Αρχική Blog Σελίδα 2567

The End of a Jewish Presence in Europe?

Από
anixneuseis
-
0

by Guy Millière

  • “Although Jews represent less than one percent of the population, half of the racist acts committed in France are committed against Jews.” — French Member of Parliament Meyer Habib.
  • Anti-Semitism is advancing throughout the continent and often has a Middle Eastern cast. Yet, the authorities also talk only about right-wing anti-Semitism.
  • Leftist anti-Semitism is present all over Europe. Its followers, as in France, do their best to hide and protect Middle Eastern anti-Semitism.
  • The demographic transformation taking place in France is also happening throughout Western Europe, and the growing submission to Islam is being silently accepted by the ruling authorities almost everywhere.
On December 3, the French National Assembly passed a resolution adopting the International Holocaust Remembrance Alliance’s definition of anti-Semitism. MP Meyer Habib, who supported the resolution, delivered a passionate and poignant speech, highlighting the extent of the anti-Semitic threat in today’s France, and the close links between hatred of the Jews and hatred toward Israel. Pictured: France’s National Assembly in Paris. (Image source: Daniel Vorndran/DXR/Wikimedia Commons)

On December 3, the French National Assembly passed a resolution adopting the International Holocaust Remembrance Alliance’s definition of anti-Semitism. The resolution stressed that the definition “encompasses manifestations of hatred toward the State of Israel justified solely by the perception of the latter as a Jewish collective.” MP Meyer Habib, who supported the resolution, delivered a passionate and poignant speech, highlighting the extent of the anti-Semitic threat in today’s France, and the close links between hatred of the Jews and hatred toward Israel:

“Since 2006, twelve French people have been murdered in France because they were Jewish. Although Jews represent less than one percent of the population, half of the racist acts committed in France are committed against Jews. Anti-Zionism is an obsessive demonization of Israel and an abuse of anti-racist and anti-colonial rhetoric to deprive the Jews of their identity.”

He added that getting the votes to pass the resolution was extremely difficult because of a general lack of “political courage” — sadly, a quality often absent in France when it comes to anti-Semitism and Israel.

French political leaders often declare that fighting against anti-Semitism is of utmost importance; they say it every time a Jew is murdered in the country. The only anti-Semitism they seem ready to fight, however, is right-wing anti-Semitism. They seemingly refuse to see that all the Jews killed or assaulted in France since 2006 were victims of Muslim anti-Semites — and French political leaders never utter a word about it. They appear to hide Islamic anti-Semitism — embedded in the Qur’an and Hadiths and reinforced in the 1930s by the Nazis’ friendship with the Grand Mufti of Jerusalem, Haj Amin al-Husseini — under a Muslim hatred of the Jews based on a supposedly “legitimate” Muslim hatred of ‘Zionist crimes'”.

French political leaders also seemingly refuse to see another form of anti-Semitism that is on the rise: leftist anti-Semitism. It is precisely this leftist anti-Semitism that uses the mask of anti-Zionism to spread anti-Jewish hatred.

French political leaders also never speak about the way the French mainstream media talk about Israel, or about the consequences of those articles and reports. They constantly — and falsely — describe Israel as an evil country whose soldiers cavalierly kill Arabs on a daily basis and whose citizens “illegally occupy” territories (despite having been there for more than 3,000 years) that might belong to another people whom they cruelly deprive of everything.

French political leaders do not criticize anti-Israel articles and reports: the way most of them talk about Israel is just as anti-Israel as the worst anti-Israel articles. The government itself does no better. When Israeli Jews are murdered in a terrorist attack, the French government publishes a statement “deploring” the attack and urging Israel to “show restraint” and avoid “starting a cycle of violence”. When an attack takes place in the eastern part of Jerusalem or in the West Bank, the statement mentions that “East Jerusalem” and the West Bank are “Palestinian territories illegally occupied by Israel”. It is a way of saying that Jews should not be there, that the victims are the guilty party, and that those who attack them had good reason to do so.

November 12, when US Secretary of State Mike Pompeo said that Jewish communities in the disputed territories do not contravene international law, the French government immediately issued a statement saying that “the Israeli policy of colonization in the Palestinian occupied territories is illegal under international law, in particular international humanitarian law”.

This reaction is in line with the positions taken by the French government in recent years: when US President Donald J. Trump recognized Jerusalem as the capital of Israel and moved the US embassy there, French President Emmanuel Macron said that the move was a “serious mistake” and stressed that the French embassy would remain in the make-believe capital of Israel, Tel Aviv. An official statement added that France is “the friend of Palestine” and supports “the creation of a Palestinian state, with Jerusalem as its capital”. France does not recognize Jerusalem as part of Israel’s territory: the French consulate in Jerusalem is described in French official documents as “the French Consulate in Jerusalem”; the word “Israel” is omitted. When French citizens residing in Israel vote, the votes of those in Jerusalem are counted separately from the votes of those elsewhere in Israel.

At the Institute of the Arab World, funded by the French government and Arab countries, opened its doors in the center of Paris in 1987, the conferences and exhibitions are often imbued with anti-Israeli hatred. Currently, at an exhibition called “AlUla, marvel of Arabia”, visitors can see a map where the entire land of Israel is covered with the words “Palestinian territories”. When Jewish organizations protested, the word, Israel was finally added next to “Palestinian territories”.

Almost all the murders of Jews in France were not only committed by Muslim anti-Semites, but by Muslims unjustly identifying French Jews with “criminal Israel”. Mohamed Merah, who murdered Jewish schoolchildren in Toulouse, told a police officer that he killed Jewish children because “the Jews kill Palestinian children” and that he saw “many reports on French TV showing it”. What he said did not prompt the French government to ask French television stations to be more careful to avoid whatever could be regarded as incitement to hatred and murder.

At the moment, Meyer Habib is nearly the only French MP denouncing anti-Semitism, anti-Zionism, anti-Israeli bias in the French media and the anti-Israel positions of the French government and many politicians. He often receives anti-Semitic death threats; his family and he need to live under around-the-clock police protection. He represents French citizens living abroad — in Israel, Italy and Turkey; he could not be elected anywhere on French territory.

Habib has also said that the December 3 resolution is just a resolution. Only a minority of MPs voted in favor of it. The only reason it was passed at all is that many MPs chose to abstain. Several voted against it and once again announced that they were proudly “anti-Zionist”. Either way, the resolution will not become a law and has no consequences.

The French media, political leaders and government will almost certainly not change their hostile positions regarding Israel. No French political leader supports Meyer Habib or dares to disagree with the French government’s statements regarding Israel, except to say that the French government is still too pro-Israel.

As a demographic change is rapidly taking place in France, the country’s media, political leaders and government are behaving accordingly. Jews have become a shrinking part of the population — 0.6 % — and carry no political weight. The French Muslim population is quickly growing — to more than 12% of the total. It has become virtually impossible to win an election in France without now counting on the Muslim vote.

The few people who still criticize Islam and Muslim anti-Semitism in France are mercilessly harassed by Islamic organizations and even more harshly condemned by the courts. A few days ago, on December 4, a prosecutor asked the court to sentence Christine Tasin, president of the anti-Islamic movement Republican Resistance. In June 2017, she wrote an article containing the statements: “Anti-Muslim acts of anger are inevitable in the short or medium term in all European countries, including France, which are undergoing a Muslim invasion” and “Islam may be incompatible with Western civilization”. Tasin was accused by the Collective Against Islamophobia in France (CCIF) of inciting “anti-Muslim terrorism”. The CCIF, is an organization created by Muslims of France, the French branch of the Muslim Brotherhood. The prosecutor said that the charge pressed by the CCIF was “perfectly valid”, and that Tasin “needs a lesson”. She could be the first person in France to be sent to prison for the “crime” of “Islamophobia”.

Many participants at the Islamic and leftist demonstration against “Islamophobia” in Paris on November 10 shouted explicitly anti-Zionist slogans, such as “Israel Assassin” and “Palestine shall win”. Several demonstrators carried Palestinian and Hamas flags. By contrast, a demonstration a week later, denouncing Islamic terrorism, brought together fewer than 2,000 participants.

On October 30 in Paris, when President Macron inaugurated the European Center for Judaism, he named all the Jews recently murdered in France. He did not, however, name the murderers. He merely denounced the “foul beast”, an expression created by Bertolt Brecht and now often used in France to incriminate Nazi sympathizers. He mentioned threats posed by “those who want to sow hatred and division ” and expressed his support for the Muslims wounded in a failed attack on the mosque in Bayonne, in southwest France. He spoke positively of a time when a large part of Spain was Muslim, and said that there, in Andalusia, “the Jews, despite their dhimmi status, developed an extraordinary culture”.

The author Barbara Lefebvre saw in these words a eulogy for Jews — an acceptance of dhimmitude [being ruled under Islam as a third-class “tolerated” citizen, sometimes paying a “protection” tax] and of the submission that comes with it. She wrote that “summoning the brown plague and the dark hours of our history to evoke the threat faced by the Jews living in France is a historic, memorial and political insult”, and that Macron’s speech paved the way for condemning the French Jews to “move out of the country or lock themselves in a community bubble, like dhimmis in the land of Islam”.

In Europe, France is no exception. Anti-Semitism is advancing throughout the continent and often has a Middle Eastern cast. Yet, the authorities talk only about “right-wing anti-Semitism”.

In Germany, the Federal Office for the Protection of the Constitution conducted a study analyzing Muslim attacks perpetrated against the Jews there in 2017 — but it explicitly refused to say that these attacks were anti-Semitic, and instead attributed them to “religious and cultural beliefs that Muslim immigrants bring with them” to Germany.

German Foreign Minister Heiko Maas added, as if it were an excuse, that Muslims arriving in Germany “come from countries in which the powerful incite hatred toward Jews and Israel”. A study conducted in the United Kingdom by the Institute for Jewish Policy Research showed that anti-Semitism is far more prevalent among British Muslims than among other citizens of the country — but the study was reported only in the British Jewish press.

Leftist anti-Semitism is present all over Europe. Its followers, as in France, do their best to hide and protect Middle Eastern anti-Semitism.

In the United Kingdom, anti-Semites entered the Labor Party through the Left. The leader of the Labour Party, Jeremy Corbyn, was recently accused by Britain’s chief rabbi Ephraim Mirvis of “anti-Jewish racism”.

Most major European media are as anti-Israel as the major French media. In July, Josef Schuster, president of the Central Council of Jews in Germany, described an article published by the magazine Spiegel as using “anti-Semitic clichés” to vilify Israel. It is not the only article of its kind in the German press. Shuli Davidovich, an Israeli press attaché in London, said a decade ago:

“Definitely some papers never give any credit to Israel … for some people especially in such papers as the Guardian, the human face of the Israeli does not exist. It’s always the helmet, the rifle, the aggressor, the occupier.”

Today, nothing has changed. The Guardian often publishes articles supporting the economic and cultural boycott of Israel. Manfred Gerstenfeld, a commentator, noted the growing abundance of anti-Semitic cartoons that now accompany anti-Israeli articles in the European press. Anti-Semitic cartoons, he pointed out, abound in Norway — a country with only 700 Jews. Many cartoons, he said, depict Jews as “parasites”, exactly as in the Muslim countries’ press.

Most of Europe’s political leaders are as hostile to Israel as France’s political leaders are. The European Union stubbornly defends the idea that Israel must return to the 1949 armistice line, often referred to as the “1967 borders”. The EU claims that Israel illegally occupies “Palestinian territories”. Every time Federica Mogherini, Vice President of the European Commission until last month, speaks about the Middle East, she describes Israel as an “occupying power”. Her successor, Josep Borrell, advocates for unilateral recognition of Palestinian statehood. “Iran wants to wipe out Israel,” he has said; “nothing new about that. You have to live with it”. Nine of the 28 member States of the European Union — Sweden, Cyprus, Malta, Hungary, Poland, Czech Republic, Slovakia, Bulgaria, Romania — recognize a “state of Palestine” but ignore that the Palestinian Authority has never renounced its plan to obliterate Israel and take its place, nor stopped committing acts of terrorism.

The demographic transformation happening in France is also spreading throughout Western Europe, and the growing submission to Islam is being silently accepted by the ruling authorities almost everywhere. Political parties opposed to Islamization are pushed to the margins. Some Central European leaders – Prime Minister Viktor Orbán in Hungary, Prime Minister Mateusz Morawiecki in Poland and President Miloš Zeman in the Czech Republic — are the only ones explicitly to reject the Islamization of their countries and take measures to curb Muslim immigration. They are often condemned by Western European leaders who want to force them to welcome immigrants by the thousands.

Reports show, not surprisingly, that the rise in the number of Muslim immigrants has led to an even broader rise in anti-Semitism.

In 2018, the EU’s Fundamental Rights Agency surveyed Jews in the 12 European countries with the largest Jewish populations. The report concluded that “28% experienced some form of harassment for being Jewish”, “47% worry about anti-Semitic verbal insult or harassment and 40% about physical attack”, “38% have considered emigrating in the past five years over safety fears”.

Another study, undertaken by Germany’s University of Bielefeld in 2011, showed that 40% of European adults agreed with the statement, “Israel behaves toward the Palestinians like the Nazis behaved toward the Jews.”

In an article named “Judenrein Europe”, the American political commentator Joel Kotkin wrote that all available data show that anti-Jewish hatred and anti-Israel prejudices will continue to spread throughout all Europe, and that it could mean the end of Jewish presence on the continent:

“For millennia, following the destruction of the Second Temple and the beginning of the diaspora, Europe was home to the majority of the world’s Jews. That chapter of history is over. As Jews continue fleeing the continent, by the end of this century all that’s left will be a Jewish graveyard”.

Dr. Guy Millière, a professor at the University of Paris, is the author of 27 books on France and Europe.

gatestoneintitute

Αλλάζουν οι ισορροπίες στην Ευρώπη μετά το Brexit – Έξαλλος o Μακρόν με τη Γερμανία

Από
anixneuseis
-
0
infognomonpolitics.gr
Του Andreas Kluth

Έχει γίνει μόδα τελευταία στην Κεντρική Ευρώπη να κατηγορεί κανείς τον Γάλλο πρόεδρο Εμανουέλ Μακρόν ότι είναι “νεο-γκωλικός”, δηλαδή ότι κραδαίνει την σημαία της “ευρωπαϊκής κυριαρχίας” ως κάλυψη για την επέκταση της γαλλικής επιρροής, κάνοντας ταυτόχρονα τα “γλυκά μάτια” στη Ρωσία και κρατώντας τις ΗΠΑ στη γωνία. Ακόμη χειρότερα, ο Μακρόν χαρακτηρίζεται αντιδιπλωματικός και αψύς σε αυτή του τη γραμμή, αλαζονικός, “ένας μικρός Δίας”.

Αυτή η ερμηνεία μπορεί να είναι κατανοητή όταν προέρχεται από τους Πολωνούς και τις χώρες της Βαλτικής. Οι τελευταίοι αισθάνονται να απειλούνται περισσότερο από τη Ρωσία και να εξαρτώνται περισσότερο από τις ΗΠΑ. Δεν εμπιστεύονται τα γαλλικά όνειρα για το γαλλο-ευρωπαϊκό μεγαλείο. Αλλά για τον πλέον σημαντικό εταίρο της Γαλλίας, τη Γερμανία, το να απορρίπτει τις ιδέες του Μακρόν συνιστά απόλυτη υποκρισία. Αν κάποιος έχει ευθύνη για το γεγονός ότι ο πρόεδρος της Γαλλίας έγινε “εικονοκλάστης” είναι οι Γερμανοί, οι οποίοι τον έχουν αφήσει “στα κρύα του λουτρού” τα τελευταία δύο χρόνια.

Η γαλλο-γερμανική “ισορροπία”

Από τη δεκαετία του 1950 έχει γίνει γενικά αποδεκτό ότι μια γαλλο-γερμανική “στοίχιση” είναι απαραίτητη για να δίνεται ώθηση και στην υπόλοιπη Ευρώπη. Κάθε φορά που οι δύο παραδοσιακοί εχθροί που έγιναν φίλοι συμφωνούσαν σε περισσότερη ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, προχωρούσαν. Όποτε δεν τα κατάφερναν, κάθε τέτοια προσπάθεια “ξεφούσκωνε”.

Η σχέση τους βασίστηκε σε μια σιωπηρή συμφωνία. Η Γερμανία θα ήταν ο οικονομικός ηγέτης, αλλά δεν θα καυχιόταν γι’ αυτό. Η Γαλλία θα προσέφερε απλώς τις οικονομικές μεταρρυθμίσεις που θα ζητούσαν οι Γερμανοί, παραμένοντας ταυτόχρονα διπλωματικός, πολιτικός και στρατιωτικός ηγέτης της ηπειρωτικής Ευρώπης – με πυρηνικά όπλα, μόνιμη έδρα στο Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών και μετα-αποικιακά “πλοκάμια” στον αναπτυσσόμενο κόσμο.

