration of their most advanced drone, the TB2, that caught the attention of Turkey’s military.

From an altitude of 4 kilometers, the drone hit a target 8 kilometers away using a Turkish-made guided rocket. That same year, Bayraktar made inroads in a different way — he married the youngest daughter of President Recep Tayyip Erdogan. Since then, his company has become the preferred drone manufacturer for Turkey.

Sumeyye Erdogan, left, and Selcuk Bayraktar wave during their wedding ceremony in Istanbul on May 14, 2016.

Sumeyye Erdogan, left, and Selcuk Bayraktar wave during their wedding ceremony in Istanbul on May 14, 2016.

Photo: Stringer/AFP/Getty Images

The TB2 now forms the backbone of Ankara’s aerial operations. It can fly at an altitude of 24,000 feet for up to 24 hours but relies on ground control stations for communication. With a range of up to 150 kilometers, it can carry a payload of 120 pounds. The more than 75 TB2s used by Turkish forces today fly a total of about 6,000 hours a month and have become a game changer for Turkey’s counter-PKK campaign in the southeast. PKK members are no longer able to move in large groups as they did in 2011.

“For Turkey, the technical armed drones are the most important thing allowing Turkish supremacy in its operations against terrorists,” Özçelik said. “It’s all revolving around the technical armed drones.”

The video of that first demonstration Bayraktar gave in Turkey has since gone viral, and the man himself has turned into a national celebrity, a drone hero.

“You Can’t Surrender to a Drone”

In America, the debate about killer drones is generally limited to the killer drones in America’s arsenal. But thanks to the proliferation of American technology, and with little awareness outside its borders, Turkey is now among the most prolific users of these weapons.

Turkey’s drones are a near constant presence in the skies in the country’s southeast. Nearly every day, a Turkish drone, usually a TB2, either fires on a target or provides the location of a target that is subsequently bombed by an F-16 or attack helicopter. Over the last two years, as Turkish forces have pursued the PKK into northern Syria and Iraq, the drones have allowed Ankara to eliminate members of the outlawed group from the air, earning the adoration of a nation riding a wave of patriotism.

According to official sources, Turkish TB2s carrying Turkish-made guided bombs killed 449 people in northwestern Syria between January and April 2018. Scores of others have been killed in northern Iraq, including PKK leaders Ankara has been pursuing for decades. And inside Turkey, in the Kurdish-majority southeast, at least 400 people have been killed in airstrikes involving drones since 2016.

These attacks have proved powerfully popular inside the country, turning the drones into a strange sort of cultural icon. A handful of the sleek TB2 drones, with an inverted tail set back behind a propeller-driven engine, have even been autographed by President Erdogan himself. Governors in Turkey’s insurgency-plagued southeast pay regular visits to hangars housing the drones to deliver praise and pray for the welfare of the units operating them.

Turkey's President Recep Tayyip Erdogan signs a drone at a military airbase in Batman, Turkey, Saturday, Feb. 3, 2018. The Turkish military says two of its soldiers have been killed in Syria and a third was killed on the Turkish side of the border in an attack by Syrian Kurdish militiamen, saying Saturday's deaths were related to Turkey's operation against the Syrian Kurdish-held enclave of Afrin. (Murat Cetinmuhurdar/Pool Photo via AP)

Turkish President Recep Tayyip Erdogan signs a drone at a military airbase in Batman, Turkey, on Feb. 3, 2018.

Photo: Murat Cetinmuhurdar, Pool via AP

But Turkey’s embrace of killing from afar has the same human rights implications that Washington’s drone campaign began raising more than a decade ago. There is evidence that some of those killed by Turkey’s drones are civilians. But with the country swept up in a nationalist fervor, the task of identifying who should be targeted by drone strikes has been delegated to a government with a broad mandate to do whatever it takes to eliminate terror groups — and little apparent attention to the fatal mistakes it seems to have made.

“You can’t surrender to an armed drone,” noted Chris Woods of Airwars. “You can’t be arrested by an armed drone. There is only one outcome when weapons engage, and that is lethal force. … And that is a great concern, particularly when armed drones are used domestically.”

The Turkish government has not been shy about publicizing the drone killings it is proud of.

One of its most dramatic attacks occurred on August 15, 2018. On that day, Ismail Ozden, a Turkish national allegedly in charge of PKK operations in Sinjar, northern Iraq, was attending a memorial ceremony near the village of Kocho. (Ozden also appeared on Turkey’s “red list” of most-wanted individuals.) As he left the memorial ceremony, Turkish intelligence was monitoring his entourage’s satellite phones and was able to learn that he was traveling in a white pickup truck as part of a PKK convoy.

The Turkish government has released an extraordinary video of the attack. A TB2 watched overhead, tracking his convoy, as one laser-guided bomb struck his pickup truck. The drone kept watching as dozens of Ozden’s colleagues streamed onto the roadway and moved him into another vehicle. As the second vehicle made its way down the road towards a fortified PKK base, the drone struck, killing Ozden and 10 others. For days afterwards, Turkish news channels and newspapers ran headlines praising the drone-led operation.

In just one offensive — against Kurdish targets in the Syrian province of Afrin in 2018 — TB2 drones were involved in nearly a fifth of the total kills Turkey claimed, directly killing 449 individuals and providing targeting for 680 others over a three-month period. A TB2 was even used to destroy a gigantic portrait of the PKK’s founder Abdullah Ocalan on a mountainside in Syria. (The government also released video of this attack.) After human rights groups claimed Turkish airstrikes had hit a hospital in Afrin, Turkey released drone footage showing it was only partially damaged.

The Afrin attacks became so famous that today you can even play a smartphone game made by Turkish university students where you pilot an armed drone in Afrin. “These combat and non-combat unmanned vehicles altered the fate of the Afrin operation and gave Turkey the upper hand,” then-Prime Minister Binali Yildirim said.

Yet when it comes to who the drones are killing, not every operation is as transparent as the one that eliminated Ozden in northern Iraq.

Killing Civilians

Last fall, Tahir Temel and his family had to leave their home in Hakkari province and move to the city of Van. Roads leading to their village of Ogul, nestled amid mountain streams about 12 miles from the Iraqi border, were marked by checkpoints, and Temel says 23 of the 25 families living there decided to leave it for good rather than face daily questioning from soldiers.

Trouble began on August 31, 2017, on the Eid al-Adha holiday, after a drone strike killed Temel’s brother and injured three relatives.

“Our mother lives in the village, so my brother went there for Eid, with three other men. They went there to pick her up and bring her to the town, but it was getting late, so they decided to stay there and have a picnic,” Temel told The Intercept. Tahir’s brother, 35-year-old Mehmet, father of two daughters and one son, earned a living as a construction worker, usually installing heating systems in buildings. The week before, he had been helping construct a hospital in the nearby city of Hakkari.

mehmet-temel-1557788866

Mehmet Temel.

Photo: Courtesy of Tahir Temel

According to Tahir Temel and an investigation by lawyers from the provincial Bar Association, Mehmet Temel joined three other men from the village — Ismail Aydin, 43; Ibrahim Sak, 54; and Musa Tarhan, 54 — and drove to Ogul. As they left Hakkari, they passed through a checkpoint where their IDs were examined by police. At a spot around 300 meters from their home, under the shade of a large walnut tree, they began setting up for a barbecue. Temel and Aydin made a trip to the village to buy vegetables, returning to park their car under the walnut tree.

Two of the survivors, Tarhan and Sak, later told a delegation of human rights lawyers that around 10 minutes after the men returned from the village, a grey Mitsubishi pickup arrived on the scene. Four armed people emerged, who the survivors suspected were members of the PKK, and one briefly questioned Mehmet Temel, asking what they were doing there and what tribe he belonged to. Then, just as the strangers began heading for their pickup truck and one turned around to get a jacket he had left near the barbecue area, a drone struck them with a bomb. Sak told the lawyers he remembered dust covering everything, and Temel and two of the strangers lying motionless. Fearing a second explosion, Sak and Tarhan flagged down a car from the village and headed for a hospital in town.

“That’s how I learned about my brother, that he had been badly wounded and was still at the site of the explosion,” Tahir Temel said. “We tried to bring a car to them to rescue them, but by then there were soldiers all over the roads, and we couldn’t reach them.”

Back at the hospital, a crowd gathered, and soldiers and police kept them outside, firing tear gas to disperse them. “They did not even allow us to wash his body, to have a funeral for my brother,” Temel said. “They were just having a picnic, they were so close to their own home. They passed through a checkpoint to get there, it’s not an easy checkpoint, the police there look at your IDs, and that area was not some kind of prohibited area. We still don’t have an explanation for why the drone attacked.”

In the coming weeks, the incident became a national controversy. The day after the strike, the provincial government said 4 PKK members had been “neutralized” by a Bayraktar drone, and four “collaborators found with local terrorists” – named as Ibrahim Sak, Musa Tarhan, Mehmet Temel, and Ismail Aydin — had been injured. One of those “collaborators,” Mehmet Temel, later died of his wounds, the provincial government said. The interior ministry released a statement of its own that said four terrorists had been neutralized, naming them as Abdullah Sonmez (codenamed Piro Amed), Mordem, Zagros, and Cemal. The PKK, which occasionally announces its “martyrs,” later released a statement saying an “Abdullah Sonmez” with a codename “Piro Amed” was killed on August 31, 2017, in Hakkari.

On September 8, Ibrahim Sak and Musa Tarhan were arrested from the hospital, charged, and later convicted of being members of the PKK. Ismail Aydin, the third survivor, is also currently under detention, facing terror charges.

