Αρχική Blog Σελίδα 2630

Η αλήθεια για την ισχύ της Τουρκίας

0

Σάββας Καλεντερίδης

Τη στιγμή που όλοι μας σε Λευκωσία και Αθήνα είμαστε απασχολημένοι με τα δικά μας, δηλαδή με την επιθετικότητα της Τουρκίας στην υφαλοκρηπίδα-ΑΟΖ της Κύπρου και της Ελλάδας, ίσως διέφυγε στους περισσοτέρους από μας ότι για την Τουρκία –άρα και για μας– το σημαντικότερο ζήτημα είναι η ίδρυση και λειτουργία de facto από το 2012 του αυτόνομου κουρδικού κράτους στη Β. Συρία, με την φανερή υποστήριξη των ΗΠΑ.

Είναι σοβαρό για την Τουρκία γιατί αν τελικά αναγνωριστεί και de jure στην επικείμενη συνταγματική αναθεώρηση της Συρίας, τότε η ίδια γνωρίζει καλύτερα από τον καθέναν ότι το τρίτο αυτόνομο κουρδικό κράτος –το πρώτο ιδρύθηκε από το 1992 στο Β. Ιράκ και πάλι με την υποστήριξη των ΗΠΑ– αμέσως μετά θα ιδρυθεί στην τουρκική επικράτεια, με ό,τι σημαίνει αυτό για την περιβόητη «αδιάσπαστη ενότητα του τουρκικού έθνους και κράτους».

Αυτός είναι και ο κύριος λόγος που η Τουρκία εκβίασε τις ΗΠΑ να αλλάξουν πολιτική και να εγκαταλείψουν τους Κούρδους, και όταν ο εκβιασμός δεν έπιασε, στράφηκε προς τη Ρωσία.

Το τελευταίο διάστημα για άλλη μια φορά ο τουρκικός στρατός έκανε σχέδια για εισβολή στην περιοχή ανατολικά του Ευφράτη, όπου λειτουργεί το αυτόνομο κουρδικό κράτος, ενώ ο ίδιος ο Ερντογάν δήλωνε μόλις πριν λίγες ημέρες ότι θα εισβάλει στη Β. Συρία και δεν θα ρωτήσει κανέναν.

Μάλιστα όλη αυτή η επιχείρηση συνοδεύτηκε από ορυμαγδό πρωτοσέλιδων δημοσιευμάτων, μια επιχείρηση προετοιμασίας της τουρκικής κοινής γνώμης και άσκησης ψυχολογικού πολέμου σε Κούρδους και Αμερικανούς, μια επιχείρηση που αξίζει πλήρους ανάλυσης από τους Έλληνες επιτελείς για να ξέρουμε τι θα αντιμετωπίσουμε όταν έλθει η σειρά μας.

Μάλιστα, ο τουρκικός Τύπος έγραψε ότι στρατιωτικές πηγές δήλωναν ότι η επιχείρηση θα αρχίσει αμέσως μετά τις 11 Αυγούστου, που αρχίζει η Γιορτή της Θυσίας (Κουρμπάν Μπαϊραμί).

Αμέσως μετά από αυτές τις δηλώσεις του Ερντογάν αλλά και του τουρκικού ΥΠΕΞ, οι ΗΠΑ ζήτησαν επείγουσα σύσκεψη στρατιωτικών αντιπροσωπειών των δύο χωρών στην Άγκυρα, για να συζητήσουν το θέμα της «Ζώνης Ασφαλείας».

Την πρώτη μέρα, Δευτέρα 5 Αυγούστου, οι συζητήσεις απέβησαν άκαρπες, όπως έγραψε ο τουρκικός Τύπος. Έμενε η επόμενη ημέρα.

Την Τρίτη το πρωί, ακριβώς την ώρα που ξεκινούσε ο δεύτερος γύρος των συζητήσεων, ο υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ δήλωσε από την Ιαπωνία όπου βρισκόταν ότι μια μονομερής επιχείρηση της Τουρκίας στη Β. Συρία είναι απαράδεκτη, και αν τελικά η Τουρκία αποπειραθεί να το πράξει, οι ΗΠΑ θα την εμποδίσουν.

Αυτό ήταν. Η λέξη κλειδί ήταν «θα εμποδίσουν» την επιχείρηση, που σημαίνει άσκηση βίας.

Την επομένη, Τετάρτη 7 Αυγούστου, αν και ο τουρκικός Τύπος έγραψε ότι οι συνομιλίες απέβησαν άκαρπες, ανακοινώθηκε ότι ΗΠΑ και Τουρκία συμφώνησαν στην ίδρυση κοινού κέντρου επιχειρήσεων, από το οποίο θα συντονίζονται οι ενέργειες που αφορούν τη δημιουργία ζώνης ασφαλείας, ενώ ο Ερντογάν κατέβασε τους τόνους σαν να μην ήταν αυτός που κομπορρημονούσε λίγες μέρες πριν ότι «θα εισβάλουμε και δεν θα ρωτήσουμε κανέναν».

Πολλές τουρκικές εφημερίδες, των φιλοκυβερνητικών συμπεριλαμβανομένων, μιλούν για άλλη μια επιχείρηση εξαπάτησης της Τουρκίας από τις ΗΠΑ, ενώ οι πολιτικοί του κυβερνητικού σχήματος δηλώνουν ότι «ελπίζουν να μην είναι έτσι».

Όμως καλό είναι να δούμε τι λέει για το θέμα ένας Τούρκος ανώτατος αξιωματικός, που εκτέλεσε κρίσιμα καθήκοντα στη Συρία:

«Η Ζώνη Ασφαλείας είναι ένα όνειρο» – Εφ. Cumhuriyet
Ο ταξίαρχος ε.α. Ερντάλ Σενέρ, που διατέλεσε διοικητής Διακλαδικής Δύναμης Ειδικής Αποστολής στις επιχειρήσεις κατάληψης της Αλ Μπαμπ και του Αφρίν, στη ΒΔ Συρία, και αποστρατεύθηκε αναιτίως πριν από μία εβδομάδα, είπε: «Οι ΗΠΑ δεν πρόκειται ποτέ να επιτρέψουν την καταστροφή του PKK/PYD. Πίσω από κλειστές πόρτες κατάφεραν να ακυρώσουν την επιχείρηση των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων ανατολικά του Ευφράτη. Η ανακοίνωση για το κοινό κέντρο επιχειρήσεων και τη ζώνη ασφαλείας, έγινε για να ρίξουν τους τόνους στην κοινή γνώμη».

Ο Σενέρ μίλησε στην Cumhuriyet για το θέμα και είπε: «Μιλάμε με τις ΗΠΑ εδώ και έναν χρόνο για την επιχείρηση αυτήν. Οι ΗΠΑ έδωσαν στο PKK/PYD 10.000-15.000 φορτηγά TIR γεμάτα με όπλα και πυρομαχικά. Με αυτά εξοπλίστηκε ένας κανονικός στρατός. Από τη μια μιλούσε μαζί μας και από την άλλη ενίσχυε το PKK/PYD. Εμείς είπαμε να εξαλείψουμε μόνοι μας το πρόβλημα και μετακινήσαμε στην περιοχή 5-10 ταξιαρχίες κομάντο. Από τον Δεκέμβριο άρχισε να γίνεται αυτό. Προχθές μας είπαν ότι αποφασίστηκε να ιδρυθεί κοινό κέντρο επιχειρήσεων, για τη ζώνη ασφαλείας που θα δημιουργηθεί. Αυτό σημαίνει ότι δεν μας επέτρεψαν να κάνουμε την επιχείρηση που εμείς σχεδιάσαμε και αποφασίσαμε. Τα άλλα είναι για να πέσει η πίεση στην κοινή γνώμη. Δεν μας άφησαν να κάνουμε την επιχείρηση, επειδή θέλουν να προστατέψουν το PKK/PYD».

Συνεχίζοντας ο Σενέρ είπε:

«Οι ΗΠΑ δεν το έχουν χωνέψει ότι κάναμε τις επιχειρήσεις “Ασπίδα του Ευφράτη” στην Αλ Μπαμπ και “Κλάδος Ελαίας” στο Αφρίν χωρίς να τους ρωτήσουμε. Τώρα μας λένε δεν έχετε δικαίωμα να κάνετε εδώ επιχείρηση, και δίνουν και ένα μήνυμα στη Ρωσία. Μας ξεγελάνε με το κοινό κέντρο επιχειρήσεων. Αυτή η συμφωνία δεν εξυπηρετεί τα δικά μας συμφέροντα, αλλά των ΗΠΑ. Μας λένε ότι θα κάνουμε κοινή επιχείρηση και κοινές περιπολίες. Τα ίδια μας είπαν για την Ιεράπολη/Μένπετζ και δεν μας άφησαν να μπούμε ούτε μια φορά στην πόλη. Τώρα μας λένε για μια ζώνη ασφαλείας 30-40 km. Παραμύθια. Ο δρόμος το PKK/PYD και την ίδρυση κουρδικού έχει ανοίξει».

Ο Σενέρ είπε ότι είναι δύσκολο να εκτιμήσει κανείς ποια θα είναι η απάντηση της Ρωσίας σε όλα αυτά, και συνέχισε:

«Η Ρωσία κέρδισε πολλά στη Συρία. Απέκτησε αεροπορική και ναυτική βάση και έκανε πράξη ένα όνειρο αιώνων να κατέβει στις θερμές θάλασσες. Η Ρωσία θεωρεί τις ΗΠΑ και την Τουρκία ως δυνάμεις κατοχής στη Συρία. Η Τουρκία στην πραγματικότητα έχει παγιδευτεί στο βάλτο της Συρίας».

Αυτά είπε ο ταξίαρχος, αυτά έγιναν μεταξύ ΗΠΑ-Τουρκίας, αυτή είναι η πρακτική που ακολουθεί η Τουρκία και αυτή είναι η διαπραγματευτική της ισχύς.

Τροφή για ανάλυση, αξιολόγηση και σκέψη για τα στρατηγικά μυαλά της Ελλάδας.

Καλό Δεκαπενταύγουστο.

pontos-news.gr

Who threatens Turkey?

0

Prof. Marios Evriviades
“Does everyone have enmity towards us?” This was the question posed in his regular column by the late journalist Mehmet Ali Birand. Birand’s column in the daily Hurriyet was regularly translated in The Turkish Daily News (February 8, 2001):
[W]hen we look at this scene [of Turkey’s neighbourhood] a question is invariably formed in the mind of a person: Countries might have problems with their far and close neighbours, even with their allies. However, nobody has as many disputes with its associates as we do. Something is wrong. Either everyone feels enmity towards us(!) or we do something wrong. What do you say, which is correct?”
When the occasion warranted Birand would repose the same question or a variation of it in his articles: are Turks always right and is every one else wrong?
Birand (1941-2013), was one of the most credible and influential Turkish journalist, credited with breaking and original stories, including excellent books on the role of the Turkish Army in politics and foreign policy issues, generally. In 2006 it was revealed that the Turkish Deep State (Derin Devlet) ordered one of its most famous assassins that went with the pseudonym “Yesil”(Green) to target him for assassination.

Half a century back, the Israeli envoy to Turkey Maurice Fisher wrote, inter alia, the following to Tel Aviv on 16 August 1953:
“Our relations with Turkey have been extremely good of late…[but] these good relations could deteriorate overnight, and we should learn from the bitter experience of others. The Turks have yet to achieve a standard by which, in the event of disagreement with another state, they can weigh up the positions of both sides. For them, there exists one sole principle: in any conflict with a foreigner, whether a private individual, a company or a state, the Turk is always right.».
[Source: Amikam Nachmani , Israel, Turkey and Greece: Uneasy Relations in the East Mediterranean. London: Frank Cass, 1987, p. 43.]

And of immediate relevance today, on account on the brewing crisis in Turkish- American relations, is yet another view articulated by a former Pentagon official, with extensive field service in Turkey. He was Justin Galen (a pseudonym) whose article, “Turkey as a Self-Inflicted Wound: The Narrowing Options of US Defence Policy”, was published in the “Armed Forces Journal International” (Vol. 117 No. 10, 1980). Significantly the article appeared in June 1980, a few months before the Kenan Evren coup. Birand quotes from it in his superb book, “The 12 September Coup”(1973). In his well documented analysis, Galen takes issue with the power ambitions of Ankara, regional and global. Additionally he raises questions about the role and the balkiness of the Turkish Army, all exemplified by the unrealistic demands of its Generals for advance American weaponry and technology transfers, at a time when the economy of the country had already collapsed (1979-80). Galen concluded thus: “Unfortunately, if the US ever has to ask the question ‘Who lost Turkey?’ the answer will be the same as for Iran: it will be the Turks who lost Turkey”.

Incidentally the “Who lost Turkey?” hullabaloo had been the favourite cliche of Turcophiles in Washington for decades. Whatever the crisis between the US and Turkey, of which there had been many in the post WWII period, the difference in Washington had always been between those that argued that the US is not doing enough for Turkey and the rest who argued that the US should be doing more. The common denominator for both schools has been that Turkey was, is and will always be no matter what, an “indispensable ally”, but one that unfortunately is persistently “neglected” and, worse, “unfairly” treated by its Western allies and the US in particular. Hence the “Turks are always right” and, justifiably, throw regular tantrums, behave and act the way they do, because they receive nothing but ingratitude from from their Allies in spite of the sacrifices and expenses they incur for the sake of and the security of the West.

This is precisely the position adopted by President Trump in the most recent serial between Washington and Ankara, centring on the Russian S-400 antimissile system. The Turks are not to blame for purchasing the Russian system, Tramp claimed. It was Obama’s fault. He treated them “unfairly” by refusing to sell them the Patriot system and thus forced them to turn to Moscow. Yet everyone in Washington knows that the reason the Patriot deal fell through was because the Turks demanded the Patriots system, plus “lock stock and barrel” its high tech and key software. They also know that the years before the Turks had tried and failed to blackmail the US by going through the motions of negotiating with the Chinese for the purchase of an antimissile system from Peking.

Yet in his pro-Turk position Trump was merely imitating Obama. Once assuming power in 2009 Obama chose Turkey as his first foreign visit, praising Erdogan’s leadership and Turkey as a model and a moderate Islamic republic. He did so to make up for his predecessor’s “unfair” treat of them. Until then and since 2003, the Bush Administration had unofficially downgraded relations with Ankara by limiting exchanges, visits and contacts especially with Turkish officials in the American capital, on account of the 2003 Iraq war. In 2003 the Turks engaged in their favourite oriental blackmail game by demanding up to 90 billion dollars (by Prime Minister Gul in a visit to Colin Powell in his home in DC) and concessions against Cyprus and the Kurds, in order to allow American forces to open a second front against Hussein through Turkey. Bush offered them 30 billion, concessions on Cyprus and the Kurds, but did not meet their demand to launch a “parallel” and independent from the American command attack, against the Kurds of Iraq. Offended, the Turks refused access, a decision that cost lives, billions of dollars and immense frustration to Bush and Pentagon planners. Unperturbed, the incoming Obama Administration blamed Bush for failing to understand Turkey’s “security” needs and for treating them “unfairly”. Ironically Obama wised up to the con games of Turkey and Erdogan- his erstwhile “best friend”- in the Middle East, but only towards the end of his term.

What the world persistently hears from Erdogan, the Turkish military, from Islamists , kemalists, journalists of all sorts, and from the rest, is that Turkey- who they never fail to remind has the second largest army in the Atlantic west- is under daily threats by forces that either want to partition her or prevent her from achieving former glories as heir to empire. All Turkey wants, the world is told over and over again, is what “fairly” belongs to her and which was “unfairly” taken from her. She wants what international law and justice entitle her to have – she wants her “place under the sun”, nothing more. Ahmet Davutoglu, its erstwhile Foreign Minister and Prime Minister actually used the word “lebensraum” to describe Turkish policies. Turkey must therefore arm herself to the teeth, establish Turkish peace in her neighbourhood, and thus obtain peacefully what rightfully belongs to her.

But who threatens Turkey, really? Certainly not the Russians, the only ones with real capabilities to do so. Otherwise why buy the S-400 and knowingly put a Trojan Horse within the walls? Could it then be the Iranians? There had not been a war between Turks and Persians for almost three centuries and their border has historically been the most stable in the region. They may be competitors but they are not enemies. In fact Ankara and Tehran have been cooperating intensely, especially against Washington. The recently released from jail in the US Turkish banker Mehmet Hakan Atilla did time for mastermining with Iranians – on order from their regimes- one of the biggest recent gold smuggling operations with the expressed purpose of undermining sanctions against Iran. Erdogan was aware of the oil for gold scheme to bypass US sanctions by Attila, who run Turkish state bank Halkbank. He welcomed him profusely back to Turkey and offered him a new job.

Could the threat against Turkey come from her neighbours, Iraq and Syria? Both countries have been laying prostrate and bleeding for years. They cannot defend themselves against repeated Turkish attacks. Iraqi and Syrian territory has been under Turkish occupation. In fact Iraqi territory has been under attack by Turkey since 1978. Do Iraq and Syria really threaten NATO member Turkey?

May be it is Saudi Arabia, then. Seriously now. We are talking about a country that cannot handle Yemen, its poor-devastated and civil- war torn neighbour.

