Αρχική Blog Σελίδα 2568

Jeremy Corbyn’s defeat is a win for the democratic world

Από
anixneuseis
-
0

by 

Terry Glavin: Britain will not be yanked out of the western alliance. Its leader will not be a man who has counted holocaust deniers among his friends. It’s a victory of sorts.

Dec 13, 2019

Corbyn pauses while speaking in his Islington North constituency on election day in the U.K. (Leon Neal/Getty)

One would have hoped that the United Kingdom’s just-concluded national elections would reveal at least the glimmer of some silver lining in the menacing black cloud that has been darkening English skies these past four years. No such luck.

The crushing and richly-deserved defeat of Labour leader Jeremy Corbyn, who has led the once proud and gallant party of the British working class to its worst humiliation since 1935, should have been sufficient to put a spring in the step of any decent social democrat. It could have been the moment when Labour began to free itself of the Corbynite millstone that has been hanging from its neck since September, 2015.

But even that was not to be. In conceding defeat Friday morning, Corbyn made clear in his remarks to a gathering of reporters that the Labour Party will not be quickly shut of him. “I was elected to lead the party and I think the responsible thing to do is not to walk away.”

Instead, the spindly, grey-bearded vegetarian allotment gardener declared his intention to hang on for the next few months, and instead of resigning along with him in disgrace and contrition, his loyalists on Labour’s executive board will perform the post-election autopsy and sort out the timetables involved in selecting a successor. “What I hope is that we have a period where there will be a discussion within the party,” Corbyn said. “It will be in the early part of next year sometime.”

In the Conservative camp, the mood around the buffoonish Boris Johnson was euphoric. The Tories have come out the other side of Britain’s most absurd election campaign in a generation with 364 elected MPs. With only one riding count left to declare Friday morning, that’s a walloping 78-seat majority over the combined strength of Labour, the Scottish National Party, the Liberal Democrats and the other minor parties. Not since the days of Margaret Thatcher in the 1980s have the Conservatives had it so good.

Thursday’s election hands Johnson an unambiguously solid mandate to proceed with his intention to make good on the razor-thin July 2016 “Brexit” referendum and pull Britain out of the European Union. The United Kingdom will be gone from the EU on Jan. 31, when new talks to determine Britain’s trade realignments with Europe begin, and the economic and political chaos of the past three years begins a new chapter.

The anti-Brexit majority in Northern Ireland’s six counties will be obliged to sort out a complicated regime of customs checks with the 26-county Irish republic, an EU member state, as well as with the British mainland across the Irish Sea. And then there’s the anti-Brexit Scottish National Party, which drove Labour almost entirely out of Scotland in 2015. The SNP took 48 of Scotland’s 59 seats in Thursday’s vote. SNP Leader Nicola Sturgeon is now demanding a Scottish independence vote aimed at ending Scotland’s three-century union with England in a referendum Johnson implausibly claims he is entitled to disallow.

As daunting as these prospects will seem, it is the Labour Party’s immediate relevance to the course of British history that is now most at stake. Jeremy Corbyn’s leadership cost Labour 59 seats across the party’s mining and industrial motherlands on Thursday, and there is little indication that the neo-Stalinist core of the Corbynite project is in the mood for any serious reflection.

So, while there is nothing like a silver lining that can be discerned in what has happened in the United Kingdom this week, there is still a glimmer of hope in what did not happen. Jeremy Corbyn’s Labour Party did not win the election. The United Kingdom will not be jolted out of the western alliance. The prime minister of Britain will not be a man who has counted holocaust deniers, 911 conspiracy theorists, Hamas and Hezbollah leaders and unreconstructed Jew haters among his friends.

Vladimir Putin’s Russia will not be able to count on another NATO leader as acquiescent and accommodating of Kremlin subversion and aggression as U.S. President Donald Trump. A tawdry teetotaller in a Lenin hat who was happy to take the equivalent of $27,000 for his services to the Khomeinist propaganda channel Press TV—before the network was banned in the U.K. for broadcasting the forced confession of a tortured journalist—will not be taking up residence at Number 10 Downing Street.

The Corbynites remain for the moment in control of the Labour Party leadership, but at least Corbyn will soon be surrendering the party helm, and the legions of cranks and antisemites that have flocked to the Labour Party in his tailwinds, will be without a preeminently powerful figurehead in Labour.

Two weeks ago, the U.K.’s Campaign Against Antisemitism released the annual results of its surveys, revealing that left-wing antisemitism has overtaken right-wing antisemitism in Britain, and that Corbyn had become the favoured politician among Britain’s anti-Jewish racists. Two thirds of Corbyn’s vanguard were found to have expressed antisemitic views. More than 80 percent of British Jews identified Corbyn as a specific threat to the Jewish community.

Thursday’s election result means that Jeremy Corbyn will not be the prime minister of Britain.

Not much to be cheerful about, but at least there’s that.

macleans.ca

Ο «γρίφος της Χάγης», οι προκλήσεις ενδεχόμενης προσφυγής και τα διδάγματα του παρελθόντος

Από
anixneuseis
-
0

Αθανασόπουλος Άγγελος Αλ.

Ο «γρίφος της Χάγης» είναι περίπλοκος και δεν είναι σαφές αν η κοινή γνώμη και οι πολιτικές ηγεσίες είναι διατεθειμένες να αναλάβουν το κόστος ενός συμβιβασμού – Οι «γκρίζες ζώνες» – Η μονομερής προσφυγή το ’76 και το Πρακτικό της Βέρνης

18.12.2019, 11:42
Το ζήτημα της Χάγης ετέθη στη συνάντηση των κ.κ. Κυριάκου Μητσοτάκη και Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στο περιθώριο της πρόσφατης Συνάντησης των Ηγετών του ΝΑΤΟ, χωρίς να συζητηθούν λεπτομέρειες

Η Ελλάδα επιδίωξε εκείνη την εποχή να βρει λύση, ακόμη και προσφεύγοντας μονομερώς στο ICJ, χωρίς αποτέλεσμα. Ακολούθησε μία μακρά «ψυχροπολεμική» περίοδος που εκτονώθηκε με την «κρίση των Ιμίων» του 1996, η οποία ακολουθήθηκε από μία νέα απόπειρα για δικαστική επίλυση των εκκρεμοτήτων των δύο πλευρών μέσω του διαύλου των διερευνητικών επαφών, με την προοπτική της παραπομπής των εκκρεμών διαφορών στο ICJ. Το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο: αρνητικό. Το χάσμα των δύο πλευρών έχει από τότε, παρά τις διακυμάνσεις, παραμείνει αγεφύρωτο και οι προοπτικές δεν δείχνουν ευοίωνες.

Παρεμβάσεις Βενιζέλου και Μπακογιάννη

Η πρόσφατη υπογραφή του Μνημονίου Συναντίληψης μεταξύ της Αγκυρας και της (αυτή τη στιγμή διεθνώς αναγνωρισμένης από τον ΟΗΕ) κυβέρνησης του Φαγέζ αλ Σαράζ στη Λιβύη για την οριοθέτηση θαλασσίων ζωνών στη Μεσόγειο έχει επαναφέρει, στο προσκήνιο και στο παρασκήνιο, τη συζήτηση περί Χάγης. Η χαρακτηριστικότερη δημόσια παρέμβαση για τη σκοπιμότητα προσφυγής στο Διεθνές Δικαστήριο, ώστε να υπάρξει μία οριστική διευθέτηση των διαφορών με την Τουρκία, προήλθε από την Ντόρα Μπακογιάννη. Η πρώην υπουργός Εξωτερικών δήλωσε πρόσφατα ότι «πρέπει να συμφωνήσουμε στη διαδικασία με την Τουρκία, στο συνυποσχετικό, πιστεύω ότι πρέπει να πάμε γιατί στην εξωτερική πολιτική το «κάθε πέρσι και καλύτερα» είναι μία πραγματικότητα». Η κυρία Μπακογιάννη δεν ήταν η μόνη που έθιξε το ζήτημα αυτό, καθώς και ο Ευάγγελος Βενιζέλος το ανέδειξε μέσω αρθρογραφίας του. Ωστόσο, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Στέλιος Πέτσας υπήρξε αρκετά πιο προσεκτικός πριν από λίγες ημέρες. Αν και σημείωσε ότι μία προσφυγή στο ICJ παραμένει μέσα στις επιλογές της ελληνικής πλευράς, η προτεραιότητα της Αθήνας στην παρούσα φάση είναι η αναχαίτιση της τουρκικής προκλητικότητας.

Ο «γρίφος της Χάγης» είναι όμως περίπλοκος και δεν είναι σαφές αν η κοινή γνώμη και οι πολιτικές ηγεσίες είναι διατεθειμένες να αναλάβουν το κόστος ενός συμβιβασμού. Το ζήτημα ηγέρθη, σύμφωνα με συγκλίνουσες πληροφορίες, στη συνάντηση των κ.κ. Κυριάκου Μητσοτάκη και Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στο περιθώριο της πρόσφατης Συνάντησης των Ηγετών του ΝΑΤΟ, χωρίς να συζητηθούν λεπτομέρειες. Κάτι τέτοιο θα ήταν πρόωρο, καθώς η Αθήνα έχει ως προτεραιότητα «να ακυρώσει πολιτικά και νομικά» το τουρκολιβυκό Μνημόνιο Συναντίληψης σε όλα τα διεθνή fora.

Πόσο εύκολο θα ήταν άλλωστε, από πολιτικής απόψεως, για την κυβέρνηση Μητσοτάκη να επανεκκινήσει τις διερευνητικές επαφές με σκοπό την έναρξη διαπραγματεύσεων για τη σύνταξη του απαραίτητου συνυποσχετικού για προσφυγή στη Χάγη, όταν επικρέμαται το τετελεσμένο του Μνημονίου Συναντίληψης;

Η προσφυγή και οι «γκρίζες ζώνες»

Σύμφωνα με υψηλόβαθμες διπλωματικές πηγές, αλλά και διαχρονικούς παρατηρητές των ελληνοτουρκικών σχέσεων με τους οποίους συνομίλησε «Το Βήμα» τις τελευταίες ημέρες, ο σκόπελος της σύνταξης συνυποσχετικού δεν είναι διόλου αμελητέος, ακόμη και αν κάποιος υποθέσει ότι οι δύο χώρες συμφωνήσουν στην επανάληψη των ανενεργών διερευνητικών επαφών.

Πέραν της διαχρονικής δυσανεξίας της Αγκυρας για προσφυγή σε διεθνή δικαιοδοτικά όργανα αλλά και της μη αναγνώρισης εκ μέρους της υποχρεωτικής δικαιοδοσίας του Διεθνούς Δικαστηρίου είναι αρκετά πιθανό η τουρκική πλευρά να εξαντλήσει όλα τα περιθώρια πιέσεων που έχει στις διερευνητικές επαφές προτού συμφωνήσει επί ενός συνυποσχετικού. Αλλωστε, αυτός είναι ο σκοπός των διερευνητικών συνομιλιών, που ουσιαστικά επιδιώκουν να καθαρίσουν το τοπίο από ορισμένα θέματα και να προετοιμάσουν το έδαφος για μία δικαστική προσφυγή.

Είναι όμως εξίσου πιθανό, επιμένουν οι ίδιες πηγές, η Τουρκία να επιμείνει για την παραπομπή όχι μόνο της οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας αλλά και έτερων ζητημάτων στο δικαστήριο. Αυτό, επισήμως, είναι κάτι που δεν συζητεί η ελληνική πλευρά. Οφείλει επίσης να σημειωθεί ότι ένα συνυποσχετικό αποτελεί διεθνή συμφωνία, όπερ σημαίνει ότι κατά πάσα πιθανότητα θα χρειαστεί την έγκριση του ελληνικού Κοινοβουλίου.

Το περιεχόμενό του θα είναι κομβικό ώστε να λάβει το «πράσινο φως». Τι θα συμβεί λοιπόν αν η Αγκυρα επιμένει να θέτει ζήτημα «γκρίζων ζωνών»; Υπενθυμίζεται ότι η Ελλάδα έχει εκφράσει, με δήλωσή της από το 2015, την επιφύλαξή της και έχει εξαιρέσει ρητά τα θέματα κυριαρχίας από τη δικαιοδοσία του ICJ.

