Αρχική Blog Σελίδα 2631

ISIS’S SECOND COMEBACK: ASSESSING THE NEXT ISIS INSURGENCY

Από
anixneuseis
-
0

Download the PDF


By Jennifer Cafarella with Brandon Wallace and Jason Zhou

*Updated July 23, 2019

EXECUTIVE SUMMARY 

The Islamic State of Iraq and Al-Sham (ISIS) is not defeated despite the loss of the territory it claimed as its so-called ‘Caliphate’ in Iraq and Syria. It is stronger today than its predecessor Al Qaeda in Iraq (AQI) was in 2011, when the U.S. withdrew from Iraq. AQI had around 700-1000 fighters then.  ISIS had as many as 30,000 fighters in Iraq and Syria in August 2018 according to a Defense Intelligence Agency estimate. ISIS built from the small remnant left in 2011 an army large enough to recapture Fallujah, Mosul, and other cities in Iraq and dominate much of eastern Syria in only three years.  It will recover much faster and to a much more dangerous level from the far larger force it still has today.

[Download the full report here.]

The slow-motion reduction of ISIS’s territory and strength initiated by President Obama and continued by President Trump gave the group plenty of time to plan and prepare for the next phase of the war.  It had a plan to recover ready before the “caliphate” fell and has been executing it during the anti-ISIS campaign conducted by the Iraqi Security Forces (ISF), the Syrian Democratic Forces (SDF), and the U.S.-Led Anti-ISIS Coalition. ISIS deliberately withdrew and relocated many of its fighters and their families from Mosul, Raqqa, and other important cities into new and old support zones in Iraq and Syria. ISIS’s forces are now dispersed across both countries and are waging a capable insurgency. ISIS retained a global finance network that funded its transition back to an insurgency and managed to preserve sufficient weapons and other supplies in tunnel systems and other support zones in order to equip its regenerated insurgent force.

ISIS began reconstituting key capabilities in late 2018 that will enable it to wage an even more aggressive insurgency in coming months. ISIS leader Abu Bakr al-Baghdadi asserted greater operational control over his forces in Iraq and Syria in June 2018 and is reconstituting command-and-control structures. ISIS is also reconstituting its capability to detonate waves of Vehicle-Borne Improvised Explosive Devices (VBIEDs) across Iraq and Syria – the signature of its early campaigns leading up to the conquest of Fallujah and Mosul in 2014. It has already detonated VBIEDs in liberated cities including Mosul and Raqqa. ISIS also resumed standardized media releases in July 2018, indicating that it has rebuilt key media capabilities.

ISIS’s insurgency will grow because areas it has lost in Iraq and Syria are still neither stable nor secure. In Iraq, ISIS has systematically eliminated village leaders and civilians who cooperated with anti-ISIS forces. Its goal is to weaken resistance and to fuel the population’s distrust of the Government of Iraq. It has re-imposed taxes on local populations in its historical support zones, displacing civilians and de facto controlling small pockets of terrain in Iraq. In Syria, ISIS is waging a three-front insurgency against the U.S.-backed SDF, the regime of Syrian President Bashar al-Assad, and Al Qaeda’s Syrian affiliate Hay’at Tahrir al-Sham (HTS). Its campaign degrades governance structures and halts reconstruction efforts, contributing to the perpetuation of state failure and violence in the Syrian Civil War.

ISIS will seek to reestablish territorial control in Iraq and in Syria. It will likely succeed if the U.S. withdraws. American support on the ground in Syria coheres disparate SDF elements that would almost certainly fracture if the U.S. leaves. The U.S. presence in Eastern Syria enables vital intelligence and air operations that could not be replaced if America withdrew. It also deters Turkey from invading northeastern Syria, which would at minimum cause the SDF to pull forces away from the Middle Euphrates River Valley to defend against Turkey in the north, creating even more space in which ISIS could re-emerge. A strong and capable SDF in eastern Syria is also necessary to prevent ISIS from using Syria as a base to fuel its campaign in Iraq.

ISIS’s next breakout success could be even more devastating than its 2014 campaign. Its external provinces outside Iraq and Syria are contributing resources to its insurgency in those countries while giving the organization renewed global momentum. ISIS declared the start of a new global campaign called the ‘Battle of Attrition’ on May 31, 2019. Its propaganda instructed its forces to seize terrain temporarily as a way to attrite their opponents. ISIS’s ability to campaign simultaneously abroad and in Iraq and Syria gives it new opportunities. Its successful reconstitution of a physical caliphate in Iraq and Syria would produce new waves of ISIS attacks in Europe and dangerously legitimize ISIS’s narrative of inevitable long-term victory.

The U.S. is repeating a critical mistake by deprioritizing this effort at a pivotal moment when our gains are at their most fragile. The U.S. must take immediate steps to dampen ISIS’s resurgence in Iraq and Syria, including halting and reversing America’s ongoing withdrawal from Syria. More American support to the SDF will be necessary. American partners and allies should contribute, but it must recognize that it is the only country with both the ability and moral clarity to lead this effort. The U.S. should also prioritize and expand humanitarian aid operations to help dampen the appeal of ISIS, especially among the large traumatized underage population living in displacement camps across the Middle East. These actions can help reduce the rate and scale of ISIS’s regrowth and provide the U.S. the time required to develop a more robust strategy truly to defeat ISIS and establish the conditions that will prevent another reconstitution.

Turkey will oppose increased American support to the SDF. The U.S. should focus its efforts on increasing the strength and capability of Arab SDF elements, which do not threaten Turkey as much as the Kurdish elements. Supporting these Arab groups will enable the U.S. to better combat ISIS’s insurgency, which is strongest in Arab areas, and will also decrease the SDF’s overall reliance on the Kurdish forces that Turkey opposes. The U.S. should condition increased support to the SDF on reforms of its behavior to ensure that it represents both Arabs and Kurds regardless of whether or not they support the political ideology of the SDF. These steps alone will not appease Turkey but they can reduce the likelihood that continued American efforts to find a durable resolution to the problem of ISIS in Iraq and Syria lead to increased tensions and the risk of conflict.

READ THE FULL REPORT HERE.

*Correction (July 23, 2019): The authors have retitled the assessed current phase of ISIS operations based on a review of statements released after the publication of this report. The report stated that ISIS announced a new global campaign titled “Battle of Attrition” on May 31, 2019. The authors assessed at the time of publication that this announcement signaled the conclusion of the “Soldiers Harvest II” campaign. ISIS in fact continued to use “Soldiers Harvest” to refer to its ongoing operations after this report’s publication. The authors still assess that ISIS has entered a new phase of military operations. The new phase has been marked by a more aggressive focus on attrition that exploits the conditions set during the previous campaign. Therefore, the campaign that occurred between July 2018 and May 2019 is now titled “Soldiers Harvest II (A)” and the campaign underway since May 2019 is now titled “Soldiers Harvest II (B).”

Το μη επιτελικό κράτος

Από
anixneuseis
-
0
 ΠΑΣΧΟΣ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗΣ “Καθημερινή”
 

Ας μην είμαστε ισοπεδωτικοί. Εκανε και κάποια καλά πράγματα η διακυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Ενα από αυτά ήταν το Γραφείο Πρωθυπουργού στη Θεσσαλονίκη, μεταρρύθμιση την οποία εμπράκτως επιβράβευσε ο πρωθυπουργός με τη διατήρησή του. Αν θέλουμε να γίνουμε λυρικοί, θα λέγαμε ότι ο κ. Αλέξης Τσίπρας είναι ο Τύχο Μπράχε της καλής διακυβέρνησης. Οπως ο Δανός αστρονόμος έθεσε με τις παρατηρήσεις του τα θεμέλια της σύγχρονης αστρονομίας και, με βάση τις σημειώσεις του, ο Γιοχάνες Κέπλερ αποκάλυψε τους νόμους της κίνησης των πλανητών, έτσι και ο τέως πρωθυπουργός έβαλε τις ψηφίδες του «νέου επιτελικού κράτους», κορωνίδα του οποίου είναι το γραφείο στη Θεσσαλονίκη.

Για να σοβαρευτούμε: το νομοσχέδιο που υπερψήφισε χθες η Βουλή, δεν φτιάχνει «Επιτελικό Κράτος». Μπορεί να φτιάχνει «Επιτελική Κυβέρνηση», μπορεί να παράγει «Οργανωμένο Γραφείο Πρωθυπουργού», μπορεί να λέγεται «Μαζί» (όπως το πληροφοριακό σύστημα που κάθε κυβέρνηση έπρεπε να έχει) ή και «Ζαβαρακατρανέμια»· είναι άνευ ορίων η πολιτική γλωσσοπλασία. Αλλά, δεν υπάρχει επιτελικό κράτος όταν ο υπουργός Εσωτερικών κανονίζει τα έσοδα του Δήμου Σουφλίου, ή η υπουργός Παιδείας ορίζει τον αριθμό των σελίδων της εξεταστέας ύλης στα λατινικά. Ετσι προς το παρόν έχουμε το παλιό –κι ας είναι μηχανογραφημένο– υδροκέφαλο κράτος, αυτό που ο Αλέξανδρος Σούτσος σάρκαζε ως «έχον σπιθαμιαίον το σώμα και υπερμεγέθη κεφαλήν», όπως είπε και ο κ. Κυριάκος Μητσοτάκης στη Βουλή.

Το πρόβλημα του ελληνικού κράτους δεν είναι μόνο η κακή οργάνωσή του. Μεγαλύτερη αναπηρία είναι ο όγκος του, ο οποίος μάλιστα αποδιαρθρώνει όποιο οργανωτικό σχήμα κι αν προκριθεί. Οταν το κράτος είναι συγκεντρωτικό, τότε εκ των πραγμάτων όλα καταλήγουν στο γραφείο του υπουργού και στο τέλος αυτό μοιάζει με το αλήστου μνήμης γραφείο του κ. Κώστα Γαβρόγλου. Οι πρωθυπουργοί και οι σύμβουλοί τους υποτιμούν τη θαυμαστή δύναμη της γραφειοκρατίας να δημιουργεί ένα πρόβλημα για κάθε λύση. Δεν φταίνε μόνο οι υπάλληλοι γι’ αυτό. Οι οριζόντιες λύσεις μπορεί να λύνουν κάποιο πρόβλημα π.χ. στο Κιλκίς, αλλά δημιουργούν νέα προβλήματα π.χ. στα Χανιά, περιοχή που έχει άλλα χαρακτηριστικά. Και μετά αρχίζει η βιομηχανία των (επίσης γενικής φύσης) τροπολογιών, οι οποίες αφενός αποδιαρθρώνουν τη λύση για το Κιλκίς και αφετέρου δημιουργούν το τέρας της πολυνομίας. Ετσι κάθε κυβέρνηση ξεκινά με καλές προθέσεις και μια δόση υπεροψίας να σκοτώσει τη λερναία ύδρα της γραφειοκρατίας και στο τέλος οι υπουργοί της ασχολούνται και απολογούνται για το αν πήγαν εγκαίρως τα βιβλία στον Πεντάλοφο Κοζάνης, μια κωμόπολη που πιθανότατα δεν ήξεραν ότι υπάρχει.

Πιθανότατα η «επιτελική κυβέρνηση» που θέσπισε ο νόμος Γεραπετρίτη είναι πιο λειτουργική από το προηγούμενο σκορποχώρι. Το επιτελικό κράτος, όμως, παραμένει ζητούμενο.

 

Israel’s Strategic Goal in Syria

Από
anixneuseis
-
0

By August 9, 2019

Bodies of Iranian casualties from the Syrian Civil War are returned to Kermanshah, Iran, August 2016, photo via Wikipedia

BESA Center Perspectives Paper No. 1,250, August 9, 2019

EXECUTIVE SUMMARY: Israel’s shadow war in Syria is based on the strategic objective of convincing the Islamic Republic that its investment in a war machine is going to waste. Iran has so far chosen to weather the strikes and shift tactics without abandoning its Syria project.

At the start of July, media reports surfaced regarding an alleged widespread wave of Israeli strikes on Iranian axis targets across Syria. The reports serve as a reminder of the ongoing shadow war that is raging between Jerusalem and Tehran, and bring into the spotlight Israel’s long-term strategic objective.

The strikes allegedly hit Iranian and Hezbollah weapons sites. They included development, storage, and transfer facilities, some of which appear to have been embedded in Syrian regime military bases. Targets around Damascus, Homs, and western Syria were all reportedly hit, resulting in a number of casualties.

Long before the US began its policy of maximum economic pressure on Iran, Israel had been applying its own policy of maximum – yet low profile – prevention in Syria, and that policy continues.

Using advanced intelligence coupled with precision firepower, the Israeli defense establishment has prioritized the objective of disrupting the construction of an Iranian war machine in Syria. Israel has also acted on many occasions to prevent Iran from using Syria as a transit and production zone for advanced weapons, such as guided missiles, for the benefit of Hezbollah in Lebanon.

This effort involves tracking flights, weapons factories, suspicious ground convoys, and an array of Iranian weapons production and smuggling activities throughout the Middle East.

According to reports, Israel’s War Between Wars campaign has also included strikes against Iranian efforts to build a land corridor linking Iraq to Syria for the purpose of transferring weapons and Iranian-backed militias.

The reports of alleged Israeli strikes represent the tip of a very large iceberg. For every reported preventive action by Israel, it can be assumed that there are many more that go unreported and remain unknown to the general public.

Israel is determined not to allow Iran to build offensive drone bases, missile factories, and proxy terror networks with which to threaten its citizens, and the Israel Air Force operates at a high tempo around the clock to monitor and disrupt emerging threats.

Israel’s overall strategic objective in these strikes was spelled out by Mossad Director Yossi Cohen hours after the alleged July 1 attack, when he stated at the Herzliya Conference, “I believe that Iran will reach the conclusion that it is just not worth it.”

This statement reflects the wider Israeli goal, which is not limited to just physically stopping Iran’s force build-up in Syria. Rather, Israel’s goal is getting Supreme Leader Khamenei, the Islamic Revolutionary Guard Corps (IRGC) and its Quds Force to reach the conclusion that they will not be able to slip offensive capabilities into Syria without Israel’s noticing and taking action where it feels it is necessary.

Hundreds of Israeli strikes in recent years were designed to push Iran into changing its course and scaling back its Syria project. It is hoped that the net result of the strikes will be that Iran is forced to perform a cost-benefit analysis and conclude that its investments in Syria are going to waste.

Iran’s response so far has been to play cat-and-mouse with Israel: It temporarily tones down its activities before turning the volume back up and shifting the focus of its force build-up activities away from southern Syria, near the Israeli border and Damascus, and toward the deep central Syrian desert.

Cohen confirmed this in his speech, saying that Mossad has witnessed the Iranians and Hezbollah building bases further north in Syria.

This likely includes Iranian attempts to use the T4 airbase in central Syria as an alternative to Damascus’s international airport for smuggling and storing advanced weapons before distributing them onward to Syria and Lebanon.

“They mistakenly think it will be harder to reach,” Cohen said during his speech.