Η συμφωνία καταγράφηκε συμβολικά το 1962, όταν ο καγκελάριος Κόνραντ Αντενάουερ συναντήθηκε με τον Σαρλ Ντε Γκωλ στον καθεδρικό ναό της Reims σε μια τελετή συμφιλίωσης και η καρέκλα στην οποία καθόταν ο πρόεδρος της Γαλλίας ήταν ελαφρώς υψηλότερη από εκείνη του επικεφαλής της γερμανικής κυβέρνησης. Οι επόμενοι καγκελάριοι ακολούθησαν το διαμορφωμένο αυτό πρότυπο. Ο Χέλμουτ Κολ είχε σκύψει επιδεικτικά τρεις φορές μπροστά στο γαλλικό εθνικό σύμβολο, πριν κάνει το ίδιο μόλις μία φορά μπροστά στη σημαία της ίδιας του της χώρας.

Στο φόντο όλης αυτής της “γοητευτικής” φιλίας, υπήρχαν τεράστια σκαμπανεβάσματα. Για κάθε φορά που ένας Γερμανός καγκελάριος και ένας Γάλλος πρόεδρος κρατούσαν ο ένας το χέρι του άλλου σε κάποιο πεδίο μάχης περασμένων πολέμων που είχε κοστίσει άφθονο αίμα στις δύο χώρες, υπήρχαν αντίστοιχες φάσεις αμοιβαίου “μουτρώματος”. Ο Γκέρχαρντ Σρέντερ και ο Ζακ Σιράκ πέρασαν περίπου μισό χρόνο κατά τον οποίο, στα τέλη της δεκαετίας του 1990,  μόλις που απηύθυναν τον λόγο ο ένας στον άλλο. Σε τελική ανάλυση, ωστόσο, αυτές δεν είχαν μεγάλη σημασία, καθώς και οι δύο πλευρές συνειδητοποιούσαν ότι ήταν απόλυτα αλληλεξαρτώμενες.

Στα χρόνια μετά την κρίση στην Ευρωζώνη, οι φόβοι του Βερολίνου για την οικονομία της Γαλλίας εντάθηκαν. Οι Γερμανοί ήταν ήδη επιφυλακτικοί για τα προγράμματα διάσωσης των μεσογειακών χωρών. Ήξεραν ότι εάν οι Γάλλοι αντιμετώπιζαν ανάλογα προβλήματα, το παιχνίδι θα τελείωνε. Η καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ και οι υπουργοί της έχουν ρητορεύσει σε σειρά Γάλλων προέδρων σχετικά με τις “διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις” και τη “λιτότητα” (βασικά την εξοικονόμηση πόρων).

Οι γερμανικοί φόβοι μετατράπηκαν σε πανικό την άνοιξη του 2017. Η (ακρο)δεξιά λαϊκίστρια Μαρίν Λεπέν, στοχοποιώντας αλύπητα τη Γερμανία ως εχθρό και φόβητρο στις ομιλίες της, φάνηκε να έχει σημαντικές πιθανότητες να αναλάβει πρόεδρος της Γαλλίας, θέτοντας σε αμφισβήτηση ολόκληρο το οικοδόμημα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι γνώστες στο Βερολίνο ήταν ομόθυμοι ότι, σε περίπτωση επικράτησης του αντιπάλου της Λεπέν, Εμανουέλ Μακρόν, η Γερμανία θα έκανε μεγάλες παραχωρήσεις προκειμένου να τον ενισχύσει.

Ο Μακρόν όντως υπερίσχυσε και αποδείχθηκε ότι ήταν, τουλάχιστον σε επίπεδο διακηρύξεων, ο Γάλλος των γερμανικών ονείρων. Επιτέλους, υπήρχε ένας πρόεδρος της Γαλλίας ο οποίος όχι μόνο υποσχέθηκε, αλλά ανέλαβε να φέρει εις πέρας μεταρρυθμίσεις: πρώτα στην “αραχνιασμένη” αγορά εργασίας της Γαλλίας, τώρα στο παράλογα κατακερματισμένο συνταξιοδοτικό σύστημά της. Το στυλ του θα μπορούσε να είναι λιγότερο αυθάδες. Ωστόσο, έδειξε πολιτικό θάρρος και πληρώνει το τίμημα με ταραχές και απεργίες.

Το όραμα του Μακρόν είναι επίσης ευρωπαϊκό και γεωπολιτικό. Σύντομα μετά την ανάληψη των καθηκόντων του, εξέφρασε φιλόδοξες ιδέες για τη μεταρρύθμιση της Ευρωζώνης, η οποία παραμένει ευάλωτη σε μια νέα κρίση. Επιθυμεί κοινή εγγύηση καταθέσεων για τις τράπεζες των 19 χωρών – μελών, έναν μεγάλο συλλογικό προϋπολογισμό που θα χρησιμοποιηθεί για αντικυκλική δημοσιονομική διαχείριση, έναν υπουργό Οικονομικών της Ευρωζώνης για την εκτέλεση αυτού του προϋπολογισμού και πολλά άλλα.

Η γερμανική ατολμία

Το Βερολίνο άκουσε ευγενικά τις προτάσεις του και στη συνέχεια τον αγνόησε. Η Γερμανία δεν μπορούσε να δράσει, εξηγούσαν οι άνθρωποι της Μέρκελ, επειδή βρισκόταν εν μέσω προεκλογικής εκστρατείας. Στη συνέχεια, επειδή βρισκόταν εν μέσω διαπραγματεύσεων για συγκρότηση κυβέρνησης συνασπισμού. Αργότερα, επειδή ο συνασπισμός αποδείχθηκε μη σταθερός.

Εν τω μεταξύ, η Μέρκελ, όπως συνηθίζει, συνέχισε να κόβει τις μεγάλες ιδέες της Μακρόν σε ολοένα και μικρότερα κομμάτια, μέχρι να καταστούν αγνώριστα. Μόνο ένα παράδειγμα: η Ευρωζώνη μπορεί όντως να αποκτήσει τον δικό της προϋπολογισμό, αλλά θα είναι τόσο μικρός που θα μπορεί να πνιγεί σε μια “μπανιέρα”, ενώ θα έχει τόσες “αιρέσεις” που πρακτικά θα είναι άχρηστος για την παροχή δημοσιονομικής ώθησης στην οικονομία, όπως ήταν ο αρχικός σκοπός του.

Από γεωπολιτική άποψη, ο Μακρόν (όπως και η Μέρκελ) φοβάται τόσο τον πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τράμπ, όσο και μια αναδυόμενη Κίνα. Ανησυχεί ότι, σε έναν διπολικό κόσμο, η ΕΕ θα μπορούσε να χάσει την “αυτονομία” της. Έτσι θέλει να ενισχύσει την άμυνα της Ευρώπης – προφανώς με βάση γαλλικής κατασκευής οπλικά και αμυντικά συστήματα – και να τραβήξει τη Ρωσία από την αγκαλιά της Κίνας.

Προφανώς και δεν είναι όλες οι ιδέες του Μακρόν εύλογες και αυτονόητα ορθές. Ωστόσο ο μεγαλύτερος στόχος του προέδρου της Γαλλίας είναι απλώς να ξεκινήσει την απαραίτητη συζήτηση. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο εμπόδισε την έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων με την Αλβανία και τη Βόρεια Μακεδονία στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Το μήνυμά του είναι ότι πριν η ΕΕ παραχωρήσει εξουσίες βέτο σε ακόμη μικρότερες χώρες, πρέπει να εμβαθύνει την ίδια της την ενότητά και να καταστεί ισχυρότερη.

Οι Γερμανοί, εν τω μεταξύ, κρύβονται πίσω από τις κοινοτοπίες τους. “Είμαστε αυτοί που πάντα λένε όχι”, παραδέχεται ο Ζίγκμαρ Γκάμπριελ, πρώην αντικαγκελάριος και πρώην υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας. Πρόκειται για μια τραγική διάψευση των φόβων που εκφράστηκαν κατά τη διάρκεια της κρίσης του ευρώ σχετικά με τη γερμανική “ηγεμονία”. Αντί της υπερβολικής γερμανικής δύναμης, η Ευρώπη δεν έχει πλέον καθόλου ηγεσία.

Η “στοίχιση” Γαλλίας – Γερμανίας, όπως έχει διαπιστώσει ο Μακρόν, έχει μόνον έναν οδηγό και αυτός δεν είναι ο ίδιος. Απογοητευμένος, αποφάσισε να συνεχίσει να πωλεί την ιδεολογική, πολιτική και γεωπολιτική του “πραμάτεια” χωρίς τη Μέρκελ. Δεν θα σταματήσει να την προκαλεί και να προσπαθεί να εκβιάσει μια αντίδραση. Και γιατί θα έπρεπε να το κάνει; Κάποιος πρέπει να θέσει τα μεγάλα διακυβεύματα. Αντί να γκρινιάζουν γι’ αυτό, οι Γερμανοί θα μπορούσαν να δοκιμάσουν να το κάνουν και οι ίδιοι.

Πηγή: Bloomberg

infognomonpolitics.gr

Οι ΗΠΑ επεμβαίνουν στην Λιβύη αλλά η Ρωσία βάζει φραγμούς

Από
anixneuseis
-
0

iskra.gr

Από

M.K. Bhadrakumar

 –

[To παρόν άρθρο -ενός πολύπειρου, οξυδερκέστατου και άριστα πάντοτε πληροφορημένου Ινδού δημοσιολόγου, τέως διπλωμάτη (πρεσβευτή και στην Άγκυρα), θα μπορούσε αυτές τις ημέρες να είχε γραφτεί για τους δυο,( το πολύ τρεις) Έλληνες ειδικούς της γεωστρατηγικής που μιλούν και γράφουν καθ’ υπαγόρευσιν και επιταγήν αποκλειστικά της εθνικής τους συνείδησης -και γι΄αυτούς βασικά παρουσιάζεται.  Κυρίως επειδή η διεξοδική ανατομική ανάλυση των δεδομένων και των διεθνούς βαρύτητας ευρύτερων και βαθύτερων στρατηγικών προεκτάσεων της τρέχουσας αναμέτρησης δυνάμεων στην Λιβύη αποδεικνύει περίτρανα πόσο εγκληματική αφροσύνη αποτελεί,  για μια μικρή, τσακισμένη, διαβρωμένη  πολιορκούμενη  και ανάδελφη χώρα, να εναποθέτει OΛΑ τα αυγά της εθνικής της επιβίωσης σε EΝΑ  καλάθι –και μάλιστα αμφισβητούμενης πλέον αξιοπιστίας και αντοχής.]

Οι ΗΠΑ ισχυρίστηκαν ότι η ρωσική παρουσία στην Λιβύη έχει μιαν «απίστευτα αποσταθεροποιητική επίδραση» .Η Ουάσιγκτον βγαίνει από την σκιά και πιάνει μια θέση στην Λιβυκή σύρραξη.

Ο Δαυίδ Σένκερ, υφυπουργός Εξωτερικών για θέματα Μέσης Ανατολής, δήλωσε προ ημερών στην Ουάσιγκτον:

«Οι ΗΠΑ είναι αποφασισμένες να εξασφαλίσουν ένα μέλλον ασφάλειας και ευημερίας στον λιβυκό λαό. Για να γίνει αυτό πραγματικότητα έχουμε ανάγκη πραγματικών δεσμεύσεων από εξωτερικούς παίκτες…Ειδικώτερα, η στρατιωτική ανάμειξη της Ρωσίας απειλεί την ειρήνη, την ασφάλεια και την σταθερότητα της  Λιβύης… Οι ρωσικές στρατιωτικές δυνάμεις και οι δυνάμεις Βάγκνερ έχουν αναπτυχθεί στην χώρα σε μεγάλους αριθμούς και με την υποστήριξη του ANL  (Λιβυκού Εθνικού Στρατού) κρίνουμε ότι είναι απίστευτα αποσταθεροποιητικές. Και ο τρόπος που  αυτή η οργάνωση, οι Ρώσοι ειδικώτερα, έδρασε προηγούμενα  εγείρει το φάσμα μαζικών απωλειών στον άμαχο πληθυσμό.»

Ο Σένκερ έκανε την δήλωση λίγες μέρες μόνο μετά την συνάντηση με τον  αρχηγό του  ANL, στρατηγό Χαλίφα  Χαφτάρ, μιας αντιπροσωπείας Αμερικανών στρατιωτικών και διπλωματών με επικεφαλής την Βικτώρια Κόουτς, Βοηθό Σύμβουλο  Εθνικής Ασφάλειας. Σύμφωνα με κείμενο του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, η Κόουτς εξέφρασε στον Χαφτάρ την ζωηρή ανησυχία της ενώπιον της «εκμετάλλευσης της σύρραξης από την Ρωσία» εις βάρος του Λιβυκού λαού.

Αμερικανική αντιπροσωπεία συνάντησε τον στρατηγό Χαφτάρ στις 24 Νοεμβρίου.

Η Λιβύη γίνεται το τρίτο θέατρο, μετά την Ουκρανία και την Συρία, όπου η Ουάσιγκτον διασταυρώνει την σπάθα της με της Μόσχας σε ένα πόλεμο , ψυχροπολεμικού τύπου, μέσω πληρεξουσίων. Μέχρι πρόσφατα, δυο χώρες-μέλη της Ε.Ε., η Γαλλία και η Ιταλία, θεωρούνταν οι εμπλεκόμενες σε έναν τέτοιον πόλεμο στην Λιβύη, για τον έλεγχο των πιο μεγάλων πηγών πετρελαίου και φυσικού αερίου στην Αφρική.

Στην πραγματικότητα οι παρατάξεις στην Λιβύη δεν προδιαγράφουν ένα ρωσο-αμερικανικό αδιέξοδο, επειδή ποικίλες εξωτερικές δυνάμεις επιδιώκουν εκεί  κυρίως τα δικά τους συμφέροντα. Η Ιταλία, η Τουρκία και το Κατάρ  υποστήριξαν την κυβέρνηση εθνικής συνεννόησης , της Τρίπολης, (που επίσης υποστηρίζει η Γερμανία και ο ΟΗΕ), ενώ η Γαλλία, η Σαουδική Αραβία και η Ρωσία έχουν υποστηρίξει τον στρατηγό Χαφτάρ.

Ο αγώνας εναντίον των τρομοκρατικών ομάδων είναι ο διακηρυγμένος ενιαίος στόχος όλων των πρωταγωνιστών, άλλα υπάρχουν και οι «υπο-στόχοι» : Το λιβυκό πετρέλαιο και φυσικό αέριο (Γαλλία, Ιταλία, Τουρκία και Ρωσία) , Το Ισλάμ και πολιτικές επιδιώξεις Τουρκία, Κατάρ, Αίγυπτος και Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα) Και  οι γαλλικές στρατιωτικές επιχειρήσεις σε πέντε χώρες του Σαχέλ (Μαυριτανία, Μαλί, Νίγηρας, Μπουρκίνα-Φάσο,  και Τσαντ) που δεν μπορούν να τερματιστούν χωρίς μιαν σταθεροποίηση της χώρας. Και επίσης τα μεταναστευτικά προβλήματα (Γαλλία, Ιταλία, Τουρκία και Ρωσία).

Ο Χαφτάρ ήταν όργανο της  CIA για περισσότερα από 30 χρόνια και η Ουάσιγκτον διατήρησε  σιωπηρά επαφή μαζί, αλλά φαίνεται να κράτησε ουδέτερη στάση στην σύρραξη, ακόμη και όταν ο Χαφτάρ εξαπέλυσε τον Απρίλιο μιαν αποφασιστική εκστρατεία για την κατάληψη της Τρίπολης. Οι πολιτικές της Ουάσιγκτον ήσαν ασυνάρτητες. Ο Πρόεδρος Τραμπ φαίνεται να θεωρούσε τον Χαφτάρ ως ένα παράγοντα σταθερότητας, ενώ η Ουάσιγκτον επίσημα υποστήριζε έναν πολιτικό διακανονισμό από τον ΟΗΕ για την Λιβύη, αν και αυτό ευκολότερα λέγεται παρά γίνεται, με τον σημερινό κατατεμαχισμό της χώρας.

Η Ουάσιγκτον έμεινε σε στάση αναμονής, μη ξέροντας εάν θα επιτύχει η στρατιωτική εκστρατεία του Χαφτάρ. Και η Ρωσία επίσης είχε περάσει σε δεύτερο πλάνο, αλλά αυτούς τους τελευταίους μήνες το Κρεμλίνο άρχισε να κλίνει θετικά για τις προοπτικές του Χαφτάρ. Η Μόσχα (όπως και το Κάιρο) υπολογίζουν στους άμεπτους τίτλους του Χαφτάρ στον αγώνα εναντίον των τρομοκρατικών συμμοριών.