Surely Lebanon and Jordan do not threaten Turkey. May be it is Israel and Egypt, then. Neither have ever threatened Turkey. But they both deter her from acting like a bully against them. And this frustrates Ankara. She has been used to bullying Cyprus and self-deludes herself that she can get away with it all over the Mediterranean. The same holds for Greece. With her NATO army she also deters Turkey and the dominance fetih of her ruling cast. There is a difference between deterring and threatening that Turkey’s warmongering elite can not fathom.

I have left Cyprus last. She is the third country in the region whose territory -almost 40 per cent of it- is under Turkish military operation, in her case since 1974. In fact the Turkish occupied part of Cyprus has been turned into a Turkish colony with ethnic cleansing now complete and with parts of Turkish-occupied Syria and Iraq now looking like those in Cyprus.

Erdogan has actually named Cyprus- with a population of less than a million and no navy or airforce- as presenting an “existential threat” to Turkey! And he is constantly bullying and threatening her, currently by surrounding her with frigates and submarines and arbitrarily drilling in her Exclusive Economic Zone, claiming that Cyprus, an island, has no continental shelf and no EEZ because they both belong to Turkey, a much, much, bigger country. By merely being the Republic of Cyprus creates “injustice” against Turkey that must be remedied. It is as if one is a “sinner” by not been “faithful” and therefore something has to be done about it.

There is really no counter argument to the Turkish logic about Cyprus. The only way for Erdogan and his cohorts to counter the threat from Cyprus and celebrate the centennial of a Turkey in 2023 with peace of mind, is to place from now a down payment for the Russian S-700, which rumour has it is already in a planning stage.

In fact Turkey either of the Islamists or of the Kemalists, is a threat to itself. This is the reality in Turkey today. After systematically eliminating its non-Muslim minorities, the Kemalist believed they could handle its non-Turkish population, the Kurds and the Alevis, by subsuming them under “turkism”, but with them on horseback. The Islamist tried the same under “sunnism”. When a state tries to, at best, ignore half of its population- the Kurds and the Alevis- and at worse attack them violently, that state is a threat to itself. No outsider threatens her. Birand knew what he was talking about by posing the question the way he did.

Kemalist Turkey failed because in the name of supposed secularism, it built a racialist state with kemalists at the helm. The Islamists are attempting to do the same in reverse. For both, internal coups- either military or otherwise- serve as a domestic safety valve. And the “enmity” of their neighbours ensures that the derin devlet perpetuates itself and, with it, Turkish racialism, salafism, and elite corruption through day to day governance.

http://infognomonpolitics.blogspot.com/2019/08/who-threatens-turkey.html

«Ελάχιστα λεπτά ανάγνωσης για να κατανοήσουμε την κινητοποίηση εναντίον του Πούτιν»

0

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected]  www.kalkis.eu

Η ρωσική αντιπολίτευση κάλεσε σε μια νέα ημέρα διαμαρτυρίας το Σάββατο 10 Αυγούστου 2019, ενώ σχεδόν όλοι οι ηγέτες της είναι φυλακισμένοι. Σύμφωνα με την εξειδικευμένη στην καταμέτρηση

 

διαδηλωτών ρωσική ΜΚΟ Compteur Blanc, συγκεντρώθηκαν 40.000 άτομα για να ζητήσουν ελεύθερες εκλογές. Πηγή διπλανής φωτογραφίας : MAXIM SHEMETOV / REUTERS.

 

 

 

Στη Ρωσία, για τέταρτο συνεχές Σαββατοκύριακο, η αντιπολίτευση κάλεσε σε διαδήλωση στους δρόμους της Μόσχας το Σάββατο (Πηγή φωτο : Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων, ηλεκτρονική εφημερίδα Libération της 10ης-8-2019). Η πολύ πλαισιωμένη από την αστυνομία διαδήλωση διήρκεσε μόνο δύο ώρες (τόσο προέβλεπε η άδειά της) και περιορίστηκε  μόνο στη Λεωφόρο Ζαχάρωφ, κοντά στο κέντρο της ρωσικής πρωτεύουσας. Πρόκειται για μια νέα δοκιμασία για τον πρόεδρο Πούτιν που γιόρτασε την Παρασκευή τα 20 χρόνια του στην ρωσική εξουσία. Και που όμως γνωρίζει πτώση στη δημοτικότητά του τους τελευταίους μήνες.

Ποια ήταν η κινητήριος αφορμή των κινητοποιήσεων ; Ο αποκλεισμός υποψηφίων από τις τοπικές εκλογές

Ο πυροκροτητής των κινητοποιήσεων ήταν η απόρριψη, με  προσχήματα, των περίπου 60 ανεξάρτητων υποψηφίων στις τοπικές εκλογές της 8ης Σεπτεμβρίου 2019, οι οποίες προβλέπονται δύσκολες για την εξουσία του Πούτιν σε ένα πλαίσιο κοινωνικής δυσαρέσκειας. Στις 20 Ιουλίου 2019, περισσότεροι από 20.000 άτομα συγκεντρώθηκαν για να διαμαρτυρηθούν. Από τότε, η κινητοποίηση συνεχίζεται και άλλες συγκεντρώσεις προγραμματίζονται σε διάφορες πόλεις της χώρας.

Η μορφή της αμφισβήτησης είναι η δικηγόρος Lioubov Sobol

Η νέα δικηγόρος, η Lioubov Sobol επιβάλλεται ως μία από τις κύριες μορφές των διαμαρτυρομένων. Είναι και αυτή ένα από τα άτομα των οποίων η υποψηφιότητα έχει απορριφθεί, όμως  η χρήση από μέρους της των κοινωνικών δικτύων της επέτρεψε να δημοσιοποιήσει τον αγώνα της. Επειδή η 31χρονη δικηγόρος έχει ένα μωράκι, είχε γλυτώσει τη σύλληψη και φυλάκιση, κάτι που συνέβη όμως τελικά το περασμένο Σάββατο το πρωϊ. Οι ρωσικές αρχές αφαίρεσαν την γονική επιμέλεια ενός ζευγαριού, επειδή στη διαδήλωση που συμμετείχαν, είχαν μαζί τους και το ανήλικο παιδί τους ! Την Παρασκευή 9-8-2019, σε συνέντευξη τύπου, η Lioubov Sobol κατήγγειλε  τον «εκφοβισμό και την πολιτική καταπίεση», καλώντας τις ρωσικές αρχές να «σταματήσουν αμέσως αυτή την κρατική επίθεση ενάντια στην κοινωνία».

Η καταστολή των κινητοποιήσεων γίνεται με χιλιάδες συλλήψεις

Από την αρχή των κινητοποιήσεων, η καταστολή έχει βαθμιαία σκληρύνει (Πηγή φωτο : Alexander

 

Zemlianichenko / AP). Αν και επετράπη η πρώτη διαδήλωση, απαγορεύτηκαν οι ακόλουθες δύο και οδήγησαν σε 1.400 και 1.000 συλλήψεις αντιστοίχως. Πολλές έρευνες έχουν επίσης στοχοποιήσει  τους αντιπάλους του Πούτιν και 12 άτομα κρατούνται με την κατηγορία για «μαζικές ταραχές» και αντιμετωπίζουν έως και 15 χρόνια φυλάκιση.

 

Εάν και το περασμένο Σάββατο η άδεια που δόθηκε από το Δημαρχείο της Μόσχας για την τελευταία διαδήλωση συνέβαλε σε λιγότερες συλλήψεις, ο Alexeï Navalny (Πηγή φωτο : KIRILL KUDRYAVTSEV / AFP), μια άλλη μορφή της αντιπολίτευσης, κάλεσε μέσα από τη φυλακή σε πορεία μέσα στην πόλη μετά τη διαδήλωση. Η αστυνομία προειδοποίησε ότι θα τη «σταματήσει αμέσως».

Ταυτόχρονα, οι αρχές προσπαθούν με κάθε τρόπο να αποθαρρύνουν τους νεαρούς Μοσχοβίτες από τις διαδηλώσεις. Όπως και την περασμένη εβδομάδα, ο Δήμος της Μόσχας έβγαλε από το καπέλο του ένα δωρεάν μουσικό φεστιβάλ, οργανωμένο βιαστικά το Σάββατο και την Κυριακή σε ένα πάρκο στην πρωτεύουσα, για να μποϋκοτάρει τη συμμετοχή στην τελευταία διαδήλωση.

«Οι αρχές ξέρουν να είναι ευέλικτες όσο οι απαιτήσεις της κοινωνίας των πολιτών δεν αφορούν πολιτικά ζητήματα», έγραψε ο Alexandre Baounov από το Κέντρο Carnegie στη Μόσχα αυτή την εβδομάδα:

«Αλλά για τον Πούτιν, οι εκλογές έχουν σχεδόν γίνει ζήτημα εθνικής ασφάλειας. (…) Η ίδια η κυβέρνηση επέλεξε την κλιμάκωση. Επιλέγει να αντιδρά με βία σε ειρηνικές διαδηλώσεις, σαν να την απειλούσε μια επανάσταση». Το μήνυμά της είναι : «Θέλετε την επανάσταση; Είμαστε έτοιμοι, ας χτυπηθούμε !»

Όμως η στρατηγική αυτή δείχνει τα όριά της. Το αποδεικνύει η μαζικότητα της κινητοποίησης της 10 Αυγούστου 2019. Από το πολύ τοπικό, το διακύβευμα  έχει γίνει εθνικό και οι διαδηλωτές της Λεωφόρου Ζαχάρωφ δεν απαιτούν πλέον μόνο το δικαίωμα ψήφου για τον υποψήφιο της επιλογής τους, αλλά και την απελευθέρωση «πολιτικών κρατουμένων» και την αποχώρηση του Πούτιν από την εικοσάχρονη εξουσία του.

ΗΠΑ: Ανεξέλεγκτα τα λόμπι των όπλων και των βιντεοπαιχνιδιών

0

της Ingrid Riocreux*

Σύμφωνα με τα ΜΜΕ, η κυκλοφορία των όπλων είναι η μόνη αιτία των μαζικών δολοφονιών στις ΗΠΑ.

“Πρέπει να τερματίσουμε την εξύμνηση της βίας στην κοινωνία μας, ειδικά στα απαίσια και αποτρόπαια βιντεοπαιχνίδια”. Αυτή η φράση του Ντόναλντ Τραμπ είχε ως υπέροχο αποτέλεσμα, αν και δεν ήταν ο μόνος λόγος κατά την εκτίμησή μου, να χάσει 4 δις δολάρια σε μια μέρα η βιομηχανία βιντεοπαιχνιδιών.

Αυτή η πληροφορία παρουσιάστηκε με τρόπο που αξίζει να σχολιαστεί:

“Ο Ντόναλντ Τραμπ επιτίθεται στα βιντεοπαιχνίδια: η βιομηχανία βιντεοπαιχνιδιών χάνει 4 δις δολάρια την ημέρα”.

Έχω ήδη δείξει αλλού ότι το ρήμα “επιτίθεμαι” παραπέμπει πάντα, στη γλώσσα των ΜΜΕ, σε μια επιδερμική και μη νόμιμη αντίδραση.

Παραλλαγή:

“Ο Τραμπ απορρίπτει τα βιντεοπαιχνίδια; ”

Το συμπέρασμα της αντιπαράθεσης αφήνεται στον δημοσιογράφο – ειδικό στις νέες και ψηφιακές τεχνολογίες (στον geek της ομάδας, δηλ.): ο κίνδυνος των βιντεοπαιχνιδιών είναι ένας «αστικός μύθος».

Δεδομένου ότι ο τίτλος έχει τη μορφή μιας ερώτησης, δεν μπορούμε να μιλήσουμε αμέσως για ενημερωτική μεροληψία. Φανταστείτε όμως το αποτέλεσμα μιας άλλης ερώτησης που θα ήταν ο τίτλος της ίδιας αντιπαράθεσης: “Τα βιντεοπαιχνίδια είναι η αιτία της βίαιης συμπεριφοράς;’’ Αυτό είναι που ονομάζουμε ψευδή ερώτηση. Και όταν μια ψευδή ερώτηση χρησιμεύει ως τίτλος μιας αντιπαράθεσης, έχουμε  ψευδή συζήτηση.

Και πράγματι, οι αντιδράσεις για τη φράση του Tραμπ είναι όλες γελοίες επειδή υποθέτουν ότι τα βιντεοπαιχνίδια είναι αποκλειστικά υπεύθυνα για τη βία. Εντούτοις, αυτό που καταδικάζει είναι η εξύμνηση της βίας, στην οποία τα βιντεοπαιχνίδια παίζουν, σύμφωνα με τον ίδιο, μείζονα ρόλο. Ζητεί μια πολιτιστική αλλαγή, πολύ πέρα ​​από την καταπολέμηση μόνο των βιντεοπαιχνιδιών.

Επομένως, αυτό που μπορούμε να του προσάψουμε είναι ότι εμφανίζεται να θέλει να περιορίσει το πρόβλημα στα βιντεοπαιχνίδια αποσιωπώντας τον κίνδυνο από την κυκλοφορία των πυροβόλων όπλων. Αλλά η στρατηγική των ΜΜΕ είναι εξίσου κακοήθης: φαίνεται να θέλει να επικεντρωθεί αποκλειστικά στο θέμα των όπλων, απαλλάσσοντας από κάθε ευθύνη τα βιντεοπαιχνίδια. Ωστόσο, μπορούμε να θεωρήσουμε ότι, εάν η κατοχή όπλων είναι το μέσο που τελικά επιτρέπει τη μετάβαση στην πράξη, το βιντεοπαιχνίδι μπορεί, σε ένα μυαλό που στερείται οιασδήποτε ηθικής εκπαίδευσης, να προσφέρει την ιδέα, να ενεργοποιήσει τη φαντασία, με λίγα λόγια, να συμβάλλει, λίγο-πολύ, στην μοιραία απόφαση.

Έτσι, το περιοδικό L’ Obs δεν διαλέγε και απαντά στον Ντόναλντ Τραμπ: “Όχι, όχι και πάλι όχι, Ντόναλντ Τραμπ, τα βιντεοπαιχνίδια δεν δημιουργούν μαζικούς δολοφόνους“. Ας γελοιοποιήσουμε τη θέση του αντιπάλου και ας του απαντήσουμε γελοιοποιώντας το θέμα, αυτή είναι η επιλογή του συντάκτη αυτού του κειμένου. Πρέπει να διαβάσουμε αυτό το άρθρο, το οποίο πιστεύουμε ότι μας καθησυχάζει εξηγώντας ότι οι γονείς είναι τόσο προσεκτικοί στην επιλογή των βιντεοπαιχνιδιών των παιδιών τους που μάλιστα παίζουν μαζί τους! Ελεος. Με συγχωρείτε, τα παιχνίδια για ενήλικες έχουν λιγότερες πωλήσεις από παιχνίδια ποδοσφαίρου ή αγώνες αυτοκινήτων. Εντάξει: τα παιδιά μας είναι απλά εντελώς ηλίθια, αλλά δεν είναι βίαια. Ουφ.

Δεν χρειάζεται να είστε ειδικός για να διαπιστώσετε ότι ακόμη και τα μικρά ηλίθια παιχνίδια που παίζουν οι νέοι μας στα τηλέφωνά τους δημιουργούν νευρικότητα και επιθετικότητα. Για να μην αναφέρω ότι χάνουν τον έλεγχο των δακτύλων τους σε σημείο να μην μπορούν να κρατήσουν ένα στυλό. Αλλά ας επιστρέψουμε στον Tραμπ και τους δημοσιογράφους μας.

Ας σημειώσουμε δύο στοιχεία του προηγούμενου λόγου των ΜΜΕ που έρχονται σε αντίθεση με την τρέχουσα αντιμετώπιση των δηλώσεων του Tραμπ:

1) ενώ μιλούσαν ακόμα και πρόσφατα για το “λόμπι των βιντεοπαιχνιδιών” (αλλά, τότε, είναι αλήθεια ότι δεν απαντούσαν στον Ντόναλντ Τραμπ), η έννοια του λόμπι χρησιμοποιείται πλέον αποκλειστικά για το χώρο των πυροβόλων όπλων.

Ο όρος “λόμπι βιντεοπαιχνιδιών” έχει χρησιμοποιηθεί ευρέως, ειδικότερα

όταν ο ίδιος ο Ομπάμα είχε ζητήσει μια μελέτη σχετικά με τη σχέση μεταξύ των βιντεοπαιχνιδιών και των πράξεων βίας.

… αλλά όταν ο Tραμπ υπερασπίζεται την ίδια θέση με τον Oμπάμα, η έννοια του “λόμπι βιντεοπαιχνιδιών” εξαφανίζεται. Και η γραμμή άμυνας που υιοθετείται από αυτή την ομάδα πίεσης γίνεται η επίσημη εξύμνηση.

_ όταν ο ΠΟΥ τον περασμένο Ιούλιο, τόσο πρόσφατα, ταξινόμησε τον εθισμό στα βιντεοπαιχνίδια στην κατηγορία των σοβαρών ασθενειών.

2) η αιτιώδης σχέση μεταξύ των βιντεοπαιχνιδιών και της ενεργοποίησης ήταν μια θέση την οποία υποστήριζαν τα ίδια τα ΜΜΕ για τους τζιχαντιστές στη σειρά των επιχειρημάτων εναντίον του “αμαλγάματος”. Οι τρομοκράτες είναι ανισόρροποι … και “gamers” (το λέμε και αυτό).