In recent weeks, Israel has attempted to complement its military steps with added diplomatic pressure on Iran to roll back its activities in Syria. This came in the form of a significant trilateral meeting, held in Jerusalem on June 24, which saw national security advisers from Russia, the US, and Israel meet to discuss Syria.

The results of this effort remain unclear. Publicly, at least, Russian national security advisor Nikolai Patrushev indicated that Moscow is in no hurry to disband its alliance with Iran in Syria, which has seen the two countries coordinate air and ground operations to secure the brutal regime of Bashar Assad.

“Iran has been and will be an ally and partner of ours, with which we have [been] gradually developing ties for quite some time, both bilaterally and multilaterally,” Patrushev said during the conference. “Any attempts to make Tehran look like the main threat to global security, to put it in the same basket as ISIS or any other terror group, are unacceptable. Iran has been contributing a lot to the fight against terrorism in Syria, helping to stabilize the situation. We call upon our partners to exercise restraint and to take efforts to alleviate the concerns and tensions. Efforts should be made to decrease tensions between Israel and Iran.”

Moscow’s public stance appears to suggest that while Russia is open to pressuring Iran to stay away from the Israeli border, it either cannot or will not act to oust the Iranians and their proxies from Syria. Iran’s presence is still needed to stabilize the Assad regime, and the Iranians still have a strategic role to play in Russia’s long-term Syrian project, despite the clear fractures and tensions that are emerging between Moscow and Tehran due to a divergence of interests in Syria.

Iran, for its part, is working to counteract Israel’s attempts to recruit Russia against the Iranian axis. In recent days, a member of the Iranian Majlis National Security and Foreign Policy Committee stated that despite Russian-Israeli ties, Tehran has been able to maximize the utility of the “Russian card” in its activities in Syria, according to a report by the Meir Amit Intelligence and Terrorism Information Center.

Israeli-Iranian competition over Russian influence looks set to continue, placing Moscow in the position of arbitrator in Syria – which suits Russia’s objective of returning to great power status in the Middle East.

Iran’s overall response, therefore, has been to try and weather the Israeli strikes and be flexible in its approach to building up a force in Syria, without abandoning its ambition of turning the country into an extension of the Hezbollah-Lebanese front against Israel.

In the face of increasing American economic sanctions pressure, Iran could seek to activate proxies or assets in Syria to target Israel. Iran appears to have already tried such a provocation on June 1, when two rockets were fired at Mount Hermon from Syria. The Israeli retaliation targeted Assad regime artillery guns, an air defense battery, and observation posts.

According to the Syrian Observatory for Human Rights, the attack left three Syrian soldiers and seven “foreign fighters” – Iranian and Hezbollah personnel – dead.

The Israeli-Iranian struggle in Syria looks set to continue. Both sides seek to recruit Russia against the other.

Crucially, Israel has shown its determination to activate military force to keep Iran in check in Syria. This determination was expressed by PM Netanyahu on July 14 during a visit to the IDF National Defense College. “At the moment, the only military in the world that is fighting Iran is the Israeli military,” he said.

View PDF

Yaakov Lappin is a Research Associate at the Begin-Sadat Center for Strategic Studies. He specializes in Israel’s defense establishment, military affairs, and the Middle Eastern strategic environment.

https://besacenter.org/perspectives-papers/israel-strategy-syria/

Οι μεγάλες αδυναμίες της Τουρκίας και τα πλεονεκτήματα της Κυπριακής Δημοκρατίας

Από
anixneuseis
-
0

Γράφει ο Κωνσταντίνος Φυτιρής
Υποναύαρχος εν αποστρατεία
“Πρέπει πάντα να είμαστε προετοιμασμένοι να αντιμετωπίσουμε αποτελεσματικά αυτό που δεν ευχόμαστε να μας συμβεί”

Η αυξημένη Τουρκική προκλητικότητα με την επίδειξη της στρατιωτικής της ισχύος δεν δείχνει πραγματική δύναμη αλλά τις ουσιαστικές της  αδυναμίες. Για αυτό δεν πρέπει να προκαλείται πανικός και υποχωρητικότητα, αλλά με σύνεση και ψυχραιμία να δράσουμε αξιοποιώντας τα πλεονεκτήματα που μας προσφέρουν οι διεθνείς συγκυρίες.

Οι δραστηριότητες της Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο αποτελούν ένδειξη της αδυναμίας και της απομόνωσής της. Έχουν επικεντρώσει όλη την προσπάθεια τους στην Κύπρο- Ελλάδα-Συρία και Ανατολική Μεσόγειο για να κερδίσουν την εσωτερική κοινή γνώμη να αντέξει την κρίση που έχει εδώ και καιρό αρχίσει στην Τουρκία. Προσπαθούν να κερδίσουν χρόνο να  αντέξει ο Τουρκικός λαός τα οικονομικά προβλήματα. Δεν είναι τυχαίες οι περιοδείες του Ερντογάν και όλων των Υπουργών του -οι οποίοι σε ογκώδεις οργανωμένες από το κόμμα του AKP- συγκεντρώσεις προβαίνουν σε βαρύγδουπες δηλώσεις και απειλές κατά πάντων. Σε μια χώρα που ευημερεί δεν είναι αναγκαία τέτοιου είδους παραληρήματα. Όμως ο Ερντογάν είναι ασθενέστερος από ποτέ. Η Τουρκία αγωνίζεται να στηρίξει τη ζημιογόνο λίρα, και με τα συναλλαγματικά αποθέματα να μειώνονται, οι επενδυτές προσπαθούν να χαρτογραφήσουν τις επιλογές της Άγκυρας για να αποφύγει την καταστροφική πορεία.

Η Τουρκία δεν έχει ισχυρές συμμαχίες και  γνωρίζει ότι δεν μπορεί να διεκδικήσει τις διαφορές της με την Κυπριακή Δημοκρατία ως διμερές ζήτημα παρά τις προσπάθειες και απειλές της σε όλα τα μέτωπα. Η σχέση της Τουρκίας με τις Ηνωμένες Πολιτείες είναι σήμερα πολύ ταραγμένη, και το μέλλον προδιαγράφεται ακόμα πιο ζοφερό. Οι Αμερικανοί δεν θα συμφωνήσουν ποτέ με το σχέδιο του Τούρκου Προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν να μετατρέψει τη χώρα του σε περιφερειακή δύναμη στη Μέση Ανατολή κάτι που θα είναι σε βάρος του ρόλου του Ισραήλ που για τους Αμερικανούς αποτελεί σταθερή δύναμη ισορροπίας στην Μέση Ανατολή.

Η απόφαση της Τουρκίας να αγοράσει το ρωσικό σύστημα πυραυλικής άμυνας S-400 είναι ίσως η μητέρα όλων των κρίσεων της συμμαχίας ΗΠΑ/ΝΑΤΟ και Τουρκίας. Για τις ΗΠΑ, η ανάπτυξη προηγμένου ρωσικού στρατιωτικού εξοπλισμού από έναν σημαντικό σύμμαχο του ΝΑΤΟ απειλεί τα μυστικά του ΝΑΤΟ, δημιουργεί ένα προηγούμενο που θα μπορούσε να βλάψει τις επικερδείς πωλήσεις όπλων των ΗΠΑ και καθιστά την Τουρκία όλο και πιο εξαρτημένη από τη Ρωσία. Η Ουάσινγκτον δεν απειλεί πλέον αλλά κτυπά  την Τουρκία με κυρώσεις με πρώτη την απαγόρευση πώλησης αεροσκαφών επόμενης γενιάς F-35.

Η  στρατηγική εταιρική σχέση ΗΠΑ -Τουρκίας έχει πληγεί και δεν είναι προβλέψιμο και σαφές εάν θα βελτιωθεί οποιαδήποτε στιγμή σύντομα ή ακόμα και αν θα  ανακάμψει ποτέ.

Παρόλο που το ΝΑΤΟ δεν αποκλείει την Τουρκία από τη συμμαχία του, καθώς δεν υπάρχει τίποτα προβλεπόμενο στη Βορειοατλαντική Συνθήκη που να αφορά την αποπομπή, ούτε υπάρχει προηγούμενο για την κατάργηση ενός κράτους-μέλους, η Τουρκία απομακρύνεται από το ΝΑΤΟ στην πράξη και είναι πολύ πιθανό τα υπόλοιπα κράτη μέλη να απαιτήσουν την αποπομπή εάν η Τουρκία προβεί και σε άλλες αντι-Νατοϊκές ενέργειες.

Ο Ερντογάν δεν έχει δείξει οποιοδήποτε ουσιαστικό σημάδι τερματισμού της αντιαμερικανικής του στάσης. Προωθεί ακόμη θεωρίες συνωμοσίας εναντίον των ΗΠΑ και κατηγορεί ανοιχτά τη χώρα για πολλά από τα δεινά της Τουρκίας. Είναι φανερή πλέον η προσπάθεια του να αλλάξει ριζικά το δυτικού τύπου κατεστημένο της Δημόσιας υπηρεσίας και των Σωμάτων ασφαλείας και έχει επιταχύνει την αποπομπή όλων όσων είτε εκπαιδεύτηκαν στη Δύση είτε προσπαθούν να κρατήσουν την Τουρκία στα δυτικά πρότυπα. Η δε νέα Τουρκική κυβερνητική μηχανή  αποτελεί απειλή για Αμερικανούς πολίτες, δημοσιογράφους και κυβερνητικούς αξιωματούχους.

Η Ουάσινγκτον έχει συνειδητοποιήσει την κατάσταση και προσπαθεί να προετοιμάσει την επόμενη μέρα χωρίς την ανάγκη της Άγκυρας!  Αυτή η «ανάγκη» έχει μειωθεί σημαντικά με την πάροδο του χρόνου. Δεν είναι τυχαία η δημιουργία νέων βάσεων εκτός της Τουρκίας  κοντά στο Κατάρ ή τη Ρουμανία για τον έλεγχο της Μέσης Ανατολής.

Ο απολογισμός και  η αυτοκριτική είναι απαραίτητα στοιχεία για την ρεαλιστική επανασχεδίαση και εξεύρεση τρόπων αντιμετώπισης των προκλήσεων στο παρόν και στο μέλλον. Με αφορμή τις μαύρες επετείους της τουρκικής εισβολής και της συνεχιζόμενης κατοχής του 37% σχεδόν του εδάφους και την  επιδιωκόμενη κατάληψη των  2/3 της ΑΟΖ της Κ.Δ. θα ήταν πολύ υποβοηθητικό να αναλύσουμε τι πετύχαμε, τι πλεονεκτήματα αποκτήσαμε και χάσαμε  και τι νέες ευκαιρίες υπάρχουν για αντιμετώπιση του αιώνιου εχθρικού γείτονα. Αυτό θα ήταν το καλύτερο μνημόσυνο για όλους τους συμπατριώτες μας που θυσίασαν τη ζωή τους για μια ελεύθερη Κύπρο.

Μετά το 1974 οι Έλληνες της Κύπρου παρά τα τραγικά αποτελέσματα με τους χιλιάδες νεκρούς, την πλήρη σχεδόν καταστροφή των υποδομών και της οικονομίας, με το 1/3 του πληθυσμού πρόσφυγες,  ο λαός μας απέδειξε ότι ενστικτωδώς έχει την ικανότητα επιβίωσης,  ανεξάρτητα από οποιαδήποτε κακουχία και απειλή.

Με  τα χαρίσματα και τα ελαττώματα μας (που δεν είναι λίγα!) καταφέραμε την επίτευξη στρατηγικών στόχων που μας έδωσαν πλεονέκτημα στον αγώνα ενάντια στην Τουρκική επιθετικότητα η οποία υπήρχε ,υπάρχει και θα υπάρχει.  Τα επιτεύγματα αυτά πρέπει να αναφέρονται όχι για να ικανοποιούμαστε με τις επιτυχίες μας και να επαναπαυόμαστε αλλά για να συνειδητοποιούμε ότι πάντα υπάρχει διέξοδος και τρόπος αντιμετώπισης της Τουρκικής επιθετικότητας. Αλλιώς δεν θα είχαμε επιβιώσει για 3 και πλέον χιλιάδες χρόνια και να είμαστε ακόμη εδώ και να αγωνιζόμαστε!

Τι πετύχαμε λοιπόν μετά το 1974?

Πλήρης ανάκαμψη της οικονομίας  (έστω και με την έμμεση οικονομική βοήθεια των ξένων ίσως για να ξεχάσουμε !)ενώ αντίθετα η κατεχόμενη από τους Τούρκους περιοχή που περιλάμβανε το 70% βιομηχανικών υποδομών, το λιμάνι Αμμοχώστου, το 90% της τουριστικής υποδομής και το 50% των πιο εύφορων εδαφών του νησιού έπεσαν σε οικονομικό μαρασμό παρά τις προσπάθειες της Τουρκίας να στηρίξει το ψευδοκράτος από το 1974 μέχρι και σήμερα!
Ένταξη της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Ε.Ε συμπεριλαμβανομένης όλης της Κύπρου και της επικράτειας της με βάση τις διεθνείς Συμβάσεις άρα και την ΑΟΖ περιμετρικά της Κύπρου με Βάση το Δίκαιο της θάλασσας.
Συμφωνίες οριοθέτησης ΑΟΖ  με τα γειτονικά κράτη Αιγύπτου – Ισραήλ και Λιβάνου με βάση την μέση γραμμή όπως προβλέπεται στο Δίκαιο της Θάλασσας και η έναρξη του γεωτρητικού προγράμματος στα αδειοδοτημένα οικόπεδα από  μεγάλες εταιρείες κολοσσούς.
Ανάπτυξη στενών σχέσεων με όλα τα γειτονικά κράτη, ισορροπία στις σχέσεις μας με ΗΠΑ και Ρωσία  και μετατροπή της Κύπρου σε κόμβο παροχής ανθρωπιστικών και ειρηνευτικών επιχειρήσεων για όλες τις χώρες που δραστηριοποιούνται στην περιοχή πλην Τουρκίας.
Αυτά τα τρία επιτεύγματα αποτελούσαν στρατηγικούς στόχους απέναντι στον επεκτατισμό της Τουρκίας. Η απαραίτητη προϋπόθεση για την επίτευξη αυτών των στόχων ήταν η αγαστή συνεργασία Ελλάδας – Κύπρου, η συνεχής αλληλοενημέρωση και αφοσίωση στον κοινό στόχο  από τον πολιτικο-διπλωματικό , τεχνοκρατικό και επιχειρησιακό τομέα της κυβέρνησης και του δημόσιου τομέα.  Επιπλέον επέδρασε καταλυτικά η συνεργασία του Ιδιωτικού και του Δημόσιου τομέα.