Η μονομερής προσφυγή το ’76 και το Πρακτικό της Βέρνης

Μετά την έναρξη της διαφοράς με την Τουρκία για την υφαλοκρηπίδα τον Νοέμβριο του 1973, την κρίση με τις έρευνες του ωκεανογραφικού πλοίου «Candarli» τον Μάιο του 1974 και την πτώση της δικτατορίας, η Αθήνα έβαλε για πρώτη φορά στο τραπέζι την προσφυγή στη Χάγη. Η ιστορία είναι διδακτική και η δυσανεξία της Αγκυρας σε κάτι τέτοιο δεν άργησε να φανεί.

Με μια ρηματική διακοίνωση ιδιαίτερης σημασίας στις 6 Φεβρουαρίου 1975 η Τουρκία χαιρέτισε μεν την πρόταση της Ελλάδος για διακανονισμό της διαφοράς για την υφαλοκρηπίδα, αλλά έθεσε για πρώτη φορά επί τάπητος την ύπαρξη ζωτικών ζητημάτων που αφορούν το Αιγαίο, όπως π.χ. το εύρος της αιγιαλίτιδας ζώνης και τη χρήση του εναέριου χώρου. Με τον τρόπο αυτόν η Τουρκία κέρδισε χώρο για διαπραγματευτικούς ελιγμούς. Οι εξελίξεις δεν άργησαν να έλθουν. Στις 17-19 Μαΐου 1975 οι υπουργοί Εξωτερικών Μπίτσιος και Τσαγλαγιαγκίλ συναντήθηκαν στη Ρώμη, όπου η ελληνική πλευρά παρουσίασε μάλιστα προς διαπραγμάτευση σχέδιο συνυποσχετικού. Η τουρκική πλευρά όμως απέφυγε κάθε δέσμευση και δήλωσε ότι δεν είναι έτοιμη να συζητήσει το σχέδιο προτού προηγηθούν ουσιαστικές πολιτικές διαπραγματεύσεις.

Η συνάντηση Καραμανλή – Ντεμιρέλ στις Βρυξέλλες

Υπό την πίεση όμως των συμμάχων της στο ΝΑΤΟ, η ελληνική κυβέρνηση συμφώνησε να πραγματοποιηθεί συνάντηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή με τον τούρκο ομόλογό του Σουλεϊμάν Ντεμιρέλ στις 31 Μαΐου στις Βρυξέλλες. Στο Κοινό Ανακοινωθέν που ακολούθησε αναφερόταν ότι οι δύο άνδρες «είχαν την ευκαιρία να προχωρήσουν σε μια εξέταση των προβλημάτων» και «αποφάσισαν ότι αυτά τα προβλήματα πρέπει να επιλυθούν ειρηνικά μέσω διαπραγματεύσεων και όσον αφορά την υφαλοκρηπίδα του Αιγαίου μέσω του ICJ». Οταν όμως, λίγο αργότερα, συμφωνήθηκε να πραγματοποιηθεί συνάντηση εμπειρογνωμόνων για την υφαλοκρηπίδα στο Παρίσι (τον Σεπτέμβριο του 1975), η τουρκική πλευρά αρνήθηκε να δεχθεί την έκδοση κοινής ανακοίνωσης στην οποία θα γινόταν μνεία για την επεξεργασία συνυποσχετικού.

Από τη συνάντηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή με τον τούρκο ομόλογό του Σουλεϊμάν Ντεμιρέλ στις 31 Μαΐου 1975 στις Βρυξέλλες

Η Αγκυρα υποστήριξε, σε δική της ανακοίνωση, ότι το ζήτημα της υφαλοκρηπίδας δεν μπορεί να απομονώνεται από ένα ευρύτερο φάσμα προβλημάτων και ότι υπάρχουν διάφοροι τρόποι διακανονισμού του – η παραπομπή στο Διεθνές Δικαστήριο είναι μόνο ένας εξ αυτών. Η τουρκική υπαναχώρηση ακολουθήθηκε, τον Ιούλιο του 1976, από την έξοδο στο Αιγαίο του γνωστού ωκεανογραφικού σκάφους «Hora/Sismik» που εισήλθε, στις 5 Αυγούστου 1976, σε περιοχές ελληνικής υφαλοκρηπίδας. Τέσσερις ημέρες αργότερα, στις 9 Αυγούστου, το Υπουργικό Συμβούλιο αποφάσισε την προσφυγή της Ελλάδας στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ κατά της Τουρκίας, επικαλούμενο απειλή διατάραξης της ειρήνης και παράλληλα τη μονομερή προσφυγή στο ICJ για την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας, καταθέτοντας ταυτόχρονα αίτηση λήψης προσωρινών μέτρων κατά της Τουρκίας.

Η αποτυχία της Αθήνας και το Πρακτικό της Βέρνης

Σύμφωνα με έγκριτους νομικούς, η σωρευτική προσφυγή σε Συμβούλιο Ασφαλείας και Διεθνές Δικαστήριο δεν ήταν η καταλληλότερη επιλογή. Είναι ενδεικτικό ότι ο τότε υπουργός Εξωτερικών Δημήτρης Μπίτσιος είχε διαφωνήσει. Στη μεν πρώτη, το Συμβούλιο Ασφαλείας μάλλον υιοθέτησε τις τουρκικές απόψεις, καθώς υποδείκνυε τη συνέχιση των διαπραγματεύσεων, αγνοώντας την υποχρέωση προσφυγής στο ICJ, ενώ μιλούσε για εναπομείνασες νομικές διαφορές, και όχι μόνο για την υφαλοκρηπίδα. Η απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας επηρέασε αρνητικά την προσφυγή στο ICJ για τα προσωρινά μέτρα, αλλά και αυτή για την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας. Η αποτυχία της Αθήνας να καταγάγει μια «πολιτική» νίκη στη Χάγη είχε ως ουσιαστικό αποτέλεσμα το Πρακτικό της Βέρνης της 11ης Νοεμβρίου 1976 που ουσιαστικά καθιέρωσε ένα moratorium σχετικά με οποιασδήποτε πράξη κυριαρχικών δικαιωμάτων επί της υφαλοκρηπίδας του Αιγαίου, το οποίο δοκιμάστηκε στην κρίση του Μαρτίου 1987.

Η καινοφανής θεωρία για τις βραχονησίδες

Πάντως, η κρίση των Ιμίων το 1996 έφερε στο τραπέζι άλλο ένα ζήτημα, αυτό των «γκρίζων ζωνών». Η καινοφανής αυτή τουρκική θεωρία περί νησίδων και βραχονησίδων ακαθόριστης κυριαρχίας είχε έναν βασικό στόχο: να τοποθετηθεί σε άλλη βάση το ζήτημα του καθορισμού των γραμμών βάσεως σε περίπτωση προσφυγής στο ICJ για οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας. Οι διερευνητικές επαφές, παράγωγο της κρίσης των Ιμίων, δεν μπόρεσαν να λύσουν τα προβλήματα και η Αγκυρα δεν εγκατέλειψε ποτέ πλήρως τη θεωρία αυτή κατά τη διάρκεια των συνομιλιών.

Κρίσιμο ζήτημα οι προς οριοθέτηση περιοχές

Ετερο κρίσιμο ζήτημα σε περίπτωση που οι δύο πλευρές κινηθούν προς την οδό της Χάγης θα είναι οι επικαλυπτόμενες περιοχές στις οποίες θα γίνει οριοθέτηση. Σύμφωνα με όσα είχαν συμφωνηθεί κατά την προετοιμασία της έναρξης των διερευνητικών επαφών, την περίοδο 2000-2002, αυτές αφορούσαν μόνο το Αιγαίο Πέλαγος. Η σημασία της Ανατολικής Μεσογείου δεν ήταν εκείνη την περίοδο η ίδια με τη σημερινή, άρα η κατάσταση είναι πλέον πολύ διαφορετική. Ο κ. Βενιζέλος είχε δώσει μία διπλή εντολή όταν ήταν υπουργός Εξωτερικών την περίοδο 2013-2014. Είχε ζητήσει από την ομάδα των διερευνητικών επαφών υπό τον πρέσβη ε.τ. Παύλο Αποστολίδη να συζητηθεί ως «πακέτο» η οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας και Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) τόσο στο Αιγαίο όσο και στην Ανατολική Μεσόγειο, ενώ παράλληλα έπρεπε να παύσει η συζήτηση περί του εύρους των ελληνικών χωρικών υδάτων. Και τούτο καθώς ήδη από το 2002 οι δύο χώρες συνομιλούσαν επί διαφόρων σεναρίων επιλεκτικής επέκτασής τους. Ο Νίκος Κοτζιάς που τον διαδέχθηκε φέρεται να επανέφερε το προηγούμενο μοντέλο των διερευνητικών επαφών, αλλά παράλληλα ήταν αμφίθυμος σχετικά με την εμπιστοσύνη που είχε στη διαπραγματευτική ομάδα.

Αρνητικό τετελεσμένο η συμφωνία με τη Λιβύη

Το μείζον ερώτημα στην παρούσα φάση είναι υπό ποιες προϋποθέσεις θα δεχόταν η Αθήνα να οδηγηθεί στη Χάγη. Οι γνωρίζοντες αποκλείουν μάλλον το ενδεχόμενο μονομερούς προσφυγής, αλλά το πρόβλημα δεν είναι μόνο αυτό. Το Μνημόνιο Συναντίληψης Τουρκίας – Λιβύης έχει δημιουργήσει ένα σοβαρότατο αρνητικό τετελεσμένο στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, ακόμη και αν οι συνθήκες στη Λιβύη μεταβληθούν. Το Μνημόνιο θα επηρέαζε κάθε μελλοντική διαπραγμάτευση για οριοθέτηση, αν και ακόμη πιο επικίνδυνο είναι το περιεχόμενο της επιστολής του Μονίμου Αντιπροσώπου στα Ηνωμένα Εθνη Φεριντούν Σινιρλίογλου με ημερομηνία 13 Νοεμβρίου 2019. Αυτός είναι ο λόγος που η Ειδική Νομική Υπηρεσία του υπουργείου Εξωτερικών αποδίδει τέτοια έμφαση στην εμπεριστατωμένη απάντησή της.

Θα μπορούσε η Αθήνα να ζητήσει από την Αγκυρα την άρση της τουρκολιβυκής συμφωνίας προτού καθίσει ξανά στο τραπέζι των συνομιλιών; Τι ανταλλάγματα θα ζητούσε η Τουρκία; Μήπως θα ήταν καλύτερο να επιδιωχθεί η άρση των συνεπειών της συμφωνίας αυτής εντός πλαισίου διερευνητικών επαφών;

Τα ερωτήματα αυτά, όπως και εκείνο για πιθανή κατάθεση συντεταγμένων της ελληνικής υφαλοκρηπίδας, θα είναι αμείλικτα.

Το Βήμα

Is Turkey Coming Back? Policy Experts Predict ‘Rogue Ankara’ Over Long Term

Από
anixneuseis
-
0

by Benjamin Baird
The Armenian Weekly

On September 19, 2017, a Turkish delegation stormed out of a NATO Parliamentary Assembly meeting held on Philadelphia’s historic Independence Mall. The delegates were outraged when the hosting Middle East Forum refused to honor their distant leader’s request to disinvite from the conference a regime dissident.

Rather than submit to the will of the regressive Turkish President Recep Tayyip Erdoğan, Middle East Forum president and founder Daniel Pipes taught NATO how to stand up to a totalitarian tyrant.

More than two years later, the Forum convened a Capitol Hill briefing to examine the prospects for normalized relations with Ankara, asking “Is Turkey Coming Back?” and offering a much-needed update on U.S. policy.

Held on December 9, 2019, the conference brought together foreign policy experts and a panel of representatives from the communities most affected by Turkey’s neo-Ottoman ambitions. Pipes’ opening remarks were followed by comments from Ilan Berman, vice president of the American Foreign Policy Council.

Left to right: Middle East Forum director Gregg Roman, Diliman Abdulkader of the American Friends of Kurdistan, Endy Zemenides of the Hellenic American Leadership Council, and Aram Hamparian of the Armenian National Committee of America.

Panelists included Aram Hamparian, executive director of the Armenian National Committee of America (ANCA); Diliman Abdulkader, co-founder and spokesperson for American Friends of Kurdistan; and Endy Zemenides, executive director of the Hellenic American Leadership Council. Middle East Forum executive director Gregg Roman moderated the panel discussion and read closing remarks.

Each of the speakers agreed that Turkey under Erdoğan has presented massive problems for America and the West. There is no shortage of indictments against the ruling Justice and Development Party (AKP).

“Drilling in the Cypriot EEZ,” “invading a neighbor in Syria” and “meddling in Libya” are among the foreign policy failures that isolate Turkey and leave Erdoğan “highly exposed,” according to Pipes.