Τζιχάντ και βιντεοπαιχνίδια

Πριν από δύο χρόνια, η Λέσχη Mediapart δημοσίευσε ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο, με τίτλο “Τζιχαντισμός και βιντεοπαιχνίδια”, το οποίο έδειχνε, με εικόνες, την ομοιότητα μεταξύ ορισμένων επιθέσεων και επεισοδίων του σεναρίου GTA**. Ο συγγραφέας του εξηγεί καλά τη στρατηγική της θετικοποίησης του κακού που λειτουργεί σε αυτό το παιχνίδι:

Τι σημαίνουν για τον παίκτη τα σώματα που περνά κάτω από τους τροχούς του; Οι άλλοι, όλοι οι άλλοι, δεν είναι εχθροί αλλά βαθμοί επιτυχίας.

Για ένα υγιές μυαλό, δηλαδή σε ένα άτομο που απέκτησε ηθική συγκρότηση σε ένα στέρεο και εποικοδομητικό οικογενειακό περιβάλλον (αλλά αρκετά χαλαρό για να υποχωρεί στην ιδιοτροπία των βιντεοπαιχνιδιών …), αυτή η ανατροπή μπορεί να παραμείνει αναποτελεσματική, ευτυχώς. Σε κάποιον που δεν έχει κανένα κέντρο αναφοράς και ξοδεύει τις ημέρες του μπροστά στην οθόνη του, είναι διαφορετικά …

Τέλος, θυμηθείτε ότι τον περασμένο Μάιο ένα τηλεοπτικό παιχνίδι είχε πολύ δίκαια προκαλέσει εκτεταμένη αποδοκιμασία, ακόμα και των ΜΜΕ: Το “Active Shooter” έδειχνε μια μαζική δολοφονία σε ένα σχολείο. Και δεν βρέθηκε ούτε ένας που να πει ότι δεν υπήρχε σύνδεση μεταξύ βιντεοπαιχνιδιού και βίας. Εκτός από τον σχεδιαστή του παιχνιδιού.

Μετάφραση: Ευάγγελος Δ. Νιάνιος

*Η Ingrid Riocreux είναι πτυχιούχος της σύγχρονης λογοτεχνίας, διδάκτωρ και συνεργάτης του πανεπιστημίου Παρίσι-Σορβόννη, ειδική στη γραμματική, τη ρητορική και την τεχνοτροπία, και ιδιαίτερα στη γλώσσα των ΜΜΕ.

**Grand Theft Auto: Σειρά βιντεοπαιχνιδιών ανεξέλεγκτης βίας. Λανσάρεται ως σειρά δράσης!…

Πηγή: https://www.causeur.fr/dayton-elpaso-trump-jeux-video-164287

ΤΟΥΡΚΙΑ Αναθεωρητισμός και Συγκρούσεις

0

Πρόσφατα κυκλοφόρησε το τελευταίο βιβλίο του Ταξιάρχου ε.α. Χρήστου Μηνάγια με τίτλο: Τουρκία: αναθεωρητισμός και συγκρούσεις.

Το κείμενο που ακολουθεί δίνει μια καλή εικόνα του περιεχομένου του αλλά και των σύγχρονων τάσεων στην τουρκική κοινωνία και πολιτική.

Την τελευταία δεκαετία, η Τουρκία βρίσκεται σε μια πορεία ευρείας πολιτειακής, πολιτικής και διοικητικής μεταρρύθμισης στη βάση νέων ιδεολογικοπολιτικών στερεοτύπων με ολιγαρχικά χαρακτηριστικά. Εν τω μεταξύ, η μεταρρύθμιση αυτή που τροφοδοτείται από τον αναθεωρητισμό, σύμφωνα με εκτιμήσεις κύκλων που στηρίζουν τον Tayyip Erdoğan θα περάσει στην πολιτική επιστήμη και στην βιβλιογραφία της πολιτικής ιστορίας ως «ερντογανισμός».

Επιπρόσθετα, ο Erdoğan παραπλανητικά δηλώνει σε όλους τους συνομιλητές του ότι, δεν ίδρυσε ένα ιδεολογικό κόμμα αλλά ένα κόμμα «κέντρο». Μάλιστα, προσπαθεί να τους πείσει ότι αυτός δεν άλλαξε, αλλά εξελίχθηκε υλοποιώντας μια πολιορκητική πολιτική για να εξουδετερώσει τις στρεβλές σχέσεις που υπήρχαν στη χώρα του μεταξύ πολιτικής, ΜΜΕ, στρατού, κρατικού μηχανισμού και κεφαλαίου.

Εκτός τούτου, η ερντογανική αντίληψη θεωρεί ότι:

  • Πριν το πραξικόπημα, οι χώρες της Δύσης προσπάθησαν να εκμεταλλευθούν τη νέα κοινωνική πραγματικότητα που είχε ως κεντρικό άξονα την προαναφερθείσα πολιορκητική πολιτική του Τούρκου προέδρου, ωστόσο, αυτό δεν το πέτυχαν.
  • Εάν ο Erdoğan δεν αναθεωρούσε τα πολιτικά του συμπεράσματα και δεν υλοποιούσε μια στρατηγική σύμφωνη με τη ροή των διεθνών εξελίξεων που είχαν δρομολογηθεί η σημερινή Τουρκία δεν θα υπήρχε.

Από την άλλη πλευρά, τουρκικοί κύκλοι που διακρίνονται για την ελεύθερη σκέψη τους θεωρούν ότι, τα τελευταία χρόνια και ειδικά μετά την απόπειρα πραξικοπήματος στις 15-07-2016, η Τουρκία βιώνει μια πολύ σοβαρή θεσμική κατάρρευση, η οποία εστιάζεται σε δύο θεωρίες που η μια επικαλύπτει την άλλη: τη θεωρία της «Μεγάλης Αθλιότητας» και τη θεωρία της «Πολιορκίας του Κράτους».[1]

Σύμφωνα με τη θεωρία της «Μεγάλης Αθλιότητας», η Κατάσταση Εκτάκτου Ανάγκης που επιβλήθηκε κατά των γκιουλενιστών στις 20-07-2016 και παρατάθηκε για επτά τρίμηνα μέχρι τις 18-07-2018, επεκτάθηκε ενσυνείδητα και σε άλλους αντιπάλους του Erdoğan. Αυτό έχει ως στόχο την επιβολή από τον κρατικό μηχανισμό μιας κατάστασης, όπου όλες οι ανεξάρτητες σκέψεις θα ασφυκτιούν από τα νέα ιδεολογικοπολιτικά στερεότυπα που επέβαλε ο Τούρκος πρόεδρος.

Η δεύτερη θεωρία  της «Πολιορκίας του Κράτους» αναφέρει ότι, μετά την αποπομπή των γκιουλενιστών από τις θέσεις που αυτοί κατείχαν στον κρατικό μηχανισμό, πραγματοποιήθηκε μια ταχεία και ευρεία «ανακατάληψη» της δικαιοσύνης, καθώς επίσης των Φορέων άμυνας, ασφάλειας και πληροφοριών. Μάλιστα, τα άτομα που τοποθετήθηκαν στις θέσεις αυτές εντάσσονται σε μια σύνθεση που περιλαμβάνει ευρασιατιστές, ακραίους εθνικιστές και ομάδες του παλαιού βαθέος κράτους. Εκτός τούτου, στις περισσότερες περιπτώσεις μεσαίων και χαμηλόβαθμων στελεχών δεν τέθηκε ως βασικό κριτήριο η αξιολόγηση βάσει προσόντων, αλλά οι συστατικές επιστολές από τον κομματικό μηχανισμό, πρωτίστως του κυβερνόντος κόμματος ΑΚΡ και δευτερευόντως του Εθνικιστικού Κόμματος ΜΗΡ που στηρίζει τις επιλογές Erdoğan.

Συνεπώς, η κατάσταση που έχει διαμορφωθεί εν όψει όλων των παραπάνω έχει ως εξής:

  • Ο νέος κρατικός μηχανισμός θεωρεί ότι, η Τουρκία τελεί υπό πολιορκία και ότι συνεχώς αυτός καλείται να αντιμετωπίσει τα νέα σχέδια που συντάσσονται για το διαμελισμό της χώρας. Η αντίληψη αυτή, πέραν της γεωπολιτικής διάστασης, έχει ως στόχο την προσέλκυση ψηφοφόρων της εθνικιστικής συντηρητικής βάσης, οι οποίοι έχουν δύο βασικά συνθήματα: «Το Έθνος Στρατιώτης» και «Για μια Νέα Μεγαλύτερη Τουρκία».
  • Στην κατάσταση του «πολέμου χωρίς τέλος» που έχει περιέλθει η Τουρκία, γίνεται ευρεία χρησιμοποίηση του όρου «εσωτερικός εχθρός», στοχοποιώντας με αυτόν τον τρόπο τις αντιπολιτευόμενες εφημερίδες, δημοσιογράφους και ακαδημαϊκούς, την κοινωνία των πολιτών, καθώς επίσης πολιτικές και πολιτιστικές πρωτοβουλίες, όπως συνέδρια, ημερίδες και συζητήσεις με τη συμμετοχή Τούρκων και αλλοδαπών επιστημόνων-ερευνητών.
  • Η πολιτική επικαιρότητα της Τουρκίας θα συνεχίσει να είναι επικεντρωμένη σε τέσσερα θέματα: στους γκιουλενιστές, στην οικονομική κρίση που διέρχεται η χώρα, στις περιφερειακές εξελίξεις, καθώς επίσης στα προβλήματα της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής με τις Ηνωμένες Πολιτείες όπως, οι S-400, τα F-35 και η απόφαση της Άγκυρας να ενεργεί αυτόνομα στη Συρία. Όλα αυτά έχουν ως συνέπεια η Τουρκία να χαρακτηρίζεται ως μια χώρα που απομακρύνεται από τη Δύση και ως μια σύμμαχος του ΝΑΤΟ που δεν εμπνέει εμπιστοσύνη και θέτει σε κίνδυνο την ασφάλεια της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας. Μάλιστα, το γεγονός ότι, η Τουρκία τείνει να συμπεριληφθεί από τους Αμερικανούς στην κατηγορία των χωρών που επιβάλλονται κυρώσεις (όπως η Ρωσία, το Ιράν και η Βενεζουέλα) αναμφίβολα θα πρέπει να τύχει ιδιαίτερης αξιολόγησης από την ελληνική πλευρά όχι μόνο για τις ευκαιρίες που δημιουργούνται αλλά και για τους κινδύνους-ασύμμετρες απειλές που μπορεί να προκύψουν.

Η Τουρκία αποτελεί μια δύναμη μεσαίου μεγέθους στο παγκόσμιο σύστημα, κατέχοντας την 37η θέση στην έκταση, την 19η στον πληθυσμό, την 17η στην οικονομία και την 9η στις ένοπλες δυνάμεις. Συγκεκριμένα, αυτή δεν είναι ούτε υπερδύναμη, ούτε μεγάλη δύναμη, ούτε περιφερειακή δύναμη, αλλά είναι μια χώρα που έχει τις δυνατότητες να παρεμβαίνει στρατιωτικά, πολιτιστικά και οικονομικά σε περιφερειακό επίπεδο. Γι’ αυτό το λόγο Τούρκοι αναλυτές θεωρούν ότι η χώρα τους αποτελεί μια «υποπεριφερειακή» δύναμη, της οποίας η θέση στην παγκόσμια ισορροπία ισχύος αποτυπώνεται στο ακόλουθο διάγραμμα:[2]

Τα στοιχεία που καθορίζουν τις αρχές της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής διακρίνονται σε δύο κατηγορίες: στα δομικά και σε αυτά που αφορούν σε συγκεκριμένες χρονικές περιόδους. Σε ό,τι έχει να κάνει με τα δομικά στοιχεία, αυτά σχεδόν δεν έχουν αλλάξει από την τελευταία περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και περιλαμβάνουν τη γεωγραφία, τη δημογραφική δομή, την ιστορία και τους βασικούς στόχους της εθνικής πολιτικής. Ειδικότερα:

Η γεωγραφία έχει να κάνει με το γεγονός ότι, η Τουρκία ευρίσκεται στο κομβικό γεωπολιτικό σημείο, το οποίο διαχωρίζει τον υπερατλαντικό κόσμο με τον αντίστοιχο ασιατικό όπου οι οικονομικές, πολιτικές και κοινωνικές αναταράξεις βρίσκονται συνεχώς στο προσκήνιο. Το γεγονός αυτό έχει ως συνέπεια οι εν λόγω κλυδωνισμοί να επηρεάζουν άμεσα την Τουρκία.

Η δημογραφική δομή της Τουρκίας έχει τις ρίζες της σε μουσουλμάνους με καταγωγή από την Κεντρική Ασία. Ωστόσο, οι οθωμανικές καταβολές και οι μετακινήσεις πληθυσμών κατέστησαν την Τουρκία μια χώρα η οποία διεκδικεί δημογραφικό ρόλο, ταυτόχρονα, στην Ευρώπη, στην Ασία, στη Μεσόγειο, στη Μαύρη Θάλασσα, στα Βαλκάνια και στον Καύκασο.

Η ιστορία, ως δομικό στοιχείο της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής, αφορά στην επιδίωξη της Άγκυρας να αποκαταστήσει τις γέφυρες επικοινωνίας με τους λαούς και τα κράτη που τελούσαν υπό την κατοχή των Οθωμανών και στη συνέχεια να διεισδύσει σε αυτά πολιτιστικά, οικονομικά και πολιτικά.

Και τέλος, οι βασικοί στόχοι της εθνικής πολιτικής έχουν να κάνουν με την τουρκική αντίληψη ότι, μια ανεξάρτητη εσωτερική πολιτική και οικονομική ισχύς θα έχει ως αποτέλεσμα τη δυνατότητα ενάσκησης μιας ανεξάρτητης εξωτερικής πολιτικής σε έναν ευρύ γεωγραφικό χώρο εξοπλισμένη με την ιστορία και την πολιτιστική ταυτότητα. Φυσικά, η ανεξαρτησία στην εσωτερική πολιτική φαίνεται ότι έχει επιτευχθεί με τη νέα δομή του προεδρικού συστήματος. Όμως, αυτό που προκαλεί αμφιβολίες είναι η ανεξαρτησία της τουρκικής οικονομίας, η οποία εκτιμάται ότι δεν θα επιτευχθεί πριν από το τέλος του 2020. Επιπρόσθετα, η απόφαση της Άγκυρας να τηρεί ίσες αποστάσεις μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Ρωσίας μπορεί να δημιουργεί προβλήματα στις αμερικανοτουρκικές σχέσεις με άμεσες επιπτώσεις στην οικονομική της ισχύ, ωστόσο η Τουρκία εκτιμά ότι, τελικά θα αναβαθμισθεί το περιφερειακό και εν μέρει το παγκόσμιο προφίλ της. Αναφορικά με τις ρωσοτουρκικές σχέσεις, η ακόλουθη δήλωση του Tayyip Erdoğan είναι ενδεικτική των τουρκικών προθέσεων και σχεδιασμών: «Τα κύρια στοιχεία που καθορίζουν τις σχέσεις της Τουρκίας με τη Ρωσία είναι η καλή γειτονία, τα κοινά συμφέροντα και ο αμοιβαίος σεβασμός. Μέχρι τώρα έγιναν αρκετά βήματα, όμως αυτά δεν είναι αρκετά. Γι’ αυτό θα συνεχίσουμε τις προσπάθειες ώστε η συνεργασία μας να βελτιωθεί ακόμη περισσότερο.».

Στο βιβλίο αυτό γίνεται προσπάθεια καταγραφής των πολύπλοκων και πολυδιάστατων εσωτερικών ισορροπιών που υπάρχουν στην Τουρκία, καθώς επίσης μια λεπτομερής περιγραφή της στρατηγικής αντίληψης και των σχεδιασμών της Άγκυρας προκειμένου να υλοποιηθούν οι επιδιώξεις της. Όλα τα στοιχεία του βιβλίου αποτελούν προϊόν προσωπικής έρευνας του συγγραφέα και προέρχονται αποκλειστικά από τουρκικές ανοικτές πηγές όπως, εφημερίδες, περιοδικά, βιβλία, τηλεοπτικές εκπομπές, κέντρα στρατηγικών μελετών, καθώς επίσης αναλύσεις και συνεντεύξεις Τούρκων πολιτικών, ανωτάτων αξιωματικών ε.α., δημοσιογράφων, διεθνολόγων κ.λπ.

Η γενική εικόνα που προκύπτει από την αξιολόγηση των παγκόσμιων εξελίξεων αποτυπώνεται σε τέσσερεις όρους: «ασάφεια», «αστάθεια», «εύπλαστα σύνορα» και «διασύνδεση όλων των εξελίξεων μεταξύ τους». Στο πλαίσιο αυτό, οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις από τη μια πλευρά αναδιοργανώνουν τη δομή τους και από την άλλη προσπαθούν να ανταποκριθούν σε αποστολές, οι οποίες συνεχώς διαφοροποιούνται και πολλαπλασιάζονται. Μάλιστα, η συνεχής διαφοροποίηση των αποστολών δημιουργεί πολλούς κινδύνους αποτυχίας δεδομένου ότι, για κάθε μια από αυτές απαιτούνται διαφορετική ηγεσία και καθοδήγηση, διαφορετικές προδιαγραφές, ικανότητες, δυνατότητες, γνώσεις και πληροφορίες, καθώς επίσης διαφορετική εκπαίδευση, λογιστική υποστήριξη, εξοπλισμός και χρόνος ολοκλήρωσης.[3]

Στο Πρώτο Μέρος του βιβλίου περιγράφεται η ιδεολογική και πολιτική δομή, η σκληρή ισχύς (hard power) και τα γεωπολιτικά οράματα της Τουρκίας, όπως αυτά διαμορφώθηκαν μετά την απόπειρα του πραξικοπήματος στις 15-07-2016. Επιπλέον, αναλύεται η ανατομία του παραπάνω πραξικοπήματος, ο σχεδιασμός της εθνικής ασφάλειας της Τουρκίας, τα νέα δόγματα επιχειρήσεων των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων και χρησιμοποίησης της ναυτικής ισχύος, καθώς επίσης το δόγμα συγκρότησης παραστρατιωτικών δομών.