Με αυτά τα 3 κύρια επιτεύγματα αποδείχθηκε περίτρανα  ότι οι νίκες δεν είναι ταυτόσημες με το μέγεθος της στρατιωτικής ισχύος που αναμφισβήτητα ανήκει στην Τουρκία,  αλλά με την   κουλτούρα, την παράδοση, την εφευρετικότητα και την ικανότητα του λαού μας να βρίσκει τρόπους να επιβιώνει και να προοδεύει μέσα από καταστροφές και κακουχίες, παρά τον ανηλεή «πόλεμο» από την Τουρκία σε όλα τα μέτωπα.

Αποκτήσαμε πλεονέκτημα ενάντια στην Τουρκική προκλητικότητα η οποία επεδίωκε και επιδιώκει με έντονες προκλήσεις και εκφοβισμούς την ολοκλήρωση του σχεδίου της για «καταβρόχθιση» της Κυπριακής Δημοκρατίας και δεν πρέπει να το χάσουμε! Τα λάθη διορθώνονται με πείσμα, θέληση και συνεχή προσπάθεια εξεύρεσης νέων δρόμων που θα μας εξασφαλίζουν πλεονεκτήματα διατήρησης της Εθνικής μας ταυτότητας, της αξιοπρέπειας μας και της ευημερίας του Ελληνισμού στην Κύπρο, χωρίς να παραγνωρίζουμε τα νόμιμα δικαιώματα των Τουρκοκυπρίων.

Όσον αφορά στην οικονομική υπεροπλία των Ελευθέρων περιοχών της Κ.Δ,  χάσαμε εν μέρει το πλεονέκτημα της πλήρους οικονομικής ευρωστίας έναντι των κατεχομένων από την στιγμή που άνοιξαν τα οδοφράγματα ! Η οικονομική «ένεση»  που δόθηκε για να συμβάλει στα μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης και προώθησης μιας λύσης «αξιοποιήθηκε» από την Τουρκική πλευρά για την οικονομική ανάκαμψη των κατεχομένων που τελικά όμως, στην πράξη,  απομάκρυνε ακόμη περισσότερο  την πιθανότητα  λύσης. Μπορεί κάποιος να θεωρήσει ότι η επαφή των δύο κοινοτήτων χωρίς οποιαδήποτε προβλήματα και διαμάχες συμβάλλει στην εξεύρεση λύσης, όμως αυτό θα ίσχυε εάν το πρόβλημα ήταν μεταξύ των 2 κοινοτήτων.  Το Κυπριακό ζήτημα όμως  μετατράπηκε με την εισβολή του 1974 σε ζήτημα κατοχής ενός κράτους από άλλο κράτος  άρα  μεταξύ της Κ.Δ και της Τουρκίας.

Η πλήρης εξάρτηση των κατεχομένων από την Τουρκία αφοπλίζει πλήρως την Τουρκοκυπριακή ηγεσία  από την δυνατότητα να διαπραγματευτεί χωρίς εξαναγκασμό από την Τουρκία. Νομικά αλλά και λογικά στις διαπραγματεύσεις για λύση του προβλήματος εισβολής και κατοχής – όπως αναγνωρίζεται στα ψηφίσματα του ΟΗΕ – στην ίδια πλευρά  θα έπρεπε μετά το 1974 να κάθονται Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι εκπρόσωποι και στην άλλη πλευρά η Τουρκία με την οποία υπάρχει το πρόβλημα εισβολής και κατοχής. Προφανώς οι Τούρκοι και Τουρκοκύπριοι θα αρνηθούν αλλά από την στιγμή που το κράτος μας είναι η Κυπριακή Δημοκρατία με Ε/Κ και Τ/Κ,  είναι υποχρέωση μας να τους προσκαλέσουμε με ανοικτή πρόσκληση και ας μην έρθουν.

Η ένταξη της Κ.Δ στην Ευρωπαϊκή Ένωση  με το πρωτόκολλο να αναφέρει  ότι εντάσσεται όλη η Κύπρος σε ξηρά , θάλασσα και αέρα άρα και ΑΟΖ, μας έχει θωρακίσει σε τεράστιο βαθμό. Για τον λόγο αυτό η Τουρκία και οι άσπονδοι φίλοι μας προσπαθούν να διαλύσουν την Κ.Δ μέσω μιας νέα λύσης. Όμως χωρίς την σύμφωνη γνώμη μας ΔΕΝ αλλάζει το πρωτόκολλο ένταξης όσες πιέσεις και να δεχθούμε. Η Ε.Ε παρά τις αδυναμίες που παρουσιάζει το σύστημα λήψης αποφάσεων της  και της εμφανούς προτεραιότητας προώθησης των εθνικών συμφερόντων από κάθε κράτος μέλος, αναμφισβήτητα αποτελεί το  λιμάνι ασφάλειας μας. Ο αγώνας είναι δύσκολος για να πετύχουμε αυτά που επιθυμούμε στην Ε.Ε και κατά πάσα πιθανότητα ΔΕΝ θα εμπλακεί στρατιωτικά οποιαδήποτε χώρα σε περίπτωση σύρραξης εάν δεν θίγονται τα ζωτικά εθνικά τους συμφέροντα, αλλά σίγουρα η Τουρκία θα υποστεί τεράστιο κόστος στην οικονομία και την πολιτική της. Η προστασία μας είναι  πολιτική με οικονομικές και γεωστρατηγικές διαστάσεις. Κατά την άποψη μου είναι λάθος να κρίνονται τα πάντα από την στρατιωτική ισχύ η οποία είναι εργαλείο στα χέρια της πολιτικής και όχι ο στρατηγικός στόχος. Διαφορετικά  η Τουρκία θα είχε κάνει μέχρι τώρα την κίνηση της με τα στρατιωτικά της μέσα τα οποία είναι πολλαπλάσια από τα δικά μας.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ – ΕΙΣΗΓΗΣΕΙΣ

Η Τουρκική ηγεσία έχει εισέλθει σε περίοδο εσωτερικής κρίσης και προσπαθεί να εκτονώσει τα εσωτερικά της προβλήματα στις γειτονικές της χώρες Ελλάδα-Κύπρο- Συρία -Κουρδιστάν με εκφοβισμό, απειλές και στρατιωτική επέμβαση ΜΟΝΟ όταν πάρει σύμφωνη γνώμη από τις μεγάλες δυνάμεις. (βλέπε πρόσφατη ακύρωση επέμβασης στη Συρία λόγω μη έγκρισης από ΗΠΑ). Για το λόγο αυτό θεωρείται απίθανη μια δυναμική επέμβαση της Τουρκίας στην ΑΟΖ ή στο έδαφος της Κύπρου.
Η Κυπριακή Δημοκρατία δεν θα πρέπει να συρθεί σε συνομιλίες οι οποίες δεν εξασφαλίζουν εκ των προτέρων δέσμευση της Τουρκικής πλευράς, ότι με την εφαρμογή της λύσης και επίβλεψη της από διεθνή δύναμη, θα αποχωρήσουν τα Τουρκικά στρατεύματα.
Το πρόγραμμα των γεωτρήσεων και η αξιοποίηση των υδρογονανθράκων στα οικόπεδα που έγιναν πετυχημένες γεωτρήσεις, θα πρέπει να συνεχιστεί απρόσκοπτα και  δεν θα πρέπει να τεθούν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων όσες πλατφόρμες και να φέρει στην ΑΟΖ μας η Τουρκία. Σημειώνεται ότι η Κ.Δ έχει ήδη νομοθετήσει την διανομή των κερδών από τους υδρογονάνθρακες που περιλαμβάνει και τους Τ/Κ. Το θέμα των υδρογονανθράκων στην ΑΟΖ με το πρόσχημα συμμετοχής των Τ/Κ είναι αστείο. Ο στόχος της Τουρκίας είναι ο έλεγχος των αγωγών  μεταφοράς και η κατοχή μεγάλου μεριδίου στην ΑΟΖ Κύπρου- Ελλάδας.
Έναρξη εφαρμογής στο επιχειρησιακό πεδίο των διμερών και τριμερών συμφωνιών  με τις γειτονικές χώρες (Ελλάδα, Λίβανος, Αίγυπτος, Ισραήλ, Ιορδανία) και τις χώρες που δραστηριοποιούνται στην περιοχή (κυρίως με την Γαλλία) με την δημιουργία αεροναυτικής δύναμης και Κοινού Κέντρου επιτήρησης και ελέγχου της Ανατολικής Μεσογείου στα πρότυπα της UNIFIL (από Σουέζ , Κύπρο μέχρι Κρήτη) με σκοπό την διατήρηση της ειρήνης και της σταθερότητας επ΄ ωφελεία της παγκοσμίου κοινότητας.  Ενδεικτικά σημειώνεται ότι η Ανατολική Μεσόγειος ουσιαστικά ρυθμίζει την παγκόσμια οικονομία αφού το 60% της παγκόσμιας παραγωγής πετρελαίου μεταφέρεται μέσω ΣΟΥΕΖ ενώ ετησίως 2,500,000 πολιτικά αεροσκάφη υπερίπτανται των FIR των χωρών της Αν. Μεσογείου. Η Ανατολική Μεσόγειος είναι ίσως η πιο σημαντική περιοχή για την παγκόσμια οικονομία.
Όσον αφορά στην αμυντική μας ικανότητα είναι πλέον απαραίτητη και κατεπείγουσα ανάγκη η αναβάθμιση της Ε.Φ με κέντρο βάρους την ανάπτυξη αντιμέτρων  που σε περίπτωση επιθετικής ενέργειας της Τουρκίας θα έχει την δυνατότητα να επιφέρει σημαντικό κόστος στην επιθετική πολεμική μηχανή της Τουρκίας. Η ασφάλεια στο μέτρο των δυνατοτήτων μας είναι κύριος πυλώνας της κρατικής και εθνικής μας οντότητας.  (βλεπε άρθρο «Σφίγγει ο κλοιός ! Υπάρχει διέξοδος?»)

ΚΑΤΑΛΗΚΤΙΚΟ ΣΧΟΛΙΟ

Κλείνοντας αυτή την προσωπική ανάλυση -εισήγηση θα ήθελα να σημειώσω ότι σε ένα κόσμο που αλλάζει με ιλιγγιώδη ταχύτητα -άρα  αλλάζουν και τα δεδομένα- πρέπει να αλλάζει και ο τρόπος αντιμετώπισης της κάθε κατάστασης με επιδίωξη την  βελτιστοποίηση του αποτελέσματος. Εισηγήσεις και προτάσεις που έγιναν προ πολλών ετών, προφανώς οι εκφραστές τους είχαν υπόψη τους άλλα δεδομένα και όχι τα σημερινά. Κατά συνέπεια οι ταγοί μας θα πρέπει να έχουν την δύναμη και αποφασιστικότητα να αναλάβουν νέες πρωτοβουλίες με βάση τα νέα δεδομένα και διεθνείς συγκυρίες. Εκτός και αν βολεύει να κρυβόμαστε πίσω από ιδέες ηλικίας 50 και πλέον ετών. Οποιαδήποτε δε νέα ιδέα σε οποιοδήποτε τομέα -πόσο μάλλον όταν αφορά το μέλλον του Κυπριακού Ελληνισμού- απαιτεί, εφόσον είναι δυνατόν, πιλοτική δοκιμή, ανάλυση αποτελεσμάτων , διόρθωση και εκ νέου ολική εφαρμογή. Μόνο έτσι μπορεί να εξασφαλίζεται η επιτυχία του αύριο σε σχέση με τις πολιτικές, γεωπολιτικές ,κοινωνικές, τεχνολογικές και περιβαλλοντικές αλλαγές.

Περισσότερα στο: https://www.alphanews.live/blog/oi-megales-adynamies-tis-toyrkias-kai-ta-pleonektimata-tis-kypriakis-dimokratias

Η κατάρα και η μάστιγα της Ασίας

Από
anixneuseis
-
0

του Σάββα Καλεντερίδη

Ο Τζορτζ Χόρτον, Αμερικανός διπλωμάτης που βίωσε τα γεγονότα της Γενοκτονίας του ελληνισμού της Μικράς Ασίας και την πυρπόληση της Σμύρνης από τους Τούρκους, έγραψε το βιβλίο The Blight of Asia, που οι Έλληνες μεταφραστές το απέδωσαν άλλοι ως κατάρα, άλλοι ως μάστιγα και άλλοι ως πληγή της Μικράς Ασίας. Πρόκειται για την προσωπική μαρτυρία ενός διπλωμάτη ο οποίος αποφάσισε να εξιστορήσει τα τραγικά γεγονότα της συστηματικής εξόντωσης χριστιανικών πληθυσμών από μουσουλμάνους, και την ενοχή ορισμένων Μεγάλων Δυνάμεων μαζί με την πραγματική ιστορία της πυρπόλησης της Σμύρνης.

Όμως ο Χόρτον στο βιβλίο του περιορίζεται σε ένα μικρό χρονικό διάστημα, για να καταδείξει και να αποδείξει το γιατί οι Τούρκοι αποτελούν την κατάρα της Ασίας.

Εκείνος που εξετάζει επιστημονικά το θέμα είναι ο Σπύρος Βρυώνης, ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες του 20ού αιώνα, για το θάνατο του οποίου ελάχιστα είπαν και έγραψαν κυβέρνηση, πολιτικοί και ΜΜΕ, με δύο πονήματά του, το Η παρακμή του μεσαιωνικού ελληνισμού στη Μικρά Ασία και η διαδικασία εξισλαμισμού (11ος-15ος αιώνας) (μτφρ. Κάτια Γαλαταριώτου, εκδ. ΜΙΕΤ, Αθήνα, 1996), και το Ο μηχανισμός της καταστροφής. Το τουρκικό πογκρόμ της 6ης-7ης Σεπτεμβρίου 1955 και ο αφανισμός της ελληνικής κοινότητας της Κωνσταντινούπολης (μτφρ. Λευτέρης Γιαννουδάκης, εκδ. Βιβλιοπωλείον της Εστίας, Αθήνα, 2007).

Στα πονήματα αυτά ο Σπύρος Βρυώνης αποδεικνύει επιστημονικά ότι οι Τούρκοι ως πολιτικοί, ως λαός και ως κράτος διακατέχονται από το «σύνδρομο της λεηλασίας του πλούτου του άλλου», κάτι που παρατηρούμε ότι διατηρείται μέχρι τις μέρες μας.

Για να γίνει πιο σαφής η εικόνα αλλά και η σημασία του φαινομένου, πρέπει να σημειώσουμε ότι από τότε που βρέθηκαν οι Έλληνες στη Μικρά Ασία, τη Θράκη και τον Πόντο, αυτό που επιδίωξαν δεν ήταν η καταστροφή του άλλου και η λεηλασία του πλούτου του, αλλά η συνεννόηση, η ειρηνική συμβίωση και συνύπαρξη, η συνεννόηση μεταξύ των Ελλήνων αποίκων και των αυτόχθονων λαών της Ανατολίας.