Η ρωσική στρατιωτική υποστήριξη συνέβαλε αποφασιστικά στην εκστρατεία του Χαφτάρ, ο οποίος  έκαμε μεγάλα βήματα τον τελευταίο καιρό. Ο Χαφτάρ ελέγχει περίπου το 80% της Λιβύης, ενώ οι δυνάμεις της κυβέρνησης έχουν περιορισθεί στα όρια της Τρίπολης.

Είσοδος Ουάσιγκτον στην σκηνή:

Η Ουάσιγκτον είναι πανικόβλητη από το γεγονός ότι σε  μια κατάληξη της σύρραξης, με τον Χαφτάρ αναπόδραστα νικητή χάρις στην βοήθεια της   Μόσχας,  ανοίγει η αυλαία σε μιαν καταιγιστική ρωσική επιρροή στο νέο καθεστώς. Ωστόσο δεν είναι εύκολο να επινοηθούν επιχειρήματα εναντίον του στρατιωτικού ρόλου της Ρωσίας στην σταθεροποίηση της Λιβύης, όταν η επέμβαση του ΝΑΤΟ το 2011, που προκάλεσε τα ερείπια μιας κολοσσιαίας καταστροφής,  έγινε με την υποστήριξη του καθεστώτος Ομπάμα. Της Ουάσιγκτον η θέση είναι ηθικά εύθραυστη. Η πολιτική πορεία της  καθορίζεται από γεωπολιτικές σκοπιμότητες.

Η πολιτική της Ουάσιγκτον οδηγείται από ένα σχέδιο που αποβλέπει να κάνει την Λιβύη το Γενικό Επιτελείο της Αμερικανικής  Στρατιωτικής Διοίκησης στην Αφρική,  μιας από τις 11 Διοικήσεις των ενόπλων δυνάμεων των ΗΠΑ, (με ευρωπαϊκό κέντρο τους την Στουτγάρδη, στην Γερμανία).

Στο βάθος του πίνακα υπάρχει, βέβαια, η διαμάχη των μεγάλων δυνάμεων, που εκρήγνυται  τώρα στην Αφρική για τις μέχρι τώρα ανεκμετάλλευτες τεράστιες πλουτοφόρες πηγές πολύτιμων πρώτων υλών. Η Κίνα επεξέτεινε γρήγορα την παρουσία της στην Αφρική και η Ρωσία επίσης εντατικοποιεί την δική της παρουσία. Είναι σημαντικό να σημειωθεί, όπως το επεσήμανε η πρόσφατη συνάντηση κορυφής Ρωσίας-Αφρικής, στο Σότσι, (23-24Οκτωβρίου) ότι η στρατιωτική συνεργασία αποτελεί προτεραιότητα για την Μόσχα.

Η αυξανόμενη παρουσία της Ρωσίας και της Κίνας επιτρέπει στους Αφρικανούς ηγέτες να διαπραγματεύονται με τις Δυτικές Δυνάμεις. Αποτελεί σημείο των καιρών ότι  τα πρώτα πολυεθνικά ναυτικά γυμνάσια του Νότιο-Αφρικανικού Ναυτικού πραγματοποιήθηκαν (στις 25 έως 30 Νοεμβρίου) με συμμετοχή αποκλειστικά της Ρωσίας και της Κίνας.

O Φαν Γκουανγκίνγκ, κυβερνήτης της  φρεγάτας, Ουέϊ Φανγκ του κινεζικού Ναυτικού, δήλωσε με την έναρξη των γυμνασίων:

«Ελπίζουμε ότι τα γυμνάσια θα επιτρέψουν στην Κίνα, στην Ρωσία και  στην Νότιο Αφρική να εργαστούν από κοινού  και να επιτύχουν την βελτίωση της συνεργασίας και των ανταλλαγών τους. Αυτές οι κοινές ασκήσεις είναι οι πρώτες του είδους μεταξύ των τριών χωρών μας.» Ο πλοίαρχος Φαν δήλωσε πως τα ναυτικά γυμνάσια « θα μπορέσουν να συμβάλουν στην διατήρηση της ειρήνης και της σταθερότητας του κόσμου και θα αποτελέσουν επίσης την αφετηρία μιας σχέσεως μεταξύ των τριών χωρών.»

Η Λιβύη είναι η τέλεια πύλη εισόδου για να μπορέσει το ΝΑΤΟ να διεισδύσει στην Αφρικανική ΄Ηπειρο. Αλλά μια θεληματική κυβέρνηση στην Τρίπολη θα μπορούσε να επιτρέψει την πρόσβαση του ρωσικού ναυτικού στα λιμάνια της Σύρτης και της Μπενγκάζης της  ανατολικής Λιβύης, στην Μεσόγειο. Εάν η Ρωσία εγκατασταθεί στην Λιβύη (επιπλέον της Συρίας), η παρουσία του ΝΑΤΟ στην Μεσόγειο θα υποστεί τον αντίκτυπο. Η Ρωσία και η Λιβύη διατηρούν επίσης  στενούς πολιτικούς, στρατιωτικούς κα οικονομικούς δεσμούς από την σοβιετική εποχή.

Η Ρωσία ήταν παραδοσιακά παρούσα στην λιβυκή αγορά εξοπλισμού και σοβιετικές δυνάμεις ήταν παρούσες στην Λιβύη. Σήμερα η ανασυγκρότηση της Λιβύης είναι  ένα στοίχημα για την Ρωσία, στον τομέα των υποδομών ( οδοί, σιδηρόδρομοι, πόλεις).Η Ρωσία υπέστη βαριές απώλειες με την ανατροπή του καθεστώτος, με επικεφαλής το ΝΑΤΟ, στην Λιβύη το 2011.Η Μόσχα είχε στην Λιβύη επενδύσεις δισεκατομμυρίων δολαρίων επί κυβερνήσεως Μουαμάρ Καντάφι.

Απομένει να δούμε πόσο αποτελεσματική θα αποδειχθεί η πίεση  που ασκούν οι ΗΠΑ στον Χαφτάρ για την επανασύσφιγξη των σχέσεων  με την Ρωσία. Η Ρωσία, η Αίγυπτος και η Γαλλία  βρίσκονται στο ίδιο μήκος κύματος, υπέρ του να βοηθήσουν στρατιωτικά τον Χαφτάρ. Οι τρεις αυτές χώρες είναι επίσης συνδεδεμένες μεταξύ τους. Ενώ οι πολιτικο-στρατιωτικές σχέσεις της Μόσχας με το Κάιρο γίνονται βαθύτερες, η Γαλλία αποστασιοποιείται από την αμερικανική πολιτική απέναντι στην Ρωσία. Η Ουάσιγκτον δεν θα μπορέσει εύκολα να απομονώσει την Ρωσία στην Λιβύη. Το μεγάλο ερωτηματικό είναι που τοποθετείται ο ίδιος ο Χαφτάρ.

*M.K Bhadrakumar, Indian Punchline, Reseau International

**Μετάφραση/εισαγωγή: Μιχαήλ Στυλιανού

Russia in Review: The Kremlin’s Block in the Balkans

Από
anixneuseis
-
0

Tuesday, December 17, 2019

Russia in Review is a weekly intelligence summary (INTSUM) produced by the Institute for the Study of War (ISW). This ISW INTSUM series sheds light on key trends and developments related to the Russian government’s objectives and its efforts to secure them. Receive future Russia in Review INTSUM products via-email by signing up for the ISW mailing list.

Authors: Nataliya Bugayova and Anthony Yanchuk

Key Takeaway: The Kremlin is increasing its influence in Serbia in support of Russia’s strategic objective – preventing the Balkan states from integrating with the West. The Kremlin secured new security and economic deals with Serbia. The Russia-led Eurasian Economic Union (EEU) signed a free trade agreement with Serbia. Russia is launching new infrastructure and energy projects, including a nuclear research center. Russia has sold Serbia advanced air defense systems and signed several agreements with Serbian law enforcement agencies. The Kremlin is also using its information operations to undermine the normalization of the relationship between Serbia and Kosovo. The normalization talks have stalled for over a year now, which precludes either Kosovo or Serbia from joining the European Union (EU). The Kremlin is facing some pushback to its efforts in the Balkans, including its attempts to further deepen military cooperation with Serbia and expand the EEU in the Balkans. These setbacks reveal the limitations of Russia’s value proposition – even to its close partners – and provide an opportunity for the West to counter the Kremlin’s subversion.

The Kremlin is raising the threshold of its military cooperation with Serbia, where Russia likely seeks to establish a military footprint in the long term. Russia deployed Pantsir and S-400 air defense systems to Serbia during the “Slavic Shield-2019” joint exercises from October 24-27.[1] This deployment marked the first time Russia used these systems in military exercises outside of Russia and Crimea, Ukraine (illegally occupied by Russia).[2] Serbia purchased the Pantsir system from Russia following the drills, which Russia says it will deliver in coming months.[3] Serbian President Aleksandar Vucic expressed his desire on December 2 to buy the more advanced S-400, but complained about the system’s high cost.[4] Russia likely seeks to use military exercises and sales of advanced weapons to set conditions for a long-term Russian military presence in Serbia. A strategic Russian military position in Serbia would be an inflection. It would enable Russia to pressure NATO from within its geographical boundaries and to block Balkan states’ integration with the EU – an objective of Russian President Vladimir Putin.

The Kremlin’s outreach in Serbia also supports a wider effort to expand Russia’s military footprint through the deployment of additional S-400 systems. Russia has advanced this effort this year in the Arctic, and in Kaliningrad. Russia has also boosted sales of the S-400 to other countries, including U.S. partners Turkey (a NATO member) and India.[5] Russia will also likely use joint air defense drills like “Slavic Shield” to market its air defense systems to other countries.

Western actions and exposed Russian influence campaigns in Serbia are likely slowing the Kremlin’s recent push to expand its military ties with Serbia. Vucic walked back his statement regarding a future S-400 purchase. He said on December 3 that Serbia will stop buying arms and refocus on modernizing its military.[6] Vucic’s statement might have been a result of the U.S. cautioning Serbia against buying the S-400, citing a “risk” of sanctions.[7] Vucic also said on December 7 that he “could not confirm” Serbia’s plans to jointly produce military equipment with Russia – contradicting a December 4 statement by the Serbian ambassador to Russia who said that Russia and Serbia had plans for joint production of weapons.[8] Vucic continues to attempt to balance between Russia and the West.

Covert Russian efforts to court Serbian military officials have also been exposed recently, straining Serbian-Russian ties. Serbian investigators stated on November 21 that former Russian Assistant Military Attaché to Serbia Lt. Col Georgy Kleban bribed Serbian military officials.[9] Vucic later confirmed the allegations.[10]

Putin attempted to smooth over tensions during his meeting with Vucic on Dec 4.[11] Russia delivered four Mi-35M helicopters on December 2 previously purchased by Serbia ahead of schedule, likely to set favorable conditions before the meeting.[12] Putin also assured Vucic that Russia would support Serbia’s energy needs.[13] Serbia currently depends on Russian gas supplies.[14] Russia will likely continue pushing for an S-400 deal if only to increase acceptance for lower profile Russian activities in Serbia, such as the sale of Pantsir systems and other types of military support.

Russia is simultaneously expanding its influence over Serbian law enforcement using the umbrella of counter-terrorism cooperation. Russian Security Council Secretary Nikolai Patrushev and Serbian Interior Minister Nebojsa Stefanovic signed two agreements on November 20 to fight organized crime and terrorism.[15] The Serbian Ministry of Justice signed a cooperation agreement with the Russian Prosecutor General office to expand Russian-Serbian judicial cooperation on cybersecurity, drug trafficking, and accelerated criminal proceedings on September 27.[16] The Kremlin is using cooperation on counter-terrorism, cybersecurity, and drug trafficking – areas in which Russia is often a malign actor – as a means to pull countries into Kremlin-led partnerships and narratives, as well as to expand influence over the bureaucracies of its partner states.

The Kremlin is expanding the range of economic instruments it uses in its campaign to prevent the Balkan states’ integration with Western economic structures.

The Kremlin is attempting to expand the Russia-led Eurasian Economic Union (EEU) in the Balkans. Serbia and the EEU signed a free trade agreement (FTA) on October 25.[17] The EU would require Serbia to nullify the FTA to obtain full membership in the EU.[18] The EU warned Serbia of this condition prior to the signing of the FTA with Russia.[19] Serbia is not the EEU’s only target. Russia invited Albania and North Macedonia to sign FTA agreements with the EEU after French President Emmanuel Macron blocked Albania’s and North Macedonia’s EU membership talks on October 30.[20] Northern Macedonia declined Russia’s offer and Albania reaffirmed its commitment to the EU.[21]

The Kremlin will also likely leverage the new free-travel zone between Serbia, Albania, and North Macedonia to expand its influence in Albania and North Macedonia through Serbia. The three countries signed an agreement to create a “mini-Schengen” on October 10 that emulates the European Schengen Zone and allows the free movement of capital, goods, services, and people across national borders.[22] Officials in Kosovo – which shares borders with the three states – warned that the “mini-Schengen” enables Russian and Chinese influence in the Balkans.[23]

The Kremlin is unlikely to sway the Balkans away from their EU aspirations through the EEU, but Russia will attempt to expand the EEU’s geopolitical weight. The EEU’s value proposition remains limited. The EU is the Balkans states’ main trading partner. Serbia sells $13 billion in goods to the EU annually, compared to $1.1 billion in goods sold to the EEU.[24] The economic benefits of this FTA for Serbia are also nominal.[25] Serbia already had free trade agreements with three of the five EEU members.[26] The Kremlin, however, is using FTAs as a vehicle to expand the EEU, as Russia’s initial push to engage countries through formal membership failed.[27] The EEU signed an FTA with Singapore, began preferential trade with Iran in October 2019, and is negotiating future FTAs with numerous countries.[28]

Russia is expanding its influence over Serbian infrastructure and energy. Russian Railways signed a $230 million deal with Serbia on October 19 to modernize rail from Belgrade to the border with Montenegro and to build a rail logistics center.[29] Russia will provide Serbia with $179 million in credits to finance these projects. Russian Railways may also take over the management of a portion of Serbian railways through a future concession agreement. Several Russian companies producing railway and automotive equipment plan to localize production in Serbia.[30] Russia is additionally expanding its energy ties in Serbia. Russia’s state atomic energy corporation Rosatom signed an agreement in October to build a nuclear research center in Serbia.[31] The research center will host a reactor and labs to train specialists on nuclear energy.[32] The Kremlin is engaged in a global effort to cultivate nuclear energy markets. Rosatom signed multiple similar agreements with African countries this year.[33] Rosatom likely aims to secure a deal to build a nuclear power plant in Serbia. Rosatom is currently building numerous power plants in Europe, including in Finland and Hungary. Russia likely seeks to make Serbia more dependent on Russian products and services, and expand its physical presence in Serbia through infrastructure projects.

The Kremlin is boosting Serbia’s campaign to deny the legal status of Kosovo in the information space. Russia maintains a stake in preventing diplomatic normalization between Serbia and Kosovo that could enable one or both of them to join the EU. The Kosovo-Serbia peace talks have stalled for more than a year.[34] American and European officials have stated that Serbia must recognize Kosovo’s independence in order to join the EU.[35]

The Kremlin supports Serbia’s campaign to frame Kosovo as an illegitimate entity. Russian officials called Kosovo a “quasi-state entity” on September 5 and added that the “growing number of countries, which revoked recognition of Kosovo’s ‘independence,’ confirms this [status as a ‘quasi-state entity’].”[36] Kremlin-run media outlets also amplify often inaccurate reports from Serbian officials about additional countries’ withdrawals of recognition of Kosovo.[37] The Kremlin has long opposed the independence of Kosovo as an “illegal unilateral action” imposed by NATO on Serbia in 1999.[38] The Kremlin also likely fears that recognition of Kosovo would embolden similar independence claims by autonomous regions in Russia in the long term.

The West should counter the Kremlin’s efforts to curb the Balkan states’ aspirations to integrate with the EU and NATO. The Kremlin will continue to use a diverse toolkit, including economic influence (especially energy) and its information operations, to undermine progress towards normalization between Serbia and Kosovo and hinder the EU and NATO in the Balkans. Russia’s recent outreach in Serbia, however, demonstrates the limitations of the Russian value proposition. It also demonstrates that the West has more leverage than it often perceives to curb the Kremlin’s subversive efforts.