Επειδή η τουρκική τακτική της επιβολής τετελεσμένων δεν μας είναι άγνωστη και με αφορμή τις ανησυχητικές δηλώσεις κυβερνητικών αξιωματούχων της Τουρκίας, στα Κεφάλαια 7 και 8 του Πρώτου Μέρους γίνεται μια καταγραφή της επιθετικής στρατηγικής της Τουρκίας στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, καθώς επίσης αποτυπώνεται η επιχειρηματολογία και η προπαγάνδα της Άγκυρας για το καθεστώς των ελληνικών νησιών στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο. Συγχρόνως, καταδεικνύεται η τουρκική επιδίωξη επικαιροποίησης των Συνθηκών και Συμφωνιών που έχουν υπογραφεί ώστε να εξυπηρετηθούν τα συμφέροντα της Τουρκίας στο πλαίσιο του Πολιτικού και όχι του Διεθνούς Δικαίου.

Με την ίδια διαδικασία σκέψης, η Άγκυρα διατύπωσε επίσημα τη γεωπολιτική διάσταση του όρου «Mavi Vatan (Γαλάζια Πατρίδα)» με πέντε φράσεις: α. Η Τουρκία θα υπερασπισθεί τα νόμιμα και κυριαρχικά δικαιώματα της σε όλες τις περιοχές της θαλάσσιας δικαιοδοσίας της στη Μεσόγειο, τις οποίες είτε ανακήρυξε είτε δεν ανακήρυξε ακόμη. β. Η Τουρκία θα ανταπαντήσει σε κάθε είδους παραβίαση που θα γίνει στη «Mavi Vatan», όπως έπραξε στις παραβιάσεις που έγιναν στον τουρκικό χερσαίο χώρο. γ. Η Τουρκία δεν θα επιτρέψει σε καμία δύναμη να σφετερισθεί το μερίδιο της «KKTC» (σ.σ. ψευδοκράτος στην κατεχόμενη Κύπρο) από τον πλούτο της Μεσογείου. δ. Η Τουρκία θα υπερασπισθεί τα δικαιώματα της «KKTC» με τον ίδιο τρόπο που υπερασπίζεται τα δικά της δικαιώματα. ε. Η Τουρκία θα τηρήσει την ίδια στάση και συμπεριφορά έναντι όλων των κρατών που επιθυμούν μια ακριβοδίκαιη συνεργασία στη Μεσόγειο στο πλαίσιο μιας ειλικρινούς και καλόπιστης αντίληψης.

Στο Δεύτερο Μέρος του βιβλίου αναλύεται ο στρατηγικός σχεδιασμός της Άγκυρας που φέρει την ονομασία «Ασπίδα της Τουρκίας (Türkiye Kalkanı)» προκειμένου να αποτραπεί η γεωπολιτική αποσύνθεση, όπως την αντιλαμβάνονται οι Τούρκοι, της ευρύτερης περιοχής. Ειδικότερα, επιχειρείται η αποκωδικοποίηση της τουρκικής αντίληψης και η αξιολόγηση των ενεργειών της Τουρκίας που αφορούν στη διαχείριση των κρίσεων στα Θέατρα Επιχειρήσεων στη Συρία και το βόρειο Ιράκ.

Στο Τρίτο Μέρος του βιβλίου παρατίθενται τα δημογραφικά χαρακτηριστικά, καθώς επίσης οι πολιτικές και κοινωνικές τάσεις που υπάρχουν στην Τουρκία προκειμένου να αναδειχθούν όλα εκείνα τα στοιχεία που θα δώσουν στον αναγνώστη τη δυνατότητα να αντιληφθεί την πραγματική διάσταση της τουρκικής δημογραφικής ισχύος μετά το 2014. Σημειωτέον ότι, την εν λόγω χρονική περίοδο ο Tayyip Erdoğan εκλέχθηκε δύο φορές πρόεδρος Δημοκρατίας, διεξήχθησαν τρεις φορές βουλευτικές εκλογές, μια φορά δημοτικές εκλογές και το δημοψήφισμα για την αλλαγή του Συντάγματος και του πολιτεύματος της χώρας από προεδρευόμενη σε προεδρική Δημοκρατία, καθώς επίσης πραγματοποιήθηκε η απόπειρα πραξικοπήματος στις 15-07-2016 και διεξήχθησαν στρατιωτικές επιχειρήσεις πέραν των συνόρων στη Συρία και το βόρειο Ιράκ.

Στο Τέταρτο Μέρος του βιβλίου παρατίθενται τα εξαγόμενα συμπεράσματα και οι προβληματισμοί που δημιουργούνται για την Ελλάδα και την Κύπρο. Επισημαίνεται ότι, οι προβληματισμοί αυτοί προκύπτουν από το νέο δόγμα της Άγκυρας «και στο πεδίο των επιχειρήσεων και στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων», καθώς επίσης από την αναθεωρημένη αντίληψη της περί εθνικής ασφάλειας. Επίσης στο Μέρος αυτό παρατίθενται τα Παραρτήματα και οι Χάρτες που αφορούν στους επιχειρησιακούς σχεδιασμούς των Τούρκων.

Τέλος, η επιλογή της φωτογραφίας στο εξώφυλλο του βιβλίου και της ρήσης του Ιφικράτη στην αρχική σελίδα αυτού προέκυψε από την αναγκαιότητα να επισημανθούν:

  • Η Τακτική της Ημισελήνου (Hilal Taktiği), η οποία αναλύεται εκτενώς, διότι αποτελεί τη βάση των τουρκικών επιθετικών σχεδιασμών από το στρατηγικό έως το τακτικό επίπεδο, προκειμένου ο αντίπαλος να βρεθεί προ αδιεξόδου και να αποστερηθεί από αυτόν κάθε δυνατότητα αντίδρασης. Η εν λόγω τακτική εφαρμόζεται στα γεωπολιτικά πεδία δράσης της Άγκυρας, καθώς επίσης στις στρατιωτικές επιχειρήσεις των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων, πέραν των συνόρων, στη Συρία και το βόρειο Ιράκ.
  • Οι στρατιωτικές αρετές και η πολιτική σοφία του Αθηναίουστρατηγού Ιφικράτη (415-353) π.Χ., οι οποίες αποτελούν παράδειγμα για τη σύλληψη και εφαρμογή των νεωτερισμών που θα συμβάλουν στην αντιμετώπιση της Hilal Taktiği (Τακτική της Ημισελήνου).

[1] Τουρκική εφημερίδα Cumhuriyet, Aslı Aydıntaşbaş, 25-10-2017

[2] Sait Yılmaz, 21yyte.org/tr, 04-03-2019

[3] www.milliyet.com.tr, Nihat Ali Özcan, 12-02-2019

*Το κείμενο δημοσιεύθηκε στη “Μακεδονία της Κυριακής”

Kepler’s forgotten ideas about symmetry help explain spiral galaxies without the need for dark matter – new research

3
The Conversation
M81 spiral galaxy. NASA/JPL-Caltech/ESA/Harvard-Smithsonian CfA

August 8, 2019 10.30am BST

The 17th-century astronomer Johannes Kepler was the first to muse about the structure of snowflakes. Why are they so symmetrical? How does one side know how long the opposite side has grown? Kepler thought it was all down to what we would now call a “morphogenic field”– that things want to have the form they have. Science has since discounted this idea. But the question of why snowflakes and similar structures are so symmetrical is nevertheless not entirely understood.

Modern science shows just how fundamental the question is: look at all the spiral galaxies out there. They can be half a million light years across, but they still preserve their symmetry. How? In our new study, published in Scientific Reports, we present an explanation.

Real snowflake. Karen Schanely: https://www.clickinmoms.com/blog/take-macro-snowflakes-pictures/; public domain

We have shown that information and “entropy” – a measure of the disorder of a system – are linked together (“info-entropy”) in a way exactly analogous to electric and magnetic fields (“electromagnetism”). Electric currents produce magnetic fields, while changing magnetic fields produce electric currents. Information and entropy influence each other in the same way.

Entropy is a fundamental concept in physics. For example, because entropy can never decrease (disorder always increases) you can turn an egg into scrambled eggs but not the other way around. If you move information around you must also increase entropy – a phone call has an entropy cost.

Light wave with electric (E) and magnetic (B) fields. Author provided

We showed that entropy and information can be treated as a field and that they are related to geometry. Think of the two strands of the DNAdouble helix winding around each other. Light waves have the same structure, where the two strands are the electric and magnetic fields. We showed mathematically that the relationship between information and entropy can be visualised using just the same geometry.

We wanted to see if our theory could predict things in the real world, and decided to try and calculate how much energy you’d need to convert one form of DNA to another. DNA is after all a spiral and a form of information.

Two forms of DNA. Parker & Jeynes, Fig.1 of Scientific Reports 9|10779 (2019); Modified from Fig. 5 of Allemand et al. Proc. Natl. Acad. Sci. USA 95, 14152–14157 (1998), CC BY

This was actually done in extraordinarily precise measurements some 16 years ago. The researchers pulled a DNA molecule straight (DNA likes to curl up), and twisted it 4,800 turns while holding the ends with optical tweezers. The DNA flipped from one form to another, as in the picture above. The researchers could then calculate the energy difference between the two forms.

But our theory could calculate this energy difference, too. We knew the entropy of each of the two versions of this DNA molecule, and the energy is simply the product of entropy and temperature. Our result was spot on – the theory seemed to hold up.

From tiny to enormous

Spiral galaxies are double spirals just as DNA is a double helix – mathematically speaking they have similar geometries.

A spiral galaxy with an overlaid double-armed logarithmic spiral. Parker & Jeynes, Fig.2 of Scientific Reports 9|10779 (2019), CC BY-SA

Our theory shows directly why the two arms of the spiral galaxies are symmetrical – it’s because info-entropy fields give rise to forces (like other fields). The stars in the galaxy are simply choreographed by an entropic force to line up into a pair of such spirals to maximise entropy.

But we wanted to get some real numbers, too. We therefore decided to try to calculate the mass of our galaxy from our theory. We know how heavy the Milky Way appears to be from how fast the stars move near the galactic edge – it is about 1.3 trillion sun masses.

Strangely, this is actually much more than the mass of all the visible stars in the galaxy. To be able to explain this discrepancy and account for why stars move so much faster than expected, astronomers came up with the idea of “dark matter” – unseen mass lurking in the galaxy, increasing its gravitational pull on the stars.

We needed to know the entropy of the galaxy for our calculations. Luckily, the mathematical physicist Roger Penrose showed that this entropy is dominated by the entropy of its central super-massive black hole.

We know the mass of this black hole (4.3m sun masses). And amazingly, when you know the mass of a black hole, there is an equation, discovered by the late physicist Stephen Hawking, that calculates its entropy. Hawking also discovered how to calculate the “temperature” at its surface, or “event horizon”.

If you can assign a “temperature” to the black hole event horizon – which has no stuff in it to have temperature – why not also assign a temperature to a galaxy? We argue in our paper that this is reasonable (using what’s known as the “holographic principle”). So we used our info-entropy equations to calculate the galaxy’s holographic temperature.

Then it gets easy. We know that the galactic energy is given by the product of its entropy and temperature. And when we know the energy we can find out the mass thanks to Einstein’s famous equation: E=mc2.

This time the result was not exactly spot on, but it was reasonably close given our highly simplified model of the galaxy. The info-entropic geometry of a galaxy not only explains how entropic forces create the beautifully symmetric shape and keep it, but also accounts for all the mass that appears to be evident in it.

This means that we don’t actually need dark matter after all. According to our model, the galactic entropy gives rise to such a large quantity of additional energy that it modifies the observed dynamics of the galaxy – making stars at the edge move faster than expected. This is exactly what dark matter was meant to explain. The energy isn’t directly observable as mass, but its presence is certainly supported by the astronomical observations – explaining why dark matter searches have so far found nothing.

There is a lot of research supporting the idea of dark matter though. Our theory suggests an alternative explanation of the observations, and needs no new physics. Of course, more detailed work is needed to verify that the true complexity of the observations can also be modelled successfully.

We think that the “morphogenic field” Kepler was seeking really does exist, and is actually the effect of the intertwining of information and entropy. After four long centuries, it seems Kepler has finally been vindicated.

read here

The end of the world: a history of how a silent cosmos led humans to fear the worst

0
The Conversation
NASA  August 7, 2019 4.05pm BST

It is 1950 and a group of scientists are walking to lunch against the majestic backdrop of the Rocky Mountains. They are about to have a conversation that will become scientific legend. The scientists are at the Los Alamos Ranch School, the site for the Manhattan Project, where each of the group has lately played their part in ushering in the atomic age.

They are laughing about a recent cartoon in the New Yorker offering an unlikely explanation for a slew of missing public trash cans across New York City. The cartoon had depicted “little green men” (complete with antenna and guileless smiles) having stolen the bins, assiduously unloading them from their flying saucer.

By the time the party of nuclear scientists sits down to lunch, within the mess hall of a grand log cabin, one of their number turns the conversation to matters more serious. “Where, then, is everybody?”, he asks. They all know that he is talking – sincerely – about extraterrestrials.

The question, which was posed by Enrico Fermi and is now known as Fermi’s Paradox, has chilling implications.

Bin-stealing UFOs notwithstanding, humanity still hasn’t found any evidence of intelligent activity among the stars. Not a single feat of “astro-engineering”, no visible superstructures, not one space-faring empire, not even a radio transmission. It has been argued that the eerie silence from the sky above may well tell us something ominous about the future course of our own civilisation.

Such fears are ramping up. Last year, the astrophysicist Adam Frank implored an audience at Google that we see climate change – and the newly baptised geological age of the Anthropocene – against this cosmological backdrop. The Anthropocene refers to the effects of humanity’s energy-intensive activities upon Earth. Could it be that we do not see evidence of space-faring galactic civilisations because, due to resource exhaustion and subsequent climate collapse, none of them ever get that far? If so, why should we be any different?

A few months after Frank’s talk, in October 2018, the Intergovernmental Panel on Climate Change’s update on global warming caused a stir. It predicted a sombre future if we do not decarbonise. And in May, amid Extinction Rebellion’s protests, a new climate report upped the ante, warning: “Human life on earth may be on the way to extinction.”


This article is part of Conversation Insights

The Conversation’s Insights team generates long-form journalism derived from interdisciplinary research. The team is working with academics from different backgrounds who have been engaged in projects aimed at tackling societal and scientific challenges. In generating these narratives, we hope to bring areas of interdisciplinary research to a wider audience.

You can read more Insights stories here.


Meanwhile, NASA has been publishing press releases about an asteroid set to hit New York within a month. This is, of course, a dress rehearsal: part of a “stress test” designed to simulate responses to such a catastrophe. NASA is obviously fairly worried by the prospect of such a disaster event – such simulations are costly.

Space tech Elon Musk has also been relaying his fears about artificial intelligence to YouTube audiences of tens of millions. He and others worry that the ability for AI systems to rewrite and self-improve themselves may trigger a sudden runaway process, or “intelligence explosion”, that will leave us far behind – an artificial superintelligence need not even be intentionally malicious in order to accidentally wipe us out.

In 2015, Musk donated to Oxford’s Future of Humanity Institute, headed up by transhumanist Nick Bostrom. Nestled within the university’s medieval spires, Bostrom’s institute scrutinises the long-term fate of humanity and the perils we face at a truly cosmic scale, examining the risks of things such as climate, asteroids and AI. It also looks into less well-publicised issues. Universe destroying physics experiments, gamma-ray bursts, planet-consuming nanotechnology and exploding supernovae have all come under its gaze.

So it would seem that humanity is becoming more and more concerned with portents of human extinction. As a global community, we are increasingly conversant with increasingly severe futures. Something is in the air.

But this tendency is not actually exclusive to the post-atomic age: our growing concern about extinction has a history. We have been becoming more and more worried for our future for quite some time now. My PhD research tells the story of how this began. No one has yet told this story, yet I feel it is an important one for our present moment.

I wanted to find out how current projects, such as the Future of Humanity Institute, emerge as offshoots and continuations of an ongoing project of “enlightenment” that we first set ourselves over two centuries ago. Recalling how we first came to care for our future helps reaffirm why we should continue to care today.

Extinction, 200 years ago

In 1816, something was also in the air. It was a 100-megaton sulfate aerosol layer. Girdling the planet, it was made up of material thrown into the stratosphere by the eruption of Mount Tambora, in Indonesia, the previous year. It was one of the biggest volcanic eruptions since civilisation emerged during the Holocene.

Mount Tambora’s crater. Wikimedia Commons/NASA

Almost blotting out the sun, Tambora’s fallout caused a global cascade of harvest collapse, mass famine, cholera outbreak and geopolitical instability. And it also provoked the first popular fictional depictions of human extinction. These came from a troupe of writers including Lord Byron, Mary Shelley and Percy Shelley.