Berman emphasized Turkey’s “tilt to the East” and its “relationship with rogue actors.” Indeed, Erdoğan has undermined the interoperability of the NATO alliance by purchasing Russian S-400 anti-aircraft batteries, supporting terrorist factions such as Hamas and Hezbollah and looking the other way as ISIS jihadists used his country as a springboard to launch terrorist operations in Iraq and Syria.

On the domestic front, “countless violations of human rights atrocities” continue to occur under Erdoğan, said Abdulkader. “Turkey continues to be the largest jailer of journalists, surpassing China,” he continued.

In the most recent example of Erdoğan’s unending campaign to eliminate political opposition and consolidate power, Roman pointed to dozens of “mayors rounded up in the southeast of the country, almost all from Kurdish-majority towns.”

However, all of these problems are merely symptomatic of political conditions within Turkey. The challenge facing the speakers and panelists was to determine if the country’s rampant anti-Western attitudes will outlast the current regime. Can Turkey return to the “neat 50 years” between its NATO accession and Erdoğan’s 2002 election when, as Pipes explained, “Washington led, Ankara followed”?

Will Turkey’s rampant anti-Western attitudes outlast the regime of Recep Tayyip Erdoğan?

With the possible exception of Berman, the speakers agreed that Turkey’s animosity would outlive Erdoğan.

“There is no way that American foreign policy should be based on the assumption that we can bring Turkey back. It is gone as Iran is gone,” said Pipes. “Not forever, but for the duration. We need to prepare for a rogue Ankara over the long term.”

Zemenides agreed, declaring that there is “not a chance” of “Turkey coming back” if “Washington continues its dysfunction in U.S.-Turkey policy.” He pointed to decades of “appeasement” driven by hope that Turkey could serve as a model to other countries in the region.

“We don’t see what’s happening in Turkey as an Erdoğan problem. We see this as a Turkey problem,” said Diliman Abdulkader, co-founder of American Friends of Kurdistan. “Turkey’s policies aren’t changing any time soon.”

Speaking for the Kurdish community, Abdulkader said, “We don’t see what’s happening in Turkey as an Erdoğan problem. We see this as a Turkey problem. Turkey’s policies aren’t changing any time soon,” he added.

Berman was the only speaker to see an alternative path forward for U.S.-Turkey relations. “Given the current trajectory, I think it’s difficult to be optimistic.” However, he believes that policymakers can still affect change by shaping “Turkey’s foreign policy and identity in a more constructive way.”

Pipes is not optimistic for a brighter, post-Erdoğan future in Turkey. “The nationalists and the leftists are even more hostile than Erdoğan’s Islamist party,” argued the Forum president.”So no — there’s not reason to think that when he goes we will find a friendlier face in Ankara.”.

Looking at Turkey as an intractable, long-term threat, each participant offered a way forward for American policymakers.

Pipes proposed an eight-point escalating policy prescription that starts with smaller diplomatic gestures and ends with wholesale isolation of the Turkish regime. If “permanently rejecting the extradition request” for Turkish opposition figure Fethullah Gullen fails to produce results, Pipes suggests inviting “opposition figures” to Washington, applying broad sanctions and eventually expelling Turkey from NATO.

Until recently, US policy regarding the Armenian genocide was “set in Ankara” and “exported to Washington,” said ANCA executive director Aram Hamparian.

Hamparian called on Congress to ratify a bill that would formally recognize the Armenian Genocide. Just days later, the US Senate unanimously passed a resolution that recognizes the Ottoman Empire’s systematic killing of over 1.5 million unarmed Christian Armenians. Until then, as Hamparian noted, US policy regarding the genocide was “set in Ankara, exported to Washington, and enforced by U.S. presidents — Democrat and Republican.”

Abdulkader lobbied for Washington to “strengthen the Kurdish position” and “approach the Kurds inside Turkey.” For his part, Zemenides believes that the international community must deny Erdoğan any “leverage” it might obtain if policymakers want to realize change, including inviting Turkey back to the International Monetary Fund.

“We still resist using the sticks,” Zemenides said.

Although the other speakers believe that lawmakers should consider Turkey’s de-accession from NATO, Berman insisted that a more “fruitful line of inquiry” would be to find a “clear path for exacting penalties on Turkey” within NATO.

Although there have been efforts to take on Erdoğan and Turkey from affected minority groups, such as Armenian-Kurdish protests against pro-Erdoğan Islamist organizations inside the U.S., these have been localized and piecemail. All three panelists endorsed the idea of a national coalition that can combine the resources of communities affected by Turkey’s geopolitical aspirations.

This is already happening informally, said Zemenides, “and is really responsible for a lot of the movement on Capitol Hill.” He referenced cooperation between groups such as Christians United for Israel, the American Israel Public Affairs Committee, and representatives from the Armenian-Kurdish-Greek bloc which have formed a united front against Turkey.

The Turkish delegation to the Middle East Forum’s September 2017 NATO conference in Philadelphia loudly interrupted the proceedings before storming out.

Conditions have changed since the 2017 NATO conference, when all of the European parliamentarians supported the Turkish delegation’s impromptu decision to boycott the meeting. “But now the situation is very different. Maybe he’s pushed it too far,” Roman predicted, referring to Turkey’s dictator.

Still, there is no reason to suspect that Turkey will suddenly come around. The nationalist parties trending to replace the Islamist AKP appear to be the greater of two evils, and Washington continues to be hampered by bureaucratic inertia.

Therefore, the way forward is clear. “There should be a united umbrella organization to tackle the problems associated with modern Turkey,” Roman said in his closing remarks, calling for a coalition which includes “everyone in the eastern Mediterranean, and also those disaffected dissident Turks who are now living in exile.”

“We must have a united front against this aggression,” Roman insisted.

Benjamin Baird is coordinator for the Middle East Forum’s Islamism in Politics project.

Framing the islands: of maps and minds

Από
anixneuseis
-
0
16 Dec 2019

The map of Pacific island maritime boundaries is also the image of a paradigm shift.

This fundamental change in the understandings and imaginings of the islands was delivered by the UN’s creation of 200-mile exclusive economic zones.

After the 1982 law of the sea convention did its legal magic, the South Pacific transformed from islands in a far sea to a ‘sea of islands’. The old map of tiny specks in a vast expanse of blue gives way to these big nations in a connected Oceania. Truly, new map, new world.

The map presents the power of large ocean states, not small islands. That’s paradigm-shifting with diplomatic and economic punch, not least in transforming the way islanders understand themselves and their place in the world.

These thoughts on the ‘sea of islands’ are drawn from Epeli Hau’ofa, a wonderful islander who grew up in Papua New Guinea, Tonga and Fiji. He attacked the European framing of the islands that was about mentality as much as maps:

Nineteenth-century imperialism erected boundaries that led to the contraction of Oceania, transforming a once boundless world into the Pacific Island states and territories that we know today. People were confined to their tiny spaces, isolated from each other. No longer could they travel freely to do what they had done for centuries. They were cut off from their relatives abroad, from their far-flung sources of wealth and cultural enrichment. This is the historical basis of the view that our countries are small, poor, and isolated.

Epeli embodied the phrase ‘scholar and gentleman’ and his work lives on. The core expression of today’s regionalism, the ‘Blue Pacific’, is built on Epeli’s ‘new Oceania’ and the social networks he called ‘the ocean in us’.

All this is the introduction for a major work of scholarship, 45 years in the making, on power and diplomatic agency in Pacific regionalism, Framing the islands, by Greg Fry. The book started germinating in 1975, with Fry’s fieldwork for an ANU thesis on regionalism in the early post-colonial period.

Fry’s fine history will help you understand much about where the islands have been and where they could go. Download it free from ANU Press here. While you’re there get its companion volume, The new Pacific diplomacy, a book Fry co-edited in 2015.

One of the leaders of the South Pacific—both formidable and admirable—Dame Meg Taylor, secretary-general of the Pacific Islands Forum, travelled to Canberra to launch Fry’s new book. She lauded its celebration of often overlooked Pacific action in regional and global affairs, giving a ‘clear and robust’ guide to ‘the contested past, present and future of Pacific regionalism’.

Taylor says Framing the islands shows the ‘political savvy and adaptability’ of Pacific regionalism through ‘the constitution of a strategic political arena for the negotiation of globalisation’, ‘the provision of regional governance’, ‘the building of a regional political community’ and ‘the operation of a regional diplomatic bloc’.

Fry writes of the puzzle of Pacific regionalism, ranging from security, conflict resolution and fishing to shipping, trade, nuclear issues and the environment:

The Pacific is invoked sometimes as a regional cultural identity; sometimes as a political community with its own values, norms and practices; sometimes as a collective diplomatic agent; and sometimes as a site of political struggle. Situated between the global arena and local states and societies, it also appears as a mediator of global processes—sometimes as an agent for outside forces and sometimes as a ‘shield’ for local practices.

Under the Old Mates Act, I declare I’ve been learning from Greg for decades; he was my teacher 25 years ago when I’d flit from the parliamentary press gallery to the ANU to study international relations.

Greg, too, is a scholar and a gentleman, with the broad grin of a happy warrior. He has greatly influenced my thinking on the islands, not least because we often disagree. We’re as one on the importance of the South Pacific; after that the argument begins on meaning and interpretation—and, especially, Australia’s role.

Greg is scornful of Oz hegemonic approaches; I tend to ask which big power you’d prefer. If not Oz, then … ?

His book tracks the effort by Frank Bainimarama to expel Australia from regional membership (my description is that Fiji was the revisionist power fighting Australia as the status quo power).

Fry reports how island leaders rejected Fiji’s expulsion campaign, instead embracing Australia (and New Zealand) as of and in the region. He doesn’t dwell on the logic that Bainimarama has just created a new vuvale partnership with Australia for the benefits on offer—and the deeply pragmatic reason that we’re an easier big power to deal with.

The Oz history in the South Pacific is both asset and handicap; they know and remember us much more than we know and remember the islands.

Fry’s summation of Australian standing is acid but accurate. Australia and New Zealand, he writes, are not emotionally part of the Pacific regional identity (a charge that won’t cause heartburn in Canberra but will provoke a lot of Kiwi pushback). Even so, the Oz–Kiwi claim to be part of the Pacific ‘family’ is accepted:

In many ways, the Pacific island states retain a surprisingly generous stance towards Canberra and Wellington. They still describe them as ‘big brothers’ and see them as part of the Pacific ‘family’, even if they currently feel they are acting as ‘bad brothers’ and not conducting dialogue within the family in a respectful way. A major contingent factor for the future of Pacific regionalism is therefore the degree to which Australia can overcome the preconceptions that have always flowed from its tendency to see this region as its ‘own patch’.

The ‘our patch’ line points to Australia’s deepest, oldest instinct in the South Pacific—strategic denial. And discussion of the future of regionalism faces the fundamental issue of how much integration the islands want or need as they create a collective Pacific identity.

To be continued …

AUTHOR

Graeme Dobell is ASPI’s journalist fellow. Images: Universal Images Group/Getty Images and Geoscience Australia.

aspistrategist.org.au

Ο ΣΤΕΦΑΝΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΑΠΕΧΘΕΣ ΣΥΣΤΗΜΑ ΣΥΡΙΖΑ

Από
anixneuseis
-
0

Η στοχοποίηση Στεφανή απο το απεχθές”Σύστημα Συριζα” – ό,τι πιο “δήθεν” ανέδειξε ο τόπος μεταπολιτευτικά- αποσκοπεί στο να σταματήσει ή να περιορίσει ή και να απαξιώσει, την προσπάθεια για αντιμετώπιση ρευστών, εξωγενών φαινομένων που εμφανίστηκαν με έντονο τρόπο στην ελληνική κοινωνία. . Αντιμετώπιση που έχει ανάγκη ο τόπος και ο λαός του.Ευθύνη την οποία ανέλαβε ο αναγνωρισμένος για τις ικανότητές του στις Ένοπλες Δυνάμεις, πρώην αρχηγός ΓΕΣ.
Πόνεσε το “Σύστημα Σύριζα” γιατί χτυπήθηκε απο το Στεφανή και θα αποκαλυφθεί ο ρόλος παραφυάδων του κράτους που υπονόμευαν την υπόστασή του.
Ο Στεφανής διετέλεσε επι Συριζα Αρχηγός Γενικού Επιτελείου Στρατού. Σημειώνω, επι Συριζα. Που σημαίνει ότι του αναγνωρίσθηκαν οι στρατιωτικές ικανότητες. Είναι στρατιωτικός και όχι ακαδημαϊκός. Είναι απο τους ελάχιστους που έχουν φοιτήσει και στο φημισμένο αμερικανικό West Point.
Και το σημαντικότερο που πρέπει να γνωρίζετε: Αυτός και ο αρχηγός Ναυτικού δεν είναι απο τους φοβισμένους στα ελληνοτουρκικά.
Ένα, ακόμη, στοιχείο, που δεν αρέσει στους “δεδομένους “.
ΥΓ. Να μιλά ένα κόμμα, που έχει αρχηγό τον Τσίπρα, για ακαδημαϊκά προσόντα (πολλά απο τα οποία διαθέτει ο Στεφανής, αν και στρατιωτικός), πάει πολύ.