—
[1] “Russia, Serbia Follow ‘Slavic Shield’ With Second Joint Military Drill,” The Moscow Times, November 11, 2019, https://www.themoscowtimes(.)com/2019/11/01/russia-serbia-follow-slavic-shield-with-second-joint-military-drill-a68000; “Crimean air defense troops start drills with S-400 missile systems,” TASS, February 8, 2019, https(:)//tass.com/defense/1043788.
[2] [“S-400 division and a ‘Pantsir-S’ battery of the Russian Aerospace Forces are transferred to Serbia, where they will take part for the first time in exercises in the territory of a foreign state,”] Ministry of Defense of the Russian Federation, October 24, 2019, https://function.mil(.)ru/news_page/country/more.htm?id=12258382@egNews.
[3] “Serbia To Receive Russian Antiaircraft Missiles Despite U.S. Sanctions Risk,” Radio Free Europe / Radio Liberty, November 7, 2019, https://www.rferl.org/a/serbia-to-receive-russian-anti-aircraft-missiles-despite-u-s-sanctions-risk/30257307.html.
[4] “Serbia To Receive Russian Antiaircraft Missiles Despite U.S. Sanctions Risk,” Radio Free Europe / Radio Liberty, November 7, 2019, https://www.rferl.org/a/serbia-to-receive-russian-anti-aircraft-missiles-despite-u-s-sanctions-risk/30257307.html; [“Serbia expressed interest in purchasing S-400,”] Izvestia, December 2, 2019, https://iz(.)ru/949683/2019-12-02/v-serbii-vyrazili-zainteresovannost-v-pokupke-s-400. Aleksandar Vasovic, “Serbia faces risk of U.S. sanctions over Russian arms deal,” Reuters, November 8, 2019, https://www.reuters.com/article/us-serbia-usa-sanctions/serbia-faces-risk-of-u-s-sanctions-over-russian-arms-deal-idUSKBN1XI199; “Serbia gives up purchase of S-400 systems over threat of US sanctions,” TASS, November 6, 2019, https://tass(.)com/defense/1087242.
[5] Jeremy Chin, “Russia Deploys Fourth S-400 Battalion in Crimea,” Missile Threat: CSIS Missile Defense Project, November 29, 2018 https://missilethreat.csis.org/russia-deploys-s-400-air-defense-system-battalion-in-crimea/; “Russia deploys a battery of S-400 missile systems in Kaliningrad region,” UAWIRE, March 16, 2019, https://uawire(.)org/russian-deploys-a-battery-of-s-400-missile-systems-in-kaliningrad-region; [“The Ministry of Defense Deployed S-300 Missile System to the Afghan Border,”] RBK, October 26, 2019, https://www.rbc(.)ru/politics/26/10/2019/5db412c19a7947180b68e72c; Dipanjan Roy Chaudhury, “India’s plan for S-400 gets boost from Turkey’s defiance on US sanctions,” The Economic Times, June 25, 2019, https://economictimes.indiatimes(.)com/news/defence/indias-plan-for-s-400-gets-boost-from-turkeys-defiance-on-us-sanctions/articleshow/69932396.cms?from=mdr.
[6] Maja Zivanovic, “Serbia to Stop Buying Weapons, President Says,” Balkan Insight, December 3, 2019, https://balkaninsight.com/2019/12/03/serbia-to-stop-buying-weapons-president-says/.
[7] Aleksandar Vasovic, “Serbia faces risk of U.S. sanctions over Russian arms deal,” Reuters, November 8, 2019, https://www.reuters.com/article/us-serbia-usa-sanctions/serbia-faces-risk-of-u-s-sanctions-over-russian-arms-deal-idUSKBN1XI199; “US cautions Serbia against acquiring ‘significant Russian military systems,’” The Defense Post, November 10, 2019, https://thedefensepost(.)com/2019/11/10/us-serbia-russia-military-systems-pantsir-s-400/.
[8] “Serbia: Vucic denied joint production of weapons with Russia,” Nuova Europa, December 7, 2019, http://www.ansa(.)it/nuova_europa/en/news/sections/politics/2019/12/07/serbia-vucic-denied-joint-production-of-weapons-with-russia_69cf1a66-e74e-4b78-9dbb-062e560472e2.html; “Serbia Exploring Possibility of Purchasing Russian MC-21,” Sputnik News, December 6, 2019, https://sputniknews(.)com/military/201912061077494387-serbia-exploring-possibility-of-purchasing-russian-mc-21/; [“RTV (Serbia): what did the meeting between Putin and Vučić bring to Serbia?”] Inosmi, December 8, 2019, http://www.inosmi(.)info/rtv-serbiya-chto-prinesla-serbii-vstrecha-putina-i-vuchicha.html.
[9] Aleksandar Vasovic, “Serbia’s president accuses Russia of spying,” Reuters, November 21, 2019, https://www.reuters.com/article/us-serbia-russia-intelligence-kremlin/serbias-president-accuses-russia-of-spying-idUSKBN1XV129.
[10] “Serbia’s president Aleksandar Vucic confirms Russian spy operation after bribe video,” DW, November 21, 2019, https://www.dw(.)com/en/serbias-president-aleksandar-vucic-confirms-russian-spy-operation-after-bribe-video/a-51359672
[11] [“Vladimir Putin in Sochi receives President of Serbia Alexander Vucic,”] First Channel, December 4, 2019, https://www.1tv(.)ru/news/2019-12-04/376834-vladimir_putin_v_sochi_prinimaet_prezidenta_serbii_aleksandra_vuchicha.
[12] [“Vuchich thanked Russia for the early delivery of Mi-35 helicopters,”] RIA Novosti, December 4, 2019, https://ria(.)ru/20191204/1561944054.html; Maja Zivanovic, “Serbia to Stop Buying Weapons, President Says,” Balkan Insight, December 3, 2019, https://balkaninsight.com/2019/12/03/serbia-to-stop-buying-weapons-president-says/.
[13] [“RTV (Serbia): what did the meeting between Putin and Vučić bring to Serbia?”] Inosmi, December 8, 2019, http://www.inosmi(.)info/rtv-serbiya-chto-prinesla-serbii-vstrecha-putina-i-vuchicha.html.
[14] “Putin’s Asymmetric Assault on Democracy in Russia and Europe: Implications for U.S. National Security,” Committee on Foreign Relations, United States Senate, January 10, 2018, https://www.foreign.senate.gov/imo/media/doc/FinalRR.pdf.
[15] “Serbia’s Minister signs two security deals in Moscow,” N1, November 20, 2019, https://rs.n1info(.)com/English/NEWS/a545609/Serbia-s-Interior-Minister-signs-two-Belgarde-Moscow-deals-on-security-issues.html; [“Heads of Security Councils of the Russian Federation and Serbia agree to cooperate in the fight against crime and terrorism,”] TASS, November 22, 2019, https://tass(.)ru/mezhdunarodnaya-panorama/7178665.
[16] “MINISTRY OF JUSTICE AND PROSECUTOR-GENERAL’S OFFICE OF THE RUSSIAN FEDERATION SIGN A COOPERATION AGREEMENT,” Ministry of Justice of the Republic of Serbia, September 27, 2019, https://www.mpravde.gov(.)rs/en/vest/26935/ministry-of-justice-and-prosecutor-generals-office-of-the-russian-federation-sign-a-cooperation-agreement.php.
[17] “Serbia Signs Trade Agreement With Russia-Led Eurasian Economic Union,” Radio Free Europe / Radio Liberty, October 25, 2019, https://www.rferl.org/a/serbia-to-ink-trade-agreement-with-russia-led-eurasian-economic-union/30235917.html.
[18] Milica Stojanovic, “Serbia Signs Trade Deal With Russia’s Eurasian Union,” Balkan Insight, October 25, 2019, https://balkaninsight(.)com/2019/10/25/serbia-signs-trade-deal-with-russias-eurasian-union/; Dominik Istrate, “Serbia signs FTA with Eurasian Economic Union,” Emerging Europe, October 28, 2019, https://emerging-europe.com/news/serbia-signs-fta-with-eurasian-economic-union/.
[19] “EU warns Belgrade over free trade deal with Russia’s Eurasia,” Euractiv, October 22, 2019, https://www.euractiv(.)com/section/politics/news/eu-warns-belgrade-over-free-trade-deal-with-russias-eurasia/.
[20] “European Union warned of ‘historic mistake’ as Emmanuel Macron blocks Balkan enlargement talks,” The Telegraph, October 18, 2019, https://www.telegraph.co(.)uk/news/2019/10/18/europe-union-warned-historic-mistake-emmanuel-macron-blocks/; James McAuley, “France’s Macron Wants to Make it Harder to get into the E.U. Club,” Washington Post, November 22, 2019, https://www.washingtonpost.com/world/europe/frances-macron-wants-to-make-it-harder-to-get-into-the-eu-club/2019/11/22/27a4ac76-0bb5-11ea-8054-289aef6e38a3_story.html, Aleksandar Borisov, [“Albania and North Macedonia were invited to the EAEU,”] Rossiskaya Gazeta, October 10, 2019, https://rg(.)ru/2019/10/30/albaniiu-i-severnuiu-makedoniiu-pozvali-v-eaes.html; “No Consensus – Three EU Countries Oppose Accession Talks with Albania and N. Macedonia,” Exit News, October 15, 2019, https://exit(.)al/en/2019/10/15/no-consensus-three-eu-countries-oppose-accession-talks-with-albania-and-n-macedonia/.
[21] Guy Delauney, “European snub to North Macedonia fuels frustration in Balkans,” BBC News, November 2, 2019, https://www.bbc.com/news/world-europe-50260379; Georgi Gotev, “Albania offers first comments on Macron’s enlargement damper,” Euractive, October 31, 2019, https://www.euractiv(.)com/section/enlargement/news/albania-offers-first-comments-to-macrons-enlargement-damper/.
[22] Luke Bacigalupo, “Western Balkans: A ‘Mini-Schengen’ Zone,” Global Risk Insights, October 20, 2019, https://globalriskinsights(.)com/2019/10/western-balkans-a-mini-schengen-zone/.
[23] [“‘Mini-Schengen’ as a door for Russia and China in the Balkans,”] Bota Sot, November 21, 2019, https://www.botasot(.)info/lajme/1190719/mini-shengeni-si-dere-per-rusine-dhe-kinen-ne-ballkan/.
[24] Misha Savic and Gordana Filipovic, “Serbia Inks Deal With Russia’s Answer to the EU Following Snub,” Bloomberg, October 25, 2019, https://www.bloomberg.com/news/articles/2019-10-25/serbia-to-ink-deal-with-russia-s-answer-to-the-eu-following-snub.
[25] EEU member states include Russia, Belarus, Armenia, Kazakhstan, and Kyrgyzstan.
[26] Serbia has an EEU with Russia, Belarus and KZ “Free Trade Investments,” Development Agency of Serbia, Accessed December 13, 2019, https://ras.gov(.)rs/export-promotion/free-trade-agreements.
[27] Golam Mostafa and Monowar Mahmood, “Eurasian Economic Union: Evolution, challenges and possible future directions,” Sage Journal of Eurasian Studies, July 1, 2018, https://journals.sagepub(.)com/doi/full/10.1016/j.euras.2018.05.001; Rilka Dragneva and Kataryna Wolczuk, “The Eurasian Economic Union: Deals, Rules and the Exercise of Power,” Chatham House, May 2017, https://www.chathamhouse(.)org/sites/default/files/publications/research/2017-05-02-eurasian-economic-union-dragneva-wolczuk.pdf.
[28] George Barros and Nataliya Bugayova, “Russia in Review: The Kremlin’s Outreach to Singapore,” Institute for the Study of War, October 18, 2019, https://iswresearch.blogspot.com/2019/10/russia-in-review-kremlins-outreach-to.html, “Interim Agreement leading to formation of a free trade area between the Eurasian Economic Union and its Member States, of the one part, and the Islamic Republic of Iran, of the other part,” Eurasian Economic Commission, Accessed December 13, 2019, http://www.eurasiancommission(.)org/ru/act/trade/dotp/Pages/%d0%92%d1%80%d0%b5%d0%bc%d0%b5%d0%bd%d0%bd%d0%be%d0%b5-%d1%81%d0%be%d0%b3%d0%bb%d0%b0%d1%88%d0%b5%d0%bd%d0%b8%d0%b5-%d1%81-%d0%98%d1%80%d0%b0%d0%bd%d0%be%d0%bc.aspx, [“EAEU sets deadline for creating free trade zones with Singapore and Egypt,”] RBK, September 30, 2019, https://www.rbc(.)ru/politics/30/09/2019/5d891b059a79470807abedb7?from=from_main, Chhut Bunthoeun, “Nation set to ink agreement with Russia-led economic bloc,”Khmer Times, November 6, 2019, https://www.khmertimeskh(.)com/657467/nation-set-to-ink-agreement-with-russia-led-economic-bloc/, “Trade agreement with EAEU officially declared to Iranian customs,” Tehran Times, November 8, 2019, https://www.tehrantimes(.)com/news/441768/Trade-agreement-with-EAEU-officially-declared-to-Iranian-customs.
[29] [“Russian Railways and the Government of Serbia agree on the modernization of the railway line from Belgrade to the border with Montenegro,”] Investing, October 20, 2019, https://ru.investing(.)com/news/economy/article-1922906, [“Russian Railways and Serbia agree to implement a number of railway projects,”] RIA Novosti, October 19, 2019, https://ria(.)ru/20191019/1559979230.html.
[30] [“We take a loan from Russia for the construction of a railway of 172 million euros,”] Nova Ekonomija, November 4, 2019, https://novaekonomija(.)rs/vesti/vesti-iz-zemlje/od-rusije-uzimamo-kredit-za-izgradnju-%C5%BEeleznice-od-172-miliona-evra; Zeeshan Aziz, “Moscow, Belgrade Sign Agreements On Export Loan, Localization Of Russian Enterprises,” UrduPoint, October 19, 2019, https://www.urdupoint(.)com/en/business/moscow-belgrade-sign-agreements-on-export-lo-741267.html; “MIL-OSI Russia: The Ministry of industry and trade: some Russian companies interested in placing production in Serbia,” Foreign Affairs, October 20, 2019, https://foreignaffairs.co(.)nz/2019/10/22/mil-osi-russia-the-ministry-of-industry-and-trade-some-russian-companies-interested-in-placing-production-in-serbia/.
[31] “Medvedev’s visit to Serbia,” Accessed December 13, 2019, Government of the Republic of Serbia, https://www.srbija.gov(.)rs/specijal/en/59887.
[32] “Russia, Serbia to build nuclear research centre,” World Nuclear News, October 21, 2019, https://www.world-nuclear-news(.)org/Articles/Russia-Serbia-to-build-nuclear-research-centre?feed=feed; “Russia, Serbia sign deal on cooperation in construction of Center for Nuclear Science, Technology and Innovations,” NS Energy, October 21, 2019, https://www.nsenergybusiness(.)com/news/russia-serbia-sign-deal-on-cooperation-in-construction-of-center-for-nuclear-science-technology-and-innovations/; “Serbia, Russia sign interstate agreements,” Government of the Republic of Serbia, January 27, 2019, https://www.srbija.gov(.)rs/vest/en/136133/serbia-russia-sign-interstate-agreements.php. Serbia’s nuclear aspirations with Russia began when the two states signed a cooperation agreement during Vladimir Putin’s visit to Serbia on January 17.
[33] Nataliya Bugayova, Mason Clark, Michaela Walker, Andre Briere, Anthony Yanchuk, and George Barros, “The Kremlin’s Inroads After the Africa Summit,” Institute for the Study of War, November 8, 2019, http://www.understandingwar.org/backgrounder/kremlins-inroads-after-africa-summit.
[34] Misha Savic, “”Kosovo’s Election Winner Signals Tough Stance Toward Serbia,” Bloomberb, October 6, 2019, https://www.bloomberg.com/news/articles/2019-10-06/kosovo-opposition-wins-election-that-may-help-bid-for-eu-nato.
[35] “US diplomat pushes for return to Kosovo-Serbia dialogue,” Prishtina Insight, November 11, 2019, https://prishtinainsight(.)com/us-diplomat-pushes-for-return-to-kosovo-serbia-dialogue/; Snezana Bjelotomic, “Palmer: ‘Serbia will not join the EU unless it recognizes Kosovo’s independence,’” Serbian Monitor, November 4, 2019, https://www.serbianmonitor(.)com/en/palmerserbia-will-not-join-the-eu-unless-it-recognizes-kosovos-independence/; Fatos Bytyci, “Serbia must accept Kosovo independence to join EU: German foreign minister,” Reuters, February 14, 2018, https://www.reuters.com/article/us-kosovo-germany-serbia/serbia-must-accept-kosovo-independence-to-join-eu-german-foreign-minister-idUSKCN1FY329.
[36] Russian Mission OSCE, Twitter, September 6, 2019, https://twitter.com/RF_OSCE/status/1169899455383887876?s=20.
[37] Talha Ozturk, “Ghana withdraws recognition of Kosovo: Report,” AA, November 13, 2019, https://www.aa(.)com.tr/en/africa/ghana-withdraws-recognition-of-kosovo-report/1643753; Agata Palikova, “15 countries, and counting, revoke recognition of Kosovo, Serbia says,” Euractiv, August 27, 2019, https://www.euractiv(.)com/section/enlargement/news/15-countries-and-counting-revoke-recognition-of-kosovo-serbia-says/; “Nauru withdraws recognition of Kosovo’s independence, Pristina denies,” N1, November 22, 2019, http://rs.n1info(.)com/English/NEWS/a546106/Dacic-says-95-countries-do-not-recognise-Kosovo-as-state-after-Nauru-s-withdrawal.html; “Serbia’s gratitude for Suriname’s decision to revoke recognition of the unilaterally declared independence of Kosovo,” Ministry of Foreign Affairs of the Republic of Serbia, November 2, 2017, http://www.mfa(.)gov.rs/en/press-service/statements/17134-serbias-gratitude-for-surinames-decision-to-revoke-recognition-of-the-unilaterally-declared-independence-of-kosovo; [“Dacic: Burundi withdraws recognition, fragile independence of Kosovo,”] N1, February 17, 2018,
http://rs.n1info(.)com/Vesti/a365229/Dacic-o-godisnjici-proglasenja-nezavisnosti-Kosova.html;
“’We’re Friends of All, Enemies of None’: Papua New Guinea Foreign Minister,” Sputnik News, November 14, 2018, https://sputniknews(.)com/interviews/201811141069786451-papua-new-guinea-russia/; [“The Kingdom of Lesotho withdrew recognition of Kosovo,”] Ministry of Foreign Affairs of the Republic of Serbia, October 16, 2018, http://www.mfa(.)gov.rs/sr/index.php/pres-servis/saopstenja/20377-2018-10-16-15-46-59?lang=lat; [“Union Chamber withdraws recognition of Kosovo,”] Ministry of Foreign Affairs of the Republic of Serbia, November 7, 2018, https://www(.)srbija.gov.rs/vest/343004/unija-komora-povukla-priznanje-kosova.php; “Another county no longer recognizes Kosovo- FM announces,” B92 News, November 2, 2018, https://www(.)b92.net/eng/news/politics.php?yyyy=2018&mm=11&dd=02&nav_id=105442=lat; “Grenada retracts recognition of Kosovo, N1 Belgrade, November 4, 2018, ”http(:)//rs.n1info.com/English/NEWS/a433192/Grenada-retracts-recognition-of-Kosovo.html; Xhemajl Rexha, [“Exclusive: Solomon Islands notify Kosovo government of withdrawal of recognition,”] Koha net, December 2, 2018, https(:)//www.koha.net/arberi/132175/ekskluzive-ishujt-solomon-e-njoftojne-qeverine-e-kosoves-per-terheqjen-e-njohjes/; Renaud Raharijaona, [Serbia announces Madagascar cancels recognition of Kosovo,”] Orange Madagascar, December 8, 2018, https://actu.orange.mg/la-serbie-annonce-que-madagascar-annule-sa-reconnaissance-du-kosovo/; [“Republic of Palau annuls recognition of Kosovo,”], Ministry of Foreign Affairs of the Republic of Serbia, January 21, 2019, http://www.mfa(.)gov.rs/sr/index.php/pres-servis/saopstenja/20782-2019-01-21-12-28-27?lang=cyr; Eve-anna Travers “Kosovo’s foreign policy ‘needs a software update,’”] Pristina Insights, August 2, 2019, https://prishtinainsight.com/kosovos-foreign-policy-needs-a-software-update-mag/; [“Republic of Naurus recognizes the Republic of Kosovo,”] Office of the President of Kosovo, February 17, 2008, https://www.president-ksgov.net/?page=1,6,860; “Ghana withdraws recognition of Kosovo as an independent state,” November 12, 2019, https://www.ghanaweb.com/GhanaHomePage/NewsArchive/Ghana-withdraws-recognition-of-Kosovo-as-independent-state-798367#; Rudic Filip, Die Morina, “Kosovo Accuses Serbia of Bribing Countries with Arms,” Balkan Insight, July 23, 2018, https://balkaninsight.com/2018/07/23/kosovo-says-serbia-bribing-countries-with-arms-07-23-2018/
[38] [“Speech by the Permanent Representative of the Russian Federation A. Lukashevich at a Meeting of the OSCE Permanent Council on the 20th Anniversary of the NATO Bombing of the Federal Republic of Yugoslavia,”] Russian Foreign Ministry, March 30, 2019, http://www.mid(.)ru/web/guest/vistupleniya_rukovodstva_mid/-/asset_publisher/MCZ7HQuMdqBY/content/id/3595333.