Τοπικές συγκρούσεις και ανταγωνισμοί μπορεί να υπήρχαν, όμως το δόγμα της καταστροφής και της γενοκτονίας, αλλά και της λεηλασίας του πλούτου του άλλου, δεν υπήρχε. Μάλιστα, η λογική τού συν επικράτησε και στους αιώνες της ρωμαϊκής κυριαρχίας αλλά και κατά τα 120 χρόνια της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, με έδρα την Κωνσταντινούπολη. Αυτός είναι και ο λόγος της παραγωγής και συσσώρευσης πλούτου, της ανόδου του πολιτισμού, της παιδείας και των επιστημών αυτήν την περίοδο περίπου των δύο χιλιάδων ετών.

Αυτό μέχρι να εισβάλει και να επεκταθεί στην Ανατολία η κατάρα, η μάστιγα, η πληγή.

Το 1071 ο Αλπ Αρσλάν νίκησε τον Ρωμανό τον Διογένη και έκτοτε ξεκίνησε η καταστροφή του πολιτισμού δύο χιλιάδων χρόνων και η λεηλασία του πλούτου του άλλου.

Οι Τούρκοι, ένας λαός νομαδικός, δεν είχε παράδοση παραγωγής πολιτισμού και πλούτου, με τους όρους που ίσχυαν στην Ανατολία. Δεν έχτισαν ποτέ πόλεις, η ιστορία και ο πολιτισμός τους ήταν τα κοπάδια προβάτων που είχαν, τα άλογα, τα όπλα τους και το γκανιμέτ (ganimet). Είναι η τουρκομουσουλμανική παράδοση σύμφωνα με την οποία όποιος συμμετέχει στην πολιορκία και άλωση μιας πόλης, ανεξαρτήτως βαθμού, μετά την άλωσή της έχει το δικαίωμα να λεηλατήσει τον πλούτο που θα βρει μέσα στην αλωθείσα πόλη επί τριήμερο. Μετά τη λήξη του τριημέρου αυτά τα λάφυρα του ανήκουν.

Όταν οι Τούρκοι του Αλπ Αρσλάν ήλθαν αντιμέτωποι με αυτόν τον πλούτο, σαν πραγματικές ύαινες ξεκίνησαν να καταλαμβάνουν και να λεηλατούν τη μια μετά την άλλη τις πόλεις της Ανατολίας. Η διαδικασία αυτή ξεκίνησε το 1071 και διήρκεσε μέχρι το 1453, όσον αφορά την Ανατολία, ενώ συνεχίστηκε μέχρι το 1699, με την υπογραφή της Συνθήκης του Κάρλοβιτς. Μέχρι τότε η Οθωμανική Αυτοκρατορία έκανε επεκτατικούς πολέμους, στον πυρήνα των οποίων ήταν η λεηλασία του πλούτου του άλλου, ενώ από το 1699 αρχίζει η περίοδος της στασιμότητας και της οπισθοδρόμησης.

Μάλιστα δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι όταν σταμάτησε η πρόσκτηση νέων εδαφών, ξεκίνησαν και τα σοβαρά οικονομικά προβλήματά της Αυτοκρατορίας, που συνέβαλαν τα μέγιστα στη διάλυσή της, η οποία ξεκίνησε σχεδόν έναν αιώνα μετά και ολοκληρώθηκε το 1918, με τη Συνθήκη Ανακωχής του Μούδρου. Οι Οθωμανοί δεν ήξεραν να παράγουν πλούτο μόνοι τους, γιατί δεν υπήρχε αυτό ως διαδικασία στην ιστορία τους και γιατί έμαθαν να ζουν λεηλατώντας τον πλούτο του άλλου.

Δεν θα ήταν δε καθόλου υπερβολικό να πούμε ότι η Γενοκτονία των Ελλήνων, των Αρμενίων και των Ασσυρίων, μπορεί να έγινε για να δημιουργηθεί το 1923 η «καθαρή» από χριστιανούς Τουρκία, όμως είχε μέσα της και το στοιχείο της λεηλασίας του πλούτου των λαών που εξόντωσαν.

Για όσους δε πιστεύουν ότι με την ίδρυση της «κοσμικής» και «δυτικότροπης» Τουρκικής Δημοκρατίας, το 1923, άλλαξαν τα πράγματα, και ότι οι Τούρκοι, η Τουρκία και το τουρκικό κράτος με τις κυβερνήσεις του έχουν αποβάλει το «σύνδρομο της λεηλασίας του άλλου», συγγνώμη αλλά είναι μακριά νυχτωμένοι.

Οι νέοι δυτικότροποι και κοσμικοί Τούρκοι με τα ημίψηλα καπέλα λεηλάτησαν την ανταλλάξιμη περιουσία των Ελλήνων της Θράκης του Πόντου και της Μικράς Ασίας, συνέχισαν να λεηλατούν μέχρι σήμερα τις περιουσίες και των πλούτο των Αρμενίων και των Ασσυρίων που εξολόθρευσαν, λεηλάτησαν την περιουσία των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης με τον Νόμο Τεκμηρίου Περιουσίας, το 1942, λεηλάτησαν τις περιουσίες των Ελλήνων της Πόλης το 1955 – γεγονότα που περιγράφει με μεγάλη ακρίβεια ο Σπύρος Βρυώνης στο δεύτερο βιβλίο που αναφέρουμε πιο πάνω.

Προτελευταία λεηλασία περιουσιών Ελλήνων από τους Τούρκους έγινε στην Κύπρο, στον πρώτο και τον δεύτερο Αττίλα, τότε που Τούρκοι αξιωματικοί και στρατιώτες εισέβαλαν στα σπίτια των Ελλήνων και έκλεψαν τα πάντα. Μάλιστα Τούρκοι αξιωματικοί καταγγέλθηκαν ότι έστελναν με τα αποβατικά τους πίσω στην Τουρκία ψυγεία, τηλεοράσεις, έπιπλα κ.ά. – για να μην πηγαίνουν άδεια πίσω βρε αδερφέ!

Η τελευταία λεηλασία είναι επί των θυρών και αφορά τον ενεργειακό πλούτο της Κύπρου και της Ελλάδος.

Διαβάζοντας Τούρκους καθηγητές αλλά και δηλώσεις Τούρκων πολιτικών, αυτό που διαπιστώνει κανείς είναι αυτό που λένε για τις ιερόδουλες: «Θέλει η… ιερόδουλη να κρυφτεί, μα η χαρά δεν την αφήνει». Έχει θολώσει το μάτι τους από τον πλούτο που έχει ανακαλυφθεί στην ΑΟΖ της Κύπρου και είναι φανερό ότι υπάρχει και στις ελληνικές θάλασσες, και θα κάνουν το παν για να αποκτήσουν τη μερίδα του λέοντος.

Μάλιστα Τούρκος καθηγητής πανεπιστημίου εγκαλεί τις τουρκικές κυβερνήσεις γιατί δεν έκαναν τόσα χρόνια κάτι που οι Έλληνες τους κλέβουν το τουρκικό πετρέλαιο, και εννοεί τα κοιτάσματα του Πρίνου.

Το «δόγμα της λεηλασίας του πλούτου του άλλου» είναι αυτό που καθορίζει την πολιτική και τη στρατηγική της Τουρκίας στα ενεργειακά της Κύπρου και της Ελλάδας.

Αυτό πρέπει να κατανοήσουν οι Έλληνες πολιτικοί και να προετοιμάσουν κατάλληλα σχέδια για την αντιμετώπιση κάθε πρόκλησης στην υφαλοκρηπίδα της Κύπρου και της Ελλάδας.

pontos-news.gr

Είναι παράνοια ο Τραμπ να επιλέξει τον Ερντογάν: Ο στρατός ήδη υποστηρίζει τους Κούρδους (YPG)…

Από
anixneuseis
-
0

Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ ,με την πρώτη κυρία Μελάνια Τραμπ επιστρέφουν στο Λευκό Οίκο. 8 Αυγούστου 2019. EPA, SHAWN THEW

AUGUST 9, 2019

Η κρίση μεταξύ της Τουρκίας και των Ηνωμένων Πολιτειών για τους Κούρδους μαχητές της Συρίας αποσοβήθηκε την τελευταία στιγμή, αλλά η αίσθηση που υπάρχει σε όσους συνομιλούν με αξιωματούχους του Πενταγώνου είναι ότι ανά πάσα στιγμή μπορεί να επανέλθει και μάλιστα δριμύτερη. Διότι οι Αμερικανοί έχουν να κάνουν με μία ανυπόμονη και νευρική Τουρκία, η οποία έχασε τη ψυχραιμία της και δείχνει να φοβάται τους μαχητές του YPG για τον εξής βασικό λόγο: Πέραν του ότι απέδειξαν στα πεδία των μαχών ότι είναι πρώτης τάξης πολεμιστές, διαθέτουν τώρα σύγχρονο αμερικανικό εξοπλισμό, που τους παραχωρήθηκε από τις ΗΠΑ στο πλαίσιο της συμμαχίας για την καταπολέμηση του Ισλαμικού Κράτους.

Οι Τούρκοι κάλεσαν επανειλημμένα τους Αμερικανούς να αποσύρουν τον οπλισμό τους από τη Βόρεια Συρία, αλλά το Πεντάγωνο αρνήθηκε να συζητήσει καν το θέμα. Η προχθεσινή έκθεση του Πενταγώνου (ΕΔΩ και ΕΔΩ) που περιγράφει με καταθλιπτικό τρόπο την κατάσταση της οργάνωσης των τζιχαντιστών και την επιστροφή της στην ενεργό δράση -αναγεννάται κυριολεκτικά από την τέφρα της-, θα αναγκάσει τους Αμερικανούς να στείλουν περισσότερα όπλα και πυρομαχικά στους Κούρδους, μία κίνηση που θα θυμώσει τον Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος και θα αντιδράσει με τον γνωστό τρόπο. Των απειλών για εισβολή στη Βόρεια Συρία.

Μόνο που αυτή τη φορά θα επιχειρήσει να υλοποιήσει την απειλή. Και στο σημείο αυτό η Ουάσιγκτον θα αναγκαστεί να δείξει τα δόντια της, διότι είναι παγιδευμένη στην απόφασή της να προστατεύσει τους μεγαλύτερους εχθρούς της Τουρκίας: Τους Κούρδους του YPG.

Η Τουρκία τους θεωρεί «τρομοκράτες» και επέκταση του αντάρτικου του PKK, το οποίο έχει υποστεί ήττες από τους Τούρκους, αν και οι μαχητές του δείχνουν να αντέχουν.

Η έκθεση -στην ουσία και ως τελική ανάλυση- δείχνει τον λάθος τρόπο με τον οποίο αντιμετώπισε ο Ντόναλντ Τραμπ την υπόθεση της Συρίας και ειδικά τα ήξεις-αφίξεις μετά από το μοιραίο τηλεφώνημα με τον Ερντογάν, πριν από τα Χριστούγεννα.

Ο τελευταίος είχε παρασύρει τον Αμερικανό πρόεδρο στην πιο βλακώδη απόφαση του: να αποχωρήσει από τη Συρία. Την υπόθεση αυτή ξέθαψαν χθες οι Ρώσοι και δια του πρακτορείου “Σπούτνικ” άφησαν να εννοηθεί ότι δόθηκε νέα υπόσχεση από τον Τραμπ στον Ερντογάν για εγκατάλειψη των Κούρδων. Ενώ η αναφορά γινόταν σίγουρα για την προ Χριστουγέννων δήλωση (ΕΔΩ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑ).

Το πρόβλημα της Άγκυρας αποδεικνύεται ότι είναι οι Αμερικανοί στρατιωτικοί. Όπως είπε ο Τούρκος αναλυτής Soner Cagaptay, του Ινστιτούτου της Ουάσιγκτον, που πελαγοδρομεί μεταξύ του Ερντογάν και του Ιμάμη Γκιουλέν, όταν πήγε στην αμερικανική πρωτεύουσα, πριν από δύο δεκαετίες, οι Αμερικανοί στρατιωτικοί ήταν οι μεγαλύτεροι φίλοι της Τουρκίας. Τώρα ο αμερικανικός στρατός είναι ο μεγαλύτερος εχθρός της, υποστήριξε… Σίγουρα κάτι γνωρίζει περισσότερο από εμάς… Και έχει ιδιαίτερη σημασία ότι κάνει αυτή τη δήλωση ο συγκεκριμένος αναλυτής, ο οποίος διακρίθηκε στο παρελθόν για την υποστήριξή του στην κατοχική δύναμη.

Αλλά είναι ενδιαφέρουσα και η άποψη του Nicholas Heras, αναλυτή στο Κέντρο για τη Νέα Αμερικανική Ασφάλεια. “Στις συζητήσεις με την Τουρκία, οι ΗΠΑ κατέστησαν σαφές ότι οι δυνάμεις του SDF (την πλειοψηφία ελέγχουν οι Κούρδοι) θα διαχειριστούν τη βόρεια και την ανατολική Συρία για το προσεχές μέλλον”. Είναι μία πραγματικότητα που αρνείται η Τουρκία. Ο καθένας μπορεί να υποθέσει, με βάση όχι μόνο αυτές τις αναλύσεις, ότι οι Τούρκοι, εκτός της διπλωματικής γραφειοκρατίας έχασαν και την υποστήριξη του στρατιωτικού κατεστημένου.

Η αμερικανική πολιτική, ως γνωστό, δεν αλλάζει εύκολα. Αυτοί που την εκπονούν είναι εξαιρετικά δυσκίνητοι γραφειοκράτες και η πολιτική μπορεί, σε αρκετές περιπτώσεις, να μείνει αναλλοίωτη για δεκαετίες. Εάν στο Πεντάγωνο πιστεύουν πραγματικά ότι οι Κούρδοι της Συρίας διέσωσαν την Αμερική απέναντι στους τζιχαντιστές, δεν θα τους εγκαταλείψουν. Και αυτό φαίνεται μέχρι στιγμής ότι αποφασίστηκε, αν και μετά τη νέα έκθεση του αμερικανικού υπουργείου Άμυνας, για την αναγέννηση του Ισλαμικού Κράτους, η νέα στρατιωτική ενίσχυση των μαχητών του PKK φαίνεται πλέον στον ορίζοντα. Υπό τις σημερινές συνθήκες, η εγκατάλειψη των Κούρδων θα ήταν αυτοκτονία για την Αμερική, διότι θα απωλέσει τη στρατηγική της θέση στη Συρία και θα παραδώσει τη χώρα στη Ρωσία και το Ιράν.

Αυτό, θα θέσει σε άμεσο κίνδυνο και το Ισραήλ. Από την άλλη πλευρά, η απώλεια της Τουρκίας είναι δεδομένη, όπως και η συμμαχία της με τη Μόσχα, η οποία είναι ισχυρή και κτίστηκε σε γερές βάσεις. Είναι από τις ελάχιστες φορές που οι Αμερικανοί βρέθηκαν στη δυσάρεστη θέση να πρέπει να λάβουν οδυνηρές αποφάσεις. Όλοι οι αναλυτές -εκτός των πληρωμένων από την Τουρκία- συμφωνούν ότι το συμφέρον της Αμερικής εξυπηρετείται και στο άμεσο μέλλον και μακροχρόνια μόνο από τους Κούρδους.

