Αρχική Blog Σελίδα 2566

Γιατί ο Τσαβούσογλου δεν θεωρεί την Ελλάδα βιώσιμο κράτος

Από
anixneuseis
-
0
Ήφαιστος Παναγιώτης
Ήφαιστος Παναγιώτης

Η απάντηση στο ερώτημα “κατά πόσο η Ελλάδα είναι βιώσιμο κράτος” βρίσκεται στις αποχρώσεις και στις ειδοποιούς διαφορές. Εφαρμόζει τις πρόνοιες του διεθνούς δικαίου για την επικράτειά της; Όχι. Υπερασπίζεται τα ζωτικά συμφέροντα όπως η μεγάλης σημασίας Μεγαλόνησος Κύπρος, όπου ζουν εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες; Όχι. Διαφυλάττει την πολιτειακή της συγκρότηση και τις πληθυσμιακές της ισορροπίες από εισροές εκατοντάδων χιλιάδων ή ίσως και εκατομμυρίων; Όχι ή τουλάχιστον όχι αποτελεσματικά. Διαχειρίζεται βέλτιστα τις συμμετοχές της στους διεθνείς θεσμούς; Όχι.

Εάν σε αυτά και άλλα συμπαρομαρτούντα η απάντηση είναι όντως “όχι”, τότε η χώρα μας δεν διαθέτει εθνική στρατηγική. Και επειδή η στρατηγική είναι η βέλτιστη χρήση των μέσων για την εκπλήρωση των ιεραρχημένων εθνικών συμφερόντων, εάν δεν έχει εθνική στρατηγική είναι μη κράτος. Αυτό θα είχε στο μυαλό του ο Μεβλούτ Τσαβούσοχλου γιατί στις θέσεις που διατύπωσε πρόσφατα σε συνέντευξη στο “Βήμα” έκανε δηλώσεις ως και εάν απέναντι να μην υπάρχει χώρα αλλά αναλώσιμος χώρος έτοιμος για καταβρόχθιση από την αδηφάγο Άγκυρα. Οι νέο-Οθωμανοί, φαίνεται, εκτιμούν ότι ωρίμασαν οι προϋποθέσεις εκπλήρωσης του σκοπού εκμηδένισης και υπόταξης της Ελλάδας.

Ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών δεν θεωρεί βιώσιμο κράτος την Ελλάδα και αυτό εξηγείται. Ως γνωστόν, εδώ και δεκαετίες, η ελληνική κοινωνία έχει καταφέρει να δεσμεύσει κολοσσιαίους σπάνιους πόρους για την εθνική της ασφάλεια. Παρόλα αυτά, οι ελληνικές κυβερνήσεις, επί δεκαετίες, δέχονται να υποκύπτουν στους τουρκικούς εκβιασμούς και τις απειλές πολέμου εάν τολμήσουν να εφαρμόσουν το δίκαιο της θάλασσας. Παράλληλα, δέχονται καθημερινά τις παραβιάσεις του κυριαρχικού χώρου της Ελλάδας. Συνεπώς, ο Τσαβούσογλου ξέρει πολύ καλά τι λέει.

Στην Κύπρο, επίσης, φθάσαμε στο χείλος της Αβύσσου όταν με την Δικοινοτική Διζωνική Ομοσπονδία και την “πολιτική ισότητα” και παρά τις αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας του 1974 και 1983 η ελληνική πλευρά δέχεται να συνομιλεί για την κατάργηση της Κυπριακής Δημοκρατίας που θα θέσει την Μεγαλόνησο υπό πλήρη τουρκική κυριαρχία. Γεωπολιτικά, από άποψη πόρων, σχέσεων με τα άλλα κράτη της περιοχής και σχέσεων με τις μεγάλες δυνάμεις αυτό σημαίνει μοιραία στρατηγική συρρίκνωση και στρατηγική παγίδευση της Ελλάδας.

Την ίδια στιγμή φυσικά, δεν υπάρχει περίπτωση να έχουν δεύτερες σκέψεις οι Τούρκοι α) όταν στο αμυνόμενο κράτος ακόμη και ιθύνοντες το χαρακτηρίζουν “μονοαχοφαές”, β) όταν ενώ η Ελλάδα έχει σχεδόν διπλάσια ακτογραμμή σε σύγκριση με την Τουρκία άνθρωποι σε θέσεις ευθύνης μιλούν έκθαμβοι για τις μεγάλες τουρκικές ακτογραμμές και γ) όταν απορούν για το μνημόνιο με την Λιβύη επειδή η Κρήτη έχει μεγάλο όγκο ως και τα νησιά με μικρότερο όγκο όπως η Λέσβος, η Χίος ή το Καστελόριζο σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο της θάλασσας δεν διαθέτουν πλήρη δικαιώματα Αιγιαλίτιδας και υφαλοκρηπίδας.

Όλα αυτά και πολλά άλλα εθνικά βλαπτικά εάν όχι θανατηφόρα συνοδεύονται με την παρατεταμένη και όχι μόνο, στρατηγικά, πολιτικά και νομικά εγκληματική παράλειψη άσκησης του δικαιώματος Αιγιαλίτιδας ζώνης 12 μιλίων. Επίσης μην ξεχνάμε και τις επί δεκαετίες παρασυνομιλίες τύπου παρασυναγωγών με τις οποίες φτάσαμε στο σημείο οι δράστες να έχουν και ρόλο στα ζητήματα εθνικής ασφάλειας.

Το παράθυρο Τσαβούσογλου

Αποτέλεσμα; Πριν εμείς ασκήσουμε τα δικαιώματά μας για Αιγιαλίτιδα ζώνη 12 μιλίων ο Τσαβούσογλου αφήνει ανοιχτό “παράθυρο” για το ενδεχόμενο κοινής προσφυγής Ελλάδας–Τουρκίας στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης προκειμένου να οριοθετηθούν οι θαλάσσιες ζώνες. Πόσοι και πότε μπροστά σε τόσο προκλητικές θέσεις δηλώνουν αμέσως ότι η Ελλάδα εφαρμόζει το διεθνές δίκαιο της θάλασσας και η Τουρκία εάν έχει αντίρρηση είναι ελεύθερη να ζητήσει προσφυγή στην Χάγη!

Η δε κοροϊδία που θεωρεί την Ελλάδα ανύπαρκτη κορυφώνεται όταν ο Τσαβούσογλου δηλώνει ότι «η Τουρκία από θέση αρχής δεν είναι αντίθετη με το πνεύμα της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών και το Δίκαιο της Θάλασσας». Πόσοι, λοιπόν, απαντούν ακαριαία ότι η Τουρκία δεν μπορεί να ερμηνεύει τις Συνθήκες κατά το δοκούν και απειλητικά; Πόσοι, κυρίως, έκαναν ρητά και με σαφήνεια ξεκάθαρο ότι η Ελλάδα ως φιλειρηνικό κράτος θα εφαρμόσει τις πρόνοιες του διεθνούς δικαίου της θάλασσας και για το «πνεύμα» εάν η Τουρκία έχει κάποια αντίρρηση είναι ελεύθερη να ζητήσει προσφυγή στην Χάγη; Να προσχωρήσει μάλιστα στο διεθνές δικαστήριο και να υπογράψει την Συνθήκη του 1982.

Επειδή ακριβώς ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών μας θεωρεί διαιρεμένους, μπερδεμένους, καθηλωμένους και ανύπαρκτους, μιλά για την προσφυγή στην Χάγη ως μεταγενέστερο ζήτημα. Αφού, δηλαδή, σε μια πλέον ώριμη και κρίσιμη φάση οδηγήσει ξανά την Ελλάδα στην τουρκική κλίνη Προκρούστειων «συνομιλιών» όπου θα τεθούν όλα τα θέματα θα επιβάλουν τους όρους τους και θα τα κωδικοποιήσουν με μια νέα «Συνθήκη».

Όταν λέμε όλα τα θέματα εννοούμε τη “Γαλάζια πατρίδα”, τα κατά την Τσιλέρ εκατοντάδες νησίδες, νησιά και βραχονησίδες στο Αιγαίο, την πολιτική ισότητα στην Κύπρο, μνημόνια με Λιβύη, Λοζάνη, Θράκη και ίσως ένταξη του εναπομείναντος πληθυσμιακά μουσουλμανικά μεταλλαγμένου νεοελληνικού κράτους στους νέο-οθωμανικούς σχεδιασμούς περιφερειακής ηγεμονίας.

“Ανοιχτοί” οι Τούρκοι

Οι Τούρκοι, μας λέει περιφρονητικά ο κ. Τσαβούσογλου ολοφάνερα, θεωρώντας τους Έλληνες αναλώσιμους ιθαγενείς, «είναι ανοικτοί σε όλες τις επιλογές που είναι αποδεκτές και από τις πλευρές». Ανοικτοί βέβαια σε δικές μας νέες θανατηφόρες αυτή την φορά συμβιβαστικές υποχωρήσεις για μείζονα ζητήματα.

Την ίδια στιγμή, εδώ στην Ελλάδα, όταν υποστηρίζεται η υπεράσπιση της ελληνικής κυριαρχίας που προβλέπουν οι Συνθήκες και το διεθνές δίκαιο κάποιοι ακραίοι εθνομηδενιστές και σε τελευταία ανάλυση στρεφόμενοι κατά των ελληνικών εθνικών συμφερόντων “δολοφονούν χαρακτήρες” με ανοίκειες ύβρεις. Κάποιοι άλλοι, που στο παρελθόν –συμφορά μας– βρέθηκαν επίσης σε θέσεις ευθύνης, μας τρομοκρατούν με τον κίνδυνο “επεισοδίων” και “πολέμου” εάν υπερασπιστούμε την κρατική κυριαρχία της Ελλάδας. Τόσο “καλά”. Είναι,  λοιπόν, εύλογο να διερωτόμαστε εάν έχουμε στρατηγική και εν τέλει κράτος.

Συνέχεια στο slpress.gr

ΤΟ ΛΑΘΟΣ

Από
anixneuseis
-
1

Μετά τους ουτοπικούς σοσιαλιστές στην αριστερά κυριάρχησαν δύο ρεύματα. Ο μαρξισμός και ο αναρχισμός.
Χωρίς να απορρίπτω τον αναρχισμό (δεν θεωρώ αναρχικούς τα καλόπαιδα που σπάνε πλάκα ασκώντας ακραίας μορφής βία σε άτομα και κοινωνικές ομάδες) θα έλεγα πως ο μαρξισμός- συνεπώς και η αριστερά- ενδιαφέρονται για την υπέρβαση της αλλοτρίωσης και της εκμετάλλευσης των ασθενέστερων οικονομικά ομάδων, των προλετάριων, εργατών και εργαζομένων.
Στη βάση αυτή τα μαρξιστικά κινήματα αναζήτησαν την υπέρβαση του έθνους- κράτους. Θεώρησαν πως οι διαχωρισμοί δεν γίνονται στη βάση εθνικών κατηγοριών αλλά ταξικών. Τα συμφέροντα π.χ. ενός εργάτη Τούρκου και Έλληνα είναι κοινά και αντιτίθενται στα συμφέροντα των αρχουσών τάξεών τους.
Έτσι, η αριστερά ανέπτυξε Διεθνείς. Θεωρούσε πως οι Εργάτες ανά τον κόσμο έχουν κοινά συμφέροντα και έπρεπε να ενωθούν και να διαμορφώσουν μια παγκόσμια κομμουνιστική κοινωνία.
Βεβαίως, όλα αυτά κατέρρευσαν εν μια νυκτί, το μακρινό ή κοντινό (δεν ξέρω) 1989. Τέτοιες ημέρες τα παρακολουθούσαμε.
Αντιθέτως, με την ανάδυση της βιομηχανικής εποχής η αστική τάξη είχε ανάγκη το έθνος κράτος. Πρώτον για προστασία, δεύτερον για αγορά, τρίτον για της προμηθεύει τους εργαζόμενους. Και για πολλούς άλλους λόγους.
Σήμερα, τα πράγματα έχουν αντιστραφεί. Ο καπιταλισμός δεν έχει ανάγκη το εθνικό κράτος. Ασφυκτιά στα όριά του. Ψάχνει και θέλει μεγαλύτερες αγορές. Ο σημερινός καπιταλιστής δεν είναι ο κλασικός της βιομηχανικής εποχής. Κινείται και δρα οπουδήποτε. Δεν τον ενδιαφέρει το εθνικό κράτος. Τον ενδιαφέρει η παγκόσμια αγορά. Να μπορεί να κινείται ελεύθερα, να πουλά και να αγοράζει, να κερδίζει.
Αντιθέτως, ο εργαζόμενος έχει πέσει θύμα αυτής της αλλαγής. Δεν έχει την ίδια δυνατότητα παγκόσμιας μετακίνησης. Αναζητά, αναγκαστικά, εργασία παντού αλλά νοιώθει ανασφάλεια. Τον ενδιαφέρει και προσπαθεί για μια τοπικότητα. Να συμβιώσει με τους ανθρώπους που γνωρίζει. Με τους οποίους μπορεί να συνεννοηθεί. Να νοιώσει την ασφάλεια μιας πολιτείας με κοινωνικές ευαισθησίες. Και αυτή δεν μπορεί να είναι η παγκόσμια διακυβέρνηση. Που λέγεται διακυβέρνηση επειδή δεν μπορεί να είναι κυβέρνηση. Δεν θα κυβερνά. Θα κυβερνέται απο όσους έχουν τη δύναμη.
Αν, λοιπόν, η αριστερά συνεχίζει να θέλει να εκφράζει τους αδύναμους ανθρώπους δεν μπορεί να είναι αποδομητική. Η αποδόμηση των εθνοτήτων και των πολιτειακών τους υποστάσεων ευνοεί τους ισχυρούς. Που δεν έχουν καμιά αίσθηση κοινότητας με τους αδύναμους με τους οποίους μπορεί αρχικά να είχαν κοινή αφετηρία.
Και αυτό είναι το τραγικό λάθος της αριστεράς.
Η αριστερά ή δεν θα είναι αποδομητική ή αν είναι δεν θα είναι αριστερά.
Βεβαίως, και οι παλιοί εθνικισμοί παρήλθαν.
Γι αυτό το ιδεολογικό πρόταγμα της εποχής μας είναι: πως ανασυγκροτούνται οι εθνότητες; Σε ποιά πολιτειακή βάση; Με ποια χαρακτηριστικά;
Καλά Χριστούγεννα.