Γκιντόν Σάαρ: Η ατζέντα του πιθανού διαδόχου του Νετανιάχου

Από
anixneuseis
-
0

ΕΘΝΟΣ

ΑΠΟΨΕΙΣ

Γαβριήλ Χαρίτος

Γαβριήλ Χαρίτος

Εδώ και χρόνια επικρατεί η αίσθηση ότι ο Γκιντόν Σάαρ είναι ο πλέον ικανότερος διάδοχος του Νετανιάχου. Στις 26 Δεκεμβρίου το Λικούντ εκλέγει τον νέο του αρχηγό. Σάαρ και Νετανιάχου οι βασικοί υποψήφιοι.

Στις 26 Δεκεμβρίου το Λικούντ εκλέγει τον νέο του αρχηγό και το αποτέλεσμα θα αποτελέσει πρόκριμα των πολιτικών εξελίξεων στο Ισραήλ, καθότι ο νικητής θα διεκδικήσει την πρωθυπουργία στις ερχόμενες κοινοβουλευτικές εκλογές που θα γίνουν στις 2 Μαρτίου 2020.

Οι υποψήφιοι για την κομματική ηγεσία είναι δύο: Από τη μια, ο Βενιαμίν Νετανιάχου, ο μακροβιότερος πρωθυπουργός της χώρας. Από την άλλη, ο Γκιντόν Σάαρ, σημαίνον κομματικό στέλεχος, επί σειρά ετών βουλευτής του κόμματος και θήτευσε υπουργός σε διάφορες κυβερνήσεις υπό τον Νετανιάχου – έως τον Σεπτέμβριο του 2014, οπότε και παραιτήθηκε από Υπουργός Εσωτερικών, χωρίς να καταστεί σαφές ποιοι ήταν οι λόγοι που τον οδήγησαν σε εκείνη την απόφαση. Αν και τυπικά τουλάχιστον, υπάρχει το περιθώριο να εμφανισθούν και άλλες υποψηφιότητες για την ηγεσία του κόμματος, θεωρείται πλέον βέβαιο ότι ο αγώνας θα κριθεί ανάμεσα σε αυτούς τους δύο.

Η υποψηφιότητα του Γκιντόν Σάαρ δεν εξέπληξε κανέναν. Ήδη από τις αρχές Οκτωβρίου, είχε εκφράσει ξεκάθαρα την βούλησή του να διεκδικήσει την ηγεσία του Λικούντ με εσωκομματικές εκλογές «όταν και όποτε αποφασισθεί να πραγματοποιηθούν». Τότε όμως, δεν είχε ακόμα καταστεί σαφές εάν θα γίνονταν εσωκομματικές εκλογές. Οι υπόλοιποι (κρυφοί ή φανεροί) δελφίνοι, φοβούμενοι μήπως θεωρηθούν ‘αποστάτες’, δεν τολμούσαν καν να θέσουν ζήτημα ηγετικής διαδοχής. Ωστόσο, η αποτυχία σχηματισμού κυβέρνησης εθνικής ενότητας μετά τις πρόσφατες εκλογές και η προσφυγή στις κάλπες για τρίτη συνεχή φορά, συνετέλεσαν ώστε να έρθει τελικά το ‘πλήρωμα του χρόνου’.

Εδώ και χρόνια επικρατεί η αίσθηση ότι ο Γκιντόν Σάαρ  είναι ο πλέον ικανότερος διάδοχος του Νετανιάχου. Ωστόσο, αφότου παραιτήθηκε από την κυβέρνηση τον Σεπτέμβριο του 2014, ο Σάαρ μάλλον δεν βιαζόταν να δώσει το δικό του ξεχωριστό πολιτικό στίγμα. Ενόψει των εσωκομματικών εκλογών της 26ης Δεκεμβρίου, έφτασε το ‘πλήρωμα του χρόνου’ και γι’ αυτό, προκειμένου να καταστεί σαφές σε τι θα διαφέρει το Λικούντ υπό την ηγεσία του και πώς προτίθεται να κυβερνήσει το Ισραήλ, εφόσον αναλάβει την πρωθυπουργία, εάν το Λικούντ ηγηθεί του κυβερνητικού συνασπισμού που θα προκύψει από τις κοινοβουλευτικές εκλογές του ερχόμενου Μαρτίου.

Ένα πρώτο δείγμα γραφής έδωσε την περασμένη Κυριακή 15/12, σε ομιλία του στο Φόρουμ Ισραήλ-Βρετανίας-Αυστραλίας, με παρόντες σημαντικούς επιχειρηματίες, ερευνητές και δημοσιογράφους των τριών χωρών. Αναφερόμενος στην διένεξη με τους Παλαιστινίους, επέκρινε την μέχρι τώρα στάση που τηρεί ο Νετανιάχου ως «ενδοτική», και επομένως επιζήμια για τα ισραηλινά συμφέροντα. Τάχθηκε εναντίον του μοντέλου «Δύο Κράτη-Δύο Έθνη», στο οποίο βασίζεται η ειρηνευτική διαδικασία του Όσλο υπό την καθοδήγηση του «Κουαρτέτου για την Ειρήνη» (που αποτελείται από τις ΗΠΑ, τη Ρωσία, την ΕΕ και τον ΟΗΕ). Κατά τον Γκιντόν Σάαρ, «η λύση των δύο κρατών αποτελεί μία αυταπάτη», όπως δήλωσε χαρακτηριστικά.

Αντιθέτως, κατά την θεώρηση του Σάαρ, η μόνη εφικτή λύση θα είναι η αναγνώριση ενός καθεστώτος αυτονομίας στους Παλαιστινίους της Δυτικής Όχθης, τονίζοντας ότι «Ανάμεσα στον ποταμό Ιορδάνη και την Μεσόγειο, δεν πρόκειται να υπάρξει δεύτερο κυρίαρχο κράτος». Το μοντέλο που προτείνει βασίζεται σε μία παλαιστινιακή αυτονομία που θα συνδέεται θεσμικά με το ιορδανικό κράτος. Παράλληλα, τάσσεται υπέρ της δημιουργίας ενός γενικότερου πλαισίου οικονομικής συνεργασίας μεταξύ του Ισραήλ, της Ιορδανίας και του καθεστώτος αυτονομίας των Παλαιστινίων της Δυτικής Όχθης. Από την άλλη, όσον αφορά το μέλλον της Γάζας, ο Γκιντόν Σάαρ δεν αποκάλυψε τις προθέσεις του.

Με απλά λόγια, ο Σάαρ προτίθεται να τοποθετήσει ξεκάθαρα στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας την διαδικασία του Όσλο, συμφωνώντας με τους πολλούς δεξιούς επικριτές της ότι, έτσι κι αλλιώς, το όλο εγχείρημα ‘έχει πεθάνει προ πολλού’. Παράλληλα, φαίνεται πως θέλει να επικαιροποιήσει τους όρους που είχαν συμφωνηθεί στο Καμπ Ντέηβιντ το 1978, όταν ο ιστορικός ηγέτης του Λικούντ Μεναχέμ Μπέγκιν και ο τότε Πρόεδρος της Αιγύπτου Ανουάρ Σαντάτ κατέληγαν ότι η αυτονόμηση των Αράβων κατοίκων της Δυτικής Όχθης θα επέλυε το όλο ζήτημα.

Την Δευτέρα, 16/12, και κατά την επίσημη έναρξη της προεκλογικής του εκστρατείας, πέραν ειδικότερων ζητημάτων θεσμικής διακυβέρνησης που σχετίζονται με τις σχέσεις δικαστικής-εκτελεστικής εξουσίας, πρόβαλε ως πρόσθετο πλεονέκτημα της υποψηφιότητάς του το γεγονός ότι εκείνος – σε αντίθεση με τον Νετανιάχου – έχει περισσότερες πιθανότητες να σχηματίσει κυβέρνηση εθνικής ενότητας.

Αυτό του το επιχείρημα δεν είναι αβάσιμο: Εάν στις πρόσφατες εκλογές του Σεπτεμβρίου ο Νετανιάχου δεν ηγείτο του Λικούντ, θα είχε ήδη σχηματισθεί κυβέρνηση εθνικής ενότητας με τον πολιτικό σχηματισμό «Γαλανόλευκο» υπό τον Μπένι Γκαντς. Άλλωστε, οι ιδεολογικές διαφορές που χωρίζουν το Λικούντ από τον «Γαλανόλευκο» είναι ελάχιστες. Εάν στη θέση του Νετανιάχου βρισκόταν ο Σάαρ, ο σχηματισμός κυβέρνησης θα ήταν μία εξαιρετικά εύκολη υπόθεση και η χώρα δεν θα βρισκόταν σε αδιέξοδο.

Πάντως, ο δρόμος του Σάαρ προς την κομματική ηγεσία δεν είναι εύκολος.

Από τη μια, έχει συσπειρώσει γύρω του μία σημαντική μερίδα κομματικών στελεχών σε επίπεδο εκλεκτόρων. Από την άλλη, από τους 32 εκλεγμένους βουλευτές του Λικούντ, μόνο 4 έχουν δηλώσει δημόσια ότι τον υποστηρίζουν.

Από την άλλη, οι δημοσκοπήσεις της τελευταίας εβδομάδας δίνουν σαφές προβάδισμα στον Νετανιάχου, η δημοτικότητα του οποίου δεν φαίνεται να επηρεάζεται από τις δικαστικές του περιπέτειες. Αντιθέτως , ο Σάαρ φαίνεται να βρίσκεται καθηλωμένος στο 20%  στην ερώτηση εάν θεωρείται ικανός να αναλάβει πρωθυπουργικά καθήκοντα.

Ο Γκιντόν Σάαρ άρχισε να δίνει το δικό του πολιτικό στίγμα. Απομένουν όμως να ξεκαθαριστούν πολλά ακόμα, ιδίως ως προς την εξωτερική πολιτική που θα θελήσει να εφαρμόσει – και ειδικότερα ως προς την Τουρκία, την Ελλάδα και την Κύπρο. Πάντως, του αξίζει μία πίστωση χρόνου και γι’ αυτό – μιας και αυτά τα ειδικότερα ζητήματα δεν είναι επί του παρόντος ενόψει των εσωκομματικών εκλογών της 26ης Δεκεμβρίου.

The Three Unresolved Issues of NATO

Από
anixneuseis
-
0

Carnegie Europe

JUDY DEMPSEY

NATO leaders have fundamentally different views about terrorism, Russia, and European security. Dealing with these challenges will determine the alliance’s future direction.
    • December 05, 2019

It could have ended in acrimony and theatrical outbursts.

As it turned out, a summit of NATO leaders outside London on December 3–4 did expose major differences inside the alliance. But it was open and sorely needed. And most of the disputes were between the Europeans, not between Europe and the United States.

The uncharacteristically short and focused London Declaration papered over these cracks. But they are all there, plain to see.

The main protagonists, U.S. President Donald Trump, French President Emmanuel Macron, Turkish President Recep Tayyip Erdoğan, and German Chancellor Angela Merkel, each came with their own agenda.

Judy Dempsey
Dempsey is a nonresident senior fellow at Carnegie Europe and editor in chief of Strategic Europe.

For Trump, it was, as ever, about money. He can now tell his supporters back home that his criticism of NATO—that it’s obsolete and that it consists of free-riders that take America’s security guarantee for granted—has paid off.

The defense spending of allies, excluding the United States, has jumped by $130 billion over the past five years. The increase is not entirely due to Trump’s cajoling; NATO started spending more after Russia invaded eastern Ukraine in 2014 and illegally annexed Crimea.

And while Trump took a metaphorical stab at Canadian Prime Minister Justin Trudeau for not coughing up enough money and told off Macron for insulting NATO by calling it brain-dead, the leaders got off lightly. “In large part, Trump stuck to his speaking notes, especially during the closed session,” a NATO diplomat told Carnegie Europe.

Money aside, three big unresolved issues among the Europeans dominated the meeting: how to deal with and define terrorism, how to deal with Russia, and what to do about European defense.

Erdoğan and Macron hold very different views about the terrorist threat. The Turkish president wanted NATO leaders to agree that the Kurdish People’s Protection Units (YPG), fighting the so-called Islamic State in Syria, is a terrorist movement with close links to the Kurdistan Workers’ Party and so should be recognized as such. At one stage before the summit, Turkey threatened to block further plans for boosting defenses in the Baltic region against Russia.

Jens Stoltenberg, NATO’s secretary general, managed to find a compromise in the declaration: “We, as an Alliance, are facing distinct threats and challenges emanating from all strategic directions. . . . We stand firm in our commitment to the fight against terrorism.” That bought some time for Stoltenberg and Erdoğan.

Macron’s perception of threats comes from France’s long experience in dealing with terrorism, for instance in the Sahel where thirteen French soldiers serving in Mali were recently killed in a helicopter accident during combat. For Macron, defeating the Islamic State is one of his main priorities. And he wants the Europeans to help.