By sending troops to Libya, Erdogan is risking a major Mediterranean conflict

Από
anixneuseis
-
0

Turkey’s president is punching above his weight in Libya and the Eastern Mediterranean. Egypt and Greece need to hold their nerve

Turkish President Recep Tayyib Erdogan is upping the ante in Libya, shipping drones, tanks, special forces and commando units to the conflict-ravaged North African country. It seems he’s bidding to create a single strategic deadlock by merging two brewing conflicts: one in Libya, and one in the Eastern Mediterranean.

As Turkey’s military incursion against the Kurds in Northern Syria loses momentum, political tensions are rising on the domestic front. To help defuse them, Erdogan is looking for a joker in the pack in the form of a foreign enemy. And now, he seems to have chosen one.

On Sunday, Erdogan announced that Turkey is ready to send troops to Libya to prop up the UN-recognised government against a military offensive by general Khalifa Haftar that started last week.

But by acting out of his growing sense of insecurity and isolation, Erdogan hasn’t made just one overseas adversary; he’s infuriated most of his neighbours too.

Haftar’s fresh campaign was triggered by a new security deal signed by Ankara and the Tripoli government. The two sides have drawn up a memorandum of understanding to secure drilling rights in the Mediterranean.

Over the last five years, the Eastern Mediterranean has witnessed major discoveries of gas fields in Greece, Cyprus and Israel. But it was the discovery of the Egyptian Zohr field, the biggest gas field in the Mediterranean, that was seen as a game changer, paving the way for Egypt to be the region’s energy hub.

The Eastern Mediterranean Gas Forum was duly formed – and while it includes most of the region’s states in its membership, Turkey is excluded. For Erdogan, this was a move to stack the cards against his country, and he felt eager to retaliate.

The new agreement sets out a peculiar process for mapping out maritime boundaries between Turkey and Libya, which are neither neighbors nor have boundaries to share. The lines now drawn encroach on the economic zone of the Greek island of Crete, as well as violating the Sukhairat Agreement that shores up the Tripoli government’s legitimacy.

In response to Turkey’s latest move to trample over other countries’ rights in the Mediterranean, Greece has filed a complaint to the Security Council, while Egypt has carried out live-fire military manoeuvres near its Mediterranean coast. And at their summit last week, the EU Leaders declared the agreement a violation of international law.

Turkey hardly seems inclined to back down. After Erdogan pledged to send his troops to Libya, Turkish-backed northern Cyprus received drones to help Turkey’s gas excavation projects near the island.

But establishing a military base in Libya could prove to be Erdogan’s biggest strategic blunder. In particular, it goes against Egypt and the UAE, who have for years backed Haftar in his efforts to capture Tripoli.

All the while, Turkey’s old man is going through his biggest domestic political struggle yet.

Ahmet Davutoglu, a former prime minister and former ally to the president, launched last week a new political party, which many in Erdogan’s ruling Justice and Development Party (AKP) view as a direct threat. And now, former deputy prime minister and ex-heavyweight Erdogan ally Ali Babacan is expected to announce his own breakaway party soon.

Meanwhile the opposition mayor of Istanbul, Ekrem Imamoglu, has seen his popularity skyrocket. Many in Turkey believe that Abdullah Gul, the former president and founder of the AKP, might step in soon to help turn the tide against the president.

When the Turkish military invaded northern Syria, Erdogan cleverly deployed nationalistic rhetoric to win domestic support for his shady business in the neighbouring country. But he should be under no illusion that his people will be easily sold on this latest venture. He is risking the deaths of possibly hundreds of Turkish soldiers to defend an Islamist-backed government thousands of miles away. It’s hard to see the appeal.

Yet for now, Erdogan seems content to put Turkey’s turbulent politics out of his mind. For him, the lack of domestic legitimacy for his ambitions in Libya can always be subject to a trade-off with another kind of legitimacy in the west.

Reports have recently surfaced that Russia has increased its military support for Haftar’s National Army, which controls most of Libya’s strategic oil fields in Libya. President Vladimir Putin’s audacious move dropped the jaws of Trump’s administration.

Erdogan is playing on this very American fear of the heavy Russian military presence in North Africa. The Americans know that Russia is trying to copy president Trump’s strategy of keeping American troops in Syria in order to maintain control over the oil fields, this time in Libya.

Erdogan also understands that Haftar’s assault on Tripoli doesn’t have the West’s support. For that, he is hoping to present himself as a reliable, legitimate and a western-backed counterbalance.

Erdogan may not be bluffing about deploying troops to Tripoli and flexing his muscles against Cyprus, but upping the stakes in the backyard of such powerful players like the EU, Egypt and Israel is a risky business.

Turkey seems wounded and desperate. Erdogan is aware of the risks of punching above his country’s weight, yet he seems ready to risk a war that Turkey might lose. Egypt and Greece must not show any sign of weakness. This is the time to hold their nerve – and not to get dragged into what could become a major conflict.

Die Welt: Τα νεοοθωμανικά σχέδια του Ερντογάν -Τι γυρεύει στη Λιβύη, τι θέλει στη Μεσόγειο

Από
anixneuseis
-
0

ΡΙΨΟΚΙΝΔΥΝΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ

ΚΟΣΜΟΣ16|12|2019 | 22:40


Ο πρόεδρος της Τουρκίας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν / Φωτογραφία: Turkish Presidency via AP, Pool
NEWSROOM IEFIMERIDA.GR

Ριψοκίνδυνο στοίχημα χαρακτηρίζει η γερμανική εφημερίδα die Welt τις κινήσεις της Τουρκίας του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στην ανατολική Μεσόγειο και την επιθυμία για δημιουργία μιας νεο-οθωμανικής ζώνης επιρροής που θα περιλαμβάνει και τη Λιβύη.

Η κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας του προέδρου της Λιβύης, Φαγιέζ Αλ Σαράτζ, που ελέγχει μια περιοχή γύρω από την Τρίπολη στην σπαρασσόμενη από τον εμφύλιο χώρα, θα είχε ήδη ηττηθεί το περασμένο καλοκαίρι από τις δυνάμεις του Λιβυκού Εθνικού Στρατού του στρατηγού Χαλίφα Χαφτάρ αν δεν είχε σπεύσει στο πλευρό του η Τουρκία του Ερντογάν σπάζοντας ένα διεθνές εμπάργκο όπλων στέλνοντάς της μη επανδρωμένα αεροσκάφη, τεθωρακισμένα οχήματα μεταφοράς προσωπικού και παρέχοντάς της κρίσιμες πληροφορίες για τις κινήσεις των αντιπάλων, ενώ την περασμένη εβδομάδα ο Ερντογάν διαμήνυσε την ετοιμότητα της Άγκυρας να στείλει και στρατεύματα, θυμίζει η Welt.

Kαι εξηγεί: «Ο Ερντογάν ποντάρει στην επέκταση της δικής του ζώνης επιρροής και την μετατροπή της Τουρκίας σε μια νέα μεγάλη νεο-οθωμανική αυτοκρατορία. Τουρκικά στρατεύματα βρίσκονται ήδη στο βόρειο Ιράκ και τη βόρεια Συρία και στο εμιράτο του Κατάρ. Και τώρα ίσως πάνε και στη Λιβύη. Πρόσφατα η Τουρκία και η Λιβύη προχώρησαν στη σύναψη ενός μνημονίου, μιας συμφωνίας για τον καθορισμό των θαλάσσιων συνόρων. Μάλιστα η λιβυκή πλευρά παραχώρησε στο πλαίσιο της συνεργασίας στον τομέα της ασφάλειας στις τουρκικές δυνάμεις το δικαίωμα παρουσίας και στο λιβυκό κομμάτι της Μεσογείου και η Τουρκία δεσμεύτηκε να στηρίξει την κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας υπό τον Σαράτζ».

Η συμφωνία Τουρκίας-Λιβύης μπορεί να αλλάξει τους συσχετισμούς δυνάμεων στην ανατολική Μεσόγειο υπέρ της Άγκυρας και εις βάρος της Ελλάδας, σημειώνει η Welt «υπό την προϋπόθεση ότι θα καταφέρει η Τουρκία να επιβάλει το περιεχόμενό της. Αν το δει κανείς στον χάρτη, καθίσταται σαφές πόσο εκτεταμένα προσδιορίζει η Τουρκία την ΑΟΖ της»…

Τα όνειρα του Ερντογάν για επέκταση της τουρκικής σφαίρας επιρροής

«Η τελευταία κίνηση του Ερντογάν στη σκακιέρα με τη Λιβύη είναι χαρακτηριστική της εξωτερικής του πολιτικής: ακολουθεί μακροπρόθεσμους στρατηγικούς στόχους – μια επέκταση της τουρκικής ισχύος σ’ ολόκληρη την περιοχή, όπου, όπως ο ίδιος λέει «βρίσκονταν παλαιότερα οι πρόγονοί μας », δηλαδή σε μια περιοχή της πρώην οθωμανικής αυτοκρατορίας, που περιλαμβάνει ολόκληρη την Εγγύς Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική καθώς και τα δυτικά Βαλκάνια.

Έτσι όμως, προχωρεί οπορτουνιστικά και με υψηλό ρίσκο, όπως ένας παίκτης που ποντάρει τα πάντα σ’ ένα χαρτί», λέει η γερμανική εφημερίδα, σημειώνοντας ότι η επεκτατική πολιτική του Ερντογάν έχει γνωρίσει κάποιες σημαντικές αποτυχίες, όπως όταν πόνταρε κατά την «αραβική Άνοιξη» στη Μουσουλμανική Αδελφότητα στην Αίγυπτο, που όμως έχασε την εξουσία το 2013 και έκτοτε αρνήθηκε να τα βρει με τη νέα ηγεσία της χώρας της, ή στην περίπτωση της Συρίας, που πόνταρε αρχικά στον Μπασάρ αλ Άσαντ, αλλά μετά την έναρξη των αντικυβερνητικών διαδηλώσεων υποστήριξε τους αντιπάλους του, όταν θεωρείτο πιθανό να απομακρυνθεί ο Άσαντ, κάτι όμως που δεν συνέβη.

Στην Λιβύη ο Ερντογάν, θυμίζει η γερμανική εφημερίδα, είχε ποντάρει στον Μουαμάρ Καντάφι, που όμως έχασε την εξουσία και την ζωή του. «Τώρα αναλαμβάνει άλλο ένα υψηλό ρίσκο: αν καταφέρει ο Σαράτζ να επικρατήσει στη Λιβύη με τουρκική βοήθεια, τότε ο Ερντογάν θα έχει πετύχει ένα πραγματικό κατόρθωμα. Αλλά τον αντίπαλο του Σαράτζ, τον στρατηγό Χαφτάρ στηρίζουν η Ρωσία, η Γαλλία και η Αίγυπτος. Και όπως και στην περίπτωση της Συρίας ο Ερντογάν βρίσκεται απέναντι στη Ρωσία. Αν στραβώσουν τα πράγματα θα χάσει ξανά ολόκληρη τη Λιβύη. Αν νικήσει ο Σαράτζ, τότε η Λιβύη θα γίνει κράτος-βασάλος (υποτελής) της Τουρκίας.»