Τα σχόλια που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν απαραίτητα τους συγγραφείς. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες των συνεργατών της. Επίσης ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΔΙΑ ΝΟΜΟΥ η αναδημοσίευση των σχολίων χωρίς τη γραπτή έγκριση της ιστοσελίδας.

Πηγή: Είναι παράνοια ο Τραμπ να επιλέξει τον Ερντογάν: Ο στρατός ήδη υποστηρίζει τους Κούρδους (YPG)… https://hellasjournal.com/2019/08/einai-paranoia-o-tramp-na-epilexei-ton-erntogan-o-stratos-idi-ypostirizei-toys-koyrdoys-ypg/

Μια απίστευτη πρωτοβουλία

Από
anixneuseis
-
0

Γράφει ο Δημήτριος Τσαϊλάς  09/08/2019

Η ανακοίνωση συμφωνίας μεταξύ Τουρκίας και ΗΠΑ σχετικά με την «ασφαλή ζώνη» στο εσωτερικό της βορειοανατολικής Συρίας περιγράφεται ως μια σημαντική πρωτοβουλία. Αλλά ας δούμε με απλή σκέψη τι ακριβώς συμφωνήθηκε:

Σύμφωνα με τα διεθνή μέσα ενημέρωσης από τις 5-7 Αυγούστου 2019, αμερικανικές και τουρκικές στρατιωτικές αντιπροσωπείες συναντήθηκαν στο τουρκικό υπουργείο Άμυνας για να συζητήσουν τα σχέδια για το συντονισμό της δημιουργίας μιας ασφαλούς ζώνης στη βόρεια Συρία.

Οι αντιπροσωπίες συμφώνησαν τα εξής:
α) την ταχεία εφαρμογή των αρχικών μέτρων για την αντιμετώπιση των ανησυχιών ασφάλειας της Τουρκίας
β) να τεθεί το συντομότερο δυνατόν σε ενέργεια ένα κοινό κέντρο επιχειρήσεων στην Τουρκία προκειμένου να συντονίσει και να διαχειριστεί τη δημιουργία της ασφαλούς ζώνης
γ) ότι η ασφαλής ζώνη θα αποτελέσει ειρηνικό διάδρομο και ότι πρέπει να καταβληθεί κάθε δυνατή προσπάθεια ώστε οι εκτοπισμένοι Σύριοι να μπορέσουν να επιστρέψουν στη χώρα τους.

Δεν είναι σαφές τι σημαίνει αυτό πραγματικά. Τουλάχιστον, φαίνεται ότι ο Πρόεδρος Ερντογάν δεν θα διακινδυνεύσει μονομερή τουρκική παρέμβαση στο εσωτερικό της Συρίας, με το συνακόλουθο κίνδυνο συγκρούσεων με αμερικανικά στρατεύματα. Αυτό δεν είναι μικρό πράγμα. Αλλά δεν είναι ξεκάθαρη η διάρκεια και η ευρύτητα της «ασφαλούς ζώνης» (τόπος-χρόνος) και πώς θα προστατευθεί και τέλος πως θα διαχειριστούν αυτή τη ζώνη όταν όλα θα έχουν τελειώσει.
Επίσης όλα τα θέματα έχουν ανατεθεί σε ένα κοινό κέντρο επιχειρήσεων. Δεν υπάρχει κάτι κακό σε αυτό, αν το πετύχουν. Η επιτυχία που αναφέρομαι εξαρτάται από το ερώτημα ποιος θα είναι υπεύθυνος: η Τουρκία, οι ΗΠΑ ή κάποιο είδος εναλλακτικής ή χαλαρής συνδιοίκησης; Η Αμερικανοτουρκική συνεργασία στο Μανμπίζ, ακριβώς στην άλλη πλευρά του Ευφράτη από την προτεινόμενη ασφαλή ζώνη, δεν ήταν εύκολη, για να μην αναφέρουμε τα μεγαλύτερα ζητήματα (F35, ρωσικά αντιαεροπορικά S-400, Γκιουλέν) που αποσυσπειρώνουν τη σχέση της Ουάσινγκτον με την Άγκυρα.
Το τρίτο σημείο, δηλαδή η ασφαλής ζώνη ή ο διάδρομος της ειρήνης, μας προβληματίζει εξαιρετικά. Μήπως η Άγκυρα, αναγκάζει τους πρόσφυγες να επιστρέψουν στη Συρία για να κατοικήσουν σε εκείνη την περιοχή; Πώς θα αντιδράσουν οι Κούρδοι που ζουν εκεί και έχουν τις δικές τους ένοπλες δυνάμεις, στους άραβες επαναπατριζόμενους, πολλοί από τους οποίους δεν θα μπορούσαν ποτέ να ζήσουν στην υποτιθέμενη ασφαλή ζώνη; Πώς θα διατηρηθεί η ασφάλεια; Πώς θα τρέφονται, προστατεύονται, τα άτομα που θα μετακινούνται εκεί; Πώς θα ρυθμιστεί η περιοχή; Με ποιο νόμο; Τι θα συμβεί με τους κυβερνητικούς θεσμούς που λειτουργούν με κουρδικό τρόπο και έχουν ήδη συσταθεί σε αυτόν τον τομέα;
Οι Αμερικανοί στρατιωτικοί που έχουν απομείνει στα βορειοανατολικά είναι περίπου χίλιοι. Ο Πρόεδρος Trump δεν πρόκειται να θέλει να αυξήσει τον αριθμό τους. Έτσι, η ασφαλής ζώνη θα βρίσκεται υπό την προστασία κυρίως των δυνάμεων της Τουρκίας, οι οποίες είναι εχθρικές προς τις κουρδικές κυβερνητικές αρχές που εδρεύουν εκεί.

Οι Κούρδοι προστατεύουν τις δυνάμεις του ΡΚΚ που βρίσκονται εδώ και δεκαετίες σε βίαιη εξέγερση. Το ισλαμικό κράτος, αν και δεν κατέχει έδαφος στη βορειοανατολική Συρία, εξακολουθεί να είναι παρών και να διεξάγει τρομοκρατικές επιθέσεις. Φυσικά, θα επιδιώξει να επιδεινώσει τις διαμάχες μεταξύ Κούρδων και Αράβων, καθώς και Κούρδων και Τούρκων, κάτι που φαίνεται ότι δεν είναι δύσκολο.

Έτσι λοιπόν, ναι, μια σημαντική πρωτοβουλία, αλλά ακόμα εύθραυστη, που θα απαιτήσει πολύ χρόνο και πόρους, εργατικό δυναμικό, χρήμα και προσπάθεια για να αξίζει τον τίτλο «διάδρομος ειρήνης». Οψόμεθα!!!

* Ο Δημήτρης Τσαϊλας είναι υποναύαρχος ε.α. ΠΝ

Πλησιάζει η ώρα της αναδιανομής πλούτου

Από
anixneuseis
-
1
  • Της Rana Foroohar euroe2day.gr/Financial Times

Αλλάζουν οι κανόνες του παιχνιδιού για τους επενδυτές. Η σύγκρουση κεφαλαίου-εργασίας, η γενιά των millennials και η επιβράδυνση της ανάπτυξης. Πως θα επηρεαστούν οι τιμές των στοιχείων ενεργητικού.

Δημοσιεύθηκε: 6 Αυγούστου 2019 – 08:05

Πριν από περίπου τέσσερις δεκαετίες, οι ΗΠΑ πραγματοποίησαν την τελευταία αλλαγή οικονομικού παραδείγματος στον ανεπτυγμένο κόσμο, την επανάσταση των οικονομικών της προσφοράς.

Οι φόροι στα κεφαλαιακά κέρδη μειώθηκαν. Ο Ρόναλντ Ρίγκαν και η βρετανίδα πρωθυπουργός Μάργκαρετ Θάτσερ ήρθαν σε κατά μέτωπο σύγκρουση με τους ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας και τους ανθρακωρύχους. Η δύναμη των συνδικάτων εξασθένησε και αυτή των εταιρειών αυξήθηκε. Ορισμένοι άνθρωποι έγιναν πολύ πλούσιοι. Αλλά η ανισότητα αυξήθηκε και στο τέλος η συνολική τάση της ανάπτυξης επιβραδύνθηκε.

Παρακολουθώντας τις λογομαχίες των διεκδικητών του χρίσματος των Δημοκρατικών για την προεδρία, το μόνο που μπορούσα να σκεφτώ είναι ότι είμαστε μάρτυρες της νέας μεγάλης αλλαγής παραδείγματος, από μια εποχή συσσώρευσης πλούτου σε μια εποχή αναδιανομής πλούτου. Μετριοπαθείς υποψήφιοι όπως ο Τζο Μπάιντεν και ο Τζον Ντιλέινι υιοθέτησαν μια κεντρώα στάση σε ζητήματα όπως η υγεία και το εμπόριο.

Αλλά τις εντυπώσεις έκλεψαν οι Μπέρνι Σάντερς και Ελίζαμπεθ Γουόρεν, οι οποίοι έχουν τις ίδιες θέσεις σε μια σειρά από θέματα, όπως στη στροφή προς ένα δημόσιο σύστημα υγείας και την ανακούφιση των υπερχρεωμένων φοιτητών. Και οι δύο επιζητούν επίσης υψηλότερους φόρους για τους πλούσιους και πιο σκληρούς κανόνες για τις εταιρείες.

Aν και ελάχιστα από αυτά θα θεωρούνταν ριζοσπαστικά σε πολλά άλλα μέρη του κόσμου, για την αμερικανική πολιτική ήταν πραγματικά κάτι νέο. Το σημείο εκκίνησης των λογομαχιών, ακόμα και για τους Δημοκρατικούς, ήταν πως η κυβέρνηση θα βοηθήσει τις αγορές να λειτουργήσουν καλύτερα. Σήμερα είναι πως μπορεί να τις τιθασεύσει ο δημόσιος τομέας και να διανείμει με πιο δίκαιο τρόπο την οικονομική πίτα.

Αλλά δεν είναι μόνο οι Δημοκρατικοί. Ορισμένοι Ρεπουμπλικάνοι αναζητούν και αυτοί αλλαγή παραδείγματος. Ο Μάρκο Ρούμπιο, γνωστός Ρεπουμπλικάνος γερουσιαστής ο οποίος ελπίζει κάποια ημέρα να γίνει πρόεδρος, δημοσίευσε πρόσφατα άρθρο σχετικά με τα προβλήματα του καπιταλισμού των μετόχων και τα προτερήματα της βιομηχανικής πολιτικής.

Τα σημάδια ότι παρακμάζει το παράδειγμα των οικονομικών της προσφοράς είναι παντού γύρω μας. Δείτε την άνοδο των εταιρειών που σταθμίζουν το κέρδος με την κοινωνική προσφορά και την ανάπτυξη των επενδυτικών πρακτικών που λαμβάνουν υπόψη περιβαλλοντικούς και κοινωνικούς παράγοντες.

Στην κυβέρνηση, υπάρχει ολοένα και μεγαλύτερος ενθουσιασμός για πιο σκληρή αντιμετώπιση των μονοπωλίων και εκκλήσεις για εμπορικό προστατευτισμό, καθώς και προσπάθειες να πολιτικοποιηθεί ο ρόλος της Fed. Δεν είναι μόνο τα «τιτιβίσματα» του προέδρου που αναζητούν περικοπές επιτοκίων, αλλά και οι προοδευτικοί Δημοκρατικοί που βλέπουν τη «σύγχρονη νομισματική πολιτική» σαν έναν τρόπο να πληρώσουν τις πολιτικές που έχουν σε προτεραιότητα χωρίς να τις χρηματοδοτήσουν με αυξήσεις φόρων στις οποίες πρέπει να συμφωνήσει το Κογκρέσο.

Oι αντιλήψεις αυτές αρχίζουν να γίνονται μέρος του κυρίαρχου ρεύματος. Την περασμένη εβδομάδα, δύο γερουσιαστές εισήγαγαν δικομματικό νομοσχέδιο το οποίο θα ανάγκαζε τη Fed να υποτιμήσει το δολάριο για να δώσει ώθηση στις εξαγωγές και να εξαλείψει το εμπορικό έλλειμμα με την Κίνα.

Δεν πρόκειται για λαϊκισμό, αλλά για κάτι μεγαλύτερο, υποστηρίζει ο Κίριλ Σοκόλοφ, ιδρυτής της 13D Global Strategy & Research, ο οποίος έχει κατά το παρελθόν διαγνώσει με επιτυχία αλλαγές στην οικονομική πολιτική, από την άνοδο των οικονομικών της προσφοράς και την επιβράδυνση του πληθωρισμού στις αρχές της δεκαετίας του 1980 ως την άνοδο της Κίνας και τη διάδοση των έξυπνων κινητών.

«Αυτό που πρόκειται να δούμε είναι ένα κύμα αντίδρασης ενάντια στη δεύτερη χρυσή εποχή (gilded age) και θα έχει τεράστιο αντίκτυπο στον κόσμο και στις αγορές» τονίζει.

Μια πιθανή επίπτωση θα είναι η ύπαρξη βαθιών αλλαγών στο ποιος κατέχει τον πλούτο. Η κούρσα για το χρίσμα των Δημοκρατικών αντανακλά μια όλο και μεγαλύτερη σύγκρουση ανάμεσα σε δύο βασικές ομάδες ψηφοφόρων στις ΗΠΑ, την μεταπολεμική γενιά, που εκπροσωπείται από υποψηφίους όπως ο κ. Μπάιντεν και τη γενιά των millennials, που στήριξαν τον κ. Σάντερς το 2016 και τώρα προτιμούν αυτόν και νεότερους υποψηφίους όπως ο Πιτ Μπάτιγκιγκ. Μια δεκαετία χαλαρής νομισματικής πολιτικής έχει ωφελήσει την πρώτη κατηγορία εις βάρος της δεύτερης, που δεν μπορεί να αντέξει το κόστος αγοράς κατοικίας.

Μια από τις μεγάλες πολιτικές μάχες θα αφορά το πως θα μοιραστεί η ολοένα και μικρότερη πίτα της ανάπτυξης από μια όλο και πιο αργά αναπτυσσόμενη παγκόσμια οικονομία.

Μια άλλη μάχη θα είναι ανάμεσα στο κεφάλαιο και στην εργασία. Οι αυξήσεις μισθών διαβρώνουν τα εταιρικά κέρδη στις ΗΠΑ και η αλήθεια είναι πώς θα έπρεπε. Όταν οι καταναλωτικές δαπάνες αποτελούν το 70% της οικονομίας, χρειαζόμαστε λίγο πληθωρισμό στους μισθούς για να διασφαλίσουμε ότι ο κόσμος έχει λεφτά να ξοδέψει. Τούτο ισχύει ιδίως σε μια εποχή όπου οι κυβερνήσεις δεν επενδύουν και η στροφή από μια υλική σε μια άυλη οικονομία έχει οδηγήσει σε μείωση των κεφαλαιακών δαπανών στον ιδιωτικό τομέα.