In Ankara, Sezgin Tanrikulu, a lawmaker from the opposition People’s Republican Party (CHP in Turkish) held a press conference holding pictures of Mehmet Temel with his children, insisting the four men were civilians, and if they were suspected terrorists, they should have been stopped at the checkpoint they passed through. “This is something only used in a war,” Tanrikulu said. “Such practices do not exist in a state of law, but only in war, and even a war has certain rules.”

President Erdogan fired back, telling reporters “a representative from the main opposition party comes forward and criticizes armed drones. He says, they shoot civilians. Where are these civilians then? The armed drones shoot terrorists. … Our armed forces will continue its fight against terrorist organizations. CHP representatives cannot stop this.”

turkey-drone-map-1-02-1557780697

Map: Soohee Cho/The Intercept

Talking about who the drones are killing in Turkey is not easy. Criticism is seen by many in Turkey as not only siding with the PKK but also as a betrayal of a source of pride for the country. Tanrikulu, the opposition lawmaker who is outspoken on a number of human rights issues in Turkey, was threatened with an investigation from prosecutors after his statements about the Hakkari strike.

“It’s too difficult now to talk about armed drones, because of all the statements made against me,” he told The Intercept.

The group of lawyers who visited the victims’ relatives and prepared a report are facing a case of insulting the Turkish nation — a crime in Turkey — for their documentation of the strike, along with other similar actions critical of the government. “We simply did that report because it was our duty, after we heard civilians had been hurt,” Ahmet Ozmen, the former head of the Diyarbakir Bar Association who led the delegation, told The Intercept. “I cannot add anything else to that now.”

Lawmakers from the Peoples’ Democratic Party, who have also been outspoken on the issue of civilian casualties in the past, today face a litany of lawsuits over their statements, which prosecutors have said constitute support for the PKK. Since a failed coup attempt against Erdogan in 2016, around 60,000 people have been slapped with terror charges, including hundreds of lawyers, journalists, lawmakers, and others, for their statements.

“Call them whatever you want — Predator, armed drone — under international law, the way they are being used, they need to be banned all over the world,” Ozturk Turkdogan, president of Turkey’s Human Rights Association, told The Intercept. His organization is one of the few groups in Turkey that tracks casualties from the war on the PKK. It began recording the use of armed drones in 2016, but it has a difficult time following up on reports of civilian casualties and relies on victims or their families to approach them with information.

Along with the Hakkari strike, the IHD has documented three others from 2017 that may have killed civilians. On June 13, 2017, for instance, an armed drone and attack helicopters opened fire on targets in the province of Tunceli. Six people were injured, but only two names have emerged publicly, among them Ozdal Donmez, who ran a local restaurant, and Pinar Aydin, a communications graduate student. According to the official report from provincial authorities, an armed drone opened fire on a group of six “terrorists,” injuring two, then security forces followed up with an operation that killed one male and one female “terrorist.” Donmez and Aydin were detained from their hospital beds but later released .

The official reports of these and hundreds of other strikes offer a tantalizing amount of detail that makes the program far more transparent than Washington’s — and raise a multitude of legal questions.

A report on a July 19, 2017, strike in the province of Tunceli, for instance, says “a group of members of a terrorist organization were identified and fired on by an armed unmanned aerial vehicles. … 6 members of the terrorist organization were found dead.”  Then, according to the statement, a ground operation was initiated and security forces recovered the bodies, along with “1 M-16 rifle, 4 Kalashnikov rifles, 1 pistol, 200gr of C4, 5 backpacks … ”

Some districts where the strikes happen are occasionally put under curfew; these are provinces like Hakkari or Tunceli or Sirnak, where the PKK has been the most active. But Ankara has not declared a war in the southeast, leaving civilians, like Mehmet Temel and his three friends in Hakkari, to risk death from above whenever they want to picnic in their own village.

Turkey’s current counterterrorism laws, Turkdogan says, clearly only allow the use of lethal force as a last resort. If Ankara wants to use the drones legally to avoid civilian casualties, they could. “They can go and identify the people there and call on a nearby military unit, and they would go and tell them to surrender, and if they don’t, then they can open fire,” he said. “But in practice, what is being done is the drone identifies the people, and they fire on them, or send F-16s or artillery or whatever and they kill them, and this is completely against the provisions of this law.”

HMELNITSKI, UKRAINE - MARCH 20: Bayraktar TB2 UAVs is seen before the test flight at the military base located in Hmelnitski, Ukraine on March 20, 2019. Bayraktar TB2 has been used by the Turkish Armed Forces and Turkey's Security Directorate since 2015. The TB2 armed UAV, was developed for tactical reconnaissance and surveillance missions and it can also carry ammo, do assaults, and has laser target acquisition. As of January 2019, Turkish Armed Forces had a fleet of 75 Bayraktar TB2 platforms. Earlier in January, Poroshenko announced that Ukraine signed an agreement to purchase Bayraktar TB2 armed UAVs from Turkey for the Ukrainian army.  (Photo by Press Office of the President of Ukraine / Mykola Lararenko / Handout/Anadolu Agency/Getty Images)

Bayraktar TB2 UAVs before a test flight at a military base in Hmelnitski, Ukraine, on March 20, 2019.

Photo: Press Office of the President of Ukraine/Mykola Lararenko/Handout via Getty Images

Proliferating to Nonstate Groups

There are other ways in which the second drone age manifests itself in Turkey.

The drone technology that seeped from the U.S. to Turkey is now spreading to other countries. In January, Ukrainian President Petro Poroshenko announced his country would purchase 12 TB2s, in a deal estimated at $69 million. Several other countries, including Pakistan and Qatar, have lined up to purchase Turkish drones.

But it’s not just established governments that are availing themselves of the technology to attack their foes with unmanned aircraft.

On November 10, 2018, people across Turkey were commemorating the anniversary of the death of the country’s founder, Mustafa Kemal Ataturk. In many cities, the precise time of his death, 9:05 a.m., is marked by silence, with motorists pulling over on roads, and pedestrians standing still, as if time itself has stopped. In the southeastern city of Sirnak, the memorial hour was marked by a coordinated drone attack from the PKK.

Ten off-the-shelf drones, packed with C4 explosive and nails, and guided by a pre-loaded GPS route, simultaneously headed for government and military targets in the area. CCTV cameras in the city center filmed one drone as it leisurely made its way over the heads of pedestrians, heading for the entrance to the provincial government headquarters. Seven other drones crashed, without exploding, into five different military targets nearby. Two dropped improvised bombs near border posts before crashing on the Iraqi side of the border.

While the PKK’s drones have yet to cause any human casualties, Turkish news media now regularly reports on security forces shooting them down, inside the country as well as near the border with Iraq and Syria.

“The PKK has been using armed drones for a while now, and it’s becoming more frequent, and it’s actually not surprising,” said Nick Waters, an analyst at the Bellingcat investigative group who tracks the use of drones by nonstate groups in the region. “Drones have increasingly become a prestige weapon. … [T]heir use is similar to that of states. Like when the U.S. was employing armed drone strikes, it was a projection of power, and similarly, having the ability to access this power, for the PKK say, adds to your prestige.”

The aircraft used by the PKK in the November 2018 attack were easy to acquire; you can even buy them online from Amazon. The Skywalker X8 drone, which has a range of up to 100 km, costs under $300 and can be preprogrammed to fly a route via GPS. The Talon X-UAV is smaller and cheaper, and the attackers apparently rigged it to also fly a preprogrammed route.

The PKK, in fact, is late in adopting drones for combat. Islamic State began carrying out attacks with modified commercial drones in 2016, and according to a tally by Bellingcat, carried out more than 200 drone attacks in 2017 alone. Grenades with improvised fins attached to stabilize their fall were dropped by the commercially available drones, in operations that were sometimes recorded for slick propaganda videos.

It might seem strange that a group who regularly uses suicide bombers would want to publicize its reliance on killing from afar. But it shows how the most basic human instinct,  self-preservation, continues to influence warfare. Armed drones appear to eliminate a key deterrent to combat: the chance that your own people could be harmed.

The U.S. pioneered the technology and showed the world how it could be used. Others have watched and learned. Turkey won’t be the last country to manufacture its own drones, and its public will not be the last to see them as a source of pride.

We depend on the support of readers like you to help keep our nonprofit newsroom strong and independent. Join Us 

How Turkey Defied the U.S. and Became a Killer Drone Power

Οι μοιραίοι Βρετανοί μας θυμίζουν τον άθλιο ρόλο τους …Γιατί αδειάζουν την Κύπρο τώρα;

0

File Photo: British Prime Minister Theresa May. EPA, WILL OLIVER
Του ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΔΡΙΒΑ (*)
Είναι σχεδόν αδύνατο να κάνει κάποιος ανάλυση του βρετανικού -πολιτικού- φλέγματος σε ένα κείμενο. Ωστόσο κάθε γεγονός έχει από πίσω του, σειρά αιτιών.
Οι Βρετανοί είναι μοιραίοι για τον Ελληνισμό αλλά και για όλον τον κόσμο.
Για να μην θεωρηθεί η παραπάνω φράση ως «συναισθηματική» μπορεί κανείς να μετρήσει τα πλέον δυσεπίλυτα προβλήματα της σύγχρονης διεθνούς πολιτικής και να αναλογιστεί ποιος τα κληροδότησε (Παλαιστινιακό, Κυπριακό κτλ).
  • Οι Βρετανοί φέρουν πολλά πράγματα βαρέως και χρειάζεται να λάβουν την απάντηση (σε πολιτικό και διπλωματικό επίπεδο) για να μην παραμείνουν σε τούτες τις κρίσιμες ώρες για τον Ελληνισμό, το μεγάλο αγκάθι και ταυτόχρονα, το μαξιλάρι άνεσης για τον Σουλτάνο.
Γιατί τώρα οι Βρετανοί θεωρούν ανοικτά «αμφισβητούμενη» περιοχή την ΑΟΖ της Κύπρου; Είναι γνωστό πως η Βρετανία, από τη Γιάλτα κιόλας, είχε φέρει προβληματισμό στον Ρούζβελτ.