EastMed: Ο αγωγός που δημιουργεί τετελεσμένο υπέρ της Ελλάδας

Από
anixneuseis
-
5

slpress.gr

Καρυώτης Θόδωρος
Καρυώτης Θόδωρος

EastMed: Ο αγωγός που δημιουργεί τετελεσμένο υπέρ της Ελλάδας, Θεόδωρος Καρυώτης

Η κατασκευή του υποθαλάσσιου αγωγού EastMed για τη μεταφορά του κοιτάσματος φυσικού αερίου Levathian από το Ισραήλ, μέσω των ΑΟΖ της Κύπρου και της Ελλάδας στην Ιταλία και από εκεί στην Ευρώπη, κυοφορείται εδώ και περισσότερο από 8-9 χρόνια. Η εξοργιστική επιθετικότητα του Ερντογάν απέναντι στο Ισραήλ και στις ΗΠΑ, με τελευταία πράξη την ενέργεια του να χαράξει μια παράλογη γραμμή ΑΟΖ που να περνά λοξά από τα νότια του Καστελλόριζου και ανατολικά της Ρόδου και της Κρήτης, επιτάχυνε τις σχετικές εξελίξεις.

Έτσι, στις 2 Ιανουαρίου του 2020 υπογράφεται στην Αθήνα η Διακρατική Συμφωνία για τον East Med μεταξύ Ελλάδας, Ισραήλ και Κύπρου από τους Πρωθυπουργούς Κυριάκο Μητσοτάκη, Μπέντζαμιν Νετανιάχου και Νίκο Αναστασιάδη. Η συμφωνία, την οποία προβλέπεται να συνυπογράψει και ο πρωθυπουργός της Ιταλίας Τζουζιέπε Κόντε, βρίσκεται υπό την υψηλή προστασία των ΗΠΑ, των οποίων η Γερουσία έχει πρόσφατα ψηφίσει τον σχετικό νόμο EastMed Act, μαζί με την ακύρωση της πώλησης των F-35 στην Τουρκία και την άρση του εμπάργκο πώλησης όπλων στην Κύπρο.

Πρόκειται για μια εξέλιξη τεράστιας γεωπολιτικής σημασίας, που αλλάζει τις ισορροπίες στην ευρύτερη περιοχή υπέρ της Ελλάδας και της Κύπρου. Η υπόθεση του EastMed έχει τις ρίζες της στο 2010-11 όταν ανακαλύφθηκε στην ΑΟΖ του Ισραήλ το κοίτασμα Levathian. Πριν από επτά χρόνια, το 2012, αναφέρθηκα στο σημαντικότατο αυτό θέμα στο βιβλίο μου “Η απομυθοποίηση του ευρώ”, (Εκδόσεις Λιβάνη, σελ 61-62), με προσεκτική διαχείριση απόρρητων στοιχείων που βρέθηκαν στη διάθεσή μου.

Εκεί επισημαίνεται η σημασία του Καστελλόριζου για τον συγκεκριμένο υποθαλάσσιο αγωγό και το έντονο ενδιαφέρον του Ισραήλ για να ενωθεί η δική του ΑΟΖ με αυτήν της Κύπρου με την ΑΟΖ της Ελλάδας. Στο ίδιο βιβλίο παρατίθενται τα ακόλουθα που είναι σήμερα ποιο επίκαιρα από ποτέ:

«Οι σημερινές διεθνείς γεωπολιτικές ισορροπίες και ειδικότερα η όξυνση των σχέσεων της Τουρκίας με το Ισραήλ, δύσκολα θα επιτρέψουν την αποκοπή της ΑΟΖ του Καστελλόριζου από την Ελλάδα. Οι Τούρκοι δεν τολμούν να συγκρουστούν με τα συμφέροντα των ΗΠΑ και του Ισραήλ, που ενδιαφέρονται για τη διασφάλιση των ενεργειακών κοιτασμάτων της περιοχής και βλέπουν την Ελλάδα, μέσω της δημιουργίας κοινής ΑΟΖ, ως ενεργειακή διέξοδο προς την Ευρώπη. Η έννοια της υφαλοκρηπίδας που αποτελούσε παλαιότερη διένεξη μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, έχει υπερκεραστεί από αυτήν της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης.

Τα νέα δεδομένα

»Η ΑΟΖ είναι η θαλάσσια περιοχή πέραν της αιγιαλίτιδας ζώνης μέχρι 200 ναυτικά μίλια, μέσα στα οποία το παράκτιο κράτος, ασκεί κυριαρχικά δικαιώματα για την εξερεύνηση, εκμετάλλευση, διατήρηση και διαχείριση των φυσικών πηγών ζώντων ή μη, των υδάτων, του βυθού και του υπεδάφους της θάλασσας. Παράλληλα, η Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας αναφέρει ρητά (Αρθρο 121, παράγραφος 2) ότι, όλα τα νησιά διαθέτουν ΑΟΖ, οι οποίες, όπως και η υφαλοκρηπίδα ενός νησιού, καθορίζονται με τον ίδιο τρόπο όπως και οι ηπειρωτικές περιοχές.

»Ο χάρτης που παρατίθεται εδώ, οριοθετεί την ΑΟΖ της Ελλάδας και των γειτονικών χωρών με βάση το δίκαιο της θάλασσας. Με τα νέα δεδομένα καταργείται η γεωλογική έννοια της υφαλοκρηπίδας και καθίστανται ανίσχυρα τα επιχειρήματα της Τουρκίας, ότι δηλ. τα ελληνικά νησιά του Αιγαίου δε διαθέτουν υφαλοκρηπίδα ή ότι επικάθονται πάνω στην υφαλοκρηπίδα της Ανατολίας. Τη νέα σύμβαση για την ΑΟΖ μέχρι πρόσφατα (σημ. έτος 2012 ), έχουν επικυρώσει 157 χώρες, μεταξύ των οποίων η Κύπρος, η Ελλάδα, το Ισραήλ, οι ΗΠΑ, η Ρωσία κ.λπ., με εξαίρεση την Τουρκία και τη Βενεζουέλα, επειδή οι χώρες αυτές έχουν μπροστά τους νησιά που δεν τους ανήκουν με συνέπεια τον περιορισμό της δικής τους ΑΟΖ.

»Η βασική επιδίωξη της Τουρκίας, όπως φαίνεται από τους δύο χάρτες εδώ, είναι να αποκόψει την επαφή των ΑΟΖ της Κύπρου και του Ισραήλ με αυτήν της Ελλάδας, πράγμα που πολύ δύσκολα θα γίνει ανεκτό, σύμφωνα με τη σημερινή διεθνή ισορροπία δυνάμεων. Το όλο ζήτημα είναι μείζονος σημασίας, αφορά άμεσα το οικονομικό και πολιτικό μέλλον της χώρας μας και ενισχύει τις όποιες δυνατότητές της για αυτοδύναμη ανάπτυξη στα πλαίσια των διεθνών γεωπολιτικών ισορροπιών».

Και η κατάληξη σήμερα

Αυτά γράφηκαν στο βιβλίο που εκδόθηκε το 2012, αλλά και σε σχετικά άρθρα με προσεκτική διαχείριση των απόρρητων πληροφοριών που είχα στη διάθεσή μου, οχτώ ολόκληρα χρόνια πριν από σήμερα. Στο μεταξύ οι εξελίξεις έτρεχαν και είναι προφανές ότι έγιναν κρούσεις προς στην Τουρκία για να μην εμποδίσει, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, την κατασκευή του αγωγού.

Όμως, η γενικότερα συγκρουσιακή πορεία του Ερντογάν και ειδικότερα η παρανοϊκή ανακήρυξη της “λοξής” τουρκικής ΑΟΖ με αυτήν της Λιβύης, ακύρωσε τις προσπάθειες συνεννόησης που έκαναν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ μαζί του για τη διευθέτηση του αγωγού προς την Ευρώπη. Έτσι, τώρα ο EastMed αποτελεί γεγονός που αναγορεύει άτυπα την ένωση της ελληνικής ΑΟΖ με αυτήν της Κύπρου και του Ισραήλ, με κατοχύρωση της ελληνικότητας της υφαλοκρηπίδας του Καστελλόριζου. Και αυτό χωρίς οι ελληνικές κυβερνήσεις να έχουν ανακηρύξει επισήμως ΑΟΖ, όπως δικαιούται να κάνει η χώρα μας.

Προς την κατεύθυνση αυτή μας είχε πρόσφατα προϊδεάσει μεταξύ άλλων και ο πρέσβης των ΗΠΑ στην Αθήνα

Συνέχεια στο  slpress.gr

Οι εκλογές στις ΗΠΑ ρυθμιστής των εξελίξεων το 2020

Από
anixneuseis
-
0

euro2day.g/stratfor

Σε στάση αναμονής για τις προεδρικές εκλογές στις ΗΠΑ οι κυβερνήσεις παγκοσμίως, καθώς προσπαθούν να «μετρήσουν» τη μελλοντική πορεία της Ουάσινγκτον και να βρουν πώς θα προσεγγίσουν τα ζητήματα του παγκόσμιου εμπορίου, εν μέσω οικονομικής αβεβαιότητας.

Δημοσιεύθηκε: 22 Δεκεμβρίου 2019 – 08:32

Μια εκλογική χρονιά σε τεταμένο κλίμα στις ΗΠΑ σημαίνει πως την ώρα που τα άλλα κράτη προσπαθούν να αντιμετωπίσουν τις δικές τους εσωτερικές, περιφερειακές και παγκόσμιες ανησυχίες, θα πρέπει να συνυπολογίσουν τις ευκαιρίες και τους κινδύνους στις αποφάσεις που επικαλύπτουν αμερικανικά συμφέροντα, λαμβάνοντας υπ’ όψιν την πιθανή δραματική μετεκλογική αλλαγή της αμερικανικής θέσης.

«Απείθαρχα» κράτη όπως το Ιράν και η Βόρεια Κορέα, και μη κρατικοί παράγοντες στους οποίους περιλαμβάνονται οι Ταλιμπάν και το Ισλαμικό Κράτος, θα εξετάσουν τρόπους με τους οποίους μπορεί να αποκτήσουν με τη συμπεριφορά τους πλεονεκτική θέση για να εκμεταλλευτούν την εκλαμβανόμενη αδυναμία στην εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ, υπολογίζοντας παράλληλα τους κινδύνους ή τα οφέλη της σύναψης συμφωνιών με την κυβέρνηση Τραμπ, ή της αναμονής για μια πιθανή αλλαγή στην αμερικανική ηγεσία. Αν πιέσουν για να επιταχυνθεί μια αμερικανική αντίδραση των ΗΠΑ υπέρ τους, μπορεί να αυξηθεί ο κίνδυνος επιθετικής στάσης που θα περιλαμβάνει στρατιωτικές και αντάρτικες ενέργειες, όπως επίσης και η πιθανότητα λάθος υπολογισμού των αμερικανικών αντιδράσεων σε επιθετικές τακτικές.