The group had been holidaying together in Switzerland when titanic thunderstorms, caused by Tambora’s climate perturbations, trapped them inside their villa. Here they discussed humanity’s long-term prospects.


Read more: Why a volcano, Frankenstein, and the summer of 1816 are relevant to the Anthropocene


Clearly inspired by these conversations and by 1816’s hellish weather, Byron immediately set to work on a poem entitled “Darkness”. It imagines what would happen if our sun died:

I had a dream, which was not all a dream
The bright sun was extinguish’d, and the stars
Did wander darkling in the eternal space
Rayless, and pathless, and the icy earth
Swung blind and blackening in the moonless air

Detailing the ensuing sterilisation of our biosphere, it caused a stir. And almost 150 years later, against the backdrop of escalating Cold War tensions, the Bulletin for Atomic Scientists again called upon Byron’s poem to illustrate the severity of nuclear winter.

Two years later, Mary Shelley’s Frankenstein (perhaps the first book on synthetic biology) refers to the potential for the lab-born monster to outbreed and exterminate Homo sapiens as a competing species. By 1826, Mary went on to publish The Last Man. This was the first full-length novel on human extinction, depicted here at the hands of pandemic pathogen.

Boris Karloff plays Frankenstein’s monster, 1935. Wikimedia Commons

Beyond these speculative fictions, other writers and thinkers had already discussed such threats. Samuel Taylor Coleridge, in 1811, daydreamed in his private notebooks about our planet being “scorched by a close comet and still rolling on – cities men-less, channels riverless, five mile deep”. In 1798, Mary Shelley’s father, the political thinker William Godwin, queried whether our species would “continue forever”?

While just a few years earlier, Immanuel Kant had pessimistically proclaimed that global peace may be achieved “only in the vast graveyard of the human race”. He would, soon after, worry about a descendent offshoot of humanity becoming more intelligent and pushing us aside.

Earlier still, in 1754, philosopher David Hume had declared that “man, equally with every animal and vegetable, will partake” in extinction. Godwin noted that “some of the profoundest enquirers” had lately become concerned with “the extinction of our species”.

In 1816, against the backdrop of Tambora’s glowering skies, a newspaper article drew attention to this growing murmur. It listed numerous extinction threats. From global refrigeration to rising oceans to planetary conflagration, it spotlighted the new scientific concern for human extinction. The “probability of such a disaster is daily increasing”, the article glibly noted. Not without chagrin, it closed by stating: “Here, then, is a very rational end of the world!”

Tambora’s dust-cloud created ominous sunsets, such as this one painted by Turner, c. 1830–5. © Tate, CC BY-NC-ND

Before this, we thought the universe was busy

So if people first started worrying about human extinction in the 18th century, where was the notion beforehand? There is enough apocalypse in scripture to last until judgement day, surely. But extinction has nothing to do with apocalypse. The two ideas are utterly different, even contradictory.

For a start, apocalyptic prophecies are designed to reveal the ultimate moral meaning of things. It’s in the name: apocalypse means revelation. Extinction, by direct contrast, reveals precisely nothing and this is because it instead predicts the end of meaning and morality itself – if there are no humans, there is nothing humanly meaningful left.

And this is precisely why extinction matters. Judgement day allows us to feel comfortable knowing that, in the end, the universe is ultimately in tune with what we call “justice”. Nothing was ever truly at stake. On the other hand, extinction alerts us to the fact that everything we hold dear has always been in jeopardy. In other words, everything is at stake.

Extinction was not much discussed before 1700 due to a background assumption, widespread prior to the Enlightenment, that it is the nature of the cosmos to be as full as moral value and worth as is possible. This, in turn, led people to assume that all other planets are populated with “living and thinking beings” exactly like us.

Although it only became a truly widely accepted fact after Copernicus and Kepler in the 16th and 17th centuries, the idea of plural worlds certainly dates back to antiquity, with intellectuals from Epicurus to Nicholas of Cusa proposing them to be inhabited with lifeforms similar to our own. And, in a cosmos that is infinitely populated with humanoid beings, such beings – and their values – can never fully go extinct.

Star cluster Messier 13 in Hercules, 1877. Wikimedia Commons

In the 1660s, Galileo confidently declared that an entirely uninhabited or unpopulated world is “naturally impossible” on account of it being “morally unjustifiable”. Gottfried Leibniz later pronounced that there simply cannot be anything entirely “fallow, sterile, or dead in the universe”.

Along the same lines, the trailblazing scientist Edmond Halley (after whom the famous comet is named) reasoned in 1753 that the interior of our planet must likewise be “inhabited”. It would be “unjust” for any part of nature to be left “unoccupied” by moral beings, he argued.

Around the same time Halley provided the first theory on a “mass extinction event”. He speculated that comets had previously wiped out entire “worlds” of species. Nonetheless, he also maintained that, after each previous cataclysm “human civilisation had reliably re-emerged”. And it would do so again. Only this, he said could make such an event morally justifiable.

Later, in the 1760s, the philosopher Denis Diderot was attending a dinner party when he was asked whether humans would go extinct. He answered “yes”, but immediately qualified this by saying that after several millions of years the “biped animal who carries the name man” would inevitably re-evolve.

This is what the contemporary planetary scientist Charles Lineweaver identifies as the “Planet of the Apes Hypothesis”. This refers to the misguided presumption that “human-like intelligence” is a recurrent feature of cosmic evolution: that alien biospheres will reliably produce beings like us. This is what is behind the wrong-headed assumption that, should we be wiped out today, something like us will inevitably return tomorrow.

Back in Diderot’s time, this assumption was pretty much the only game in town. It was why one British astronomer wrote, in 1750, that the destruction of our planet would matter as little as “Birth-Days or Mortalities” do down on Earth.

This was typical thinking at the time. Within the prevailing worldview of eternally returning humanoids throughout an infinitely populated universe, there was simply no pressure or need to care for the future. Human extinction simply couldn’t matter. It was trivialised to the point of being unthinkable.

For the same reasons, the idea of the “future” was also missing. People simply didn’t care about it in the way we do now. Without the urgency of a future riddled with risk, there was no motivation to be interested in it, let alone attempt to predict and preempt it.

It was the dismantling of such dogmas, beginning in the 1700s and ramping up in the 1800s, that set the stage for the enunciation of Fermi’s Paradox in the 1900s and leads to our growing appreciation for our cosmic precariousness today.

But then we realised the skies are silent

In order to truly care about our mutable position down here, we first had to notice that the cosmic skies above us are crushingly silent. Slowly at first, though soon after gaining momentum, this realisation began to take hold around the same time that Diderot had his dinner party.

One of the first examples of a different mode of thinking I’ve found is from 1750, when the French polymath Claude-Nicholas Le Cat wrote a history of the earth. Like Halley, he posited the now familiar cycles of “ruin and renovation”. Unlike Halley, he was conspicuously unclear as to whether humans would return after the next cataclysm. A shocked reviewer picked up on this, demanding to know whether “Earth shall be re-peopled with new inhabitants”. In reply, the author facetiously asserted that our fossil remains would “gratify the curiosity of the new inhabitants of the new world, if there be any”. The cycle of eternally returning humanoids was unwinding.

In line with this, the French encyclopaedist Baron d’Holbach ridiculedthe “conjecture that other planets, like our own, are inhabited by beings resembling ourselves”. He noted that precisely this dogma – and the related belief that the cosmos is inherently full of moral value – had long obstructed appreciation that the human species could permanently “disappear” from existence. By 1830, the German philosopher F W J Schelling declared it utterly naive to go on presuming “that humanoid beings are found everywhere and are the ultimate end”.

Figures illustrating articles on astronomy, from the 1728 Cyclopaedia. Wikimedia Commons

And so, where Galileo had once spurned the idea of a dead world, the German astronomer Wilhelm Olbers proposed in 1802 that the Mars-Jupiter asteroid belt in fact constitutes the ruins of a shattered planet. Troubled by this, Godwin noted that this would mean that the creator had allowed part of “his creation” to become irremediably “unoccupied”. But scientists were soon computing the precise explosive force needed to crack a planet – assigning cold numbers where moral intuitions once prevailed. Olbers calculated a precise timeframe within which to expect such an event befalling Earth. Poets began writing of “bursten worlds”.

The cosmic fragility of life was becoming undeniable. If Earth happened to drift away from the sun, one 1780s Parisian diarist imagined that interstellar coldness would “annihilate the human race, and the earth rambling in the void space, would exhibit a barren, depopulated aspect”. Soon after, the Italian pessimist Giacomo Leopardi envisioned the same scenario. He said that, shorn of the sun’s radiance, humanity would “all die in the dark, frozen like pieces of rock crystal”.

Galileo’s inorganic world was now a chilling possibility. Life, finally, had become cosmically delicate. Ironically, this appreciation came not from scouring the skies above but from probing the ground below. Early geologists, during the later 1700s, realised that Earth has its own history and that organic life has not always been part of it. Biology hasn’t even been a permanent fixture down here on Earth – why should it be one elsewhere? Coupled with growing scientific proof that many species had previously become extinct, this slowly transformed our view of the cosmological position of life as the 19th century dawned.

Copper engraving of a pterodactyl fossil discovered by the Italian scientist Cosimo Alessandro Collini in 1784. Wikimedia Commons

Seeing death in the stars

And so, where people like Diderot looked up into the cosmos in the 1750s and saw a teeming petri dish of humanoids, writers such as Thomas de Quincey were, by 1854, gazing upon the Orion nebula and reporting that they saw only a gigantic inorganic “skull” and its lightyear-long rictus grin.

The astronomer William Herschel had, already in 1814, realised that looking out into the galaxy one is looking into a “kind of chronometer”. Fermi would spell it out a century after de Quincey, but people were already intuiting the basic notion: looking out into dead space, we may just be looking into our own future.

Early drawings of Orion’s nebula by R.S. Newall, 1884. © Cambridge University, CC BY

People were becoming aware that the appearance of intelligent activity on Earth should not be taken for granted. They began to see that it is something distinct – something that stands out against the silent depths of space. Only through realising that what we consider valuable is not the cosmological baseline did we come to grasp that such values are not necessarily part of the natural world. Realising this was also realising that they are entirely our own responsibility. And this, in turn, summoned us to the modern projects of prediction, preemption and strategising. It is how we came to care about our future.

As soon as people first started discussing human extinction, possible preventative measures were suggested. Bostrom now refers to this as “macrostrategy”. However, as early as the 1720s, the French diplomat Benoît de Maillet was suggesting gigantic feats of geoengineering that could be leveraged to buffer against climate collapse. The notion of humanity as a geological force has been around ever since we started thinking about the long-term – it is only recently that scientists have accepted this and given it a name: “Anthropocene”.

Will technology save us?

It wasn’t long before authors began conjuring up highly technologically advanced futures aimed at protecting against existential threat. The eccentric Russian futurologist Vladimir Odoevskii, writing in the 1830s and 1840s, imagined humanity engineering the global climate and installing gigantic machines to “repulse” comets and other threats, for example. Yet Odoevskii was also keenly aware that with self-responsibility comes risk: the risk of abortive failure. Accordingly, he was also the very first author to propose the possibility that humanity might destroy itself with its own technology.


Read more: Betting on speculative geoengineering may risk an escalating ‘climate debt crisis’


Acknowledgement of this plausibility, however, is not necessarily an invitation to despair. And it remains so. It simply demonstrates appreciation of the fact that, ever since we realised that the universe is not teeming with humans, we have come to appreciate that the fate of humanity lies in our hands. We may yet prove unfit for this task, but – then as now – we cannot rest assured believing that humans, or something like us, will inevitably reappear – here or elsewhere.

Beginning in the late 1700s, appreciation of this has snowballed into our ongoing tendency to be swept up by concern for the deep future. Current initiatives, such as Bostrom’s Future of Humanity Institute, can be seen as emerging from this broad and edifying historical sweep. From ongoing demands for climate justice to dreams of space colonisation, all are continuations and offshoots of a tenacious task that we first began to set for ourselves two centuries ago during the Enlightenment when we first realised that, in an otherwise silent universe, we are responsible for the entire fate of human value.

It may be solemn, but becoming concerned for humanity’s extinction is nothing other than realising one’s obligation to strive for unceasing self-betterment. Indeed, ever since the Enlightenment, we have progressively realised that we must think and act ever better because, should we not, we may never think or act again. And that seems – to me at least – like a very rational end of the world.

read here

Ο Modi διασχίζει τον Ρουβίκωνα στο Κασμίρ

0
Το Νέο Δελχί ανατρέπει το status quo στην διαμφισβητούμενη επικράτεια
Ακτιβιστές από την φοιτητική πτέρυγα του κυβερνώντος κόμματος Bharatiya Janata (BJP) της Ινδίας γιορτάζουν μετά την κατάργηση του ειδικού καθεστώτος του Κασμίρ στο Νέο Δελχί, τον Αύγουστο του 2019. Anushree Fadnavis / Reuters.
Περίληψη:

Στις 5 Αυγούστου, το κυβερνών κόμμα Bharatiya Janata στο Νέο Δελχί ανακοίνωσε την ανάκληση του άρθρου 370, μιας διάταξης στο ινδικό σύνταγμα που διέπει την σχέση του διαμφισβητούμενου κρατιδίου Τζαμμού και Κασμίρ με την Ινδία.

Ο SUMIT GANGULY είναι διακεκριμένος καθηγητής Πολιτικών Επιστημών και κατέχει την έδρα Rabindranath Tagore στις Ινδικές Κουλτούρες και Πολιτισμούς στο Πανεπιστήμιο της Ιντιάνα, στο Bloomington.

Στις 5 Αυγούστου, το κυβερνών κόμμα Bharatiya Janata (BJP) στο Νέο Δελχί ανακοίνωσε την ανάκληση του άρθρου 370, μιας διάταξης στο ινδικό σύνταγμα που διέπει την σχέση του διαμφισβητούμενου κρατιδίου Τζαμμού και Κασμίρ [1] με την Ινδία. Ταυτόχρονα, ο υπουργός Εσωτερικών, Amit Shah, ανακοίνωσε επίσης στο Κοινοβούλιο ότι η κυβέρνηση προγραμμάτισε την κατάργηση της κρατικής υπόστασης του Τζαμμού και Κασμίρ, δημιουργώντας δύο «ενωμένα εδάφη» (ένα στην βουδιστική περιοχή Ladakh και ένα στις περιοχές Τζαμμού και Κασμίρ, που έχουν πλειοψηφίες Ινδουιστών και Μουσουλμάνων, αντίστοιχα). Την επόμενη μέρα, τόσο η κάτω όσο και η άνω Βουλή του ινδικού κοινοβουλίου ψήφισαν νομοθεσία που θεσπίζει αυτές τις αλλαγές.

Εάν η κυβέρνηση του Narendra Modi [2] μπορέσει να ακολουθήσει το σχέδιό της, το Κασμίρ θα παύσει να είναι αυτόνομο κράτος εντός της Ινδίας. Η κατάργηση του άρθρου 370 υπήρξε από καιρό βασικό στοιχείο της πολιτικής πλατφόρμας του ινδουιστικού εθνικιστικού BJP [3]. Στο εκλογικό μανιφέστο του 2014, το BJP επανέλαβε την παλιά φιλοδοξία του να απαλλαγεί από το άρθρο, αλλά υποσχέθηκε να «συζητήσει αυτό το θέμα με όλους τους ενδιαφερόμενους». Η δέσμευση για διαβούλευση εξαφανίστηκε στο μανιφέστο του 2019. Με άλλη μια ξεκάθαρη πλειοψηφία στο Κοινοβούλιο, το κόμμα ενθαρρύνθηκε για να τηρήσει την προεκλογική υπόσχεσή του.

10082019-1.jpg

Ακτιβιστές από την φοιτητική πτέρυγα του κυβερνώντος κόμματος Bharatiya Janata (BJP) της Ινδίας γιορτάζουν μετά την κατάργηση του ειδικού καθεστώτος του Κασμίρ στο Νέο Δελχί, τον Αύγουστο του 2019. Anushree Fadnavis / Reuters
—————————————————————————–

Το άρθρο 370 διέπει τις σχέσεις της Ινδίας με το μοναδικό μουσουλμανικής πλειοψηφίας κρατίδιό της. Το άρθρο περιόριζε την εφαρμογή του συντάγματος της Ινδίας στο Τζαμμού και Κασμίρ και επίσης εμποδίζει τους μη Κασμιρινούς να γίνουν εύκολα μόνιμοι κάτοικοι του κράτους. Η κατάργησή του ανατρέπει το status quo στην διαμφισβητούμενη επικράτεια και θα οδηγήσει σε σημαντική μεταβολή των συνθηκών στο έδαφος.

ΜΙΑ ΠΡΙΓΚΙΠΙΚΗ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ

Τα άρθρα που διατήρησαν το ιδιαίτερο καθεστώς του Κασμίρ προϋπήρχαν της ινδικής ανεξαρτησίας και προέρχονται από την εποχή που το Κασμίρ ήταν ένα ονομαστικά ανεξάρτητο πριγκιπάτο. Το 1927, ο Maharaja Hari Singh, ο ηγέτης του Τζαμμού και Κασμίρ, ψήφισε διάταγμα που απαγόρευε στους μη Κασμιρινούς να αποκτήσουν περιουσία στο κράτος. Αυτή η κίνηση επισπεύσθηκε λόγω μιας εισροής ανθρώπων από το γειτονικό κρατίδιο Πουντζάμπ. Είκοσι χρόνια αργότερα, όταν ο μαχαραγιάς επέλεξε να εντάξει το πριγκιπάτο του στο νεοσύστατο κράτος της Ινδίας, η νέα συστατική συνέλευση του Τζαμμού και Κασμίρ επέλεξε να διατηρήσει μια παραλλαγή αυτής της διάταξης.