Αλλά χρειάστηκαν μέτρα νομισματικής τόνωσης τρισεκατομμυρίων δολαρίων για να επιτευχθεί μια σχετικά μικρή αύξηση μισθών. Και για πολλούς Αμερικανούς τα κέρδη εξανεμίζονται άμεσα από αυξήσεις στην υγειονομική ασφάλιση ή τη συνταγογράφηση, δύο άλλα καυτά προεκλογικά θέματα. Αυτός είναι ένας από τους λόγους που υπάρχει ευρεία στήριξη για υψηλότερους φόρους στους πλουσιότερους.

Μένει να φανεί πότε και ποια μορφή θα πάρουν οι αυξήσεις φόρων. Αλλά η εποχή της αναδιανομής πλούτου έρχεται και θα έχει μεγάλες επιπτώσεις για τους επενδυτές. Η αξία των αμερικανικών μετοχών έχει πιθανότατα φτάσει στο ζενίθ και σκληρά στοιχεία ενεργητικού όπως ο χρυσός, άλλα εμπορεύματα, οι κατοικίες, ακόμα και η τέχνη – οτιδήποτε προσφέρεται σε προκαθορισμένες ποσότητες – μπορεί να επωφεληθεί λίγο σε σχέση με τις μετοχές και το χρέος των πολυεθνικών εταιρειών.

Δεν είναι το τέλος του κόσμου – περνάμε συνέχεια από κύκλους συσσώρευσης πλούτου και αναδιανομής. Αλλά σημαίνει ότι οι κανόνες του παιχνιδιού αλλάζουν για τους επενδυτές. Ορισμένες τιμές στοιχείων ενεργητικού μπορεί να πέσουν, αλλά είναι πιθανό ο ρυθμός αύξησης των εισοδημάτων να είναι υψηλότερος.

Αυτό μπορεί να έχει από μόνο του κάποια προτερήματα, οικονομικά και πολιτικά.

© The Financial Times Limited 2019. All rights reserved.
FT and Financial Times are trademarks of the Financial Times Ltd..

Τι να περιμένουμε από την άτυπη συνάντηση Αναστασιάδη – Ακιντζί;

Από
anixneuseis
-
0

Του Κωνσταντίνου Λουκόπουλου* liberal.gr

Παρασκευή 09 Αυγούστου 2019, 00:02

Οι προσδοκίες για την σημερινή άτυπη συνάντηση του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας κ. Νίκου Αναστασιάδη με τον κατοχικό Τ/Κ ηγέτη κ. Μουσταφά Ακιντζί είναι αναντίρρητα χαμηλές τόσο στην Λευκωσία όσο και στην Αθήνα. Παρά τις «ευλογίες» και τα ευχολόγια της ειδικής απεσταλμένης του ΓΓ/ΟΗΕ για το Κυπριακό, Αμερικανίδας Τζέιν Χολ Λουτ και τις μακρές τηλεφωνικές συνομιλίες που είχε την εβδομάδα που διανύουμε με Αναστασιάδη και Ακιντζί, από την Αμερική όπου βρίσκεται, για την συνάντηση αυτή, δεν αναμένουμε θετικό αποτέλεσμα.

Πρόκειται λοιπόν για μία άτυπη αλλά ουσιαστική συνάντηση, μέσα σε ένα κλίμα που η Τουρκική πλευρά έχει δυναμιτίσει πρωτίστως με τις κατάφωρες παραβιάσεις του Διεθνούς Δικαίου και των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Κυπριακής Δημοκρατίας, με τις κουτοπονηριές Ακιντζί για την συνδιαχείριση των ενεργειακών πόρων και φυσικά τις τελευταίες εξελίξεις για την Αμμόχωστο. Ακόμα και χθες, παραμονή της συνάντησης ο Τούρκος Υπουργός Άμυνας Χουλουσί Ακάρ ευρισκόμενος στην κατεχόμενη Κύπρο και συνοδευόμενος από την ηγεσία των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων για τους με μεγάλο συμβολισμό εορτασμούς του βομβαρδισμού της Τυλληρίας το 1964, εκτόξευσε νέες απειλές.

Η κύρια αποστολή της κ. Λούτ μετά τον περσινό διορισμό της στην θέση αυτή είναι να διερευνήσει τις δυνατότητες επανέναρξης των συνομιλιών για το Κυπριακό και να δρομολογήσει έναν νέον κύκλο επαφών που θα καταλήξει σε μία συνάντηση στην Νέα Υόρκη, του ΓΓ/ΟΗΕ κ. Γκουτέρες με Αναστασιάδη και Ακιντζί ίσως μέσα στον Οκτώβριο. Σύμφωνα με πληροφορίες ο νέος κύκλων επαφών θα ξεκινήσει με μία συμφωνία «Όρων Αναφοράς» (Terms of Reference). Πρόκειται για μία νέα ορολογία που υπεισέρχεται στην διαδικασία των συνομιλιών μαζί με κάποιες …νέες ιδέες (αυτές είναι που φοβίζουν), χωρίς να γνωρίζουμε τον εμπνευστή τους! Κρίνεται σκόπιμο να επισημανθεί ότι οι «Όροι Αναφοράς» που θα είναι η βάση για την επανέναρξη των συνομιλιών, θα αποτελέσουν το πλαίσιο κανόνων της περαιτέρω διαδικασίας με συγκεκριμένο χρονικό ορίζοντα ενώ θα συμπεριλάβουν και όλα τα θέματα (όλα;) που θα τεθούν στο τραπέζι. Κανείς όμως δεν γνωρίζει να μας πει τι ακριβώς θα περιλαμβάνουν. Και αυτό προκαλεί ανησυχία μήπως και υπάρξουν παγίδες εγκλωβισμού.

Ο κ. Αναστασιάδης ο οποίος δυστυχώς ενίοτε ξεχνάει ότι είναι ο διεθνώς αναγνωρισμένος Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, εκτιμάται ότι θα ξεκαθαρίσει κατά την σημερινή συνάντηση στον κατοχικό Τ/Κ ηγέτη τα παρακάτω που απηχούν κατά πλειοψηφία τις απόψεις του Εθνικού Συμβουλίου:

– Δεν μπορεί να δημιουργηθεί ευοίωνο κλίμα για επανέναρξη των συνομιλιών με τα Τουρκικά γεωτρύπανα στην Κυπριακή ΑΟΖ και τις συνεχείς απειλές χρήσης στρατιωτικής βίας.

– Το ενεργειακό πρόγραμμα της Κυπριακής Δημοκρατίας δεν θα «παγώσει»

– Οι εξωφρενικής διεκδικήσεις της Τουρκίας στην ΑΟΖ αποσκοπούν σε δικό της όφελος και όχι στην προστασία των δικαιωμάτων των Τουρκοκυπρίων.

– Δεν πρόκειται να γίνει καμία επιτροπή συνδιαχείρισης όσο δεν υπάρχει λύση και όσο η Τουρκία συνεχίζει το «bulling». Θα γίνεται όμως ενημέρωση της Τουρκοκυπριακής πλευράς για την εξέλιξη του ενεργειακού προγράμματος της Κυπριακής Δημοκρατίας

– Οι Τ/Κ μονομερείς ενέργειες για την Αμμόχωστο περιπλέκουν και δεν διευκολύνουν τον διάλογο.

Το Κυπριακό είναι το εθνικό ζήτημα που απασχολεί, και πολύ σωστά αδιάλειπτα, την ελληνική εξωτερική πολιτική εδώ και 64 χρόνια. Κάθε εχέφρων Έλληνας στην Κύπρο και στην Ελλάδα επιθυμεί τη λύση του, αλλά εδώ είναι το κρίσιμο ερώτημα. Τι λύση; Μήπως αυτό που μπορεί να ξεκινήσει πάλι σήμερα θα είναι από την αρχή «στρεβλωμένο»; Χρειάζεται μεγάλη προσοχή σε αυτό που θα ονομαστεί Συμφωνία στους «Όρους Αναφοράς» γιατί ίσως να κρύβονται παγίδες. Πολλοί αρθρογράφοι, αναλυτές και πανεπιστημιακοί όταν αναφέρονται σε διαπραγματεύσεις των δύο Κοινοτήτων, ξεχνούν το δυστυχώς πιο βασικό! Το Κυπριακό είναι θέμα εισβολής και κατοχής κάτι που επεσήμανε εμφατικά ο Πρωθυπουργός στην πρόσφατη επίσκεψη του στην Μεγαλόνησο. Είναι τεράστια αυταπάτη να θεωρούμε ότι ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας κ. Αναστασιάδης (ουδόλως να ξεχνάμε την υπόστασή του) διαπραγματεύεται με τον Τ/Κ ηγέτη κ. Ακιτζί. Στην πραγματικότητα διαπραγματεύεται με την ίδια την Τουρκία. Με μία Τουρκία όπου επικρατεί ο ισλαμο-συντηρητικός εθνικισμός διανθισμένος με τις νέο-οθωμανικές φαντασιώσεις του Ερντογάν. Μία διαπραγμάτευση αυτή με το 38% της επικράτειας της Κυπριακής Δημοκρατίας να κατέχεται από την Τουρκία η οποία επιδιώκει την νομιμοποίηση των τετελεσμένων που προήλθαν από την εισβολή και την κατοχή και τελικά τον έλεγχο όλης της Κύπρου.

Η πικρή εθνική αλήθεια είναι ότι είμαστε οι ηττημένοι του 1974 και ήδη η ελληνική πλευρά έχει εξαντλήσει κάθε είδους συμβιβασμού για χάρη μίας βιώσιμης και δίκαιης λύσης όπως συνηθίσουμε να λέμε. Ακόμα δεν γνωρίζουμε ποιοι θα είναι αυτοί οι περιβόητοι «Όροι Αναφοράς» που θα είναι η βάση επανεκκίνησης των συνομιλιών. Ούτε πιστεύω ότι θα διαφωτιστούμε μόλις θα περατωθεί η συνάντηση Αναστασιάδη –Ακιντζί. Το πολύ – πολύ να μας εκφράσουν την επιθυμία τους να αρχίσει ένας νέος γύρος διαβουλεύσεων που θα καταλήξουν σε ένα νέο σχέδιο επίλυσης. Εξαιρετικά αντιφατικό βέβαια με τα Τουρκικά γεωτρύπανα να παραβιάζουν την Κυπριακή ΑΟΖ, τον Τουρκικό Στόλο να κόβει βόλτες γύρω από την Μεγαλόνησο και τους Τουρκοκυπρίους να απειλούν για εποικισμό της Αμμοχώστου.

Αναμφίβολα τον πρώτο λόγο για την επίλυση του Κυπριακού τον έχουν οι Ελληνοκύπριοι. Η Ελλάδα ως εθνικό κέντρο και εγγυήτρια δύναμη, θα είναι πάντα δίπλα στην Κύπρο κάτι όμως που έχει απορρέουσες υποχρεώσεις σε πρακτικό επίπεδο και όχι μόνο σε επίπεδο ρητορικής. Ευχόμαστε να μπουν οι σωστές βάσεις για να ευοδωθεί η νέα προσπάθεια επίλυσης του προβλήματος. Λέμε όμως όχι στην γεωστρατηγική παράδοση της Κύπρου στην Τουρκία η οποία θα συνιστά μία «καταστροφική λύση». Κάτι τέτοιο εκτός από την Κύπρο θα έχει αρνητικές επιπτώσεις στο Αιγαίο και στη Θράκη. Μία δυσμενής για τα ελληνικά συμφέροντα λύση στην Κύπρο, είτε το θέλουμε, είτε όχι, είναι συνδεδεμένη με όλο το φάσμα των ελληνοτουρκικών προβλημάτων που δημιουργούνται από την αναθεωρητική πολιτική της γειτονικής μας χώρας. Οι καταστάσεις στο Αιγαίο και στην Κύπρο είναι αλληλένδετες, αλληλοεξαρτώμενες και αλληλοεπηρεαζόμενες!

*Ο Αντιστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Λουκόπουλος είναι επικεφαλής στο «Παρατηρητήριο Liberal»

Ενεργοποιείται ο μηχανισμός για πρόκληση ελληνοτουρκικής κρίσης

Από
anixneuseis
-
0

Σταύρος Λυγερός
Σταύρος Λυγερός  slpress,gr

Η συνταγή για την πρόκληση ελληνοτουρκικής κρίσης υπάρχει εδώ και δεκαετίες, έχει δοκιμασθεί και η εφαρμογή της είναι στη διακριτική ευχέρεια –εν προκειμένω– του Ερντογάν. Παραδοσιακά, η Άγκυρα χρησιμοποιούσε την αποστολή ερευνητικού σκάφους της για σεισμικές έρευνες στην ελληνική υφαλοκρηπίδα σαν μηχανισμό πυροδότησης. Το έργο το έχουμε δει επανειλημμένως από τη δεκαετία του 1970, με κορυφαία στιγμή την κρίση του 1987 στο Αιγαίο.

Η Τουρκία εφάρμοσε την ίδια συνταγή και στην κυπριακή ΑΟΖ, όταν η Λευκωσία δρομολόγησε το ενεργειακό πρόγραμμά της. Το “Μπαρμπαρός” έχει “σαρώσει” την κυπριακή υφαλοκρηπίδα. Η Κυπριακή Δημοκρατία, όμως, ήταν προφανές εξαρχής πως δεν είχε τη δυνατότητα να υπερασπίσει με στρατιωτικά μέσα τα κυριαρχικά δικαιώματά της. Γι’ αυτό και περιορίσθηκε σε διπλωματικές αντιδράσεις. Το ίδιο κι όταν το “Φατίχ” άρχισε τη γεώτρηση δυτικά της Πάφου.

Η Ελλάδα απέφυγε να ασκήσει το δικαίωμα και την υποχρέωσή της ως εγγυήτρια δύναμη να υπερασπίσει την Κυπριακή Δημοκρατία. Περιορίσθηκε στο να την συνδράμει διπλωματικά. Η στάση της Αθήνας συνιστά μία έμμεση πλην σαφή ομολογία ότι δεν έχει ούτε τη δυνατότητα, ούτε την πρόθεση να προστατεύσει τον κυπριακό Ελληνισμό. Μπορεί αυτή τη φορά να μην ακούστηκε το “Η Κύπρος είναι μακριά”, αλλά ως δόγμα ζει και βασιλεύει στα ελλαδικά κέντρα αποφάσεων.

Το κρίσιμο ερώτημα είναι τί θα πράξει η Αθήνα εάν οι Τούρκοι, όπως έχουν προαναγγείλει, στείλουν μετά τις 15 Αυγούστου ερευνητικό σκάφος για σεισμικές έρευνες στην ελληνική υφαλοκρηπίδα (ΑΟΖ δεν έχει ανακηρυχθεί), συγκεκριμένα στη θαλάσσια περιοχή νοτίως του άξονα Ρόδος-Καστελλόριζο. Η Ελλάδα δεν είναι Κυπριακή Δημοκρατία. Έχει άλλο μέγεθος και δαπανά εδώ και δεκαετίες τεράστια κονδύλια ακριβώς για να διατηρεί αξιόμαχες ένοπλες δυνάμεις, ικανές να προασπίσουν τα κυριαρχικά δικαιώματα, στηρίζοντας μία αξιόπιστη αποτρεπτική στρατηγική.