Πιο γνήσια επικοινωνία υπήρξε μεταξύ Ρούζβελτ και Στάλιν, παρά μεταξύ Τσώρτσιλ και Ρούζβελτ. Οι Βρετανοί έχουν ένα σύνδρομο παρεμφερές με την Τουρκία. Αυτό της «Αυτοκρατορίας». Πολλοί στην Ελλάδα και στην Κύπρο, παρακολουθώντας το Brexit λένε ακόμη πως οι Βρετανοί, θα έχουν εναλλακτική την Κοινοπολιτεία.

  • Είναι πραγματικά απίστευτο το πώς έχουν καταφέρει ακόμη οι Βρετανοί να νομίζουν ότι χώρες με πυρηνικά όπλα και δυναμικότατη οικονομία (πχ το «πετράδι του Στέμματος»-Ινδία) θα κοιτάξουν σήμερα με «βασιλικό τρόπο» τους Βρετανούς. Υπάρχουν παντού ανοικτές πληροφορίες όπου αποδεικνύουν πως ακόμη και οι ΗΠΑ κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, «υπενθύμιζαν» στους Βρετανούς πως δε θα ανεχθούν «ξεχωριστή» πολιτική.
Ο τρόπος ήταν, να τους θυμίζουν την κακή οικονομική τους κατάσταση, ειδικά τις δύο πρώτες δεκαετίες του Ψυχρού Πολέμου. Στην κρίση του Σουέζ, όπου ο Στάλιν απείλησε με χρήση πυρηνικών, οι Βρετανοί εξέθεσαν τις ΗΠΑ και οι Αμερικανοί «τράβηξαν το αυτί» των Άγγλων οι οποίοι μολονότι ρεαλιστές, κατά τραγική ειρωνεία δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν την πραγματικότητα, η οποία δεν ταυτίζεται με αυτοκρατορία.
Αν δεν υπήρχε η ειδική σχέση μεταξύ Βρετανών και Αμερικανών, η Βρετανία θα έμοιαζε περισσότερο με ένα γεωπολιτικό μουσείο παρά με μια ακμάζουσα χώρα του δυτικού κόσμου. Με άλλα λόγια, το σύνδρομο «αστυνομεύουμε τον κόσμο» δε λέει να φύγει από το Λονδίνο. Από τον Κάμερον στην Μεϊ, μπορούμε να δούμε σήμερα πως η Βρετανία πάσχει από έλλειψη στρατηγικού σχεδιασμού.
  • Η πορεία του Brexit το αποδεικνύει. Δεν ήξερε κανείς από τους …αναμαλλιασμένους ανθρώπους που τους οδήγησαν σε αυτό, πώς θα πορευτεί η Βρετανία την επόμενη μέρα. Σήμερα οι Βρετανοί, έχουν πιο πολύ από ποτέ ανάγκη να γίνονται «αγκάθια» σε κάθε ευρωπαϊκή πολιτική.
Η «αμφισβήτηση» κυριαρχίας της Κύπρου, απλώς υπενθυμίζει στην Ε.Ε ότι πρέπει να κάνει «σκόντο» στην πορεία του Brexit. Επιπρόσθετα, υπενθυμίζει στην Ε.Ε ότι η Βρετανία μπορεί εύκολα να «αγκαλιάσει» τον απομονωμένο Σουλτάνο αν χρειαστεί και πως η Θάλασσα της Μάγχης, αποτελεί ένα φυσικό πλεονέκτημα για το Ηνωμένο Βασίλειο σε περίπτωση που ο Σουλτάνος ενεργοποιήσει «τη φάλαγγα των προσφύγων» με την οποία ενεργοποίηση, απειλεί εδώ και 4 χρόνια την Ε.Ε.
Οι Βρετανοί νιώθουν άβολα. Στο να δημιουργούν εντάσεις και κατατριβές τρίτων, παραμένουν ακόμη και σήμερα, αξιόλογοι δάσκαλοι. Το μήνυμα στην Κύπρο, δεν αντικατοπτρίζει μόνο τις ρίζες του Κυπριακού από τη βρετανική οπτική. Δεν αποδεικνύει μόνο ότι οι Βρετανοί ήταν οι συνδημιουργοί των καταστάσεων και των συνθηκών του τουρκικού θράσους.
Αποδεικνύει επίσης ότι οι Βρετανοί φέρουν βαρέως το γεγονός ότι έχουν αποκτήσει γείτονες στην Κύπρο. Κυρίως τους Γάλλους. Όσο το μέλλον του Ηνωμένου Βασιλείου είναι αβέβαιο και θολό σε σχέση με την Ε.Ε την οποία πραγματικά και χρειάζονται, τόσο πιο πολύ θα αυξάνουν το κόστος της διεκδίκησης των συμφερόντων άλλων χωρών της Ε.Ε και ιδιαίτερα των Γάλλων, οι οποίοι είναι παραδοσιακοί και ιστορικοί ανταγωνιστές τους στη Μεσόγειο. Συμπληρωματικά, οφείλουμε να αναφέρουμε πως οι Βρετανοί θυμίζουν και στις ΗΠΑ πως στην ανατολική Μεσόγειο και στη Μέση Ανατολή, (ειδικά τώρα που η περίπτωση του Ιράν βρίσκεται σαν κορυφαία προτεραιότητα) εκτός από την ασφάλεια του Ισραήλ, οφείλουν να σεβαστούν και τις βρετανικές αξιώσεις.
  • Ας μη γελιόμαστε, η κατάσταση είναι πολύ κρίσιμη για Ελλάδα και Κύπρο. Πέραν από το καθεστώς των βρετανικών βάσεων που χρειάζεται να επανεξετάσει η Κύπρος, είναι συνετό να επανεξεταστούν συνολικά όλα τα βρετανικά συμφέροντα στο νησί από ΜΚΟ έως πανεπιστήμια.
Η Κύπρος δεν είναι χώρα που μπορεί να προβεί σε προβολή σκληρής ισχύος και οφείλει να χρησιμοποιεί αποτελεσματικά κάθε διπλωματικό εργαλείο προκειμένου να δείξει (στους Βρετανούς εν προκειμένω) πως μέσα ενημέρωσης της Μεγάλης Βρετανίας, με παγκόσμια ισχύ, θα μπορούσαν να προβάλλουν θέματα και δημοσιογραφικά αφιερώματα όπως τον «Αττίλα» και τη βαρβαρότητά του, πέραν από «μακεδονικές μειονότητες» και «ρατσισμό που επικρατεί στην Κύπρο» με αφορμή τον ψυχοπαθή serial killer. Ελλάδα και Κύπρος μπορούμε να υπενθυμίσουμε στους Βρετανούς πως η κατάσταση είναι κρίσιμη και γι’αυτούς και ότι τα κυριαρχικά μας δικαιώματα δεν είναι αμφισβητούνται, τουλάχιστον όχι από αυτούς που είναι υποχρεωμένοι να τα προστατεύουν.
(*) Συντονιστής Παρατηρητηρίου Ανατολικής Μεσογείου (Τομέας Ρωσίας-Ευρασίας και Ν/Α Ευρώπης) στο Ινστιτούτο Διεθνών Σχέσεων.

Comment les classes moyennes ont été écrasées depuis 30 ans

0

 Dans un rapport édifiant, l’OCDE décrypte le rétrécissement et la fragilisation des classes moyennes dans les pays développés. Un facteur d’instabilité politique.

Απόφαση του Δικαστηρίου Χάγης για Β. Βάσεις που επηρεάζει την Κύπρο

0

Πώς αντιδρά η Νομική Υπηρεσία της Δημοκρατίας στην απόφαση του δικαστηρίου για τις Βρετανικές Βάσεις στον Μαυρίκιο

Newsroom K

Στα κύρια σημεία της γνωμοδότησης του Διεθνούς Δικαστηρίου του ΟΗΕ στη Χάγη για την υπόθεση Μαυρικίου, αναφέρεται η Νομική Υπηρεσία, τα οποία περιλαμβάνουν, μεταξύ άλλων, ότι συνεχιζόμενη άσκηση διοίκησης εδάφους από πρώην αποικιακή δύναμη, το οποίο δεν κατέστη μέρος της αποαποικιοποίησης, συνιστά συνεχιζόμενη παράνομη διεθνώς πράξη και πρέπει να τερματίζεται το συντομότερο δυνατό.

Σε ανακοίνωση της Νομικής Υπηρεσίας αναφέρεται ότι το Διεθνές Δικαστήριο των Ηνωμένων Εθνών το οποίο εδρεύει στη Χάγη, εξέδωσε την Γνωμοδότηση του που είχε ζητήσει η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ σε σχέση με τα δύο νομικά ερωτήματα.