Η διατήρηση αυτής της πρόβλεψης από την εποχή της αποικιοκρατίας δεν ήταν έκπληξη. Ο μαχαραγιάς είχε προσχωρήσει στην Ινδία υπό πίεση, όταν υποστηριζόμενοι από το Πακιστάν άτακτοι απείλησαν να ανατρέψουν το βασίλειό του. Δεδομένου ότι ένα μουσουλμανικής πλειοψηφίας κράτος επρόκειτο να προσχωρήσει σε μια κοσμική, αλλά ινδουιστική πλειοψηφία, ο πρωθυπουργός της Ινδίας, Jawaharlal Nehru, ήταν διατεθειμένος να χορηγήσει στο Κασμίρ ένα ειδικό καθεστώς σύμφωνα με το ινδικό σύνταγμα. Το άρθρο 370 περιόρισε τις περιοχές στις οποίες θα εφαρμοζόταν το ινδικό Σύνταγμα στο Τζαμμού και Κασμίρ και επέτρεπε στο κράτος να αποκτήσει κάποια αυτονομία που δεν διέθετε άλλο ινδικό κρατίδιο. Αν και ορίστηκε ως προσωρινό, το άρθρο 370 έγινε μόνιμο χαρακτηριστικό του συντάγματος και επιβεβαιώθηκε για τελευταία φορά με προεδρικό διάταγμα το 1954.

Το ιδιαίτερο καθεστώς του Κασμίρ εντός της Ινδίας έχει αλλάξει από την δεκαετία του 1950. Οι μεταγενέστερες κυβερνήσεις στο Νέο Δελχί, συμπεριλαμβανομένων των κυβερνήσεων του Nehru, περιέκοψαν αποτελεσματικά τις διατάξεις του άρθρου 370, εφαρμόζοντας διάφορα στοιχεία του ινδικού συντάγματος στο Τζαμμού και Κασμίρ. Το 1964, για παράδειγμα, η κεντρική κυβέρνηση επέκτεινε το άρθρο 356 του ινδικού συντάγματος στο Τζαμμού και Κασμίρ, επιτρέποντας στο Νέο Δελχί να διαλύσει μια κρατική κυβέρνηση σε περίπτωση παραβίασης του νόμου και της τάξης. Αυτές οι νομοθετικές αλλαγές είχαν ως αποτέλεσμα κατά την διάρκεια των ετών να διαβρωθεί το ειδικό καθεστώς που είχε χορηγηθεί στο Κασμίρ υπό την αιγίδα του άρθρου 370.

ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ

Οι σταδιακές αλλαγές των προηγούμενων δεκαετιών ωχριούν σε σύγκριση με την τρέχουσα αναμόρφωση από την κυβέρνηση του BJP. Το BJP και άλλοι αντιτιθέμενοι στο άρθρο 370 επέμειναν από μακρού χρόνου ότι οι συνταγματικές διατάξεις εμποδίζουν τη μεγαλύτερη ενσωμάτωση του κρατιδίου στην υπόλοιπη Ινδία. Η κατάργηση του άρθρου θα οδηγήσει σε μεγαλύτερη ευημερία, καθώς οι μη Κασμιρινοί θα είναι σε θέση να αγοράσουν ακίνητα και να επενδύσουν στο κρατίδιο. Υπάρχει κάποια αξία σε αυτά τα επιχειρήματα. Οι Κασμιρινοί, ανεξάρτητα από την πίστη τους, έχουν την ελευθερία να ταξιδεύουν σε οποιοδήποτε μέρος της Ινδίας και να αποκτούν περιουσία. Δεν πρέπει οι άλλοι Ινδοί πολίτες να έχουν τα ίδια δικαιώματα στο Κασμίρ; Χωρίς δεσμεύσεις, οι πρόθυμοι επενδυτές θα στραφούν προς το κράτος και ακολούθως θα βελτιώσουν σημαντικά την οικονομική ευημερία του.

Ωστόσο, πρέπει να εξεταστεί μια πιο ανησυχητική πιθανότητα. Το Πακιστάν έχει επιτρέψει εδώ και καιρό σε μη Κασμιρινούς να εγκατασταθούν σε περιοχές του Κασμίρ που διαχειρίζεται το Πακιστάν, το ένα τρίτο από το αρχικό πριγκηπικό κράτος που κατέλαβε κατά την διάρκεια του πολέμου του 1947-48 με την Ινδία. Στην συνέχεια, άλλαξε την δημογραφία αυτής της περιοχής, καθιστώντας την αυτονομία της κάτι λίγο περισσότερο από μια νομική μυθοπλασία.

Παρόλο που η Ινδία ισχυρίζεται επισήμως ότι υπάρχει έδαφος υπό πακιστανικό έλεγχο, λίγοι σε οποιαδήποτε πρόσφατη ινδική κυβέρνηση πιστεύουν ότι θα ανακτηθεί ποτέ το διοικούμενο από το Πακιστάν Κασμίρ. Κατά την άποψη της κυβέρνησης Modi, είναι καλύτερο να συγχωνευθεί το τμήμα του Κασμίρ που παραμένει υπό τον έλεγχο της Ινδίας στην υπόλοιπη Ινδία, καταστρέφοντας την συνεχιζόμενη αλυτρωτική απαίτηση του Πακιστάν. Μια τέτοια συγχώνευση είναι δυνατή μόνο εάν η Ινδία μπορεί να αλλάξει την δημογραφία του τμήματος του Κασμίρ που έχει στα χέρια της.

Η κατάργηση του άρθρου 370, τουλάχιστον κατ’ αρχήν, είναι το πρώτο βήμα που απαιτείται για την εφαρμογή αυτού του μετασχηματισμού. Ο μουσουλμανικής πλειοψηφίας πληθυσμός της κοιλάδας του Κασμίρ είναι περίπου επτά εκατομμύρια, αποτελώντας ένα μικρό κλάσμα των 1,3 δισεκατομμυρίων ανθρώπων πληθυσμού της Ινδίας. Αυτό που μπορεί να προκύψει είναι μια εκδοχή του εθνοτικού μετασχηματισμού της μουσουλμανικής πλειοψηφίας επαρχίας Xinjiang στην δυτική Κίνα, σταθερά συνδεδεμένη με την υπόλοιπη χώρα λόγω της μετανάστευσης Κινέζων Χαν.

Όχι μόνο η κεντρική κυβέρνηση έχει διαβρώσει την αυτονομία του Κασμίρ αλλά έχει μετατοπίσει το εκκρεμές προς την αντίθετη κατεύθυνση. Η κυβέρνηση Modi ανακοίνωσε ότι θα διχάσει το Τζαμμού και το Κασμίρ και θα καταργήσει την κρατική υπόστασή του, παρέχοντας στο Νέο Δελχί πολύ μεγαλύτερες εξουσίες. Το νέο ενωμένο έδαφος της Ladakh δεν θα έχει νομοθετική εξουσία· το νέο έδαφος του Τζαμμού και Κασμίρ θα έχει νομοθετικό σώμα, αλλά πιθανότατα θα είναι σταθερά κάτω τη μπότα της κεντρικής κυβέρνησης. Το Νέο Δελχί θα μπορέσει να σαρώσει τους δυνητικά ανυπότακτους τοπικούς πολιτικούς. Η λαβή του στην επικράτεια θα είναι αμείλικτη.

ΠΡΟΣΑΝΑΜΑ ΣΤΗΝ ΦΩΤΙΑ

Αλλά δεν είναι καθόλου σαφές ότι η στρατηγική του BJP θα παράγει τα επιθυμητά αποτελέσματα. Τα προβλήματα βρίσκονται σε εθνικό, περιφερειακό και, ενδεχομένως, διεθνές επίπεδο. Σε εθνικό επίπεδο, η γενιά των Μουσουλμάνων του Κασμίρ, οι οποίοι ενηλικιώθηκαν μετά την εξέγερση του 1989 και τα επόμενα χρόνια βίας και καταστολής, δεν θα δεχτούν παθητικά αυτή τη νέα τάξη. Αντ΄ αυτού, όπως έχουν επανειλημμένα αποδείξει τα τελευταία χρόνια, θα καταφύγουν τουλάχιστον σε μεγάλες διαδηλώσεις και σε συγκρούσεις με τις δυνάμεις ασφαλείας. Η κυβέρνηση στο Νέο Δελχί θα απαντήσει με σκληρά μέτρα, συμπεριλαμβανομένης της χρήσης μαζικών συλλήψεων, δακρυγόνων και πυροβόλων όπλων, για να διασκορπιστούν τα πλήθη και, με την σειρά τους, να αναζωπυρωθούν τα πάθη των αντιφρονούντων. Ένας κύκλος διαδηλώσεων και σκληρής πάταξής τους μόνο θα αποξενώσει τους Μουσουλμάνους του Κασμίρ από την Ινδία.

Το Πακιστάν, το οποίο ποτέ δεν συμφιλιώθηκε με τον έλεγχο της Ινδίας στα περίπου δύο τρίτα του αρχικού πριγκιπάτου, δεν θα χάσει την ευκαιρία να σπείρει περαιτέρω διαμάχες στον πικραμένο πληθυσμό. Η αιτία του Κασμίρ έχει επίσης μεγάλη εγχώρια χρήση για τους Πακιστανούς πολιτικούς, οι οποίοι επικαλούνται την δεινή κατάσταση των Μουσουλμάνων του Κασμίρ για να συσπειρώσουν τον δικό τους φτωχό πληθυσμό. Για πάνω από δύο δεκαετίες, το Πακιστάν έχει καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια για να τροφοδοτήσει τις φλόγες της εξέγερσης που σβήνουν. Τα πρόσφατα μέτρα του Νέου Δελχί παρέχουν μόνο περισσότερο προσάναμμα. Οι περιφερειακές εντάσεις θα κορυφωθούν, καθώς η κυβέρνηση Modi θα ανταποκριθεί σθεναρά για να σφραγίσει τα σύνορα και να αναλάβει ενδεχομένως τιμωρητικές ενέργειες εναντίον του ενοχλητικού γείτονα.

Τέλος, εάν εκδηλωθεί μεγάλης κλίμακας βία στο Κασμίρ, το Πακιστάν θα φέρει το ζήτημα στην Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών καθώς και σε άλλους διεθνείς φορείς, όπως η Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων των Ηνωμένων Εθνών. Θα επιδιώξει επίσης να στρέψει τις μουσουλμανικές χώρες εναντίον της Ινδίας. Αυτές οι προσπάθειες μπορεί να μην κάνουν ουσιαστική διαφορά, αλλά είναι δεδομένο ότι θα προκαλέσουν στην Ινδία κάποια διεθνή αμηχανία.

Η κυβέρνηση του BJP στο Νέο Δελχί επέλεξε να διασχίσει τον Ρουβίκωνα στο Κασμίρ, θεσπίζοντας μια μακρόχρονη επιθυμία της πολιτικής βάσης του. Παραμένει να δούμε πώς θα αντιμετωπίσει τις συνέπειες αυτού του ριζοσπαστικού παιγνίου.

Copyright © 2019 by the Council on Foreign Relations, Inc.
All rights reserved.

Στα αγγλικά: https://www.foreignaffairs.com/articles/india/2019-08-08/modi-crosses-ru…

Σύνδεσμοι:
[1] https://www.foreignaffairs.com/articles/india/2019-07-30/united-states-c…
[2] https://www.foreignaffairs.com/articles/india/2019-02-12/no-country-stro…
[3] https://www.foreignaffairs.com/articles/india/2019-05-06/battle-indias-soul

Μπορείτε να ακολουθείτε το «Foreign Affairs, The Hellenic Edition» στο TWITTER στην διεύθυνση www.twitter.com/foreigngr αλλά και στο FACEBOOK, στην διεύθυνση www.facebook.com/ForeignAffairs.gr και στο linkedin στην διεύθυνση https://www.linkedin.com/company/foreign-affairs-the-hellenic-edition

Ανεβάζει τον πυρετό στην Αρκτική το λιώσιμο των πάγων

0

euro2day.gr/stratfor

Για πρώτη φορά μετά τον Ψυχρό Πόλεμο οι μεγάλες δυνάμεις στρέφονται στην περιοχή. Η στρατηγική της Ρωσίας και η δύσκολη ισορροπία που καλείται να διαχειριστεί με την Κίνα. Οι κινήσεις των ΗΠΑ. Η σημασία της περιοχής για την άμυνα, την ναυσιπλοΐα και τις πρώτες ύλες.

Αυτό όμως αλλάζει τα τελευταία χρόνια καθώς η θάλασσα του πάγου που επί μακρόν μπλόκαρε την Ρωσία από τον υπόλοιπο κόσμο αρχίζει να ανοίγει. Η ναυτική δραστηριότητα της Αρκτικής πρόσφατα έφτασε σε επίπεδα που δεν είχαμε δει από τα τέλη της δεκαετίας του 1980, με τον Βλ. Πούτιν να θεωρεί την ναυσιπλοΐα στην περιοχή, στην διαδρομή της Βόρειας Θάλασσας, ως βασικό αναπτυξιακό project για τη χώρα.

Η στόχευση της Μόσχας στην Αρκτική, ωστόσο έχει περισσότερο να κάνει με τις έρευνες για ορυκτούς και ενεργειακούς πόρους (που θα γίνουν περισσότερο προσβάσιμοι, καθώς το κλίμα αλλάζει και η τεχνολογία προχωρά) και λιγότερο με τις μεταφορές.

Επιστρέφοντας στην Αρκτική, ωστόσο, η Ρωσία θα αναγκαστεί να ελιχθεί σε ένα περιβάλλον που έχει αλλάξει δραστικά από την εποχή του Ψυχρού Πολέμου. Η Κίνα, που γειτνιάζει, αναπτύσσει τα συμφέροντά της, ενώ οι ΗΠΑ επανεξετάζουν τη στάση τους αναφορικά με την ασφάλεια στην περιοχή. Ως αποτέλεσμα τα οφέλη από νέες τις ευκαιρίες μπορεί να μετατραπούν σε μακροπρόθεσμο πρόβλημα ασφαλείας, αν η ανάγκη για οικονομική στήριξη καταλήξει στο να παραδώσει στο Πεκίνο ακόμα μεγαλύτερο γεωπολιτικό πλεονέκτημα.

Οι ευκαιρίες κάτω από τον πάγο

Μετά τον Ψυχρό Πόλεμο η Αρκτική φαίνονταν να επιστρέφει στην παλιά της θέση ως μακρινό σύνορο για τη δοκιμή των ορίων της τεχνολογίας και της ανθρώπινης αντοχής. Για πολλά κράτη της περιοχής, παρέμεινε ως ένα σημείο δευτερεύουσας σημασίας, στην καλύτερη των περιπτώσεων.

Για τη Ρωσία, ωστόσο, στην πραγματικότητα η στρατηγική σημασία της περιοχής δεν περιορίστηκε ποτέ. Οι αρκτικές περιοχές, που αντιστοιχούν σε περισσότερο από το μισό της συνολικής ακτογραμμής της χώρας, συνεισφέρουν περίπου 15% του συνολικού ΑΕΠ, κυρίως λόγω της εξόρυξης πρώτων υλών. Περίπου το 40% του Καναδά, για παράδειγμα, θεωρείται «Αρκτική» (όπως ορίζεται από την κυβέρνηση). Οι τρεις όμως αρκτικές περιοχές του Καναδά (Yukon, Northwest Territories και Nunavut), αντίθετα, συνεισφέρουν μόλις το 0,5% του ΑΕΠ της χώρας.

Μεγάλο τμήμα των ορυκτών και ενεργειακών πόρων της Ρωσίας στην Αρκτική παραμένει ανεκμετάλλευτο, καθώς βρίσκεται θαμμένο σε απαιτητικά εδάφη και περιβάλλοντα σε πολύ μακρινές αποστάσεις. Η ανάπτυξη της τεχνολογίας, όμως, και η κλιματική αλλαγή οδηγούν σε αναγέννηση των ερευνών στην περιοχή.

Σήμερα η βασική οικονομική δραστηριότητα της Ρωσίας στην Αρκτική λαμβάνει χώρα στο δυτικό μισό της περιοχής. Η ρωσική εταιρεία Norilsk Nickel, μεγαλύτερος παραγωγός παλλάδιου στον κόσμο και μεγάλος παραγωγός πλατίνας, έχει τις εγκαταστάσεις εξόρυξης και τήξης επικεντρωμένες τόσο στην χερσόνησο Kola (στη θάλασσα του Μπάρεντς, περίπου 200 μίλια ανατολικά της βόρειας Φινλανδίας) καθώς και κοντά στην Dudinka στον ποταμό Yenisei που εκβάλει στην θάλασσα του Κάρα.