Κίνα, Ρωσία και άλλοι ανταγωνιστές των ΗΠΑ, καθώς και οι εταίροι της Ουάσινγκτον στην Ευρώπη και στην Ασία, θα προσεγγίσουν τις δεσμεύσεις ή την απόρριψη των δεσμεύσεων των ΗΠΑ το 2020 με μεγαλύτερη επιφυλακτικότητα μέχρις ότου υπάρξει βεβαιότητα ως προς την επόμενη κυβέρνηση. Οι χώρες αυτές θα λάβουν υπ’ όψιν την πολύ πιο μακροπρόθεσμη σχέση τους με τις ΗΠΑ, επιδιώκοντας να αποφύγουν υποχρεώσεις που θα μπορούσαν να ανατραπούν ή να προβούν σε ενέργειες που υποθέτουν πως θα υπάρξει αλλαγή στην ηγεσία στον Λευκό Οίκο.

Ενώ οι προβλέψεις του Stratfor για το 2019 τόνιζαν τις διάφορες προκλήσεις για την παγκόσμια οικονομική ανάπτυξη, για το 2020 το think tank είναι λιγότερο αισιόδοξο για την ικανότητα του κόσμου να αποφύγει τα τοπικά οικονομικά σοκ. Οι κοινωνικές και πολιτικές πιέσεις που πηγάζουν από την επιβράδυνση του ρυθμού οικονομικής ανάπτυξης της Κίνας, οι αυξανόμενες διαδηλώσεις κατά της πολιτικής ανισότητας και των προγραμμάτων οικονομικής λιτότητας στη Λατινική Αμερική, στη Βόρεια Αφρική και στη Μέση Ανατολή –που επιδεινώνονται από τις χαμηλές τιμές των εμπορευμάτων- και η αβεβαιότητα που σχετίζεται με το Brexit, θα μπορούσαν να συμβάλουν σε τοπικές οικονομικές αστάθειες.

Η αβεβαιότητα αναφορικά με καθεστώς των συμφωνιών παγκόσμιου εμπορίου και η περιορισμένη αποτελεσματικότητα των δημοσιονομικών και νομισματικών εργαλείων που έχουν στη διάθεσή τους οι κυβερνήσεις που ήδη λειτουργούν με εξαιρετικά χαμηλά επιτόκια, θα επιδεινώσουν αυτά τα τοπικά ζητήματα. Αν και μια μεμονωμένη κρίση θα ήταν σε μεγάλο βαθμό διαχειρίσιμη, ωστόσο εάν ξεσπάσουν διαδοχικές κρίσεις ή αν υπάρξει ταυτόχρονη επικάλυψη με οικονομική αστάθεια σε διάφορα μέρη, αυτό θα μπορούσε να μετατραπεί ταχύτατα σε χιονοστιβάδα με παγκόσμιες επιπτώσεις.

Αν και το Stratfor αναμένει να υπάρξει μερική άμβλυνση των σινοαμερικανικών εμπορικών εντάσεων, ωστόσο οι βαθύτερες συστημικές διαφορές μεταξύ των δυο χωρών δεν θα επιλυθούν το 2020, εάν επιλυθούν ποτέ. Η διαφοροποίηση στις οικονομικές ατζέντες των ΗΠΑ, της Κίνας και της Ευρώπης δεν αφήνουν μεγάλο περιθώριο συνεργασίας, αυξάνοντας τους παγκόσμιους οικονομικούς κινδύνους.

Ένας αυξανόμενος παγκόσμιος ανταγωνισμός με επίκεντρο την τεχνολογική ανάπτυξη θα εντείνει τις πολιτικές μάχες και θα δημιουργήσει ακόμα μεγαλύτερο πρόβλημα στην οικονομική σταθερότητα. Οι αμερικανικές εκλογές θα τονίσουν τη χρήση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και των άλλων εργαλείων μαζικής επικοινωνίας για τη διάδοση παραπληροφόρησης και τη δημιουργία διχόνοιας. Ο ανταγωνισμός για τα δίκτυα προμηθειών τεχνολογίας και οι ρυθμιστικές διαφοροποιήσεις γύρω από τα σημεία όπου διασταυρώνονται η εθνική ασφάλεια, τα προσωπικά δεδομένα και τα επιχειρηματικά συμφέροντα, πιθανότατα θα διχάσουν ακόμα περισσότερο τις ΗΠΑ, την Κίνα και την Ευρώπη, πιέζοντας έτσι τις παγκόσμιες αλυσίδες προμηθειών τεχνολογίας, αυξάνοντας περαιτέρω την οικονομική κατασκοπεία και τονίζοντας τις τεράστιες διαφορές προσέγγισης για την επίτευξη παγκόσμιας ρυθμιστικής συναίνεσης.

In Libya, cheap, powerful drones kill civilians and increasingly fuel the war

Από
anixneuseis
-
0

The Washington Post

Sudarsan Raghavan

Dec. 22, 2019 at 7:00 a.m. EST

MISURATA, Libya — In the predawn darkness, the missile smashed through the cement wall. It shattered the leg of a mother, burned the feet of her 12-year-old daughter and forced the family from their home.

The weapon that tore their lives apart wasn’t launched by a fighter jet, tank or mortar — once the main culprits in Libya’s long history of conflicts. It was fired by a Chinese-made drone.

Eight months into Libya’s worst spasm of violence in eight years, the conflict is being fought increasingly by weaponized drones — and civilian casualties are mounting.

The United Nations blames airstrikes for the deaths of more than 60 percent of the 284 civilians killed since the eastern warlord Khalifa Hifter started his offensive to oust the U.N.-installed government from Tripoli in April. Recent drone attacks killed 12 members of a family, including 10 children, in southern Libya, and at least 10 people, mostly African migrants, in a biscuit factory in Tripoli, according to U.N. and Libyan officials. The assaults, U.N. officials and human rights activists say, could constitute war crimes.

“The rockets from the drones are getting stronger,” said Gen. Mohammed Haddad, the top pro-government commander in Misurata. “Before, they did not go through concrete buildings.”

Militiamen observe a drone flying over the front line of Al Aziziya, Libya. (Lorenzo Tugnoli for The Washington Post)

A drone over Al Aziziya. (Lorenzo Tugnoli for The Washington Post)

Drones have been deployed in Middle Eastern conflicts from Yemen to Syria to the Palestinian territories. But no other war has been marked by the rapid intensification of remote-controlled air power now unfolding in Libya. The U.N. has counted more than 1,000 strikes since April. Analysts say the lethal machines are prolonging the conflict and offering daily evidence it has become a proxy war, fought by multiple nations in violation of a U.N. arms embargo.

“Outside powers are the driving force,” said Matthew Herbert, senior research consultant for the South Africa-based Institute of Security Studies. “They supply the drones, the ammunition, and the pilots to fly the craft.

“Without foreign intervention, there might be drones in the Libya conflict, but there would not be the sort of high-intensity drone war we’re now witnessing.”

The U.N.’s top envoy to Libya, Ghassan Salamé, told the U.N. Security Council last month that “the use of air power and precision technology has become a dominant feature of an otherwise low-intensity conflict.”

Drones are playing a pivotal role in the Libyan conflict

Chinese-made Wing Loong drones deployed by the United Arab Emirates are playing a pivotal role in the campaign by Hifter, whose forces have laid siege to Tripoli. In recent weeks, the increasing aerial war and an influx of Russian mercenaries have built momentum for Hifter’s ambitions to control Libya, according to Libyan commanders, analysts and Western officials.

Turkey is funneling its own Bayraktar TB2 drones to the U.N.-installed Government of National Accord, but they have less range and are less powerful than Hifter’s. Turkish President Recep Tayyip Erdogan is seeking a greater role in Libya, recently inking economic, security and military agreements with the GNA and offering to send troops.

Neither UAE nor Turkish officials responded to requests for comment.

Libya’s civil war creates opening for ISIS return as counterterrorism effort falters

A militiaman in Tripoli handles the wreckage of what appears to be a drone-fired missile. (Lorenzo Tugnoli for The Washington Post)

The precision of the strikes suggests the drones are not being operated or maintained by Libyans, who lack the technical expertise, U.N. investigators reported this month. They suggested their use has led to less collateral damage than would be seen in a conflict driven by street fighting.

Still, drones are wreaking havoc on the civilian population. A strike at a field hospital in July killed five medical personnel. An attack by Hifter’s forces on a community meeting in August killed 45. And a strike in a Tripoli suburb this month killed five. Ambulances and field hospitals, too, have been targeted in recent weeks.

“Most were hit by drone strikes, if not all,” said Ridah Shotah, a director of the Health Ministry in Tripoli.

The Chinese and Turkish drones cost far less than manned warplanes or the roughly $15 million American MQ-9 Reaper drones that the U.S. military uses to target Islamic militants in Libya. That has allowed both sides to build up airborne arsenals that are less expensive than fighter jets to maintain and replace.

“In Libya, drones have given both sides significant air power at relatively little costs,” said Chris Cole, the director of Drone Wars UK, an Oxford-based organization that monitors drone activity. “The use of these armed systems — both large and small — at distance has enabled both nonstate and state actors to engage in warfare with virtual impunity.”

Omar Amir’s mother and sister were among the victims.

One recent night, he said, the large family was inside their palatial home, with its large pool and palm trees. They had been planning for Amir’s wedding, and the bride’s dress was upstairs.

Nobody could sleep. They could hear the whirring sound of drones outside, and every few minutes the sound of a strike. But they felt protected.

“We never expected the missile to enter,” said Amir, 21, as he stood in the rubble- and soot-covered living room three days after the attack.

Russia, France, Saudi Arabia, UAE wage a proxy war

When Hifter launched his Tripoli offensive, few Libyans expected an aerial war — and certainly not one dictated by drones.

A supermarket’s windows were smashed by a drone strike in Misurata. (Lorenzo Tugnoli for The Washington Post)

Since the 2011 Arab Spring revolution and NATO attacks toppled Libyan dictator Moammar Gaddafi and plunged the oil producer into lawlessness and chaos, militias seeking influence, wealth and territory have clashed frequently. But those battles have been fought largely on the ground, with heavy guns, mortars, tanks and poorly trained fighters with AK-47 rifles.

This time, sophisticated weaponry and military strategies prevail, as regional and Western governments back both sides. The UAE, Egypt, Saudi Arabia, Jordan, France and Russia are supporting Hifter. So are Russian military contractors from the Kremlin-linked Wagner Group and African mercenaries from Sudan and Chad.

 

 

Russians arrested as spies in Libya worked for Russian firm Wagner, offi…

The U.N.-backed government is seeking international assistance as it cites growing involvement of Russian mercen…

 

 

Turkey, Qatar, Italy and other European countries are supporting the GNA. The United States ostensibly backs it as well, but the Trump administration’s continued contacts with Hifter, a dual Libyan-U.S. citizen and former CIA asset who lived for years in Northern Virginia, have sent mixed signals.

When Hifter’s ground offensive stalled in April, his ­self-described Libyan National Army turned to drones and warplanes, including French Mirage and Rafale jets, Russian Sukhoi aircraft and MI-35 combat helicopters. By summer, the Governmente of National Accord was deploying its own drones.

Hifter has launched more than 800 drone strikes, according to the most recent U.N. data. The GNA has launched more than 240.

By comparison, the British military has launched 974 warheads from drones in Iraq and Syria since August 2014, according to Drone Wars UK.

In Libya, the warheads of the Chinese drones used by Hifter’s forces are heavier and more destructive than the Turkish weapons used by the GNA.

“This has meant that Hifter has de facto managed to gain superior control over the skies,” said Emadeddin Badi, a Libya analyst with the Middle East Institute.

Drones now dictate the rhythms of war in Libya — and of life.

Militia fighters drive in civilian cars or set up checkpoints under bridges to avoid being targeted. When a drone is spotted, civilian drivers abandon their cars and take cover. The machines have entered everyday vocabulary: An armed drone is called “Musayer”; a smaller reconnaissance drone is known as “Yasmina.”