Λόγω και της υφιστάμενης παράδοσης στο ελληνοτουρκικό μέτωπο, εάν η Άγκυρα επιχειρήσει τη διεξαγωγή σεισμικών ερευνών, η Αθήνα δεν μπορεί να “καταπιεί” το τετελεσμένο, περιοριζόμενη στις γνωστές ρητορικές διαμαρτυρίες. Όποια κυβέρνηση αντιδράσει κατ’ αυτόν τον τρόπο θα έχει αυτοκτονήσει πολιτικά. Αυτό ισχύει περισσότερο για την κυβέρνηση Μητσοτάκη, δεδομένου ότι η πλειοψηφία των βουλευτών της ΝΔ, ή τουλάχιστον μία πολύ μεγάλη μειοψηφία τους, εκλέγονται με σημαία τον πατριωτισμό.

Κατάθεση συντεταγμένων και χάρτη

Μπορεί η υφαλοκρηπίδα μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας να μην έχει οριοθετηθεί, αλλά η Άγκυρα έχει φροντίσει να καταθέσει συντεταγμένες και χάρτες, ξεκαθαρίζοντας ποιες θαλάσσιες περιοχές θεωρεί δική της υφαλοκρηπίδα-ΑΟΖ. Μεταξύ αυτών είναι εκτεταμένες θαλάσσιες περιοχές που –με βάση την αρχή της μέσης γραμμής– ανήκουν στην Ελλάδα.

Το γεγονός αυτό μπορεί να μην συνιστά ακριβώς μονομερή οριοθέτηση, αλλά οπωσδήποτε δημιουργεί ένα διπλωματικό τετελεσμένο, όσο στην πράξη μένει αναπάντητο. Γιατί η Ελλάδα, ως απάντηση, δεν έχει καταθέσει τις δικές της συντεταγμένες στον ΟΗΕ, ώστε να καταστεί σαφές πως υφίσταται διαφορά; Γιατί δεν έχει κυκλοφορήσει στις ξένες κυβερνήσεις τον αντίστοιχο χάρτη, ώστε να μην αφήνει ελεύθερο έδαφος στην τουρκική διπλωματία; Και βεβαίως προκαλεί απορία, γιατί δεν έχει ανακηρύξει (όχι οριοθετήσει) ΑΟΖ, όπως μονομερώς έχει δικαίωμα σύμφωνα με τη Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας, την οποία έχει υπογράψει και κυρώσει εδώ και πολλά χρόνια.

Η απάντηση είναι ότι η Αθήνα φοβάται. Είναι το ριζωμένο φοβικό σύνδρομο που την ακινητοποιεί, παρότι οι συνθήκες στη διεθνή σκηνή δεν ήταν ποτέ στη μεταπολεμική περίοδο τόσο ευνοϊκές. Κι αυτό όχι λόγω της ελληνικής διπλωματίας, αλλά λόγω του ρήγματος ΗΠΑ-Τουρκίας. Γιατί, όμως, φοβάται η Αθήνα; Η ανακήρυξη ΑΟΖ είναι μία τυπική πράξη, η οποία δεν αλλάζει τους όρους της διμερούς διαφοράς. Αλλά και η κατάθεση συντεταγμένων αποτελεί στοιχειώδη αμυντική διπλωματική κίνηση στην αντίστοιχη κίνηση της Τουρκίας κι όχι κάποιου είδους πρόκληση που μπορεί να ερεθίσει το “θηρίο”.

Το “θηρίο” δεν εξημερώνεται με κατευνασμό

Όπως προανέφερε, άλλωστε, το “θηρίο” δεν εξημερώνεται με κατευναστική πολιτική. Αντιθέτως, αποθρασύνεται. Απόδειξη είναι η προαναφερθείσα προαναγγελία σεισμικών ερευνών στη θάλασσα του Καστελλορίζου. Επανερχόμαστε, λοιπόν, στο κρίσιμο αρχικό ερώτημα: πώς θα αντιδράσει η Αθήνα εάν η Άγκυρα κάνει πράξη την απειλή της και επιχειρήσει σεισμικές έρευνες;

Δεν πρόκειται για θεωρητικό ερώτημα. Η πείρα των ελληνοτουρκικών σχέσεων έχει αποδείξει κατά τρόπο αναμφισβήτητο ότι κατά κανόνα οι Τούρκοι υλοποιούν όσα προαναγγέλλουν. Στις λίγες εξαιρέσεις, έμειναν στα λόγια επειδή προσέκρουσαν σε ξεκάθαρη αντίδραση και συνειδητοποίησαν πως θα είχαν σοβαρό κόστος. Πάγια τακτική τους είναι να χρησιμοποιούν την απειλή χρήσης στρατιωτικής βίας ως διπλωματικό όπλο για να κερδίζουν. Δεν είναι, ωστόσο, καθόλου έτοιμοι να εμπλακούν σε μία σύρραξη.

Αυτό ίσχυε και όταν στο τιμόνι ήταν οι κεμαλικοί και πολύ περισσότερο τώρα, που η Τουρκία έχει πολλά ανοικτά μέτωπα και κυρίως είναι διπλωματικά σχετικά απομονωμένη στα δυτικά κέντρα αποφάσεων. Από την άλλη πλευρά, όμως, είναι παράδοση της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής να τεστάρει σχεδόν κάθε νέα ελληνική κυβέρνηση, προκαλώντας κάποιου είδους κρίση.

Με κρίση τεστάρουν νέες ελληνικές κυβερνήσεις

Το είχε κάνει το 1955, όταν ο Παπάγος ήταν ετοιμοθάνατος, με το πογκρόμ εναντίον των Ελλήνων μειονοτικών στην Κωνσταντινούπολη. Το έκανε το 1963, με αφορμή το Κυπριακό, όταν η σκυτάλη περνούσε από την ΕΡΕ στην τότε Ένωση Κέντρου του Γεωργίου Παπανδρέου. Κρίση προκάλεσε και πάλι στα τέλη του 1967, η οποία οδήγησε στην απόσυρση της ελληνικής μεραρχίας και στον αφοπλισμό της Κύπρου.

Δεν το τόλμησε το 1981, λόγω της αποφασιστικότητας που είχε επιδείξει ο Ανδρέας Παπανδρέου, ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Το τόλμησε, όμως, με την υπόθεση στα Ίμια το 1996, όταν ο ιδρυτής του ΠΑΣΟΚ ήταν βαρύτατα ασθενής στο νοσοκομείο και η κυβέρνηση Σημίτη έκανε τα πρώτα βήματά της. Ο νέος τότε πρωθυπουργός, άλλωστε, είχε δείξει από πριν ότι ήταν εύκολος στόχος.

Από τότε δεν είχαμε κάτι αντίστοιχο, επειδή είχε από το 2002 ξεκινήσει ο άτυπος εσωτερικός πόλεμος στην Τουρκία μεταξύ του παρηκμασμένου μετακεμαλικού καθεστώτος και της νεοοθωμανικής κυβέρνησης. Από το 2012-13 ο Ερντογάν όχι μόνο έχει με τη βοήθεια της Δύσης κερδίσει αυτό τον πόλεμο, αλλά και έχει εδραιώσει το δικό του σχεδόν προσωποπαγές καθεστώς.

Αυτό σημαίνει ότι δεν έχει τις αναστολές που είχε στη δεκαετία 2002-12. Έχει, όμως, άλλου είδους αναστολές. Το γιατί ο Ερντογάν θα σκεφθεί πολύ πριν πυροδοτήσει μία ελληνοτουρκική κρίση που μπορεί να μετεξελιχθεί σε θερμό επεισόδιο κι αυτό σε σύρραξη, θα το αναλύσω στο επόμενο άρθρο μου. Σε προηγούμενο άρθρο μου ανέλυσαν γιατί έχει ταυτοχρόνως και ισχυρό γεωστρατηγικό κίνητρο να τις υπερβεί.

  • Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του SLpress.gr
  • Απαγορεύεται η αναδημοσίευση του άρθρου από άλλες ιστοσελίδες χωρίς άδεια του SLpress.gr. Επιτρέπεται η διακίνηση του άρθρου με την προσθήκη ενεργού link.
  • Διαβάστε το άρθρο εδώ: slpress,gr

«Ο Ερντογάν απείλησε ότι θα ξεκινήσει νέα επίθεση στη βόρεια Συρία και μετά κάθισε στα αυγά του»

Από
anixneuseis
-
0

Τι έκπληξη ;

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected]  www.kalkis.eu

Αυτό ανέφεραν δυο συνεχόμενες ανταποκρίσεις : α) της έγκυρης ανταποκρίτριας Marie Jégo του ηλεκτρονικού Le Monde, από την Κωνσταντινούπολη, στις 6-8-2019 και β) του ίδιου του ηλεκτρονικού Le Monde από κοινού με το Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων (AFP) στις 7-8-2019.

Η Άγκυρα, όπως το συνηθίζει, απαιτούσε με εκτόξευση απειλών,  εδώ και πολύ καιρό, την δημιουργία και λειτουργία μιας «ζώνης ασφαλείας» πέραν των συνόρων της, στις ελεγχόμενες από τους Κούρδους περιοχές της βόρειας Συρίας. Οι Κούρδοι αυτοί υποστηρίζονται ως γνωστόν από τις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Γαλλία για την καταπολέμηση της οργάνωσης του Ισλαμικού Κράτους (IS), η οποία έχασε μεν το «Χαλιφάτο» των Τζιχαντιστών, όμως οι τελευταίοι δεν εξαφανίστηκαν. Αναδιοργανώνονται. Οι Σύριοι Κούρδοι είναι μια κουρδική πολιτοφυλακή με την επωνυμία «Μονάδες Άμυνας του Λαού» (YPG), που η Τουρκία τις ταυτίζει με το PKK του Οτσαλάν και τους θεωρεί ως «τρομοκράτες», βλέπε σχετικό άρθρο μου στις Ανιχνεύσεις στις 23-1-2018  :http://www.anixneuseis.gr/?p=183220

Επιθυμώντας να στραφεί εναντίον αυτών των Κούρδων, που τους τρέμει (γιατί είναι αποφασισμένοι να πεθάνουν ή να απελευθερωθούν),  ο Σουλτάνος απείλησε και πάλι να ξεκινήσει μια νέα επίθεση στη Συρία, όπου ο στρατός του ελέγχει ήδη αρκετούς θύλακες εδάφους. «Δεν μπορούμε πλέον να παραμείνουμε σιωπηλοί, η υπομονή μας εξαντλείται. (…) Εισβάλαμε στο Afrin, το Djarabulus και το Al–Bab. Θα πάμε ανατολικά του Ευφράτη», δήλωσε την  Κυριακή, 4 Αυγούστου 2019, αναφέροντας ότι ενημέρωσε την Ουάσινγκτον και τη Μόσχα για την απόφασή του αυτή.

Η ζώνη 30 με 40 χιλιόμετρα, μέσα στο συριακό έδαφος, που θέλει ο Ερντογάν θα διοικείτο φυσικά από τον τουρκικό στρατό και από τους ιπποκόμους του Σύριους αντάρτες ενάντια στον Ασαντ προκειμένου, σύμφωνα με το επίσημο τουρκικό επιχείρημα (διάβαζε πλατσικατζίδικη λογική), να αποφευχθεί οποιαδήποτε εισβολή στην Τουρκία της εν λόγω κουρδικής πολιτοφυλακής YPG.

Την εν λόγω ζώνη την  υποσχέθηκε τον Δεκέμβριο του 2018 ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Ντόναλντ Τραμπ, με 32 χιλιόμετρα βάθος μέσα στο συριακό έδαφος, από τα ανατολικά του

 

Ευφράτη μέχρι τα ιρακινά σύνορα, όπου οι  YPG είχαν τον έλεγχο. Από τότε, οι αμερικανο-τουρκικές συνομιλίες σχετικά με τα περιγράμματα της μελλοντικής αυτής ζώνης σέρνονταν. Ένας νέος γύρος σχετικών συνομιλιών, που διοργανώθηκε από τις 5 έως 7 Αυγούστου 2019 στην Άγκυρα, μεταξύ των στρατιωτικών και των δύο χωρών, φαίνεται να κατέληξε σε μια συμφωνία η οποία λέει ότι : «Η Τουρκία και οι ΗΠΑ θα δημιουργήσουν ένα Κέντρο Κοινών Επιχειρήσεων στη Βόρεια Συρία», Αυτό έγραψαν στις 7-8-2019 ο ηλεκτρονικός Le Monde από κοινού με το Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων (AFP), δημοσιεύοντας και την διπλανή φωτογραφία ενός αμερικανού στρατιώτη στην Manbij της Συρίας της 4-4-2018 του Hussein Malla / AP.

Ο μέχρι τώρα Διάλογος κωφών μεταξύ Washington και Αγκύρας

Η Άγκυρα ήθελε να επεκτείνει τον έλεγχο (νέο-οθωμανικός ιμπεριαλισμός) σε μια έκταση 30  έως 40 χιλιομέτρων μεταξύ του Tall Abyad και των ιρακινών συνόρων. Εδάφη δηλαδή που οι Κούρδοι YPG θα αναγκαζόταν να εγκαταλείψουν, αφού τα κατέκτησαν με σκληρό αγώνα ενάντια στους Τζιχαντιστές. Οι Αμερικανοί, όπως παλαιότερα και ο Μακρόν, πρότειναν στους Τούρκους «κοινές περιπολίες» σε ένα εδαφικό βάθος  14 χλμ. και μήκος 140 χλμ., ώστε οι Τούρκοι νταήδες να αισθάνονται ασφαλείς (!) σε σχέση με τους «ξυπόλητους» YPG. Τα συμφέροντα ήταν και είναι διαμετρικά αντίθετα. Η μεν Ουάσινγκτον ήθελε να δημιουργήσει την ζώνη για να προστατεύσει τους συμμάχους της, τους Κούρδους των YPG, από τον τουρκικό στρατό. Αντίθετα, η Άγκυρα έβλεπε και βλέπει τις YPG ως «απειλή για την ασφάλειά της» στο νότιο υπογάστριό της. Ο πραγματικά επιδιωκόμενος στόχος της Τουρκίας είναι να σπάσει τη συνέχεια της εδαφικής επικράτειας που ελέγχεται από τους Κούρδους των YPG κατά μήκος των συρο-τουρκικών συνόρων. Δηλαδή τον  «διάδρομο του τρόμου», όπως τον αποκάλεσε ο πολλά βαρύς Ερντογάν.