Που ποντάρει ο Ερντογάν

Στην ανάλυσή της η γερμανική εφημερίδα σημειώνει τις ανησυχίες που έχουν προκαλέσει οι κινήσεις του Ερντογάν στην Αθήνα, αλλά και τη στάση της ΕΕ έναντι της Τουρκίας τόσο για τη συμφωνία με τη Λιβύη όσο και για τις κινήσεις της στην ανατολική Μεσόγειο. Όπως εξηγεί, όμως, διαφορετικά τα λογαριάζει ο Ερντογάν, που υπολογίζει σε μια μακροπρόθεσμη υποβάθμιση του ρόλου της Ελλάδας στην περιοχή λόγω των «μεταβλητών της εξουσίας, δηλαδή το χρήμα, τον πληθυσμό, τις πηγές και τη στρατιωτική ισχύ». Η Ρωσία είναι μεν παγκόσμιος παίκτης υπό τον Πούτιν, αλλά τι θα γίνει μετά;

Παράλληλα ο Ερντογάν φαίνεται να ποντάρει και στον μειωμένο ρόλο των ΗΠΑ υπό τον Ντόναλντ Τραμπ στην περιοχή, αλλά και στο γεγονός ότι «η ΕΕ δεν έχει δικό της στρατό, είναι μονίμως διαιρεμένη και δεν μπορεί να χάσει την Τουρκία ως εταίρο από άποψη οικονομικής και πολιτικής ασφάλειας.

Το μεταναστευτικό ως μοχλός πίεσης

«Εξάλλου», συνεχίζει η Welt, «ο Ερντογάν έχει στα χέρια ένα σημαντικό μοχλό πίεσης έναντι των Ευρωπαίων, τα τριάμισι εκατ. προσφύγων από τη Συρία, που βρίσκονται στην Τουρκία. Ο Ερντογάν έχει απειλήσει πολλάκις να ανοίξει τις πύλες προς τη Δύση. Όπως ο ίδιος υπολογίζει μόνον η Τουρκία μπορεί μακροπρόθεσμα να ενισχυθεί στην περιοχή, ποντάροντας και στους ιστορικούς δεσμούς της από την εποχή της οθωμανικής αυτοκρατορίας.

«Ο Ερντογάν δεν θέλει να αυξήσει την επιρροή του μόνον στην Εγγύς Ανατολή και τη βόρεια Αφρική. Στην Άγκυρα παρακολουθούν με αυξημένο ενδιαφέρον το νέο ρήγμα μεταξύ της ΕΕ, της Αλβανίας, της Βόρειας Μακεδονίας και του Κοσόβου», μετά το γαλλικό βέτο, για τη διεύρυνση της Ένωσης στα δυτικά Βαλκάνια. «Σ’ όλες αυτές τις χώρες ζουν μουσουλμάνοι Αλβανοί και η Τουρκία εμφανίζεται ως προστάτης των δικαιωμάτων τους έναντι των “αναξιόπιστων” Ευρωπαίων. Και οι λαοί της περιοχής αρχίζουν να πιστεύουν ότι οι Ευρωπαίοι δεν μπορούν να τους προσφέρουν μια αξιόπιστη ενταξιακή προοπτική και αρχίζουν να αναζητούν εναλλακτικές προς όφελος του Ερντογάν»…
Πηγή: iefimerida.gr – https://www.iefimerida.gr/kosmos/ta-neoothomanika-shedia-toy-erntogan-gia-libyi-kai-mesogeio

Ποια χώρα θα ακολουθήσει τη Βρετανία;

Από
anixneuseis
-
1

του Δημήτρη Μακροδημόπουλου.

Tο αποτέλεσμα των βρετανικών εκλογών ανέδειξε μια αξιοσημείωτη αντίφαση: Οι αλλεπάλληλες κοινοβουλευτικές ήττες του Μπόρις Τζόνσον με επίκεντρο το Brexit από τη στιγμή που ανέλαβε τα ηνία της χώρας, είναι αυτές που οδήγησαν στον θρίαμβό του, όπως οι αλλεπάλληλες κοινοβουλευτικές νίκες του Τζέρεμι Κόρμπιν, που έκαναν τους εχθρούς του Brexit να επιχαίρουν, είναι αυτές που οδήγησαν στην πανωλεθρία του. Διότι η κοινοβουλευτική πορεία της Βρετανίας πριν τις εκλογές επιβεβαίωνε καθημερινά την προσήλωση του Μπόρις Τζόνσον στο Brexit αλλά και τις παλινωδίες του Τζέρεμι Κόρμπιν ανάμεσα στην παραμονή και στην έξοδο της χώρας από την ΕΕ, που αξιολογήθηκαν ανάλογα από το εκλογικό σώμα. Όμως αυτή η κοινοβουλευτική περιπέτεια για το Brexit, ανέδειξε τις παθογένειες της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, το χάσμα δηλαδή ανάμεσα στη βούληση του λαού που εκφράστηκε στις εκλογές και στην κοινοβουλευτική του εκπροσώπηση μέχρι τη 12η Δεκεμβρίου.

Έτσι, η Βρετανία αποχωρώντας από την ΕΕ θα μπορεί πλέον να αξιοποιήσει την ιστορική της κληρονομιά: Είναι ο πρόγονος της ονομαζόμενης “Αγγλόσφαιρας” (ΗΠΑ, Καναδάς, Αυστραλία, Ν. Ζηλανδία), ηγείται της Βρετανικής Κοινοπολιτείας των 52 κρατών με συνολικό πληθυσμό 1,9 δισεκατομμύρια κατοίκους, δηλαδή το 29% του παγκόσμιου πληθυσμού, η αγγλική γλώσσα έχει επικρατήσει παγκόσμια, ενώ ως γεννήτορας της Βιομηχανικής Επανάστασης έχει τη δυναμική και την τεχνογνωσία να ορθοποδήσει. Aποχωρώντας από την τελωνειακή ένωση θα μπορέσει να ασκήσει ανεξάρτητη εμπορική πολιτική για να αξιοποιήσει όλες τις παραπάνω δυνατότητες που της κληροδότησε η Ιστορία, η Ιστορία που η ίδια διαμόρφωσε.

Όμως εντός της ΕΕ υπάρχουν και άλλα κράτη μέλη με την ίδια ιστορική κληρονομιά: Η Ισπανία, για παράδειγμα, είχε και άλλες επιλογές έναντι της ΕΕ. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το 1494 με τη συνθήκη της Τορντεσίλιας, με πρωτοβουλία του πάπα Αλέξανδρου ΣΤ’, ο κόσμος μοιράστηκε ανάμεσα Ισπανία και Πορτογαλία. Με την ανακάλυψη της Αμερικής, η Μαδρίτη κυριάρχησε στην Κεντρική και στη Λατινική Αμερική με τις αποικίες της. Οι δεσμοί της με τα κράτη της κεντρικής και της Λατινικής Αμερικής παραμένουν άρρηκτοι: Κοινή γλώσσα, κοινή θρησκεία, ισπανική καταγωγή των ελίτ των πρώην αποικιών. Η Μαδρίτη όμως είδε το μέλλον μέσα από παρωπίδες: Αντί να προκρίνει την δημιουργία μιας κοινοπολιτείας με τις ισπανόφωνες χώρες της Αμερικής που θα διασφάλιζε την ευημερία των εθνοτήτων της και θα αποδυνάμωνε τις αποσχιστικές τάσεις, επέλεξε τον εγκλωβισμό της στο ευρώ. Το ίδιο ισχύει σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό για τη Γαλλία, τις Κάτω Χώρες και την Πορτογαλία

Όταν οι χώρες αυτές εντάχθηκαν στις δομές της ΕΟΚ, η ΕΟΚ τότε αριθμούσε ένα μικρό αριθμό μελών που απέκλειε ομαδοποιήσεις, η Γερμανία ήταν διασπασμένη. και στον γαλλογερμανικό άξονα ηγείτο το Παρίσι. Κυρίως όμως όλα τα κράτη μέλη ήσαν οικονομικά εύρωστα, γεγονός που απέτρεπε ακραίες εξαρτήσεις. Δεν υπήρχε κράτος μέλος με τέτοια ισχύ που να καθορίζει την πορεία της ΕΟΚ σύμφωνα με τα εθνικά του συμφέροντα, όπως συμβαίνει σήμερα στην ΕΕ. Σήμερα, η ΕΕ μετά την επανένωση της Γερμανίας, τις διαδοχικές διευρύνσεις και την ένταξη των κρατών της Βαλτικής και της Ανατολικής Ευρώπης, αριθμεί 27 μέλη που ανέτρεψαν τους συσχετισμούς και τις προοπτικές της. Με την ένταξη και των κρατών των Δυτικών Βαλκανίων που θεωρούνται γερμανικά προτεκτοράτα, η Γερμανία θα ηγείται μιας “ευρωπαϊκής αυτοκρατορίας”.

Όλα αυτά αφορούν ιδιαίτερα τη Γαλλία, χώρα με αποικιοκρατικό παρελθόν εφάμιλλο της Μ. Βρετανίας, με έντονη ιμπεριαλιστική δραστηριότητα σήμερα, η ισχυρότερη στρατιωτική δύναμη της ΕΕ με πυρηνικά όπλα σε αντίθεση με τη Γερμανία. που είναι ανίσχυρη στρατιωτικά, μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Ηγεμόνευε στον γαλλογερμανικό άξονα πριν την επανένωση της Γερμανίας και τις συνεχείς διευρύνσεις ενώ σήμερα έχει μεταβληθεί σε ακόλουθο του Βερολίνου. Ο Εμανουέλ  Μακρόν με συνεχείς προτάσεις για μεταρρυθμίσεις, με την άρνησή του για την ένταξη των Δυτικών Βαλκανίων στην ΕΕ, προσπαθεί να περιορίσει την ηγεμονία της Γερμανίας. Με τη θέση του για το ΝΑΤΟ που χαρακτήρισε ως θνησιγενές επιδιώκει την απεξάρτηση της ΕΕ από τη μέγγενη των ΗΠΑ, χωρίς καμιά ανταπόκριση από το Βερολίνο, αντίθετα μάλιστα.

Σε αντίθεση με τα προαναφερθέντα κράτη μέλη, η Γερμανία στερείται ανάλογου ιστορικού παρελθόντος διότι όταν συγκροτήθηκε σε κράτος το 1870 υπό τον Βίσμαρκ, η υφήλιος είχε διαμοιρασθεί σε αποικίες. Γιαυτό εξ άλλου μαζί με την Ιταλία προκάλεσε τους δύο παγκοσμίους πολέμους αποβλέποντας στην αναδιανομή του κόσμου. Γιαυτό σήμερα η Γερμανία προσπαθεί με τις συνεχείς διευρύνσεις με την ένταξη των κρατών της Ανατολικής Ευρώπης, των Βαλτικών χωρών που ιστορικά αποτελούν δορυφόρους της αλλά και με την ένταξη των χωρών των Δυτικών Βαλκανίων, να εκπληρώσει το όραμα του Γ’ Ράιχ με άλλα μέσα, να οικοδομήσει μια αποικιοκρατική αυτοκρατορία εντός της ΕΕ. Είναι σαφές το χάσμα που τη διαφοροποιεί  από τη Γαλλία, τις χώρες της Ιβηρικής και τις Κάτω Χώρες. Θα μεταβληθεί το χάσμα σε ρήγμα; Όσο η ηγεμονία της Γερμανίας θα περιθωριοποιεί τον ρόλο των υπόλοιπων κρατών μελών, το Brexit θα ενεργοποιήσει τις φυγόκεντρες δυνάμεις εντός της ΕΕ; Οι προϋποθέσεις υπάρχουν.;

Μακροδημόπουλος Δημήτρης

Αλεξ/πολη – κιν. 6947-771412

15-12-2019

 

 

 

 

 

 

 

 

How the Battle for Libya Has Become a Proxy Conflict

Από
anixneuseis
-
1
By
A fighter with Libya's Government of National Accord fires his weapon during clashes with the forces of Khalifa Haftar on the Al-Yarmouk frontline inTripoli on Aug. 22.
A fighter with Libya’s Government of National Accord fires his weapon during clashes with the forces of Khalifa Haftar on the Al-Yarmouk frontline inTripoli on Aug. 22.

Photographer: Amru Salahuddien/dpa/picture alliance via Getty Images   

Since the 2011 NATO-backed revolt in Libya that ended 42 years of rule by strongman Muammar Qaddafi, the oil-rich North African country has been in perpetual turmoil. The latest phase began in April, when military commander Khalifa Haftar and his forces marched on the capital Tripoli determined to unseat the internationally backed government located there. The ongoing battle for the city has accelerated interventions in Libya by Russia and neighboring countries as they maneuver to shape the future of the OPEC member state. More than a thousand people have been killed and tens of thousands displaced by the fighting for Tripoli.