Workers clean the entrance of the field hospital after a drone strike. (Lorenzo Tugnoli for The Washington Post)

Doctors and medics were setting up a clinic at an abandoned gas station in Tripoli one recent day to receive fighters battling less than a mile away. Every few minutes, a shell would crash nearby.

At 3:16 p.m., Hamza Ali pointed at the sky: “Yasmina!”

The team took cover. A few minutes later, militiamen in a pickup truck mounted with a heavy machine gun pulled into the station. Ali and other medics implored them to leave, fearing they would make the clinic a bigger target. The fighters refused.

“Let’s go,” yelled Ali, and the team swiftly packed up and left.

‘We watched death pass through our home’

Misurata, nestled on Libya’s coast 116 miles east of Tripoli, is pocked with the scars of drones. Several have struck factories and the civilian airport, disrupting flights. In a field lies the wreckage of a Chinese drone that was shot down.

“People are scared,” said Yousuf Jamal, a senior tribal leader in Misurata. “They don’t know what’s going to happen at night.”

Some residential areas that were hit were near military bases, he said. But the attacks would not have happened if the U.N. weapons embargo were honored.

“Now we have new military equipment, new machines and new sophisticated weapons targeting us,” Jamal said. “Had they enforced the ban, we would not have reached this point.”

Inside the family mansion of Omar Amir, workers were fixing the damage.

His mother, Amal, and his sister, Mariam, were at a hospital in neighboring Tunisia. His wedding had been canceled. But there was also a sense of appreciation.

“Thank God there were not more injuries,” someone had scrawled on a wall mirror coated in soot and dust.

“We watched death pass through our home,” Amir said. “A house can be rebuilt. A family cannot.”

 

 

 

Το ψυχολογικό Brexit κυριάρχησε Μπόρις Τζόνσον και Τζέρεμι Κόρμπιν

Από
anixneuseis
-
0

της Ευμορφίας Δημητρακοπούλου.

Ο Μπόρις Τζόνσον ένωσε το κόμμα του, ο Τζέρεμι Κόρμπιν διέλυσε το δικό του. Ο Τζόνσον υπερασπίστηκε την ταυτότητα των βρετανών, την δημοκρατία και το Brexit. Έτσι, κέρδισε τα χαμηλά οικονομικά στρώματα και την μεσαία τάξη μολονότι τμήμα της ήθελε παραμονή στην Ευρώπη.

Ο Κόρμπιν τάχθηκε με την φιλοευρωπαϊκή ελίτ (τον υπερψήφισε το City) και έχασε την μάζα των εργατικών, κυνηγώντας τις ψήφους των ξένων. Προέταξε μια σοσιαλιστική ατζέντα μαρξιστικών πολιτικών, τις οποίες ο κόσμος πλέον αποστρέφεται. Οι εκλογές δεν διεξήχθησαν με το δίλλημα μεταξύ Ουιλσονισμού-Λενινισμού, το σύστημα υγείας ή τις παροχές σε αναξιοπαθούντες. Οι βρετανοί δεν είναι απάνθρωποι, όμως αντιλαμβάνονται το μεταναστευτικό ως πολιτική των ελίτ, που στοχεύει στην ισοπέδωση των δικών τους δικαιωμάτων, στο όνομα ενός δήθεν ανθρωπισμού, που προωθείται με σκοπιμότητα και αναπαράγεται από άγνοια. Γνωρίζουν ότι η λιτότητα επήλθε από πολιτικές παρελθουσών εργατικών κυβερνήσεων (1997-2010). Όταν το 2008 ο Γκόρντον Μπράουν διέσωσε τις τράπεζες, η λίρα έχασε 34% της αξίας της, με αποτέλεσμα απολύσεις και περικοπές.

Ο Κόρμπιν δεν είχε καθαρό λόγο. Πολλά “θα”, μη υλοποιήσιμα. Ουτοπικές υποσχέσεις που οδηγούν σε δυστοπικές κοινωνίες. Εκατομμύρια ευρωπαίοι τις βίωσαν χρόνια. Μόνο κάτι ξεχασμένες κομματικές νομενκλατούρες τις αναπολούν.

Συνειδητά παραπλάνησε τους πολίτες: ″θα μείνουμε στην ΕΕ ή δεν θα φύγουμε″. Δεν ήθελε το Brexit, γιατί θα έχανε 800.000 ψήφους. Δεν σεβάστηκε την βούληση των πολιτών του 2016. «Κύριος οίδε πως» θα έβγαζε διαφορετικό αποτέλεσμα σε ένα δεύτερο δημοψήφισμα. Θυμίζει την Ελλάδα το 2015. Υποσχόταν καλύτερη συμφωνία με τις Βρυξέλλες. Γιατί οι Ευρωπαίοι θα του έδιναν κάτι που δεν έδωσαν στην Μέι ή στον Τζόνσον; Ο Κόρνπιν χάθηκε στην διαδρομή με την ΕΕ, που παλαιότερα αποτελούσε ταξικό εχθρό. Γίνεται να την θεωρείς εκπρόσωπο της παγκοσμιοποίησης και να ζητάς παραμονή σε αυτήν;

Σχετικά με το ψευτοδίλημμα για απόσχιση της Σκωτίας,  δημοσκόπηση δείχνει ότι το 56% επιθυμεί παραμονή στο Ην. Βασίλειο. Όμως…, η ΕΕ διεμήνυσε στους  Σκώτους πως χωρίς την βοήθεια του Westminster αδυνατούν να ενταχθούν στην Ένωση.

Αυτή η νίκη των συντηρητικών σηματοδοτεί μια νέα εποχή για το Ηνωμένο Βασίλειο, την Ευρώπη, τον πλανήτη. Η χώρα βγαίνει από τον ευρωπαϊκό κορσέ, που σύντομα θα καταστεί σιδηρά πανοπλία για τους λοιπούς, οι οποίοι ανυποψίαστοι απαιτούν από τις ηγεσίες να τους τον φορέσουν.

Όσον αφορά τον Τζόνσον, ας μην αναφερθούμε στην Βρετανο-ρωσο-τουρκο-εβραϊκή καταγωγή του. Εάν όμως σκεφτούμε την βρετανική πολιτική δυο αιώνων, δεν πρέπει να μας εκπλήξει μια ξεκάθαρα φιλοτουρκική στάση. Όχι ότι ο Κόρμπιν θα διέφερε. Μη συντηρούμε μύθους περί σοσιαλιστικής συν-αντίληψης. Να υπενθυμίσουμε φιλειρηνιστές εργατικούς όπως ο Τόνι Μπλέρ.

 

Ευμορφία Δημητρακοπούλου

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

UAE Foreign Minister Tweets Article about Israel–Arab Alliance

Από
anixneuseis
-
0

by Seth Frantzman
The Jerusalem Post


United Arab Emirates Foreign Minister Sheikh Abdullah bin Zayed Al Nahyan (left) tweeted an article by Ed Husain (right) entitled “Islam’s reformation: an Arab-Israeli alliance is taking shape in the Middle East.”

Sheikh Abdullah bin Zayed Al Nahyan, Minister of Foreign Affairs and International Cooperation for the United Arab Emirates, tweeted an article supporting an emerging alliance of Arab states with Israel. He tweeted from his personal account to his 4.6 million followers. The tweet repeated the headline of the article: “Islam’s reformation, an Arab-Israeli alliance is taking shape in the Middle East.”

Prime Minister Benjamin Netanyahu responded that he welcomed closer readings between Israel and many Arab states. “The time has come for normalization and peace.”

“A new narrative is emerging in the Middle East,” wrote Ed Husain in an article on Saturday in The Spectator arguing that an Arab-Israeli alliance is taking shape in the Middle East. “Sunni Arab neighbors are changing course,” he wrote, contrasting this year with the 1960s when Israel’s neighbors sought to destroy the country. “Islamist leaders are losing their appeal, at a time when Iran, with its brand of theological fascism, poses a threat to Israel and the Arab world alike.”

The article argued that polls show that while religious extremism is falling in the region, young people are open to new ideas. They want prosperity and some are open to build new alliances, including with Israel. The author of the article is currently on a visit to Israel, and tweeted photos from Tel Aviv on Friday. “In Tel Aviv today with Ibn Sina, Maimonides and Aquinas,” he wrote, referencing historic Jewish, Islamic and Christian philosophers. Husain has worked at influential think tanks, including Civitas and the Wilson Center’s Middle East program. He is an author and advisor.

By retweeting the article, the UAE’s influential minister gave wind to it and spotlighted it to his four million followers. Many of the comments were positive. The UAE has been a key ally of Saudi Arabia in recent years and has also been leading the region to confront extremism, including the Muslim Brotherhood and Tehran’s regime. However, the UAE is also in a complex position because it wants to support tolerance but knows that Iran is a neighbor across the Gulf. The US has Al Dhafra air base in the UAE and the French are basing a force to help with maritime security in the wake of Iranian attacks on tankers in May and June this year. The UAE has generally been seen as having shared interests with Israel in recent years.

“Israel is being seen by moderate Arab governments as a trade and security partner,” wrote Husain.

Husain’s article noted that Abu Dhabi is pushing for coexistence in the region. “In Dubai, Jews have been worshiping at a synagogue for several years now. Rabbis from Israel, America, Australia and Europe have been attending annual international Muslim peace conferences.” There has been talk about a US-supported non-aggression pact between Israel, the UAE and several other states in the region. Israel will participate in an expo in Dubai in 2020. Israeli Sephardic Chief Rabbi Shlomo Amar attended an interfaith gathering in Bahrain recently. Israeli minister for Culture Miri Regev went to the UAE in 2018 during the same period that Prime Minister Benjamin Netanyahu went to Oman. “King Hamad of Bahrain has also led a path towards more open relations between Islam and Judaism,” Husain wrote.

There are signs of a “religious glasnost” with Saudi Arabia as well. “Several Saudi bloggers, Youtubers and Twitter personalities have been praising Israel in Arabic.” Husain said he has noticed a change in mood in the region. Part of this is shared interests against Iran’s threat and heavy hand in Iraq, Lebanon, Yemen and Syria. “Israel is being seen by moderate Arab governments as a trade and security partner.” Israel and many Arab states were united in an uproar over the Obama administration’s Iran deal. He even notes that an Arab prince recently asked, “Who else will fly in joint missions against Iranian targets with us?” Husain argued that now is the time for a rebirth of tolerance after seven decades of antisemitism in the region. He says that the Quran can also point the way because of respect for Jews in Islam. “There are enough historical and scriptural narratives of Muslim-Jewish fraternity to form the basis for rapprochement.” It can lead to decades of peace.

For Israel, the Gulf and neighbors such as Jordan and Egypt, there are many shared interests. For instance, concerns about energy in the Mediterranean are drawing Israel and Egypt closer. The UAE recently met with Greek officials to express concern about Turkey’s role, and also the Libya crisis. Israel, Greece, Egypt and Cyprus have shared interests in energy and natural gas issues off their coasts.

Seth Frantzman, a Middle East Forum writing fellow, is the author of After ISIS: America, Iran and the Struggle for the Middle East (2019), op-ed editor of The Jerusalem Post, and founder of the Middle East Center for Reporting & Analysis.

Capitalism and the Limits of Greening

Από
anixneuseis
-
0

DECEMBER 20, 2019

by CARL BOGGS

Counterpunch

Photograph Source: Backbone Campaign – CC BY 2.0

The idea of a Green New Deal, including the one proposed by a group of Democrats led by New York Rep. Alexandria Ocasio-Cortez, is hardly novel on the world scene, though potentially consequential for American politics. European Green parties, for example, introduced far-reaching policies in support of an ecological (sustainable) model of development as early as 1980. A few other European leftist parties later arrived at their own “greening” initiatives to mitigate climate disruption. The much-smaller U.S. Greens followed suit. Even the authoritarian Chinese government has introduced its own program to curb greenhouse emissions while theoretically reducing fossil-fuel consumption.

The American proposals could bring real change, assuming federal legislative consensus is within reach – currently not the case. The main goal is a 100 percent carbon-free economy by 2050, to be achieved by gradually substituting green energy sources (solar, wind, thermal) for oil, gas, and coal, a project that could mean restructuring of the U.S. (and global) economy. Huge areas of the natural habitat would be restored, from tree-planting to river protections, water renovation, and massive recycling campaigns. Most crucially, a vigorous Green New Deal – said by many to require wartime-level resource and labor mobilization – would demand a broader, revitalized public infrastructure. While initially costing several trillion dollars (estimates vary widely), the program would eventually generate new sources of economic growth, jobs, social programs, and environmental renewal – all worth celebrating.