Το πρώτο νομικό ερώτημα ήταν «κατά πόσο η διαδικασία αποαποικιοποίησης του Μαυρικίου, είχε νόμιμα ολοκληρωθεί υπό το φως του Διεθνούς Δικαίου, ενόσω ο Μαυρίκιος κατέστη ανεξάρτητο κράτος το 1968, μετά τον διαχωρισμό των νησιών του Αρχιπελάγους Chagos από την επικράτεια του».

Το δεύτερο είχε να κάνει με το «ποιές είναι οι επιπτώσεις κάτω από το Διεθνές Δίκαιο, οι οποίες προκύπτουν από την συνεχιζόμενη διοίκηση από μέρους του Ηνωμένου Βασιλείου, του Αρχιπελάγους Chagos».

«Ως προς το πρώτο ερώτημα, η απάντηση του Δικαστηρίου με 13 ψήφους έναντι 1 ήταν αρνητική. Ότι δηλαδή δεν υπήρξε νόμιμα ολοκληρωμένη αποαποικιοποίηση σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο, όταν αποδόθηκε ανεξαρτησία στον Μαυρίκιο το 1968, μετά που διαχωρίστηκε παράνομα το Αρχιπέλαγος Chagos και ενσωματώθηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο ως νέα αποικία», αναφέρεται.

Ως προς το δεύτερο ερώτημα, προστίθεται, «και πάλιν με 13 ψήφους έναντι 1, το Δικαστήριο έκρινε ότι η συνεχιζόμενη άσκηση διοίκησης από το Ηνωμένο Βασίλειο στο αποχωρισθέν μέρος του Μαυρικίου, συνιστά παράνομη πράξη και το Ηνωμένο Βασίλειο έχει υποχρέωση να δώσει τέλος στη διοίκηση αυτή, το ταχύτερο δυνατό».

Η Νομική Υπηρεσία αναφέρεται επίσης στα κύρια σημεία επί γενικότερων θεμάτων αρχής που ανακύπτουν από την Γνωμοδότηση.

«Δε νοείται νόμιμη σύναψη διεθνούς σύμβασης, εκεί όπου ένα από τα συμβαλλόμενα μέρη τελεί υπό την διοίκηση του άλλου μέρους», σημειώνεται.

Οι όποιες νομικές επιπτώσεις από την μη νόμιμη αποαποικιοποίηση, προστίθεται, «θα πρέπει να εξετάζονται στη βάση του Δικαίου όπως αυτό εφαρμόζεται σήμερα και όχι κατά την ημέρα της κήρυξης ανεξαρτησίας».

«Η εκτίμηση των εννόμων συνεπειών της συνεχιζόμενης διοίκησης τμήματος της επικράτειας μιας χώρας σε περιπτώσεις που η διαδικασία αποαποικιοποίησης δεν έχει ολοκληρωθεί σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο θα πρέπει να γίνεται υπό το φως του διεθνούς δικαίου όπως ισχύει σήμερα, και όχι όπως ίσχυε κατά την απόσχιση ή την ανεξαρτησία του σχετικού κράτους», συνεχίζει η ανακοίνωση.

Άλλο κύριο σημείο είναι ότι «συνεχιζόμενη άσκηση διοίκησης εδάφους από την πρώην αποικιακή δύναμη, το οποίο δεν κατέστη μέρος της αποαποικιοποίησης, συνιστά συνεχιζόμενη παράνομη διεθνώς πράξη και πρέπει να τερματίζεται το συντομότερο δυνατό».

Επίσης, «η υποχρέωση αναγνώρισης του δικαιώματος αυτοδιάθεσης, συνιστά υποχρέωση οφειλόμενη προς τη διεθνή κοινότητα και συνακόλουθα, όλα τα κράτη οφείλουν να συνεργαστούν με τα Ηνωμένα Έθνη προς αυτή την κατεύθυνση».

«Η Νομική Υπηρεσία θα προβεί σε λεπτομερή μελέτη της γνωμοδότησης κατά τις επόμενες ημέρες», σημειώνεται.

Συνεχιζόμενη παράνομη διεθνώς πράξη η συνεχιζόμενη άσκηση διοίκησης εδάφους από πρώην αποικιακή δύναμη

Η απόφαση του Δικαστηρίου

Με μια απόφασή του, για τις βάσεις που διατηρεί η Βρετανία στον Μαυρίκιο το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης δημιουργεί νέα δεδομένα για την ευρύτερη παρουσία των Βρετανών σε πρώην αποικίες τους.

Το Δικαστήριο πριν από λίγο, όπως μεταδίδεται από διεθνή μέσα υιοθέτησε την θέση του Μαυρίκιου, γνωμοδοτώντας πως η εκεί παρουσία των Βρετανικών Βάσεων είναι μη νόμιμη. Το Δικαστήριο στην απόφαση που έδωσε το απόγευμα Δευτέρας μεταξύ άλλων τονίζει το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης για τους λαούς.

Το Δικαστήριο στην απόφασή του ουσιαστικά καλεί τη Μεγάλη Βρετανία να αποχωρήσει από τον Μαυρίκιο τερματίζοντας την εκεί παρουσία της το ταχύτερο δυνατόν. Παράλληλα υποδεικνύει πως τα κράτη μέλη του ΟΗΕ θα πρέπει να συνεργαστούν με τα Ηνωμένα Έθνη για την αποχώρηση των Βρετανών

Η απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης αναμένεται να έχει προεκτάσεις και σε άλλες χώρες όπου η Βρετανία διατηρεί στρατιωτικές βάσεις, όπως η Κύπρος.

Το πόσο σημαντική είναι η απόφαση για την Κύπρο αναμένεται να τονίσει ο Γενικός Εισαγγελέας σε δηλώσεις το, που αναμένονται τις επόμενες ώρες. Να υπενθυμίσουμε πως ο Κώστας Κληρίδης είχε παρουσιασθεί ενώπιον του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης το περασμένο φθινόπωρο και είχε αγορεύσει εκπροσωπώντας την Κυπριακή Δημοκρατία.

http://www.kathimerini.com.cy/gr/kypros/apofasi-toy-dikastirioy-xagis-gia-b-baseis-poy-epireazei-tin-kypro

Classes moyennes inférieures : le travail ne paie pas assez

0

Selon une étude, une hausse de revenu de 100 euros des personnes proches du smic est amputée de 40 à 50 euros en moyenne par le système socio-fiscal

Ενα σαμποτάζ μπορεί να βάλει φωτιά στον Περσικό Κόλπο

0

euro2day.gr

Οι επιθέσεις σε δεξαμενόπλοια στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και γιατί επικρατεί «σιγή» για τα πραγματικά περιστατικά. Ποιοι θα μπορούσαν να εμπλέκονται και πώς να κλιμακωθεί η ένταση. Η στάση των ΗΠΑ και το ερώτημα για το Ιράν.

Περισσότερα ερωτήματα παρά απαντήσεις δημιουργεί περιστατικό στον Κόλπο του Ομάν, το οποίο θα μπορούσε να κλιμακώσει τις προκλήσεις στη μάχη που φέρνει το Ιράν απέναντι στους περιφερειακούς αντιπάλους του και στις ΗΠΑ.
Στις 12 Μαϊου τέσσερα πετρελαιοφόρα δεξαμενόπολοια που βρίσκονταν ανοικτά των ακτών του λιμανιού του εμιράτου Φουτζέιρα, υπέστησαν ζημιές κατόπιν σαμποτάζ, όπως υποστήριξαν τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Μια ημέρα μετά, η Σαουδική Αραβία επιβεβαίωσε επίθεση κατά δυο δικών της δεξαμενοπλοίων, του Amjad και του Al Marzoqah. Στα πετρελαιοφόρα δεξαμενόπλοια που εμπλέκονται στα επεισόδια περιλαμβάνεται το Andre Victoria, που φέρει σημαία Νορβηγίας, καθώς και ένα μικρό τάνκερ ανεφοδιασμού των Εμιράτων, το οποίο ανεφοδίαζε το Andre Victoria.

Οι λεπτομέρειες, όμως, για το τι ακριβώς συνέβη, παραμένουν ελάχιστες. Φωτογραφίες δείχνουν ζημιές στο δεξαμενόπλοιο των Εμιράτων, όπου μπορεί τώρα να υπάρχει διαρροή καυσίμου, ενώ το Andre Victoria φαίνεται πως υπέστη ζημιές στο κύτος από μια διαφαινόμενη σύγκρουση. Οι αρχές δεν έχουν ακόμα αποκαλύψει την έκταση της ζημιάς στα σαουδαραβικά δεξαμενόπλοια, αν και οι αρχικές αναφορές άφηναν να εννοηθεί πως η βασική μηχανή του Al Marzoqah έπιασε φωτιά.

Ποιος το έκανε;

Σ’ αυτή τη φάση, οι αξιωματούχοι δεν έχουν παρουσιάσει ακόμα οριστικές αποδείξεις πως υπήρξε εγκληματική ενέργεια. Αν οι περαιτέρω έρευνες, ή η εμφάνιση αποδείξεων, παραπέμψουν πράγματι σε κάποιου είδους επίθεση, τότε η τελική ταυτότητα των δραστών πιθανότατα θα καθορίσει και την αντίδραση στο περιστατικό.

Μέχρι στιγμής, κανένας δεν έχει αναλάβει την ευθύνη. Ωστόσο, το περιστατικό συνέβη εν μέσω αυξανόμενων εντάσεων μεταξύ του Ιράν και των ΗΠΑ, με το σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης να έχει προειδοποιήσει πως θα μπορούσε να βάλει στο στόχαστρο αμερικανικά assets στη Μέση Ανατολή, μετά την αύξηση της πίεσης της Ουάσινγκτον προς την Τεχεράνη με την επιβολή νέων κυρώσεων.