1. Who’s vying for power in Libya?

Prime Minister Fayez al-Sarraj came to power through a 2015 United Nations-backed political deal. But a rival government set up in eastern Libya and aligned with Haftar, 76. His coalition of regular troops and militias, called the Libyan National Army, gained fame for taking the cities of Benghazi and Derna from militants affiliated with al-Qaeda. Haftar gradually extended his grip over the country’s east and then the south, leaving him in control of most of Libya’s oil fields and terminals. After an attempt last year to sell oil provoked a warning from the U.S., Haftar restored control of the resource to the National Oil Corp. and revenues from it to the central bank, both of which answer to the government in Tripoli. In April, Haftar moved on the capital.

2. What’s the status of the conflict?

Since the first week of fighting, the battle lines haven’t shifted much. Backed by Turkish drones, forces loyal to the recognized government had several successes, including retaking the city of Gharyan, Haftar’s forward base over the summer. Since then, they’ve struggled to hold their ground as hundreds of Russian mercenaries arrived at the front lines to support Haftar, bringing expertise in artillery and ground combat honed in Syria and the Ukraine. Backed also by Sudanese mercenaries and United Arab Emirates’s drones, Haftar’s forces are trying to breach defensive lines in the Tripoli suburbs.

3. Why did Haftar launch the battle?

Haftar had been vowing for years to take Tripoli, after a failed coup attempt in 2014 forced him to set up base in the east. The UN, U.S. and other powers had hoped to stave off a Tripoli offensive by negotiating a political agreement between the two factions. Haftar’s advisers said they didn’t trust Sarraj to abide by a power-sharing deal that would lead to elections, and accused him of being beholden to militias and extremists. They complained that oil revenues were distributed unfairly, to the disadvantage of the historically marginalized east. Sarraj’s government responds to the extremism charge by pointing to its cooperation against terrorism with the U.S. and other Western countries, and the success of forces loyal to the government in driving Islamic State from the coastal city of Sirte in 2016. It accuses Haftar of seeking to restore military dictatorship.

4. Who supports the two sides locally?

Haftar has the support of the main tribes in the east and some cities in the west, including Tarhouna, which neighbors Tripoli. Sarraj’s government is supported by militias in Tripoli and in neighboring Misrata, and the powerful forces of former defense minister Osama al-Juwaili from Zintan. Both sides increasingly rely on foreign patrons.

5. How have countries in the region picked sides?

Though the U.A.E. and Egypt initially had misgivings about an offensive they predicted would turn into a quagmire, they’ve supported Haftar. Both see him as a reliable strongman who could end Libya’s chaos, and they’re opposed to some of Sarraj’s Islamist allies, including the Muslim Brotherhood, which defines itself as non-violent but is considered subversive by some Middle Eastern governments. Turkey under President Recep Tayyip Erdogan embraces the Muslim Brotherhood and has enjoyed good relations with Sarraj. Turkey has secured from his government long-sought recognition for Turkish claims to a disputed gas-rich patch of the Mediterranean. Erdogan has said he’s prepared to send troops to reinforce Sarraj’s forces, if asked.

6. Where do Russia and the U.S. come in?

Initially, Russia kept contacts with both sides while promoting Qaddafi’s son Saif as a future president. By September, however, Russia shifted to flat-out support for Haftar despite its misgivings about a figure who had connections with the CIA during a 20-year stay in the U.S. More than 1,000 mercenaries with the Wagner group, headed by a confidante of Russian President Vladimir Putin, are assisting Haftar. The U.S. has sent mixed messages to the Libyan rivals. The Russian involvement has prompted it to press more forcefully for a peace deal.

7. What’s happening with oil production?

Libya sits on top of Africa’s largest oil reserves. Mustafa Sanalla, chairman of the National Oil Corp., has warned that the Tripoli fighting could impact production. The country has suffered major oil disruptions during the years of upheaval but output has stabilized at more than 1 million barrels a day, still well-below the 1.6 million barrels a day produced prior to the 2011 uprising. Haftar’s grip on the fields is precarious. The recognized government says it intends to retake them. In December, fighters loyal to it briefly reclaimed the El-Feel field in the south, causing a temporary shutdown of operations.

8. What are the prospects for peace?

Germany hopes to host a conference in January bringing together the countries intervening in Libya. It wants them to agree to respect an existing UN embargo on arms transfers to Libya and to shape a political resolution to which the Libyan rivals can agree. Skeptics argue that the foreign powers are not yet ready to call it quits.

Προς διαπραγμάτευση «γκρίζων ζωνών»: Η Άγκυρα επιδιώκει να σύρει την Αθήνα σε μια διαδικασία συζήτησης των παράνομων διεκδικήσεων της

Από
anixneuseis
-
0

Το σημείο που συμφώνησαν να κηρύξουν ΑΟΖ Τουρκία και Λιβύη αφήνει… χαριστικά εκτός την Κρήτη. Photo via Twitter @CErciyes

Του ΚΩΣΤΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ

Η Άγκυρα επιχειρεί, διά της ισχύος επιβολής νέων τετελεσμένων στην περιοχή, να σύρει την Ελλάδα και την Κύπρο στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Σύμφωνα με πληροφορίες από διπλωματικές πηγές, η διαμόρφωση από τουρκικής πλευράς ενός ασφυκτικού κλοιού γύρω από τις δυο χώρες, όπως και η απειλή που αφήνεται να αιωρείται για έστω και διά ατυχήματος πρόκληση θερμού επεισοδίου αποτελούν για την Άγκυρα συνταγή που θα σύρει την Ελλάδα σε συζητήσεις. Στην ατζέντα των συζητήσεων θα είναι οι «αμφισβητούμενες» περιοχές. Δηλαδή, γκριζάρει περιοχές και μετά θα τις διεκδικήσει μέσω διαπραγματεύσεων έχοντας ως εργαλείο τη στρατιωτική απειλή.

Όπως συναφώς αναφέρουν ενημερωμένες πηγές, το σενάριο αποκλιμάκωση της έντασης να προκύψει μέσα από μια εφ’ όλης της ύλης διαπραγμάτευση, στην οποία θα παρακαθήσουν αρχικά Ελλάδα και Τουρκία και στη συνέχεια ενδεχομένως και η Κύπρος, φαίνεται να ευνοούν και διάφοροι τρίτοι. Όπως κύκλοι των Ηνωμένων Εθνών και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Στην προκειμένη περίπτωση οι απόψεις αυτές δεν αγγίζουν την ουσία αλλά απλά ανασύρουν μια πάγια πρακτική, που παραπέμπει σε διάλογο για «επίλυση διαφορών». Ωστόσο, ουσιαστικά αυτή η προσέγγιση εκφράζει τις τουρκικές επιδιώξεις καθώς διευκολύνει την τακτική της: Αμφισβητεί, προκαλεί ένταση, εκτοξεύει απειλές, επιβάλλει τετελεσμένα και να νομιμοποιεί μέσω διαπραγματεύσεων.

Η Αθήνα αξιολογεί όλα τα σενάρια και είναι σαφές πως επί του παρόντος υπάρχει ένας έντονος προβληματισμός για το τι μέλλει γενέσθαι. Μετά και την υπογραφή του παράνομου μνημονίου Τουρκίας και Λιβύης είναι ξεκάθαρο πως οι τουρκικές ενέργειες δεν θα περιοριστούν, όπως προφανώς κάποιοι θα υπολόγιζαν, μόνο εντός της κυπριακής ΑΟΖ. Επεκτείνονται και στη θαλάσσια περιοχή της Ελλάδος.

Την ώρα κατά την οποία όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοικτά για τα επόμενα βήματα της κατοχικής Τουρκίας, η Αθήνα έχει ενώπιόν της διάφορα ενδεχόμενα για να διαμορφώσει τους δικούς της βηματισμούς.

Πρώτο, δεν εξετάζει σε αυτή τη φάση θέμα προσφυγής στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης για το θέμα της υφαλοκρηπίδας. Είναι δε σαφές πως το ζήτημα τούτο είναι εκτός συζήτησης καθώς δεν υπάρχουν οι δυνατότητες παραπέμποντας στις συνεχιζόμενες και κλιμακούμενες εντάσεις που δημιουργεί η Άγκυρα. Περαιτέρω, σημειώνεται πως δύσκολα θα υπογραφεί ένα συνυποσχετικό στο οποίο θα συμφωνείται η ατζέντα, ενώ υπενθυμίζεται πως η Τουρκία δεν αναγνωρίζει τη δικαιοδοσία του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης.

Αυτό το τελευταίο μπορεί να ανατραπεί εάν η Άγκυρα θεωρήσει πως μετά από μια διαπραγμάτευση και καθορισμό της ατζέντας μπορούν οι… διαφορές να παραπεμφθούν στο Δικαστήριο. Είναι δε σαφές πως η Τουρκία μπορεί να αποδεχθεί τη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου εξαιρώντας την Κυπριακή Δημοκρατία, την οποία ειρήσθω εν παρόδω χαρακτηρίζει «εκλιπούσα». Σημειώνεται συναφώς πως Τούρκοι αξιωματούχοι επαναλαμβάνουν και δημόσια πως είναι έτοιμοι να συζητήσουν τον καθορισμό ΑΟΖ με τις γειτονικές χώρες πλην της Κύπρου.

Δεύτερον, παρά το γεγονός ότι μετά την υπογραφή του παράνομου μνημονίου Τουρκίας και Λιβύης ακούστηκαν φωνές για τη δημιουργία ενός τετελεσμένου από ελληνικής πλευράς με τον καθορισμό ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδος και Κύπρου, τούτο δεν θα γίνει. Παρά το γεγονός ότι η Λευκωσία το θέλει και το επιδιώκει διαχρονικά, η Αθήνα δεν φαίνεται ούτε το τώρα να το εξετάζει.

Τρίτον, επανέρχεται η συζήτηση Ελλάδος και Αιγύπτου για τον καθορισμό μεταξύ των δυο χωρών ΑΟΖ. Όπως πληροφορούμαστε, οι συζητήσεις σε επίπεδο εμπειρογνωμόνων θα ξεκινήσουν εκ νέου, ωστόσο υπάρχουν δυσκολίες. Στο Κάιρο, παρά τις κακές σχέσεις που έχουν με την Άγκυρα, σημειώνουν πως ο καθορισμός ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδος και Αιγύπτου πρέπει να γίνει όταν η Αθήνα ξεκαθαρίσει τις διαφορές της με την Τουρκία. Τούτο σημαίνει πως επί του παρόντος δεν τίθεται να προχωρήσουν επί της ουσίας οι ελληνοαιγυπτιακές συζητήσεις.

Στη Λευκωσία η προσοχή βρίσκεται περισσότερο σε κινήσεις στο διπλωματικό πεδίο και ειδικότερα στο θέμα των κυρώσεων της Ε.Ε. Περαιτέρω, σε σχέση με την πρόθεση της Κυπριακής Δημοκρατίας να προσφύγει στο Διεθνές Δικαστήριο, γίνονται βήματα για την προετοιμασία της Λευκωσίας. Σε πρώτο στάδιο έγιναν συζητήσεις νομοτεχνικού χαρακτήρα, ενώ το επόμενο βήμα είναι η επιλογή του νομικού οίκου που θα αναλάβει την προώθηση της προσφυγής στο Δικαστήριο.

ΕΝΗΜΕΡΩΜΕΝΗ ΑΠΟ ΤΗΝ 7η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ

Η Αθήνα ήταν ενήμερη για την πρόθεση της Λευκωσίας για προσφυγή της στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης για τις παραβιάσεις της κυπριακής ΑΟΖ από την κατοχική Τουρκία, καθώς και για την πρόταση προς την Άγκυρα για τον καθορισμό μεταξύ των δύο χωρών Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης. Ενημερωμένες επί του θέματος αυτού ήταν τόσο η προηγούμενη κυβέρνηση όσο και η νυν. Πληροφορίες αναφέρουν πως το θέμα συζητήθηκε κατά τη διάρκεια επίσκεψης του Έλληνα υπουργού Εξωτερικών Νίκου Δένδια στη Λευκωσία, στις 7 Οκτωβρίου. Κατά τη σύσκεψη των δύο αντιπροσωπειών, η ελλαδική πλευρά ενημερώθηκε επισταμένα για το θέμα και εξηγήθηκε το σκεπτικό της επιλογής αυτής από την κυπριακή πλευρά. Και μάλιστα υπήρξε συζήτηση επί του θέματος και δεν διαφάνηκε οποιαδήποτε διαφωνία. Οι πιο πάνω πληροφορίες δεν επιδέχονται αμφισβήτησης, καθώς φυσιολογικά οι δύο αντιπροσωπείες θα έχουν –ως είθισται– κρατήσει πρακτικά των συζητήσεων, τα οποία προφανώς και θα επιβεβαιώνουν τη σχετική αναφορά πως οι δυο κυβερνήσεις έχουν συζητήσει το θέμα, για πρώτη φορά στις 7 Οκτωβρίου 2019. Σε ό,τι αφορά την προηγούμενη κυβέρνηση της Ελλάδος, η Λευκωσία είχε συζητήσει το θέμα σε διάφορα επίπεδα.