Green New Deal sponsors have promoted their initiatives as both a moral and political imperative. After all, IPCC reports suggest the time frame for reversing the ecological crisis is narrowing rapidly, with perhaps no more than a decade to avoid the fearsome Tipping Point. While the U.S. Congress has been nowhere close to passing such legislation, with Republicans stuck in a know-nothing trance, strong green reforms have been advanced in nearly a dozen states and many cities across the country. New York state unveiled its Green New Deal in summer 2019, calling for rapid proliferation of solar panels, building retrofits, wind turbines, and electric cars, its target at least 70 percent electricity from renewable sources by 2030. According to the state Climate Action Council, the program would “fully transform the way New Yorkers work, live, and play”. In July 2019 Los Angeles mayor Eric Garcetti announced a Green New Deal replete with solar panels on every building, new water recycling systems, fully electrified public transport, and expanded public infrastructure. The plan would eliminate all carbon-based energy by 2045, simultaneously attacking poverty, homelessness, urban pollution, and a mounting public-health crisis. At present no fewer than 88 American cities have embraced some variant of a Green New Deal.

It appears that Bernie Sanders’ greening proposals are most robust among presidential candidates, at a projected cost of roughly $16 trillion over ten years. His hope is for 70-percent fossil-free emissions by 2030, made possible by rebuilding the American economy starting with the energy sector. He would enlist participation of labor, including the AFL-CIO with its millions of workers involved directly or indirectly in the fossil-fuel industry, although the U.S. labor movement has never favored a Green New Deal authored by Sanders or anyone else. There is fear of enormous job losses as important sectors are reduced or shut down: mining operations, utilities, oil and gas production among others. What disruptive impact might a post-carbon society have on millions of relatively good-paying jobs? Would alternative energy systems furnish enough new employment to compensate for massive losses? Those are questions nowadays central to labor organizations everywhere.

A Green New Deal for the U.S. would presumably follow in the tracks of Franklin Roosevelt’s New Deal that brought American society nearer to the orbit of European social democracy. Many Democrats foresee a system both more equitable and sustainable than what exists. Yet, while proposals differ, none seem ready to challenge the basic firmaments of corporate power, including agribusiness and Wall Street – not to mention the military-security state. A decisive question, therefore, is just how far architects of a Green New Deal are willing to challenge the summits of power. To be sure, serious greening of the corporate-state system would be a much-welcomed step beyond familiar “carbon offset” plans such as cap-and-trade and direct carbon taxation. But a reform scenario as such could never begin to reverse the path toward ecological disaster. As formulated by Democrats, such greening could undoubtedly help alleviate the American carbon footprint, however slightly. If the transnational corporate order remains intact, however, it is hard to see how a fossil-fuel economy embedded in American capitalism will be materially weakened, given its many trillions of dollars invested in deeply-embedded modes of production and consumption. The sad truth is that global oil, gas, and even coal extraction is nowadays proceeding at record levels.

The problem runs deeper yet: in the U.S. greening proponents have mainly looked to a Democratic Party that, against all logic, is projected as the key instrument of sustainability. As the Dems remain wedded to corporate and military interests, all reforms are sure to be constrained by what ruling elites are prepared to tolerate. In the end, greening architects would be facilitators of an ecological Keynesianism, meaning new efforts to stabilize capitalism on more progressive footing – that is, a program of distinctly liberal reforms.

Naomi’s Klein’s recent book, On Fire, lays out an especially urgent case for a Green New Deal. Inspired by the emergent “youth climate movement”, Klein sees a revitalized green strategy as the last alternative of humanity to avert “climate barbarism”, a move bringing institutional leverage to the recent cycle of sit-ins, blockades, protests, and demonstrations drawing millions of people around the world. As with the Paris accords, her aim is for the U.S. (with other advanced industrial nations) to reach net-zero carbon emissions by 2040.

Klein envisions a rising cohort of Democrats soon taking over the White House and Congress, rolling out a plan for “rapid decarbonization”, then implementing those reforms as a template for worldwide ecological renewal. Referring to AOC and her supporters, Klein writes: “If the IPCC report (of October 2018) was the clanging fire alarm that grabbed the attention of the world, the Green New Deal is the beginning of a fire safety and prevention plan.” A mixture of technological and “market” reforms will be crucial, departing from the belief in “free-market fundamentalism” and “market euphoria” she views as pervading the landscape. Klein believes these proposals are both novel and radical, though neither is true: as noted, more ambitious Green New Deals have been around the public sphere in Europe, the U.S., and elsewhere for several decades.

While for Klein (as for the Dems) a Green New Deal signifies “sweeping industrial and infrastructure overhaul”, in fact there is no stated break with established power, in the U.S. or anywhere else. We have instead a litany of reforms perfectly compatible with neoliberal corporate globalism – in other words, a “greener” variant of social democracy. To be sure the fossil-fuel giants might have to be “confronted”, but the details remain elusive. With the Dems presiding, it seems worth asking just how the familiar capitalist pursuit of profits, growth, and expropriation of the natural habitat might be restricted, much less overturned.

One daunting roadblock to reversing the crisis – the U.S. military-industrial colossus – could be responsible for five percent of the global carbon footprint, a problem never systematically addressed by Klein or the Dems. In On Fire we find a call for 25-percent reduction in worldwide military spending, but that exhausts discussion of the matter. For many decades the U.S. military has served as protector of transnational corporate interests, none perhaps more crucial (to the U.S.) than fossil fuels. Future resource wars, bound at some point to involve U.S. armed forces, will surely involve reserves of oil and natural gas – further aggravating climate change along with the lethal environmental impact of warfare in all its dimensions.

In fact-Klein’s Green New Deal entirely skirts the larger issue of resources – that is, the extent to which the planet faces steadily-declining natural resources (above all water, land, soil, forests, oceans, scarce metals). Economic predictions indicate that leading industrialized nations (U.S., China, India, the EU, Russia, Japan) could easily double their GDP output within the next two or three decades. It is delusional to believe vulnerable ecosystems could endure such overburdening “development” very far into the future. One specter is that intensifying global resource competition, endemic to the logic of both perpetual growth and geopolitical rivalry, could be what most hastens planetary disaster.

Resource wars will proliferate through widening rivalry over precarious food sources – a topic Klein strangely evades in both On Fire and This Changes Everything. Environmentalists of all stripes know that the increasingly destructive, unsustainable global meat complex is responsible for massive greenhouse emissions (perhaps 30 percent of the total), owing to its vast reliance on fossil fuels, water, and land across every phase of economic activity. Meat and dairy products on average exhaust several times the amount of land, water, and fossil fuels utilized by plant-based foods – considerably more when the McDonaldized fast-food sector is taken into account.

Klein’s Green New Deal seems oblivious to the reality that ecological sustainability must clash with the logic of capitalist expansion. A liberal greening project might help reform the American economy, but Klein and the Dems are myopic in thinking such initiatives will do much to counter the global-warming trajectory. In fact, no government or corporate elite on the planet is likely to accept mandatory cuts in fossil-fuel consumption. Sustainable development is inconceivable without tranformative changes in production and consumption. One problem is that CEOs and corporate boards – not to mention banking operations – are scarcely accountable to society in general, or to any long-term ecological priorities. They are responsible to private shareholders obsessed with returns on capital investment, whatever its harm to the natural habitat. No corporate structure in the world will put its enterprise out of business in order to “save the planet”. Meanwhile, any systematic attack on the fossil-fuel sector would bring severe, perhaps irreversible worldwide economic collapse.

At a time when corporate behemoths are destroying the planet, “greening” programs like those envisioned by Klein and the Dems – no matter how urgently conceived – cannot offer durable solutions to climate change. No amount of policy, market, or technological measures can deter the headlong march toward global disaster. At present humanity has no choice but to find a path toward a post-capitalist ecological society.

Join the debate on Facebook
More articles by:CARL BOGGS

CARL BOGGS is the author of several recent books, including Fascism Old and New (2018), Origins of the Warfare State (2016), and Drugs, Power, and Politics (2015).  He can be reached at [email protected].

Ελληνοτουρκικές Σχέσεις – Γιατί είναι Αδύνατη η Επίλυση των Διαφορών.  

Από
anixneuseis
-
0

του Γιώργου Χατζηθεοφάνους*

Ο εμπνευστής της εξωτερικής πολιτικής της Τουρκίας του AKP,  καθηγητής, πρώην Υπουργός Εξωτερικών και Πρωθυπουργός της Τουρκίας κ. Νταβούτογλου μεταξύ άλλων γράφει στο βιβλίο του (σελ. 38 στην Ελληνική έκδοση), μέσα από μια ελεύθερη μετάφραση,  πως στο σύγχρονο  δυναμικό διεθνές πλαίσιο οι χώρες κατατάσσονται σε τρείς κατηγορίες. Στην πρώτη κατηγορία ανήκουν αυτές που αγωνιούν για το υφιστάμενο status quo εξαιτίας του φόβου τους στις επερχόμενες αλλαγές.  Στη δεύτερη αυτές που δεν τις απασχολούν οι αλλαγές αλλά αφήνονται να παρασυρθούν από τις εξελίξεις που οι άλλες χώρες δρομολογούν και στην τρίτη αυτές που συμμετέχουν ενεργά στη διαμόρφωση του νέου διεθνούς συστήματος. Θεωρεί δε πως η Τουρκία με όπλο την ψυχολογική δύναμη της βαθιάς ιστορίας και της γεωγραφίας της ανήκει στην τρίτη κατηγορία.

Στο σημερινό, υπό διαμόρφωση, νέο πολυπολικό σύστημα  αυτό είναι εμφανές όσο ποτέ. Η Τουρκία σήμερα δεν διεκδικεί απλά ρόλο περιφερειακής δύναμης όπως συνηθίζουμε να λέμε αλλά ενός Ευρασιατικού πόλου ισχύος και στην κατεύθυνση αυτή, όπως προκύπτει από τις εξελίξεις,  έχει φροντίσει να εκπονήσει μια αποτελεσματική εθνική στρατηγική και να εξασφαλίσει την απαιτούμενη εθνική ισχύ (Οικονομία-Ένοπλες δυνάμεις κλπ). Αυτό που όμως έχει σημασία στην παρούσα ανάλυση είναι πως στην υλοποίηση αυτού του οράματος η Ελλάδα και η Κύπρος αποτελούν εμπόδια με ότι αυτό συνεπάγεται.

Το προαναφερόμενο μαξιμαλιστικό όραμα του Ερντογάν, που εμπεριέχει έως και παράλογες απαιτήσεις σε βάρος των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων,  και η αξιόλογη ισχύς που φρόντισε να εξασφαλίσει για την υποστήριξή του,  καθιστούν απαγορευτική  την επίλυση των διαφορών μας στη βάση του διεθνούς δικαίου και φυσικά στο πλαίσιο των σχέσεων καλής γειτονίας.   Βασική του επιδίωξη  να σύρει την Ελλάδα σε διαπραγματεύσεις υπό την απειλή της στρατιωτικής του ισχύος, επίδειξη της οποίας κάνει καθημερινά στο Αιγαίο.

Υπό αυτές τις συνθήκες καμιά ελληνική κυβέρνηση δεν μπορεί να εξασφαλίσει την απαιτούμενη εσωτερική νομιμοποίηση για να πάει σε διαπραγματεύσεις.  Σε μια Χώρα που η ιστορία της είναι γραμμένη από αγώνες και η πολεμική αρετή κατέχει ξεχωριστή θέση στο αξιακό μας σύστημα, με αγάλματα και ονόματα ηρώων σε δρόμους σε κάθε γωνιά της Ελλάδας είναι φυσικό τα ζητήματα των εθνικών  θεμάτων να βρίσκονται σε πρώτη προτεραιότητα, μακράν των άλλων, όπως αποδείχθηκε πρόσφατα στη Συμφωνία των Πρεσπών. Σε αυτό το πλαίσιο είναι αδύνατον να εξασφαλιστεί η εσωτερική νομιμοποίηση για οποιαδήποτε παραχώρηση μέσα από διαπραγματεύσεις με τον προαιώνιο εχθρό μας, που διατηρεί ακόμη και σήμερα κατοχικά στρατεύματα στην Κύπρο και εκτοξεύει καθημερινά απειλές σε βάρος μας.  Δεν είναι τυχαίο πως πολλοί δεν δέχονται ούτε την παραπομπή των διαφορών στο Διεθνές Δικαστήριο χωρίς να εξετάζουν εάν τέτοιες απαιτήσεις είναι δυσανάλογες με την εθνική ισχύ της Χώρας.