Αν έκαναν πράγματι σαμποτάζ στα πλοία, οι δράστες θα μπορούσαν -εκτός από το να προέρχονται από το Ιράν- να συνδέονται με ομάδες πειρατών ή τρομοκρατικές οργανώσεις όπως η αλ Κάϊντα. Μάλιστα, οι Ταξιαρχίες Αμπτουλά Αζάμ, μια οργάνωση που σχετίζεται με το παγκόσμιο τζιχαντιστικό δίκτυο, είχε κάνει την τελευταία βομβιστική επίθεση σε δεξαμενόπλοιο στην περιοχή το 2010, στο ιαπωνικό δεξαμενόπλοιο M Star.

Ιράν: Ενα «ανησυχητικό» περιστατικό

Από τότε που σημειώθηκε το περιστατικό, η αντίδραση του Ιράν είναι συγκρατημένη, καθώς οι αρχές της χώρας προσπαθούν να κρατήσουν αποστάσεις από το διαφαινόμενο σαμποτάζ. Ο επικεφαλής της Επιτροπής Εθνικής Ασφάλειας και Εξωτερικής Πολιτικής του Ιρανικού κοινοβουλίου, σε ανάρτησή του στο Twitter στις 12 Μαΐου έγραψε πως τα περιστατικά δείχνουν το πόσο εύθραυστη είναι η ασφάλεια στον Περσικό Κόλπο, ενώ ο επικεφαλής του υπουργείου Εξωτερικών του Ιράν χαρακτήρισε τα περιστατικά ως «ανησυχητικά».

Από τη μια πλευρά, το Ιράν θα είχε λόγο να παρενοχλήσει πλοία γύρω από την περιοχή του, ιδιαίτερα αν αυτά ανήκουν στις ΗΠΑ και σε εχθρούς όπως η Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, για να στείλει μήνυμα αποφασιστικότητας εν μέσω των τιμωρητικών οικονομικών και στρατιωτικών πιέσεων που ασκεί η Ουάσινγκτον στην Τεχεράνη. (Μόλις την περασμένη εβδομάδα, οι ΗΠΑ ανέπτυξαν πολεμικά πλοία στον Περσικό Κόλπο).

Από την άλλη, δεν έχει στρατηγικά νόημα το Ιράν να στοχεύσει ευρωπαϊκά πλοία σε μια περίοδο που προσπαθεί απεγνωσμένα να διατηρήσει την πολιτική και οικονομική στήριξη της Ευρώπης, ιδιαίτερα καθώς η Τεχεράνη έχει δώσει διορία 60 ημερών στα αντισυμβαλλόμενα μέρη του Κοινού Ολοκληρωμένου Σχεδίου Δράσης να υλοποιήσουν αυτά που έχουν υποσχεθεί στο Ιράν στο πλαίσιο της συμφωνίας για τα πυρηνικά. Αν οι αρχές των Εμιράτων συνδέσουν το περιστατικό με το Ιράν, θα δημιουργούνταν ερωτήματα ως προς τη διοίκηση και τον έλεγχο του Ιράν και ως προς το αν τα σκληροπυρηνικά στοιχεία της Ισλαμικής δημοκρατίας προσπαθούν να «χοντρύνουν το παιχνίδι» σε μια περίοδο που ο πρόεδρος Χασάν Χρουχανί και το πιο μετριοπαθές στρατόπεδό του προσπαθούν να μην εμπλακούν σε μια τέτοια αντιπαράθεση.

ΗΑΕ: Προσεκτική αντίδραση

Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα έχουν ζητήσει από το αμερικανικό πολεμικό ναυτικό να βοηθήσει στη διερεύνηση των περιστατικών, όμως κατά τα άλλα η χώρα έχει αρνηθεί να κάνει εικασίες ως προς το ποιος υποκίνησε ή ποια ήταν η αιτία των περιστατικών. Ο γενικός γραμματέας του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου χαρακτήρισε το σαμποτάζ μια «σοβαρή κλιμάκωση» και μια «ανεύθυνη πράξη». Η οικονομία των Εμιράτων εξαρτάται από την ασφάλεια της ναυτιλίας στις ακτές της, και η Φουτζέιρα είναι ένα σημαντικό τοπικό κέντρο ανεφοδιασμού. Η προστασία της φήμης της Φουτζέιρα στον τομέα της ασφάλειας ίσως συνέβαλε στην απόφαση των μέσων ενημέρωσης των Εμιράτων να υποβαθμίσουν το περιστατικό και να αποφύγουν τις εικασίες ως προς τους δράστες ή τα αίτια. Το Άμπου Ντάμπι και το Ριάν είναι πολύ προσεκτικά στις απαντήσεις τους μέχρι στιγμής και δεν προσπαθούν να αναδείξουν περαιτέρω το ζήτημα στα μέσα ενημέρωσης, ούτε να αποδώσουν ευθύνες για το περιστατικό στο Ιράν.

ΗΠΑ: Αναμένοντας τον Λευκό Οίκο

Στις 12 Μαΐου, η Ναυτική Διοίκηση των ΗΠΑ είπε πως οι λεπτομέρειες για το περιστατικό δεν έχουν επιβεβαιωθεί, προσθέτοντας πως τα πλοία θα πρέπει να είναι προσεκτικά στην περιοχή. Την ίδια ώρα, η αρχή εξέδωσε εκ νέου προειδοποίηση –αρχικά είχε εκδοθεί στις 9 Μαΐου- πως το Ιράν ίσως βάλει στο στόχαστρο την εμπορική θαλάσσια κίνηση. Εν τω μεταξύ, ο Πέμπτος Στόλος των ΗΠΑ που έχει βάση στο Μπαχρέϊν, δεν έχει ακόμα εκδώσει κάποια δημόσια απάντηση. Η πολιτική απάντηση των ΗΠΑ –ιδιαίτερα ως προς το αν η Ουάσινγκτον προσπαθεί άμεσα να συνδέσει το περιστατικό με το Ιράν – θα δώσει στοιχεία ως προς την πορεία δράσης της Ουάσινγκτον, δεδομένου ότι οι ΗΠΑ ήδη ψάχνουν δικαιολογία για μια πιθανή στρατιωτική απάντηση στην ιρανική επιθετικότητα.

Ισραήλ: Κι άλλο λάδι στη φωτιά

Το Ισραήλ, μεγάλος εχθρός του Ιράν, δεν έχει ακόμα αντιδράσει άμεσα στα περιστατικά. Αν όμως το Ιράν ή κάποια οντότητα που συνδέεται με το Ιράν κριθεί πως είναι υπεύθυνο (είτε από υποψία είτε από άμεσα αποδεικτικά στοιχεία), τότε το Ισραήλ είναι πιθανό να απαντήσει με σκληρή ρητορική και να αναβαθμίσει το περιστατικό στην εκστρατεία προπαγάνδας του κατά το Ιράν, σε μια προσπάθεια να δημιουργήσει μια ισχυρότερη επιχειρηματολογία ώστε η Ουάσινγκτον να αυξήσει ακόμα περισσότερο τις πιέσεις προς την Τεχεράνη. Για την ώρα, όλα τα μέρη αντιδρούν με προσοχή –όμως αυτό θα μπορούσε να αλλάξει τάχιστα καθώς θα έρχονται στο φως περισσότερες πληροφορίες.

https://www.euro2day.gr/specials/topics/article/1681466/ena-sampotaz-mporei-na-valei-fotia-ston-persiko-ko.html

Η Βρετανία έχει ανοικτό μέτωπο με την Κύπρο: Η Λευκωσία να ανταποδώσει τα πυρά, εγείροντας θέμα Βάσεων

0
Οι στρατιωτικές βάσεις των Βρετανών στο Ακρωτήρι της Κύπρου. Φωτογραφία philenews

ΣΤΗΝ Κύπρο είμαστε συνηθισμένοι από τις βρετανικές μεθοδεύσεις, υπονομεύσεις, τρικλοποδιές. Γι αυτό και δεν εξέπληξε κανένα η τοποθέτηση του Βρετανού υπουργού Ευρώπης, σερ Άλαν Ντάνκαν, ο οποίος ούτε τα προσχήματα δεν κράτησε. Ο κ. Ντάνκαν, ο οποίος έχει υπό την ευθύνη του τη διαχείριση του Κυπριακού, δήλωσε ενώπιον του κοινοβουλίου τα εξής:

  • «Η θέση του Ηνωμένου Βασιλείου είναι ότι, σύμφωνα με τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας, διερευνητικές γεωτρήσεις δεν θα πρέπει να προχωρούν σε οποιαδήποτε περιοχή στην οποία η κυριαρχία είναι υπό αμφισβήτηση».

Και ενώ θα ανέμενε κανείς, έτσι για να ρίξουν οι Βρετανοί στάχτη στα μάτια των διαμαρτυρόμενων Ελλήνων της Κύπρου, να υπάρξει μια φραστική διαφοροποίηση,  το Φόρεϊν Όφις σε νέα δήλωση του επιβεβαίωσε τον Βρετανό αξιωματούχο καθώς αυτή είναι προφανώς η πραγματική θέση του Λονδίνου:

  • «Αναγνωρίζουμε το κυριαρχικό δικαίωμα της Δημοκρατίας της Κύπρου να αξιοποιήσει το πετρέλαιο και το αέριο στη διεθνώς συμφωνημένη Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη της. Πιστεύουμε ότι το πετρέλαιο και το αέριο της Κύπρου θα πρέπει να αναπτυχθεί προς όφελος όλων των Κυπρίων, όπως έχει ξαναπεί το Φόρεϊν Όφις».