Επιπλέον των ορυκτών πόρων, κάποιες από τα μεγαλύτερα project φυσικού αερίου αναπτύσσονται στην Χερσόνησο Yamal. Περιλαμβάνουν το σχέδιο για υγροποιημένο αέριο (LNG) στην περιοχή, το οποίο ανήκει στις Novatek, Total, China National Petroleum Corporation (CNPC) και το κινεζικό Silk Road Fund. Εχει ετήσια δυναμικότητα 16,5 μετρικών τόνων LNG και εξυπηρετείται από ενισχυμένα για τον πάγο τάνκερ τα οποία διασχίζουν την διαδρομή της Βόρειας Θάλασσας(NSR) παράλληλα με την αρκτική ακτή λειτουργώντας σε θάλασσες με πάνω από ένα μέτρο πάγο χωρίς να χρειάζονται την βοήθεια παγοθραυστικού. Στην περιοχή βρίσκεται και το αντίστοιχο project για LNG, το «Arctic 2».

Το μέλλον των μεταφορών στην Αρκτική Ρωσία

Με τους πάγους να λιώνουν υπήρξε αυξημένη διεθνής προσοχή γύρω από το πώς οι ναυτικές γραμμές της Αρκτικής μπορούν να προσφέρουν μια παράκαμψη μεταξύ Ευρώπης και Ασίας. Και πράγματι μέσω της NSR απαιτούνται σχεδόν 15 ημέρες για να παραδοθεί αέριο από το Yamal στην Κίνα, έναντι 30 ημερών από τη νοτιοδυτική διαδρομή (η οποία απαιτεί το γύρο της Ευρώπης και τη διέλευση του καναλιού του Σουέζ).

Οπως, όμως, το βορειοδυτικό πέρασμα μέσω του Καναδά, ποτέ δεν αποδείχτηκε αξιόπιστη και οικονομικά συμφέρουσα παράκαμψη μεταξύ Ευρώπης και Ασίας. Η ρωσική NSR παραμένει εποχιακή στην καλύτερη των περιπτώσεων. Βιώσιμες δραστηριότητες μέσω των νερών της Αρκτικής απαιτούν ειδικά πλοία και συχνά την χρήση παγοθραυστικών. Ακόμα και αυτά τα πλοία μπορούν αξιόπιστα να λειτουργήσουν τους πιο θερμούς μήνες, περιορίζοντας την εμπορική βιωσιμότητα στην περιοχή. Και καθώς η υποχώρηση των πάγων σταδιακά κάνει την κατάσταση περισσότερο διαχειρίσιμη, θα απαιτηθούν πολλά χρόνια πριν η υπόσχεση για μειωμένους χρόνους ναυσιπλοΐας υπερισχύσει του προκαταβολικού κόστους που απαιτείται για την διέλευση των, ακόμα σε μεγάλο βαθμό, παγωμένων υδάτων.

Ετσι, καθώς ενεργειακά και ορυκτά αποθέματα γίνονται αυξανόμενα προσβάσιμα, για το ορατό μέλλον η κύρια χρήση των ρωσικών θαλασσών στην Αρκτική θα παραμείνει σε αυτό που είναι γνωστό ως «destination shipping» (εστιάζει στο να βγάλει ρωσικά εμπορεύματα στην αγορά ή να φέρει ξένα και εγχώρια προϊόντα και υπηρεσίες στην ρωσική Αρκτική.

Από τα 1.908 ταξίδια πλοίων μέσω της NSR το 2017 μόλις 27 ήταν πλήρης μεταφορά μεταξύ Ασίας και Ευρώπης ή μεταξύ ρωσικών λιμανιών εκτός της συγκεκριμένης διαδρομής. Τα υπόλοιπα κινήθηκαν μεταξύ λιμανιών εντός της NSR ή αφορούσαν «destination shipping».

Η αυξημένη χρήσης της NSR για «destination shipping» απαιτεί τις ίδιες επενδύσεις σε τηλεπικοινωνίες, ναυτιλιακά βοηθήματα, δυνατότητες έρευνας και διάσωσης, οι οποίες θα ανοίξουν το δρόμο για περισσότερη κίνηση στο μέλλον. Προς ώρας, «υψηλού προφίλ» πλήρη ταξίδια μέσω της διαδρομής, όσο σπάνια και αν είναι, πιθανότατα θα λειτουργήσουν ως ένας τρόπος να προσελκυστούν επιπλέον ξένες επενδύσεις, ώστε να αναπτυχθεί η ναυτιλιακή υποδομή και να κεφαλαιοποιηθεί η αναπτυγμένη εξόρυξη ορυκτών και ενεργειακών πόρων από την περιοχή.

Η παρουσία της Κίνας

Η ανάγκη για ροή εσόδων από το εξωτερικό θα φέρει την Ρωσία σε μια περίπλοκη θέση με τον κατ’ όνομα εταίρο, την Κίνα, η οποία γίνεται αυξανόμενα ενεργός παίκτης στην περιοχή. Παρά τους πολλούς τομείς κοινού ενδιαφέροντος, οι ρωσοκινεζικές σχέσεις εξακολουθούν να διακατέχονται από καχυποψία. Η ισορροπία μεταξύ των δυο έχει αλλάξει δραματικά. Όχι μόνο η Κίνα δεν είναι δευτεροκλασάτη δύναμη, αλλά έχει ήδη ξεπεράσει την Ρωσία οικονομικά και επίσης, από ορισμένες πλευρές, καθ’ οδόν στο να την ξεπεράσει πολιτικά και στρατιωτικά.

Για να συνεχίζει, όμως, να αναπτύσσει τις δυνατότητές της στην Αρκτική και να εκμεταλλευτεί οικονομικές ευκαιρίες, η Μόσχα χρειάζεται σημαντικές ξένες επενδύσεις και πρόσβαση σε διευρυνόμενες καταναλωτικές αγορές. Η τεράστια ανάγκη της Κίνας για πόρους και τα σχετικά μεγάλα βαλάντια που διαθέτει καλύπτουν αυτές τις ανάγκες. Για τη Ρωσία όμως, υπάρχει ο κίνδυνος της υπερεξάρτησης από την Κίνα κάτι που θα γείρει την πλάστιγγα των σχέσεών τους περισσότερο υπέρ του Πεκίνου, κάτι που θέλει να αποφύγει η Μόσχα.

Ως εκ τούτου, η Ρωσία προσπάθησε να εξισορροπήσει τις κινεζικές επενδύσεις στα projects LNG στην Αρκτική με ευρωπαϊκές και ιαπωνικές εταιρίες, παρότι αυτό είναι δύσκολο λόγω των κυρώσεων που της έχουν επιβληθεί. Η Μόσχα διστακτικά επέτρεψε στην Κίνα να γίνει εταίρος στις αναπτύξεις υποδομών κατά μήκος της NSR, προκειμένου κυρίως να «δέσει» τη χώρα στα σχέδιά της και να μην αποκτήσει δυνατότητες παράκαμψης των ρωσικών περιοχών.

Η επιστροφή των ΗΠΑ στην Αρκτική

Ενώ η Ρωσία αναζωογώνησε την παρουσία της στην περιοχή και η Κίνα αυξάνει τις δραστηριότητές της, αφυπνίστηκε ο άλλος γεωπολιτικός αντίπαλος της Ρωσίας, οι ΗΠΑ, σε ότι αφορά την στρατηγική σημασία του συνόρου της Αρκτικής.

Η Αλάσκα, η Πολιτεία των ΗΠΑ στην περιοχή, αντιστοιχεί σε πάνω από το 18% των εδαφών της υπερδύναμης, αλλά αντιστοιχεί πολύ μικρό κομμάτι του ΑΕΠ. Η σημασία της αφορά λιγότερο στην οικονομία και πολύ περισσότερο στην στρατηγική της θέση, ως συνδέσμου μεταξύ Βόρειας Αμερικής, Ασίας και Ευρώπης.

Όπως στον Ψυχρό Πόλεμο παραμένει η συντομότερη διαδρομή μεταξύ των ΗΠΑ και ανταγωνιστών της στο βόρειο ημισφαίριο για τους πυραύλους της (ανεξάρτητα αν εκτοξεύονται από τη στεριά ή τη θάλασσα) και την αεροπλοΐα. Ως εκ τούτου είναι το επίκεντρο της εθνικής πυραυλικής άμυνας και σύντομα θα φιλοξενήσει τη μεγαλύτερη συγκέντρωση πολεμικών αεροσκαφών πέμπτης γενιάς στον κόσμο.

Το λιώσιμο των πάγων έχει ανοίξει το δρόμο για αυξημένη κυκλοφορία στην Αρκτική προσθέτοντας ένα βαθμό περιπλοκότητας στο αμυντικό σύνορο Ρωσίας και ΗΠΑ. Τόσο η Μόσχα, όσο και η Ουάσιγκτον στο ανανεωμένο τους ενδιαφέρον για την περιοχή αντιμετωπίζουν περιορισμούς σε ότι αφορά τους πόρους. Καθώς όμως αλλάζει το φυσικό, αλλά και το πολιτικό περιβάλλον, αναθεωρούν τις ανάγκες τους προκειμένου να εξασφαλίσουν την ασφάλεια.

Η αυξανόμενη παρουσία της Κίνας έχει, πιθανώς απροσδόκητα, προσφέρει ένα πεδίο συμφωνίας μεταξύ Ρωσίας και ΗΠΑ, την επιθυμία να παραμείνει η διακυβέρνηση της περιοχής στα χέρια των οκτώ εθνών της Αρκτικής και να μην επιτραπεί η διεθνοποίηση (όπως επιθυμεί η Κίνα).

Τα παιχνίδια ισχύος μεταφέρονται Βόρεια

Ενώ τόσο για οι ΗΠΑ, όσο και η Ρωσία βλέπουν την στρατηγική σημασία της περιοχής, για τη Μόσχα ο οικονομικός παράγοντας είναι ένα επιπλέον κίνητρο για δράση. Γι’ αυτό το λόγο στις κινήσεις της συνεχίζει να δίνει προτεραιότητα στην περαιτέρω έρευνα για πόρους, ενώ παράλληλα χτίζει εκ νέου μια ισχυρή στρατηγική αμυντική γραμμή, ανοίγοντας εκ νέου στρατιωτικές βάσεις και αναπτύσσοντας επιπλέον πυραύλους, αντιαεροπορικά συστήματα και αεροσκάφη.

Εν τω μεταξύ, η ιδέα να μετατραπεί η ρωσική Αρκτική σε ένα τεράστιο ναυτικό διάδρομο παραμένει μακρινό όνειρο εξαιτίας τεχνολογικών, οικονομικών και κλιματικών περιορισμών. Αλλά οι προοπτικές θα εξαρτηθούν σε μεγάλο βαθμό από το εάν η Μόσχα εκτιμά ότι μια ναυτική γέφυρα μεταξύ της Ευρώπης και της Ασίας θα της εξασφαλίσει αρκετή ισχύ ώστε να υπερβεί την δυνητική έκθεση του τελευταίου ασφαλούς συνόρου της. Εν τω μεταξύ όλα τα παραπάνω σημαίνουν ότι οι εντάσεις μεταξύ των τριών μεγάλων δυνάμεων θα γίνονται περισσότερο αισθητές.

http://www.anixneuseis.gr/wp-admin/edit-comments.php

Ο αναγκαίος νέος πόλος.

2

Υποστηρίζουμε εδώ και καιρό ότι για να λειτουργήσει καλύτερα το πολιτικό σύστημα πρέπει να διαμορφωθεί ένας τρίτος, σημαντικός, πόλος στην πολιτική ζωή της χώρας που να καλύπτει, κυρίως, το χώρο του Κέντρου.
Το ΚΙΝΑΛ υπο προϋποθέσεις θα μπορούσε να αποτελέσει τον αρχικό πυρήνα αυτής της προσπάθειας, η οποία, στην πορεία της θα το ξεπεράσει. Αυτό, δηλαδή, που θα προκύψει δεν θα έχει καμιά σχέση με το σημερινό ΚΙΝΑΛ.
Ποιες είναι οι προϋποθέσεις:
-Κατ αρχάς η διακριτή πολιτική και ιδεολογική αναφορά. Χωρίς διακριτή πολιτική πρόταση τίποτε δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό απο την κοινωνία.
-Η πολιτική πρόταση πρέπει να λάβει υπόψη της αυτό που έρχεται και όχι το παρελθόν.
-Δεύτερον μια ικανή πολιτική ηγεσία με όραμα και θέληση και αποφασιστικότητα να το προωθήσει.
-Τρίτον, μια καλή οργάνωση στην κοινωνία και στα κοινωνικά δίκτυα.
-Τέταρτον διαμόρφωση, ή αξιοποίηση,μιας διανόησης που θα παράγει και θα αναπαράγει τα ιδεολογικά χαρακτηριστικά και τις αξίες του τρίτου, αυτού, πολιτικού χώρου.
-Μέσα ενημέρωσης που θα προβάλλουν τις αξίες και τη δραστηριότητά του.
Αυτά ως αρχή.

Η πιο μεγάλη ώρα είναι τώρα.

12

Του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ

Επί χρόνια συσσωρεύθηκε εύφλεκτο υλικό στην ελληνοτουρκική αντιπαράθεση και η προσθήκη των υδρογονανθράκων της Ανατολικής Μεσογείου δημιουργεί την κρίσιμη μάζα για μια εκρηκτική εκτόνωση.

Τα ερωτήματα σαφή:

-Θα τηρηθεί το διεθνές δίκαιο ή η Τουρκία θα επιβάλλει τη βούλησή της;

-Δημιουργείται το κατάλληλο κλίμα για μια επώδυνη λύση στο κυπριακό;

-Θα μπορέσει η Ελλάδα να υποστηρίξει την παρουσία της στην Ανατολική Μεσόγειο με τις τριμερείς,  ή οι Ηνωμένες Πολιτείες, πιεζόμενες από τη ρωσοτουρκική συνεργασία θα αφήσουν ελεύθερο το πεδίο;

-Τι θα κάνουν ΗΠΑ και Ισραήλ με το κουρδικό;

-Έχουν οι ΗΠΑ μεσανατολική στρατηγική ή «βλέποντας και κάνοντας»;

-Γιατί ο Τράμπ είναι τόσο φοβισμένος απέναντι στον Ερντογάν; Εκβιάζεται και πως;

-Που βρίσκεται το Ισραήλ και ο εμβληματικός πρωθυπουργός του τις κρίσιμες αυτές ώρες;

Η Ελλάδα περνώντας μια βαθιά οικονομική και κοινωνική κρίση, έχει να φροντίσει τις πληγές της την ίδια ώρα που τα μεγάλα θέματα των εξωτερικών της σχέσεων, ιδιαιτέρως με την Τουρκία, βρίσκονται  επι ξηρού ακμής. Η πιο μεγάλη ώρα είναι τώρα.

Και λόγω της οικονομικής κρίσης αλλά και λόγω διαφόρων ιδεοληψιών μιας «πολιτικώς ορθής» ομάδας που κυριάρχησε σε όλους τους θεσμούς τα τελευταία αρκετά χρόνια, η Ελλάδα εμφανίζεται αδύναμη και φοβισμένη στην ελληνοτουρκική αντιπαράθεση. Αν και αποτρεπτικές δυνατότητες διαθέτει η χώρα, δεν τις χρησιμοποιεί καταλλήλως.

Αποτροπή σημαίνει προβολή των δυνατοτήτων και της αποφασιστικότητάς σου για να αποφύγεις τον πόλεμο. Αλλά, ποτέ δεν διακηρύσσεις urbi et orbi πως ό,τι και να γίνει η Ελλάδα δεν θα πάει σε πόλεμο με την Τουρκία. Απόλυτος στόχος είναι η αποφυγή του αλλά δεν το λες καθημερινά. Ο άλλος θα εκμεταλλευτεί την αδυναμία σου και θα σε χορέψει, όπως και το κάνει, στο ταψί.

Τελευταία, μάλιστα, σε όλους τους πολιτικούς χώρους, εμφανίστηκαν «ορθολογιστές» που προσεγγίζουν τα ελληνοτουρκικά από την τουρκική οπτική, όχι στη βάση του Διεθνούς Δικαίου αλλά με μια λογική επιείκειας απέναντι στην Τουρκία η οποία «δεν μπορεί να μην δικαιούται αυτά που διεκδικεί».

Δεν αντιλαμβάνονται (;) ότι έτσι και αρχίσουν οι υποχωρήσεις, το τέλος θα είναι η ελληνική εξάλειψη από την περιοχή;

Σε αντίθεση με την Ελλάδα, η Τουρκία σχεδιάζει και διεκδικεί στο Αιγαίο και τον ευρύτερο μεσογειακό χώρο από την δεκαετία του ’50.

Ο πρώτος παράνομος χάρτης που δημοσιεύθηκε από την Τουρκία, ίσως να μην χρονολογείται το 1974 αλλά το 1957, σύμφωνα με τον καθηγητή Κοντογιώργη.

Ο κ. Κοντογιώργης εντόπισε σε διδακτορική διατριβή του 1957 που υποστηρίχθηκε στο Παρίσι παρόμοιο χάρτη με τις τουρκικές διεκδικήσεις του ’74 και τον περιέφερε από τον πρέσβη της Ελλάδας στη γαλλική πρωτεύουσα ως τους Καραμανλή, Παπανδρέου και Τσάτσο και από όλους είχε την ίδια απάντηση: είναι άνευ σημασίας.

Το ότι δεν ήταν άνευ σημασίας το αντιλήφθηκε ο μεταπολιτευτικός υπουργός Αθανάσιος Κανελλόπουλος που σε επίσκεψή του στο Βελιγράδι είδε τον τούρκο ομόλογό του να του παρουσιάζει τον ίδιο χάρτη.