Αντίθετα μια Τουρκία χωρίς μαξιμαλιστικές διαθέσεις θα μπορούσε να κερδίσει κάποια από αυτά που σήμερα διεκδικεί μέσα από απευθείας διαπραγματεύσεις μεταξύ των δύο χωρών ή ακόμη με προσφυγή στο διεθνές δικαστήριο της Χάγης. Το ζήτημα π.χ. της επέκτασης των χωρικών μας υδάτων στο Αιγαίο στα 12 νμ είναι γνωστό πως δεν αφορά μόνο την Τουρκία αλλά και τις ΗΠΑ όπως και τη Ρωσία για προφανείς λόγους.  Είναι δε επίσης γνωστό πως πολλές φορές οι αποφάσεις του Διεθνούς Δικαστηρίου εξυπηρετούν πολιτικές σκοπιμότητες με ότι αυτό συνεπάγεται (Αυτό σημαίνει πως η προσφυγή στη Χάγη απαιτεί άριστη προετοιμασία που δεν πρέπει να περιοριστεί στα νομικά επιχειρήματα αλλά και στην εξασφάλιση υποστήριξης διεθνών πόλων ισχύος).  Επίσης το ζήτημα της ΑΟΖ του συμπλέγματος των νήσων Μεγίστης, για όσους έχουν μελετήσει τη Σύμβαση για το δίκαιο της Θάλασσας, δεν θα ήταν μια εύκολη υπόθεση για την Ελλάδα όπως και το ζήτημα της παγκόσμιας πρωτοτυπίας των 10 νμ εναέριου χώρου με χωρικά ύδατα 6 νμ. Αυτά εντελώς επιγραμματικά λόγω οικονομίας χώρου.   Αυτό όμως που πολλοί δεν γνωρίζουν και πρέπει να επισημάνουμε είναι πως η Τουρκία έχει διαμορφώσει νομικά επιχειρήματα στη βάση του διεθνούς δικαίου για την εξασφάλιση της εξωτερικής νομιμοποίησης των ενεργειών της, για την οποία πάντα φροντίζει.

Όμως ο μαξιμαλισμός της Τουρκίας όπως εκφράζεται μέσα από το όραμα του νεο-οθωμανισμού καθιστά απαγορευτική κάθε προσπάθεια διαπραγμάτευσης στο πλαίσιο  των σχέσεων καλής γειτονίας και εξαιρετικά δύσκολη την προσφυγή στη Χάγη λόγω αδυναμίας επίτευξης συμφωνίας πάνω στο συνυποσχετικό των θεμάτων που οι δύο χώρες θα θέσουν στην κρίση των δικαστών,  εξαιτίας των παράλογων απαιτήσεων της μαξιμαλιστικής Τουρκίας. Και προφανώς η αναφορά του κ. Τσαβούσογλου στη Χάγη κατά την συνέντευξή του στο Βήμα της Κυριακής, ενώ γνωρίζει πως είναι εξαιρετικά δύσκολη η διαμόρφωση του συνυποσχετικού,  αποτελεί άλλο έναν ελιγμό της Τουρκίας που εξυπηρετεί συγκεκριμένες σκοπιμότητες.

Στη βάση των παραπάνω οι εντάσεις και οι κρίσεις θα συνεχίζονται, και η Ελλάδα θα είναι υποχρεωμένη, σε ένα διαχρονικά άναρχο και σήμερα πολυπολικό υπό διαμόρφωση (κι άρα επικίνδυνα ασταθές) διεθνές σύστημα, πέραν της διπλωματίας, να διατηρεί ισχυρές ένοπλες δυνάμεις με μεγάλο κόστος στο πλαίσιο της σχετικής ισορροπίας δυνάμεων για να μπορεί να εξασφαλίσει τα κυριαρχικά της δικαιώματα χωρίς προσφυγή  σε πόλεμο.

*Ο Γιώργος Χατζηθεοφάνους είναι Υποστράτηγος ε.α. και οικονομολόγος. Έγραψε το βιβλίο “Εθνική Στρατηγική” 

Η υψηλή στρατηγική και το εθνικό σχέδιο της Τουρκίας, η Κύπρος και η Ελλάδα

Από
anixneuseis
-
0

Σάββας Καλεντερίδης

Ήταν 17 Οκτωβρίου του 2016, όταν κατά τη διάρκεια των προετοιμασιών της επιχείρησης ανακατάληψης της Μοσούλης από τους τζιχαντιστές τρομοκράτες του Ισλαμικού Κράτους, και αφού είχε στείλει μια ενισχυμένη ταξιαρχία του τουρκικού στρατού στην περιοχή Μπασίκα, στα περίχωρα της ιστορικής πρωτεύουσας της περιφέρειας Νινεβί, ο Ερντογάν δήλωνε:

«Μας λένε η Τουρκία να μην μπει στη Μοσούλη. Μα πώς να μην μπούμε; […] Εμείς στην επιχείρηση αυτή θα συμμετέχουμε και θα είμαστε την επαύριον στο τραπέζι της μοιρασιάς. […] Προσπάθησαν να μας παρουσιάσουν τη Συνθήκη της Λοζάνης ως νίκη. Εμείς έχουμε εναλλακτικά σχέδια για τη Μοσούλη, έχουμε σχέδιο Β και σχέδιο Γ. […] Δεν είναι δυνατό να μείνουμε έξω από την επιχείρηση αυτήν. Άλλωστε εκεί κοιμάται η δική μας ιστορία».

Λίγους μήνες πριν ο Ερντογάν είχε δηλώσει τις ενστάσεις του για την επιχείρηση απελευθέρωσης του Χαλεπιού από το στρατό της Συρίας, με τη βοήθεια των Κούρδων του YPG και της Ρωσίας. Σημειωτέον, η επιχείρηση έγινε εναντίον των ισλαμιστών τρομοκρατών διαφόρων τζιχαντιστικών οργανώσεων που υποστηρίζονταν από τον Ερντογάν και την είχαν καταλάβει επ’ ωφελεία της Τουρκίας, με σκοπό να τους την παραδώσουν, όταν ανατρεπόταν ο Άσαντ.

Όμως, επειδή δεν μπορούσαν να περιμένουν, οι Τούρκοι λεηλάτησαν τη βιομηχανική περιοχή του Χαλεπιού, οικονομικής πρωτεύουσας της Συρίας, κλέβοντας βιομηχανικό εξοπλισμό άνω των 20 δισ. δολαρίων.

Τελικά, ούτε ο ένας στόχος ούτε ο άλλος επιτεύχθηκε, γιατί στον πρώτο οι ΗΠΑ είπαν όχι στην Τουρκία και στο δεύτερο είπε όχι ο Πούτιν, ο οποίος όμως έδωσε ως αντάλλαγμα στον Ερντογάν την άδεια για την επιχείρηση «Ασπίδα του Ευφράτη» και να καταλάβει έδαφος της «συμμάχου» του Συρίας (Αλ Μπαμπ – Τζαραμπλούς).

Γιατί τα αναφέρουμε αυτά;

Μα γιατί η εθνική στρατηγική του Ερντογάν είναι η αναθεώρηση της Συνθήκης της Λοζάνης –την οποία θεωρεί προδοσία που υπέγραψε ο ιδεολογικός του αντίπαλος Μουσταφά Κεμάλ– και η επέκταση της Τουρκίας στα σύνορα του «Εθνικού Όρκου», στον οποίο ώμοσαν οι βουλευτές της οθωμανικής Βουλής κατά τις τελευταίες συνεδρίες πριν από τη διάλυσή της.

Και δεν το κρύβει ο Ταγίπ, μας το είπε κατάμουτρα όταν τον έφεραν εδώ χωρίς καμία σχετική προετοιμασία, στην Αθήνα, οι μαθητευόμενοι μάγοι της πολιτικής και της διπλωματίας.

Αυτό σημαίνει Κιρκούκ, Μοσούλη, Χαλέπι, Κύπρο, Δωδεκάνησα, Θράκη.

Αυτά όσον αφορά την εθνική στρατηγική.

Υπάρχει και η υψηλή στρατηγική του Ερντογάν, με βάση την οποία η Τουρκία θα ξαναγίνει η ηγέτιδα δύναμη στον μουσουλμανικό κόσμο, όπως ήταν επί Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και όσο ίσχυε το «χαλιφάτο». Αυτό σημαίνει ότι η Τουρκία θα ηγείται ενός μουσουλμανικού κόσμου 1,7 δισ. ανθρώπων, απαιτώντας την αλλαγή της σύνθεσης του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, για να εκπροσωπεί αυτή τους μουσουλμάνους στη νέα αρχιτεκτονική της ασφάλειας του κόσμου.

Για να το πετύχει αυτό, ο Ερντογάν έχει υιοθετήσει εθνικά σχέδια για την ανάπτυξη της οικονομίας ούτως ώστε να καταστεί η Τουρκία 6η-7η δύναμη στον κόσμο, την ανάπτυξη της αμυντικής βιομηχανίας για να προμηθεύεται όλους ο μουσουλμανικός κόσμος οπλικά συστήματα από αυτήν, τη δημιουργία ισλαμικού τραπεζικού συστήματος, ακόμα και του ισλαμικού δηναρίου, ως κοινού νομίσματος και άλλα πολλά. Επειδή η στρατηγική αυτή μπορεί να αντιμετωπίσει αντιδράσεις από τον αραβικό κόσμο, ο Ερντογάν προσπαθεί να συνάψει στρατηγικές σχέσεις με το Πακιστάν και τη Μαλαισία, ενώ έχει ως βασικό οικονομικό υποστηρικτή το Κατάρ.

Μέρος αυτής της υψηλής στρατηγικής είναι η εγκαθίδρυση καθεστώτων υπό την ηγεσία της Μουσουλμανικής Αδελφότητας στις ισλαμικές χώρες. Σημειωτέον ότι το κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης ανήκει στην ως άνω αδελφότητα, ενώ ο Ερντογάν δεν παύει κάθε τρεις και λίγο να μας το θυμίζει, χαιρετώντας με τον χαιρετισμό των μελών της αδελφότητας.

Όσον αφορά τη Μεσόγειο, ο Ερντογάν, επωφελούμενος από τη λεγόμενη «Αραβική Άνοιξη», έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι του ούτως ώστε να πάρουν τα ηνία της εξουσίας στελέχη της Μουσουλμανικής Αδελφότητας στην Τυνησία, τη Λιβύη, την Αίγυπτο, τη Συρία, την Παλαιστίνη, τον Λίβανο.

Στόχος του ήταν να μετατρέψει την Αν. Μεσόγειο σε μια «μουσουλμανική λίμνη», πνίγοντας μέσα σ’ αυτήν τις θαλάσσιες ζώνες της Κύπρου και του Ισραήλ.

Ενώ ο Ερντογάν ήταν κοντά στην πραγμάτωση των σχεδίων του, ειδικά μετά την ανάληψη της εξουσίας από τον Μόρσι στην Αίγυπτο, και ενώ περίμενε την πτώση του Άσαντ μέσα σε μερικούς μήνες –αυτό δήλωνε όταν έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι του για να προκαλέσει τον εμφύλιο πόλεμο στη Συρία–, τα πράγματα άλλαξαν. Ο Μόρσι ανατράπηκε και πήρε τη θέση του ο Σίσι, ορκισμένος εχθρός του Ερντογάν, ενώ ο Άσαντ είναι ακόμα εκεί, αν και μισοπροδομένος από τον Πούτιν, ο οποίος έδωσε… πεσκέσι ολόκληρες περιοχές της επικράτειας της Συρίας στο πλαίσιο ενός ανατολίτικου παζαριού με τον νέο στρατηγικό του σύμμαχο, τον Ερντογάν.

Έτσι αποτράπηκε η υλοποίηση του σχεδίου του Ερντογάν να μετατρέψει την Αν. Μεσόγειο σε μουσουλμανική λίμνη, το οποίο όφειλαν να γνωρίζουν οι Έλληνες διπλωμάτες, ακαδημαϊκοί και αρθρογράφοι, που εκτοξεύουν τα φαρμακερά τους βέλη εναντίον των Ελλήνων της Κύπρου, τους οποίους θεωρούν υπεύθυνους για την επιθετική ορμή που εκδήλωσε ο Ερντογάν υπογράφοντας τη συμφωνία με τον τουρκικής καταγωγής Σαράτζ.