His goal hasn’t been helped by Trump’s decision to pull out American troops from Syria, which in turn denied the YPG militias support and dealt a blow in defeating the Islamic State. With Erdoğan determined to defeat the YPG, Macron fears this policy will distract from the main strategic goal of ending the Islamic State’s role in Syria and further afield.

Just as France and Turkey have different perceptions about the terrorist threats facing their countries, other alliance members, such as Poland and the Baltic States—and Germany—see Russia as the major threat.

The declaration didn’t mince its words over Russia. “Russia’s aggressive actions constitute a threat to Euro-Atlantic security,” it stated. Macron has a different view. For him, Europe’s security depends on forging a relationship with Russia, despite the fact that Europe’s security has been threatened by Russia’s military involvement in Ukraine, not to mention its heavy military role in Syria.

Macron’s wish for Europe to “reset” relations with Russia is not one that is shared by Merkel. Similar to the Baltic States and Poland, she has no illusions about Russian President Vladimir Putin’s determination to divide Europe, weaken NATO, and silence the regime’s opponents. Indeed, on December 4, Germany expelled two Russian diplomats.

In an unusually blunt statement for the German foreign ministry, which is sometimes ambiguous about Russia, it declared: “With this step, the Federal Government is responding to the fact that, despite repeated high-level and urgent demands, the Russian authorities have not cooperated sufficiently in the investigations into the murder of Tornike K. at the Tiergarten in Berlin on August 23, 2019.”

It added: “The Russian side has, as in the previous months, treated the Federal Government’s calls to support the investigation in a dilatory fashion.”

The different perceptions of terrorism and Russia feed into the third issue affecting NATO’s European allies: How should it defend itself in the future?

Macron believes that Europe should be prepared for a time when the United States weakens its commitment to NATO. Whether it does or it doesn’t, Macron wants some answers as to how Europe can think and act strategically. In response to his unforgettable remark that NATO was brain-dead, NATO leaders agreed “a forward-looking reflection process . . . to further strengthen NATO’s political dimension including consultation.” That process will be led by Stoltenberg.

But the last thing NATO needs is a talking shop. Dodging these three unresolved issues is no longer an option.

Πυρηνικά: Οι Ευρωπύραυλοι ξανάρχονται!

Από
anixneuseis
-
0

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Σε προηγούμενα άρθρα μας για τα αμερικανικά πυρηνικά όπλα στην Τουρκία και για την κρίση των πυραύλων της Κούβας, υποστηρίξαμε ότι ο κίνδυνος πυρηνικής σύγκρουσης είναι τώρα μεγαλύτερος από ότι κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Πρέπει να σημειώσουμε ότι δεν αυξάνει μόνο ο κίνδυνος γενικού, παγκόσμιου πυρηνικού πολέμου, αλλά και ο κίνδυνος τακτικού, δηλαδή γεωγραφικά περιορισμένου πολέμου.

Τέσσερα είναι τα υποψήφια θέατρα ενός τέτοιου “τακτικού πολέμου”. Η Μέση Ανατολή, η Άπω Ανατολή, η ινδική υποήπειρος και η Ευρώπη με διάφορα “υποθέατρα”, ένα εκ των οποίων είναι και η Βαλκανική. Η Ελλάδα ανήκει στο τέταρτο και γειτνιάζει με το πρώτο από αυτά, όπου ανήκει η Κύπρος. Ενίοτε, φίλοι αναγνώστες αντιμετωπίζουν με σκεπτικισμό το θέμα του πυρηνικού κινδύνου.

Δεν θα εξετάσω εδώ τις βαθύτερες ψυχολογικές και πολιτικές αιτίες, ούτε τις συνέπειες μιας τέτοιας στάσης που είναι κατανοητή μεν, όχι όμως συμβατή με τον ορθολογισμό. Ας δούμε λοιπόν πως έχουν τα γεγονότα, γύρω από το θέμα των πυρηνικών όπλων παγκοσμίως και στην Ευρώπη. Έχει σημασία να το κάνουμε αυτό και για έναν επιπλέον λόγο. Ζούμε σε καθεστώς ανερχόμενου ολοκληρωτισμού στην πολιτική, την οικονομία και την ενημέρωση (βλέπε τα άρθρα μας για τις βρετανικές εκλογές και τα κίτρινα γιλέκα).

Ο μέσος Ευρωπαίος πολίτης δεν έχει πλέον βασικές πληροφορίες για το τι πραγματικά γίνεται ακόμα και σε μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες. Δεν γνωρίζει τι θέλουν τα Κίτρινα Γιλέκα, τι προτείνει το βρετανικό Εργατικό Κόμμα ή ότι ο Σόιμπλε έγινε πρόσφατα ο πρώτος Γερμανός πολιτικός μετά τον πόλεμο, που χρησιμοποίησε τον όρο «καταστροφή» για το 1945. Ακόμα περισσότερο δεν γνωρίζει τι γίνεται στα θέματα των πυρηνικών όπλων.

Η συνθήκη INF

Το 1987, ΗΠΑ και ΕΣΣΔ υπέγραψαν τη συνθήκη INF για την απαγόρευση των πυρηνικών δυνάμεων μεσαίου βεληνεκούς, γνωστών ως ευρωπυραύλων. Μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ, η Ρωσία έγινε το διάδοχο κράτος στις αμερικανοσοβιετικές συνθήκες. Οι ευρωπύραυλοι (Πέρσινγκ, Κρουζ, SS-20) είχαν θεωρηθεί εξόχως αποσταθεροποιητικά όπλα. Η εγκατάσταση τους στην Ευρώπη είχε προκαλέσει ένα αντιπολεμικό κίνημα στη δεκαετία του 1980, που συγκλόνισε την Ευρώπη και ιδίως τη Γερμανία.

Ο πρώτος λόγος που αυτά τα όπλα θεωρήθηκαν εξόχως αποσταθεροποιητικά ήταν ότι μπορούσαν να πλήξουν τον αντίπαλο σε πολύ λίγο χρόνο. Επομένως, δεν άφηναν επαρκή χρόνο στάθμισης της κατάστασης και αύξαναν την πιθανότητα λάθους αντίδρασης, ακόμα και από λάθος εκτίμηση. Στην ιστορία των πυρηνικών όπλων έχουν τεκμηριωθεί τουλάχιστον εκατό περιπτώσεις «λάθος συναγερμού», όταν δηλαδή η αμερικανική ή σοβιετική (ρωσική) αεράμυνα εκτίμησε ότι δεχόταν πυρηνική επίθεση.

Σημειωτέον ότι στο βεληνεκές αυτών των όπλων είναι και η ίδια η Μόσχα, καθιστώντας τα χρήσιμα σε μια στρατηγική αιφνιδιαστικού πρώτου πλήγματος. Αν όμως η Ρωσία ή οι ΗΠΑ εκτιμήσουν ότι μπορεί να δέχονται τέτοιο πλήγμα, τότε έχουν λόγο να μην περιμένουν, αλλά να βιαστούν να εξαπολύσουν αμέσως τα πυρηνικά τους όπλα για να μην τα χάσουν. Ο δεύτερος λόγος που καθιστά εξόχως αποσταθεροποιητικά αυτά τα όπλα είναι ότι μπορούν να χρησιμεύσουν σε τακτική πυρηνική σύγκρουση.

Από την εποχή που απέκτησαν την ατομική βόμβα και οι Σοβιετικοί, η μεγάλη προσπάθεια των πυρηνικών στρατηγιστών είναι να αναπτύξουν μεθόδους που θα επέτρεπαν σε μια δύναμη να χρησιμοποιήσει τα πυρηνικά όπλα της, χωρίς να καταστραφεί και η ίδια. Το ΝΑΤΟ ανέπτυξε τα δόγματα της “ευέλικτης αντίδρασης” και της “προκεχωρημένης απάντησης”. Θα είχαμε δηλαδή μια πρώτη πυρηνική ανταλλαγή γύρω από τη γραμμή αντιπαράθεσης των δύο συνασπισμών, με την προσδοκία να επιτευχθεί μία πρώτη νίκη και η σύγκρουση να σταματήσει εκεί.

Γερμανία, Ελλάδα και ΝΑΤΟ

Αν και η Γερμανία είχε αποδεχθεί αυτά τα δόγματα, πάντα δυσανασχετούσε, γιατί προέβλεπαν στην πραγματικότητα ότι Αμερικανοί και Σοβιετικοί θα έκαναν τον πόλεμό τους στην Ευρώπη, αρχίζοντας με την καταστροφή της Ανατολικής και της Δυτικής Γερμανίας! Η συνείδηση του τι θα συνέβαινε στους Γερμανούς, ακόμα και σε έναν περιορισμένο πυρηνικό πόλεμο ήταν από τις βασικές αιτίες που αναπτύχθηκε το αντιπολεμικό κίνημα στη Γερμανία. Ήταν επίσης και βασικός παράγοντας, μαζί φυσικά με τις οικολογικές ανησυχίες, για τη δημιουργία του κόμματος των Πρασίνων.

Σημειωτέον ότι τα ίδια θα συνέβαιναν σε μία τακτική πυρηνική σύγκρουση στα Βαλκάνια, όπου υπήρχαν και σοβιετικά όπλα στη Βουλγαρία και αμερικανικά στην Ελλάδα. Υπήρχαν τόσο καθ’ όλη τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, όσο και μετά τη λήξη του. Από την Ελλάδα αποσύρθηκαν μόνο το 2001. Ένας τακτικός πυρηνικός πόλεμος στη Βαλκανική το πιθανότερο θα εξαφάνιζε απλώς τον ελληνικό λαό. Μόνο που, σε αντίθεση με τη Γερμανία, ελάχιστοι ήταν εδώ που επεσήμαναν τέτοιους κινδύνους.

Όταν λοιπόν υπογράφτηκε η συνθήκη INF, το 1987, θεωρήθηκε παγκοσμίως ένα πολύ μεγάλο βήμα προς την εξάλειψη του κινδύνου του πυρηνικού πολέμου και την εμπέδωση της ειρήνης. Η αίσθηση ότι πάμε πλέον σε μια αιώνια “καντιανή” ειρήνη κέρδισε παγκοσμίως έδαφος. Διευκόλυνε πάρα πολύ την αποχώρηση των σοβιετικών στρατευμάτων από την Ανατολική Ευρώπη και τη γερμανική ενοποίηση.

Tέλος o έλεγχος των πυρηνικών

Τριάντα δύο χρόνια μετά την πανηγυρική υπογραφή της συνθήκης INF, που ήταν η είδηση της χρονιάς το 1987, η τωρινή είδηση ότι οι ΗΠΑ αποχώρησαν από τη συνθήκη, ακυρώνοντας την, πέρασε στα ψιλά, όπως και η ρωσική πρόταση προς το ΝΑΤΟ να μην εγκατασταθούν νέα όπλα μέσου βεληνεκούς στην Ευρώπη, έστω και χωρίς συμφωνία. Το ίδιο και η πρόσφατη δοκιμή από τους Αμερικανούς νέου πυραύλου που απαγορευόταν από την INF.

Αν η υπογραφή της INF υπήρξε όντως ένα τόσο σημαντικό βήμα προς την ειρήνη, τι συνιστά η κατάργησή της; Πόσο μάλλον όταν η κατάργηση της INF δεν είναι μεμονωμένo γεγονός, αλλά εντάσσεται σε μια συστηματική πολιτική αποδόμησης όλου του πλέγματος συνθηκών ελέγχου των πυρηνικών όπλων. Η αρχή έγινε με την αμερικανική αποχώρηση από τη συνθήκη ΑΒΜ που απαγόρευσε τα αντιβαλλιστικά όπλα.

Σημειωτέον ήταν η Ουάσιγκτον που επέμεινε στην υπογραφή της, μετά την κρίση της Κούβας, εκτιμώντας ότι είναι μείζονος σημασίας να μην υπάρχει ο πειρασμός και ο φόβος ενός πρώτου αιφνιδιαστικού πλήγματος. Το τελευταίο άλλωστε, επί Τραμπ, “πυρηνικό δόγμα” των ΗΠΑ συγκαταλέγει τη Ρωσία και την Κίνα στους εχθρούς, αλλά και δεν αποκλείει την πρώτη χρήση πυρηνικών όπλων.

Απομένει τώρα εν ισχύ η τελευταία από τις μεγάλες συνθήκες ελέγχου των όπλων, η START, υπογραφείσα το 1991, που αφορά τον κορμό του πυρηνικού οπλοστασίου των δύο υπερδυνάμεων, τα στρατηγικά πυρηνικά όπλα. Αυτή προέβλεπε την καταστροφή ενός πολύ μεγάλου αριθμού πυρηνικών όπλων, που είχαν αλόγως συσσωρευθεί στη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Η συνθήκη λήγει σύντομα, οι διαπραγματεύσεις δεν πάνε καλά, οι Ρώσοι έχουν προειδοποιήσει ότι ο χρόνος εξαντλήθηκε ήδη.

Ένοχη σιωπή

Πριν από μερικές μέρες, ο πρόεδρος Πούτιν πρότεινε την παράτασή της για μια πενταετία, χωρίς όρους, χωρίς αλλαγές, χωρίς νέες διαπραγματεύσεις. Ουδείς του απήντησε. Κανένα από τα βασικά δυτικά ΜΜΕ του νέου “Ολοκληρωτιστάν”, στο οποίο ταχέως μεταβάλλεται η Δύση, μπήκε στον κόπο να δώσει ιδιαίτερη έκταση ή σχολιασμό στο θέμα. Προφανώς, μια ευρεία δημοσιότητα ή συζήτηση μπορεί να προκαλέσει ανησυχία στη δυτική κοινή γνώμη για το ακριβώς επιδιώκει η Ουάσιγκτον.

Θα χαλούσε επίσης τη “σούπα” του νέο-Μακαρθισμού, στο πλαίσιο του οποίου, όποιος τολμά να αμφισβητήσει τις κύριες δυτικές πολιτικές, χαρακτηρίζεται φιλορώσος, αντισημίτης, λαϊκιστής ή και όλα μαζί. Από μια άποψη είναι λογικό. Αν δεν γίνει πυρηνικός πόλεμος οι υπεύθυνοι της ενημέρωσής μας θα πουν ότι είχαν δίκιο να μην ασχολούνται με το θέμα. Αν γίνει, δεν θα υπάρχει κανείς για να τους ζητήσει το λογαριασμό!

Τώρα μπορεί να μου πείτε πάλι ότι δεν μπορεί να γίνει πυρηνικός πόλεμος γιατί εσείς, όπως κι εγώ, τον βρίσκετε παράλογο. Μόνο που πρέπει να εξηγήσετε γιατί γίνονται όλα τα παραπάνω. Γιατί πήγαμε από την ατελή ασφαλώς ειρήνη του 1989-91, στο νέο Ψυχρό Πόλεμο; Γιατί οι ΗΠΑ βιάζονται να απαλλαγούν από όλους τους περιορισμούς των συνθηκών και, επίσης, των αμοιβαίων επιθεωρήσεων των πυρηνικών οπλοστασίων; Γιατί αποκηρύσσουν συμφωνίες, για τις οποίες πρωτοστάτησαν, όπως η ΑΒΜ; Το κάνουν γιατί θέλουν να αποφύγουν μια πυρηνική σύρραξη, ή γιατί δεν θέλουν να παραιτηθούν από την επιδίωξη να την καταστήσουν δυνατή, επιδίωξη χιμαιρική μεν, επικίνδυνη δε;

“Απειλή” η Κίνα και η Ρωσία

Σημειωτέον ότι τα δυτικά ΜΜΕ δεν αποσιωπούν μόνο τι προτάσεις κάνουν οι Ρώσοι. Αποσιωπούν και σημαντικές αποφάσεις του ΝΑΤΟ, που μόνο αθώες δεν είναι. Τριάντα χρόνια μετά τη μονομερή αποχώρηση των Σοβιετικών από την Ανατολική Γερμανία και τη μονομερή διάλυση του Συμφώνου της Βαρσοβίας, το ΝΑΤΟ στις αρχές του μήνα αποφάσισε μεταξύ άλλων να εντάξει την Κίνα στις δυνητικές απειλές. Αποφάσισε, επίσης, να επεκτείνει τη δραστηριότητά του και στο διάστημα, να εντείνει από όλες τις πλευρές τη στρατιωτική του πίεση στη Ρωσία.