Το γεγονός δείχνει και πόσο καλά προετοιμασμένοι είναι οι Τούρκοι στις εθνικές διεκδικήσεις τους και πόσο χαλαρά αντιμετώπιζαν τα πράγματα οι Έλληνες πολιτικοί.

Τώρα που …ανασυγκροτείται το κράτος μήπως θα πρέπει να προβλεφθεί ένας κεντρικός κρατικός οργανισμός με τράπεζα τεκμηρίωσης, μελέτης και διαμόρφωσης στρατηγικών;

Οι εξελίξεις έχουν βγάλει την Ελλάδα από τα γνωστά όρια άσκησης εξωτερικής πολιτικής, δηλαδή, του Αιγαίου. Η Ανατολική Μεσόγειος και οι νέες διαστάσεις που προσλαμβάνει το κυπριακό δημιουργούν νέες, πιο σύνθετες ανάγκες.

Αλλά και οι διεθνείς εξελίξεις διαμορφώνουν ένα νέο, πολύ διαφορετικό τοπίο.

Η ρωσοτουρκική συνεργασία σε συνδυασμό με ατυχείς ενέργειες και δηλώσεις από την πολιτική ηγεσία του υπουργείου εξωτερικών επι προηγούμενης κυβέρνησης οδήγησαν σε ένα εξόχως ανθελληνικό δημοσίευμα σε εμβληματικό ρωσικό μέσο ενημέρωσης. Και στη Ρωσία, όπως και στην Τουρκία, τέτοια δημοσιεύματα δεν είναι τυχαία.

Η αγανάκτηση και τα αδιέξοδα που προκάλεσε η ιδεοληπτική άσκηση της εξουσίας από την προηγούμενη κυβέρνηση (Συριζα) έχουν δημιουργήσει πολλές προσδοκίες από τη σημερινή. Μένει να δούμε αν και πόσο θα μπορέσει να ανταποκριθεί.

Πάντως, σίγουρα θα αποτύχει αν ακολουθήσει το μέχρι σήμερα αναπτυξιακό μοντέλο, από δημιουργίας ελληνικού κράτους: έναν απόλυτο συγκεντρωτισμό γύρω από την πρωτεύουσα.

Ας θυμηθούμε, επίσης, πως ωθήσεις στον ελληνισμό έδωσαν οι ιστορικές στιγμές που διευρύνθηκε είτε γεωγραφικά είτε πληθυσμιακά και συμπεριέλαβε και άλλες ομοεθνείς ενότητες, ή σημαίνοντες παράγοντες του εξωτερικού: η επανάσταση  στο Γουδί κάλεσε το Βενιζέλο από την Κρήτη, η Ελλάδα άλλαξε όψη με την ενσωμάτωση της Μακεδονίας μετά τους Βαλκανικούς πολέμους, οι πρόσφυγες του ’22 της έδωσαν άλλη δυναμική με τις αστικές δυνάμεις των μικρασιατικών παραλίων και το δυναμισμό του ποντιακού ελληνισμού.

Και, σήμερα, που η κυβέρνηση αναζητά προσανατολισμό θα πρέπει οπωσδήποτε να αναζητήσει και δυναμική στον ομογενειακό ελληνισμό και τους νέους που λόγω κρίσης έφυγαν στο εξωτερικό.

Δυστυχώς, τα σχόλια που διαβάζω και έχουν σχέση με την θεσμική ενσωμάτωση του οικουμενικού ελληνισμού, διακρίνονται από έναν κλασικό παλαιοελλαδισμό.

Θα δούμε ποια οδό θα ακολουθήσει η κυβέρνηση με την παροχή δικαιώματος ψήφου στους αποδήμους.

«Αίτημα δικαστικής συνδρομής από τη Γαλλία θα κάνει η Βουλγαρία για κυβερνο-τρομοκρατία»

2

Η Σόφια κατηγορεί έναν Βούλγαρο δημοσιογράφο έρευνας σκανδάλων που ζει στη Γαλλία εδώ 30 χρόνια.

Αυτή ήταν η είδηση του Jean–Baptiste Chastand στον ηλεκτρονικό Le Monde στις 8-8-2019. Πρόκειται για τον εικονιζόμενο (στο σχετικό ρεπορτάζ)  Atanas Tchobanov τον οποίο υποπτεύεται η βουλγαρική αντιτρομοκρατική υπηρεσία ότι συνδέεται με μια γιγαντιαία πειρατεία φορολογικών δεδομένων εκατομμυρίων βουλγάρων φορολογουμένων. Εξ ου και το βουλγαρικό αίτημα δικαστικής συνδρομής προς τις αρμόδιες γαλλικές αρχές την 1η Αυγούστου 2019. Η υπόθεση χαρακτηρίστηκε  ως «κυβερνο-τρομοκρατία» από τις βουλγαρικές αρχές επειδή, κατά την άποψή τους, προοριζόταν να αποσταθεροποιήσει τα ρετιρέ του βουλγαρικού Κράτους. Αλλά για τον Atanas Tchobanov, αρχισυντάκτη του ιστοτόπου έρευνας σκανδάλων  Bivol (https://bivol.bg/), πρόκειται μάλλον για μια νέα μορφή «πιέσεων», που ισχυρίζεται ότι υφίσταται, για να περιορίσει τις πολλαπλές έρευνές του για τη διαφθορά των βουλγαρικών ελίτ.

Σημειώνω, παρενθετικά και με την ευκαιρία,  ότι ο Jean–Baptiste Chastand στον ηλεκτρονικό Le Monde στις 2-5-2019 είχε αναφερθεί σε ένα σκάνδαλο υπεξαίρεσης ευρωπαϊκών κονδυλίων που συγκλόνισε την βουλγαρική κυβέρνηση του  Boïko Borissov. Πολλοί υπουργοί κι ένας κολλητός του πρωθυπουργού αναγκάσθηκαν τότε να παραιτηθούν μετά από αποκαλύψεις αναφορικά με την αγορά, από μέρους τους, πολυτελών διαμερισμάτων σε εξευτελιστικές τιμές το τετραγωνικό μέτρο (384 ευρώ), εξυπηρετώντας εργολαβικά συμφέροντα σε αντάλλαγμα. Εξ ου και το σκάνδαλο ονομάστηκε « Apartmentgate ». Βλέπε : (En Bulgarie, un scandale de détournements de fonds européens secoue le gouvernement). Στο εν λόγω ρεπορτάζ του Jean–Baptiste Chastand ο ενδιαφερόμενος αναγνώστης μπορεί να διαβάσει συγκεκριμένες περιπτώσεις καταχρήσεων κοινοτικών κονδυλίων τις οποίες προσπερνάω λόγω έλλειψης χώρου.

https://www.lemonde.fr/international/article/2019/05/02/en-bulgarie-un-scandale-de-detournements-de-fonds-europeens-secoue-le-gouvernement_5457393_3210.html Στις 7-10-2018 ο ηλεκτρονικός Le Monde αναφέρθηκε σε «κύμα αποτροπιασμού μετά από το θάνατο μιας δημοσιογράφου στη Βουλγαρία» (Vague d’indignation après le meurtre d’une journaliste en Bulgarie). Ποια ήταν η δημοσιογράφος ; Ήταν η τριαντάχρονη Viktoria Marinova, διοικητική υπεύθυνη και παρουσιάστρια μιας ενημερωτικής εκπομπής του, μη ελεγχόμενου από τους Βούλγαρους ολιγάρχες, περιφερειακού καναλιού TVN της βουλγαρικής πόλης  Ruse. Ποιο ήταν το «έγκλημά της»; Στην τελευταία της εκπομπή δημοσιοποίησε μια συζήτηση με άλλους δυο δημοσιογράφους έρευνας σκανδάλων για υποψίες κατάχρησης κοινοτικών κονδυλίων. Βρέθηκε άγρια δολοφονημένη στις 6-10-2018 σε ένα πάρκο της Ruse, όπως ανακοίνωσε ο γενικός εισαγγελέας, Georgy Georgiev. Σύμφωνα με την τελευταία παγκόσμια κατάταξη της Ελευθερίας του Τύπου που εκπόνησαν οι «Ρεπόρτερς Χωρίς Σύνορα» (RSF), η Βουλγαρία κατατάσσεται στην 111η θέση επί συνόλου 180 κρατών, δηλαδή είναι μακράν η χειρότερη στην ΕΕ. Σύμφωνα με τους Ρεπόρτες RSF, οι Βούλγαροι ερευνητές δημοσιογράφοι εκτίθενται σε «πολλές μορφές πίεσης και εκφοβισμού» και είναι αντιμέτωποι με «ολιγάρχες που ασκούν ένα μεντιατικό  μονοπώλιο και με αρχές ύποπτες για διαφθορά και με διασυνδέσεις  με το οργανωμένο έγκλημα», όπως αναφέρει ο ηλεκτρονικός Le Monde.

Ας επιστρέψουμε όμως στο κύριο θέμα του παρόντος άρθρου. Ο βαλλόμενος 51χρονος Tchobanov, είναι μηχανικός του γαλλικού Εθνικού Κέντρου Επιστημονικών Ερευνών (CNRS) με ειδικότητα στις βάσεις δεδομένων,  παράλληλα με τις δημοσιογραφικές του δραστηριότητες. Και αρνείται τους ισχυρισμούς της Βουλγαρίας. «Δεν είχαμε καμία σχέση με την πειρατεία. Απλά λάβαμε τα αρχεία, όπως κι άλλα μέσα, αλλά δεν δημοσιεύσαμε τίποτα. Ίσως να τα χρησιμοποιήσουμε μια μέρα, αλλά θα πρέπει πρώτα να ελέγξουμε τα πάντα», δήλωσε.

Η  γαλλική δικαιοσύνη έχει ένα μήνα για να απαντήσει σε αυτήν την «ευρωπαϊκή απόφαση έρευνας», η οποία μπορεί ενδεχομένως να περιλαμβάνει ακροάσεις τηλεφώνων, έρευνες κατοίκον ή παρακολουθήσεις υπόπτων. Το βουλγαρικό παράρτημα της «Ένωσης των Ευρωπαίων Δημοσιογράφων» καλεί τη Γαλλία να αρνηθεί να συμμορφωθεί με το αίτημα της Σόφιας, ανησυχώντας για τον κίνδυνο να υποστεί ο ιστότοπος Bivol «παράνομες και υπερβολικές πιέσεις» για να αποκαλύψει τις πηγές του. Ερωτηθείσες την Τετάρτη 7 Αυγούστου 2019, οι αρμόδιες γαλλικές δικαστικές αρχές επιβεβαίωσαν ότι προς το παρόν δεν έλαβαν τίποτα από τις βουλγαρικές αρχές.

Πώς ξεκίνησε το θέμα ;

Η όλη υπόθεση ξεκίνησε με ένα μυστηριώδες ηλεκτρονικό μήνυμα που στάλθηκε στις 15 Ιουλίου 2019 στον ιστότοπο  Bivol, αλλά και σε άλλα βουλγαρικά και διεθνή ΜΜΕ – το μήνυμα αναφέρει το BBC και το Reuters. Προερχόμενο από μια διεύθυνση που φιλοξενείται στον ρωσικό ιστότοπο Yandex, αυτό το ηλεκτρονικό μήνυμα παρέχει πρόσβαση σε αρχεία που περιέχουν αριθμούς αναγνώρισης, τα έσοδα και ορισμένα φορολογικά στοιχεία για περίπου 5.000.000 από τα 7,1 εκατομμύρια Βουλγάρων, συμπεριλαμβανομένου και του Πρωθυπουργού, Μπόικο Μπορίσοφ. «Η κυβέρνησή σας καθυστερεί. Το Κράτος σας της κυβερνο-ασφάλειας   είναι μια παρωδία. Απελευθερώστε τον Julian Assange», γράφει σε σπαστά  αγγλικά, το μήνυμα αναφορικά με τη μεγαλύτερη πειρατεία στην ιστορία της βουλγαρικής χώρας.

Στις 31 Ιουλίου 2019 η αρμόδια βουλγαρική δικαστική αρχή ανακοίνωσε τη σύλληψη 3 ατόμων, όλων  υπαλλήλων μιας βουλγαρικής εταιρείας κυβερνο-ασφάλειας, της  TAD Group, και τους απήγγειλε κατηγορία για τρομοκρατία. «Ο απώτερος στόχος των εγκληματικών δραστηριοτήτων των κατηγορουμένων  ήταν να δημιουργήσουν μια αστάθεια στη χώρα, να αντιδράσουν ενάντια στο σημερινό πολιτικό σύστημα και την κυβέρνηση και να σπείρουν σύγχυση και φόβο στον πληθυσμό», έλεγε η ανακοίνωση. Η  αντιτρομοκρατική εισαγγελέας ισχυρίζεται ακόμη ότι ο εν λόγω φορέας είχε προγραμματίσει την πειρατεία στοιχείων ακόμα  και του  Κοινοβουλίου για να γελοιοποιήσει την κορυφή του βουλγαρικού κράτους … Ο υπουργός Εσωτερικών συνδέει άμεσα αυτή την πειρατεία με τη Ρωσία, αναφέροντας την πρόσφατη απόφαση του βουλγαρικού στρατού να αποκτήσει αμερικανικά F-16. Αλλά ο αναπληρωτής γενικός εισαγγελέας, από την πλευρά του, εμπλέκει το κόμμα της αντιπολίτευσης «Δημοκρατική Βουλγαρία», με καθαρά φιλοδυτικές θέσεις. Ως περαιτέρω σημάδι σύγχυσης που περιβάλλει αυτήν την υπόθεση, οι 3 ύποπτοι, οι οποίοι αρνούνται τις κατηγορίες, αφέθηκαν ελεύθεροι με εγγύηση από τους δικαστές, παρά τις απαιτήσεις της εισαγγελίας για τη συνέχιση της κράτησής τους.

 

«Εκδίκηση» των βουλγαρικών αρχών ;

Χωρίς να απαγγέλλεται  επίσημη κατηγορία σε αυτό το στάδιο εναντίον του, το ειδικό γραφείο του εισαγγελέα της Σόφιας κατηγορεί τον Atanas Tchobanov για συνεργασία με την εικαζόμενη ομάδα πειρατείας TAD Group, πολύ πριν από τις αποκαλύψεις. Συγκεκριμένα η εν λόγω υπηρεσία λέει ότι ένας από τους πιθανολογούμενους χάκερ φέρεται να είχε επαφή με τον Tchobanov, δύο εβδομάδες πριν από την αποστολή του περίφημου ηλεκτρονικού μηνύματος.

«Στις αρχές Ιουλίου, ήμουν στην πραγματικότητα σε επαφή με έναν άντρα που εμφάνιζε τον εαυτό του ως κυβερνο-εμπειρογνώνονα (cyberexpert) και ο οποίος έλεγε ότι ο βουλγαρικός ιστότοπος προστασίας προσωπικών δεδομένων είχε μια μεγάλη παραβίαση ασφάλειας. Δεν ήξερα την ταυτότητα του συνομιλητή μου, αλλά έλεγξα ό,τι είπε και ενημέρωσα την υπηρεσία. Διόρθωσαν την παραβίαση ασφαλείας, ευχαριστώντας μας για την ενημέρωση που τους κάναμε», λέει ο Tchobanov για να αιτιολογήσει αυτήν την επικοινωνία του.

Για τον Tchobanov, το βουλγαρικό αίτημα δικαστικής συνδρομής που απευθύνθηκε στη Γαλλία δεν μπορεί παρά να είναι μια «εκδίκηση» από τις βουλγαρικές αρχές για τις πολυάριθμες αποκαλύψεις του των τελευταίων μηνών, σχετικά με τις αποκτήσεις ακινήτων σε εξευτελιστικές τιμές από πολλούς πολιτικούς και ανώτερους δικαστές, συμπεριλαμβανομένου και του γενικού εισαγγελέα. Αυτές οι αποκαλύψεις πυροδότησαν ένα κύμα παραιτήσεων από την βουλγαρική εξουσία.

Ο Tchobanov, που λέει ότι είναι έτοιμος να καταθέσει στη γαλλική δικαιοσύνη, ζητά ωστόσο από το Παρίσι να μην σπεύσει, επειδή φοβάται ότι ο πραγματικός σκοπός του βουλγαρικού αιτήματος είναι να κατασχέσει τους  serveurs  του ιστοτόπου του, που είναι εγκατεστημένοι στη Γαλλία.

Η ευρωπαϊκή οδηγία προβλέπει σχετικά ότι ένα εθνικό δικαστήριο μπορεί να αρνηθεί να συνεργαστεί, εάν ένα αίτημα της δικαιοσύνης ενός άλλου κράτους μέλους αντιβαίνει στις «θεμελιώδεις αρχές» του ευρωπαϊκού δικαίου.

Θα αναμείνουμε με ενδιαφέρον την εξέλιξη αυτής της υπόθεσης… χωρίς να προδικάζουμε τίποτα.

Όμως δεν είναι τυχαίο ότι οι κοινοτικές χώρες όπως η Πολωνία, η Ουγγαρία, η Τσεχία, η Ρουμανία, η Βουλγαρία, που προέρχονται από το πρώην ανατολικό μπλοκ, έχουν στις κομμουνιστογενείς ηγεσίες τους πολιτικούς που επιδιώκουν, πάση θησεία, να ελέγξουν μέσα από τους ολιγάρχες τα ΜΜΕ και την Δικαιοσύνη για να μπορούν να ποδηγετούν τους λαούς τους και να καμουφλάρουν την διάχυτη διαφθορά των κολλητών τους.