Η αντίδραση της Λευκωσίας ήταν έντονη. Πρώτα ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο οποίος θα αποστείλει επιστολή διαμαρτυρίας στην Πρωθυπουργό Μέι ενώ κλήθηκε στο υπουργείο Εξωτερικών ο Βρετανός πρέσβης για να εισπράξει το έντονο διάβημα της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Είναι σαφές πως τέτοιες τοποθετήσεις, όπως αυτή του Φ. Όφις, υπονομεύουν την Κυπριακή Δημοκρατία και πλήττουν τα κυριαρχικά της δικαιώματα. Το Λονδίνο στηρίζει εν πολλοίς με τέτοιες θέσεις τις παρανομίες της Τουρκίας, που είναι επιθετική και προκλητική.

Η Κύπρος έχει βοηθήσει τη Βρετανία στη διαδικασία εξόδου της από την Ε.Ε. Δεν της δημιούργησε κανένα πρόβλημα ενώ θα έπρεπε. Τώρα, όμως, θα πρέπει να υπάρξει αναθεώρηση προσέγγισης. Πολλοί είναι εκείνοι που υποστηρίζουν πως δεν έχουμε την πολυτέλεια λόγω συνεχιζόμενης κατοχής να ανοίξουμε δεύτερο μέτωπο με τη Βρετανία. Το δεύτερο μέτωπο ήταν πάντα ανοικτό ως αποτέλεσμα των βρετανικών μεθοδεύσεων. Οπότε δεν είναι επιλογή μας, εκείνοι διατηρούν ανοικτό το μέτωπο.

Θα έπρεπε να ανοίξει θέμα Βάσεων κατά τις συζητήσεις για την έξοδο της Βρετανίας από την Ε.Ε. Δόθηκε, όμως, μια ακόμη ευκαιρία με την απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης για το Μαυρίκιο. Είναι μια χρυσή ευκαιρία, που έθεσε ενώπιον της Λευκωσίας το δίλημμα: Είτε αξιοποίηση της γνωμοδότησης είτε το θάψιμό της και η διαιώνιση της μεταποικιακής περιόδου στη χώρα μας. Υπενθυμίζεται συναφώς ότι η Κυπριακή Δημοκρατία παρουσιάσθηκε ως ενδιαφερόμενο μέρος στο Δικαστήριο κάνοντας και σημαντική, καθοριστικού χαρακτήρα για την έκβαση της Δίκης, παρέμβαση.

Πρέπει η Λευκωσία να κάνει κίνηση με μόνο στόχο να τερματιστούν αποικιοκρατικά κατάλοιπα. Το ζήτημα έχει πολιτική και νομική διάσταση και αφορά στην εφαρμογή του Διεθνούς Δικαίου. Οι Βάσεις δεν είναι κυρίαρχες (επιβεβαιώνεται τούτο και από τη γνωμοδότηση) και η παρουσία τους ξεπερασμένη. Θέλουν οι Βρετανοί θα συνεχίσουν την παρουσία τους με άλλα δεδομένα; Θα πρέπει να το κουβεντιάσουν με την Κυπριακή Δημοκρατία μέσα σε μια λογική να κερδίσουν όλοι οι εμπλεκόμενοι. Εάν και εφόσον το κράτος, στην προκειμένη περίπτωση η Κυπριακή Δημοκρατία, το θέλει.

Το συμπέρασμα, λοιπόν, είναι πως πρέπει να αναγνωρίσουμε το γεγονός ότι υπάρχει δεύτερο μέτωπο, που συνδέεται με το πρώτο. Το ζητούμενο είναι κατά πόσο θα κρύψουμε κάτω από το χαλί την δόλια στάση της Βρετανίας ή θα την αντιμετωπίσουμε. Και θα την αντιμετωπίσουμε θέτοντας, μεταξύ άλλων, επίσημα θέμα Βάσεων.

  • «Οι Βρετανικές Βάσεις και τα δικαιώματα των Βρετανών στο έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας αποτελούν πρωτίστως αποικιακά κατάλοιπα, είναι κατά βάση οδυνηρή υπόμνηση μιας ανολοκλήρωτης απο-αποικιοποίησης, εκ μέρους των Βρετανών, και μιας ημιτελούς άσκησης του δικαιώματος αυτοδιάθεσης, εκ μέρους του Κυπριακού λαού» ( Τάσος Τζιωνής, περιοδικό «Τετράδια», Αθήνα τεύχος Χειμώνας 2017-Άνοιξη 2018).

Συνεπώς, η πολιτική θέση πως δεν πρέπει να ανοίξουμε δεύτερο μέτωπο με τη Βρετανία, βλάπτει τα εθνικά μας συμφέροντα και εξυπηρετεί εκείνα του Λονδίνου, που ενίοτε συμπίπτουν με τα τουρκικά.

https://www.apopseis.com/i-vretania-echei-anoikto-metopo-me-tin-kypro-i-leykosia-na-antapodosei-ta-pyra-egeirontas-thema-vaseon/

Οι πόρτες της κολάσεως. Μια υψηλού νομικού επιπέδου ανάλυση.

2

Του Διογένη του Κυνικού.

Στον παράδεισο (ή μήπως στην κόλαση;) των νομικών εννοιών.- Ο Πρωθυπουργός παρανόμησε. Αλλού θα επενέβαιναν οι θεσμοί. Εδώ θεωρείται μαγκιά. Το ομολόγησε, άλλωστε, και ο ίδιος. Δεν έχει πρόβλημα αν οι υπουργοί του δέχονται φιλοξενία σε εφοπλιστικά κότερα.- Ο πιο έξυπνος λαός του κόσμου καθεύδει.- Έκανε διακοπές στο κότερο μιας κυρίας την οποία αντάμειψε.- Μια υψηλού νομικού επιπέδου ανάλυση.

Δεν υπάρχει κοινωνική ζωή χωρίς κανόνες. Ακόμα και οι πρωτόγονες κοινωνίες διέπονται από ρυθμίσεις. Στις ανεπτυγμένες πολιτικές κοινωνίες οι ρυθμίσεις έχουν τον χαρακτήρα πολύπλοκου νομικού συστήματος. Οι υπαγορεύσεις, οι απαγορεύσεις και οι διαρρυθμίσεις ενός ανεπτυγμένου νομικού συστήματος δεν είναι απλές συγκεκριμένες εντολές ή απαγορεύσεις που αναφέρονται σε συγκεκριμένο πρόσωπο και αφορούν συγκεκριμένη ενέργεια ή παράλειψη, σε συγκεκριμένο δηλαδή βιοτικό συμβάν και το συγκεκριμένο αποτέλεσμα που αυτό συνεπάγεται. Έχουν επομένως το χαρακτήρα της γενικότητας και παρίσταται ανάγκη να χρησιμοποιηθούν νομικές έννοιες, οι οποίες δεν είναι πάντοτε ή μάλλον δεν είναι συνήθως περιγραφικές. Μπορεί να είναι αξιολογικές, να αναφέρονται σε πολλούς τομείς του επιστητού ή και να παρέχουν πεδίο αξιολογήσεων ή ακόμα και διακριτικής ευχέρειας στον  εφαρμοστή (στο δικαστή ή στη διοίκηση συνήθως). Η ερμηνεία των εννοιών αυτών και η υπαγωγή σε αυτό του συγκεκριμένου βιοτικού συμβάντος ολοκληρώνει τη λειτουργία του νομικού συστήματος. Η πρόβλεψη των νομικών εννοιών από τον συνταγματικό ή τον κοινό νομοθέτη μπορεί να διακρίνεται από εννοιολογική αρτιότητα, να μας οδηγεί «στον παράδεισο των νομικών εννοιών», όπως  έλεγε ο επιφανής νομοδιδάσκαλος Rudolf von Jherring. Ο χειρισμός όμως των νομικών εννοιών, η ερμηνεία τους και η υπαγωγή σε αυτές των συγκεκριμένων βιοτικών συμβάντων, δεν αποκλείεται και να ανοίξει τις πύλες της κολάσεως, ή, όπως έλεγε ο Άγγλος νομικός φιλόσοφος  H.L.A.Hart, ερευνώντας τον ακτιβισμό του Ανώτατου Δικαστηρίου των Ηνωμένων Πολιτειών, να αποτελεί εφιάλτη (the nightmare) ή ένα γλυκό όνειρο (the Noble Dream).