Σημειωτέον, μια διεθνής καμπάνια εδώ και πέντε χρόνια προσπαθεί να εμφανίσει τη Μόσχα ότι ετοιμάζεται να εισβάλλει στις χώρες της Βαλτικής, στην Πολωνία και στη Σκανδιναβία! Σε σημείο που ο εκδότης της Handelsblatt (εφημερίδα των Γερμανών βιομηχάνων) να πει σε άρθρο του στο αποκορύφωμα της ουκρανικής κρίσης, ότι αυτά που γράφονται στη Γερμανία είναι τα ίδια που γράφονταν τον Αύγουστο του 1914, στην έναρξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Άλλο ζήτημα που απασχολεί το ΝΑΤΟ είναι η 5G κινητή τηλεφωνία. Πρώτον, πιέζουν τα μέλη της Συμμαχίας να αγνοήσουν εμπορικά ή και στρατηγικά συμφέροντά τους και να προτιμήσουν τους Δυτικούς, όχι τους Κινέζους κατασκευαστές. Δεύτερον, θέλουν να ελέγχουν οι ίδιοι ένα σύστημα που δεν είναι απλά σύστημα κινητής τηλεφωνίας, αλλά σύστημα ικανό να θέσει υπό γενικευμένη, μαζική και διαρκή παρακολούθηση και χειραγώγηση τον παγκόσμιο πληθυσμό. Ο συνδυασμός των πυρηνικών όπλων με την επανάσταση της πληροφορίας και την τεχνητή νοημοσύνη, απειλεί να δημιουργήσει ένα εντελώς ανεξέλεγκτο και χαοτικό περιβάλλον.

Δημοσιεύτηκε στο slpress.gr

2020 Will Be More Turbulent Than 2019, Unless…

Από
anixneuseis
-
0

December 19, 2019

Unless some drastic measures are taken, the various conflicts in the Middle East will become ever more intractable and exact a horrifying toll in blood and massive economic dislocation. The continuing severity of these crises and their repercussions will depend on whether or not the combatants assume a realistic posture, or new leadership rise and commit to finding equitable solutions that can endure. We must keep in mind though that the turmoil we experienced in 2019 may further intensify in 2020 because of the continuing global crisis of leadership and the challenges posed to the global order that was established in the wake of World War II. The following brief review of seven Mideast conflicts reflects these developments and raises the question as to what must be done to change the dynamics in the hope of solving some of these conflicts.

Betrayal:
The Israeli-Palestinian conflict is the oldest and most intractable conflict that has consumed both people for more than 70 years, and has been further impaired by their leadership’s refusal to recognize each other’s right to the same land. The leaders betrayed their people by failing to appreciate each other’s psychological, religious, and historic attachment to the land and being blind to the inter-dispersement of the population that makes coexistence inevitable. Israelis and Palestinians must now choose between endless violence, or living in amity and peace. Given the crisis in leadership, the hour calls for new visionary and courageous leaders who recognize that their people’s future security and prosperity still rests on the only viable option—the two-state solution.

Grandiose delusion:
Following the revolution in 1979, Iran sought to become the region’s hegemon equipped with nuclear weapons. The turmoil sweeping the Middle East points to Iran’s complicity in most of the conflicts destabilizing the region, including Lebanon, Yemen, Iraq, and Syria, while enlisting, financing, and training jihadist and terrorist groups and threatening Israel’s existence. Although the US’ withdrawal from the Iran deal was a mistake, Iran’s defiance led to crippling US sanctions. Seeking regime change and destroying Iran’s nuclear facilities is not the answer. The resumption of US-Iran talks offers the only way out, provided Iran plays a constructive regional role and abandons its grandiose delusion to become a nuclear power and the region’s hegemon.

Yearning for identity:
Since Iraq was established in 1932, it went through frequent political turbulence, overshadowing its glorious history. Following the revolution in 1958, the Ba’ath Party, a nationalist and socialist regime, rose to power and was able to finance ambitious projects throughout the 1970s. In 1979, Saddam Hussein, a ruthless autocrat, assumed power and led the country to the disastrous Iran-Iraq and Gulf Wars. The 2003 war killed over 100,000 Iraqis, decimated the country, and invited Iran to exercise immense influence on all Iraqi affairs, while the people suffer from profound economic hardship. The current massive demonstrations demanding the ouster of Iran will ultimately prevail and restore Iraq’s unique national identity, for which all Iraqis yearn.

Killing in God’s name:
The Yemen war will be recalled as perhaps the most horrific humanitarian disaster in modern history. It is a proxy war pitting the leader of Sunni Muslims—Saudi Arabia, which supports the internationally recognized government and is determined to prevent Iran from establishing a foothold in the Arabian Peninsula—against the leader of Shiite Muslims—Iran, which backs the Houthi rebels. Yemen became the battleground, and the Yemenites are killed in God’s name. Tens of thousands have died, millions are starving, and over a million children are infected with cholera, all while the country lies in ruin. Five years later, the warring parties have finally realized the war is simply unwinnable. Ultimately, both sides must negotiate a solution.

The price of insatiable lust for power:
Syria’s civil war that started in 2011 is hard to fathom. What began as a peaceful demonstration became the most devastating war of the 21st century. Had President Assad responded to his fellow citizens’ demands by providing them with basic human rights, he might have averted a calamitous war that has killed nearly 700,000 people, rendered 11 million refugees or internally displaced, and leveled half the country to the ground. Now Assad is at the mercy of Russia, Turkey, and Iran, who are determined to maintain a permanent foothold in Syria. Syria may well become the battleground between Israel and Iran, while scores of militia, jihadist, and terrorist groups roam the country with no foreseeable end.

Erdogan’s self-defeating dictatorship:
Soon after Turkey’s President Erdogan came to power in 2002, it was believed that under his stewardship Turkey would become the first functioning Islamic democracy. He embarked on socio-political reforms and extensive economic developments, and engaged the Kurds to end a decades-long conflict while improving Turkey’s prospective integration into the EU. But then he reversed gears. For him, democracy was only a vehicle to promote his Islamic agenda and lead the Sunni Muslim world. He pursued his religious and ideological rivals with vengeance, imprisoning tens of thousands of Gülen followers and Kurds, along with nearly 200 journalists who are still languishing in jails. He will leave behind a legacy of a ruthless leader possessed with Ottoman revivalism, who squandered Turkey’s prospective brilliant future for a self-defeating dictatorship.

A preordained defeat:
The Afghanistan war, the longest in American history, should have ended one year after it began in 2001. It was clear that the Taliban’s initial defeat was temporary and that they would return to reclaim their inherent right to the millennium-old land of their ancestors. The US’ efforts to establish a democracy, coupled with a mounting build-up of American troops and escalating cost, bore little fruit. The Taliban relentlessly maintained their counter-offensive and, irrespective of their heavy losses, reestablished their central role. Under any negotiated agreement, the Taliban will eventually take over. All that the US can do is require the Taliban to fully adhere to human rights, and punish any violations with crippling punitive sanctions.

There are certainly many other countries in the Middle East and North Africa suffering from political instability, daunting economic hardship, violence, uncertainty, and fear. Sadly, the efforts that have been made by the UN, EU, and the US to quell or resolve many of these conflicts – be they in Lebanon, Libya, South Sudan, or many other countries – have largely failed.

The year 2020 will most likely be as turbulent if not more so than 2019 due mainly to the lack of American leadership and the rush of other powers, especially Russia, China, and to a lesser extent Turkey and Iran, to fill the vacuum the US is leaving behind. Beyond that, however, we are witnessing a global transformation where nationalism, extremism, and xenophobia are on the rise, millions of refugees are on the move, and poverty and economic dislocation are rampant, which together greatly contribute to instability and violence.

Sadly, these developments coupled with a worldwide crisis of leadership may well worsen before a new generation of leaders can rise and try in earnest to resolve many of these conflicts humanely, passionately, and equitably to ensure their durability.

Egypt and allies seek to confront Turkish involvement in Libya

Από
anixneuseis
-
0
Jerusalem Post  Middle East
Turkey wants to send troops to Libya, giving it a foothold that will be difficult to reduce. The troops are likely part of a larger deal.
DECEMBER 18, 2019 23:19
Egypt flag waving with helicopter in background 370
(photo credit: REUTERS/Asmaa Waguih)
Egypt is concerned by Turkey’s attempts to meddle in Libya after Ankara sought out an agreement between the two countries at sea and has hinted it may send troops to Tripoli.

Libya has been in a brutal civil war since 2011 and is divided between a government in Tripoli and a western Libya government that backs Field Marshall Khalifa Haftar’s Libyan National Army. Haftar is seeking to oust the Tripoli Government of the National Accord (GNA) from the capital, but Turkey appears ready to swoop in and either send troops or at least grab some economic resources off the coast at the expense of Libya.

Turkey is now speaking with Russia in order to act as a player in Libya. Italy’s foreign minister says that Italy might hold talks with Turkey and Russia as well about dealing with the Libya conflict. Libya’s neighbors Tunisia and Egypt are not included. Now there are rumors of potential conflict in the Mediterranean, as Turkey pushes forward with economic claims off the coast of Cyprus. Turkey sent drones to northern Cyprus and harassed an Israeli scientific research ship, and it looks like the US might end an arms embargo on Cyprus, leading to more Turkish threats.

Egypt has reached out to the UN after Turkey and Libya’s weakened Tripoli government signed a deal demarcating their Mediterranean boundaries. Greece and Cyprus were not included, nor were members of the LNA in Libya, which actually controls the coastline across from Turkey that Tripoli sought to demarcate.

Greece is concerned, sending diplomats to discuss the issue with Gulf states and other sympathetic ears. It knows that Turkey wants to send troops to Libya, to give it a foothold that will be difficult to reduce. The troops are likely part of a larger deal whereby Libya’s Tripoli government gave away sea rights so that it can get diplomatic and military support from Turkey. The goal will be a long-term Turkish role. Turkey has bases in Qatar and Somalia and sought to lease an island in Sudan. Turkey wants a huge swath of the Mediterranean, and having forces in Libya gives it an excuse to patrol back and forth.

Turkey is seeking to talk to Moscow with a high-level delegation in coming weeks. That would mean Russia and Turkey could sign a deal on Libya, as they did on northern Syria, with Russia becoming a guarantor of how things develop in Syria. Russia ostensibly had worked with the LNA in the past, but it wants to be a broker of various conflicts, filling the vacuum left by the US and Europe.

Egypt’s message in Egyptian media is that the Tripoli government it called “Al-Wafeq” violates UN agreements. Cairo claims Tripoli is run by militias and sees its government as being eroded by the Muslim Brotherhood, leading to instability and chaos. Egypt’s leadership is also hostile to the Brotherhood.

ExxonMobil, Qatar Petroleum sign Cyprus gas deal

Από
anixneuseis
-
0

Posted by  on December 17, 2019 at 9:24 pm

ExxonMobil, Qatar Petroleum sign Cyprus gas deal

US giant ExxonMobil with Qatar Petroleum on Wednesday signed a licence to explore for oil and gas off the coast of Cyprus, and they expect to start drilling next year.

The venture was selected as part of the island‘s third licensing round to explore block 10.

Cyprus Energy Minister George Lakkotrypis described as “immense” the firms‘ presence in his country‘s exclusive economic zone (EEZ) and, for the first time, in the eastern Mediterranean.

“One of our primary goals during the third licensing round was to advance the exploration of our EEZ” aimed at discovering hydrocarbon reserves, he said at the signing ceremony.

“This is precisely what we have achieved.”

The minister said a total of 12 exploration wells would be drilled in the newly licenced blocks: 6, 8 and 10.

Exploration and production sharing contracts are to be signed on Thursday by Italy‘s ENI and France‘s Total for block 6, and by ENI for block 8.

Cyprus would receive a total of 103.5 million euros ($110.5 million) in signature bonuses from the contracts, said Lakkotrypis.

ExxonMobil and Qatar Petroleum said they had begun planning for drilling operations and intend to drill a first exploration well in 2018.

“We look forward to working with the government of Cyprus to evaluate and realise the country‘s hydrocarbon potential,” said Andrew Swiger, senior vice president of ExxonMobil Corporation.

The blocks on offer are close to where ENI made a huge find in Egypt‘s offshore “Zohr” field that could hold 30 trillion cubic feet of gas.

The field sits adjacent to a Cyprus block licenced to Total.

The record Zhor find has raised hopes that there is more untapped wealth to be found off Cyprus.

US firm Noble Energy made the first find off the island‘s southeast coast in 2011 in the Aphrodite field (block 12), which is estimated to contain around 127.4 billion cubic metres (4.54 trillion cubic feet) of gas.

Israeli firms Delek and Avner have a 30 percent stake in the venture.

Noble has handed over a 35 percent share to the Britain‘s BG International.

Block 12 has been declared commercially viable but an action plan on the next steps has yet to be finalised.

Italian-South Korean venture ENI-Kogas has so far failed to discover any exploitable gas reserves in deep-sea drilling off the island.

ENI has the right to exploit blocks 2, 3 and 9 in Cyprus‘ exclusive economic zone that borders Egypt‘s gas fields.

ENI and Total, which have an equal share in block 11, are preparing for exploratory drilling off Cyprus‘ southern shore sometime this year in these blocks.

Cyprus needs to find more gas reserves to make a planned onshore terminal financially viable as it seeks to become a regional energy player.

It had planned to build a liquefied natural gas plant that would allow exports by ship to Asia and Europe, but the reserves confirmed so far are insufficient to make that feasible.

Cyprus and energy-starved Egypt are looking into the possibility of transferring gas from the Aphrodite field to Egypt via an undersea pipeline. Cyprus hopes to begin exporting gas, and maybe oil, by 2022.

https://stockdailydish.com/exxonmobil-qatar-petroleum-sign-cyprus-gas-deal/

Απειλητικά «σύννεφα» μαζεύονται πάνω από την Ανατολική Μεσόγειο

Από
anixneuseis
-
0

Του Νίκο Μελέτη

Πέμπτη 19 Δεκεμβρίου 2019, 00:02

Μαζεύονται τα «σύννεφα» πάνω από την Ανατολική Μεσόγειο καθώς η Τουρκία επιδιώκει, να επιβάλει τετελεσμένα εις βάρος της Κύπρου και της Ελλάδας, να ενισχύσει την στρατιωτική παρουσία της στην περιοχή και συγχρόνως να πάρει θέση στο διπλωματικό παρασκήνιο που είναι σε εξέλιξη για το μέλλον της Λιβύης εκπροσωπώντας ουσιαστικά και το Κατάρ στο παιγνίδι εξουσίας που έχει ξεσπάσει στον αραβικό σουνιτικό κόσμο.

Με το Κατάρ και την Τουρκία από την μια και την Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα από την άλλη που υποστηρίζονται όμως και από χώρες όπως η Αίγυπτος.

Οσο πλησιάζει η ώρα που ο απεσταλμένος του ΟΗΕ για την Λιβύη θα παρουσιάσει τις προτάσεις του εντός του Ιανουαρίου η κρίση θα κλιμακώνεται καθώς ο στρατηγός Χαφτάρ θέλει να ενισχύσει την θέση του στις διαπραγματεύσεις σπεύδοντας να καταλάβει ακόμη περισσότερο έδαφος στην Λιβύη, ενώ ο Σαράζ με την στήριξη Ερντογάν θέλει να αποφύγει μια στρατιωτική ήττα που θα τον μετατρέψει σε «Πρωθυπουργό – σφραγίδα» χωρίς καμία ισχύ στις διαπραγματεύσεις.

Μέσα σε αυτή την κρίσιμη αντιπαράθεση έχει εμπλακεί και η Ελλάδα καθώς η Τουρκία σε μια ευθεία συναλλαγή με τον Σαράζ πέτυχε να υπογράψει το Μνημόνιο για οριοθέτηση θαλασσίων ζωνών με αντάλλαγμα την υπόσχεση για συνέχιση της υποστήριξης και με στρατιωτικά μέσα. Μια υπόσχεση που εφόσον υλοποιηθεί είναι δεδομένο ότι θα προκαλέσει περιφερειακές αναταράξεις μια και εκτός των χωρών που έχουν συμφέροντα στην χώρα όπως η Γαλλία και η Ιταλία, ούτε η Αίγυπτος ούτε τα ΗΑΕ θα αποδεχθούν μια τέτοια παρέμβαση, που πρακτικά θα παραδώσει την Λιβύη στο κίνημα των Αδελφών Μουσουλμάνων.

Η Αθήνα ορθά κινήθηκε και προς την κατεύθυνση των χωρών του Κόλπου που είναι στο αντίθετο στρατόπεδο από εκείνο της Τουρκίας και η ανταπόκριση που βρήκαν οι ελληνικές θέσεις στην επίσκεψη του Νίκου Δένδια τόσο στο Ριάντ όσο και στο Αμπού Ντάμπι ήταν ιδιαίτερα θετική.