Έτσι οι συζητήσεις αυτές μετατρέπονταν σε έναν διάλογο κωφών. «Οι αμερικανικές προτάσεις δεν βρίσκονται σε ικανοποιητικό επίπεδο. Έχουμε την εντύπωση ότι προσπαθούν να κερδίσουν  χρόνο», παραπονέθηκε ο Mevlüt Cavusoglu, υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας, λίγο μετά την επίσκεψη στην Άγκυρα του ειδικού απεσταλμένου της Washington για τη Συρία, James Jeffrey. Ως την περασμένη Δευτέρα, οι διαπραγματεύσεις κινδύνεψαν να καταρρεύσουν, και πάλι, για το μήκος και το πλάτος της ζώνης. Ο Cavusoglu αύξησε την πίεση κατά ένα κλικ, ζητώντας από τις ΗΠΑ «να σταματήσουν να συνεργάζονται» με τους Κούρδους των YPG. Δηλαδή να σταματήσει η στήριξη που παρέχεται από το Πεντάγωνο με τη μορφή εκπαίδευσης, στρατιωτικού εξοπλισμού και χορήγηση όπλων.

«Το πρόβλημα είναι ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Τουρκία βλέπουν ο ένας τον άλλον ως θεμελιωδώς αποσταθεροποιητικό παράγοντα στη Μέση Ανατολή», λέει ο αμερικανός ερευνητής Aaron Stein σε μια ανάλυση που δημοσιεύθηκε στις 5 Αυγούστου 2019 από την ενημερωτική ιστοσελίδα War on the Rocks. Πόλεμος στους βράχους. Ο διάλογος συνεχίζεται, αλλά καμία πλευρά δεν ενδιαφέρεται πραγματικά για συμβιβασμό. «Ο κάθε ένας αποφάσισε ότι τα συμφέροντα της εθνικής του ασφάλειας στη Συρία είναι μεγαλύτερα από αυτά της άλλης πλευράς», ανέφερε ο ερευνητής.

Παρά ταύτα όμως, η Άγκυρα και η Ουάσιγκτον φαίνεται να βρήκαν έναν ακαθόριστο συμβιβασμό στη βόρεια Συρία. Την Τετάρτη 7 Αυγούστου 2019, οι τουρκικές αρχές ανακοίνωσαν την ίδρυση «κοινού κέντρου επιχειρήσεων» για την περιοχή αυτή. Αυτή η ανακοίνωση θα μπορούσε να είναι ένα τελικό αποτέλεσμα μετά την πρόσφατη έξαρση των εντάσεων μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Τουρκίας, που είναι επίσημα συνδεδεμένες με το ΝΑΤΟ αλλά με αντικρουόμενα συμφέροντα στη συριακή σκηνή. Έρχεται μετά από τρεις ημέρες έντονων συνομιλιών με τις Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες προσπάθησαν να αποφύγουν μια νέα τουρκική στρατιωτική επιχείρηση στη βόρεια Συρία. Και φαίνεται ότι το πέτυχαν, επί του παρόντος τουλάχιστον. Αφού ο Ερντογάν απειλούσε με νέα εισβολή στη βόρεια Συρία, συγκεντρώνοντας τις τελευταίες εβδομάδες χιλιάδες στρατιώτες και εκατοντάδες τανκς, κατά μήκος των τουρκο-συριακών συνόρων, όπως ανέφερε το ρεπορτάζ της Marie Jégo.

Οι δύο πλευρές συμφώνησαν «να λάβουν άμεσα μέτρα για να αντιμετωπίσουν τις ανησυχίες της Τουρκίας» και «στο πλαίσιο αυτό να δημιουργήσουν γρήγορα ένα κοινό κέντρο επιχειρήσεων στην Τουρκία για τον συντονισμό και τη διαχείριση της εφαρμογής της ζώνης ασφαλείας με τις Ηνωμένες Πολιτείες», όχι δηλαδή όπως την ήθελε ο Ερντογάν μόνο με τον τουρκικό στρατό και τους Σύριους αντάρτες.

Ωστόσο, δεν αποκαλύφθηκε καμία λεπτομέρεια σχετικά με αυτό το σχέδιο «ασφαλούς ζώνης», ούτε για το χιλιομετρικό βάθος της ούτε για τις δυνάμεις που θα έχουν αυτόν τον έλεγχο. Δύο σημεία όπου οι διαφορές μεταξύ των δύο πλευρών ήταν ιδιαίτερα έντονες. Σύμφωνα με τον τουρκικό Τύπο, η Άγκυρα απαιτούσε μια ζώνη μήκους 30 χλμ.. Δηλαδή πολύ περισσότερα (14 χιλ.) που πρότεινε η Ουάσινγκτον. Επιπλέον, η Τουρκία ζητούσε αποκλειστικό έλεγχο αυτής της ζώνης.

Κλείνοντας, επιτρέψτε μου να σας παραπέμψω στη εύστοχη ρήση προς τον ηλεκτρονικό Le Monde στις 7-8-2019 του ειδικού επί των ασύμμετρων πολέμων Gérard Chaliand : «Ο Ερντογάν είναι πιο αδύναμος από αυτό που δείχνει» (Erdogan est plus faible qu’il ne le laisse paraître), προβάλλοντας μάλιστα την χαρακτηριστική διπλανή φωτογραφία της 1ης Αυγούστου 2019 του BURHAN OZBILICI / AP.

Το τετραπλό λάθος του Τραμπ… Συνέπειες τραγικές και μη αναστρέψιμες.

Από
anixneuseis
-
0

του Κ.ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Αρκετοί αιφνιδιάζονται… Άλλοι προβληματίζονται… Και η συντριπτική πλειοψηφία των αναλυτών αλλά και απλών καθημερινών ανθρώπων, δεν αποτολμά να ερμηνεύσει την συμπεριφορά των Αμερικανών απέναντι στην Τουρκική προκλητικότητα, καταφεύγοντας στις αυτονόητες διαπιστώσεις…

Τα πράγματα όμως είναι απλά… Όλα όσα βλέπουμε να διαδραματίζονται είναι απολύτως ερμηνεύσιμα… Θα καταγράψουμε πολύ συνοπτικά τις κρίσιμες παραμέτρους που τα συνθέτουν και που δεν θα πρέπει να αγνοηθούν, διότι οι εξελίξεις που έρχονται θα είναι δραματικές και μας αφορούν άμεσα…

  1. Η Αμερικανική ηγεμονία ροκανίζεται. Ουσιαστικά αποδομείται, ήδη από την εποχή του προέδρου Ομπάμα. Πρόκειται για μια διεργασία ιστορικά αναμενόμενη και απολύτως εναρμονισμένη με τους γνωστούς παρακμιακούς κύκλους που αφορούν στην πολιτική ιστορία των ισχυρών, η οποία ωστόσο επιταχύνθηκε εξ αιτίας σειράς λαθών,  άστοχων και καταστροφικών χειρισμών της Αμερικανικής διοίκησης…
  2. Η διοίκηση Τραμπ εντόπισε το πρόβλημα(της ηγεμονικής αποδόμησης των ΗΠΑ) και προσπάθησε να ανακόψει αυτήν την εξέλιξη. Η τακτική που επελέγη,πέρα από τα όποια επικοινωνιακά τσαλίμια, ήταν η απλούστερη δυνατή και συνοψίζεται σε τρεις διαχειριστικές μεθοδολογίες.
  • Α. “Διαίρει και βασίλευε” μεταξύ των συμμάχων, ώστε να αναβαθμιστεί συγκριτικά ο ρόλος του ισχυρού. Ήταν η τακτική που φρόντισε να εγκαινιάσει από την πρώτη κιόλας ημέρα της θητείας του, φροντίζοντας να θυμίσει την ταυτότητα του «αφεντικού» τόσο στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ όσο και σε αυτό της ΕΕ…
  • Β. Λειτουργική αξιοποίηση των διαθέσιμων εργαλείων, στην λογική μιας σχετικά ανώδυνης διαχείρισης των παραγόντων συγκριτικής ισχύος μεταξύ ΚΑΙ των παραδοσιακών συμμάχων αλλά και των αντιπάλων της Αμερικής. Κυρίαρχα εργαλεία εδώ, ήταν ο νομισματικός πόλεμος και οι δασμολογικές πιέσεις.
  • Γ. “Εμπορευματοποίηση” της στρατηγικής σε μια προσπάθεια κατασκευής ενός δευτερογενούς μετώπου ειδικών συμμαχικών σχέσεων, που να αντιστοιχίζονται στον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται ο Αμερικανός πρόεδρος τις σύγχρονες πλανητικές προκλήσεις. Η περίπτωση της Τουρκίας και το παζάρι με τα οπλικά συστήματα στο οποίο επιχείρησε να ενσωματώσει ένα σημαντικό μέρος της Αμερικανικής πολιτικής για το Μεσανατολικό και όχι μόνο, υπήρξε ίσως η πλέον χαρακτηριστική.
  1. Κατά την διάρκεια αυτής της προσπάθειας, καταγράφονται δύο τουλάχιστον θεμελιώδη λάθη στη διαχείριση του Αμερικανού προέδρου.
  • Α. Το πρώτο σχετίζεται με την υπερεκτίμηση των διαχειριστικών εργαλείων που είχε στην διάθεσή του, τα οποία κατά βάση ήταν δύο. Η «πειθώ» του ισχυρού με την οποία έκανε τον παραδοσιακό της περίπατο η Αμερική στις μπανανίες… Και η αποτελεσματικότητα του οικονομικού εκβιασμού τον οποίο μπορούσε να ασκήσει έναντι των αδύναμων και των ανταγωνιστών.
  • Β. Το δεύτερο αφορά στην καταφανή υποτίμηση των πραγματικών δυνατοτήτων των συνομιλητών και συνδιαπραγματευτών του.
  1. Παρά τα λεγόμενα των εμμονικών, ένας τέτοιος παίκτης (Τραμπ) είναι ένας απόλυτα προβλέψιμος παίκτης και σε κάθε περίπτωση ένας απόλυτα διαχειρίσιμος παίκτης.

Πρώτον, γιατί δεν τολμά να ασχοληθεί παρά μονάχα με τα εργαλεία εκείνα τα οποία αισθάνεται σίγουρος ότι γνωρίζει καλά την χρήση τους…

Δεύτερον, γιατί γνωρίζει το πρόβλημα (και αυτό είναι η απώλεια της ηγεμονίας) αλλά δεν γνωρίζει το γήπεδο στο οποίο διαδραματίζεται ο αγώνας (και αυτό είναι το σύνθετο γήπεδο της Γεωπολιτικής με το οποίο έχει μια εξαμβλωματικήσχέση ο Αμερικανός πρόεδρος).

  1. Η μπάλα λοιπόν χάνεται από την στιγμή που επιστρατεύονται ΛΑΘΟΣ εργαλεία, σε ΛΑΘΟΣ γήπεδο, απέναντι στον ΛΑΘΟΣ αντίπαλο και όλα αυτά στην ΛΑΘΟΣ στιγμή. Σε αυτήν την περίπτωση, επέρχεται το μοιραίο. Έτσι…
  • Α. Τοποθετεί απέναντί του το ίδιο το βαθύ Αμερικανικό κράτος που ζει το δικό του το όνειρο και αρνείται πεισματικά να συνειδητοποιήσει την νέα κατάσταση που έχει διαμορφωθεί, και αντιμετωπίζει τα πάντα με την παραδοσιακή «ξύλινη» υπεροψία.
  • Β. Τοποθετείται αναγκαστικά απέναντί του, ένας ικανότατος παίκτης, ο Τούρκος πρόεδρος ο οποίος διαθέτει τρία σημαντικά συγκριτικά πλεονεκτήματα…

Πρώτον. Έχει επιθετική στρατηγική η οποία εξειδικεύεται σε πολύ συγκεκριμένους στόχους, και δεν κάνει «μαζέματα» όπως κάνει ο Αμερικανός πρόεδρος…

Δεύτερον. Έχει επίγνωση της μονομέρειας στην αντίληψη και της ανεπάρκειας στην διαχείριση, από την οποία χαρακτηρίζεται ο Αμερικανός πρόεδρος, γι’ αυτό και αποφασίζει να τον «πάει καρότσι» μέχρι το τέλος…

Τρίτον. Χρησιμοποίησε στοχευμένα το δόλωμα του Αμερικανού πάστορα τον οποίο απελευθέρωσε χαϊδεύοντας τον Αμερικανικό ναρκισσισμό, και τώρα τραβάει το λουρί για να του πάρει ΚΑΙ τα σώβρακα.

Επίλογος…

Θα του τα πάρει τα σώβρακα. Ήδη σήμερα του τα πήρε και στην Συρία. Και έπεται συνέχεια. Μόνο που το πρόβλημα πλέον, είναι πολύ πιο σοβαρό απ’ ότι θα μπορούσαμε να υποθέσουμε κατά τις πρώιμες εκδηλώσεις του, και το συνθέτουν τρία πράγματα.

Α. Η Αμερική δεν αποκαθηλώνεται απλώς από το βάθρο του πρωταγωνιστή. Ταπεινώνεται. Χάνει στρατηγικά στοιχήματα. Συντρίβεται. Αυτή είναι η λέξη που πρέπει να χρησιμοποιηθεί και καλό είναι να μην σοκάρεται κανείς από τα λόγια. Η αλήθεια είναι ακόμη πιο σοκαριστική από τις λέξεις που θα κληθούν να την περιγράψουν. Ο Τραμπ έδωσε περισσότερα απ’ όσα έπρεπε στον πολύφερνο συνεταίρο, και τώρα η μπάλα χάθηκε και χάθηκε οριστικά.

Β. Η Τουρκία, δεν αναγορεύεται απλώς σε ισχυρή περιφερειακή δύναμη. Ταυτοποιείται έναντι πάντων ως η δύναμη που ταπείνωσε την Αμερική κι αυτό της προσθέτει πολλαπλάσια plus, ΚΑΙ στην ισχύ αλλά ΚΑΙ στην περιφερειακότητα.

Γ. Μια έτσι αποθρασυμένη Τουρκία, μοιραία τροποποιεί (επαυξάνει σε εύρος και επιθετικότητα) την αναθεωρητική της ατζέντα. Κι αυτή η εξέλιξη αναγορεύεται σε κρίσιμη παράμετρος της φυσιογνωμίας του σύγχρονου κόσμου που τελεί υπό διαμόρφωση.

Ερώτηση:

Έχουμε αναλογιστεί άραγε τι σημαίνει και που οδηγούνται τα πράγματα, αν δεν ανακοπεί ΤΩΡΑ αυτή η εξέλιξη;;;

Έχουμε συνειδητοποιήσει άραγε τις ανατροπές που θα σηματοδοτήσει πριν απ’ όλα για την εγγύς γεωπολιτική γειτονιά;;;

Έχουμε άραγε επίγνωση για το που οδηγούνται τα πράγματα και συνεχίζουμε σαν χώρα να σερνόμαστε δουλοπρεπώς πίσω από έναν “σύμμαχο” αφερέγγυο, ηττημένο άνευ αγώνος και χωρίς μπέσα;

Θα επανέλθουμε…

1...2,6302,6312,632...3,033Σελίδα 2,631 από 3,033