Υπάρχει, λέει,  μια παραδεισένια πολιτεία, με συνταγματική ιστορία από τις παλαιότερες των λεγόμενων πολιτισμένων χωρών και με αξιόλογη νομική παράδοση, με άρτιους, κατά το μάλλον ή ήττον, νομικούς κώδικες (ποινικό, αστικό και δικονομικούς κώδικες). Στο σύνταγμά της επιφυλάσσει ιδιαίτερη δικονομική μεταχείριση για τις αξιόποινες πράξεις των υπουργών της. Συγκεκριμένα το άρθρο 86 παρ. 1 του Συντάγματός της   ορίζει:

«Μόνο η Βουλή έχει την αρμοδιότητα να ασκεί δίωξη κατά όσων διατελούν ή διετέλεσαν μέλη της Κυβέρνησης ή Υφυπουργοί για ποινικά αδικήματα που τέλεσαν κατά την άσκηση των καθηκόντων τους..,». Όπως έχουν ήδη κρίνει τα δικαστήριά της στην ειδική αυτή αρμοδιότητα της Βουλής υπάγεται και η αξιόποινη πράξη της παθητικής δωροδοκίας, την οποία διαπράττει (άρθρο 235 του Ποινικού Κώδικα) «…ο υπάλληλος ο οποίος, κατά παράβαση των καθηκόντων του ζητεί ή λαμβάνει, άμεσα ή με τη μεσολάβηση τρίτου, για τον εαυτό του ή για τρίτο, ωφελήματα οποιασδήποτε φύσης ή δέχεται υπόσχεση τούτων, προκειμένου να προβεί σε ενέργεια ή παράλειψη που ανάγεται στα καθήκοντά του ή αντίκειται σε αυτά.»

Το έγκλημα αυτό της δωροδοκίας υπάγεται στην κατηγορία των εγκλημάτων των σχετικών με την υπηρεσία και μάλιστα είναι ιδιαίτερο και γνήσιο έγκλημα σχετικά με την υπηρεσία, αφού τελείται μόνο από υπάλληλο, στην έννοια του οποίου περιλαμβάνεται και ο υπουργός και αυτουργός του (της παθητικής δωροδοκίας) δεν μπορεί ένας που δεν έχει αυτή την ιδιότητα.

Αυτό διαπράττεται μόνο «κατά την άσκηση των καθηκόντων του υπαλλήλου (του υπουργού εάν δράστης είναι υπουργός)», απαιτεί δηλαδή παρανομία «κατά την άσκηση των καθηκόντων» του υπαλλήλου (και συναφώς του υπουργού) και συνεπώς αδιαμφισβήτητα υπάγεται στην κατηγορία των αξιόποινων πράξεων για τη δίωξη των οποίων όταν διαπράττονται από υπουργό έχει αρμοδιότητα  μόνο η Βουλή.

Ωστόσο, παρά την εννοιολογική καθαρότητα των παραπάνω διατάξεων και παρά τη νομολογία των Δικαστηρίων, που έχουν την αποφασιστική αρμοδιότητα για την ερμηνεία του, η Βουλή της παραδεισένιας πολιτείας, με την εισήγηση μάλιστα βουλευτή της καθηγητή του ποινικού δικαίου, έκρινε αντίθετα, ότι η αποδιδόμενη σε πρώην υπουργούς παθητική δωροδοκία, που φέρεται ότι διαπράχθηκε κατά τη διάρκεια της θητείας τους ως υπουργών, δεν έγινε κατά την εκτέλεση των καθηκόντων τους, αλλά μόνο «με αφορμή την άσκησή τους» και έτσι αποφάνθηκε ότι αυτή δεν έχει αρμοδιότητα να ασκήσει δίωξη κατά αυτών και παρέπεμψε την υπόθεση στις κοινές Εισαγγελικές και Δικαστικές αρχές.

Η κρίση αυτή δεν αποκλείεται να υπαγορεύτηκε και από την επιθυμία να μη κριθεί ότι η υπόθεση υπάγεται στην ειδική σύντομη παραγραφή που προβλέπει το άρθρο 86 του Συντάγματος. Ακολούθως η υπόθεση άρχισε να ερευνάται από τις εισαγγελικές αρχές, κατά παραγνώριση της σχετικής νομολογίας των δικαστηρίων, στα οποία εν πάση περιπτώσει ανήκει η τελική κρίση εάν για τη δίωξη έχει αρμοδιότητα η Βουλή ή ο εισαγγελέας.

Το  Σύνταγμα της ίδιας παραδεισένιας πολιτείας (άρθρο 62) καθιερώνει το ακαταδίωκτο του βουλευτή (βουλευτική ασυλία) χωρίς άδεια της Βουλής. Εάν βέβαια ο βουλευτής τον κρίσιμο χρόνο ήταν και Υπουργός, για αξιόποινες πράξεις που τέλεσε κατά την άσκηση των καθηκόντων του αρμόδια να ασκήσει δίωξη κατ’ αυτού είναι μόνο η βουλή, αν όμως οι πράξεις είναι άσχετες με την άσκηση των καθηκόντων του δεν υφίσταται τέτοια αρμοδιότητα της Βουλής, αλλά συντρέχει μόνο περίπτωση άρσης ή μη άρσης της βουλευτικής του ασυλίας από τη βουλή προκειμένου να ασκήσει δίωξη ο μόνος αρμόδιος εισαγγελέας.

Κατά βουλευτών, οι οποίοι ήταν και υπουργοί της παραδεισένιας πολιτείας υπέβαλαν έγκληση στον αρμόδιο εισαγγελέα ιδιώτες ισχυριζόμενοι ότι διέπραξαν συκοφαντική δυσφήμηση εις βάρος τους και μάλιστα με καταχωρήσεις σε μέσο κοινωνικής δικτύωσης, δηλαδή για πράξη η οποία προδήλως δεν τελέσθηκε κατά την άσκηση των καθηκόντων των εγκαλουμένων Βουλευτών – Υπουργών.

Ο αρμόδιος Εισαγγελέας προκειμένου να ασκήσει δίωξη κατά των εγκαλουμένων που είχαν και την ιδιότητα του βουλευτή, ζήτησε τη σχετική άδεια της βουλής (την άρση της ασυλίας τους) Εντούτοις, η Βουλή έκρινε ότι λόγω της ιδιότητας των εγκαλουμένων και ως Υπουργών κατά το χρόνο που φέρονται ότι ετέλεσαν τις πράξεις για τις οποίες εγκαλούνται, δεν συνέτρεχε περίπτωση άρσης της ασυλίας τους, αλλά ανέκυπτε μόνο ζήτημα εφαρμογής των διατάξεων για την ποινική ευθύνη των Υπουργών που προϋποθέτουν την υποβολή πρότασης δίωξης εκ μέρους ορισμένου αριθμού (τριάντα τουλάχιστο) βουλευτών (άρθρο 86 παρ. 3 του Συντάγματος).

«Πέρασε ο καιρός και η ιστορία» που λέει και το τραγούδι και δημοσιοποιήθηκε δια του τύπου ότι ο Πρωθυπουργός της Παραδεισένιας πολιτείας δέχτηκε να φιλοξενηθεί για ορισμένες μέρες διακοπών δωρεάν σε πολυτελή θαλαμηγό από την ιδιοκτήτριά του, την οποία ως πρωθυπουργός διόρισε ως πρέσβειρα της χώρας σε διεθνή οργανισμό και πρότεινε να διορισθεί και μέλος της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής. Ας υποθέσομε ότι κάποιος πολυπράγμων πολίτης υπέβαλε μήνυση κατά του πρωθυπουργού για παθητική δωροδοκία, ισχυριζόμενος ότι δέχθηκε «ωφελήματα οποιαδήποτε», όπως είναι και η δωρεάν παραχώρηση για τις διακοπές του της πολυτελούς θαλαμηγού, προκειμένου να προβεί σε ενέργεια που ανάγεται στα καθήκοντά του, όπως, κατά τους ισχυρισμούς του μηνυτή, συνέβη με τον διορισμό της ιδιοκτήτριας της θαλαμηγού ως πρέσβειρας της παραδεισένιας πολιτείας σε διεθνή οργανισμό.

Ενόψει των ανωτέρω αντιφατικών αποφάνσεων της Βουλής, ανακύπτει το ερώτημα εάν ο Εισαγγελέας στον οποίο υποβλήθηκε η μήνυση θα προβεί στην υποβολή αίτησης στη Βουλή για τη χορήγηση άδειας δίωξης (άρσης της ασυλίας) του μηνυομένου  πρωθυπουργού, ο οποίος είναι και βουλευτής ή θα αποστείλει απλώς τη μήνυση στη Βουλή κρίνοντας ότι η αποδιδόμενη στον Πρωθυπουργό πράξη της παθητικής δωροδοκίας φέρεται ότι τελέσθηκε κατά τη διάπραξη των καθηκόντων του; Οι νομικές έννοιες που περιλαμβάνονται στις διατάξεις που προαναφέρθηκαν ανήκουν στον παράδεισο των νομικών εννοιών ή ανοίγουν την πύλη της κολάσεως; Η όλη ιστορία αποτελεί γλυκό όνειρο ή μήπως τρομακτικό εφιάλτη; Ποιος ονειροκρίτης θα το ξεδιαλύνει;

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Don’t blame Turkey if the East Med gas party is over

0

Published13.05.201922:28
Updated14.05.201912:13 Turkey’s first drillship Fatih began drilling a second well in the Eastern Mediterranean on May 3, 2019.
Turkey’s first drillship Fatih began drilling a second well in the Eastern Mediterranean on May 3, 2019.

Turkey’s presence in the Eastern Mediterranean is both geographically and strategically vital, having the potential to change the international and regional asymmetric energy relations

Energy has always had a big part to play in the Middle East, as it does today. The Middle East’s waters have heated up once again with the U.S. deploying an amphibious assault ship and a Patriot missile battery to bolster its aircraft carrier and B-52 bombers that it already sent to the Gulf in order to increase pressure on Iran following oil sanctions. While we all watch the aggression between the straits of Hormuz and Bab el-Mandeb, and the threats made against each other between Washington and Tehran as well, in the north, another long-time dispute over natural gas resources of the Eastern Mediterranean is still ongoing.