Η προκλητική και ασύδοτη στάση της Τουρκίας προκαλεί και τις άλλες χώρες της περιοχής και πιθανόν η Τουρκία κάνει λάθος υπολογισμούς. Η οποιαδήποτε προσπάθεια εμπλοκής στην Λιβύη δεν έχει σχέση με την εμπλοκή της στην Συρία, με την οποία μοιράζεται μεγάλου μήκους χερσαία σύνορα, υπάρχουν γραμμές ανεφοδιασμού και σε αρκετές περιοχές υπάρχουν και πληθυσμοί φιλικά διακείμενοι στην Τουρκία. Και στην Συρία υπάρχει και η Ρωσία η οποία επέτρεψε την τουρκική επιχείρηση

Η Λιβύη είναι εντελώς διαφορετικό «τερέν»: απέχει εκατοντάδες χιλιόμετρα από την Τουρκία οι γραμμές ανεφοδιασμού είτε δια αέρος είτε δια θαλάσσης διέρχονται από περιοχές που ελέγχει η Ελλάδα και η Αίγυπτος και επίσης θα έχει να αντιμετωπίσει και την ίδια την Αίγυπτο που γειτνιάζει με την Λιβύη, ενώ ο πρόεδρος Πούτιν στηρίζει ανοιχτά τον στρατηγό Χαφτάρ Με τα δεδομένα αυτά η Τουρκία λογικά αντιδρώντας θα θέλει να αποφύγει μια ευθεία εμπλοκή αλλά ακόμη και μικρής κλίμακας εμπλοκή μπορεί να έχει σοβαρές συνέπειες και επιπτώσεις και στο εσωτερικό της χώρας, όπου τυχόν απώλειες για «χάρη του Σαράζ» θα επιφέρουν σοβαρό πλήγμα στον Ερντογάν.

Αυτό κάθε άλλο παρά αποκλείει το ενδεχόμενο ο Ερντογάν να κινηθεί για τετελεσμένα εις βάρος της Ελλάδας. Ομως αυτό δεν θα είναι αρκετό για να αποδείξει στην κυβέρνηση της Τρίπολης ότι ανταποκρίθηκε στην Συμφωνία που έκανε με τον κ.Σαράζ ότι θα τον βοηθήσει στρατιωτικά με αντάλλαγμα την συμφωνία για την οριοθέτηση θαλασσίων ζωνών.

Η κρισιμότητα των εξελίξεων στην περιοχή ενόψει και της τελικής προσπάθειας για τις συνομιλίες του Βερολίνου ασκούν εκ των πραγμάτων πίεση όμως και στις άλλες πλευρές. Ο Αιγύπτιος πρόεδρος Αλ Σίσι μιλώντας σε δημοσιογράφους στο περιθώριο του Παγκόσμιου Φόρουμ Νεολαίας στο Sharm El-Sheikh, δήλωσε ότι το Κάιρο ενδιαφέρεται για την επίτευξη συμφωνίας με την Ελλάδα σχετικά με την οριοθέτηση των μεταξύ τους θαλασσίων συνόρων, τονίζοντας μάλιστα ότι (στο θέμα αυτό) τα πράγματα προχωρούσαν καλά, στο μεταξύ όμως υπήρξε αλλαγή κυβέρνησης στην Ελλάδα, επιβεβαιώνοντας το ενδιαφέρον της χώρας του για εκ νέου ενεργοποίηση των συνομιλιών για τη συμφωνία.

Σε άλλο σημείο των δηλώσεών του, ο Αιγύπτιος Πρόεδρος τόνισε ότι, αναφορικά με τη Λιβύη και το Σουδάν, η Αίγυπτος επεμβαίνει προς το συμφέρον των χωρών αυτών και των λαών τους∙ πρόκειται, όπως επισήμανε, για κατεξοχήν θέμα της αιγυπτιακής εθνικής ασφάλειας, καθώς είναι όμορες χώρες και προειδοποίησε ότι η Αίγυπτος «δεν θα επιτρέψει σε κανέναν να σκεφθεί ότι μπορεί να ελέγξει τη Λιβύη και το Σουδάν..»

Την περασμένη εβδομάδα πάντως η Αίγυπτος θέλησε να στείλει το μήνυμα της, πραγματοποιώντας μεγάλη ναυτική άσκηση στην Μεσόγειο . Σύμφωνα με τα αιγυπτιακά ΜΜΕ μεγάλος αριθμός ναυτικών μονάδων με επικεφαλής ένα από τα ελικοπτεροφόρα τύπου Mistral συμμετείχαν στην άσκηση όπου έγινε εκτόξευση, από αιγυπτιακό υποβρύχιο, πυραύλου βυθού-επιφανείας τύπου Harpoon, εντός ειδικής κάψουλας, του οποίου το βεληνεκές υπερβαίνει τα 130 χλμ.

Ενδεικτικό των κάκιστων σχέσεων των ΗΑΕ με την Τουρκία είναι ότι τα ΗΑΕ κάνουν λόμπι στις ΗΠΑ και στο Κογκρέσο προκειμένου να υποστηριχθεί η πολιτική των κυρώσεων εναντίον της Τουρκίας

Όπως μάλιστα ανέφερε το ΑΝΑΤΟΛΟΥ τα ΗΑΕ προσέλαβαν την εταιρία Akin Gump Strauss Hauer & Feld LLP, η οποία είχε στείλει email στα μέλη της επιτροπής του Κογκρέσου εκ μέρους της πρεσβείας των ΗΑΕ ζητώντας την καταδίκη της τουρκικής επιχείρησης στην Συρία και υποστηρίζοντας τις κυρώσεις εναντίον της Τουρκίας.

Η Τουρκία η οποία έσπευσε να καταγγείλει ότι η απόφαση των ΗΠΑ να δρομολογήσουν την άρση του εμπάργκο όπλων για την Κυπριακή Δημοκρατία … απειλεί την ειρήνη, όχι μόνο διατηρεί τα κατοχικά στρατεύματα στο νησί αλλά με την εγκατάσταση σε μόνιμη βάση των UAV’s τουρκικής κατασκευής στα Κατεχόμενα θέτει απειλή ασφαλείας όχι μόνο για την Λευκωσία αλλά και για το Ισραήλ και την Αίγυπτο. Πολύ περισσότερο μάλιστα εάν επιβεβαιωθούν οι πληροφορίες που δημοσίευσε η φιλοκυβερνητική Γενί Σαφάκ ότι σύντομα θα σταθμεύουν στην Κατεχόμενη Κύπρο και τουρκικά F16. Κινήσεις που κλιμακώνουν ακόμη περισσότερο την στρατιωτικοποίηση της τουρκικής παρουσίας στο νησί και δίνουν και άλλο περιεχόμενο και διάσταση στις τριμερείς συνεργασίες με Ελλάδα, Αίγυπτο και Ισραήλ.

liberal.gr

Γιατί η Ευρώπη θα επιλέξει τις ΗΠΑ και όχι την Κίνα

Από
anixneuseis
-
0

Η ΕΕ, αν και καθυστερημένα, κατάλαβε πως η Κίνα δεν είναι απλώς μια μεγάλη αγορά αλλά ένα αυταρχικό κράτος με αυξανόμενη επιρροή στην Ευρώπη. Η πρωτοβουλία «17+1», τα δίκτυα 5G και ο ρόλος της Huawei.

Δημοσιεύθηκε: 16 Δεκεμβρίου 2019 – 08:09

Η σύνοδος του ΝΑΤΟ προ ημερών δεν παρουσίασε μια εμπνευσμένη εικόνα της ενότητας της Δύσης. Οι ηγέτες που συγκεντρώθηκαν χασκογελούσαν ο ένας πίσω από την πλάτη του άλλου και τσακώνονταν παιδιάστικα.

Όμως το επίσημο ανακοινωθέν του ΝΑΤΟ περιείχε μια σημαντική νέα διαφοροποίηση. Για πρώτη φορά στην ιστορία, ανέφερε την Κίνα, δηλώνοντας πως η αυξανόμενη επιρροή του Πεκίνου ενέχει προκλήσεις που «πρέπει να αντιμετωπίσουμε μαζί ως συμμαχία». Η ανακοίνωση εκείνη, όσο «χλιαρή» και αν ήταν, ωστόσο θα σημάνει συναγερμό στο Πεκίνο και θα ικανοποιήσει την Ουάσινγκτον. Με τις ΗΠΑ και την Κίνα να έχουν εμπλακεί σε μια όλο και πιο έντονη αντιπαλότητα, η σύνοδος του ΝΑΤΟ σηματοδότησε πως -αργά και διστακτικά- οι Ευρωπαίοι σύμμαχοι των ΗΠΑ αρχίζουν τώρα να στηρίζουν τις ΗΠΑ.

Το κομβικό ζήτημα που θα πρέπει να παρακολουθούμε είναι η Huawei, η κινεζική τηλεπικοινωνιακή εταιρεία, που συμμετέχει σε διαγωνισμούς για τη δημιουργία δικτύων 5G παγκοσμίως. Οι ΗΠΑ έχουν βάλει τη Huawei σε «μαύρη λίστα», επιβάλλοντας κυρώσεις που αποτρέπουν την κινεζική εταιρεία από το να αγοράζει εξαρτήματα από την Αμερική. Ανώτατοι αξιωματούχοι της κυβέρνησης Τραμπ έχουν παθιαστεί με τους κινδύνους παρακολούθησης. Άκουσα έναν να λέει πως η υιοθέτηση τεχνολογίας της Huawei είναι «σαν να προσκαλείς την κινεζική κυβέρνηση στην κρεβατοκάμαρά σου». Πρόσθεσε πως οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις που επιτρέπουν στη Huawei να χτίσει τα δίκτυα 5G τους είναι «τρελές».

Για πολλούς μήνες, αυτή η αμερικανική ρητορική σημείωνε περιορισμένη πρόοδο. Η Ιαπωνία, η Αυστραλία και η Νέα Ζηλανδία ανακοίνωσαν την πρόθεσή τους να κρατήσουν τη Huawei «εκτός». Αλλά οι Ευρωπαίοι εταίροι δεν ακολούθησαν. Παρά το λόμπινγκ από την Ουάσινγκτον, η Huawei έχει σημειώσει αξιοσημείωτη πρόοδο στην εξεύρεση διεθνών πελατών για τα 5G. Όπως αναφέρεται σε πρόσφατο άρθρο του Nikkei Asian Review, «μέχρι στιγμής, η εταιρεία έχει υπογράψει 65 συμβόλαια, με τα μισά σχεδόν να προέρχονται από ευρωπαϊκές χώρες».

Όμως οι συμπεριφορές στην Ευρώπη πλέον αλλάζουν. Ο κ. Τραμπ κινήθηκε έντονα παρασκηνιακά στο ΝΑΤΟ και υποστήριξε πως εξασφάλισε τη συμφωνία της Ιταλίας να αποκλειστεί η Huawei. Ο Βρετανός πρωθυπουργός Μπόρις Τζόνσον δήλωσε πως η Βρετανία δεν θα επιτρέψει στη Huawei να μπει στα δίκτυα 5G της, αν αυτό θέτει σε κίνδυνο τη συμφωνία ανταλλαγής πληροφοριών με τις ΗΠΑ. Αυτή η δέσμευση δίνει στους Αμερικανούς ένα ισχυρό πλεονέκτημα. Υπάρχουν επίσης υπόνοιες στο Κογκρέσο πως μια συμφωνία ελεύθερου εμπορίου μεταξύ της Βρετανίας και των ΗΠΑ θα έμπαινε σε κίνδυνο, εάν η Βρετανία συνεργαστεί με τη Huawei.

Η Γερμανίδα καγκελάριος Άγκελα Μέρκελ έχει αφήσει ανοικτή την πόρτα για τη Huawei. Όμως αναμένεται αντίδραση στη γερμανική βουλή, υπό τον Νόρμπερτ Ρότγκεν, επικεφαλής της επιτροπής εξωτερικών υποθέσεων της Bundestag, ο οποίος χαρακτηρίζει το ζήτημα ως ζήτημα «ευρωπαϊκής κυριαρχίας». Ερχόμενη αντιμέτωπη με αυτή την αντίδραση, η κυβέρνηση της Μέρκελ αρχίζει να αλλάζει θέση. Σε μια πρόσφατη συνέντευξη, ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας, Πέτερ Αλτμάιερ, μίλησε για την ανάγκη να προωθηθούν οι Ευρωπαίοι προμηθευτές των 5G, ώστε να ανταγωνιστούν τη Huawei.

Η ευρωπαϊκή στροφή οφείλεται εν μέρει στις αμερικανικές πιέσεις. Όμως πολλοί Ευρωπαίοι ήδη μιλούσαν για μια πιο προκατειλημμένη άποψη για την Κίνα. Στις αρχές του έτους, υπήρξε μια σημαντική στιγμή όταν η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εξέδωσε έγγραφο στο οποίο περιγράφει την Κίνα ως «συστημικό αντίπαλο».

Η ΕΕ κατάλαβε με καθυστέρηση πως η Κίνα δεν είναι απλώς μια μεγάλη αγορά. Είναι επίσης ένα αυταρχικό κράτος με μια παρουσία με αυξανόμενη επιρροή στην Ευρώπη. Οι προσπάθειες του Πεκίνου να προετοιμάσει 17 ευρωπαϊκές χώρες μέσω ενός διπλωματικού διαλόγου γνωστού ως «17+1» έχουν δημιουργήσει υποψίες στις Βρυξέλλες, όπου αυτό εκλαμβάνεται ως προσπάθεια της Κίνας να αγοράσει επιρροή και να διαταράξει την ενότητα της ΕΕ. Πιο επιφυλακτική στάση προς την Κίνα τηρεί και η ευρωπαϊκή βιομηχανία, απηχώντας τα αμερικανικά παράπονα για την πρόσβαση στην αγορά και την κλοπή πνευματικής ιδιοκτησίας.

Επίσης, επανέρχεται στη μόδα η βιομηχανική πολιτική στην Ευρώπη, διευκολύνοντας την επιχειρηματολογία πως το 5G είναι μια στρατηγική βιομηχανία, η ανάπτυξη της οποίας δεν μπορεί να αφεθεί απλά στις δυνάμεις της αγοράς. Υπάρχουν δύο ευρωπαϊκές εταιρείες που μπορούν να προσφέρουν τεχνολογία 5G: η σουηδική Ericsson και η φινλανδική Nokia.

Αλλά ενώ οι Ευρωπαίοι είναι πλέον πιο δεκτικοί προς τα επιχειρήματα των ΗΠΑ για το 5G και τα ευρύτερα κινεζικά ζητήματα, η αλλαγή πολιτικής δημιουργεί σημαντικά προβλήματα. Η απόρριψη της Huawei για χάρη μιας ευρωπαϊκής λύσης πιθανότατα θα οδηγήσει σε μια πιο κοστοβόρα και βραδύτερη ανάπτυξη της τεχνολογίας. Ακόμα μεγαλύτερη πρόκληση αποτελεί το γεγονός πως ο εξοπλισμός της Huawei ήδη έχει ενσωματωθεί στα υπάρχοντα τηλεπικοινωνιακά συστήματα της Βρετανίας και άλλων ευρωπαϊκών χωρών. Η αφαίρεσή του θα ήταν ακριβή και θα δημιουργούσε προβλήματα.

Υπάρχει επίσης ανησυχία πως η απαγόρευση της Huawei θα οδηγούσε σε αντίποινα από την Κίνα, βλάπτοντας την πρόσβαση στην ταχύτερα αναπτυσσόμενη αγορά του κόσμου. Και ο κ. Τραμπ θεωρείται ως ένας μη ελκυστικός, αναξιόπιστος εταίρος, που θα μπορούσε εύκολα να βάλει την Ευρώπη στο στόχαστρο με εμπορικές κυρώσεις παρόμοιες με αυτές που έχει ήδη επιβάλει στην Κίνα.

Τα πλεονεκτήματα ταχύτητας και κόστους του 5G της Huawei πιθανότατα σημαίνει πως θα συνεχίσει να βρίσκει πολλούς πρόθυμους πελάτες εκτός Δύσης. Αυτό σημαίνει πως η Huawei θα έχει πολλές πιθανότητες να δημιουργήσει ένα παγκόσμιο standard  για το 5G, φέρνοντας τους πελάτες της σε έναν τεχνολογικό κόσμο στον οποίον θα κυριαρχεί η Κίνα -ενώ η Δύση θα υστερεί στις προηγμένες τεχνολογίες.

Η απόφαση για το 5G πιθανότατα θα είναι η πρώτη από πολλές τέτοιες αμήχανες επιλογές για την Ευρώπη. Οι ευρωπαϊκές χώρες, για όσο περισσότερο μπορούν, θα προσπαθούν να κρατήσουν και την Ουάσινγκτον και το Πεκίνο ευχαριστημένα. Αν όμως οι βασικοί σύμμαχοι της Αμερικής, όπως η Βρετανία και η Γερμανία, αναγκαστούν να επιλέξουν, τότε οι αξίες, τα οικονομικά, η ασφάλεια και η στρατηγική θα δείξουν προς την ίδια κατεύθυνση: Θα πρέπει να επιλέξουν τις ΗΠΑ έναντι της Κίνας.

© The Financial Times Limited 2019. All rights reserved.
FT and Financial Times are trademarks of the Financial Times Ltd.
Not to be redistributed, copied or modified in any way.
Euro2day.gr is solely responsible for providing this translation and the Financial Times Limited does not accept any liability for the accuracy or quality of the translation
1...2,5662,5672,568...3,034Σελίδα 2,567 από 3,034