Είναι σαφές πως, παρά τα διάφορα δημοσιεύματα, οι δύο κυβερνήσεις δεν φαίνεται να έχουν… ψυχρανθεί επειδή δήθεν η Λευκωσία «αιφνιδίασε» την Αθήνα με την κίνησή της για προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης για τον λόγο ότι από τον Οκτώβριο είχε συζητηθεί. Η ρηματική διακοίνωση επιδόθηκε αρχές Δεκεμβρίου.

ΣΥΝΟΜΙΛΙΕΣ ΣΤΗΝ ΑΙΓΥΠΤΟ ΕΙΧΕ Ο ΤΑΣΟΣ ΤΖΙΩΝΗΣ

Συνομιλίες στο υπουργείο Εξωτερικών της Αιγύπτου, στο Κάιρο, είχε αντιπροσωπεία του κυπριακού ΥΠΕΞ υπό τον Γενικό Διευθυντή, Τάσο Τζιωνή, την περασμένη Τρίτη, 10 Δεκεμβρίου. Η επίσκεψη πραγματοποιήθηκε υπό το φως και των εξελίξεων στην περιοχή και μετά την υπογραφή μνημονίου συνεργασίας μεταξύ Τουρκίας και Λιβύης. Το αιγυπτιακό ΥΠΕΞ σε σχέση με τις συνομιλίες που πραγματοποιήθηκαν με την κυπριακή πλευρά σημειώνει πως στην ατζέντα ήταν τα περιφερειακά ζητήματα, που αφορούν τις δυο χώρες, η κρίση στη Λιβύη, η τρομοκρατία κ.ά. Σε σχέση με το μεταναστευτικό συζητήθηκαν θέματα πρόληψης αναφορικά με τα σκάφη που αναχωρούν μεταφέροντας μετανάστες από αιγυπτιακά λιμάνια. Για το ενεργειακό οι Αιγύπτιοι τονίζουν τις ευκαιρίες που δημιουργούνται προτάσσοντας τον στόχο τους να καταστούν ενεργειακό κέντρο μετά τις πρόσφατες ανακαλύψεις του φυσικού αερίου. την υπογραφή της συμφωνίας μεταξύ Κύπρου και Αιγύπτου, καθώς και τη συμφωνία-πλαίσιο για την ηλεκτρική σύνδεση, που υπογράφηκε τον Μάιο του 2019.

apopseis.gr

 

Ο Χαλίφα Χάφταρ και ο εμφύλιος στην Λιβύη

Από
anixneuseis
-
0

της Ευμορφίας Δημητρακοπούλου

Στις 17 Μαρτίου 2011, το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών ενέκρινε στρατιωτική επέμβαση στη Λιβύη. Δύο ημέρες αργότερα βρετανοί και αμερικανοί εξαπέλυσαν περισσότερους από 110 πυραύλους Tomahawk σε στόχους του καθεστώτος Καντάφι. Από τις 4 Απριλίου 2019 η χώρα ζει στον αστερισμό του εμφυλίου. Πέραν της  τοποθετημένης-αναγνωρισμένης από τον ΟΗΕ Κυβέρνησης Σάρατζ, ο έτερος ισχυρός πόλος στα ανατολικά, είναι ο Χαλίφα Χάφταρ.

Γεννημένος το 1943 στην Ajdabiya, τελείωσε το γυμνάσιο της Ντέρνα εντάχθηκε στο Βασιλικό Στρατιωτικό Κολλέγιο στη Βεγγάζη και τοποθετήθηκε στο πυροβολικό. Μετά το πραξικόπημα (1969) που έφερε τον Καντάφι στην εξουσία και την ΕΣΣΔ  στην Λιβύη, έλαβε στρατιωτική εκπαίδευση στην Σοβιετική Ένωση. Ως στρατιωτικός έχει πλούσιο βιογραφικό συμμετοχής σε πραξικοπήματα και πολέμους (Yom Kippur 1973). Κατά την εισβολή της Λιβύης στο Τσάντ ο Χάφταρ θριάμβευσε και παρασημοφορήθηκε. Αυτά έως την γαλλική επέμβαση, οπότε συνελήφθη και  φυλακίστηκε. Όταν το 1987 μεταγωγικά Αντόνοφ έριχναν βόμβες ναπάλμ και αέριο μουστάρδας στο Τσάντ, κάποιοι στην Ελλάδα έβλεπαν τον δικτάτορα ως μάνα εξ ουρανού. Ο Καντάφι αρνούμενος την εμπλοκή του στην επίθεση αποκήρυξε τον Χάφταρ. Εκείνος απογοητευμένος μεταπήδησε στο Εθνικό Μέτωπο για την Σωτηρία της Λιβύης (NFSL), που βρισκόταν στο payroll της CIA.

Ο Idriss Deby ανέλαβε την εξουσία στο Τσαντ και ο Χάφταρ απελευθερώθηκε χάρη στην παρέμβαση των ΗΠΑ, που του προσέφεραν πολιτικό άσυλο το 1990. Το 1996 πήρε μέρος στο αποτυχημένο πραξικόπημα εναντίον του Καντάφι, με αποτέλεσμα να καταδικαστεί ερήμην σε θάνατο. Η σύγκρουση τους είχε πλέον προσωπικό χαρακτήρα. Τα επόμενα χρόνια έως το 2007 έζησε στη Βιρτζίνια των ΗΠΑ, συντηρώντας, άγνωστο πως, την αιγυπτιακής καταγωγής σύζυγό και τα έξι παιδιά του. Με λιβυκή και αμερικανική υπηκοότητα, επέστρεψε στη Λιβύη το 2011 και συνέβαλε στην εξέγερση κατά του καθεστώτος. Στις  4 Ιουνίου 2014 γλύτωσε από μια απόπειρα δολοφονίας. Λόγω της προτέρας υπηρεσίας και εμπειρίας του το 2015, ορίστηκε από στρατιωτικούς και αξιωματούχους διοικητής των ένοπλων δυνάμεων, που παρέμειναν πιστές στην εκλεγμένη Βουλή των Αντιπροσώπων. Διευκρίνισε ότι η στρατιωτική επιχείρηση «Αξιοπρέπεια», για απαλλαγή της Λιβύης από τρομοκρατία, συμμορίες, εγκληματίες, δεν είναι πραξικόπημα, ότι ο στρατός δεν θα εμπλακεί στην πολιτική ζωή και δεσμεύτηκε για δημοκρατικές διαδικασίες.

Όλα αυτά κλόνισαν την υγεία του. Τον Απρίλιο του 2018 μετέβη στο Παρίσι για νοσηλεία. Η ανακούφιση των εχθρών του κράτησε έως την επιστροφή του στην Βεγγάζη και την επανάληψη των συγκρούσεων για  την κατάληψη της Τρίπολης.

Ατυχώς για τους δυτικούς που υποτίθεται μάχονται κατά του ISIS, ο υποστηριζόμενος από την Τουρκία, το Κατάρ και την Ιταλία Σάρατζ περιβάλλεται από ισλαμιστές.

Τίθεται λοιπόν το “επικίνδυνο” ερώτημα: θέλει πραγματικά η δύση να διαλύσει το ισλαμικό χαλιφάτο ή το χρησιμοποιεί;

Οπλισμός απο την Τουρκία.

Ο Χαφτάρ ζητά εκλογές, τις οποίες αναβάλει συνεχώς ο δοτός Σάρατζ, είναι κατά της Σαρία, πολέμιος του ισλαμικού κράτους, συγκεντρώνει γύρω του μετριοπαθείς ή φιλελεύθερους. Ο Χάφταρ υποστηρίζεται από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, την Αίγυπτο και την Γαλλία. Η εμπλοκή της Ρωσίας δεν έχει αποδειχθεί, πλην όμως η διφορούμενη στάση της συναρτάται από την ενέργεια και τις τιμές πετρελαίου του ΟΠΕΚ.

Ο Khaled al-Meshri, επικεφαλής του Ανώτατου Συμβουλίου της Κυβέρνησης Εθνικής Συμφωνίας- Σάρατζ, μίλησε για  δεδομένα πτήσεων που δείχνουν ημερομηνίες και ονόματα Ρώσων μετακινούμενων από τη Συρία στην Αίγυπτο και στο Αμμάν προτού πετάξουν στην Βεγγάζη, έδρα του Χάφταρ στην ανατολική Λιβύη. Ωστόσο δεν παρουσίασε κάποιο έγγραφο για όλα αυτά. Ως επιχείρημα για την στήριξη Χάφταρ από την Μόσχα χρησιμοποιείται η επίσκεψη του στην Ρωσία, όπως θα έκανε οποιοσδήποτε αναζητεί διεθνή αναγνώριση, όταν όλοι του κλείνουν την πόρτα. Παραδόξως ουδείς αναφέρει την επίσκεψη Σαράτζ στο Σότσι, όπου υπέγραψε συμφωνία με τον Πούτιν για την αποστολή ενός εκατομμυρίου τόνων σιτηρών στην Λιβύη.[1] Η Ρωσία έχει επαφές και με τους δύο. Ενώ στο Συμβούλιο Ασφαλείας εμπόδισε ψήφισμα του ΟΗΕ που καλούσε τον Χάφταρ να σταματήσει την επίθεση, ο υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ κάλεσε τους δυο εμπλεκόμενους να «σταματήσουν οποιαδήποτε επιθετική στρατιωτική δράση και να καθίσουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, για να αποτρέψουν την κλιμάκωση».

Ο Πρόεδρος Τράμπ, έστειλε ανάμικτα μηνύματα στο Χάφταρ, ανάλογα με αυτά που ο ίδιος  εισπράττει από το περιβάλλον του. Μέσα Απριλίου, επαίνεσε την δράση του εναντίον των τρομοκρατών και την διασφάλιση του λιβυκού πετρελαίου. Στην συνέχεια έκανε στροφή, προφανώς λόγω των ψιθύρων περί ρωσικού παράγοντα.

Χρησιμοποιώντας την Ρωσία ως φόβητρο, οι αντίπαλοι του Χάφταρ προσδοκούν ότι η Ουάσιγκτον θα πιέσει τα Ην. Αραβικά Εμιράτα, να διακόψουν την βοήθεια στον στρατηγό. Ανάλογες πιέσεις ασκήθηκαν σε εκπροσώπους του Χάφταρ από την σύμβουλο Εθνικής Ασφάλειας του Λευκού Οίκου Victoria Coates στις 24 Νοεμβρίου.

Ως είθισται σε ανάλογες περιπτώσεις, έγιναν καταγγελίες εναντίον του Χάφταρ για  ανθρωπιστικά θέματα, κατά την διάρκεια των μαχών. Έτσι, ορισμένοι συζητούν για κυρώσεις εναντίον των Ρώσων, οι οποίοι εμφανίζονται να ενισχύουν τον  Χάφταρ. Προφανώς μόνο οι σφαίρες του Χάφταρ σκοτώνουν, οπότε δεν γίνεται λόγος για κυρώσεις στους Τούρκους, οι οποίοι ανενδοίαστα ξεφορτώνουν οπλικά συστήματα και μισθοφορικό στρατό προς ενίσχυση του Σάρατζ. Αυτό που ρωτά η λογική αδυνατεί να το απαντήσει η πολιτική.

Δεν ήταν ανθρωπιστικές ανησυχίες, το κίνητρο του Μπάρακ Ομπάμα να διατάξει τον βομβαρδισμό της Λιβύης. Ωστόσο, ο διορισμός του Χαλίφα Χάφταρ να οδηγήσει την εξέγερση στην πλούσια σε πετρέλαιο Βορειο-αφρικανική χώρα, υπενθυμίζει την μακρά και πολύπλοκη ιστορία εναντίον του Καντάφι, που ξεκίνησε όχι αδικαιολόγητα με την εκλογή του Ρόναλντ Ρήγκαν το 1981.