It’s been nine years since a huge natural gas field was discovered off the shores of Haifa port of Israel. Namely, the Leviathan field’s recoverable volume is estimated to be more than 600 billion cubic meters of gas by Noble Energy, the U.S. company that discovered the field in 2010. Israel’s gas reserves are not big compared to global volumes, however, the numbers associated with Leviathan could be a game-changer for Israel.

On the other hand, other fields have been found in the same basin such as the Aphrodite field near Cyprus. However, only one very small gas field, Tamar that now supplies the Israeli energy sector, has been developed so far. The Tamar field contains only around 80 billion cubic meters of gas, and yet it provides around 60 percent of Israel’s electricity and looks like it will do so for years. So, if Leviathan starts to work, it will make Israel a net gas exporter.

More to discover

Today, energy experts believe that there is much more gas waiting to be discovered in the Eastern Mediterranean along the coasts of Gaza, Lebanon, Egypt’s Sinai in the south, Greek Cypriot, the Turkish Republic of Northern Cyprus (TRNC) and Syria in the north. However, apart from Tamar, the gas in question is in waiting and further exploration has been frozen as there isn’t an export route for an enormous amount of gas, of which the volume far exceeds the domestic needs of the countries involved.

Even if Israel succeeds in exporting natural gas from Leviathan, it has to work with other regional countries to deliver it to Europe. Today it looks like it has no option other than Greek Cyprus and Egypt. According to last year’s reports, Israel, Greek Cyprus, Greece and Italy have reached an agreement to lay a pipeline connecting Israel’s gas reserves to the three countries, in a major project, namely East Med, that will supply gas from the Eastern Mediterranean to Europe. Europe, too, has an interest in seeing the development of the East Med proceed, which would enable it to diversify its energy suppliers and reduce its dependence on Russian gas.

However, the construction cost of East Med, according to initial estimates, is $7 billion. Nicosia is also pushing to link the pipeline through the Aphrodite field to a liquefied natural gas (LNG) facility in Egypt, which will also cost around $1 billion. And we have to note that such a major project is expected to be financed by the EU.

Even though it is supported by the Greek and Italian governments, not to mention that both are also known to be very critical of Brussels, the cost is quite high. Constructing an LNG processing plant and shipping the resources not only to Europe but also to the growing markets of Asia in order to compensate the capital cost is an option. But even if it is done, it would be quite uncompetitive in a world where there is no shortage of gas supply.

The transit point, Turkey

It must be very annoying that Turkey is the obvious and the most cost-effective transit point for all this gas as it is geographically very close to the fields in question and already has a domestic pipeline network that could carry the gas to Europe. Through an offshore pipeline to Turkey and by collecting resources from all the fields along the way, the East Med can be carried out. However, this option has already been ruled out because of the current disputes. Israel’s savage policies aiming to wipe off the Palestinians and the ongoing dispute between Greek Cypriots and the TRNC are the very first obstacles against such a solution.

In addition to that, Cairo is the third member of team Abu Dhabi and Riyadh, which are at odds with Ankara over many regional issues. While all those countries have been trying to dig a pit for Turkey for a long time, how can they expect such a favor from Ankara?

Since the energy resources are not only limited with the south and east of Cyprus, Ankara has also started conducting drilling in the Eastern Mediterranean. Turkey initiated its first deep sea drilling operation off the shores of Antalya on Turkey’s southern Mediterranean coast in October 2018 with its first drilling vessel, Fatih. Fatih started drilling its second well this month. Dispatched from Antalya port on May 3 with three support vessels and a frigate toward its exclusive economic zone west of Cyprus, Fatih will conduct exploratory activities at 31 29 25 east longitude and 34 55 32 latitude, according to a navigational telex issued by Ankara. Of course, all hell broke loose after this, and a war of words among many states has started.

The Greek Cypriot’s concern

Greek Cypriot quickly issued a statement and claimed that Turkish operation would encroach on Greek Cyprus’ exclusive zone. The U.S. and the EU were also fast; they have expressed “deep concern” over Turkey’s plans for offshore drilling operations in an area claimed by Greek Cyprus as its exclusive economic zone, adding the East Mediterranean issue to their ongoing tensions with Ankara. Egypt also issued a statement and warned Turkey against drilling activities in Cyprus’ waters.

The Turkish Foreign Ministry responded to the EU and said, “Turkey’s hydrocarbon-related activities in the Eastern Mediterranean region are based on its legitimate rights stemming from international law.” Ankara also responded to the U.S., stating, “The U.S. statement that Turkey was intending to drill on an area ‘claimed’ by Greek Cyprus falsely implied the Greek Cypriots had secured a legal right to the area, disregarding international law.”

Having the longest coastal line in the region, Turkey has to protect its own rights and interests, as well as those of the Turkish Cypriots. As the current disputes are part of broader disputes, the Greek Cypriot administration’s uncompromising attitude is not something new for Turkey. Disregarding the rights of the Turkish Cypriots, who are the co-owners of Cyprus, Greek Cyprus has been refusing every proposal of cooperation and insisting on its unilateral activities in the region for decades, as it is today.

Ignoring the threats of Greek Cyprus and its allies, Turkey’s second drillship Yavuz is going to join Fatih soon in order to expand hydrocarbon explorations of Turkey in the Eastern Mediterranean. Turkey’s first seismic vessel, Barbaros Hayreddin, has already been conducting surveys in the region since 2013. Greek Cyprus can get angry as much as it wants, but neither it nor Greece can take on Turkey’s militarily if things come to that point. NATO would avoid another big conflict between two members, Turkey and Greece once again; and the EU can’t go beyond threats especially because it has its own problems, which can only be solved with Turkey’s help such as the potential risk of a new refugee influx. In addition to that, Ankara has gotten used to the tough talks of Washington but it knows the Trump administration would avoid escalating tension because they need success against Iran over oil sanctions without skyrocketing oil prices.

U.S. and EU officials are supporting Israel, Cyprus and Egypt in developing gas reserves to prevent increasing Turkish presence in the Eastern Mediterranean, but they also want to counter increasing Russian influence. They are actually right to be scared as Turkey will not let its important presence fall, and Russia will not let others prevent its domination in the European energy market. Turkey’s Western allies ironically made Russia and Turkey share the same interests regarding energy-related geopolitics, especially after the Turkish Stream pipeline (TurkStream).

Energy ties with the Kremlin

Once upon a time Turkey was an opponent in the energy market, and that’s why it was a problem for Russia as Vladimir Putin does not want to lose Russia’s dominant role in the oil and gas market. The Nabucco pipeline project was a headache for Russia, so are the Trans Anatolian Gas Pipeline (TANAP) and Trans Adriatic Pipeline (TAP). Thanks to the parochialism of Western leaders, they are not competitors anymore and sharing the same interests. Turkey is poor in oil and natural gas reserves but its geostrategic location makes it feasible to become an energy hub between the Middle East and Europe. Many trans-Turkey pipeline projects, which would carry oil and natural gas from Central Asia and the Middle East to Europe through Turkey, are appealing. And it looks like the winner is Russia as the EU and the U.S. mishandled almost everything in the Middle East.

The offshore section of the 1,800-kilometer TurkStream to supply Russian natural gas to Turkey was completed on November 2018. The pipeline, with a length of 930 kilometers running along the bottom of the Black Sea to the coast of Turkey, will stretch for 180 kilometers on Turkish land to the border of Turkey and neighboring countries. In a word, everything will remain as it is now. Russia will supply gas to Europe, and Europe will still be reliant on gas from Russia, but this time it will get some of it through the Turkish Stream, which is scheduled to be completed at the end of 2019. And that will partially make the EU reliant on Turkey as well.

It is actually sad for the EU. If they had not raised the tension with Turkey in the last couple of years, the gas in the Eastern Mediterranean wouldn’t remain largely undeveloped or unexplored until today, and they would have already diversified their gas suppliers. And if they had not picked sides between Greek Cypriot and the TRNC, and tried to help Turkey to solve the decades-long dispute on the island and respect the Turkish Cypriots rights, they wouldn’t be stuck with Russian gas. The dynamics could have changed only if low-cost supplies from Iran, Azerbaijan or Turkmenistan come on stream. And this supply’s route is again coming through Turkey.

The interest in TurkStream

Today, Bulgaria hopes that the second branch of TurkStream will go to Europe via their soil, Serbia, Hungary and then Slovakia. Greece has also had an interest in TurkStream for a long time too as it cannot fully commit itself to the East Med project which might never happen. In November 2018, at the third Thessaloniki summit of leaders of the Balkan States, it was openly declared that Athens was lobbying in Brussels for a project to extend TurkStream to Europe. In addition, Greece is very interested in TAP, one of the branches of the Southern Gas Corridor along with the TANAP. TAP, which is very important for Greece, according to Alexis Tsipras, is expected to supply gas from the Azerbaijani Shah Deniz and Shah Deniz 2 fields to Europe through Greece, Albania and Italy.

This week, I read several articles on European and Israeli newspapers and portals claiming that the whole region will be poorer if Turkey persists on not carrying Israel’s gas to Europe and carries out its own gas exploration activities. But it sounds more like as if Europe has missed an opportunity even though they are trying to stay cool. Russia is now in the Eastern Mediterranean, and Turkey will carry Russian gas to Europe soon. The party is over, and no one is dancing anymore.
https://www.dailysabah.com/columns/merve-sebnem-oruc/2019/05/14/dont-blame-turkey-if-the-east-med-gas-party-is-over