Μιλάμε για τέτοια (πολιτική) μυωπία που δεν σου επιτρέπει να δεις ούτε τη μύτη σου.

Ανακεφαλαιώνοντας, ο Ερντογάν κινείται βάσει της υψηλής «μουσουλμανικής» νεοοθωμανικής στρατηγικής και με βάση την εθνική στρατηγική, προσαρμοσμένη στα προβλεπόμενα στον «Εθνικό Όρκο» των αρχών του 1920.

Με βάση τα παραπάνω, τι θέλει λοιπόν ο Ερντογάν στην Αν. Μεσόγειο και το Αιγαίο; Οι επιδιώξεις του είναι οι εξής:

  • Πρώτον, να αποτρέψει την υπογραφή συμφωνίας οριοθέτησης Ελλάδας-Αιγύπτου-Κύπρου.
  • Δεύτερον, να αποτρέψει την αυτόνομη ολοκλήρωση του ενεργειακού προγράμματος της Κύπρου και της Ελλάδας.
  • Τρίτον, να αποτρέψει την κατασκευή του αγωγού East Med.

Τέταρτον, να συνάψει ο ίδιος συμφωνίες με τον Λίβανο, το Ισραήλ, την Αίγυπτο και τη Λιβύη (το έπραξε), μοιράζοντας με τις προαναφερθείσες χώρες τις θαλάσσιες ζώνες (υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ) της Κύπρου και της Ελλάδας μέσω της υιοθέτησης της αρχής που λέει ότι τα νησιά δεν δικαιούνται θαλάσσιες ζώνες πέραν της αιγιαλίτιδας ζώνης (χωρικά ύδατα).

Υπάρχει και η στρατηγική για το Αιγαίο, όμως αυτό είναι ένα θέμα που θα θίξουμε σε επόμενο άρθρο μας.

Μετά από όλα αυτά, σας καλώ να αναλογιστούμε όλοι μαζί, ομοθυμαδόν, αν οι –εντελώς ανερμάτιστες κατά την άποψή μας– θέσεις περί Χάγης και «συνεκμετάλλευσης» που εκστομίζουν μεθοδευμένα ποιος ξέρει από ποια κέντρα διάφοροι στην Ελλάδα, είναι σε θέση να αντιμετωπίσουν την στρατηγική που προσπάθησα να περιγράψω στο παρόν άρθρο.

Ελπίζω τουλάχιστον όσα περιγράφονται εδώ, να αποτελέσουν τροφή για σκέψη και γόνιμο προβληματισμό για όσους νοιάζονται για το καλό αυτού του τόπου.

pontos-news.gr

Άμεσες προτεραιότητες.

Από
anixneuseis
-
1

1.-Προσπαθώ να σκεφτώ τι μπορεί να κάνει η Τουρκία, ως αντίποινα προς τις ΗΠΑ, σε περίπτωση που της επιβληθούν αμερικανικές κυρώσεις.
Το πρώτο, που μου έρχεται στο νου, είναι τουρκικές κυρώσεις στον Τράμπ και τα περιουσιακά του στοιχεία στην Πόλη.
Ο επικεφαλής της υπερδύναμης είναι αιχμάλωτος του Ερντογάν.
Θαυμάστε λειτουργία διεθνούς συστήματος.
2.-Αν παρακολουθήσετε στενά το λιβυκό θα διαπιστώσετε πως οι Ρώσοι είναι παρόντες με μια ιδιωτική στρατιωτική εταιρεία την Wagner. Και η Τουρκία έχει μια ανάλογη εταιρεία την Sadat, φιλικά προσκείμενη στον Ερντογάν, την οποία έχει ήδη ενεργοποιήσει. (Λεπτομέρειες για την εταιρεία σε άλλη ανάρτηση).
3.-Το τουρκικό κράτος ελέγχει και καθοδηγεί, ενίοτε, μαφιόζικες ομάδες διακινητών ναρκωτικών, ανθρώπων και ό,τι άλλο παρόμοιο. Ελέγχει έναν υπόκοσμο τον οποίο μπορεί να χρησιμοποιήσει στους στόχους του. Είναι ένας ισχυρός μηχανισμός στον υβριδικό πόλεμο που έχει, ήδη, ξεσπάσει.
Ας μείνουμε, προς το παρόν, μόνο σ αυτά και ας τα αντιπαραβάλλουμε με τις δικές μας προετοιμασίες.
Η Ελλάδα αυτήν τη στιγμή έχει στρατιωτική αποτροπή απέναντι στην Τουρκία.
Αλλά δεν διαθέτει την κρίσιμη μάζα για έναν υβριδικό πόλεμο και, κυρίως, τον βαθμό βαρβαρότητας που χρειάζεται.
Για τη βαρβαρότητα θα έλεγα πως ευτυχώς δεν την έχουμε. Έχουμε κάνει βήματα μπροστά στην αφομοίωση του ανθρώπινου πολιτισμού αλλά σε έναν πόλεμο η αντιπαράθεση είναι άγρια.
Η Τουρκία διαθέτει αυτήν την αγριότητα. Η Ελλάδα όχι.
Γι αυτό, αποτελεσματική αποτροπή σημαίνει, εκτός απο την ενίσχυση των Ενόπλων Δυνάμεων με τα κλασικά μέσα (αεροπλάνα, πλοία κλπ), υπεροπλία στα έξυπνα όπλα. Ενεργοποίησή τους χωρίς να βλέπεις ή να έρχεσαι σε επαφή με τον εχθρό.
Υπάρχουν; Ναι, υπάρχουν.
Σε ότι αφορά τα UAV που υπάγονται στην κατηγορία των έξυπνων όπλων: ή θα είναι δικά σου και θα ελέγχεις το λογισμικό τους ή δεν χρειάζεται να τα παίρνεις απο άλλους. Διότι τον τελευταίο λόγο στην κίνησή τους έχει ο διαχειριστής του λογισμικού τους.
Αλλά το σημαντικότερο δεν είναι να κατασκευάσουμε μαζικά UAV. Το πιο ενδιαφέρον είναι να αναπτύξουμε αντι UAV τεχνολογία και να προσγειώνουμε τα μη επανδρωμένα αεροπλάνα που παραβιάζουν κυριαρχία ή κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας, σε ελληνικά αεροδρόμια.
Έτσι και την πρόκληση αντιμετωπίζουμε και έτοιμο UAV αποκτούμε, αρκεί να του προσθέσουμε δικό μας λογισμικό.
Αυτό σημαίνει αξιοποίηση του επιστημονικού δυναμικού της χώρας με τον καλύτερο τρόπο.
Απο τα παραπάνω βγαίνει το συμπέρασμα ότι ο στρατός δεν μπορεί, πλέον, να είναι μόνο κληρωτός. Πρέπει να γίνει περισσότερο επαγγελματικός και οι κληρωτοί να κάνουν τις τρέχουσες, για το εννεάμηνο που υπηρετούν, δουλειές.
Και όπως στις ποδοσφαιρικές ομάδες έτσι και στο στρατό θα μπορούσες να αξιοποιήσεις και καλούς παίκτες απο το εξωτερικό.
Η Τουρκία έχει φλομώσει τα μέτωπα που έχει ενεργοποιήσει με τζιχαντιστές και Αδελφούς Μουσουλμάνους. Και φυσικά με χρήματα του Κατάρ.
Το Κατάρ είναι ο σπόνσορας του Ερντογάν στις στρατιωτικές του επιδιώξεις.
Εν κατακλείδι, οι στρατιωτικές αντιπαραθέσεις “εμείς απο δω και εσείς απο εκεί”, έχουν τελειώσει.
Πρέπει, τεχνολογικά, να βρισκόμαστε ένα βήμα μπροστά απο την Τουρκία. Ή, ακόμη και στη διεθνή πρωτοπορία.
Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να σοβαρευτούμε ως κοινωνία αλλά όσα φαίνονται προς αυτήν την κατεύθυνση δείχνουν απαισιόδοξα.
Άρα, το πρόβλημά μας είναι ο κακός μας ο εαυτός. εκτός και αν τον ξεπεράσουμε.

Το γεωστρατηγικό βάθος του διακυβεύματος στη Λιβύη

Από
anixneuseis
-
1

Του Δημήτρη Παπαμιχαήλ*  liberal.gr

Σάββατο 21 Δεκεμβρίου 2019, 00:02

Η εξέγερση του 2011 και η πτώση του Μουαμάρ Καντάφι σήμανε το τέλος της Λιβυκής Τζαμαχιρίγια (το «κράτος των μαζών» κατά τον ίδιο τον Καντάφι), μία ιδιότυπη διαδικασία εθνικής συγκρότησης της Λιβύης στην οποία καθοριστικό ρόλο διαδραμάτιζαν τα «λαϊκά συμβούλια». Η διαδικασία αυτή διεμβόλιζε τις παραδοσιακές οικογενειακές και φυλετικές ιεραρχικές δομές που αποτελούσαν έως το 1969 θεμέλιο του νεοσύστατου όσο και υπανάπτυκτου λιβυκού κράτους.

Ισλαμισμός και εδαφική συγκρότηση των στρατοπέδων στη λιβυκή κρίση

Το τέλος της Τζαμαχιρίγια συνεπάγονταν την ανάδυση των παραδοσιακών φυλετικών δικτύων και την ανασυγκρότηση των γεωγραφικών συμπλεγμάτων που αποτελούσαν τα κρατίδια του ομοσπονδιακού βασιλείου της Λιβύης πριν το πραξικόπημα του Μουαμάρ Καντάφι. Ήδη το 2014, τα στρατόπεδα των δυνάμεων που επιβουλεύονταν το μέλλον του κράτους είχαν χωριστεί μεταξύ των «Ισλαμιστών» της Τριπολίτιδας και των «Κοσμικών» της Κυρηναϊκής. Οι πρώτοι συγκρότησαν συμμαχία με τις φυλές Τουαρέγκ του Φεζάν και οι δεύτεροι με τις φυλές Τουμπού, στην λογική που υπαγορεύουν οι διάδρομοι επικοινωνίας της ερήμου (βλ. χάρτη).

Ένα νέο στοιχείο για τη Λιβύη την τελευταία δεκαετία είναι η εισαγωγή ισλαμιστικών ομάδων από το εξωτερικό, χωρίς ισχυρή σύνδεση στα εγχώρια φυλετικά δίκτυα. Αυτές οι ομάδες, που αποτελούνταν συχνά από ξένους μαχητές (Αλγερινούς, Σύριους και κυρίως Αιγύπτιους), αγκυροβολήθηκαν στη Λιβύη σε μεγάλο βαθμό χάρις την οικονομική συνδρομή του Κατάρ, τη λογιστική υποστήριξη της Τουρκίας καθώς και τη γειτνίαση με τη πολυπληθή Αίγυπτο, στην οποία μεταξύ του 2012 και 2014 κυβερνούσε η Μουσουλμανική Αδελφότητα.

Ο κίνδυνος ενός συριακού σεναρίου για την Λιβύη, με το Ισλαμικό Κράτος να αναδεικνύεται στη κυρίαρχη στρατιωτική δύναμη της αντιπολίτευσης ενείχε ωστόσο πολλά στοιχεία υπερβολής. Ακριβώς λόγω της ανυπαρξίας ερείσματος στα εγχώρια φυλετικά δίκτυα και με μοναδικό εργαλείο την ιδεολογική πρόσληψη της Σαρία που ερχόταν ενίοτε σε σύγκρουση με το εθιμικό δίκαιο των φυλών (το Ουρφ), τόσο το Ισλαμικό Κράτος όσο και η Αλ-Κάιντα περιορίστηκαν στον έλεγχο συγκεκριμένων σημείων.

Η επιχείρηση «Μπαρκάν» του γαλλικού στρατού στις Βόρειες περιοχές του Μάλι, του Νίγηρα και του Τσαντ, έχει σαν βασικό στόχο τη δημιουργία μίας κάθετης τομής στους διαδρόμους επικοινωνίας μεταξύ των ισλαμιστικών εστιών της υποσαχάριας Αφρικής (Νιγηρία, Κεντροαφρικανική Δημοκρατία και Σομαλία) και των εστιών που αναπτύχθηκαν στη λιβυκή επικράτεια από το 2011 και μετά. Η αδυναμία εφοδιασμού από το Νότο των ούτως ή άλλως αδύναμων ισλαμιστικών ομάδων στις λιβυκές ακτές, η μεγάλη απόσταση από τη Τουρκία και η ανατροπή του Μόρσι στην Αίγυπτο, διευκόλυναν το έργο του Χαλίφα Χάφταρ, ο οποίος με την επιχείρηση «Αξιοπρέπεια» (2014-2017) αναχαίτισε τις εστίες του Ισλαμικού Κράτους στην ανατολική επικράτεια.