Οπλισμός απο την Τουρκία

Απλώς το ζήτημα που ανέκυψε με την υπογραφή της συμφωνίας Τουρκίας– Λιβύης, αλλά και η στάση της Τουρκίας σε Αιγαίο και Κύπρο απογυμνώνει τους εταίρους. Η Ε.Ε. αναγνωρίζει την κυβέρνηση Σάρατζ και η Τουρκία είναι πολύ σημαντική για να αγνοηθεί από το ΝΑΤΟ, δηλαδή την Ουάσινγκτον και από τις Βρυξέλλες, δηλαδή το Βερολίνο. Όσον αφορά τον ΟΗΕ με τον καιρό μοιάζει περισσότερο με την ΚτΕ. Η Ελλάδα παραμένει πειθαρχημένη στις αποφάσεις τους. Συνήθισε γαρ να εφαρμόζει παθητική διπλωματία, καθώς το πέρασμα στην δυναμική προϋποθέτει την υπεράσπιση της επικράτειας. Από μόνη της η επίκληση του διεθνούς δικαίου θυμίζει την επίκληση της θείας παρεμβάσεως κατά την ολονυκτία στην Αγιά Σοφιά, παραμονή της αλώσεως.

[1] Sarraj visit to Sochi exposes rival Russian factions on Libya policy, by Kirill Semenov, October 28, 2019, https://www.al-monitor.com/pulse/originals/2019/10/russia-libya-sarraj-hifter-tripoli-pmcs.html, Libya’s Prime Minister Says Russia Mercenaries Will Drag Out War, by Samer Al-Atrush, 14 Νοεμβρίου 2019, https://www.bloomberg.com/news/articles/2019-11-14/libya-s-prime-minister-says-russia-mercenaries-will-drag-out-war.

Ο τουρκικός λαϊκισμός θα τους οδηγήσει σε καταστροφή;

Από
anixneuseis
-
0

liberal.gr

Του Δημήτρη Τσαϊλά*

Κυριακή 15 Δεκεμβρίου 2019, 00:03

Ένα κρίσιμο στοιχείο της Ιστορίας του Πελοποννησιακού Πολέμου που απέδωσε ο Θουκυδίδης και στο οποίο δεν έχει δοθεί η πρέπουσα σημασία μέχρι στιγμής είναι ό, τι όλες οι καταστροφές που συνέβησαν τόσο στη Σπάρτη όσο και στην Αθήνα προκλήθηκαν από λαϊκιστές και εθνικιστές. Είναι μια ιστορική ειρωνεία ότι και σήμερα, οδηγούνται στην εξουσία πρόσωπα που αντιπροσωπεύουν ένα κύμα δυσαρέσκειας των ψηφοφόρων με τις ελίτ να καταγγέλλονται ως διεφθαρμένες. Αυτό αποδεικνύει ξανά και ξανά ό, τι οι ζωντανές κοινωνίες καταστρέφονται από θυμωμένες ή αδιάφορες κοινότητες που αγνοούν τη συγκράτηση και τη συμβουλή των έμπειρων και μορφωμένων ελίτ.

Ο Θουκυδίδης συνδέεται με το σκληρό ή ακραίο ρεαλισμό. Είναι χαρακτηριστική η φράση του, “οι ισχυροί πράττουν ό, τι τους επιτρέπει η δύναμή τους και οι αδύναμοι υποχωρούν και το δέχονται”. Έτσι είναι εύκολο να καταλάβουμε γιατί οι πολιτικοί που καμιά φορά “βάζουν τον μανδύα του εθνικισμού” εκφράζουν την εκτίμηση των ψηφοφόρων τους. Αλλά είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι αυτές οι απόψεις είναι μόνο μια κλωστή σε μια ταπετσαρία που αντιπροσωπεύει το διεθνές σύστημα. Στην πραγματικότητα, τα κράτη που διακηρύσσουν αυτά τα σκληρά εθνικιστικά αισθήματα εναντίον άλλων κρατών βυθίζονται τελικά, από αυτά τα ίδια.

Πότε και πώς βυθίζονται, το βλέπουμε στις κρίσιμες στιγμές της απόφασης, όταν θα κληθούν να ικανοποιήσουν τα πλήθη ή τους φιλόδοξους σφετεριστές, τότε οι πολιτικές τους καταλήγουν στην κατάρρευση της εξουσίας τους. Ας εξετάσουμε τα τρία κύρια σημεία λήψης αποφάσεων στον Πελοποννησιακό Πόλεμο του Θουκυδίδη, με το βλέμμα στραμμένο στο σήμερα:

  • Πρώτον, η απόφαση της Σπάρτης να κηρύξει τον πόλεμο στην Αθήνα.
  • Δεύτερον, η καταστροφή της Μήλου από την Αθήνα, ένα μικρό κράτος που επιδιώκει να διατηρήσει την ουδετερότητα του.
  • Και τρίτον, η εισβολή της Αθήνας στη Σικελία, η οποία ήταν σύμμαχος της Σπάρτης.

Για να πιάσουμε τα γεγονότα από την αρχή. Μας αναφέρει ο Θουκυδίδης πως μερικοί από τους συμμάχους της Σπάρτης, απεύθυναν έκκληση προς τη Σπάρτη για προστασία από τη συγκέντρωση απειλής που έθετε μια ανερχόμενη Αθήνα. Οι Αθηναίοι εμφανίζονται με αφοπλιστική ειλικρίνεια σε μια συνάντηση με την Πελοποννησιακή Συμμαχία για να ανατρέψουν τον πόλεμο, λέγοντας ότι «πάντα ήταν νόμος, ότι ο ασθενέστερος θα πρέπει να υποκύπτει στους ισχυρότερους». Ο βασιλιάς της Σπάρτης, Αρχίδαμος, συμβουλεύει τους υπηκόους του για αυτοσυγκράτηση και προτρέπει προσεκτικά να εκτιμήσουν τους κινδύνους του πολέμου, αλλά χάνει έδαφος το επιχείρημα του, όταν ο έφορος Σθενελαΐδας, απευθύνεται στον φόβο των ανθρώπων από την Αθήνα και τους προτρέπει να υπερασπιστούν την τιμή της Σπάρτης. Εάν αυτή η ακροαματική πολιτική διαδικασία, απέρριπτε το λαϊκισμό, και είχε ακουστεί η φωνή της αυτοσυγκράτησης, θα είχε αποφευχθεί ο πόλεμος.

Η δεύτερη από τις βασικές αποφάσεις που περιγράφει ο Θουκυδίδης, είναι γνωστή ως «Διάλογος των Μηλίων». Η Αθήνα αποφασίζει να αποδεκατίσει ολόκληρο τον πληθυσμό της Μήλου γιατί αρνούνταν να πληρώσουν φόρους υποτέλειας. Η επιμονή της Αθήνας στα κράτη να πληρώνουν φόρους προσομοιάζει πολύ με τις σκοτεινές προειδοποιήσεις του Ερντογάν προς τον Ελληνισμό για συνεκμετάλλευση και μοιρασιά του υποθαλάσσιου ορυκτού πλούτου που σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο δεν του ανήκει. Το συμπέρασμα που απορρέει είναι ό, τι η Αθήνα ως σύμμαχος αποδεικνύεται πιο επικίνδυνη από ότι η Αθήνα ως εχθρός.

Ο Θουκυδίδης καθιστά επίσης σαφές ότι η Αθήνα παρακμάζει από το μεγαλείο της μετά τον θάνατο του Περικλή, του πολιτικού που ήταν ηγέτης τους όταν ξεκίνησε ο πόλεμος. Ο Περικλής ήταν ένας εξαιρετικός πολιτικός ρήτορας, αλλά ήταν επίσης η κινητήρια δύναμη του πολέμου με τη Σπάρτη και ένας εκλεγμένος αξιωματούχος που προκάλεσε με τις εθνικιστικές πολιτικές, όπως περιορισμοί στην ιθαγένεια, επιθετικότερη συλλογή φόρου από συμμάχους, άρνηση δημοκρατίας και ελευθερίας στην αυτοκρατορία της Αθήνας. Έτσι αντιλαμβανόμαστε και πάλι, ακόμα και ο ευγενικός λαϊκιστής/εθνικιστής προκαλεί την παρακμή και τελικά την καταστροφή του κράτους.

Η τελική εικόνα του Θουκυδίδη για τον κίνδυνο του λαϊκισμού είναι η απόφαση της Αθήνας να εισβάλει στη Σικελία. Οι δημαγωγοί που αγωνίζονται στην Αθήνα μετά το θάνατο του Περικλή, παροτρύνουν τη συνέλευση να πραγματοποιήσει μια επικίνδυνη εκστρατεία στη Σικελία. Μια εκδημοκρατισμένη μεν Αθήνα αλλά χωρίς να διαθέτει την ελίτ που θα παροτρύνει για τη μετριοπάθεια εξηγώντας πως το μέγεθος του στόλου που δεσμεύεται υπερβαίνει το όριο που θα μπορούσε να διακινδυνεύσει να χάσει η Αθήνα. Ένας άπειρος πολιτικός, αντίπαλος της αποστολής, υποστηρίζει πως θα απαιτηθεί μια τεράστια ναυτική δύναμη, ελπίζοντας ότι θα εμποδίσει να εγκριθεί η εισβολή. Αντίθετα, εγκρίνεται στα επίπεδα της δύναμης που υποστήριζε. Όταν τελείωσε η αποστολή, η τελική νίκη της Σπάρτης ήταν πλέον εξασφαλισμένη.

Συμπεράσματα

Η Τουρκία αποτελεί απειλή για την υπεροχή των Δυτικών συνασπισμών στη διαχείριση των υποθαλασσίων πόρων στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο και τα συμφέροντά τους στη Μέση Ανατολή. Αυτό εκτιμάται πως θα οδηγήσει αναπόφευκτα σε μια θανατηφόρα παγίδα την Τουρκία. Αν και η ιστορία δεν είναι αποδείξεις για το τι θα συμβεί σήμερα, είναι πράγματι ένας σημαντικός δείκτης.

Εκτιμάται, πως μια διαρκής αεροναυτική υπεροχή των Δυτικών θα είναι η εγγύηση για τη διατήρηση της οικονομικής υπεροχής τους. Εννοώ μια μόνιμη ευρωπαϊκή αεροναυτική δύναμη στη Μεσόγειο. Επίσης όταν αναφέρουμε την οικονομική υπεροχή, μιλάμε για μια επιχείρηση πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων. Αντιλαμβανόμαστε την εξαιρετικά ισχυρή επιχείρηση που έχει πολύ μεγάλη σημασία για την πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Τα πολλά δισεκατομμύρια κέρδη δεν πρόκειται θα παραδοθούν χωρίς σκληρό αγώνα. Κάποιοι πλουραλιστές υποστηρίζουν ότι η ισχύς εξολόθρευσης των σημερινών όπλων είναι τόσο πολύ μεγάλη για να διακινδυνεύσουμε μια μεγάλη σύγκρουση. Αλλά αυτό το λάθος σκέψης έγινε ακόμη και στον προηγούμενο αιώνα. Τότε, οι αναλυτές πρόβλεψαν ότι τα όπλα είχαν γίνει τόσο τεχνολογικά προηγμένα και τόσο θανατηφόρα, ώστε κανένας δεν θα τολμούσε να καταφεύγει ποτέ στη χρήση τους. Πολλοί έκαναν τον αδυσώπητο αγώνα των εξοπλισμών ως μέρος μιας οικονομικής προσπάθειας για την τόνωση της εγχώριας βιομηχανίας τους πιστεύοντας ότι μια τέτοια κούρσα θα οδηγούσε σε αποφυγή συγκρούσεων. Οι παγκόσμιοι πόλεμοι απέδειξαν ότι είναι λάθος αυτή η σκέψη.

Καταλήγοντας βλέπουμε ότι διαχρονικά, οι λαϊκιστές οδήγησαν τις κοινωνίες σε καταστροφή. Οι ελίτ και οι φωνές ευαισθησίας, απορρίφθηκαν από τα παθιασμένα επιχειρήματα των λαϊκιστών. Είναι ακριβώς αυτό που δεν αντιλαμβάνεται ο Πρόεδρος Ερντογάν και οι πλησιέστεροι πολιτικοί του σύμβουλοι για τον εαυτό τους και την Τουρκία.

Το ερώτημα όμως που παραμένει, δυσεπίλυτο είναι: Πώς μπορούν τα γιγαντιαία οικονομικά συμφέροντα να τεθούν υπό δημοκρατικό έλεγχο, ώστε να μην υπάρξει σύγκρουση, αλλά να επικρατήσει η κοινή λογική;

*Ο Υποναύαρχος ε.α. ΠΝ Δημήτρης Τσαϊλάς είναι Senior recercher of Strategy International και Member of Institude for National and International Security

1...2,5672,5682,569...3,034Σελίδα 2,568 από 3,034