Στη δυτική επικράτεια, οι δυνάμεις που συγκροτούν τη Κυβέρνηση Εθνικής Συμφωνίας του Φαγέζ Αλ Σαράτζ, προκειμένου να διατηρήσουν τη στήριξη ΟΗΕ και Δύσης, οδηγήθηκαν με τη σειρά τους σε σύγκρουση με το Ισλαμικό Κράτος, απελευθερώνοντας τη Σύρτα το 2017, μολονότι οι αφετηρίες τους είναι σε μεγάλο βαθμό ισλαμιστικές. Εν τω μεταξύ, ο έλεγχος της Σύρτα από το Ισλαμικό Κράτος έως τον Δεκέμβριο 2016 λειτουργούσε ως νεκρά ζώνη μεταξύ των στρατοπέδων Ανατολής και Δύσης και παραδόξως, ενίσχυσε την εσωτερική τους συγκρότηση. Η εξουδετέρωση των ξένων μαχητών άνοιξε τον δρόμο στην ευθεία αντιπαράθεση μεταξύ Κυβέρνησης Εθνικής Συμφωνίας (ΚΕΣ) και του Εθνικού Λιβυκού Στρατού (ΕΛΣ) του Χαλίφα Χαφτάρ.

Δυτικές ιδεοληψίες, ανατολική ρεαλπολιτίκ

Στην αναγνώριση της ΚΕΣ ως νόμιμης κυβέρνησης της Λιβύης από τον ΟΗΕ και τις δυνάμεις της Δύσης έπαιξαν ρόλο δύο βασικοί παράγοντες. Πρώτον, η υποστήριξη του Κατάρ και της Τουρκίας, καθώς αμφότερες έβρισκαν στο όργανο αυτό, έναν θεσμό στον οποίο η ιδεολογία της Μουσουλμανικής Αδελφότητας ήταν αρκετά επιδραστική, αν όχι κυρίαρχη. Η Λιβύη υπό τον έλεγχο της Τρίπολης θα αποτελούσε ένα φιλικό κράτος προς τη Τουρκία και το Κατάρ, με κομβικό ρόλο στους τομείς διακίνησης ενέργειας, ανθρώπων, όπλων, ναρκωτικών και ιδεολογίας, μεταξύ της υποσαχάριας Αφρικής και της Ευρώπης.

Επιπλέον, εντός ΚΕΣ, η εξουσία που ασκούν εκπρόσωποι των φυλών της Μισράτα – αστικό κέντρο το οποίο διατηρεί ισχυρούς δεσμούς με την Τουρκία και διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στην ανατροπή του Μουαμάρ Καντάφι – αποτέλεσε πιθανότατα ένα σημαντικό κίνητρο για τον Ερντογάν προκειμένου να επιλέξει στρατόπεδο. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο σημερινός επικεφαλής της ΚΕΣ, πρωθυπουργός Φαγέζ Αλ Σαράτζ, είναι ο ίδιος τουρκικής καταγωγής.

Δεύτερον, η Δύση, με πρωτοστάτες τη Μεγάλη Βρετανία και τη Γαλλία, στηριζόμενη σε μία ρηχή αφήγηση περί δημοκρατίας και ανθρωπίνων δικαιωμάτων, βρέθηκε να ακολουθεί το Κατάρ και τη Τουρκία στην τυχοδιωκτική επιχείρηση ανατροπής του καθεστώτος Καντάφι, χωρίς σχέδιο για την επόμενη ημέρα, παρέχοντας στρατιωτική και διπλωματική υποστήριξη στις δυνάμεις που αργότερα δημιούργησαν την ΚΕΣ. Πιθανότατα, σημαντικός παράγοντας για τη λήψη της απόφασης αυτής υπήρξε η μεγάλη εκστρατεία επενδύσεων του Κατάρ στην Ευρώπη, που κατάφερε να ανατρέψει στα τέλη της δεκαετίας του 2000, τις φιλικές σχέσεις που οικοδομούσε επί σειρά ετών το λιβυκό καθεστώς, ιδίως με το Λονδίνο, το Παρίσι και τη Ρώμη.

Εν τω μεταξύ, ο Χαλίφα Χάφταρ, στηριζόμενος στα παραδοσιακά φυλετικά δίκτυα της Κυρηναϊκής, ευθυγραμμίστηκε με το Κοινοβούλιο του Τομπρούκ εκμεταλλευόμενος αφενός τις διαφωνίες μεταξύ του τελευταίου και της κυβέρνησης Σαράτζ και αφετέρου την επιτακτική ανάγκη καταπολέμησης του Ισλαμικού Κράτους που είχε ανακηρύξει βιλαέτια στη Μπάρκα και τη Σύρτα, με διοικητικό κέντρο τη Ντέρνα.

Ο Χαλίφα Χάφταρ, μέλος του κινήματος των στρατιωτικών που έφερε στην εξουσία τον Μουαμάρ Καντάφι το 1969, περιθωριοποιημένος από το 1990 και ύστερα, εμφανίζεται ως ο πιο έμπιστος σύμμαχος στην μάχη κατά του ισλαμισμού για τη διεθνή κοινότητα. Διαπιστώνοντας την πλήρη αποτυχία εκδημοκρατισμού μίας κοινωνίας περιχαρακωμένης σε φυλετικά στρατόπεδα και βρισκόμενη ενώπιον του κινδύνου ισλαμιστικής διολίσθησης, οι δυτικές δυνάμεις, τουλάχιστον από το 2015, στρέφονται ανεπίσημα προς τον Χάφταρ. Η αμερικανική του υπηκοότητα, την οποία απέκτησε κατά τη περίοδο εξορίας του στις ΗΠΑ μεταξύ 1990 και 2010, του προσδίδει ένα ακόμα ισχυρό χαρτί στην νομιμοποίησή του ενώπιον των δυτικών συνομιλητών.

Πιο καθοριστική όμως για τον ίδιο είναι η νομιμοποίηση που διαθέτει από μη δυτικούς παράγοντες. Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα εφοδιάζουν υλικά το στρατόπεδο Χάφταρ από τη πρώτη στιγμή για λόγους γεωπολιτικού και ιδεολογικού ανταγωνισμού με το Κατάρ. Η κυβέρνηση Αλ Σίσι στην Αίγυπτο βλέπει στον Χάφταρ ένα πολύτιμο σύμμαχο στην αντιμετώπιση ισλαμιστικών στοιχείων (κυρίως στην εξουδετέρωση των Αδελφών Μουσουλμάνων). Τέλος και ίσως πιο καθοριστικά, η Ρωσία, κερδίζοντας τη σταθεροποίηση του Άσαντ στη Συρία, εκμεταλλεύεται την ευκαιρία να πραγματοποιήσει προβολή ισχύος στην Αφρική για πρώτη φορά από τον ψυχρό πόλεμο. Έτσι, από τον περασμένο Νοέμβριο, στο πλευρό του Χάφταρ βρίσκονται Ρώσοι στρατιωτικοί σύμβουλοι καθώς και η μισθοφορική «ομάδα Βάγκνερ» η οποία συνδέεται στενά με τον πρόεδρο Πούτιν.

Οι προοπτικές υπέρβασης της λιβυκής κρίσης και η Ελλάδα

Η επέλαση του Χάφταρ στη Τριπολίτιδα από τον περασμένο Απρίλιο είναι γεγονός. Η ΚΕΣ έχει πλέον απωλέσει, εκτός από την ηθική της νομιμοποίηση στη Δύση, το μεγαλύτερο μέρος των εδαφών που ήλεγχε, και κυρίως, τις περισσότερες πετρελαιοπαραγωγικές της πηγές. Ο ίδιος ο πρόεδρος του κοινοβουλίου του Τομπρούκ, Αγκίλα Σαλέχ Ισά, ζήτησε την άρση αναγνώρισης της κυβέρνησης Σαράτζ από τη διεθνή κοινότητα, ενώ καθημερινά, αεροπορικές επιδρομές του ΕΛΣ πλήττουν στρατιωτικούς στόχους στη Τρίπολη. Στο πλαίσιο αυτό, η επίσκεψη Σαράτζ στην Άγκυρα και η σύναψη μνημονίου για τον καθορισμό των θαλάσσιων συνόρων Τουρκίας-Λιβύης, σε πλήρη ασυμφωνία με το διεθνές δίκαιο της θάλασσας, δεν επαρκεί για να ανατρέψει τα δεδομένα. Ουδείς διεθνής παράγοντας δύναται να πιστεύει αφελώς σε επικράτηση της ΚΕΣ υπό τις παρούσες συνθήκες.

Η Τουρκία επιχειρεί μία παρέμβαση με πολλαπλούς αποδέκτες. Από τη μία πλευρά, ο Ερντογάν στέλνει μήνυμα στην Ελλάδα ότι η «Γαλάζια Πατρίδα» δεν αποτελεί μόνο σχήμα λόγου. Από την άλλη πλευρά, παρεμβαίνει στον συσχετισμό δυνάμεων εντός της Λιβύης, δίνοντας βάρος σε παράγοντες που θα τον εξυπηρετήσουν σε μία διαπραγμάτευση για το μέλλον της χώρας. Καθώς νικητές και ηττημένοι μίας τέτοιας διαπραγμάτευσης θα κριθούν στις αποχρώσεις του γκρι, η Άγκυρα θα κάνει ό,τι περνάει από το χέρι της προκειμένου να διατηρήσει εν ζωή στο λιβυκό πολιτικό σκηνικό τις φίλιες προς αυτήν δυνάμεις. Σε αυτό το σημείο έγκειται η πιο επιτακτική ανάγκη παρέμβασης της ελληνικής διπλωματίας στη λιβυκή κρίση.

Η ανάδειξη του Αγκίλα Σαλέχ Ισά ως συνομιλητή της ελληνικής κυβέρνησης στη Λιβύη ήταν μία κίνηση ελάχιστου ρίσκου που επαναφέρει έμμεσα την Αθήνα στο παιχνίδι. Ο Αγκίλα Σαλέχ, ως πρόεδρος του λιβυκού κοινοβουλίου στο Τομπρούκ, είναι νομιμοποιημένος πολιτικός παράγοντας, στη βάση της Πολιτικής Συμφωνίας για τη Λιβύη που υπεγράφη τον Δεκέμβριο του 2015 υπό την αιγίδα του ΟΗΕ. Επιπλέον αποτελεί εδραιωμένη προσωπικότητα της Κυρηναϊκής και ευθυγραμμίζεται με τον Χάφταρ, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά την αντίθεσή του με τη Κυβέρνηση Εθνικής Συμφωνίας. Ωστόσο, η κίνηση αυτή δεν επαρκεί για να εξισορροπήσει την τουρκική παρεμβατικότητα, που αναμένεται να μεταγραφεί στρατιωτικά.

Δυστυχώς, η Τουρκία εμβαθύνει τη παρέμβασή της σε πολλά επίπεδα: διπλωματικό, στρατιωτικό, οικονομικό, ιδεολογικό. Εάν η Ελλάδα επιθυμεί να ανασχέσει μεσοπρόθεσμα τον έμπρακτο τουρκικό αναθεωρητισμό όσον αφορά την ΑΟΖ, δεν διαθέτει άλλη επιλογή από το να εμπλακεί στο πλευρό του αντιμαχόμενου στρατοπέδου. Η ανυπαρξία ελληνικής εκπροσώπησης στο πεδίο δεν μπορεί να θεωρηθεί πλέον ορθολογική επιλογή. Η απουσία της Ελλάδας στη Λιβύη από το 2012 συνιστά συσσωρευμένη απώλεια χρόνου και γνώσης του πεδίου. Η ελληνική παρουσία οφείλει κατ’ ελάχιστο να αποκατασταθεί, υπερβαίνοντας ενδεχόμενες επιφυλάξεις σχετικά με την ακεραιότητα των Ελλήνων λειτουργών στις αφιλόξενες συνθήκες της Τρίπολης ή του Τομπρούκ.

*Γεωγράφος με ειδίκευση στη γεωπολιτική της ενέργειας, ιδρυτής του www.cartopsis.com

liberal.gr

1...2,5652,5662,567...3,034Σελίδα 2,566 από 3,034